# data[].attributes.headline
คลิปเสียง / 6506180 ชลดา แกล้วเขตรการ

# data[].attributes.subject
คลิปเสียง / 6506180 ชลดา แกล้วเขตรการ

# data[].attributes.headline
รูปสมาชิกกลุ่ม

# data[].attributes.subject
รูปสมาชิกกลุ่ม

# data[].attributes.headline
6506170 / บทความ13 เชื้อดื้อยา:ภัยเงียบใกล้ตัวจากฟาร์ม อุตสาหกรรม:ปัญหาระดับโลกที่เชื่อมโยงสวัสดิภาพสัตว์และสุขภาพคน

# data[].attributes.subject
6506170 / บทความ13 เชื้อดื้อยา:ภัยเงียบใกล้ตัวจากฟาร์ม อุตสาหกรรม:ปัญหาระดับโลกที่เชื่อมโยงสวัสดิภาพสัตว์และสุขภาพคน

# data[].attributes.body
หากอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ เชื้อดื้อยา คือ ภาวะที่เชื้อแบคทีเรียต่อต้านยาปฏิชีวนะ (Antibiotic Resistance)  ทำให้การรักษาผู้ป่วยติดเชื้อไม่ได้ผลดีดังเดิม อาจต้องใช้เวลารักษานานขึ้น เสียค่าใช้จ่ายในการรักษาแพงขึ้น หรือผู้ป่วยอาจเสี่ยงเสียชีวิตมากขึ้น ซึ่งแบคทีเรียดื้อยาปฏิชีวนะ หรือ “ซุปเปอร์บั๊กส์” ที่เกิดขึ้นจากการใช้ยาปฏิชีวนะที่เกินความจำเป็นในฟาร์มอุตสาหกรรม ได้เข้ามาปนเปื้อนอยู่ในเนื้อสัตว์ และแหล่งน้ำ ตลอดจนสภาพแวดล้อมรอบๆ ฟาร์ม และเมื่อส่งมาถึงคนจะทำให้ยาปฏิชีวนะที่ใช้รักษาคนมีประสิทธิภาพลดลงหรือเรียกอีกอย่างว่าอาการ “ดื้อยา”  ซึ่งนับเป็นปัญหาที่หลายประเทศทั่วโลกให้ความสำคัญ

จะเห็นได้ว่า การพัฒนาและยกระดับสวัสดิภาพสัตว์ในฟาร์มระบบอุตสาหกรรมจึงเป็นทางออกในการแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน การจัดสภาพแวดล้อมอย่างเหมาะสมให้สัตว์ได้อยู่อย่างไม่แออัด และเอื้อต่อการแสดงพฤติกรรมได้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ตัดตอนอวัยวะ เช่น การตัดหาง หรือการตอนสดกับลูกหมู หรือแม้แต่การคัดเลือกสายพันธุ์ไก่ที่โตช้าลง สิ่งเหล่านี้จะช่วยให้สัตว์ในระบบฟาร์มอุตสาหกรรมมีสุขภาพกายและใจที่ดีขึ้น และลดการใช้ยาปฏิชีวนะที่เกินความจำเป็น อันจะส่งผลกระทบต่อสัตว์ คนและสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.headline
6506180 ชลดา แกล้วเขตรการ / บทความ 19 รู้จักการปนเปื้อนที่พบได้บ่อยในอุตสาหกรรมยาจากงานวิจัยของ MIT

# data[].attributes.subject
6506180 ชลดา แกล้วเขตรการ / บทความ 19 รู้จักการปนเปื้อนที่พบได้บ่อยในอุตสาหกรรมยาจากงานวิจัยของ MIT

# data[].attributes.body
การศึกษาจาก MIT ที่วิเคราะห์กรณีที่น่าสนใจ 18 กรณีซึ่งส่วนมากไม่ถูกเปิดเผยเป็นสาธารณะ การศึกษานี้ทำให้เห็นจุดร่วมที่ส่งผลให้เกิดการปนเปื้อนติดต่อเป็นวงกว้าง และทีมวิจัยได้เสนอคำแนะนำเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นมา

โปรตีนที่ใช้ในการรักษามักถูกผลิตโดยใช้เทคโนโลยีที่เอา DNA มารวมตัวกันทำให้แบคทีเรีย ยีสต์ หรือเซลล์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถถูกปรับแต่งสร้างโปรตีนที่ต้องการได้ ในขณะที่วิธีนี้มีความปลอดภัยสูงแต่ก็ยังมีความเสี่ยงที่ Cell Cultured ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะปนเปื้อนด้วยไวรัสได้ระหว่างกระบวนการเช่นกัน

ยกตัวอย่างเหตุการณ์ปนเปื้อนที่โรงงานผลิต Genzyme ใน Boston ที่ถูกเปิดเผยข้อมูลออกมา พบว่าโรงงานต้องปิดการทำงานถึง 10 เดือนเมื่อบางส่วนของการผลิตติดเชื้อไวรัสในปี 2009

แน่นอนว่าเมื่อปัญหาเกิดขึ้นบริษัทผู้ผลิตยาจะไม่ยอมเปิดเผยปัญหาที่จะสร้างผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันของตัวเองแน่นอน ทีมงานวิจัยจึงได้ทำการรวบรวม 20 บริษัทที่ยินยอมแบ่งปันข้อมูลในกรณีที่มีคล้ายคลึงกันโดยไม่ระบุตัวตน ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะช่วยเปิดเผยให้เห็นถึงที่มา แนวทางการฆ่าเชื้อและการกลับมาทำงานใหม่อีกครั้งของโรงงาน

จากการศึกษาที่พุ่งประเด็นไปที่โปรตีนยาที่สร้างจากเซลล์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเปิดเผยให้เห็นถึงการปนเปื้อน 18 แบบตั้งแต่ปี 1985 นับเป็นข้อมูลจาก 9 ใน 20 บริษัทยาที่ส่งข้อมูลมาให้ พบว่าใน 12 กรณีเซลล์ที่ติดเชื้อนั้นมาจากเซลล์ของ Chinese Hamster Ovary (CHO) ซึ่งนิยมใช้ในการผลิตโปรตีนยา

ไวรัสนั้นสามารถถูกพบทั้งในเซลล์มนุษย์และกลุ่มเซลล์ที่ไม่ใช่เซลล์ไพรเมทซึ่งไม่อยู่ในกลุ่มมนุษย์ รวมไปถึงไวรัสกลุ่มเริม อะดิโนไวรัสในมนุษย์ซึ่งมักทำให้เกิดไข้หรือกระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบอ่อน ๆ ไวรัสเหล่านี้สามารถแพร่กระจายมาจากแรงงานที่โรงงานเองก็เป็นไปได้เช่นกัน หลายครั้งการปนเปื้อนเกิดจากการตรวจสอบได้ว่าเซลล์กำลังตายหรือมีพฤติกรรมที่ผิดแปลกไป ซึ่งวิธีทดสอบที่ใช้นั้นกินเวลาถึงสองอาทิตย์ทำให้การปนเปื้อนสามารถกระจายตัวไปทั่วทั้งกระบวนการก่อนที่จะตรวจเจอ เกิดความเสียหายต่อการผลิตในกลุ่มที่ผลิตในช่วงเวลานั้นทั้งหมด

บางบริษัทใช้วิธีทดสอบที่เร็วกว่าโดยใช้เทคโนโลยี Polymerase Chain Reaction (PCR) แต่วิธีนี้ต้องเจาะจง DNA Sequence มันจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดหากรู้หรือคาดการณ์ได้ว่าจะพบไวรัสแบบใดในกระบวนการผลิต ผลลัพธ์ของการแบ่งปันข้อมูลแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำความเข้าใจปัญหาที่ยากท้าทายในการผลิตกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวภาพมากขึ้น

สมาชิกทีมจึงได้พยายามหาเทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อที่จะจัดการกับไวรัสจาก Cell Culture ก่อนที่จะใช้งานอุปกรณ์ตลอดจนถึงการจัดการกับผลิตภัณฑ์ในช่วงการทำให้ผลิตภัณฑ์มีความสะอาดบริสุทธิ์ โดยพัฒนาวิธีตรวจจับที่รวดเร็วและมีความอ่อนไหว รวมถึงตรวจจับได้ครอบคลุมยิ่งขึ้น กลุ่มนักวิจัยจาก Singapore-MIT Alliance for Science and Technology (SMART) จึงได้รับหน้าที่ในการพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ขึ้นมาเพื่อเร่งกระบวนการตรวจสอบให้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

อีกส่วนหนึ่ง คือ การจัดการกับการเติบโตของเซลล์ที่เป็นตัวกลางซึ่งเซลล์เหล่านี้มาจากผลิตภัณฑ์จากสัตว์ เช่น Bovine Serum ซึ่งหลายบริษัทได้มีการใช้งานวิธีเหล่านี้เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม หากยังไม่ได้ผลกลยุทธต่อไปที่ใช้ คือ การนำไวรัสออกมาหรือทำให้เกิดกระบวนการ Inactivation ก่อนใช้ ซึ่งสามารถป้องกันไวรัสจากการเข้ามาปนเปื้อนในกระบวนการได้ แต่บางบริษัทก็ใช้กระบวนการที่คล้ายกับการพาสเจอไรซ์ ที่เรียกว่า High Temperature Short Time Treatment โดยใช้แสงอัลตราไวโอเลตหรือตัวกรองระดับนาโนเพื่อนำไวรัสออกจากวัตถุดิบ

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Modern Manufacturing | Industrial Digital Media

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเรามักจะพบการปนเปื้อนที่เกิดในกระบวนการแปรรูปยา โดยเฉพาะยาที่มีโปรตีนมักจะเจอปัญหาไวรัสปนเปื้อนจากโรงงานผลิต แม้ว่าจะถูกค้นพบก่อนที่จะถูกจัดส่งแต่อาจมีบางส่วนหลุดรอดไป และหลายกรณีก็มีค่าใช้จ่ายที่สูงในการดูแลจัดการ

การศึกษาจาก MIT ที่วิเคราะห์กรณีที่น่าสนใจ 18 กรณีซึ่งส่วนมากไม่ถูกเปิดเผยเป็นสาธารณะ การศึกษานี้ทำให้เห็นจุดร่วมที่ส่งผลให้เกิดการปนเปื้อนติดต่อเป็นวงกว้าง และทีมวิจัยได้เสนอคำแนะนำเพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้นมา

โปรตีนที่ใช้ในการรักษามักถูกผลิตโดยใช้เทคโนโลยีที่เอา DNA มารวมตัวกันทำให้แบคทีเรีย ยีสต์ หรือเซลล์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมสามารถถูกปรับแต่งสร้างโปรตีนที่ต้องการได้ ในขณะที่วิธีนี้มีความปลอดภัยสูงแต่ก็ยังมีความเสี่ยงที่ Cell Cultured ของสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมจะปนเปื้อนด้วยไวรัสได้ระหว่างกระบวนการเช่นกัน

ยกตัวอย่างเหตุการณ์ปนเปื้อนที่โรงงานผลิต Genzyme ใน Boston ที่ถูกเปิดเผยข้อมูลออกมา พบว่าโรงงานต้องปิดการทำงานถึง 10 เดือนเมื่อบางส่วนของการผลิตติดเชื้อไวรัสในปี 2009

แน่นอนว่าเมื่อปัญหาเกิดขึ้นบริษัทผู้ผลิตยาจะไม่ยอมเปิดเผยปัญหาที่จะสร้างผลกระทบต่อความสามารถในการแข่งขันของตัวเองแน่นอน ทีมงานวิจัยจึงได้ทำการรวบรวม 20 บริษัทที่ยินยอมแบ่งปันข้อมูลในกรณีที่มีคล้ายคลึงกันโดยไม่ระบุตัวตน ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะช่วยเปิดเผยให้เห็นถึงที่มา แนวทางการฆ่าเชื้อและการกลับมาทำงานใหม่อีกครั้งของโรงงาน

จากการศึกษาที่พุ่งประเด็นไปที่โปรตีนยาที่สร้างจากเซลล์สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเปิดเผยให้เห็นถึงการปนเปื้อน 18 แบบตั้งแต่ปี 1985 นับเป็นข้อมูลจาก 9 ใน 20 บริษัทยาที่ส่งข้อมูลมาให้ พบว่าใน 12 กรณีเซลล์ที่ติดเชื้อนั้นมาจากเซลล์ของ Chinese Hamster Ovary (CHO) ซึ่งนิยมใช้ในการผลิตโปรตีนยา

ไวรัสนั้นสามารถถูกพบทั้งในเซลล์มนุษย์และกลุ่มเซลล์ที่ไม่ใช่เซลล์ไพรเมทซึ่งไม่อยู่ในกลุ่มมนุษย์ รวมไปถึงไวรัสกลุ่มเริม อะดิโนไวรัสในมนุษย์ซึ่งมักทำให้เกิดไข้หรือกระเพาะอาหารและลำไส้อักเสบอ่อน ๆ ไวรัสเหล่านี้สามารถแพร่กระจายมาจากแรงงานที่โรงงานเองก็เป็นไปได้เช่นกัน หลายครั้งการปนเปื้อนเกิดจากการตรวจสอบได้ว่าเซลล์กำลังตายหรือมีพฤติกรรมที่ผิดแปลกไป ซึ่งวิธีทดสอบที่ใช้นั้นกินเวลาถึงสองอาทิตย์ทำให้การปนเปื้อนสามารถกระจายตัวไปทั่วทั้งกระบวนการก่อนที่จะตรวจเจอ เกิดความเสียหายต่อการผลิตในกลุ่มที่ผลิตในช่วงเวลานั้นทั้งหมด

บางบริษัทใช้วิธีทดสอบที่เร็วกว่าโดยใช้เทคโนโลยี Polymerase Chain Reaction (PCR) แต่วิธีนี้ต้องเจาะจง DNA Sequence มันจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดหากรู้หรือคาดการณ์ได้ว่าจะพบไวรัสแบบใดในกระบวนการผลิต ผลลัพธ์ของการแบ่งปันข้อมูลแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการทำความเข้าใจปัญหาที่ยากท้าทายในการผลิตกลุ่มผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับชีวภาพมากขึ้น

สมาชิกทีมจึงได้พยายามหาเทคโนโลยีใหม่ ๆ เพื่อที่จะจัดการกับไวรัสจาก Cell Culture ก่อนที่จะใช้งานอุปกรณ์ตลอดจนถึงการจัดการกับผลิตภัณฑ์ในช่วงการทำให้ผลิตภัณฑ์มีความสะอาดบริสุทธิ์ โดยพัฒนาวิธีตรวจจับที่รวดเร็วและมีความอ่อนไหว รวมถึงตรวจจับได้ครอบคลุมยิ่งขึ้น กลุ่มนักวิจัยจาก Singapore-MIT Alliance for Science and Technology (SMART) จึงได้รับหน้าที่ในการพัฒนาเทคโนโลยีใหม่ขึ้นมาเพื่อเร่งกระบวนการตรวจสอบให้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น

อีกส่วนหนึ่ง คือ การจัดการกับการเติบโตของเซลล์ที่เป็นตัวกลางซึ่งเซลล์เหล่านี้มาจากผลิตภัณฑ์จากสัตว์ เช่น Bovine Serum ซึ่งหลายบริษัทได้มีการใช้งานวิธีเหล่านี้เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม หากยังไม่ได้ผลกลยุทธต่อไปที่ใช้ คือ การนำไวรัสออกมาหรือทำให้เกิดกระบวนการ Inactivation ก่อนใช้ ซึ่งสามารถป้องกันไวรัสจากการเข้ามาปนเปื้อนในกระบวนการได้ แต่บางบริษัทก็ใช้กระบวนการที่คล้ายกับการพาสเจอไรซ์ ที่เรียกว่า High Temperature Short Time Treatment โดยใช้แสงอัลตราไวโอเลตหรือตัวกรองระดับนาโนเพื่อนำไวรัสออกจากวัตถุดิบ

แม้ว่าโรงงานในปัจจุบันจะมีกรรมวิธีในการฆ่าเชื้อและการทำความสะอาดอย่างสม่ำเสมอ แต่โอกาสปนเปื้อนนั้นสามารถเกิดขึ้นได้ตลอดเวลาจากตัววัตถุดิบเอง การพัฒนาวิธีการตรวจจับให้รวดเร็วมีประสิทธิภาพจึงเป็นเครื่องมือในการรับมือความเสียหายนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพไม่ว่าจะเป็นการตรวจสอบแบบเชิงรุกหรือการประกันคุณภาพใด ๆ ก็ตาม

ที่มา:
Mit.edu

"Judge a man by his questions rather than his answers"
Voltaire

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
การวิจัยและพัฒนา

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
อุตสาหกรรมยา

# data[].attributes.attachment_link.title
การปนเปื้อนที่พบบ่อยในอุตสาหกรรมยา | Modern Manufacturing

# data[].attributes.attachment_link.description
นักวิจัยจาก MIT เก็บข้อมูลจากบริษัทผู้ผลิตยากรณีเกี่ยวกับการปนเปื้อนเชื้อไวรัสในการผลิต ชี้ปัญหาหลักมาจาก Cell Culture ของสัตว์ที่ใช้ในการสร้างโปรตีนที่ติดเชื้อ

# data[].attributes.body
แม่น้ำกว่า 200 สายทั่วโลกปนเปื้อนผลิตภัณฑ์ยา หลายสายมีระดับเป็นอันตรายต่อทั้งมนุษย์และสิ่งแวดล้อม ความเข้มข้นของการปนเปื้อนผลิตภัณฑ์ยาในแม่น้ำกว่าสองร้อยสายทั่วโลก กินวงกว้างและอยู่ในระดับจะเป็นอันตรายต่อทั้งสุขภาพมนุษย์และสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในสิ่งแวดล้อม อันเป็นผลมาจากการปล่อยน้ำเสียที่ไม่ผ่านการบำบัดลงสู่แหล่งน้ำธรรมชาติ ภาพรวมผลการตรวจสอบ พบว่า จุดที่มีการปนเปื้อนมากที่สุดคือแหล่งน้ำที่อยู่ในประเทศที่มีรายได้น้อยถึงปานกลาง และอยู่ในพื้นที่ที่มีโครงสร้างพื้นฐานด้านการจัดการน้ำเสียและของเสียที่ไม่ดี หรือใกล้กับฐานการผลิตยา โดยแม่น้ำที่พบความเข้มข้นของมลพิษจากยาสูงที่สุดคือ ที่เมืองละฮอร์ ประเทศปากีสถาน ประเทศลาปาซ ประเทศโบลิเวีย เมืองแอดดิสอาบาบา ประเทศเอธิโอเปีย และตัวอย่างน้ำจากแม่น้ำไคตั๊ก ในฮ่องกง พบการปนเปื้อนจากผลิตภัณฑ์ยาสูงถึง 34 ชนิด

ยาที่พบมากในตัวอย่างจากน้ำ คือ ยารักษาโรคเบาหวาน โรคลมชัก ยารักษาโรคซึมเศร้า ยาแก้แพ้ ยาชา และโดยเฉพาะยาปฏิชีวนะ ซึ่งนักวิจัยกังวลว่าจะนำมาสู่การพัฒนาการของแบคทีเรียให้มีความสามารถในการดื้อยาชนิดนั้นได้ และการพบยาคุมกำเนิดในแม่น้ำ อาจส่งผลให้ปลาบางชนิดไม่สามารถขยายพันธุ์ได้

รายงานการวิจัยระบุว่า ทางออกของปัญหานี้คือการปรับปรุงระบบบำบัดน้ำเสีย และเมื่ออ้างอิงจากตัวเลขของธนาคารโลก พบว่าน้ำเสียประมาณ 80% ถูกปล่อยสู่สิ่งแวดล้อมโดยไม่ได้รับการบำบัด

# data[].attributes.headline
6505517 / การปนเปื้อนยาในสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย บท16

# data[].attributes.subject
6505517 / การปนเปื้อนยาในสิ่งแวดล้อมในประเทศไทย บท16

# data[].attributes.body
•ยาปฏิชีวนะและยาต้านจุลชีพที่ใช้รักษาโรคโดยทั่วไปเราสามารถหาซื้อยาได้ง่ายตามร้านขายยา ซึ่งทำให้ขาดการควบคุมปริมาณการใช้ยาที่เหมาะสม หรือเกิดจากการใช้ยาผิดประเภทกับโรคหรือทานยาไม่หมด  ทำให้เป็นสาเหตุหนึ่งของการดื้อยา มีการประมาณว่าในปี2050 จะมีผู้ป่วยเสียชีวิตราว 10 ล้านคน|ปี จากการติดเชื้อที่ดื้อต่อต้านยาจุลชีพ
•ยาปฏิชีวนะต่างๆสามารถปนเปื้อนลงสู่สิ่งแวดล้อมได้โดยการขับถ่าย ยาปฏิชีวนะหลากหลายประเภท มีความคงตัวเองสูงทำให้ย่อยสลายได้ยาก
จัดเป็นยาที่มีฤทธิ์ตกค้างยาวนานในสิ่งแวดล้อม ซึ่งการตกค้างของยาเป็นผลให้มีการพัฒนาและการแพร่กระจายแบคทีเรียและยีนดื้อยา ที่มีการต้านยาหลากหลายชนิด ในสิ่งแวดล้อม

# data[].attributes.headline
660298เฉลิมชัย ทองดอนยอด 

# data[].attributes.subject
660298เฉลิมชัย ทองดอนยอด 

# data[].attributes.body
บทความ 20 การปนเปื้อนยาสู่สิ่งแวดล้อม
การปนเปื้อนยาลง สู่สิ่งแวดล้อม

สาเหตุของปัญหา

• การพัฒนาของอุตสาหกรรมทำให้ต้องใช้ยามากขึ้น โดยเฉพาะ ในผู้ป่วยเรื้อรังและในสารคัดหลั่งของผู้ป่วยจะมีสารเคมีจาก ยาปนเปื้อนมา เมื่อโรงพยาบาลกำจัดไม่ถูกวิธีอาจทำให้มีสาร เคมีตกค้างในแม่น้ำได้

• การใช้ยาในการเกษตรและปศุสัตว์ ทำให้เกิดการสะสมของยาใน ดิน เมื่อมีการชะล้างยาจะลงสู่น้ำผิวดินและใต้ดิน

ผลกระทบของยาในสิ่งแวดล้อม

ยาที่ตกค้างจะส่งผลต่อการทํางานของต่อมไร้ท่อ ซึ่งมีผลต่อการทำางาน ของระบบฮอร์โมน ถึงแม้จะมีปริมาณน้อยมากแต่ส่งผลต่อการสืบพันธุ์ ของสัตว์น่า เช่น เอสตร้าไดออล ทำให้จํานวนของปลาในแม่น้ำลดลง

ผลกระทบของยาในสิ่งแวดล้อมแบบผสมรวม

คือการที่ยาผสมกันในหลายชนิดแล้วส่งผลเสียมากกว่า ชนิดเดียว เช่น สารผสมของยาต้านการอักเสบในสิ่ง แวดล้อม ได้แก่ibruprofen,aspirin,naproxan,diclifenac

การดื้อยาที่เกิดจากการตกค้างของยาปฏิชีวนะ

การตกค้างในสิ่งแวดล้อมจึงส่งผลโดยตรงต่อการทำลาย ปริมาณและความหลากหลายของจุลชีพในสิ่งแวดล้อมด้วย นอกจากนี้ยังทำให้เกิดการพัฒนาการดื้อยาของยีนส์เชื้อโรค แบคทีเรียดื้อยาส่งผลให้ จำนวนยาที่มีประสิทธิภาพในการรักษา โรคในมนุษย์ลดลง การดื้อยานี้ได้เกิดขึ้นแล้วในจุลชีพจำนวน ฝึกที่เป็นสาเหตุโรคร้ายแรงของมนุษย์

วิธีการแก้ปัญหา

ปรับปรุงระบบการบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาลและโรงงาน

อุตสาหกรรม

• การใช้ยาอย่างสมเหตุสมผลและมีคุณภาพ

• ให้ความรู้และการศึกษาแก่ประชาชนเพื่อให้ตระหนักถึงข้อ เสีย

# data[].attributes.headline
 6603177 ทักษิณ ลียิ่งสุริยะ /บทความ 17 การปนเปื้อนจาก 'ยาเหลือใช้' ประสบการณ์จากต่างประเทศ

# data[].attributes.subject
 6603177 ทักษิณ ลียิ่งสุริยะ /บทความ 17 การปนเปื้อนจาก 'ยาเหลือใช้' ประสบการณ์จากต่างประเทศ

# data[].attributes.body
มีงานศึกษาที่เผยแพร่ในปี 2005 และ 2011 ระบุว่าทั่วโลกมีการพบการปนเปื้อนของยาในแหล่งน้ำหลากหลายชนิด ด้วยความเข้มข้นระดับต่าง ๆ เช่น ยาแก้ปวด ลดไข้ ยาคุมกำเนิด ยาปฏิชีวนะ ยาต้านเชื้อรา และยารักษาอาการซึมเศร้า

ข้อมูลจากงานศึกษา 'การพัฒนาแนวทางการจัดการยาหรือเภสัชภัณฑ์ที่ตกค้างในสิ่งแวดล้อมจากครัวเรือนและชุมชน' โดย ผาไท จุลสุข สำนักสุขาภิบาลอาหารและน้ำ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข พ.ศ.2558 ได้ระบุว่า 'ยา' หรือ 'เภสัชภัณฑ์' ที่ใช้ในปัจจุบัน สามารถปนเปื้อนลงในสิ่งแวดล้อมได้ 3 เส้นทางหลัก ๆ คือ 1.สถานประกอบการหรือโรงงานที่มีการผลิตสารเคมีที่ใช้ในการผลิตยาทิ้งลงสู่สิ่งแวดล้อมผ่านระบบกำจัดน้ำทิ้งของโรงงานอุตสาหกรรม เกิดการปนเปื้อนของยาประเภทต่าง ๆ เป็นจำนวนมากและในปริมาณสูง
2.การปศุสัตว์หรือการเลี้ยงสัตว์ ที่มีการใช้ยาในการรักษาโรคในสัตว์ โดยการปนเปื้อนเกิดขึ้นได้จากการขับถ่ายของเสีย ทั้งปัสสาวะและอุจจาระของสัตว์ที่ได้รับยารักษาโรคดังกล่าว สิ่งขับถ่ายจะถูกปล่อยลงสู่ระบบบำบัดน้ำเสีย จากของฟาร์มหรือสถานที่ที่เลี้ยงสัตว์เข้าสู่สิ่งแวดล้อม และ
3.ภาคชุมชน ทั้งโรงพยาบาลและครัวเรือน โดยโรงพยาบาลเกิดขึ้นจากการปนเปื้อนของยารักษาโรคผ่านระบบบัดน้ำเสียโรงพยาบาล ส่วนครัวเรือนเกิดจากพฤติกรรมของคนที่มีการใช้ยาเพื่อการรักษาโรค โดยยาที่หาซื้อมารับประทานเมื่อหมดอายุหรือเหลือใช้หรือไม่ใช้แล้ว จะถูกนำมาทิ้งในถังขยะหรือทิ้งสู่สิ่งแวดล้อมโดยตรง ซึ่งจากเส้นทางดังกล่าวท่าให้ยาหรือสารเคมีที่ใช้ในการผลิตยาปนเปื้อนลงในสิ่งแวดล้อมโดยเฉพาะในแหล่งน้ำดื่มน้ำใช้

# data[].attributes.body
สําหรับประเทศไทย การศึกษาเบื้องต้น พบว่า มีการติดเชื้อแบคทีเรียดื้อยาประมาณปีละ 88,000 ราย โดยเสียชีวิตประมาณปีละ 38,000 ราย คิดเป็นการสูญเสียทางเศรษฐกิจโดยรวมสูงถึง 4.2 หมื่นล้านบาท

“ปัญหาการดื้อยาของไทยที่สําคัญ คือ การดื้อยาของเชื้อแบคทีเรียแกรมลบในโรงพยาบาล เช่น Acinetobacter spp. และ Pseudomonas spp. ซึ่งเป็นสาเหตุสําคัญของการเสียชีวิตจากการติดเชื้อในโรงพยาบาล ส่วนเชื้อแบคทีเรียที่เป็นปัญหาในชุมชน เช่น Escherichia coli (E. coli), Klebsiella spp. และ Neisseria gonorrhoeae (N. gonorrhoeae) และเชื้อแบคทีเรียที่เป็นปัญหาในการเลี้ยงสัตว์และในอาหาร คือ E. coli, Campylobacter spp. และ Salmonella spp. เชื้อแบคทีเรียดื้อยาทําให้ทางเลือกในการรักษามีจํากัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากดื้อต่อยาปฏิชีวนะกลุ่ม carbapenem และ colistin ซึ่งเป็นยาด่านสุดท้ายในการรักษาการติดเชื้อแบคทีเรียดื้อยา”

# data[].attributes.body
1️⃣ ศึ่กษาข้อมูลปัญหาสิ่งแวดล้อมจาก Data ปัญหาสิ่งแวดล้อมจากการใช้ การจัดเก้บ และการทิ้ง ขยะยา  ปัญหาจากขยะบรรจุภัณฑ์ใส่ยา)
2️⃣กำหนดให้
กลุ่ม 1,2,3 ใช้ข้อมูลจากบทความ 1-10
กลุ่ม 4,5,6 ใช้ข้อมูลจากบทความ 11-20
3️⃣ สมาชิกกลุ่มแต่ละคน รับผิดชอบทำ  1 บทความ) โดยทำการสรุปปัญหาสิ่แวดล้อมที่เกิดจากการใช้ การจัดเก้บ การทิ้งและจัดการขยะยา
4️⃣ทำเป็น mind map  / 📌📌ใส่รหัส ชื่อ สกุล  ของเจ้าของผลงานไว้ในกล่องข้อความด้วยค่ะ

# data[].attributes.headline
Data ปัญหาสิ่งแวดล้อมจาก การใช้ การจัดเก็บ การทิ้งและจัดการขยะยา

# data[].attributes.subject
Data ปัญหาสิ่งแวดล้อมจาก การใช้ การจัดเก็บ การทิ้งและจัดการขยะยา

# data[].attributes.headline
สมาชิกกลุ่ม คาบ 6

# data[].attributes.subject
สมาชิกกลุ่ม คาบ 6

# data[].attributes.body
รายชื่อนักศึกษาที่เข้าร่วมกิจกรรมในคาบเรียน (รหัส /ชื่อ)
1.6505337 นางสาว ณิชาภัทร วัชรากร
2.6505517 นางสาวณิชกานต์ คันธโกวิท
3.6506180 นางสาว ชลดา แกล้งเขตรการ
4.6506310 นาย ธรรศ บัวธรา
5.6602988 นาย เฉลิมชัย ทองดอนยอด
6.6603177 นาย ทักษิณ ลียิ่งสุริยะ
7.6506170 นาย ศรชัย ใสยิ่ง
8.
9.
10

# data[].attributes.headline
ปัญหาสิ่งแวดล้อมจากการใช้ยา เก็บยา ทิ้งยา และจัดการขยะยา

# data[].attributes.subject
ปัญหาสิ่งแวดล้อมจากการใช้ยา เก็บยา ทิ้งยา และจัดการขยะยา