# data[].attributes.body
Het boek gaat erover dat de hoofdpersoon; Desiré Cordier, een 74 jarige man die met opzet in een zorgtehuis zit om van zijn vrouw af te komen. Hij durfde niet te scheiden en deed net alsof hij dement was. Hij poept met opzet in zijn eigen bed, loopt de winkels uit zonder te betalen, ook maakt hij expres fouten op een dementie test en dat allemaal om van zijn vrouw, Moniek, af te komen. Onderweg naar het tehuis genaamd 'Home Winterlicht'. Onderweg naar Home Winterlicht, net alsof hij echt dement was zei hij zelfs: "We zijn de camping aanhanger vergeten". Of hij voor de rest van zijn leven mee wegkomt dat hij niet dement is dat zal je zelf moeten lezen.

# data[].attributes.body
A.
De hoofdpersoon is Desiré Cordier. Een man die net doet alsof hij dement is om van zijn vrouw weg te komen.
B.
Moniek (de vrouw van Desiré), Hugo (de zoon van Desiré en
Moniek), Charlotte (de dochter van Desiré en Moniek) en Pascal (Man van Charlotte). Hugo zegt niet veel maar heeft wel medelijden met zijn vader. Hij houdt zich een beetje in. Charlotte is een echte helper van Desiré, telkens als haar vader iets roept schiet ze te hulp. Ze heeft net zo medelijden met haar vader. Moniek is een beetje de tegenstander. Zij kijkt altijd een beetje neer naar Desiré. Hiervoor neemt Desiré wraak. Hij doet dus net alsof hij dement is. Pascal is niet echt een goede steun aan Charlotte, daarom gaan ze ook uiteindelijk uit elkaar. Ook kijkt Moniek heel erg op Charlotte neer. Een beetje een lastig gezin dus. Hugo wilt niet meer erbij horen, Charlotte wordt op neer gekeken door haar eigen moeder en vader doet alsof hij dement is.
I.
Om te beginnen, begin ik bij de hoofdpersoon; Desiré. Desiré heeft jarenlang de negativiteit van Moniek moeten voelen. Op zijn 74e was hij het zat. Hij ging net doen alsof hij dement was om in een tehuis te belanden. Door het verhaal geen spookt hij hele flauwe dingen uit met als smoesje dat hij dement was. Hij veranderde omdat hij het zat was en dat begrijp ik goed. Daarnaast vond ik ook dat Charlotte veranderde. Ze was een beetje in dezelfde positie als haar vader. Alleen zij kon er niks aan doen. Op een gegeven moment verteld ze haar man (Pascal), dat ze heeft gerookt. Ineens maakt het haar niet meer uit wat er gebeurt, dus zij scheiden. Ze durfde ineens voor haarzelf op te komen. Ze is veranderd en ik begrijp haar net zo als ik het begrijp van Desiré

# data[].attributes.body
A.
Het ik-perspectief
B.
Desiré Cordier, de hoofdpersoon van het verhaal.
F.
Ja, dit past er goed bij omdat je dan precies ziet hoe de hoofdpersoon denkt. En omdat hij dus doet alsof hij dement is, is het hilarisch. Je ziet hoe hij denkt en hoe anderen daar op reageren. Dat maakt het verhaal dubbel grappig. Het is dus bewust beter dan de alwetende verteller, want anders zou je zien hoe de anderen denken, nu zie je hun reactie

# data[].attributes.body
Toen ik het boek las kon ik echt in de gedachte kijken van de hoofdpersoon. De manier waarop hij denkt en zijn manier van doen zijn echt hilarisch. Soms denk je echt er over na hoe hij erop komt. Bijvoorbeeld dat ze in de auto zitten naar het tehuis 'Home Winterlicht', zegt hij opeens waar is de caravan, alsof ze op vakantie gaan. Het is net alsof je naar een cabaretier zit te kijken. Ik heb het boek dus deels gekozen omdat het me grappig leek, wat dus daadwerkelijk zo was. En ik wilde een keer een ander boek dan al die drama en geschiedenis verhalen.

# data[].attributes.body
(Van boven naar beneden)

"mijn geheugen is zo slecht."
"Hoe erg is het?"
"Hoe erg is wat?"
Ik vond dit plaatje wel bij het boek passen. Hoewel dementie heel serieus is, heeft het ook nog een leuke kant. In het boek wordt dementie nagedaan op een grappige manier, vandaar dat ik deze afbeelding heb gekozen. Hier zie je twee oudere vrouwen, waarvan de een dus dement is. Ze verteld dat haar geheugen verlies erg is en 3 seconden later is ze het weer vergeten. Droge humor, maar toch creatief bedacht.

# data[].attributes.body
Zelf lees ik altijd boeken op school, omdat dit moet. Vaak hebben we dan altijd de keuze uit boeken die over de wereld oorlog gaan of over een ander drama verhaal. Maar echt grappige boeken, die zijn er weinig. Toen ik alleen al de flaptekst las moest ik al lachen. Iemand die net doet alsof hij dement is om maar van zijn alwetende vrouw af te komen vind ik wel grappig. Het was ook op een grappige manier geschreven. Ik vind het zeer creatief en los hiervan, is het leuk bedacht. Het maakt het boek uniek en leuk voor de lezer.

# data[].attributes.body
Ik ben zelf niet de beste in Nederlands. Vaak worden boeken geschreven met best wat lastige woorden en hoofdstukken die niet goed op elkaar aansluiten. Ook zijn boeken vaak wat dikker, maar bij dit boek was dit niet het geval. Er waren niet veel moeilijke woorden in het boek en als die er waren, waren ze goed verwerkt in de tekst dat je de betekenis eruit kon halen, simpel weg door een zin of 2 verder te lezen. Zo vind ik het wat beter te begrijpen. Het boek heeft nog niet eens 140 bladzijden en is niet zo groot, de tekst grootte is normaal en ik kon er vlot doorheen lezen.