# data[].attributes.body
"100 Years" (2004) van Kris Martin. In dit werk breekt en lijmt hij herhaaldelijk een porseleinen, antieke vaas, waardoor een laagjesstructuur ontstaat die de tijd en de kwetsbaarheid van het object benadrukt. Het resultaat is een sculptuur die de sporen van vernietiging en herstel draagt.

# data[].attributes.attachment_link.title
(EN) CloseUp | Kris Martin, Vase, 2005, exhibition EXIT in S.M.A.K. 2020

# data[].attributes.body
Waarom wordt creëren gezien als kunst,
maar onderhouden als iets onbelangrijks? Waarom waarderen we het eindresultaat, maar niet het werk dat het in stand houdt? Ze schudde de hand van alle 8.500 vuilnisophalers van New York. Ze poetste museumvloeren, waste de ramen van tentoonstellingsruimtes. Geen toneel. Geen spektakel. Alleen een menselijke handeling, herhaald, met een nieuwe betekenis.

Is zorg ook een creatie?

Verandert een handeling als je ze bewust uitvoert?

Wie doet onzichtbaar werk in jouw leven?

Probeer:

één onderhoudsactie bewust uitvoeren
één zorgmoment observeren
één persoon bedanken

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
By treating maintenance work as art, Mierle Laderman Ukeles demonstrated how unpaid domestic work such as cleaning and childcare or sanitation work is often invisible to the public eye. By writing the Manifesto for Maintenance Art and creating works and performances that make the hidden work visible, Mierle Laderman Ukeles became an important figure of institutional critique. Her pieces discuss the connections between work, class, and gender, and how society values some essential jobs less than others. Here are 4 examples and an introduction to the maintenance art of Mierle Laderman Ukeles.

Mierle Laderman Ukeles and her Manifesto for Maintenance Art

Mierle Laderman Ukeles was born in 1939 as the daughter of a Denver rabbi. She received her degree in history and international relations from Barnard College in 1961 and went on to study sculpture and painting at the Pratt Institute. She married in 1966 and had her first child two years later. When she took on the role of mother and wife, Mierle Laderman Ukeles found it difficult to combine her work at home with her work as an artist. She found a solution for this problem in her Manifesto for Maintenance Art, through which she transformed tasks of maintenance such as cleaning into art. She wrote the manifesto in October 1969 in a state of mind that she described as a cold fury.

When she wrote the manifesto, Mierle Laderman Ukeles felt that maintenance was not valued enough in Western society. In an interview, she explained how capitalism facilitated an environment in which people were only fascinated with innovation and the creation of new things. This also meant that maintaining the things and structures that already existed, along with the people who were responsible for them, were viewed as less important and seemed almost invisible.

In her Manifesto for Maintenance Art, Laderman Ukeles distinguishes between development, which stands for change, progress, and new creation, and maintenance, which stands for preserving these new creations. She writes: The sourball of every revolution: after the revolution, who's going to pick up the garbage on Monday morning?

The manifesto served as a proposal for an exhibition called CARE. The main idea was to exhibit acts of maintenance as art. In the proposal, Mierle Laderman Ukeles divided the exhibition into three parts: personal, general, and earth maintenance. She presented the first part by stating that she was a woman, an artist, a mother, and a wife. The personal part of the exhibition consisted of Mierle Laderman Ukeles doing the tasks she would normally do in her everyday life, but at the museum while exhibiting these actions as art.

The idea for the second part of the piece consisted of an exhibition of interviews during which people were asked questions concerning maintenance. Additionally, this part included an area where the visitors would be asked the same questions. The interviews of the visitors would be taped and replayed also. The third and last part of the exhibition would focus on the maintenance of natural materials. Laderman Ukeles planned to purify and recycle containers of polluted air and water from the Hudson River.

1. Hartford Wash: Washing/Tracks/Maintenance: Outside and Inside, 1973

Her Manifesto for Maintenance Art led to the first maintenance piece by Mierle Laderman Ukeles. Since the proposal of the manifesto for an exhibition was rejected, Laderman Ukeles sent it to Jack Burnham who published parts of it in the magazine called Artforum. The art critic and curator Lucy Lippard saw the manifesto in the magazine and the maintenance art of Mierle Laderman Ukeles became part of Lippard's exhibition titled c.7,500. The exhibition traveled to the Wadsworth Atheneum Museum of Art in Hartford and the institution let Laderman Ukeles perform her first public maintenance work.

During the performance, she scrubbed the front steps of the building and the gallery floor. The photos showing Mierle Laderman Ukeles washing the museum's steps have since become iconic. The artist also performed another piece at the museum called Transfer: The Maintenance of the Art Object. During this piece, the artist cleaned a glass case with a mummy in it. In another performance titled The Keeping of the Keys, Ukeles locked and unlocked some of the museum's galleries and offices even though sometimes visitors were still inside the rooms.

The actions in these performances demonstrated that a lot of maintenance work goes on in a museum as well but usually stays unnoticed by visitors. By locking people in or out, washing the steps during visiting hours, and cleaning cases of artifacts, Ukeles made people aware of the extensive work that needs to be done in order to keep art institutions running. The work is an example of art expressing institutional critique, which Mierle Laderman Ukeles is well-known for.

2. Dressing to Go Out/Undressing to Go In, 1973

The work Dressing to Go Out/Undressing to Go In consists of black-and-white photos showing the artist helping her children dress and undress. The artist left the place in the right bottom corner, where the final image was supposed to be, blank. She also added a cleaning rag and a chain next to the images in the exhibition space. The visitors were encouraged to use the rag to clean and therefore maintain the artwork.

Domestic tasks like these are usually performed by women. In an interview, Laderman Ukeles explained how she felt torn between the two roles of mother and artist. With her maintenance art and pieces like Dressing to Go Out/Undressing to Go In she was able to combine those two roles and draw attention to the work that usually stays unnoticed and often unappreciated.

3. I Make Maintenance Art One Hour Every Day, 1976

For her work I Make Maintenance Art One Hour Every Day, Mierle Laderman Ukeles spent two months working with 300 maintenance workers. She recorded this time through photos and interviews. The 300 people were all working at 55 Water Street in a skyscraper in which a former branch of the Whitney Museum was located. Laderman Ukeles wanted to feature maintenance work in a skyscraper for years because it involved a huge amount of work.

Ukeles invited the workers to see one hour of their working day as art. She worked alongside them during their eight-hour shifts and took photos of them with a Polaroid camera. She then asked them if the photo she took depicted them doing work or making art. She documented their answers and exhibited them along with the pictures. In I Make Maintenance Art One Hour Every Day, Laderman Ukeles made the work that maintains the construction, safety, and cleanliness of a skyscraper visible. For many people working in large buildings, the maintenance work of these workers seems invisible. It almost seems as if the building maintains its structure and cleanliness by itself, but there are hundreds of people involved in keeping the skyscraper from deteriorating and Laderman Ukeles captured the extensive work that needs to be done to keep such a skyscraper intact.

Touch Sanitation is one of Mierle's best-known works. One part of her Touch Sanitation Performance was the Handshake Ritual, during which Laderman Ukeles shook hands with 8500 sanitation workers from the New York Sanitation Department. She also thanked them for keeping New York City alive. The action clearly expressed how essential the work of sanitation workers was. Without their effort, it would be nearly impossible to live in the city.

Another part of the piece called Follow in Your Footsteps consisted of Laderman Ukeles working for the New York Sanitation Department herself. She worked eight-hour days for eleven months, collecting trash with the other sanitation workers. To introduce herself and the Touch Sanitation project to the sanitation workers, Laderman Ukeles wrote a letter in which she expressed her appreciation for the workers and acknowledged the hard conditions under which they often have to operate. She introduced herself as a maintenance artist who works independently of newspapers, unions, and the city.

According to Laderman Ukeles, the invisibility that sanitation workers face is similar to how women's work at home is disregarded as work. In her letter to the sanitation workers, Laderman Ukeles also wrote that they were like husbands and nurturers to their city. Some second-wave feminists criticized Laderman Ukeles for focusing on such a male-dominated environment. At first, Mierle Laderman Ukeles also received negative reactions from the sanitation workers who did not value her contribution as an artist, but after some time they accepted her as their co-worker.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mierle Laderman Ukeles' Maintenance Art in 4 Works

# data[].attributes.attachment_link.description
By scrubbing floors, documenting childcare, and shaking hands with sanitation workers, Mierle Laderman Ukeles aims to make things that usually stay hidden visible.

# data[].attributes.body
Roland Gunst onderzoekt via performance, installatie en film zijn persoonlijke en culturele identiteit. Door te werken met een alter ego (John K Cobra) bevraagt hij hoe identiteit wordt opgebouwd en hoe die kan veranderen afhankelijk van context. Zijn werk toont dat identiteit geen vast gegeven is, maar iets wat je kan aannemen, bevragen en herdefiniëren, tussen zelfbeeld, geschiedenis en maatschappelijke verwachtingen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lieuci Babylon on Instagram: "You have seen masks before, but never like this. In the 1950s, Inge Morath and Saul Steinberg turned everyday life into a quiet experiment. Steinberg drew surreal masks, and Morath photographed people wearing them in real streets, cafes and homes.

The result was not just photography or illustration, but a meditation on identity itself. Where does the mask end, and where does the person begin. Together, they revealed something unsettling and beautiful, that we are never as unmasked as we think.

#SaulSteinberg #IngeMorath #SurrealArt #VisualStorytelling #Arte"

# data[].attributes.attachment_link.description
5,695 likes, 34 comments - lieucibabylon on January 11, 2026: "You have seen masks before, but never like this. In the 1950s, Inge Morath and Saul Steinberg turned everyday life into a quiet experiment. Steinberg drew surreal masks, and Morath photographed people wearing them in real streets, cafes and homes.

The result was not just photography or illustration, but a meditation on identity itself. Where does the mask end, and where does the person begin. Together, they revealed something unsettling and beautiful, that we are never as unmasked as we think.

#SaulSteinberg #IngeMorath #SurrealArt #VisualStorytelling #Arte". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

# data[].attributes.attachment_link.title
Jacob Lamoureux on Instagram: "Sous un moustiquaire de vent, 
gonfle gonfle.
Je te laisse,
Va va, 
te laisser guider par le vent. 

Vidéo performative, 30 s
Jacob Lamoureux, 2025"

# data[].attributes.attachment_link.description
54K likes, 258 comments - jacob_lamoureuxx on December 9, 2025: "Sous un moustiquaire de vent, 
gonfle gonfle.
Je te laisse,
Va va, 
te laisser guider par le vent. 

Vidéo performative, 30 s
Jacob Lamoureux, 2025". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

# data[].attributes.body
Pacquée voert subtiele performances uit in publieke ruimte, waarbij haar lichaam vaak bijna opgaat in de omgeving. Ze observeert mensen terwijl zij geobserveerd wordt. Haar werk gaat over sociale rollen, aanwezigheid en hoe we elkaar lezen in de openbare ruimte.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ria Pacquée is an Antwerp-based artist. As a spectator and as a participant, she tries to find answers to the most elementary questions of existence. Much is left to chance.

# data[].attributes.body
Orlan gebruikte medische ingrepen als artistiek medium. Ze transformeerde haar gezicht volgens schoonheidsidealen uit de kunstgeschiedenis. Door deze extreme lichamelijke ingrepen stelde ze vragen over controle, vrouwelijkheid, schoonheid en identiteit. Het lichaam werd letterlijk maakbaar materiaal.

# data[].attributes.attachment_link.title
Performances @ ORLAN OFFICIAL WEBSITE / SITE OFFICIEL D’ORLAN

# data[].attributes.body
Muholi’s zelfportretten zijn zorgvuldig geënsceneerd en sterk gecontrasteerd. Ze tonen het lichaam als krachtig, waardig en politiek geladen. Door styling, objecten en blik confronteert Muholi de kijker met geschiedenis, identiteit en representatie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Zanele Muholi – ‘In My World, Every Human is Beautiful’ | Tate

# data[].attributes.body
Neshat combineert lichaam, tekst en fotografie om identiteit, religie en macht te onderzoeken. Haar beelden zijn poëtisch maar politiek geladen.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Artist Profile Archive on Instagram: "Please join us at the 33rd Hamptons International Film Festival to watch ”Shirin Neshat: Voice of a Woman,” directed by Sophie Chahinian, on Sunday, October 5 and Thursday, October 9 followed by a Q&A @regalmovies in East Hampton. 

We’re excited to announce Special Guest of Honor Shirin Neshat will be present at the October 9 screening. Purchase @hamptonsfilm tickets in the link in our bio.

In the short doc, the internationally acclaimed Iranian-American artist @shirin__neshat discusses the foremost theme of her work- women’s bodies as a locus for political and religious exploitation. “Shirin Neshat: Voice of a Woman” is a timely call to action to people around the world to unify and fight for equality as women’s rights are being violated and eliminated around the world.

Make sure to subscribe to our newsletter for the latest info on our screenings and events. Link in bio.

#TheArtistProfileArchive #ArtNews #VoiceofaWoman #ShirinNeshat #FilmFestival #SophieChahinian #HamptonsInternationalFilmFest #HIFF33 #ShirinNeshat"

# data[].attributes.attachment_link.description
2,255 likes, 35 comments - theartistprofilearchive on October 2, 2025: "Please join us at the 33rd Hamptons International Film Festival to watch ”Shirin Neshat: Voice of a Woman,” directed by Sophie Chahinian, on Sunday, October 5 and Thursday, October 9 followed by a Q&A @regalmovies in East Hampton. 

We’re excited to announce Special Guest of Honor Shirin Neshat will be present at the October 9 screening. Purchase @hamptonsfilm tickets in the link in our bio.

In the short doc, the internationally acclaimed Iranian-American artist @shirin__neshat discusses the foremost theme of her work- women’s bodies as a locus for political and religious exploitation. “Shirin Neshat: Voice of a Woman” is a timely call to action to people around the world to unify and fight for equality as women’s rights are being violated and eliminated around the world.

Make sure to subscribe to our newsletter for the latest info on our screenings and events. Link in bio.

#TheArtistProfileArchive #ArtNews #VoiceofaWoman #ShirinNeshat #FilmFestival #SophieChahinian #HamptonsInternationalFilmFest #HIFF33 #ShirinNeshat". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

# data[].attributes.body
Zhang Huan gebruikte zijn lichaam in intense performances waarin pijn, uithouding en stilte centraal stonden. Hij liet zijn lichaam bedekken met as, insecten of modder, of zat langdurig onbeweeglijk in openbare ruimtes. Het lichaam wordt een drager van collectief geheugen, spiritualiteit en culturele geschiedenis.

# data[].attributes.attachment_link.title
Chinoiserie - Zhang Huan: arte tra corpo e memoria | China Files

# data[].attributes.attachment_link.description
Zhang Huan è un artista concettuale cinese famoso per la sua performace art. L’arte di Zhang Huan ha una forte valenza di critica sociale

# data[].attributes.body
Cassils transformeert het eigen lichaam door intensieve training en fysieke performances. Het lichaam wordt letterlijk opgebouwd, afgebroken en gevormd. In performances botst het lichaam tegen muren, kleiblokken of ruimtes. Identiteit wordt hier lichamelijk voelbaar als kracht, kwetsbaarheid en strijd.

# data[].attributes.attachment_link.title
CASSILS. Performance Artist: Becoming an Image, Tiresias, Inextinguishable Fire

# data[].attributes.attachment_link.description
CASSILS is a visual artist working in live performance, film, sound, sculpture and photography. Cassils has achieved international recognition for a rigorous engagement with the body as a form of social sculpture. Drawing on conceptualism, feminism, body art, gay male aesthetics; Cassils forges a series of powerfully trained bodies for different performative purposes.

# data[].attributes.body
Cahun maakte zelfportretten waarin gender, rol en identiteit voortdurend verschuiven. Soms mannelijk, soms vrouwelijk, soms neutraal of theatraal. Het werk toont identiteit als fluïde en geconstrueerd, lang voordat deze thema’s maatschappelijk bespreekbaar waren.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Claude Cahun (25 October 1894 - 8 December 1954), born Lucy Renee Mathilde Schwob, was a French photographer, sculptor and writer.

Schwob adopted the gender-ambiguous name Claude Cahun in 1917 and is best known for self-portraits, in which Cahun assumed a variety of personae.

Cahun's work was both political and personal, and often undermined traditional concepts of static gender roles. In their autobiography, Disavowals, they explained, "Masculine? Feminine? It depends on the situation. Neuter is the only gender that always suits me."

During WWII, Cahun was also active as a resistance worker and propagandist.

# data[].attributes.attachment_link.description
Claude Cahun (25 October 1894 - 8 December 1954), born Lucy Renee Mathilde Schwob, was a French photographer, sculptor and writer. Schwob adopted the gender-ambiguous name Claude Cahun in 1917 and is best known for self-portraits, in which Cahun assumed a variety of personae.

# data[].attributes.body
Cindy Sherman: performance in fotografie.

# data[].attributes.body
Merce Cunningham was een baanbrekende Amerikaanse choreograaf die de moderne dans radicaal vernieuwde. Hij beschouwde beweging als autonoom: dans hoefde geen verhaal te vertellen en stond los van muziek en decor. Vaak werkte hij samen met kunstenaars als John Cage en Robert Rauschenberg, waarbij elk onderdeel — geluid, licht, kostuum — onafhankelijk werd ontwikkeld. Hierdoor ontstonden verrassende, vaak onvoorspelbare voorstellingen. Cunningham beïnvloedde generaties dansers en kunstenaars met zijn experimentele, open benadering van beweging en tijd.

# data[].attributes.body
In Mirror Piece I gebruikt Joan Jonas spiegels als verlengstukken van het lichaam. Performers bewegen door de ruimte terwijl ze grote spiegels dragen, waardoor het publiek tegelijk kijkt én wordt teruggekeken. Jonas onderzoekt zo hoe perspectief, identiteit en zichtbaarheid voortdurend verschuiven. Het werk geldt als een mijlpaal binnen de vroege performance- en videokunst, waarin lichaam en beeld een nieuw, kritisch spel aangaan.

# data[].attributes.attachment_link.title
COME CLOSER - Performance Joan Jonas: "Mirror Piece I & II" (1969/2018)

# data[].attributes.body
Nicola L. was een Franse conceptuele en feministische kunstenaar, geboren als Nicola Leuthe in Marokko. Ze werkte met sculptuur, performance, film, schilderkunst en interactieve objecten. Bekend werd ze door haar antropomorfe meubels (zoals kasten in de vorm van vrouwelijke lichamen) en haar “Pénétrables” – textielvormen die mensen konden binnengaan. Haar werk onderzoekt thema’s als gender, lichaamsbeeld, gelijkheid en collectiviteit.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nicola L and the Red Coat – Same Skin for Everybody | TateShots

# data[].attributes.attachment_link.title
Gilbert and George Banners review – art as undeniable as a punch in the face

# data[].attributes.attachment_link.description
For their eight-millionth exhibition, the naughty boys of art are showing Banners that could be slight and trite – but actually turn out to be nasty prophecies for our dreadful age

# data[].attributes.body
In Notas sobre o limite do mar onderzoekt Maria Laet de grens tussen lichaam, landschap en tijd. Ze werkt in direct contact met de kustlijn: haar ingrepen worden door de zee uitgewist, verzacht of vervormd. Door sporen achter te laten die meteen weer verdwijnen, toont Laet de fragiliteit van elke markering en de poëzie van het tijdelijke. Het werk wordt zo een stille dialoog tussen mens en natuur, waarin de zee de uiteindelijke medemaker is.

# data[].attributes.attachment_link.title
Maria Laet, Notas sobre o limite do mar, 2011

# data[].attributes.body
A=B is onderdeel van een reeks werken die gemaakt werden voor de tentoonstelling I Am You – Artists against Violence (1992). Hiervoor ontwierpen 23 internationale kunstenaars, waaronder Anna en Bernhard Blume, affiches. In 1993 opende op hetzelfde moment een tentoonstelling in München, maar ook in Odessa op de beroemde Potemkin-trap en in Antwerpen. Hierna werden de affiches over de hele wereld getoond. I Am You verwijst naar het idee dat iedereen zich in de ander spiegelt, haat tegen de andere impliceert zo haat tegen zichzelf. Uiteindelijk lijken we altijd meer op elkaar dan we verschillen, zoals treffend weergegeven door het krachtige opschrift op de zwart-witfoto van Anna & Bernhard Blume: ‘A is gelijk aan B’.

# data[].attributes.attachment_link.title
S.M.A.K. Stedelijk Museum voor Actuele Kunst Gent - S.M.A.K.

# data[].attributes.attachment_link.description
SMAK, het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent, zet kunstenaars en hun kunstwerken centraal voor een divers publiek. Als transparant en genereus huis profileren we ons als een artistiek laboratorium, een plek voor experiment en vernieuwing. We tonen hedendaagse kunstenaars en collectie.

# data[].attributes.attachment_link.title
TEHCHING HSIEH: ONE YEAR PERFORMANCE 1980 - 1981

# data[].attributes.attachment_link.title
Complain creatively. | The Guerrilla Girls | The Art Assignment | PBS Digital Studios

# data[].attributes.body
Karen Finley – Bekend om intense monologen zoals in haar performance We Keep Our Victims Ready (1989), waarin ze taal gebruikt om de vrouwelijke ervaring en maatschappelijke machtsstructuren kritisch te onderzoeken.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kembra Pfahler talks to the pioneering performance artist whose body weaponized rage.

# data[].attributes.body
Gilbert & George – Verwerken vaak teksten in hun performances en werken, zoals provocerende zinnen die persoonlijke en maatschappelijke thema's onderzoeken. Een voorbeeld hiervan is The Singing Sculpture.

# data[].attributes.attachment_link.title
#Shorts: Gilbert & George, ‘Singing Sculpture’, 1997 (Produced and directed by Philip Haas)

# data[].attributes.body
Geerke Sticker – The Age of Oblivion
In dit werk onderzoekt Geerke Sticker het verlies én het levend houden van herinnering. Ze maakt een portret in klei rond een bronzen kern — een beeld dat door weersinvloeden en aanrakingen langs natuurlijke weg zal vervagen. Bezoekers krijgen een actieve rol: via hun telefoon kunnen ze de kunstenaar op de hoogte houden van de toestand van het beeld, zodat zij het kan herstellen. Zo wordt het bewaren van herinnering een gedeelde inspanning.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het verlies van een dicht familielid is een intieme ervaring die ze als kunstenares ongetwijfeld deelt met een publiek. Vooral het onderhoud van een blijvende herinnering aan de dierbare fascineert haar. Zich iemand blijvend levendig voor de geest houden en koesteren is een werkproces, een inspanning. Gefascineerd door erfgoed als de Tieltse Hallentoren, die door blijvende zorg, verbouwingen en inspanningen over generaties heen fier tot ons kwam, ging ze aan de slag met een portret. Op een bronzen kern boetseert ze met klei uit de Tieltse omgeving het hoofd van de dierbare. Het weer of de aanrakingen van een toevallige passant maken het kwetsbaar voor verandering en verval. Met hulp van de Tieltenaar, die haar op afstand op de hoogte kan houden van de staat van haar beeld, waakt Geerke over deze herinnering. Regelmatig zal ze in de komende weken het geheel komen bijwerken, in de hoop dat de geportretteerde alvast voor de duur van Cuesta onder ons blijft. Een innige opdracht waar u als bezoeker een rol in krijgt. Het volstaat om via je mobieltje, een blik door het vizier en een berichtje met foto van de toestand aan de kunstenaar, een zekere verantwoordelijkheid op te nemen. It takes a village to raise a child. It takes a small city to remember one...

Tekst foor Frederik Van Laere

# data[].attributes.attachment_link.title
The age of the oblivion | Geerke Sticker

# data[].attributes.attachment_link.description
Het verlies van een dicht familielid is een intieme ervaring die ze als kunstenares ongetwijfeld deelt met een publiek. Vooral het onderhoud van een blijvende herinnering aan de dierbare fascineert haar. Zich iemand blijvend levendig voor de geest houden en koesteren is een werkproces, een inspanning.

# data[].attributes.body
Jen Mann is een Canadese schilder bekend om haar kleurrijke, dromerige portretten. Ze onderzoekt identiteit, intimiteit en de rol van illusie, vaak met een mix van popcultuur en surrealisme.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jen Mann on Instagram: "#backstory #process #artistsoninstagram #artist #conceptualart #othersister"

# data[].attributes.attachment_link.description
192 likes, 2 comments - jenmannart on November 1, 2023: "#backstory #process #artistsoninstagram #artist #conceptualart #othersister". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Jen Mann (@jenmannart)

# data[].attributes.attachment_link.title
Bringing Performance Art to Life with Frank Skinner | Unlock Art | Tate

# data[].attributes.body
Maxime Fauconnier (°1989) is een Belgische beeldend kunstenaar gevestigd in Brussel. Zijn werk beweegt tussen fotografie, film, performance, installatie en gevonden materiaal. Hij onderzoekt thema’s als geheugen en collectieve verbeelding, vaak via herhaling, fragmentatie en recompositie van beeld en archief.

# data[].attributes.body
Richard Serra gebruikte zijn 'Verb List', een lijst met handelingen, als start voor het vormgeven van zijn sculpturen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Richard Serra: Tools & Strategies | Art21 "Extended Play"

# data[].attributes.body
Loïe Fuller (1862–1928) was een Amerikaanse danseres en pionier van de moderne dans. Ze werd beroemd met haar “serpentinedansen,” waarin ze met lange jurken en innovatieve belichting spectaculaire, abstracte bewegingen en lichteffecten creëerde.

# data[].attributes.body
Jack Smith (1932–1989) was een Amerikaanse undergroundkunstenaar en filmmaker. Hij geldt als pionier van de camp- en performancekunst, bekend om zijn experimentele film Flaming Creatures (1963), die gender, seksualiteit en kitsch op radicale en poëtische wijze verkende.

# data[].attributes.body
Kazuo Shiraga (1924–2008) was een Japans kunstenaar en lid van de Gutai-groep. Hij werd beroemd met zijn dynamische schilderijen, gemaakt door met zijn voeten in verf over het doek te glijden, en performances waarin lichamelijke actie centraal stond.

# data[].attributes.attachment_link.title
The Story of Kazuo Shiraga and Gutai | Christie's

# data[].attributes.attachment_link.title
StreetArtGlobe ™ 😱 on Instagram: "“The House with the Ocean View“ is a durational performance piece by Marina Abramović that took place in 2002 at the Sean Kelly Gallery in New York City. 

The performance lasted for twelve days and involved Abramović living in three transparent, elevated structures installed in the gallery space. 

Each structure represented a basic human need: one contained a bed for sleeping, one a chair for sitting, and one a toilet for bodily functions. 

Abramović had no contact with the outside world during the performance, and she sustained herself only on water and honey.

The title, “The House with the Ocean View”, refers to Abramović’s desire for a connection with nature and a sense of freedom, symbolized by the imagined view of the ocean from her elevated structures. However, the actual view from the gallery was of the New York City skyline, highlighting the contrast between the desire for escape and the reality of urban confinement.

By subjecting herself to such extreme conditions for an extended period, the artist invited viewers to consider their own relationship to solitude and the basic necessities of life. The transparency of the structures also emphasized the idea of exposure and vulnerability, as Abramović lived her daily life in full view of the public."

# data[].attributes.attachment_link.description
87K likes, 813 comments - streetartglobe on May 7, 2024: "“The House with the Ocean View“ is a durational performance piece by Marina Abramović that took place in 2002 at the Sean Kelly Gallery in New York City. 

The performance lasted for twelve days and involved Abramović living in three transparent, elevated structures installed in the gallery space. 

Each structure represented a basic human need: one contained a bed for sleeping, one a chair for sitting, and one a toilet for bodily functions. 

Abramović had no contact with the outside world during the performance, and she sustained herself only on water and honey.

The title, “The House with the Ocean View”, refers to Abramović’s desire for a connection with nature and a sense of freedom, symbolized by the imagined view of the ocean from her elevated structures. However, the actual view from the gallery was of the New York City skyline, highlighting the contrast between the desire for escape and the reality of urban confinement.

By subjecting herself to such extreme conditions for an extended period, the artist invited viewers to consider their own relationship to solitude and the basic necessities of life. The transparency of the structures also emphasized the idea of exposure and vulnerability, as Abramović lived her daily life in full view of the public.". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by StreetArtGlobe ™ 😱 (@streetartglobe)

# data[].attributes.attachment_link.title
Marion Beeck on Instagram: "Lost posts nr.1 - Live tekenen in Vilvoorde! ✍️🎻🧢 #vilvoorde #visitvilvoorde #vilvoordeleeft #illustrator #cutouts #livedrawing #orchestra #illustration #illustrationartists #collage #drawing #liveband #cchetbolwerkvilvoorde"

# data[].attributes.attachment_link.description
152 likes, 3 comments - marion_beeck on June 27, 2024: "Lost posts nr.1 - Live tekenen in Vilvoorde! ✍️🎻🧢 #vilvoorde #visitvilvoorde #vilvoordeleeft #illustrator #cutouts #livedrawing #orchestra #illustration #illustrationartists #collage #drawing #liveband #cchetbolwerkvilvoorde". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Marion Beeck (@marion_beeck)

# data[].attributes.attachment_link.title
ARTFAXD on Instagram: "Feast 2007
By/Voina Group @voina_group 

#voina #art #2007"

# data[].attributes.attachment_link.description
483 likes, 3 comments - artfaxd on August 24, 2025: "Feast 2007
By/Voina Group @voina_group 

#voina #art #2007". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by ARTFAXD (@artfaxd)

# data[].attributes.body
Ann Hamilton maakte mondgestuurde pinholecamera’s waarmee ze letterlijk met haar adem foto’s produceerde. Deze intieme en lichamelijke techniek benadrukt de relatie tussen lichaam, ademhaling en beeld, en toont fotografie als een fragiel, bijna performatief proces.

# data[].attributes.attachment_link.title
Artist creates mouth-operated pinhole camera. #art21 #season12countdown

# data[].attributes.body
Littered MVMNTS van Shoji Yamasaki is een performance/videoserie waarin hij de bewegingen van zwerfafval imiteert. Met humor en precisie wijst het werk op consumptie, verspilling en de onverwachte poëzie van wegwerpmateriaal.

# data[].attributes.attachment_link.title
Littered MVMNTS on Instagram: "ポイ捨てしたらいかんぞな 🚯 #松山 ＃愛媛 #ゴミ #ポイ捨て #matsuyama #japan #ehime #shikoku #duet #trashduet #litteredmvmnts #litter #trash #plasticpollution #pickupyourtrash #saveourplanet #dontlitter #antilitter #litterbug #performanceart #environmentalism #SDGs #SDG #beatplasticpollution #グップラ"

# data[].attributes.attachment_link.description
1,789 likes, 12 comments - litteredmvmnts on August 29, 2025: "ポイ捨てしたらいかんぞな 🚯 #松山 ＃愛媛 #ゴミ #ポイ捨て #matsuyama #japan #ehime #shikoku #duet #trashduet #litteredmvmnts #litter #trash #plasticpollution #pickupyourtrash #saveourplanet #dontlitter #antilitter #litterbug #performanceart #environmentalism #SDGs #SDG #beatplasticpollution #グップラ". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Littered MVMNTS (@litteredmvmnts)

# data[].attributes.body
In Untitled (Go-Go Dancing Platform) (1991) verbindt Félix González-Torres verlangen en kwetsbaarheid: het dansende lichaam trekt blikken, maar blijft ook fragiel en tijdelijk. Humberto Moro ziet hierin een echo van de aidscrisis, waarin zichtbaarheid, lichamelijkheid en sterfelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

# data[].attributes.attachment_link.title
Humberto Moro on "Untitled" (Go-Go Dancing Platform) by Felix Gonzalez-Torres

# data[].attributes.attachment_link.title
@postcontemporary_ on Instagram: "🏳️ Trisha Brown’s iconic “Leaning Duets I” (1970) 

This footage is of a performance of "Leaning Duets I" presented as part of Brown’s self-produced program titled "Dances in and around 80 Wooster Street" on April 18, 1970. The performers are Trisha Brown, Jared Bark, Carmen Beuchat, Ben Dolphin, Caroline Goodden, Richard Nonas, Patsy Norvell, Lincoln Scott, and Kei Takei.

#trishabrown #leaningduets
👉 @trishabrowncompany"

# data[].attributes.attachment_link.description
47K likes, 163 comments - postcontemporary_ on January 19, 2025: "🏳️ Trisha Brown’s iconic “Leaning Duets I” (1970) 

This footage is of a performance of "Leaning Duets I" presented as part of Brown’s self-produced program titled "Dances in and around 80 Wooster Street" on April 18, 1970. The performers are Trisha Brown, Jared Bark, Carmen Beuchat, Ben Dolphin, Caroline Goodden, Richard Nonas, Patsy Norvell, Lincoln Scott, and Kei Takei.

#trishabrown #leaningduets
👉 @trishabrowncompany". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by @postcontemporary_

# data[].attributes.body
Cindy Sherman (1954) is een Amerikaanse fotograaf en kunstenaar, bekend om haar geënsceneerde zelfportretten. In haar werk speelt ze met rollen, stereotypen en identiteiten, waarmee ze kritisch kijkt naar representatie in kunst, media en maatschappij.

# data[].attributes.attachment_link.title
NALA | The Art Matchmaker on Instagram: "Kicking off our celebration of female artists in line with International Women’s Day, today we ask: How does Cindy Sherman’s photography make you feel?

Renowned for her meticulously crafted self-portraits, American photographer Cindy Sherman challenges viewers to reflect on themes of identity, gender, and societal norms.

Provocative and often unsettling, Sherman’s work confronts and deconstructs clichéd, stereotypical, and hyper-sexualized representations of women in media.

As theorist and film-maker Laura Mulvey eloquently put it:
“[Sherman] grotesquely parodies the kind of feminine image geared to erotic consumption, turning upside down conventional codes of female allure and elegance.”

Her portraits carry a subtle surrealism and cinematic Lynchian quality that command attention, whilst challenging preconceived norms.

#NALAInspired is our regular Instagram series that takes you behind the scenes of creativity, featuring insights from some of the best minds to shape the industry.

#NALAInspired #CindySherman #ArtLovers #NALA #ContemporaryArt #InternationalWomensDay"

# data[].attributes.attachment_link.description
theartmatchmaker on March 6, 2025: "Kicking off our celebration of female artists in line with International Women’s Day, today we ask: How does Cindy Sherman’s photography make you feel?

Renowned for her meticulously crafted self-portraits, American photographer Cindy Sherman challenges viewers to reflect on themes of identity, gender, and societal norms.

Provocative and often unsettling, Sherman’s work confronts and deconstructs clichéd, stereotypical, and hyper-sexualized representations of women in media.

As theorist and film-maker Laura Mulvey eloquently put it:
“[Sherman] grotesquely parodies the kind of feminine image geared to erotic consumption, turning upside down conventional codes of female allure and elegance.”

Her portraits carry a subtle surrealism and cinematic Lynchian quality that command attention, whilst challenging preconceived norms.

#NALAInspired is our regular Instagram series that takes you behind the scenes of creativity, featuring insights from some of the best minds to shape the industry.

#NALAInspired #CindySherman #ArtLovers #NALA #ContemporaryArt #InternationalWomensDay". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by NALA | The Art Matchmaker (@theartmatchmaker)

# data[].attributes.attachment_link.title
Miet Warlop on Instagram: "Missing these freestyle moments! #saxy #pieterdemeester #likeafabricinthewind"

# data[].attributes.attachment_link.description
353 likes, 12 comments - miet_warlop on April 26, 2020: "Missing these freestyle moments! #saxy #pieterdemeester #likeafabricinthewind". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Miet Warlop (@miet_warlop)

# data[].attributes.body
Joan Jonas (1936) is een invloedrijke Amerikaanse beeldend kunstenaar en pionier in performance- en videokunst. Sinds de jaren 60 onderzoekt ze thema’s als identiteit, mythe, natuur en ritueel, vaak met een poëtische en gelaagde beeldtaal. Jonas combineert video, performance, tekeningen, geluid en objecten tot intieme, maar ook theatrale werelden die de grenzen tussen disciplines doorbreken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Joan Jonas: New York Performances | Art21 "Extended Play"

# data[].attributes.attachment_link.title
Why Dance in a Museum? | How Art Became Active | Ep. 1 of 5 | TateShots

# data[].attributes.body
Miet Warlop is een Belgische kunstenaar en theatermaker. Haar performances en installaties combineren beeldende kunst, muziek en absurd theater, waarbij humor en lichamelijkheid botsen met existentiële thema’s.

# data[].attributes.attachment_link.title
After All Springville by Miet Warlop/Irene Wool compilation

# data[].attributes.body
Yoko Ono – Grapefruit (1964)
Grapefruit is een verzameling korte, poëtische instructies die de lezer uitnodigen tot denkbeeldige of eenvoudige handelingen. Met deze “event scores” opent Ono een speels en meditatief perspectief op kunst en dagelijks leven.

# data[].attributes.body
Alÿs duwt urenlang een blok ijs door de straten van Mexico City tot het helemaal gesmolten is. Zijn eenvoudige actie toont hoe inspanning en vergankelijkheid samenkomen, en hoe een kleine ingreep een hele stad kan kleuren.

# data[].attributes.attachment_link.title
Francis Alÿs Paradox of Praxis 1 (Sometimes making something leads to nothing)

# data[].attributes.body
Bas Jan Ader was een Nederlands conceptueel kunstenaar die korte, poëtische performances en films maakte rond vallen, mislukken en kwetsbaarheid. Zijn werk onderzoekt de grens tussen controle en overgave, kunst en leven.

# data[].attributes.body
Lois Weaver – The Long Table
Weaver ontwikkelde een performancevorm die discussie en participatie stimuleert. Aan een lange tafel met stoelen kan iedereen aanschuiven om deel te nemen aan een gesprek; wie wil spreken neemt plaats, wie stil wil zijn schuift terug. Het werk bevraagt macht, stem en toegang, en laat de tafel functioneren als een democratisch forum.

# data[].attributes.attachment_link.description
The Long Table is a dinner party set for twelve, where conversation is the only course.

# data[].attributes.body
Rirkrit Tiravanija – Untitled (free/still)
Tiravanija nodigt bezoekers uit om samen te eten in de tentoonstellingsruimte: hij kookt curry en deelt deze gratis uit. Het kunstwerk ontstaat niet in een object, maar in de ontmoeting, het samen-zijn en de gesprekken die rond de tafel ontstaan. De tafel wordt een plek van gastvrijheid, maar ook van sociale en politieke reflectie.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rirkrit Tiravanija | Untitled (Free/Still)

# data[].attributes.body
Jongeleen loopt eindeloos rondjes in parken en pleinen tot cirkelvormige patronen zichtbaar worden in het gras. Deze efemere tekeningen zijn tegelijk kunstwerk en lichamelijke daad.

# data[].attributes.body
Heather Hansen maakt grootschalige tekeningen door met houtskool haar lichaamsbewegingen over papier te vertalen. Haar werk verbindt performance, dans en beeldende kunst.

# data[].attributes.attachment_link.title
THE VALUE OF A LINE — STUDIO HEATHER HANSEN

# data[].attributes.attachment_link.description
© 2024 Heather Hansen. All rights reserved. Any reproduction, downloading or commercial use of any text, still or video imagery or other artistic elements featured on this website is strictly prohibited and may not occur without the prior written permission of artist.

# data[].attributes.body
In Birdcalls vervormt Lawler de namen van beroemde mannelijke kunstenaars tot vogelgeluiden. Met humor en spot bekritiseert ze de mannelijke dominantie in de kunstwereld.

# data[].attributes.attachment_link.title
Birdcalls by Louise Lawler, 1972-81 filmed in the Botanical Gardens of Meise, 2022

# data[].attributes.body
Sophie Calle gebruikt haar eigen leven en dat van anderen als materiaal. Via spel, observatie en narratief onderzoekt ze thema’s als intimiteit, privacy en voyeurisme.

# data[].attributes.attachment_link.title
Sophie Calle – Dumped by Email | TateShots

# data[].attributes.body
Ria Pacquée onderzoekt in haar performances en foto’s het alledaagse leven en de rol van identiteit. Door alter ego’s en observaties in de stad legt ze de grens bloot tussen individu en massa.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ria Pacquée is an Antwerp-based artist. As a spectator and as a participant, she tries to find answers to the most elementary questions of existence. Much is left to chance.

# data[].attributes.body
Lucio Fontana was een Argentijns-Italiaanse kunstenaar, bekend om zijn doeken met insnijdingen (Concetti Spaziali). Het doorsnijden zelf was een performatieve handeling: een fysieke daad die schilderkunst en performance samenbracht.

# data[].attributes.attachment_link.title
An Introduction to Lucio Fontana | Christie's

# data[].attributes.attachment_link.title
Exchanging Breaths with Plants - David Horvitz

# data[].attributes.attachment_link.title
San Francisco Dance Film Fest on Instagram: "Step into summer rhythms!

The Marquee TV Summer Festival brings the spirit of festival season to your screen with a curated line-up of festival-inspired favorites. From jazz and classical concerts to Shakespeare under the stars, ballet masterclasses, and vibrant visual art, this collection brings the summer vibes (no wristbands needed).

As you enjoy MarqueeTV’s summer lineup, make sure you check out the SF Dance Film Festival Shorts Collection featuring audience favorites like CIRCLE. 

CIRCLE
Director: Phillip Kaminiak @phillipkaminiak_cinematography 
Choreographer: Qiaoqiao Zhang @qiaoqiaozhangchili 
Produced by Jacob Jonas The Company @jacobjonasthecompany"

# data[].attributes.attachment_link.description
41K likes, 167 comments - sfdancefilmfest on July 15, 2025: "Step into summer rhythms!

The Marquee TV Summer Festival brings the spirit of festival season to your screen with a curated line-up of festival-inspired favorites. From jazz and classical concerts to Shakespeare under the stars, ballet masterclasses, and vibrant visual art, this collection brings the summer vibes (no wristbands needed).

As you enjoy MarqueeTV’s summer lineup, make sure you check out the SF Dance Film Festival Shorts Collection featuring audience favorites like CIRCLE. 

CIRCLE
Director: Phillip Kaminiak @phillipkaminiak_cinematography 
Choreographer: Qiaoqiao Zhang @qiaoqiaozhangchili 
Produced by Jacob Jonas The Company @jacobjonasthecompany". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by San Francisco Dance Film Fest (@sfdancefilmfest)

# data[].attributes.attachment_link.title
Portes Magazine on Instagram: "✨ Between 1975 and 1979, visionary artist Leda Papaconstantinou ignited a bold theatrical movement in Spetses, founding The Spetses Players and transforming local schools and town halls into vibrant stages for original performance.

At the Spetses Festival (1977), The Spetses Players presented original works never before performed. These performances fused myth, local history, and avant-garde creativity — a rare legacy of feminist, multilingual, grassroots theatre on a Greek island.

The images depicted are from the 1979 play “Bouboulitsa’s Dream,” performed in 2013. 

Leda Papaconstantinou, born 1945 in Ambelonas, Larissa, Greece, studied Graphic Design at the Athens Technological Institute Doxiades, Fine Arts at the Loughton College of Art (London) and Maidstone College of Art (Kent Institute of Art and Design, University of Kent). She lives and works on the island of Spetses, Greece. 

#portesmagazine #LedaPapaconstantinou #SpetsesPlayers #GreekTheatre #FeministArt #CommunityTheatre #1970sArt #AvantGarde #Spetses #Bouboulitsa #Greece #greekdesign #greekmyth #kalimera #greek theater #greekisland #70sGreece #vintageGreece"

# data[].attributes.attachment_link.description
14K likes, 60 comments - portes_magazine on August 6, 2025: "✨ Between 1975 and 1979, visionary artist Leda Papaconstantinou ignited a bold theatrical movement in Spetses, founding The Spetses Players and transforming local schools and town halls into vibrant stages for original performance.

At the Spetses Festival (1977), The Spetses Players presented original works never before performed. These performances fused myth, local history, and avant-garde creativity — a rare legacy of feminist, multilingual, grassroots theatre on a Greek island.

The images depicted are from the 1979 play “Bouboulitsa’s Dream,” performed in 2013. 

Leda Papaconstantinou, born 1945 in Ambelonas, Larissa, Greece, studied Graphic Design at the Athens Technological Institute Doxiades, Fine Arts at the Loughton College of Art (London) and Maidstone College of Art (Kent Institute of Art and Design, University of Kent). She lives and works on the island of Spetses, Greece. 

#portesmagazine #LedaPapaconstantinou #SpetsesPlayers #GreekTheatre #FeministArt #CommunityTheatre #1970sArt #AvantGarde #Spetses #Bouboulitsa #Greece #greekdesign #greekmyth #kalimera #greek theater #greekisland #70sGreece #vintageGreece". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Portes Magazine (@portes_magazine)

# data[].attributes.attachment_link.title
Seema R on Instagram: "Creativity #arthistory #history"

# data[].attributes.attachment_link.description
3,275 likes, 62 comments - art_lust_ on August 14, 2025: "Creativity #arthistory #history". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Seema R (@art_lust_)

# data[].attributes.attachment_link.title
Seema R on Instagram: "Performance art #arthistory #history"

# data[].attributes.attachment_link.description
8,974 likes, 137 comments - art_lust_ on August 10, 2025: "Performance art #arthistory #history". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Seema R (@art_lust_)

# data[].attributes.body
Paul McCarthy is een Amerikaanse kunstenaar bekend om zijn provocatieve performances, sculpturen en installaties. Met humor, absurdisme en overdrijving legt hij de schaduwzijde van consumptiecultuur, geweld en seksualiteit bloot, en confronteert zo publiek en maatschappij met hun taboes.

# data[].attributes.attachment_link.title
Paul McCarthy - Compilation of works - 1991 - 2009

# data[].attributes.attachment_link.title
Video 4   Joseph Beuys   How to Explain Pictures to a Dead Hare 1965

# data[].attributes.body
In zijn performance The Portuguese Man of War uit 1990 testte Panamarenko een zelfgemaakte duikuitrusting in de Indische Oceaan. De uitrusting was geïnspireerd op de kwal Portuguese Man of War en was ontworpen om de grenzen van menselijke duikcapaciteiten te verkennen. De performance werd vastgelegd in een film van Hans Theys, die de technische uitdagingen en de humoristische aspecten van het project documenteert.

# data[].attributes.attachment_link.title
Panamarenko  - The Portuguese Man of War  - 1990

# data[].attributes.body
All the Beauty and the Bloodshed (2022)
Deze documentaire, geregisseerd door Laura Poitras, portretteert kunstenaar en activist Nan Goldin, waarbij haar artistieke carrière op glasheldere wijze verweven wordt met haar activisme tegen de Sackler-familie — berucht vanwege hun aandeel in de opioïdecrisis.

# data[].attributes.attachment_link.title
All the Beauty and the Bloodshed - Official Trailer (2022) Nan Goldin

# data[].attributes.body
Franko B – I Miss You
In deze performance (1999–2005) loopt Franko B over een lange witte catwalk terwijl hij zichzelf laat bloeden. Het lichaam wordt zowel kwetsbaar als monumentaal, een beeld van pijn, schoonheid en verlangen. I Miss You confronteert het publiek met liefde en verlies, en met de intensiteit van lichamelijke aanwezigheid als vorm van kunst.

# data[].attributes.body
Tragedia Endogonidia (2002–2004) van Socìetas Raffaello Sanzio (Romeo Castellucci) is een cyclus van elf episodes, telkens gemaakt in een andere stad. Zonder traditioneel verhaal, maar met intense beelden en geluiden, verkent het werk de tegenstelling tussen eindeloze voortplanting (endogonidia) en onvermijdelijk einde (tragedia). Het resultaat is een visuele, hedendaagse tragedie over tijd, leven en dood.

# data[].attributes.attachment_link.title
Castellucci -TRAGEDIA ENDOGONIDIA 02 avignon

# data[].attributes.body
In Crying Glasses (1995) draagt Hayley Newman een speciaal ontworpen bril met een verborgen pompmechanisme — het laat water traanachtig langs haar wangen lopen, vooral op trage wijze. Ze droeg deze bril jarenlang in het openbaar tijdens haar reizen met het openbaar vervoer in steden als Londen, Berlijn en Hamburg. Het werk is bedoeld om emoties zichtbaar te maken en bevraagt hoe we gevoelens tonen en interpreteren in publieke ruimtes. De fotografie van deze beelden (met fictieve contexten), maakt deel uit van haar serie Connotations – Performance Images, waarin ze experimenteert met authenticiteit, documentatie en het narratief van performancekunst.

# data[].attributes.attachment_link.title
Crying Glasses (An Aid to Melancholia) - Charles Saatchi

# data[].attributes.body
Bobby Baker – Box Story
In deze performance opent Bobby Baker een reeks dozen met alledaagse objecten en koppelt ze aan persoonlijke verhalen vol tegenspoed en humor. Met zang en theatrale flair transformeert ze het banale tot een ontroerende mix van kwetsbaarheid, ironie en hoop.

# data[].attributes.attachment_link.description
http://filmow.com/daily-life-series-5-box-story-t196549 Remembering Pandora, Bobby delves into a selection of boxes unleashing the ills of the world and attempting to conquer them with hope and unsettling humour. Eight exceptional singers, performing music especially composed by Jocelyn Pook, accompany her on her quest, providing a touch of irony to her valiant but vain efforts.

# data[].attributes.body
In When Faith Moves Mountains verzamelde Francis Alÿs in Lima (Peru) vijfhonderd vrijwilligers, gewapend met scheppen, om een zandduin — honderden meters lang — gezamenlijk slechts enkele centimeters te verplaatsen. Deze massale, collectieve daad symboliseert de paradox "maximum effort, minimal result", waarin immense inspanning leidt tot een ogenschijnlijk onbeduidend resultaat. Tegelijk biedt de actie een beeld van hoop en gemeenschapskracht als reactie op politieke en sociale onrust

# data[].attributes.attachment_link.title
Francis Alÿs - When Faith Moves Mountains (making of)

# data[].attributes.body
Volker Crone: Celestial Bodies & Nothing Is Easy
Deze fotografische series onderzoeken met een conceptuele en documentaire aanpak thema’s als wetenschap, ecologie en samenleving. Crone combineert scherpe observatie met poëtische beeldtaal en toont zo complexiteit en nuance in alledaagse en kosmische situaties.

# data[].attributes.body
De "Begraafkubus" van Sol LeWitt werd in 1974 geïnstalleerd in het zomerhuis van de kunstverzamelaar S. M. S. in de buurt van Chester, Connecticut. Dit kunstwerk is een voorbeeld van LeWitts interesse in minimalisme en conceptuele kunst, waarbij de kubus als een monolithisch object functioneert dat in de aarde is geplaatst. De installatie is een onderdeel van LeWitts bredere oeuvre, dat de relatie tussen kunst, ruimte en de kijker onderzoekt. Bijzonder aan dit werk is dat het zowel een fysieke als een mentale ruimte creëert, waarbij bezoekers worden uitgenodigd om na te denken over de betekenis van begraven en onthuld zijn.

# data[].attributes.attachment_link.title
@art on Instagram: "Bruno Mouron (@bruno.mouron) and Pascal Rostain are French photographers best known for their collaborative series “Autopsy” where they meticulously photographed the sorted garbage of celebrities, including names like Madonna and Catherine Deneuve. Their work blurs the line between journalism and fine art, offering a voyeuristic yet insightful commentary on consumer culture and identity. Inspired by both pop art and photojournalism, Mouron and Rostain’s work critiques fame, privacy, and modern consumption by transforming discarded personal items into detailed visual inventories. Their photographs have been influential in sparking conversations around celebrity culture and what our trash reveals about us."

# data[].attributes.attachment_link.description
2,788 likes, 22 comments - art on June 3, 2025: "Bruno Mouron (@bruno.mouron) and Pascal Rostain are French photographers best known for their collaborative series “Autopsy” where they meticulously photographed the sorted garbage of celebrities, including names like Madonna and Catherine Deneuve. Their work blurs the line between journalism and fine art, offering a voyeuristic yet insightful commentary on consumer culture and identity. Inspired by both pop art and photojournalism, Mouron and Rostain’s work critiques fame, privacy, and modern consumption by transforming discarded personal items into detailed visual inventories. Their photographs have been influential in sparking conversations around celebrity culture and what our trash reveals about us.". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by @art (@art)

# data[].attributes.body
In Safely Maneuvering across Lin He Road (1995) verplaatst Lin Yilin steen voor steen een muur over een drukke weg in Guangzhou. Met dit trage, poëtische gebaar verstoort hij de snelheid van de stad en nodigt voorbijgangers uit tot reflectie over de menselijke prijs van modernisering. Als medeoprichter van de Big Tail Elephant Group onderzoekt Lin zo de ingrijpende stedelijke veranderingen in het China van de jaren ’90.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lin Yilin - Safely Maneuvering across Lin He Road, 1995

# data[].attributes.body
Marco Biagini presenteerde in 2015 tijdens de 56e Biënnale van Venetië de performance High Visibility Burqa. Het werk, uitgevoerd in een felgekleurde veiligheids-burqa, is geen kritiek op religie maar een open dialoog over culturele grenzen en hoe we zichtbaarheid en identiteit waarnemen.

# data[].attributes.attachment_link.title
High Visibility Burqa Art In NY By Marco Biagini In Collaboration With The Tainted Veil Documentary

# data[].attributes.attachment_link.title
Mr. Collage (United States, b.1991) on Instagram: "It’s all love. #fyp #mrcollage #artist"

# data[].attributes.attachment_link.description
199 likes, 9 comments - thekingofcollage on August 15, 2025: "It’s all love. #fyp #mrcollage #artist". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Mr. Collage (United States, b.1991) (@thekingofcollage)

# data[].attributes.body
Leigh Bowery (1961–1994) was een Australische performancekunstenaar en mode-icoon in Londen. Met extreme kostuums, make-up en theatrale optredens transformeerde hij zichzelf tot levende sculptuur. Zijn werk doorbrak grenzen tussen kunst, mode en identiteit en beïnvloedt nog steeds de hedendaagse cultuur.

# data[].attributes.attachment_link.title
Welcome to Leigh's Lounge! Watch Leigh Bowery's best bits | Tate

# data[].attributes.body
Gou Miyagi’s segment in TIMESCAN 2. Als skateboarder experimenteert hij met precisie, balans en grindtechnieken, waarbij hij traditionele grenzen verlegt. Zijn werk gaat over lichaam, tijd en ruimte: elke beweging is een tijdelijke, fysieke expressie die alleen in dat moment volledig ervaren kan worden.

# data[].attributes.body
Deze performance laat zien hoe de mens functioneert als gastheer voor ideeën en sociale gewoonten die soms tegen ons eigen belang werken. De kunstenaar gebruikt het Yoruba-gezegde Kòkòrò tó jẹ̀fọ́ jàre ẹ̀fọ́ (“het insect dat de groente eet wordt door het blad vrijgepleit”) om te tonen hoe ideeën zich verspreiden en voortbestaan, vaak onbewust, binnen de samenleving.

# data[].attributes.attachment_link.title
James Notin on Instagram: "Kòkòrò tó jẹ̀fọ́ jàre ẹ̀fọ́

Brief:
This performance art piece is a projection of the positioning of the human species as a host organism in a parasitic symbiosis. Kòkòrò tó jẹ̀fọ́ jàre ẹ̀fọ́  is a Yoruba proverb which translates as “the insect that eats the vegetable is vindicated by the leaf”. This saying perfectly reflects the proposition of this performance piece. First, the human society is a host organism to the parasite; we refer to the social structure, ideas, and practices as sediment. Secondly, the belief of humans as the apex form of life has made it impossible to clearly understand how these sediments are not acting in the total interest of the human species. 

The theoretical frame of this performance includes the proposition of Memes as selfish genes. This performance artist embodies the tension between human society and the intangible forces that shape relations across differences. As a durational piece, the performance explores separations, progression, and the unconscious multiplication of ideas. 

Performance Route:

https://maps.app.goo.gl/p3cDqAUivxRmWyjf7

#rafaelkuoto #jamesnotin #performance #janvaneyckacademie #archivedvisual #contemporyart #performanceart #textiledesign #maastricht"

# data[].attributes.attachment_link.description
eclipsepoet on July 24, 2025: "Kòkòrò tó jẹ̀fọ́ jàre ẹ̀fọ́

Brief:
This performance art piece is a projection of the positioning of the human species as a host organism in a parasitic symbiosis. Kòkòrò tó jẹ̀fọ́ jàre ẹ̀fọ́  is a Yoruba proverb which translates as “the insect that eats the vegetable is vindicated by the leaf”. This saying perfectly reflects the proposition of this performance piece. First, the human society is a host organism to the parasite; we refer to the social structure, ideas, and practices as sediment. Secondly, the belief of humans as the apex form of life has made it impossible to clearly understand how these sediments are not acting in the total interest of the human species. 

The theoretical frame of this performance includes the proposition of Memes as selfish genes. This performance artist embodies the tension between human society and the intangible forces that shape relations across differences. As a durational piece, the performance explores separations, progression, and the unconscious multiplication of ideas. 

Performance Route:

https://maps.app.goo.gl/p3cDqAUivxRmWyjf7

#rafaelkuoto #jamesnotin #performance #janvaneyckacademie #archivedvisual #contemporyart #performanceart #textiledesign #maastricht". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by James Notin (@eclipsepoet)

# data[].attributes.body
Miguel Adrover is een Spaanse modeontwerper die bekendstaat om zijn radicale, conceptuele benadering van mode. In zijn werk hergebruikt hij gevonden materialen — van vintage kleding tot afgedankte stoffen — en combineert die tot onverwachte, vaak politieke creaties. Zo bekritiseert hij consumptiecultuur en modesystemen, terwijl hij laat zien dat schoonheid en luxe ook kunnen ontstaan uit het afgedankte en vergeten.

# data[].attributes.attachment_link.title
Miguel Adrover on Instagram: "The USA acts like a terrorist's mother when it comes to Israel.💉"

# data[].attributes.attachment_link.description
19K likes, 489 comments - migueladroverofficial on June 22, 2025: "The USA acts like a terrorist's mother when it comes to Israel.💉". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Miguel Adrover (@migueladroverofficial)

# data[].attributes.body
Licked (2001) van Thomas J Price is een performance waarin hij drie dagen lang onzichtbaar de muren van een galerie likte. Alleen de sporen van zijn speeksel en bloed maakten zijn aanwezigheid voelbaar. Het werk verwijst naar hoe hij, als zwarte man, vaak maatschappelijk niet ‘gezien’ wordt, maar toch onmiskenbaar aanwezig en zichtbaar is.

# data[].attributes.attachment_link.title
Performance art titled Licked by Thomas J Price in 2001

# data[].attributes.attachment_link.title
More Or Less on Instagram: "French performance artist Phia Ménard turns plastic bags into ethereal, airborne figures, revealing the ballet of the everyday.

@phiamenard"

# data[].attributes.attachment_link.description
788 likes, 5 comments - moreorlessmag on August 11, 2025: "French performance artist Phia Ménard turns plastic bags into ethereal, airborne figures, revealing the ballet of the everyday.

@phiamenard". 

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by More Or Less (@moreorlessmag)

# data[].attributes.attachment_link.title
BUTCHERED by Anish Kapoor | A Greenpeace film