# data[].attributes.body
Nog verder geïnspireerd op Kintsugi en Alex zijn fascinatie voor puzzels, die bovendien vaak worden aangehaald als metafoor voor autismespectrum, schreef ik onderstaande tekst. Hij fileert de complexe situatie waarin we leven, schijnbaar perfect, alles netjes gesorteerd en in elkaar gepast of in het slechtste geval terug gelijmd wanneer alles weer eens uit elkaar viel. En op het einde van de rit, is alles wel compleet, maar voel je toch met je ogen dicht, de rimpel, de scheur, de imperfectie die ons achtervolgt.

Zoals het kleurpotlood met gebroken punt
In de doos, netjes gesorteerd,
op een regenboogrij.

Zoals de geplooide hoek van een puzzelstuk
Passend in elkaar,
zonder onderscheid.

Zoals de eerste koek in het pak
Met een rand van kruimels, verloren
onderweg naar mij.

Zo kijk ik naar jou
Zie vele kleuren, hoeken en facetten
Zoek alle stukjes er terug bij.

Zou ze met mijn liefdeslijm plakken
Mezelf bedriegen als een antiquair

Wanneer je het streelt
Voel je de rimpel in het porseleinen kopje
Enkel met je ogen dicht.

# data[].attributes.body
Fiola betekent voor ons gezin veel. Het is de plek waar je tot rust kan komen, omdat niemand oordeelt over je woede, je verdriet, je angsten, jouw bijzondere kind. En bovendien staat niet altijd het kind het centraal, je mag gerust ook zelf wat tijd en stilte opeisen. En niemand vindt dat vreemd. Een vriendin zei ooit er is een groot verschil tussen begrip opbrengen en begrijpen. Dat klopt meer dan 100%. Op vele plaatsen rondom ons probeert men, soms krampachtig, begrip op te brengen. Enkel bij Fiola begrijpt men je echt. Ik geef dus met plezier een stukje terug aan hen van mijn talenten en doe dat zowel als vrijwilliger als contactouder.

# data[].attributes.body
Ik ontdekte het begrip Kintsugi, toen ik op zoek was naar inspiratie voor een gedicht omtrent een gebroken hart en gebroken dromen. Een nieuw inzicht ontplooide zich en hoewel ik het bijlange nog niet omhelsd heb, begrijp ik sinds die dag dat ook in imperfectie veel waarde schuilgaat.

# data[].attributes.body
Een interne monoloog, neergepend als een gedicht, maar vooral een scherpe mijmering, na 1 maand bijzonder onderwijs Type 2. De start van een hobbelig parcours, waar de wegwijzers nog steeds spoorloos zijn en alles zo traag lijkt. De woede omwille van de gelatenheid. De angst alleen achter te blijven. Een troosteloos beeld dat extra betekenis geeft.

# data[].attributes.body
Iedereen die ooit al eens passeerde langs de Graanmarkt in Aalst weet perfect waar ik het over heb. Voor mij staat deze rode poort symbool voor iets dat ik moest opgeven en definitief van ons werd afgesloten door De Rode Poort.

Inspiratie voor dit gedicht vond ik in een tekst van Ad Goos die de psychotherapeute van het CAR De Hert toen met me deelde.

"Een wonder kind werd mij gegeven
een huis vol dromen had ik hem gebouwd
met klare vensters op de toekomst
en vele deuren open

Het kind is gebleven
heeft z’n dromen niet gedeeld
argeloos mijn pad verlatend
één voor één mijn deuren dichtgegooid

Een vaste hand geleidde mij
uit drijfzand van onzekerheid
samen legden wij voor ’t kind een ander pad
een verborgen deur ging toen open"

# data[].attributes.body
Mijn kleine prins

Op jouw planeetje spreekt men
Met korte zinnetjes

In jouw universum

Is een schaap een paard
En een vork een lepel
Maar je bord raakt wel leeg

Je mond gauw gevuld
Met klanken en woorden

Als hoge torens uit New York
Trappen die wij samen beklimmen

Ta main dans ma main
Ton coeur dans le mien
Ton visage dans mon sein
Mon petit prince avec sa rose

Uni(qu)ek

# data[].attributes.body
We connecteren heel sterk. Onze band onbreekbaar. Onze gevoelens soms in fase, soms in tegenstroom.

# data[].attributes.body
Klankbord zijn voor anderen en daarbij ons eigen verhaal vertellen, geeft telkens weer voldoening. Ook al ben ik niet zo sterk, ik lijk het toch voor anderen en dat helpt.

# data[].attributes.body
Puzzels nemen een bijzondere plaats in in het leven van Alex. Ze bieden hem rust en hij vindt er structuur in. De meeste maakt hij intussen volledig op het gevoel. Hij sorteert de blokjes op kleur en vorm en legt ze dan naadloos aan elkaar. Maar wanneer de puzzel nieuw is, dan slaat de paniek soms hard toe. Dan moet mama eerst een paar keer helpen. Mama blijft zijn houvast.

# data[].attributes.body
Alex maakte enkele jaren geleden een hele kleurrijke collectie koppoters. Zo heet de typische tekening die een 3-4-jarige maakt. Alex beheerst op zijn huidige leeftijd nog niet het inzicht om het menselijk lichaam correct weer te geven op papier. Ze vormen een bonte familie en geven aan hoe hij zich ondanks beperkte mogelijkheden toch creatief probeert uit te drukken.

# data[].attributes.body
De tijd rond jouw verjaardag benadrukt de cyclus van mijn rouw, telkens weer. Ik vul hem tussenin op met jouw vrolijkheid, maar die heeft iedere keer een schaduwkant.

# data[].attributes.body
Over dromen langzaam loslaten en troost vinden in andermans muziek.

# data[].attributes.body
Alles losgelaten, dieper weggezakt, en toch weer rechtgeveerd.

# data[].attributes.body
Jij hebt altijd duizend vragen, maar op velen ken ik het antwoord niet. Van zodra de dag begint, vangt ook de herrie aan in mijn hoofd, door jouw vragen, jouw aanwezigheid.
Het schilderij is een eigen creatie, gemaakt tijdens de eerste lockdown, toen alles ineens mogelijk was in al die vrijgekomen tijd.

# data[].attributes.body
Omdat onze weg veel lijkt op een yellow brick road. Soms hoop ik stiekem dat de orkaan ons terug oppakt en neerzet in een andere wereld. Eentje die onze dromen wel laat groeien.

# data[].attributes.body
Dit gedicht valt onder de categorie #nocomment. De dag dat ik Alex inschrijvingsformulier ondertekende in de school waar hij nog steeds school loopt, staat voor eeuwig in mijn geheugen gegrift. Je kan vandaag dankzij vele pogingen en volgehouden inspanning eindelijk je naam schrijven. Het is een kleine overwinning in een langzaam traject.

# data[].attributes.body
Storm in mijn hoofd

# data[].attributes.body
Wat voel je voor het eerst, wanneer het verdict duidelijk wordt.

# data[].attributes.body
Deze kleine onooglijke tekst kan niet zonder de bijhorende achtergrond. Het beeld van Alex domineert de bijna kinderlijke woorden. Met opzet zo geschreven, zoals hij het misschien had kunnen uitspreken. Toen hij de leeftijd van 7 bereikte, was het al even duidelijk dat hij niet zou opgroeien als anderen. De foto dateert van eerder, omdat hij synchroon is met de gedachten die omgaan in het gedicht. Hij fietste jarenlang op een veel te kleine driewieler en nadien was zijn loopfiets, gekregen voor zijn tweede verjaardag, zijn compagnon de route tot lang na hij zes werd. Kleine elementen maken het verschil in ons verhaal. Zoals die dag dat een familielid aanstoot nam aan het feit dat we als echte centruminwoners niet meer gebruik maakten van de fiets. Er was 1 simpele reden: Alex kon niet fietsen ondanks zijn leeftijd en was al lang zijn kinderzitje ontgroeit.

# data[].attributes.body
Duivels en demonen, engelen en opgeborgen dromen, als duizend lagen op elkaar.

# data[].attributes.body
Over een nieuwjaarsbrief en de impact van dit jaarlijks ritueel. Wie aandachtig kijkt, herkent de achtergrond van de titelpagina. Alex heeft 1 piekvaardigheid: Puzzelen. Het maakt hem rustig, het brengt structuur en hij kan het uren zonder afgeleid te worden volhouden. Klein nadeel, de puzzels moeten na afloop onaangeroerd blijven liggen op de vloer van de woonkamer, zijn slaapkamer, onze slaapkamer, kortom overal waar hij een plekje vindt. Deze vaardigheid staat in schril contrast met alle andere ontbrekende vaardigheden. Nieuwjaarsbrief vertaalt de knoop die ik voel in mijn maag als men alweer eens vraagt hoe oud hij is en verbaasd opkijkt wat hij allemaal niet kan. Maar puzzelen kan hij als de beste #fieremama

# data[].attributes.body
Woord in beeld als versterking van radeloze gevoelens

# data[].attributes.body
Geschreven aan het begin van de pandemie, met Alex in gedachten, die alles zorgeloos opneemt, maar niet beseft hoe hard die zorgeloosheid soms dwars door me heen snijdt. Alsof de tekst niet voldoende leek om dat gevoel over te brengen, maakte ik er eveneens een visuele interpretatie van en een ingesproken versie. Allebei ademen ze de wanhoop uit, die een mama voelt wanneer ze niet weet, wat de dag zal brengen en meer nog wat de toekomst brengt. Het enige wat ze beseft is dat het nooit meer weggaat.

# data[].attributes.body
Ik twijfel of mijn verhaal de moeite waard is.

# data[].attributes.body
Omdat je verhaal delen, ook met professionals, belangrijk is.

# data[].attributes.body
Want soms heelt tijd sommige wonden, maar soms ook niet...