# data[].attributes.body
Eetstoornissen zijn ernstige en vaak dodelijke ziekten die het eetgedrag van een persoon ernstig verstoren. Obsessies met voedsel, lichaamsgewicht en vorm kunnen ook wijzen op een eetstoornis. Veel voorkomende eetstoornissen zijn anorexia nervosa, boulimia nervosa en eetbuistoornis. In deze video behandelen ze 6 soorten eetstoornissen.

# data[].attributes.body
Het herstellen van een eetstoornis kan op verschillende manieren.

1. Je kunt een gezond eetpatroon aanleren.

2. Stoppen met braken.

3. Het leren accepteren van jouw lichaam.

4. Op een positieve manier leren kijken naar eten, gewicht en je uiterlijk.

5. Leren omgaan met je emoties.

# data[].attributes.body
De symptomen die iemand heeft is afhankelijk van welke eetstoornis hij/zij heeft. Kenmerken die je kan herkennen als je een eetstoornis hebt zijn:

Veel bezig zijn met afvallen.

Obsessief bezig zijn met alles dat met eten te maken heeft.

Angst om aan te komen.

Je negeert signalen van je lichaam.

Je eet liever niet waar andere bij zijn.

Bepaald eten niet durven of willen eten.

# data[].attributes.body
1. Anorexia Nervosa

1. Boulimia Nervosa

2. Binge eating disorder

3. Pica

4. Orthorexia

# data[].attributes.body
Een eetstoornis ontstaat vaak door een combinatie van factoren. Als een van je ouders een eetstoornis heeft gehad, of de focus binnen je familie ligt heel erg op gezond eten en/of afvallen, kan dit dus bijdragen aan het ontwikkelen van een eetstoornis.

Het schoonheidsideaal van tegenwoordig is een dun lichaam, dit zie je nu erg veel in de media. Doordat je vaak 'perfecte' lichamen ziet kan je het idee krijgen dat jouw lichaam er ook zo uit moet zien, dit tast dus je zelfbeeld aan.

# data[].attributes.headline
Je hebt door dat er een kindje moeite heeft met eten, wat doe je?

# data[].attributes.subject
Je hebt door dat er een kindje moeite heeft met eten, wat doe je?

# data[].attributes.body
1. Observeer goed, je wilt geen verkeerde informatie overdragen aan ouders of verzorgers.

2. Praat met het kind. Op een rustige en niet oordelende manier. Laat weten dat je je zorgen maakt en dat je er voor hem/ haar bent.

3. Bespreek het met de ouders of verzorgers. Het is belangrijk om samen te werken om het kind te ondersteunen.

4. Adviseer de ouders om professionele hulp in te schakelen. Bijvoorbeeld van een huisarts of psycholoog.

5. Zorg voor ondersteuning op school. Overleg met andere leerkrachten voor in ondersteuningsplan.

Het belangrijkste is dat je geduldig en begripvol bent.

# data[].attributes.body
Wat is een eetprobleem? :

Een eetprobleem houdt in dat je te veel bezig bent met weinig (niet) tot te veel eten

Wat is een eetstoornis?

Als een eetprobleem niet op tijd behandeld wordt, kan het een eetstoornis worden. Een eetstoornis is een psychische aandoening waarbij er sprake is van een verstoord eetgedrag.

Bij kinderen zijn eetproblemen moeilijk te herkennen. Als het kind eten vermijdt of zich steeds meer bezighoudt met het eten dan heeft het kind waarschijnlijk last van een eetprobleem. Als het eetprobleem niet op tijd wordt behandelt kan het een eetstoornis worden.

# data[].attributes.attachment_link.title
Heeft mijn kind een eetprobleem? | Thuisarts.nl

# data[].attributes.attachment_link.title
Thuisarts.nl | Betrouwbare informatie over ziekte en gezondheid

# data[].attributes.attachment_link.description
Thuisarts geeft betrouwbare informatie over gezondheid en ziekte, gemaakt door (huis)artsen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Help, mijn dochter heeft een eetstoornis. Wat nu? Tip 1 van 7 tips

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoe kun je je kind helpen als deze een eetstoornis heeft? Wat moet je doen? En wat nu juist niet? In deze serie volgen 7 tips voor ouders. Lees het 1e deel.

# data[].attributes.body
in deze video leggen ze je meer uit over de vorm 'anorexia nervosa' Anorexia nervosa is een eetstoornis gekenmerkt door een obsessie met gewichtsverlies, een verstoord lichaamsbeeld, en een angst om aan te komen. Mensen met anorexia beperken hun maaltijden, wat kan leiden tot ernstig gewichtsverlies en gezondheidsproblemen.

# data[].attributes.headline
artikel over eetproblemen bij jonge kinderen

# data[].attributes.subject
artikel over eetproblemen bij jonge kinderen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hieronder vind je betrouwbare kennis over de diagnose en behandeling van eetproblemen bij jonge kinderen. Professionals in de jeugd-ggz krijgen inzicht in onder andere: klinisch beeld, etiologie, prevalentie, comorbiditeit, diagnostiek, behandeling, en beloop en prognose.
Het Kenniscentrum heeft de teksten in samenwerking met experts en ervaringsdeskundigen opgesteld en spant zich in om de informatie zo actueel mogelijk te houden. Heb je suggesties? Deze kun je doorgeven via het formulier onderaan de pagina.

Beschrijving

Bij 25-35% van de gezonde kinderen komen voedingsproblemen regelmatig voor; echter bij kinderen met een chronische ziekte of psychomotore retardatie worden ernstige voedingsproblemen zelfs in 40-80% beschreven (Benoit 2009).

Voedingsstoornissen bij jonge kinderen kunnen overgaan in eetstoornissen op latere leeftijd, maar hoe de relaties precies liggen is nog weinig onderzocht.

Diagnose

De mogelijke aanwezigheid van voedings- en eetstoornissen wordt onderzocht aan de hand van een anamnese, psychodiagnostiek van het kind, onderzoek naar de ouder- kind interactie (zowel tijdens als buiten een voedingssituatie), en observatie van het kind in een spelsituatie.

De diagnostiek van voedingsproblemen en eetproblemen bij jonge kinderen dient gericht te zijn op het uitsluiten van een somatische oorzaak. Voor het onderscheid tussen somatische en niet-somatische oorzaken verwijzen wij naar de NVK-richtlijn.

Het stroomdiagram uit de NVK-richtlijn (p.13) geeft een mooi overzicht hoe te handelen bij een jong kind met afwijkend voedingsgedrag.

Online scholing DSM-5 Accare: Voedings- en eetstoornissen

Behandeling

Bij kinderen die op (zeer) jonge leeftijd ernstige problemen met eten hebben ontwikkeld, is vrijwel altijd sprake van meervoudige problematiek. Vanwege de multiproblematiek vraagt de behandeling van eetstoornissen bij (zeer) jonge kinderen om een multidisciplinaire aanpak. Betrokken disciplines zijn afhankelijk van de specifieke eetproblemen van het kind. Het gaat onder andere om de volgende disciplines: kinderartsen (verschillende specialismen), logopedisten, diëtisten, KNO-artsen, (ortho)pedagogen, (kinder)psychologen, (kinder)psychiaters. In Nederland bestaan er enkele eetteams, waarin deze disciplines nauw samenwerken. Op de website van de patiëntenvereniging Nee-Eten! staat een lijst met eetcentra en hun gegevens uit heel Nederland.

De ouders/verzorgers nemen in het team een bijzonder plaats in omdat zij meestal verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse zorg rond het kind, en wat betreft de kennis over het individuele kind meestal de experts zijn. Anderzijds zijn zij soms degenen die meebehandeld worden, wanneer de eetstoornis zich heeft ontwikkeld in samenhang met de sociale interactie tussen ouders/verzorgers en kind, of wanneer het gaat om interventies die ook hen in hun dagelijks leven raken. Tenslotte is gebleken dat voedings- en eetproblemen bij jonge kinderen geassocieerd kunnen zijn met depressie, angst, eet- en persoonlijkheidsstoornissen bij de moeders (Bryant-Waugh, 2010).

Voor de aanpak bij vooral pedagogische problemen verwijzen wij naar de praktische adviezen van de JGZ-richtlijn. Bij aanwijzingen voor een somatische oorzaak moet verwezen worden naar een kinderarts, dan wel naar een eetteam waarbij een kinderarts betrokken is.

Bij pathologische voedselweigering met extreem vermijdingsgedrag is de behandeling vooral gericht op het verminderen van aversie, de afweer en de angst voor het eten. Dit dient in een zeer gespecialiseerd team plaats te vinden met een intensieve aanpak van het probleem. Jonge kinderen met pathologische voedselweigering en langdurige sondevoeding kunnen ook in aanmerking komen voor klinische hongerprovocatie, waarbij in meerdere stappen sondevoeding wordt afgebouwd en orale voeding wordt aangeboden. Op deze manier wordt honger gestimuleerd (Kindermann, 2008).

De behandeling van voedings- en eetstoornissen kan op meerdere facetten worden ingezet:

psycho-educatie: over o.a. normale variatie gedurende de eerste jaren

behandeling van een eventuele lichamelijke aandoening

logopedische behandeling bij een inadequate mondmotoriek/slikproblemen

voedingsadviezen door een diëtist

specifieke begeleiding bij een ontwikkelingsachterstand

ouder- en kindpsychotherapie, gericht op de voedingssituatie of op de ouder-kindrelatie in het algemeen

Hierbij is het vooral belangrijk dat de ouders en het kind worden geholpen bij het terugbrengen van rust in de voedings-/eetsituatie en het onder controle brengen van de angst. Hierbij dient men sensitief te zijn voor de (sub)culturele aspecten die hier een belangrijke rol kunnen spelen.

Bronnen

Bryant-Waugh, R., Markham, L., Kreipe, R.E., Walsh, B.T. (2010). Feeding and eating disorders in childhood. International Journal of Eating Disorders, 43, 98-111.

Chatoor I. (2002). Feeding disorders in infants and toddlers: diagnosis and treatment. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 11, 163-83.

Fisher, M. M., Rosen, D. S., Ornstein, R. M., Mammel, K. A., Katzman, D. K., Rome, E. S., ... & Walsh, B. T. (2014). Characteristics of avoidant/restrictive food intake disorder in children and adolescents: a "new disorder" in DSM-5. Journal of Adolescent Health, 55(1), 49-52.

Kindermann A., & Kneepkens, C.M.F. (2002). Voedings- en eetproblemen bij jonge kinderen. Praktische Pediatrie, 4, 172-177.

Kindermann, A.; Kneepkens, C.M.F; Stok, A.; Van Dijk, E.M.; Engels, M.; Douwes, A.C. (2008). Discontinuation of tube feeding in young children by hunger provocation. Journal of Pediatric Gastroenterology & Nutrition, 47, 87-91.

Norris, M. L., Robinson, A., Obeid, N., Harrison, M., Spettigue, W. and Henderson, K. (2014). Exploring avoidant/restrictive food intake disorder in eating disordered patients: A descriptive study. International Journal of Eating Disorders, 47, 495-499.
NVK richtlijn voedingsgedrag
Rudolph, C.D. (1994). Feeding disorders in infants and children. Journal of Pediatry, 125, 116-124.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eetproblemen bij jonge kinderen (voedingsstoornis) - Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie

# data[].attributes.attachment_link.description
Betrouwbare kennis over de diagnose en behandeling van eetproblemen bij jonge kinderen, gericht op professionals in de jeugd-ggz.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hieronder vind je betrouwbare kennis over de diagnose en behandeling van eetproblemen bij jonge kinderen. Professionals in de jeugd-ggz krijgen inzicht in onder andere: klinisch beeld, etiologie, prevalentie, comorbiditeit, diagnostiek, behandeling, en beloop en prognose.
Het Kenniscentrum heeft de teksten in samenwerking met experts en ervaringsdeskundigen opgesteld en spant zich in om de informatie zo actueel mogelijk te houden. Heb je suggesties? Deze kun je doorgeven via het formulier onderaan de pagina.

Beschrijving

Bij 25-35% van de gezonde kinderen komen voedingsproblemen regelmatig voor; echter bij kinderen met een chronische ziekte of psychomotore retardatie worden ernstige voedingsproblemen zelfs in 40-80% beschreven (Benoit 2009).

Voedingsstoornissen bij jonge kinderen kunnen overgaan in eetstoornissen op latere leeftijd, maar hoe de relaties precies liggen is nog weinig onderzocht.

Diagnose

De mogelijke aanwezigheid van voedings- en eetstoornissen wordt onderzocht aan de hand van een anamnese, psychodiagnostiek van het kind, onderzoek naar de ouder- kind interactie (zowel tijdens als buiten een voedingssituatie), en observatie van het kind in een spelsituatie.

De diagnostiek van voedingsproblemen en eetproblemen bij jonge kinderen dient gericht te zijn op het uitsluiten van een somatische oorzaak. Voor het onderscheid tussen somatische en niet-somatische oorzaken verwijzen wij naar de NVK-richtlijn.

Het stroomdiagram uit de NVK-richtlijn (p.13) geeft een mooi overzicht hoe te handelen bij een jong kind met afwijkend voedingsgedrag.

Online scholing DSM-5 Accare: Voedings- en eetstoornissen

Behandeling

Bij kinderen die op (zeer) jonge leeftijd ernstige problemen met eten hebben ontwikkeld, is vrijwel altijd sprake van meervoudige problematiek. Vanwege de multiproblematiek vraagt de behandeling van eetstoornissen bij (zeer) jonge kinderen om een multidisciplinaire aanpak. Betrokken disciplines zijn afhankelijk van de specifieke eetproblemen van het kind. Het gaat onder andere om de volgende disciplines: kinderartsen (verschillende specialismen), logopedisten, diëtisten, KNO-artsen, (ortho)pedagogen, (kinder)psychologen, (kinder)psychiaters. In Nederland bestaan er enkele eetteams, waarin deze disciplines nauw samenwerken. Op de website van de patiëntenvereniging Nee-Eten! staat een lijst met eetcentra en hun gegevens uit heel Nederland.

De ouders/verzorgers nemen in het team een bijzonder plaats in omdat zij meestal verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse zorg rond het kind, en wat betreft de kennis over het individuele kind meestal de experts zijn. Anderzijds zijn zij soms degenen die meebehandeld worden, wanneer de eetstoornis zich heeft ontwikkeld in samenhang met de sociale interactie tussen ouders/verzorgers en kind, of wanneer het gaat om interventies die ook hen in hun dagelijks leven raken. Tenslotte is gebleken dat voedings- en eetproblemen bij jonge kinderen geassocieerd kunnen zijn met depressie, angst, eet- en persoonlijkheidsstoornissen bij de moeders (Bryant-Waugh, 2010).

Voor de aanpak bij vooral pedagogische problemen verwijzen wij naar de praktische adviezen van de JGZ-richtlijn. Bij aanwijzingen voor een somatische oorzaak moet verwezen worden naar een kinderarts, dan wel naar een eetteam waarbij een kinderarts betrokken is.

Bij pathologische voedselweigering met extreem vermijdingsgedrag is de behandeling vooral gericht op het verminderen van aversie, de afweer en de angst voor het eten. Dit dient in een zeer gespecialiseerd team plaats te vinden met een intensieve aanpak van het probleem. Jonge kinderen met pathologische voedselweigering en langdurige sondevoeding kunnen ook in aanmerking komen voor klinische hongerprovocatie, waarbij in meerdere stappen sondevoeding wordt afgebouwd en orale voeding wordt aangeboden. Op deze manier wordt honger gestimuleerd (Kindermann, 2008).

De behandeling van voedings- en eetstoornissen kan op meerdere facetten worden ingezet:

psycho-educatie: over o.a. normale variatie gedurende de eerste jaren

behandeling van een eventuele lichamelijke aandoening

logopedische behandeling bij een inadequate mondmotoriek/slikproblemen

voedingsadviezen door een diëtist

specifieke begeleiding bij een ontwikkelingsachterstand

ouder- en kindpsychotherapie, gericht op de voedingssituatie of op de ouder-kindrelatie in het algemeen

Hierbij is het vooral belangrijk dat de ouders en het kind worden geholpen bij het terugbrengen van rust in de voedings-/eetsituatie en het onder controle brengen van de angst. Hierbij dient men sensitief te zijn voor de (sub)culturele aspecten die hier een belangrijke rol kunnen spelen.

Bronnen

Bryant-Waugh, R., Markham, L., Kreipe, R.E., Walsh, B.T. (2010). Feeding and eating disorders in childhood. International Journal of Eating Disorders, 43, 98-111.

Chatoor I. (2002). Feeding disorders in infants and toddlers: diagnosis and treatment. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 11, 163-83.

Fisher, M. M., Rosen, D. S., Ornstein, R. M., Mammel, K. A., Katzman, D. K., Rome, E. S., ... & Walsh, B. T. (2014). Characteristics of avoidant/restrictive food intake disorder in children and adolescents: a "new disorder" in DSM-5. Journal of Adolescent Health, 55(1), 49-52.

Kindermann A., & Kneepkens, C.M.F. (2002). Voedings- en eetproblemen bij jonge kinderen. Praktische Pediatrie, 4, 172-177.

Kindermann, A.; Kneepkens, C.M.F; Stok, A.; Van Dijk, E.M.; Engels, M.; Douwes, A.C. (2008). Discontinuation of tube feeding in young children by hunger provocation. Journal of Pediatric Gastroenterology & Nutrition, 47, 87-91.

Norris, M. L., Robinson, A., Obeid, N., Harrison, M., Spettigue, W. and Henderson, K. (2014). Exploring avoidant/restrictive food intake disorder in eating disordered patients: A descriptive study. International Journal of Eating Disorders, 47, 495-499.
NVK richtlijn voedingsgedrag
Rudolph, C.D. (1994). Feeding disorders in infants and children. Journal of Pediatry, 125, 116-124.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eetproblemen bij jonge kinderen (voedingsstoornis) - Kenniscentrum Kinder- en Jeugdpsychiatrie

# data[].attributes.attachment_link.description
Betrouwbare kennis over de diagnose en behandeling van eetproblemen bij jonge kinderen, gericht op professionals in de jeugd-ggz.

# data[].attributes.body
In deze video leggen ze je de verschillende fases van een eetstoornis uit. En dat je je vaak anders voelt als je een eetstoornis hebt. Een eetstoornis gaat ook vaak samen met een depressie, angst of perfectionisme.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eetstoornissen bij kinderen en jeugdigen| kenmerken en behandeling

# data[].attributes.attachment_link.description
Bij jonge kinderen kunnen er eetproblemen ontstaan door lichamelijke problemen (het doet pijn) of doordat kinderen iets heel erg vies vinden.

# data[].attributes.body
Deze video is een voorbeeld van iemand met anorexia. Emma heeft anorexia en er is een documentaire over gemaakt. Het moest of gaan over het herstel of over het overlijden, helaas werd het het laatste.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eetstoornissen bij kinderen en jeugdigen| kenmerken en behandeling

# data[].attributes.attachment_link.description
Bij jonge kinderen kunnen er eetproblemen ontstaan door lichamelijke problemen (het doet pijn) of doordat kinderen iets heel erg vies vinden.

# data[].attributes.body
B1-K1-W7 en B1-K2-W1:

B1-K1-W7:

Evalueert haar eigen werkzaamheden.

Via het activiteiten formulier hebben we onze activiteit geëvalueerd. We hebben andere leerlingen laten meekijken en als er verandering plaats vond hebben we dit besproken. Hierna hebben we dit besproken met onze stagebegeleiders en om tip en tricks gevraagd. Voordat we de activiteit hebben uitgevoerd hebben we deze uitgelegd.

B1-K2-W1:

Werkt aan eigen professionele ontwikkeling.

We hebben op het internet opgezocht over wet en regelgeving van eetstoornissen bij kinderen. Ook hebben we hierin gereflecteerd over onze eigen werkzaamheden. Dit hebben we gedaan door het activiteiten formulier in te vullen en feedback te vragen bij docenten.

# data[].attributes.body
Onze doelgroep zijn kinderen tussen de 4 en de 12 jaar. Voor deze doelgroep hebben we ook een activiteit gemaakt. Deze kan je vinden onder het kopje ´activiteiten´. Deze doelgroep is gevoeliger voor eetproblemen als bijvoorbeeld adolescenten. De kinderen zijn nog hun emoties aan het ontwikkelen. In deze fase gaan ze hun eetvoorkeuren ontwikkelen.

# data[].attributes.body
Wie zijn wij:

Isa, Rian, Janne en Julia. Wij doen de opleiding onderwijsassistente.

Wat is het doel?

Het doel is informatie zoeken over eetstoornissen bij kinderen. We willen hier graag meer over weten.

Wat is het doel van WPL?

Het doel is deskundigheidsbevordering. Dat houdt in dat we onze kennis en vaardigheden gaan verbeteren op een bepaald gebied, in ons geval is dat eetstoornissen bij kinderen. Hierin worden bepaalde activiteiten georganiseerd. In ons geval worden er workshops gegeven.

Opbouw van de padlet?

We starten met een inleiding. Daarna komt de theorie deze beschrijven we op verschillende manieren. Bijvoorbeeld door praktische tips, video's, nieuwbrieven en creatieve activiteiten.

We hebben verschillende afspraken.

1. Iedereen deelt zijn eigen kennis per week over de BPV.

2. We evalueren na ieder thema. Dus om de 4 weken.

Tijdens de evaluatie hebben we het over waar iedereen het meest trots op is, wat heb je geleerd?, reacties op de BPV, welk stuk meest diepgang?