# data[].attributes.headline
Ζωγραφιά από το εργαστήριο χειροτεχνίας για τα 200 χρόνια της Επανάστασης του 1821...

# data[].attributes.subject
Ζωγραφιά από το εργαστήριο χειροτεχνίας για τα 200 χρόνια της Επανάστασης του 1821...

# data[].attributes.headline
Μαντώ Μαυρογένους...

# data[].attributes.subject
Μαντώ Μαυρογένους...

# data[].attributes.body
Η Μαντώ Μαυρογένους ήταν μια από τις μεγάλες ηρωίδες της Ελλάδας και υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή στην Ελληνική Επανάσταση, αγωνίστρια και πολέμαρχος μέχρι το τέλος.

Γεννήθηκε το 1796 στο χωριό Μαρμαρά της Πάρου και καταγόταν από ελληνική οικογένεια της Ρουμανίας, η οποία έφυγε κρυφά για την Ιταλία και συγκεκριμένα την Τεργέστη.

Με την εξέγερση των Ελλήνων το 1821 πήρε μέρος στις συσκέψεις που γίνονταν για συμμετοχή στον Ιερόν Αγώνα και αποφάσισε να πάει στην Μύκονο. Μετά από δική της προτροπή, οι κάτοικοι του νησιού, ξεσηκώθηκαν εναντίον των Τούρκων. Η Μαυρογένους εξόπλισε πλοία από δικά της χρήματα και ηγήθηκε του αγώνα κατά των πειρατών που λυμαίνονταν τις Κυκλάδες και αργότερα πολέμησε στο Πήλιο, στη Φθιώτιδα και στη Λιβαδειά.
Στις 22 Οκτωβρίου 1822, με τα παλικάρια που είχε εκπαιδεύσει, απέκρουσε και σύντριψε τη δύναμη διακοσίων Τούρκων που έκαναν απόβαση στην Μύκονο. Η Μαντώ, αψηφώντας το θάνατο, αναδείχθηκε άξιος οπλαρχηγός του Ιερού Αγώνα.

Η Μαντώ πρόσφερε στον Αγώνα 700.000 γρόσια. Το 1826 έδωσε να εκποιηθούν τα κοσμήματά της και να διατεθούν προς περίθαλψη δύο χιλιάδων Μεσολογγιτών που σώθηκαν από την Έξοδο. Για τις υπηρεσίες στην Πατρίδα, της απένειμαν τον επίτιμο βαθμό του αντιστράτηγου από τον Καποδίστρια και της παραχώρησε κεντρικό σπίτι στο Ναύπλιο.

Μετά την Επανάσταση, απογοητευμένη από την άτυχη ερωτική σχέση της με τον Δημήτριο Υψηλάντη και καταδιωγμένη από τον Ιωάννη Κωλέττη, επέστρεψε στη Μύκονο κι έπειτα από λίγα χρόνια, το 1848 πέθανε πάμφτωχη στην Πάρο.

«Αύριο θα ξαναγίνει πόλεμος. Κι όποιος σταθεί άξιος, παίρνει το δίπλωμά του από τους Τούρκους»

# data[].attributes.headline
Γεώργιος Καραϊσκάκης...

# data[].attributes.subject
Γεώργιος Καραϊσκάκης...

# data[].attributes.body
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε τo 1782. Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια λόγω του οικογενειακού του ιστορικού αλλά και επειδή αναγκάστηκε να ζει μόνος χωρίς την υποστήριξη των γονέων του.

Ήταν φιλόνικος, βλάσφημος και βωμολόχος, χαρακτηριστικά που απέκτησε από αυτά τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Από την παιδική του ηλικία ήδη, έκανε τα πρώτα βήματά του ως κλέφτης.

Η πιο σκοτεινή περίοδος της ιστορίας του Καραϊσκάκη θεωρείται η παραμονή του στην αυλή του Αλή Πασά.
Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης έζησε σε κατάσταση μόνιμης ανταρσίας και επαναστατικότητας.  Η στρατηγική του στον πόλεμο είναι η απόδειξη της ιδιοφυΐας του. Οπου εμφανίζεται η λεβεντιά, ο Καραϊσκάκης εξακολουθεί να υπάρχει.

Η δημοτική μούσα τον θρήνησε με τούτα τα λόγια:

«Τρέμουν τα κάστρα τρέμουνε
τρέμουν τα βιλαέτια
τρέμει κι η μαύρη Ρούμελη
για τον Καραϊσκάκη.
Τρίτη, Τετάρτη θλιβερή,
Πέφτη φαμακωμένη,
Παρασκευή ξημέρωσε
που να μην είχε φέξει
ο Στρατηγός απέθανεν»…

# data[].attributes.headline
Παπαφλέσσας..

# data[].attributes.subject
Παπαφλέσσας..

# data[].attributes.body
Ο Γεώργιος Δικαίος Φλέσσας, όπως ήταν το κοσμικό του όνομα, γεννήθηκε το 1786 ή το 1788 στην Πολιανή Μεσσηνίας. Φοίτησε στην ονομαστή Σχολή της Δημητσάνας και το 1816 εκάρη μοναχός στο μοναστήρι της Βαλανιδιάς στην Καλαμάτα κι έλαβε το όνομα Γρηγόριος.

Στις αρχές του 1818 μάλωσε μ’ ένα Τούρκο αγά της περιοχής για κάποια διαφιλονικούμενα κτήματα και αναγκάστηκε να καταφύγει στην Κωνσταντινούπολη. Λίγο προτού εγκαταλείψει την Πελοπόννησο κι ενώ καταδιώκετο από Τούρκους οπλοφόρους, φέρεται να τους είπε: «Άιντε ρε και πού θα μου πάτε! Θα ξαναγυρίσω πάλι ή δεσπότης ή πασάς και τότε θα λογαριαστούμε!»

Στην Κωνσταντινούπολη γνωρίστηκε με τον Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο, ο οποίος τον κατήχησε και τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία στις 21 Ιουνίου του 1818 με το συνθηματικό όνομα Αρμόδιος. Την ίδια περίοδο έγινε αρχιμανδρίτης από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε'. Από τη στιγμή που έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας, ο Παπαφλέσσας αφιερώθηκε ψυχή τε και σώματι στην υπόθεση του εθνικού ξεσηκωμού.

Στις 23 Μαρτίου συμμετείχε με πολλούς Μοραΐτες καπεταναίους στην απελευθέρωση της Καλαμάτας. Από εκείνη τη στιγμή, ο Παπαφλέσσας πέταξε το ράσο και φόρεσε τη στολή του πολεμιστή. Απ' όπου περνούσε, ενθουσίαζε και ξεσήκωνε τους Έλληνες.

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, παρά το γεγονός ότι ήταν παλιός συνεργάτης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, βρέθηκε στο αντίπαλο στρατόπεδο. Οι ένοπλες συγκρούσεις του με τους Κολοκοτρωναίους αποτέλεσαν μελανή σελίδα στην όλη δράση του.

Όταν πάτησε το πόδι του ο Ιμπραήμ στο Μοριά το 1825, πρότεινε την αποφυλάκιση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και άλλων αντικυβερνητικών αγωνιστών, ενώ ο ίδιος όντας ακόμη Μινίστρος των Εσωτερικών και της Αστυνομίας ξεκίνησε για τη Μεσσηνία για να χτυπήσει τον εισβολέα. Ταμπουρώθηκε στο Μανιάκι, με την απόφαση να νικήσει ή να πέσει. Στις 20 Μαΐου δέχθηκε επίθεση από τις υπέρτερες δυνάμεις του εχθρού κι έπεσε ηρωικά μαχόμενος, ύστερα από οκτάωρη σκληρή μάχη.

«…Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ’ αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού»

# data[].attributes.headline
Ρήγας Φεραίος...

# data[].attributes.subject
Ρήγας Φεραίος...

# data[].attributes.body
Ο Ρήγας Φεραίος γεννήθηκε στο Βελεστίνο, τις αρχαίες Φερές, το 1757, από εύπορη οικογένεια. Η οικογένεια του υπήρξε από τα θύματα της τουρκικής μανίας. . Στόχος του τελικός ήταν «να αναλάβη το πεπτωκός Ελληνικόν γένος, να φθάσει στην πρότερή του θέση, στην παιδεία και στη μόρφωση».

Έδωσε προτεραιότητα στην ψυχική προετοιμασία των σκλαβωμένων, ώστε να πάρουν τα όπλα και να επαναστατήσουν κατά της Οθωμανικής τυραννίας, θέλοντας πρώτα να εξυψώσει το ηθικό τους και μετά να τους ωθήσει στον αγώνα της επανάστασης.

Ὡς πότε παλικάρια, νὰ ζοῦμε στὰ στενά, μονάχοι σὰ λεοντάρια, σταῖς ράχαις στὰ βουνά; Σπηλιαῖς νὰ κατοικοῦμε, νὰ βλέπωμεν κλαδιά, νὰ φεύγωμ᾿ ἀπ᾿ τὸν κόσμον, γιὰ τὴν πικρὴ σκλαβιά; Νὰ χάνωμεν ἀδέλφια, πατρίδα καὶ γονεῖς, τοὺς φίλους, τὰ παιδιά μας, κι ὅλους τοὺς συγγενεῖς; Καλλιῶναι μίας ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνοι, σκλαβιὰ καὶ φυλακή. Τί σ᾿ ὠφελεῖ ἂν ζήσῃς, καὶ εἶσαι στὴ σκλαβιά; στοχάσου πῶς σὲ ψαίνουν, καθ᾿ ὥραν στὴν φωτιά.

# data[].attributes.headline
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα...

# data[].attributes.subject
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα...

# data[].attributes.body
Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα γεννήθηκε στις φυλακές της Κωνσταντινούπολης στις 11 Μαΐου 1771 και έχει καταγωγή από την Ύδρα. Το πραγματικό της ωστόσο επίθετο ήταν Πινότση.

Η ηρωίδα, η οποία ήταν πλοίαρχος σε ένα από τα καράβια της, τον Αγαμέμνων, προσέφερε πολλά στην Ελληνική Επανάσταση και αξίζει να σημειωθεί ότι έδωσε όλη της την περιουσία στον ελληνικό στόλο, που συντήρησε και εξόπλισε.

Η Λασκαρίνα έγινε μέλος στη Φιλική Εταιρεία στην Κωνσταντινούπολη όπου προετοίμαζε την Ελληνική Επανάσταση και ήταν η μόνη γυναίκα που μυήθηκε εκεί, αλλά στον κατώτερο βαθμό μύησης αφού οι γυναίκες δεν μπορούσαν να γίνουν δεκτές.

Όταν οι Έλληνες κατάφεραν να καταλάβουν το Ναύπλιο στις 30 Νοεμβρίου 1822, το νεοσύστατο κράτος της έδωσε κλήρο στην πόλη ως ανταμοιβή για την προσφορά της στο έθνος και η Μπουμπουλίνα εγκαταστάθηκε εκεί.

Όταν ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε η Λασκαρίνα αντέδρασε και ζήτησε την αποφυλάκισή του. Τότε η ίδια κρίθηκε επικίνδυνη από την Κυβέρνηση και συνελήφθη 2 φορές. Τελικά η Μπουμπουλίνα εξορίστηκε στις Σπέτσες χάνοντας τον κλήρο γης που το Κράτος της είχε παραχωρήσει στο Ναύπλιο.

Το 1825 η Μπουμπουλίνα, παραμερίζοντας την δυσαρέσκειά της για τους πολιτικούς και καθοδηγούμενη μόνο από την φιλοπατρία της, άρχισε να προετοιμάζεται για νέες μάχες όταν έρχεται όμως τότε το άδοξο τέλος της, στις 22 Μαΐου 1825.

Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα πέθανε έπειτα από οικογενειακή διαμάχη όπου ο Ιωάννης Κούτσης, την πυροβόλησε, την πέτυχε στο μέτωπο και την σκότωσε ακαριαία.

# data[].attributes.headline
Αθανάσιος Διάκος...

# data[].attributes.subject
Αθανάσιος Διάκος...

# data[].attributes.body
Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν ένας από τους Έλληνες οπλαρχηγούς της Επανάστασης του 1821 και έδρασε στην Στερεά Ελλάδα. Μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία το 1818 και το 1820 έγινε αρματωλός στη Λιβαδειά.

Τον Απρίλιο του 1821 κατέλαβε το φρούριο της Λιβαδειάς μαζί με άλλους οπλαρχηγούς και κατάφερε να κερδίσει πολλές μάχες. Μία από αυτές ήταν και η κατάκτηση της γέφυρας της Αλαμάνας και η μάχη με τα στρατεύματα του Ομέρ Βρυώνη στις 22 Απριλίου 1821.

Η μάχη αυτή σηματοδοτήθηκε στην ιστορία αφού εκεί συνελήφθη επειδή σκότωσε πολλούς Τούρκους. Οι Οθωμανοί τού πρότειναν να προσκυνήσει και να συνεργαστεί μαζί τους. Ο Διάκος υπερήφανα αρνήθηκε: «Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός θελ’ να πεθάνω» και αφού μεταφέρθηκε στη Λαμία, δολοφονήθηκε από τους Τούρκους και κάηκε στις 24 Απριλίου 1821.

Προτού ξεψυχήσει ο Διάκος λέγεται ότι αναφώνησε το αυτοσχέδιο τετράστιχο:

«Για ιδές καιρό που διάλεξε
ο χάρος να με πάρει
τώρα π' ανθίζουν τα κλαδιά
και βγάζει η γης χορτάρι»

# data[].attributes.headline
Θεόδωρος Κολολοτρώνης...

# data[].attributes.subject
Θεόδωρος Κολολοτρώνης...

# data[].attributes.body
Μια από τις πιο ηγετικές μορφές της Ελληνικής Επανάστασης που πολέμησε στην Πελοπόννησο ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, γνωστός και ως «Γέρος του Μοριά».

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1770 στη Μεσσηνία και από τον 16ο αιώνα η οικογένειά του ζούσε υπό συνεχή πόλεμο με τους Τούρκους. Το 1762 μέχρι το 1806, εβδομήντα Κολοκοτρωναίοι εξοντώθηκαν από τους κατακτητές.

Ένα γεγονός που του σημάδεψε τη ζωή ήταν ο θάνατος του πατέρα του το 1780 όταν ήταν μόλις 10 ετών. Στα 17 του έγινε οπλαρχηγός του Λεονταρίου και στα 20 του νυμφεύτηκε την κόρη του τοπικού προεστού, Αικατερίνη Κρούσου. Το 1818 μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στις αρχές του 1821 αποβιβάστηκε στη Μάνη για να λάβει μέρος στον επικείμενο Αγώνα.

Στις 23 Μαρτίου 1821 συμμετείχε στο στρατιωτικό σώμα του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη που κατέλαβε την Καλαμάτα, σηματοδοτώντας την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης. Τότε έβαλε σκοπό να καταλάβει την Τριπολιτσά, το διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στον Μοριά, γιατί αλλιώτικα δεν θα μπορούσε να επικρατήσει η επανάσταση. Η νίκη των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (13 Μαΐου 1821) και η άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), που οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στον Κολοκοτρώνη, τον οδήγησαν να γίνει αρχηγός του επαναστατικού στρατού της Πελοποννήσου.

Στη μάχη των Δερβενακίων (26 - 28 Ιουλίου 1822), όπου καταστράφηκε ο στρατός του Δράμαλη, αναδείχθηκε η στρατηγική του ιδιοφυΐα.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843.