# data[].attributes.headline
Συγχωροχάρτι

# data[].attributes.subject
Συγχωροχάρτι

# data[].attributes.body
Το συγχωροχάρτι, ήταν ένα έγγραφο το οποίο βεβαίωνε άφεση αμαρτιών και το οποίο χορηγούνταν έναντι χρημάτων, υποσχέσεων ή άλλων παραχωρήσεων από εκκλησιαστική αρχή.

# data[].attributes.headline
Αλάθητο του Πάπα

# data[].attributes.subject
Αλάθητο του Πάπα

# data[].attributes.body
Παπικό αλάθητο ή Αλάθητο του Πάπα είναι ένα δόγμα της Καθολικής Εκκλησίας που βασίζεται σε κάτι που υποθέτουν ότι είπε ο Ιησούς στον Πέτρο, ότι ο Πάπας προστατεύεται από την πιθανότητα να κάνει λάθος

# data[].attributes.attachment_caption
Φλωρεντία, η γενέτειρα της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης. Η αρχιτεκτονική προοπτική και τα σύγχρονα συστήματα και τομείς της τραπεζικής και της λογιστικής.

# data[].attributes.body
Η Αναγέννηση[1] είναι μια περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας που σηματοδοτεί τη μετάβαση από τον Μεσαίωνα στη νεωτερικότητα και καλύπτει τον 15ο και τον 16ο αιώνα και χαρακτηρίζεται από μια προσπάθεια αναβίωσης και υπέρβασης ιδεών και επιτευγμάτων της κλασικής αρχαιότητας.

Τον 15ο αιώνα η Αναγέννηση εξαπλώθηκε γρήγορα από τη γενέτειρά της στη Φλωρεντία στην υπόλοιπη Ιταλία και σύντομα στην υπόλοιπη Ευρώπη.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο άνθρωπος του Βιτρούβιου, σχέδιο του Λεονάρντο ντα Βίντσι, μελέτη της ανθρώπινης ανατομίας.

# data[].attributes.headline
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ

# data[].attributes.subject
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΑΚΗ ΤΕΧΝΗ

# data[].attributes.body
Με τον όρο Αναγεννησιακή τέχνη αναφερόμαστε στην καλλιτεχνική παραγωγή κατά την ιστορική περίοδο της Αναγέννησης.
Η καλλιτεχνική παραγωγή την περίοδο αυτή είναι δύσκολο να οριοθετηθεί χρονικά, ωστόσο θεωρούμε πως ξεκίνησε στην Ιταλία τον 15ο αιώνα και διαδόθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη, με διαφορετικούς όμως ρυθμούς και σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή. Τον 16ο αιώνα έφθασε σε πολλές χώρες στο απόγειό της.

Σε αντίθεση με την περίοδο του Μεσαίωνα, κατά την οποία η καλλιτεχνική δημιουργία ήταν πρωτίστως στραμμένη σε θρησκευτικά θέματα, η αναγέννηση χρησιμοποίησε ανθρωπιστικά και μυθολογικά θέματα.

# data[].attributes.headline
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

# data[].attributes.subject
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

# data[].attributes.body
Η αρχιτεκτονική της αναγέννησης χαρακτηρίζεται από μια αναβίωση των Ρωμαϊκών προτύπων με κύρια στοιχεία τις μαθηματικές αναλογίες και την "καθαρότητα" στις γεωμετρικές μορφές. Οι σημαντικές αλλαγές στο αρχιτεκτονικό σχέδιο σημειώθηκαν αρχικά στη Φλωρεντία και γενικότερα στην κεντρική Ιταλία, στα μέσα του 15ου αιώνα. Σημαντικές μορφές στην αρχιτεκτονική της εποχής αποτελούν οι Λεόν Μπατίστα Αλμπέρτι, Ντονάτο Άντζελο Μπραμάντε, Φίλιππο Μπρουνελέσκι, Λεονάρντο ντα Βίντσι και Αντρέα Παλλάντιο

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός πως οι αρχιτέκτονες της αναγέννησης συνδέονται με τις δημιουργίες τους, σε αντίθεση με την μεσαιωνική περίοδο όπου οι αρχιτέκτονες είναι τις περισσότερες φορές άγνωστοι

# data[].attributes.body
Μεσαίωνας (476 - 1492 μ.Χ) ονομάζεται η χρονική περίοδος της Ευρωπαϊκής ιστορίας, από τον 5ο μέχρι τον 15ο αιώνα μ.Χ..
Δυτική κοινωνία
Καθώς η Δυτική Ευρώπη γινόταν μάρτυρας του σχηματισμού νέων βασιλείων, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία παρέμενε ανέπαφη, γνωρίζοντας οικονομική αναζωογόνηση που κράτησε μέχρι τον πρώιμο 7ο αιώνα. Αξίες που συνδέονταν με τη λατινική λογιότητα και την εκπαίδευση χάθηκαν, και παρόλο που η εγγραμματοσύνη παρέμεινε σημαντική, αντιμετωπίστηκε περισσότερο ως πρακτική ικανότητα παρά ως δείγμα υψηλής κοινωνικής θέσης. Μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα, σε κύρια μέσα θρησκευτικής επιμόρφωσης στην Εκκλησία είχαν μετατραπεί η τέχνη και η μουσική κι όχι η ανάγνωση κειμένων. Οι βασιλείς και οι ευγενείς υποστήριζαν οικονομικά ένα περίγυρο από πολεμιστές που αποτελούσαν και τη ραχοκοκαλιά των στρατιωτικών σωμάτων. Η καλλιέργεια του πνεύματος πέρασε σε δεύτερη μοίρα απέναντι στις αρετές της πίστης, του θάρρους και της τιμής. Οι οικογενειακοί δεσμοί μεταξύ ευγενών είχαν ιδιαίτερη σημασία, μπορούσαν, ωστόσο, να οδηγήσουν και σε μακροχρόνιες έριδες μεταξύ οίκων, οι οποίες επιλύονταν είτε με τα όπλα είτε με κάποια αποζημίωση.
Η καθημερινή ζωή των χωρικών έχει καταγραφεί ελάχιστα σε σχέση με εκείνη των ευγενών.
Η γαιοκτησία δεν ακολουθούσε ομοιόμορφο μοτίβο στο σύνολο της Δύσης. Κάποιες περιοχές παρουσίαζαν μεγάλο κατακερματισμό των γαιών, ενώ σε άλλες οι μεγάλες συνεχείς ιδιοκτησίες γης ήταν το σύνηθες. Οι διαφορές αυτές επέτρεψαν τη δημιουργία μιας μεγάλης ποικιλίας αγροτικών κοινωνιών, σε κάποιες από τις οποίες κυριαρχούσαν οι αριστοκράτες γαιοκτήμονες, ενώ άλλες απολάμβαναν μεγάλο βαθμό αυτονομίας. Ο εποικισμός γης διέφερε επίσης σημαντικά από περίπτωση σε περίπτωση. Κάποιοι χωρικοί διέμεναν σε μεγάλα χωριά που μπορούσαν να έχουν πληθυσμό μέχρι και 700 κατοίκους. Άλλοι ζούσαν σε μικρές ομάδες περιτριγυρισμένοι από συγγενείς, ενώ άλλοι διέμεναν σε απομονωμένες φάρμες διασκορπισμένες στην ύπαιθρο. Τέλος, υπήρχαν και περιοχές που εφαρμόζονταν περισσότερα από ένα συστήματα. Αντίθετα με την Ύστερη Ρωμαϊκή Περίοδο, δεν υπήρχε βαθύ χάσμα ανάμεσα στην κοινωνική θέση ενός ελεύθερου χωρικού κι ενός ευγενούς, ενώ ήταν εφικτό η οικογένεια του πρώτου να ανέλθει κοινωνικά με το πέρασμα κάποιων γενεών μέσω της παροχής στρατιωτικών υπηρεσιών σε ισχυρούς άρχοντες. Ήταν προσδεδεμένοι στο κτήμα όπου εργάζονταν, χωρίς δυνατότητες αντίληψης των πραγμάτων πέρα από την καθημερινότητα του φέουδου και τις υποχρεώσεις τους σε αυτό.

Η ρωμαϊκή αστική ζωή και κουλτούρα άλλαξε δραματικά κατά τον Πρώιμο Μεσαίωνα. Παρόλο που οι ιταλικές πόλεις παρέμειναν κατοικημένες, το μέγεθός τους συρρικνώθηκε. Η Ρώμη, για παράδειγμα, από πληθυσμό εκατοντάδων χιλιάδων βρέθηκε να αριθμεί κάπου 30.000 κατοίκους μέχρι τα τέλη του 6ου αιώνα. Οι ρωμαϊκοί ναοί μετατράπηκαν σε χριστιανικούς και τα τείχη της πόλης παρέμειναν σε χρήση. Στη Βόρεια Ευρώπη οι πόλεις επίσης μίκρυναν σε μέγεθος, ενώ τα μνημεία και άλλα δημόσια κτίρια καταστράφηκαν για να επαναχρησιμοποιηθούν τα οικοδομικά υλικά τους.
Στον Μεσαίωνα ήταν κοινωνική επιταγή οι γυναίκες να ζουν εξαρτώμενες από κάποιον άνδρα, ο οποίος μπορούσε να είναι ο πατέρας τους, ο σύζυγός τους ή κάποιος άλλος άρρενας συγγενής.
Η Εκκλησία υπό τον Πάπα αποσαφήνισε περισσότερο την έννοια της μετουσίωσης στη διάρκεια του Ύστερου Μεσαίωνα, υποστηρίζοντας ότι μόνο οι κληρικοί θα έπρεπε να έχουν πρόσβαση στον οίνο της Θείας Ευχαριστίας. Κατά συνέπεια μεγάλωσε η απόσταση που χώριζε τους κληρικούς από τους λαϊκούς.  Εξαπλώθηκε επίσης η δεισιδαιμονία, με την Εκκλησία να συνηγορεί μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα στον λαϊκίστικο φόβο κατά των μαγισσών καταδικάζοντας επίσημα μάγισσες.
Η εκπαίδευση εξακολουθούσε να επικεντρώνεται γύρω από τη διαμόρφωση των μελλοντικών μελών του κλήρου. Η βασική εκπαίδευση στη γραφή, στην ανάγνωση και στην αριθμητική λάμβανε χώρα στο οικογενειακό περιβάλλον ή υπό την εποπτεία του τοπικού ιερέα.

Η περίοδος του Μεσαίωνα συχνά υποτιμάται ως «εποχή της αμάθειας και των προλήψεων» οπότε οι άνθρωποι τοποθετούσαν «τον λόγο των θρησκευτικών αρχών πάνω από την προσωπική εμπειρία και τη λογική σκέψη». Η προσέγγιση αυτή είναι κατάλοιπο τόσο της Αναγέννησης όσο και του Διαφωτισμού, όταν οι λόγιοι συνήθιζαν να υπογραμμίζουν την αντίθεση της δικής τους σκεπτόμενης κουλτούρας με εκείνη των προκατόχων τους. Οι λόγιοι της Αναγέννησης υποστήριζαν ότι ο Μεσαίωνας ήταν μια περίοδος παρακμής από τον υψηλό πολιτισμό του κλασικού κόσμου. Από την πλευρά τους οι λόγιοι του Διαφωτισμού, που έθεταν τη λογική σε υψηλότερο βάθρο από την πίστη, αντιμετώπιζαν τον Μεσαίωνα ως εποχή αμάθειας και προλήψεων. Άλλοι μελετητές, ωστόσο, αντικρούουν ότι η λογική απολάμβανε μεγάλης εκτίμησης στη διάρκεια του Μεσαίωνα. Η υποτίμηση της εποχής επίσης αντανακλάται σε μερικές πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις. Μια εσφαλμένη αντίληψη, η οποία πηγάζει από τον 19 ο αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα πολύ διαδεδομένη, είναι ότι οι άνθρωποι τον Μεσαίωνα πίστευαν ότι η Γη είναι επίπεδη. Άλλες παρανοήσεις όπως «η εξάπλωση του Χριστιανισμού αποτελείωσε την αρχαία επιστήμη», «η μεσαιωνική Εκκλησία υπονόμευσε την ανάπτυξη της φυσικής φιλοσοφίας», όλες αναφέρονται από το Νάμπερς ως παραδείγματα μύθων που μέχρι σήμερα πολλοί θεωρούν ιστορικές αλήθειες, παρόλο που η σύγχρονη ιστορική έρευνα δεν τις υποστηρίζει.

# data[].attributes.body
Ονομάζουμε Μεσαίωνα την ιστορική περίοδο μεταξύ του πέμπτου και του πεντηκοστού αιώνα, που βρίσκεται χρονολογικά μεταξύ της Αρχαίας και της Νεότερης Εποχής. Αυτή η εποχή της ιστορίας είναι η μεγαλύτερη από εκείνη που υπήρξε μέχρι σήμερα (αν δεν θεωρούμε προϊστορία) και θεωρείται ότι αρχίζει με την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (της Ρώμης) το 476.

Το τέλος της συμπίπτει επίσης με την πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας (πρώην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) το 1453, αν και άλλοι συγγραφείς χρονολογούνται από την ανακάλυψη της Αμερικής (αν και ανακαλύπτοντας ότι δεν θα ήταν η ακριβής λέξη αφού υπήρχαν ήδη πολιτισμοί σε αυτό) του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492.

Αυτή η μακρά περίοδος περιλαμβάνει ένα μεγάλο αριθμό γεγονότων που σηματοδότησαν την πορεία της ιστορίας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αν και τα γεγονότα που λαμβάνονται υπόψη έχουν ουσιαστικά τον πρωταγωνιστή του ευρωπαϊκού εδάφους και μέρους της Ασίας. Ο Μεσαίωνας μπορεί επίσης να χωριστεί σε διαφορετικές περιόδους, όπως ο Μεσαίωνας (που πέρασε μεταξύ του πέμπτου και του δέκατου αιώνα) και ο Ύστερος Μεσαίωνας (που αντιστοιχούν στους αιώνες μεταξύ XI και XV).

Κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου υπήρξαν διαφορετικές πρόοδοι και αποτυχίες σε διάφορους τομείς, γεννημένος και πεθαμένος διαφορετικοί θεσμοί, πεποιθήσεις, πολιτισμοί, ακόμη και κοινωνικές τάξεις . Η θρησκεία διαδραματίζει πρωταρχικό ρόλο, καθώς και διαφορετικά πολιτικά συστήματα. Είναι επίσης μια εποχή γεμάτη πολεμικές συγκρούσεις (υποστηριζόμενες από πολιτικούς, θρησκευτικούς και οικονομικούς λόγους), όπως οι σταυροφορίες ή ο πόλεμος εκατό χρόνων.

Παρόλο που είναι πιθανόν ένας από τους πιο χτυπημένους χρόνους, πολλοί συγγραφείς που υποδηλώνουν την ύπαρξη εξαπάτησης στην ανθρώπινη ανάπτυξη, η αλήθεια είναι ότι παρόλο που από πολλές απόψεις υπήρξαν σημαντικές αποτυχίες, έχουν προκύψει διαφορετικοί τρόποι ερμηνείας της πραγματικότητας και έχει σημειωθεί πρόοδος διαφορετικές περιοχές, παρά το γεγονός ότι με μεγάλη καθυστέρηση σε σύγκριση με τα επόμενα στάδια.
Εφη Γαβριήλ

# data[].attributes.headline
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.subject
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης, σήμανε και το τέλος της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

# data[].attributes.headline
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.subject
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.headline
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.subject
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.headline
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.subject
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.body
Ο Διαφωτισμός ή Εποχή του Διαφωτισμού, γνωστός και ως Εποχή του (Ορθού) Λόγου, ήταν ένα πνευματικό και φιλοσοφικό κίνημα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη τον 17ο και τον 18ο αιώνα, με παγκόσμιες επιρροές και επιδράσεις.[1][2] Ο Διαφωτισμός περιλάμβανε μια σειρά ιδεών με επίκεντρο την αξία της ανθρώπινης ευτυχίας, την επιδίωξη της γνώσης που αποκτιέται με τον ορθό λόγο και τα στοιχεία των αισθήσεων, και ιδανικά όπως το φυσικό δίκαιο, η ελευθερία, η πρόοδος, η ανεκτικότητα, η αδελφότητα, η συνταγματική διακυβέρνηση και ο χωρισμός εκκλησίας και κράτους

# data[].attributes.attachment_caption
Ο χάρτης του Κολόμβου, χρονολογίας 1490, στο εργαστήριο των Βαρθολομέου και Χριστόφορου Κολόμβου

# data[].attributes.headline
ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
Ο Χριστόφορος Κολόμβος (μεταξύ 26 Αυγούστου και 31 Οκτωβρίου 1451 – 20 Μαΐου 1506) ήταν Ιταλός θαλασσοπόρος και χαρτογράφος που έγινε διάσημος επειδή ανακάλυψε την Αμερική το 1492.

Οι ιστορικοί θεωρούν ιστορικό ορόσημο το γεγονός της άφιξής του στην Αμερική το 1492 και αποκαλούν την περίοδο πριν από αυτό προκολομβιανή. Παρότι υπάρχουν αρκετές ενδείξεις προκολομβιανών επαφών μεταξύ της Αμερικής με τις άλλες ηπείρους, ο Κολόμβος πιστώνεται με την ανακάλυψη της Αμερικής, καθώς το ταξίδι του σηματοδότησε την έναρξη του αποικισμού της Νέας Γης, όπως αποκαλούνταν εναλλακτικά η αμερικανική ήπειρος.

Με τη βοήθεια έμπειρων καπετάνιων του Πάλος, ο Κολόμβος ναυτολόγησε από τους έμπειρους αλλά φοβισμένους, μπροστά στην προοπτική της διάσχισης του Ατλαντικού, ναυτικούς του λιμανιού του Πάλος και στις 3 Αυγούστου 1492 αναχώρησε με τον στολίσκο του από εκεί για τα Κανάρια Νησιά, κτήση τότε και τώρα της Ισπανίας. Από τα Κανάρια, δίνοντας βάση σε έναν χάρτη του Τοσκανέλι, πίστευε ότι θα μπορούσε πιο εύκολα -και χρησιμοποιώντας τους εκεί ανέμους πιο γρήγορα- να προσεγγίσει στην Ιαπωνία για την οποία είχε μιλήσει ο Μάρκο Πόλο αλλά η ύπαρξη της αμφισβητούταν στην Ευρώπη. Από κει και πέρα ήξερε ότι η ηπειρωτική Ασία δεν θα ήταν μακριά.

Πραγματοποίησε τέσσερα ταξίδια σε αμερικανικά εδάφη. Το πρώτο του ξεκίνησε στις 3 Αυγούστου του 1492 από το λιμάνι «Πάλος ντε λα Φροντέρα» και έφτασε στο «Γουαναχάνι» (στις σημερινές Μπαχάμες) στις 12 Οκτωβρίου 1492.

# data[].attributes.attachment_caption
Χάρτης με τις σημαντικότερες αποστολές της Εποχής των Ανακαλύψεων

# data[].attributes.headline
Εποχή των Ανακαλύψεων

# data[].attributes.subject
Εποχή των Ανακαλύψεων

# data[].attributes.body
Η Εποχή των Ανακαλύψεων είναι μια επίσημη και αόριστη Ευρωπαϊκή ιστορική περίοδος από τον 15ο αιώνα έως τον 18ο αιώνα, όταν οι εκτεταμένες υπερπόντιες εξερευνήσεις αναδείχθηκαν σε ισχυρό παράγοντα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ήταν η περίοδος κατά την οποία ξεκίνησαν τα μεγάλα ταξίδια που κατέληξαν στην ανακάλυψη του Ατλαντικού αρχιπελάγους των Αζορών εκ μέρους των Πορτογάλων, της δυτικής ακτής της Αφρικής, της ανακάλυψης της ωκεάνιας διαδρομής προς την Ανατολή το 1498, της υπερατλαντικής ανακάλυψης της Αμερικής για λογαριασμό του Στέμματος της Καστίλλης (Ισπανία) το 1492 και της πραγματοποίησης του πρώτου περίπλου της Γης το 1522. Αυτές οι αποστολές οδήγησαν σε πολλές ναυτικές αποστολές πέρα από τον Ατλαντικό, Ινδικό και Ειρηνικό Ωκεανό και στεριανές αποστολές στην Αμερική, την Ασία, την Αφρική και την Αυστραλία, που συνεχίστηκαν και κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, και έληξαν με την εξερεύνηση των πολικών περιοχών στον 20ο αιώνα.

Οι Ευρωπαϊκές υπερπόντιες εξερευνήσεις οδήγησαν στην άνοδο του παγκόσμιου εμπορίου και των ευρωπαϊκών αποικιακών αυτοκρατοριών, με την επαφή μεταξύ του Παλαιού Κόσμου, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, και τον Νέο Κόσμο, την Αμερική, που επέφερε την Κολομβιανή ανταλλαγή: μια μεγάλη μεταφορά φυτών, ζώων, τροφίμων, ανθρώπινων πληθυσμών (συμπεριλαμβανομένων των δούλων), μεταδοτικών ασθένειών και πολιτισμού μεταξύ του Ανατολικού και Δυτικού ημισφαιρίου. Αυτό αποτέλεσε ένα από τα πλέον σημαντικά παγκόσμια γεγονότα σχετικά με την οικολογία, τη γεωργία, και τον πολιτισμό στην ιστορία. Η Ευρωπαϊκή εξερεύνηση επέτρεψε την παγκόσμια χαρτογράφηση του κόσμου, με αποτέλεσμα μια νέα κοσμοθεωρία, και μακρινούς πολιτισμούς να έρθουν σε επαφή.

Άνοδος του Ευρωπαϊκού εμπορίου
Μεταξύ του 12ου και του 15ου αιώνα, η ευρωπαϊκή οικονομία μετασχηματίστηκε λόγω των διασυνδεόμενων πλωτών ποταμών της αλλά και των θαλάσσιων εμπορικών οδών, με αποτέλεσμα η Ευρώπη να γίνει ένα από τα πιο ευημερεύοντα εμπορικά δίκτυα στον κόσμο. [6]:345

Πριν από τον 12ο αιώνα, το κύριο εμπόδιο στην άνθιση του εμπορίου ανατολικά των Στενών του Γιβραλτάρ ήταν κυρίως η έλλειψη οικονομικού κινήτρου και όχι τόσο οι ανεπαρκείς γνώσεις ναυπηγικής. Η επανάκτηση του μεγαλύτερου μέρους του Αλ-Άνταλους (μουσουλμανική Ισπανία) και η πολιορκία της Λισαβόνας (1147 μ.Χ.) οδήγησαν στην οικονομική αναπτυξη της Ισπανίας. Η παρακμή της ναυτικής ισχύος του Χαλιφάτου των Φατιμιδών που ξεκίνησε πριν από την Πρώτη Σταυροφορία, βοήθησε τα κυρίως ναυτικά ιταλικά κράτη, κυρίως τη Βενετία, τη Γένοβα και την Πίζα, να κυριαρχήσουν στο εμπόριο της ανατολικής Μεσογείου, με τους Ιταλούς εμπόρους να πλουτίζουν και να επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις. Η Νορμανδική κατάκτηση της Αγγλίας στα τέλη του 11ου αιώνα επέτρεψε την ειρηνική διεξαγωγή του εμπορίου στη Βόρεια Θάλασσα. Η Χανσεατική Ένωση, μια συνομοσπονδία συντεχνιών και των πόλεών τους στη βόρεια Γερμανία στις ακτές Βόρειας Θάλασσας και της Βαλτικής, συνέβαλε στην εμπορική ανάπτυξη της περιοχής. Στον 12ο αιώνα η περιοχή της Φλάνδρας, του Χάιναουλτ και του Μπράμπαντ παρήγαγε τα καλύτερα υφάσματα στη Βόρεια Ευρώπη, γεγονός που ενθάρρυνε τους εμπόρους της Γένοβας και της Βενετίας να ταξιδεύουν απευθείας εκεί. [6]:316-38 Ο Νικολόζο Σπινόλα έκανε το πρώτο καταγεγραμμένο απευθείας ταξίδι από τη Γένοβα στη Φλάνδρα το 1277.

# data[].attributes.headline
Τεχνολογία: Ναυπηγική και η πυξίδα

# data[].attributes.subject
Τεχνολογία: Ναυπηγική και η πυξίδα

# data[].attributes.body
Οι τεχνολογικές εξελίξεις που ήταν σημαντικές για την επερχόμενη Εποχή των Ανακαλύψεων ήταν η υιοθέτηση της μαγνητικής πυξίδας και η πρόοδος στον τομέα της ναυπηγικής.

Η πυξίδα ήταν μια προσθήκη στην αρχαία μέθοδο πλοήγησης βασισμένη σε παρατηρήσεις του ήλιου και των αστεριών. Χρησιμοποιήθηκε ως όργανο ναυσιπλοΐας στην Κίνα τουλάχιστον πριν τον 11ο αιώνα και σταδιακά υιοθετήθηκε από τους μουσουλμάνους εμπόρους του Ινδικού Ωκεανού. [7] Οι Κινέζοι χρησιμοποίησαν μια "υγρή" πυξίδα αποτελούμενη από μια μαγνητισμένη βελόνα προσκολλημένη σε ένα επιπλέων καλαμάκι. [6] Η χρήση της πυξίδας για πλοήγηση στον Ινδικό Ωκεανό αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 1232. [6]:351-2 Η πρώτη αναφορά σχετικά με χρήση της πυξίδας στην Ευρώπη ήταν το 1180. [6]:382 Οι Ευρωπαίοι χρησιμοποίησαν μια "ξηρή" πυξίδα χωρίς νερό, με μια βελόνα προσκολλημένη σε έναν μεταλλικό άξονα που τις επέτρεπε να περιστρέφεται. Οι Ευρωπαίοι ήταν επίσης οι πρώτοι που τοποθέτησαν το ανεμολόγιο κάτω από τη βελόνα της πυξίδας, για να αποκτήσει έτσι τη σύγχρονη μορφή της. [

# data[].attributes.headline
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.subject
Παναγιωτης Διαφωτισμος

# data[].attributes.body
.[14]

Μια έκδοση του Διαφωτισμού με ιδιαίτερη επιρροή ήταν η Encyclopédie (Εγκυκλοπαίδεια). Δημοσιεύτηκε μεταξύ 1751 και 1772 σε 35 τόμους και συντάχθηκε από τον Ντιντερό, τον Ζαν λε Ρον Ντ'Αλαμπέρ και μια ομάδα 150 άλλων διανοουμένων. Η Encyclopédie βοήθησε στη διάδοση των ιδεών του Διαφωτισμού σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν.[15]Άλλες εμβληματικές εκδόσεις του Διαφωτισμού ήταν οι Αγγλικές Επιστολές του Βολταίρου (1733) και το Dictionnaire philosophique (Φιλοσοφικό Λεξικό, 1764), η Πραγματεία για την Ανθρώπινη Φύση (1740) του Ντέιβιντ Χιουμ, το Το Πνεύμα των Νόμων (1748) του Μοντεσκιέ, η Διατριβή για την ανισότητα (1754) και ΄΄Το Κοινωνικό Συμβόλαιο (1762) του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, η Θεωρία των Ηθικών Συναισθημάτων (1759) και Ο Πλούτος των Εθνών (1776) του Άνταμ Σμιθ και η Κριτική του Καθαρού Λόγου του Καντ (1781).

# data[].attributes.headline
Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΟΥ

# data[].attributes.subject
Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΛΟΜΒΟΥ

# data[].attributes.body
ΚΛΕΟΝΙΚΗ

# data[].attributes.attachment_caption
Εφη Γαβριήλ 

# data[].attributes.headline
Χριστόφορος Κολόμβος 

# data[].attributes.subject
Χριστόφορος Κολόμβος 

# data[].attributes.headline
Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΝΤΙΑΖ

# data[].attributes.subject
Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΝΤΙΑΖ

# data[].attributes.body
Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ (Bartolomeu Dias, 1450 - 29 Μαΐου 1500) έζησε κατά την εποχή των Ανακαλύψεων. Ήταν Πορτογάλος θαλασσοπόρος. Το 1488 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος, που ανακάλυψε το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας, πραγματοποιώντας τον περίπλου της Αφρικής. Πνίγηκε σε ναυάγιο ανοιχτά των ακτών του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας στις 29 Μαΐου του 1500.
Ο Βαρθολομαίος Ντιάζ, πεπειραμένος και αξιόπιστος πλοίαρχος, επιφορτίστηκε από τον βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη Β΄ να εξερευνήσει τις ακτές της Αφρικής, νότια του κόλπου της Γουινέας.

Αφού προετοίμασε το ταξίδι του με μεγάλη προσοχή, ξεκίνησε από τη Λισσαβόνα το 1487 με δύο καραβέλες (Σάο Κριστοβάο και Σάο Παντελάο) και ένα πλοίο ανεφοδιασμού, έχοντας σαφείς εντολές: έπρεπε να πλεύσει όσο το δυνατόν πιο μακριά από τις γνωστές περιοχές, με σκοπό να βρει το νοτιότερο άκρο της αφρικανικής ηπείρου.

ΚΛΕΟΝΙΚΗ

# data[].attributes.headline
Τέκος Γαβριήλ

# data[].attributes.body
Τέκος Γαβριήλ

# data[].attributes.attachment_link.title
Screenshot 2023-09-30 at 18-11-19 2.Από τις Γεωγραφικές Ανακαλύψεις στο Διαφωτισμό

# data[].attributes.attachment_caption
ΒΑΡΘΟΛΟΜΕΟΣ ΝΤΙΑΖ

# data[].attributes.attachment_caption
εικόνα Γαλλικής Επανάστασης 

# data[].attributes.attachment_caption
ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

# data[].attributes.body
Το 1764 οι αμερικανοί αυτοπροσδιορίζονταν ως Βρετανοί υπήκοοι του βασιλιά Γεώργιου Γ’. Είκοσι χρόνια αργότερα, το 1788 δημιουργούν μια νέα χωρα σφυρηλατημένη με επανάσταση και πόλεμο. Του Neil Faulkner.

Οι αλλαγές ήταν σημαντικές. Δεκατρείς πολιτείες μετατρέπονται σε έναν ενιαίο ανεξάρτητο ομοσπονδιακό κράτος. Ο Βασιλιάς και το Κοινοβούλιο καταργούνται και αντικαθίστανται από τον Πρόεδρο, τη Γερουσία και τη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι γυναίκες αποκτούν τα πρώτα τους δικαιώματα, ενώ και για τους μαύρους σκλάβους η επανάσταση έφερε περισσότερες ελευθερίες, ενώ στη Μασαχουσέτη και το Βερμόντ η δουλεία καταργήθηκε οριστικά.

Τα αποτελέσματα της αμερικανικής επανάστασης ήταν σίγουρα πολλά, ωστόσο ίσως για πολλούς να μην ήταν αρκετά. Στην πραγματικότητα πολλοί από τους στόχους των επαναστατών δεν υλοποιήθηκαν ποτέ. Η Αμερικανική Επανάσταση δεν ήταν μόνο μια σύγκρουση μεταξύ αμερικανών αποίκων και Βρετανικής Αυτοκρατορίας για την ανεξαρτησία, αλλά ήταν και μια μάχη μεταξύ διαφορετικών αντιλήψεων εντός των επαναστατών. Μια μάχη για το ποιες θα είναι οι δομές για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.

# data[].attributes.attachment_caption
Τέκος Γαβριήλ

# data[].attributes.headline
Η διακήρυξη της ανεξ

# data[].attributes.body
Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας, έργο ζωγραφισμένο από τον Τζον Τράμπουλ, που δείχνει την πενταμελή επιτροπή η οποία είναι επικεφαλής της σύνταξης της διακήρυξης, το 1776 καθώς παρουσιάζει την δουλειά της στο Δεύτερο Ηπειρωτικό Κογκρέσσο
Χρονολογία | 1775 – 1783
Τόπος | ΗΠΑ
Αποτέλεσμα | Αποφασιστική Νίκη των Αμερικάνων
Αντιμαχόμενοι
Ηνωμένες Αποικίες Ηνωμένες Πολιτείες|  Βρετανική Αυτοκρατορία
Απολογισμός
Εδαφικές απώλειες | Κατάλυση της Βρετανικής Αμερικής Δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής

# data[].attributes.headline
Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΣΗΜΑΙΑ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

# data[].attributes.headline
Άλωση Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.subject
Άλωση Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Εφη Γαβριήλ

# data[].attributes.headline
Κρυφό σχολείο 

# data[].attributes.subject
Κρυφό σχολείο 

# data[].attributes.body
Εφη Γαβριήλ

# data[].attributes.headline
Ιόνια νησιά 

# data[].attributes.subject
Ιόνια νησιά 

# data[].attributes.body
Εφη Γαβριήλ

# data[].attributes.attachment_caption
Τέκος Γαβριήλ

# data[].attributes.headline
Το κρυφό σχολειό

# data[].attributes.subject
Το κρυφό σχολειό

# data[].attributes.body
Τα δύσκολα εκείνα χρόνια της Τούρκικης σκλαβιάς, δεν υπήρχαν σχολεία κι αν υπήρχαν δεν διδάσκονταν Ελληνική ιστορία. Έφερναν οι Τούρκοι δικά τους βιβλία από την Τουρκία στα λίγα σχολεία που υπήρχαν και φρόντιζαν να μην μαθαίνουν τα παιδιά την δική τους ιστορία και τα ελληνικά γράμματα. Η Ελληνική Ιστορία ήταν απαγορευμένη. Στην περίπτωση αυτή λειτουργούσαν πρόσθετα κρυφά μαθήματα, όπου τα παιδιά μάθαιναν για τη μητέρα πατρίδα, διδασκόταν τον εθνικό της ύμνο, τα ποιήματά της και τους ήρωές της» .

Στο Κρυφό Σχολειό  πήγαιναν τα Ελληνάκια την περίοδο του 1821 τη νύχτα κρατώντας φαναράκια και τραγουδώντας το γνωστό παιδικό τραγούδι, καθώς μέχρι τότε δεν υπήρχαν ο ηλεκτρισμός και οι σύγχρονες λάμπες φωτισμού που διευκολύνουν κατά πολύ την καθημερινότητά μας.

«Φεγγαράκι μου λαμπρό, φέγγε μου να περπατώ, να πηγαίνω στο Σχολειό, να μαθαίνω γράμματα, γράμματα σπουδάγματα, του Θεού τα πράγματα…»

# data[].attributes.attachment_caption
Κρυφό σχολειό

# data[].attributes.body
Το «Κρυφό Σχολειό» είναι θρύλος σύμφωνα με τον οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία απαγόρευε την εκπαίδευση των υπόδουλων Ελλήνων στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, για να εξασφαλίσει την αμάθεια και, έτσι, και τη δουλοφροσύνη τους, με αποτέλεσμα να οργανωθούν κρυφά νυχτερινά σχολεία από ιερείς, που μυστικά δίδασκαν γραφή και ανάγνωση. Ο θρύλος δημιουργήθηκε τα επαναστατικά και μετεπαναστατικά χρόνια και αποτυπώθηκε στην Τέχνη. Ως τα μέσα του 20ού αιώνα στα ελληνικά σχολεία διδασκόταν ότι η ελληνική παιδεία διωκόταν συστηματικά τον πρώτο ενάμιση αιώνα μετά την οθωμανική κατάκτηση και πως αυτό οδήγησε την Εκκλησία στην κρυφή λειτουργία τέτοιων σχολείων.

# data[].attributes.attachment_caption
Αστοί και Ευγενείς

# data[].attributes.headline
Μαθαίνοντας την Ιστορία τ

# data[].attributes.body
Μαθαίνοντας την Ιστορία της ΣΤ Τάξης...
<br>