# data[].attributes.body
,,Zadaniem każdego człowieka jest być twórcą własnego życia: człowiek ma uczynić z niego arcydzieło sztuki.”
Jan Paweł II, List do artystów 1999 r.)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W rodzinnym mieście znajdziemy wiele miejsc nie tylko związanych z przyszłym Papieżem, ale również pamiętających Jego czasy! Najważniejsze z nich prezentuje Szlak Karola Wojtyły, który prowadzi nas ścieżkami papieża Jana Pawła II. Na trasie znajdziemy m.in. dom rodzinny, kościół, gdzie przyjął wszystkie swoje pierwsze sakramenty oraz szkołę, w której zdał maturę. Na szlaku jest również „ta" cukiernia, gdzie odbywały się słynne zawody w jedzeniu kremówek, wspomniane przez Jana Pawła II. Po wiedeńskiej kawiarni pozostał dziś tylko budynek, jednak samo ciastko przetrwało w tradycji kulinarnej i można je zjeść w każdej wadowickiej cukierni. Corocznie w maju i październiku odbywają się w Wadowicach wydarzenia upamiętniające św. Jana Pawła II.
1. Dom Rodzinny Karola Wojtyły św. Jana Pawła II
Z początkiem XX. w do jednego z mieszkań na piętrze w kamienicy obok kościoła wprowadzili się Emilia i Karol Wojtyłowie wraz z synem Edmundem. Rok później, 18 maja 1920 r., urodził się tutaj Karol Józef Wojtyła, późniejszy papież i święty Jan Paweł II. Obecnie w kamienicy mieści się nowoczesne biograficzne Muzeum Dom Rodzinny Ojca Świętego Jana Pawła II.

2. Dawna Mleczarnia Hygieniczna

Po śmierci Emilii na obiady ojciec zabierał Karola do pobliskiej „Mleczarni Hygienicznej" - jadłodajni. Zajadali się wówczas tradycyjnymi wadowickimi specjałami jak flaczki, a szczególnie obaj cenili ruskie pierogi. W budynku byłej mleczarni znajduje się Muzeum Miejskie i Centrum Informacji Turystycznej.
3. Kościół parafialny Ofiarowania Najświętszej Marii Panny
W tym kościele przy chrzcielnicy w kaplicy Świętej Rodziny, 20 czerwca 1920 r., przyszły Święty otrzymał imiona Karol Józef. W tym kościele (obecnie Bazylika Mniejsza) przystąpił do pierwszej Komunii Świętej i do bierzmowania. Pełnił tutaj także posługę ministranta. W 2011 r., w sześć lat po śmierci Jana Pawła II, w kaplicy Jemu poświęconej złożono Jego relikwie.
4. Dom Katolicki
Począwszy od 1936 r. wystawiano tutaj sztuki teatralne pod kierownictwem nauczyciela gimnazjalnego ks. Edwarda Zachera. Scenę przy plebani charakteryzował ambitny repertuar, który przyciągał miejscowych miłośników teatru. W 1936 r. Karol Wojtyła zadebiutował na tej scenie jako współreżyser przedstawienia „Nie-Boskiej Komedii", w której grał jedną z głównych ról - Hrabiego Henryka. Obecnie sala teatralna jest wykorzystywana przez Muzeum Dom Rodzinny Jana Pawła II jako sala konferencyjna, kinowa i wystawowa.
5. Dawna Szkoła Powszechna im. MarcinaWadowity
Naukę, w Szkole Powszechnej Męskiej im. Marcina Wadowity, Karol Wojtyła rozpoczął 15 września 1926 r. Szkoła mieściła się w budynku magistratu przy wadowickim rynku. Parter obiektu zajmowały biura urzędu miasta, restauracja i cukiernia „Oaza" Jana Hyłki, a na piętrach znajdowała się szkoła. Obecnie budynek jest siedzibą Urzędu Miejskiego.
6. Dawny Plac Marszałka Józefa Piłsudskiego - rynek
Sercem Wadowic był i jest rynek, który stanowił również centrum życia Karola Wojtyły. Tu był jego dom rodzinny, kościół parafialny i szkoła powszechna. To tutaj spotykał się ze szkolnymi kolegami spędzając czas na zabawie i grze w piłkę. Po wyborze kard. K. Wojtyły na papieża rynek stał się miejscem spotkań z wadowiczanami (1979, 1991, 1999). W 1995 r. w 75-tą rocznicę urodzin Jana Pawła II główny plac w mieście nazwano jego imieniem.
7. Dawna Cukiernia Karola Hagenhubera
W 1936 r., na rogu rynku (nr 15) otworzył cukiernię Karol Hagenhuber, który przywiózł z Wiednia sekret wypiekania kremówek. Wśród gimnazjalistów zapanowała moda, aby po zdanej maturze uczcić to wydarzenie w cukierni. Także maturzyści z „papieskiego" rocznika wybrali się na kremówki. W kawiarni padł zakład, kto zje ich więcej. Zaciętą rywalizację wspominał potem Jan Paweł II w 1999 r. wraz ze słynnym uśmiechem na twarzy. „Ta" słynna cukiernia przestała działać w 1945 r., a obecnie w każdej wadowickiej cukierni można spróbować papieskiego przysmaku.
8. Dawne Gimnazjum Humanistyczne im. Marcina Wadowity
Karol Wojtyła w 1930 r. stał się uczniem Gimnazjum, w którym nauczanie było na wysokim poziomie. Tą samą szkołę ukończył jego starszy brat Edmund. Karol był uczniem wyróżniającym się, ale jednocześnie skromnym. Gdy w klasie nikt nie potrafił odpowiedzieć na pytanie profesora to wywołany do odpowiedzi Wojtyła jej udzielał. Ośmioletni okres nauki zaowocował trwałymi przyjaźniami, które później Karol kontynuował jako biskup, kardynał, a następnie jako papież Jan Paweł II. Obecnie budynek zajmuje I Liceum Ogólnokształcące im. M. Wadowity, które kontynuuje tradycje dawnego Gimnazjum.
9. Wadowicka synagoga
Wraz ze wzrostem liczby ludności żydowskiej w Wadowicach, gmina żydowska wzniosła bożnicę (1885-1889). Karol Wojtyła wychowywał się w atmosferze dwóch kultur i dwóch religii. Wśród Jego szkolnych kolegów byli Żydzi, a jeden z nich - Jerzy Kluger zaliczał się do Jego bliskich przyjaciół. W 1936 r. Karol został zaproszony przez ojca Jurka do synagogi na koncert. Najpewniej był to pierwszy raz, gdy przyszły papież przekroczył próg świątyni innej religii. Dziś po synagodze nie ma śladu. W 1939 r. została spalona przez Niemców. W l. 50 XX w. na miejscu, gdzie stała synagoga wybudowano publiczne przedszkole na ścianie którego w 1989 r. umieszczono tablicę upamiętniającą społeczność żydowską Wadowic.
10. Klasztor Ojców Karmelitów Bosych
Do Wadowic Ojcowie Karmelici Bosi przybyli w 1892 r. a wraz z nimi późniejszy św. o. Rafałem Kalinowskim. Klasztor „na Górce" został wybudowany w l. 1897-1899. Obecnie obejmuje on: kościół, klasztor oraz dom rekolekcyjny. Karola Wojtyłę łączyły z klasztorem silne związki, bowiem tu otrzymał swój pierwszy szkaplerz po I Komunii świętej. Jak sam wspominał, spotykał karmelitów od dziecka i znał ich charakterystyczny habit. Często chodził wraz z ojcem do kościoła św. Józefa, gdzie otrzymał formację duchową, korzystał z sakramentu pokuty i uczestniczył w nabożeństwach.
11. Kościół św. Piotra Apostoła
Nowy kościół powstał jako wotum wdzięczności za wybór kard. Karola Wojtyły na Papieża i późniejsze ocalenie z zamachu Ojca Świętego. Budowa świątyni wg koncepcji prof. T. Szafera trwała w l. 1984-1991 i była realizowana wysiłkiem mieszkańców Wadowic. Trud organizacji podjął ks. M. Piosek późniejszy proboszcz nowej parafii. Poświęcony przez Jana Pawła II w czasie drugiej wizyty w Wadowicach (1991) zespół sakralny św. Piotra Apostoła symbolizuje jego drogę z Wadowic, przez katedrę na Wawelu na Stolicę Piotrową. Składa się z kościoła, kaplicy Chrystusa Króla, domu katechetycznego z plebanią i wolno stojącej wieży. W 2003 na wzgórzu za kościołem wybudowano ścieżkę na wzór Golgoty.
12. Koszary wojskowe
Zalety militarne miasta dostrzeżono już na przełomie XVIII i XIX wieku. Okazały budynek koszar powstał już w I poł. XIX w. i jest on typowym zabytkiem budownictwa militarnego dawnego zaboru austriackiego. Wzniesiono go na planie kwadratu z wewnętrznym dziedzińcem otoczonym arkadowymi korytarzami. Do zakończenia II wojny światowej pełnił funkcję obiektu garnizonowego, a w latach późniejszych wykorzystywany był do różnych celów. W tych koszarach swoją karierę wojskową rozpoczął Karol Wojtyła - ojciec świętego Jana Pawła II.
13. Dom Opatrzności Bożej Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu
Do Wadowic siostry Nazaretanki przybyły w 1896 r. i wkrótce po osiedleniu się otworzyły ochronkę dziennego pobytu dla dzieci. Od początku jej istnienia była ona przeznaczona dla najuboższych dzieci, z których wiele uczęszczało do niej całkowicie bezpłatnie. Gdy Edmund wyjechał na studia, mały Karol został z rodzicami. Ojciec zajmując się chorą żoną nie mógł w pełni zająć się młodszym synem i dlatego chłopiec znalazł się pod opieką Nazaretanek. Wraz z kolegami, wałęsając się po ulicach miasta, był zapraszany przez siostry do ich ochronki, gdzie uczestniczył w zajęciach i zabawach organizowanych dla najmłodszych.

14. Dawny gmach Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół"W 1887 r. w Wadowicach powstało Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół". Przy „Sokole" powstał bardzo szybko zespół teatralny. Karol już jako mały chłopiec zetknął się z teatrem. Najpierw jako widz spektakli zespołu „Jagiellonka", w których grywał jego starszy brat Edmund. Jako gimnazjalista zaangażował się w działalność szkolnego koła teatralnego wraz z uczennicami żeńskiego gimnazjum. Pierwszym wspólnym spektaklem była adaptacja „Sobótki" J. Kochanowskiego. Już po pierwszych próbach wiedziano, że Karol ma nieprzeciętne zdolności i warunki, wśród których wymieniało się dobrą dykcję, swobodę w poruszaniu się po scenie, piękny i wyraźny głos czy umiejętność wczucia się w rolę. Obecnie w dawnym budynku „Sokoła" znajduje się Wadowickie Centrum Kultury.

# data[].attributes.attachment_link.title
100 - lat temu wszystko się zaczęło! Wadowice Jana Pawła II (1920-2020) | Wadowice

# data[].attributes.attachment_link.description
W rodzinnym mieście znajdziemy wiele miejsc nie tylko związanych z przyszłym Papieżem, ale również pamiętających Jego czasy! Najważniejsze z nich prezentuje Szlak Karola Wojtyły, który prowadzi nas ścieżkami papieża Jana Pawła II. Na trasie znajdziemy m.in. dom rodzinny, kościół, gdzie przyjął wszystkie swoje pierwsze sakramenty oraz szkołę, w której zdał maturę.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jan Paweł II. Fot. PAP/W. Kryński
Sejm ustanowił rok 2020 Rokiem Świętego Jana Pawła II. 18 maja 2020 r. będziemy obchodzić stulecie urodzin Karola Wojtyły, Ojca Świętego Jana Pawła II, "naszego wielkiego rodaka zasłużonego w walce o wyzwolenie Polski spod jarzma komunizmu" - głosi uchwała.
Za uchwałą głosowało 417 posłów, przeciw było 4, nikt nie wstrzymał się od głosu.

Święty Jan Paweł II zajmuje szczególne miejsce w historii Polski i Europy. "Jego zdecydowane upominanie się o prawo naszej ojczyzny do wolności wśród narodów Europy, Jego praktyczna obrona praw naszego narodu uczyniły Ojca Świętego najważniejszym z ojców niepodległości Polski. W czasie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski w 1979 r. rozpoczął się proces, który zaowocował powstaniem +Solidarności+, wyzwoleniem narodu spod panowania komunizmu i odbudową jedności Europy. Dla nas, Polaków, pontyfikat papieża Polaka ma więc znaczenie szczególne" - czytamy w uchwale.

Podkreślono w niej, że w nauczaniu Jana Pawła II znajdujemy to, co w naszych dziejach najważniejsze. "Jego postawa, Jego nauczanie są głęboko wrośnięte w dzieje naszego narodu. Ojciec Święty nauczał, jak bardzo od uznania godności człowieka, od przestrzegania jego praw, od umiejętności dialogu i przebaczenia, od budowy ładu społecznego na prawdzie, wolności i sprawiedliwości, od szacunku dla każdego człowieka, od obrony każdego życia ludzkiego od poczęcia do naturalnej śmierci, od poszanowania rodziny i naturalnej więzi międzyludzkiej, od budowania cywilizacji miłości, jak bardzo od tego wszystkiego zależą szanse społeczeństw i rozwój oraz pokój, zarówno wewnętrzny, jak i międzynarodowy" - zaznaczono.

"Święty Jan Paweł II był człowiekiem pokoju i nadziei. Z niespotykaną pogodą i miłością, ale i niezwykłą siłą i pewnością wskazywał całemu światu, każdej wspólnocie, wszystkim ludziom, każdemu człowiekowi, jak życie czynić bardziej ludzkim. Uczył nas, że żadna wspólnota nie może przetrwać bez prawdziwej solidarności, ale także solidarność nie może istnieć bez miłości. Pamiętamy Jego słowa: Solidarność - to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. I nigdy +brzemię+ dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza od solidarności. Wspominamy wspaniałe chwile, jakie przeżywaliśmy w czasie niezapomnianych pielgrzymek Ojca Świętego Jana Pawła II do Polski, z którą, jak powtarzał papież: nigdy nie mogło rozstać się moje serce. Było to wyrazem ogromnej miłości, jaką Ojciec Święty obdarzał Polskę i każdego z nas" - głosi uchwała.

Przypomniano w niej, że św. Jan Paweł II będąc jeszcze pośród nas mówił, że chciałby zostać zapamiętany jako "papież rodziny". "Nieustannie podkreślał, że rodzina to największy skarb narodu, gdyż jest szkołą cnót społecznych stanowiących o życiu i postępie społecznym. Święty Jan Paweł II uczynił centrum swojego nauczania troskę o rodzinę i słowem oraz przykładem uczył, jak ważna jest tradycyjna rodzina w życiu społecznym i narodowym, rodzina, która jest prawdziwym środowiskiem życia i miłości. Jakże przejmujące są Jego słowa: O jakże bardzo pragnę, ja, który życie, wiarę i język zawdzięczam polskiej rodzinie, aby rodzina ta nie przestawała być Bogiem silna. Ażeby przezwyciężała wszystko, co ją osłabia i rozbija - wszystko, co nie pozwala jej być prawdziwym środowiskiem życia i miłości" - zaakcentowano.

"Był On i jest dla nas drogowskazem, zgodnie z którym możemy pewnie kroczyć. Jego postępowanie było wyrazem nadzwyczajnej odwagi. W 1981 r. przeżył zamach na swoje życie. Na placu św. Piotra został postrzelony przez tureckiego zamachowca, najpewniej na zlecenie sowieckich służb specjalnych. 2 kwietnia 2005 r. z ogromnym bólem pożegnaliśmy naszego umiłowanego papieża, który odszedł do Domu Ojca i, jak wierzymy, wstawia się za nami i błogosławi nam z nieba. Niniejszą uchwałą Sejm RP wyraża wdzięczność i oddaje hołd Wielkiemu Papieżowi św. Janowi Pawłowi II, który, sięgając do źródeł chrześcijaństwa, uczył nas otwartości, wyrozumiałości, ale i odwagi w obronie wartości chrześcijańskich, na których oparta jest Polska i Europa. Niech nauczanie i wielkie dziedzictwo, które pozostawił św. Jan Paweł II, wciąż będą dla naszego narodu inspiracją do budowania Polski wolnej i sprawiedliwej" - dodano w uchwale. (PAP)

autor: Anna Kondek-Dyoniziak

akn/ dap/ pat/

# data[].attributes.attachment_link.title
Sejm ustanowił rok 2020 Rokiem Świętego Jana Pawła II

# data[].attributes.attachment_link.description
Jan Paweł II. Fot. PAP/W. Kryński Sejm ustanowił rok 2020 Rokiem Świętego Jana Pawła II. 18 maja 2020 r. będziemy obchodzić stulecie urodzin Karola Wojtyły, Ojca Świętego Jana Pawła II, "naszego wielkiego rodaka zasłużonego w walce o wyzwolenie Polski spod jarzma komunizmu" - głosi uchwała.

# data[].attributes.headline
Projekty powstałe w związku z akcją „Dar na stulecie” zostaną dodatkowo opisane w księdze pamiątkowej, którą organizatorzy złożą 18 maja 2020 r. jako wotum w Sanktuarium Świętego Jana Pawła II w Krakowie Łagiewnikach.

# data[].attributes.subject
Projekty powstałe w związku z akcją „Dar na stulecie” zostaną dodatkowo opisane w księdze pamiątkowej, którą organizatorzy złożą 18 maja 2020 r. jako wotum w Sanktuarium Świętego Jana Pawła II w Krakowie Łagiewnikach.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
będzie stworzenie pomnika z serc i umysłów Polaków zbudowanego z inicjatyw modlitewnych i charytatywnych, naukowych i artystycznych, edukacyjnych i wychowawczych wspierających owo duchowe dziedzictwo.

Wyzwania stojące przed Ojczyzną i Kościołem domagają się ewangelicznej odpowiedzi - odważnej i wyrazistej. Nie istnieje lepsza inspiracja, aby im sprostać, niż przesłanie Jana Pawła II do rodaków.

# data[].attributes.attachment_link.description
będzie stworzenie pomnika z serc i umysłów Polaków zbudowanego z inicjatyw modlitewnych i charytatywnych, naukowych i artystycznych, edukacyjnych i wychowawczych wspierających owo duchowe dziedzictwo. Wyzwania stojące przed Ojczyzną i Kościołem domagają się ewangelicznej odpowiedzi - odważnej i wyrazistej. Nie istnieje lepsza inspiracja, aby im sprostać, niż przesłanie Jana Pawła II do rodaków.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Jana Pawła II rozpoczął się właściwie żądaniem santo subito ( wł. " święty natychmiast"), który był zwrotem pojawiającym się na transparentach zgromadzonych osób podczas uroczystości pogrzebowych papieża Jana Pawła II na Placu św. Piotra w Watykanie 8 kwietnia 2005 roku. W ten sposób wierni Kościoła katolickiego domagali się od przyszłego papieża, jeszcze przed jego wyborem, aby niezwłocznie po rozpoczęciu nowego pontyfikatu podjął procedurę zmierzającą do kanonizacji Jana Pawła II. Zwrot ten nawiązuje do tradycji chrześcijańskiej.

Tło prawne i historyczne

Znawcy prawa kanonicznego twierdzą bowiem, że nie istnieją żadne doktrynalne przeszkody, aby stosowane do tej pory długie, często kilkudziesięcioletnie procesy beatyfikacyjne zmierzające do beatyfikacji, a następnie procesy kanonizacyjne nadzwyczajnie skrócić. Na przykład w przeszłości kanonizacja wyglądała inaczej niż dziś: w XVIII wieku papież Benedykt XIV po prostu wpisał niektórych świętych do martyrologium, a wcześniej o uznaniu za świętego decydowały poszczególne chrześcijańskie wspólnoty lokalne (np. mieszkańcy Rzymu czy Mediolanu). W 1983 Jan Paweł II bullą Novae Leges pro Causis Sanctorum wprowadził zasadę co najmniej 5-letniego oczekiwania od chwili śmierci osoby odznaczającej się szczególnymi cnotami w ciągu życia, ale również sam - wobec Matki Teresy z Kalkuty - po raz pierwszy tę regułę naruszył. Od 1983 r. proces kanonizacyjny reguluje konstytucja apostolska Jana Pawła II Divinus perfectionis Magister.

Już 9 maja 2005 roku papież Benedykt XVI także skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i ogłosił, że nie widzi przeszkód, aby proces beatyfikacyjny Jana Pawła II rozpoczął się natychmiast, bez zachowania wymaganego pięcioletniego okresu. Formalnie proces rozpoczął się 28 czerwca 2005, kiedy zaprzysiężeni zostali członkowie trybunału beatyfikacyjnego. Postulatorem procesu został polski ksiądz, Sławomir Oder.

23 marca 2007 trybunał diecezjalny badający tajemnicę uzdrowienia jednej z francuskich zakonnic - Marie Simon-Pierre Normand - za wstawiennictwem papieża Polaka potwierdził fakt zaistnienia cudu. Po niespodziewanym uzdrowieniu, o które na modlitwie prosiły za wstawiennictwem zmarłego papieża członkinie jej zgromadzenia, powróciła do pracy w szpitalu dziecięcym. Przy okazji podania tej wiadomości ks. Oder poinformował, że istnieje kilkaset świadectw dotyczących uzdrowienia za wstawiennictwem Jana Pawła II. Trybunał beatyfikacyjny jest na etapie przygotowywania kolejnych procesów dotyczących cudów.

2 kwietnia 2007 miało miejsce oficjalne zamknięcie diecezjalnej fazy procesu beatyfikacyjnego w Bazylice św. Jana na Lateranie w obecności wikariusza generalnego Rzymu, kardynała Camillo Ruiniego.

16 listopada 2009 w watykańskiej Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych odbyło się posiedzenie komisji kardynałów w sprawie beatyfikacji Jana Pawła II. Obrady komisji zakończyło głosowanie, w którym podjęto decyzję o skierowaniu do Benedykta XVI prośby o wyniesienie polskiego papieża na ołtarze. Do całkowitego zakończenia procesu beatyfikacyjnego niezbędna była promulgacja (zatwierdzenie) przez papieża Benedykta XVI dekretów: o heroiczności cnót Jana Pawła II i o uznaniu cudu przypisywanego jego wstawiennictwu.

19 grudnia 2009 papież Benedykt XVI podpisał dekret o uznaniu heroiczności cnót Jana Pawła II, który zamyka zasadniczą część jego procesu beatyfikacyjnego. Jednocześnie rozpoczęło się dochodzenie dotyczące cudu uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu polskiego papieża: niewytłumaczalnego z medycznego punktu widzenia nagłego ustąpienia objawów zaawansowanej choroby Parkinsona u francuskiej zakonnicy Marie Simon-Pierre Normand.

12 stycznia 2011 komisja Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych zaaprobowała cud za wstawiennictwem Jana Pawła II mający polegać na uzdrowieniu francuskiej zakonnicy. Zgodnie z konstytucją apostolską Jana Pawła II Divinus perfectionis Magister z 1983 r. ustalającą nowe zasady postępowania kanonizacyjnego orzeczenie Kongregacji zostało przedstawione papieżowi, który ma wyłączne prawo decyzji o kościelnym kulcie publicznym Sług Bożych.

14 stycznia 2011 Papież Benedykt XVI podpisał dekret o cudzie, wyznaczył na dzień 1 maja 2011 beatyfikację papieża Jana Pawła II, której dokonał osobiście w Watykanie na placu św. Piotra.

1 maja 2011 nastąpiła beatyfikacja Jana Pawła II podczas uroczystej Mszy Świętej na placu św. Piotra w Rzymie. Nabożeństwo prowadził papież Benedykt XVI, uroczystą mszę koncelebrowało kilka tysięcy kardynałów, arcybiskupów i biskupów z całego świata. Polskę reprezentował prezydent Bronisław Komorowski wraz z małżonką, wśród obecnych na placu byli również prezydenci: Włoch Giorgio Napolitano, Meksyku Felipe Calderón, Bośni Bakir Izetbegović, Albanii Bamir Topi, Estonii Toomas Hendrik Ilves, Beninu Thomas Yayi Boni, Kamerunu Paul Biya, Demokratycznej Republiki Konga Denis Sassou-Nguesso oraz Hondurasu Porfirio Lobo Sosa. We włoskiej delegacji obecny był również premier Silvio Berlusconi oraz przewodniczący obu izb parlamentu. Przybył również przywódca Zimbabwe Robert Mugabe. Belgię reprezentowała rodzina królewska - król Albert II z królową Paolą, Francję - premier François Fillon, Litwę - premier Andrius Kubilius, Stany Zjednoczone i Rosję reprezentowali ambasadorowie. Niemcy reprezentował minister spraw zagranicznych Hans-Peter Friedrich. Przybyli również przewodniczący Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso, przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek i przewodniczący Rady Europejskiej Herman Van Rompuy.

Liczba wiernych uczestniczących w nabożeństwie jest szacowana na 1,5 mln osób, w tym trzysta tysięcy Polaków. Relikwiarz zawierający krew papieża wniosła francuska zakonnica Marie Simon-Pierre Normand, uzdrowiona przez błogosławionego.

Niektórzy katolicy kwestionują słuszność beatyfikacji. Podważana jest zarówno prawdziwość cudu, jak i to czy powinien on być przypisywany Janowi Pawłowi II, czy raczej modlitwom Marie Simon-Pierre Normand do innych świętych. Również krytycznie oceniano pośpiech beatyfikacji w świetle skandalu nadużyć seksualnych w Kościele katolickim. Jan Paweł II był oskarżany o nierozpoznanie znaczenia nadużyć seksualnych w Kościele katolickim, dopóki nie wybuchły skandale w Ameryce w 2002. Był również krytykowany za nierozpoznanie podwójnego życia Marciala Maciela Degollado i za przyzwolenie biskupom diecezjalnym na przenoszenie księży pedofilów pomiędzy parafiami zamiast zgłaszania ich przestępstw odpowiednim władzom.

5 lipca 2013 papież Franciszek wydał dekret w sprawie cudu za wstawiennictwem bł. Jana Pawła II. Cudem tym, jak poinformował ks. Federico Lombardi, jest zatwierdzone przez lekarzy i teologów z Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i niewytłumaczalne z punktu widzenia medycznego, uzdrowienie kobiety z Kostaryki, Floribeth Mora Diaz cierpiącej na nieoperacyjnego tętniaka mózgu. Kobieta, oglądając beatyfikację Jana Pawła II, zaczęła do niego się modlić, po czym doznała nagłego uzdrowienia. Papież Franciszek poinformował, że razem z Janem Pawłem II, kanonizowany zostanie również bł. Jan XXIII. Data kanonizacji obu papieży zostanie ujawniona na konsystorzu.

30 września 2013 odbył się konsystorz na którym papież Franciszek ogłosił dzień 27 kwietnia 2014 (tj. Niedziela Miłosierdzia Bożego) jako datę kanonizacji Jana Pawła II i Jana XXIII.

27 kwietnia 2014 w Niedzielę Miłosierdzia Bożego papież Franciszek przy koncelebrze emerytowanego papieża Benedykta XVI odprawił na placu Św. Piotra mszę świętą kanonizacyjną obu papieży. W uroczystości uczestniczyło wiele zagranicznych delegacji, w tym także z Polski.

# data[].attributes.attachment_link.title
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Jana Pawła II

# data[].attributes.attachment_link.description
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny Jana Pawła II rozpoczął się właściwie żądaniem santo subito ( wł. " święty natychmiast"), który był zwrotem pojawiającym się na transparentach zgromadzonych osób podczas uroczystości pogrzebowych papieża Jana Pawła II na Placu św. Piotra w Watykanie 8 kwietnia 2005 roku.

# data[].attributes.headline
Artykuły i książki dostępne w Bibliotece Pedagogicznej w Zamościu Filia w Hrubieszowie

# data[].attributes.subject
Artykuły i książki dostępne w Bibliotece Pedagogicznej w Zamościu Filia w Hrubieszowie

# data[].attributes.attachment_link.title
FIDKAR - Multiwyszukiwarka dla Komputerowych Baz Bibliotecznych

# data[].attributes.headline
,,Nie zastąpi Ciebie nikt" . Hymn na 100-lecie urodzin Jana Pawła II

# data[].attributes.subject
,,Nie zastąpi Ciebie nikt" . Hymn na 100-lecie urodzin Jana Pawła II

# data[].attributes.attachment_link.title
Nie zastąpi Ciebie nikt - Moś, Osińska, Rubiś, Cugowski, Piekarczyk, Ziółko [Lipko, Dutkiewicz]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator przemian na świecie, mistyk, człowiek wiary - JAN PAWEŁ II.
Jego dziedzictwo intelektualne i duchowe inspiruje Centrum Myśli Jana Pawła II do podejmowania działań w dziedzinie kultury, nauki i wychowania.

DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach (niedaleko Krakowa) jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Miał starszego o 14 lat brata Edmunda, a jego siostra Olga zmarła tuż po urodzeniu. Karol został ochrzczony 20 czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów wiodła skromne życie. Ojciec, porucznik, był urzędnikiem administracji wojskowej. Matka prowadziła dom. W domu Wojtyłów panowała religijna atmosfera, a oni sami cieszyli się szacunkiem wśród mieszkańców. W Wadowicach mieszkała wówczas liczna społeczność żydowska.

Gdy Karol miał dziewięć lat, zmarła jego matka. Po pogrzebie ojciec zabrał synów do Sanktuarium Maryjnego w Kalwarii Zebrzydowskiej, do którego przyszły papież często powracał. Trzy lata później zmarł jego brat Edmund, który był lekarzem i zaraził się od pacjentki szkarlatyną w szpitalu w Bielsku-Białej.

W 1930 roku rozpoczął naukę w I Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. W pierwszej klasie gimnazjum, wstąpił do kółka ministranckiego prowadzonego przez księdza Kazimierza Figlewicza. W latach gimnazjalnych objawił się także talent pisarski i aktorski Karola. Chętnie grał w piłkę nożną, szczególnie na pozycji bramkarza.

Po zdaniu egzaminu maturalnego w 1938 roku, Karol Wojtyła rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i w związku z tym wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa. Zamieszkali przy ulicy Tynieckiej 10 w dwóch pokoikach w suterenie. Filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim przeżywała wówczas okres swojej świetności, tworząc doskonałe środowisko do rozwoju intelektualnego.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

CZAS WOJNY

Nadszedł 1 września 1939 roku. 6 września wojska niemieckie wkroczyły do Krakowa. W wyniku Sonderaktion Krakau 6 listopada 1939 roku zamknięto Uniwersytet Jagielloński, a profesorów wywieziono do obozu Sachsenhausen. Karol znalazł pracę w Zakładach Chemicznych „Solvay" w Borku Fałęckim. Ciężka praca w kamieniołomach dawała względne bezpieczeństwo, gdyż Niemcy uznawali zakład za potrzebny.

W tym czasie Karol Wojtyła wziął udział w rekolekcjach organizowanych w parafii św. Stanisława Kostki na Dębnikach. Tutaj nawiązał kontakt z krawcem Janem Tyranowskim. Oczytany w pismach św. Jana od Krzyża i św. Teresy z Avila, swoimi zainteresowaniami wywarł wpływ na Wojtyłę.

Na początku 1941 roku ojciec Wojtyły zachorował. Gdy 18 lutego Karol, który się nim opiekował, wrócił do domu, zastał swego ojca martwego. Tę śmierć odczuł bardzo boleśnie. Karola Wojtyłę seniora pochowano na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. A młody Karol zamieszkał u państwa Kydryńskich, którzy ofiarowali mu swoją pomoc i wsparcie.

W przezwyciężeniu smutku po stracie ojca Karolowi pomógł dawny nauczyciel z Wadowic, Mieczysław Kotlarczyk. Założył teatr nazwany później Teatrem Rapsodycznym. Repertuar obejmował m.in. „Quo vadis", „Króla-Ducha", „Beniowskiego" i „Pana Tadeusza". Z teatrem od początku istnienia związał się także Karol Wojtyła.

W 1942 roku Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium duchownego. Rano asystował przy mszy księciu metropolicie Adamowi Sapiesze, a potem pracował w „Solvayu". Noce poświęcał nauce. Sytuacja zmieniła się na początku sierpnia 1944 roku. Niemcy przeprowadzili masowe łapanki, aby uniknąć wybuchu powstania ludności Krakowa. Wywozili wszystkich ujętych młodych mężczyzn - niedziela 6 sierpnia 1944 została nazwana „czarną niedzielą". Wojtyła uniknął łapanki, gdyż dzięki arcybiskupowi Sapiesze klerycy znaleźli schronienie w pałacu biskupim. 18 stycznia 1945 roku do Krakowa wkroczyły wojska sowieckie.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

POSŁUGA KAPŁAŃSKA I BISKUPIA

Po wojnie, w sierpniu 1946 roku Wojtyła ukończył celująco czteroletnie studia teologiczne. 1 listopada z rąk kardynała Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie odprawił swoją pierwszą mszę świętej w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada udał się do Rzymu, aby podjąć studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim - Angelicum. Zamieszkiwał wówczas w Kolegium Belgijskim przy Via del Quirinale 26. Wojtyła miał również poznawać Rzym i podpatrywać metody prowadzenia działalności duszpasterskiej, stosowane w innych krajach. W Rzymie uczestniczył we mszy św. celebrowanej przez Ojca Pio. Według relacji niektórych osób Ojciec Pio przepowiedział Karolowi Wojtyle, iż obejmie on Tron Piotrowy.

Po zdaniu egzaminu licencjackiego Wojtyła przeznaczył drugi rok studiów na pisanie doktoratu pod kierunkiem profesora Reginalda Garrigou-Lagrange'a. Temat jego rozprawy doktorskiej brzmiał: „Zagadnienia wiary u świętego Jana od Krzyża". Za pracę uzyskał najwyższą ocenę, jednak formalnie nie przyznano mu tytułu doktora. Jego praca bowiem nie została wydrukowana, na co nie miał wtedy funduszy.

Po powrocie do kraju Wojtyła został skierowany do niewielkiej miejscowości Niegowić. Był wikariuszem w parafii, jednocześnie obronił poszerzoną wersję swojej rozprawy doktorskiej. Po 13 miesiącach kardynał Sapieha przeniósł wikarego do parafii św. Floriana w Krakowie. Wojtyła cieszył się sympatią wiernych, w szczególności młodzieży, dla której prowadził duszpasterstwo. Na przeprowadzane przez niego rekolekcje przychodziły setki osób. Jeździł z młodymi na pielgrzymki, wędrówki górskie i spływy kajakowe. Studenci skupieni wokół księdza, a potem biskupa Wojtyły tworzyli tzw. Środowisko, a do ich duszpasterza przylgnął przydomek „Wujek".

W lipcu 1951 roku zmarł kardynał Adam Sapieha. Administratorem archidiecezji krakowskiej został arcybiskup Eugeniusz Baziak. Udzielił Wojtyle urlopu naukowego na opracowanie rozprawy habilitacyjnej. Wojtyła wyprowadził się wówczas z plebanii i przez następnych siedem lat mieszkał u ks. prof. Ignacego Różyckiego przy ulicy Kanonicznej 19. 12 grudnia 1953 roku praca habilitacyjna Wojtyły zatytułowana „Ocena możliwości oparcia etyki chrześcijańskiej na założeniach systemu Maxa Schelera" została jednogłośnie przyjęta przez radę ówczesnego Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego (z którego powstała później, w roku 1981, Papieska Akademia Teologiczna). Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego nie zatwierdziło jednak tytułu naukowego i dopiero 31 października 1957 roku Wojtyła otrzymał tytuł docenta. Rozpoczął pracę w Metropolitalnym Seminarium Duchownym w Krakowie oraz na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wkrótce Wojtyła zaczął również wykładać na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie po dwóch latach objął Katedrę Etyki. Na jego wykłady przychodziło tylu studentów, że niektórzy musieli siadać na podłodze. Owocem pracy naukowej oraz rozmów z młodzieżą była książka „Miłość i odpowiedzialność" poruszająca kwestie teologii ciała.

W lipcu 1958 roku nadeszła z Rzymu decyzja Piusa XII dotycząca powołania Wojtyły na biskupa pomocniczego archidiecezji. Mając 38 lat, Karol Wojtyła został najmłodszym polskim biskupem. Jego konsekracji 28 lipca 1958 roku przed głównym ołtarzem katedry wawelskiej, dokonali arcybiskup Eugeniusz Baziak oraz biskupi Franciszek Jop z Opola i Bolesław Kominek z Wrocławia. Nowy krakowski biskup przyjął za dewizę słowa: „Totus Tuus" (Cały Twój), zaczerpnięte z pism Ludwika Marii Grignon de Montforta, które oznaczały całkowite oddanie się w opiekę Maryi i poprzez nią Chrystusowi. Pozostały one także dewizą papieża Jana Pawła II.

Wyniesienie do rangi biskupa pomocniczego pociągało za sobą nowe obowiązki. Walczył m.in. o pozwolenie na budowę kościoła w Nowej Hucie, którego władze komunistyczne nie chciały udzielić. Już jako kardynał poświęcił świątynię w 1977 roku.

Sobór Watykański II, ważne wydarzenie dla Kościoła powszechnego, rozpoczął się 11 października 1962 roku. Biskup Wojtyła odznaczał się wyjątkową aktywnością w pracach soborowych. Znając doskonale łacinę, zabierał głos i pisał opracowania. Miał znaczący udział w przygotowaniu tekstu Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym Gaudium et spes.

30 grudnia 1963 r. papież Paweł VI poinformował bp. Wojtyłę telefonicznie o nominacji na stanowisko arcybiskupa metropolity krakowskiego. Komunistyczne władze Polski, które uprzednio odrzuciły szereg kandydatur wysuniętych przez prymasa Stefana Wyszyńskiego, zaaprobowały biskupa Wojtyłę. Uważały bowiem błędnie, że nie będzie się interesował kwestiami politycznymi i uda się go skłócić z Prymasem. Ingres miał miejsce 8 marca 1964 roku na Wawelu. Arcybiskup Wojtyła aktywnie uczestniczył w kolejnych sesjach Soboru Watykańskiego II, który zakończył się w 1965 r., jednocześnie angażował się w przygotowania do obchodów Millenium Chrztu Polski.

26 czerwca 1967 roku papież Paweł VI mianował abp. Wojtyłę kardynałem. Mimo ciążących na nim obowiązków nie zaniedbywał Krakowa. Zorganizował sprawny system nauczania religii poza szkołą, prowadził spotkania dla par i małżeństw. Z tych spotkań narodził się Instytut Rodziny, który po latach stał się integralną częścią Papieskiej Akademii Teologicznej. W maju 1972 roku metropolita Krakowa zainaugurował obrady Synodu Archidiecezji Krakowskiej, trwające nieprzerwanie do 1979 roku. Jego celem było wprowadzanie na gruncie lokalnym wskazań Soboru Watykańskiego II.

Zaproszony do Watykanu na pierwszy Synod Biskupów, który miał się odbyć jesienią 1967 roku, zdecydował się nie wziąć w nim udziału na znak solidarności z prymasem Wyszyńskim, który nie dostał pozwolenia na wyjazd z kraju. W kolejnych synodach Wojtyła brał już udział i był jednym z najbardziej aktywnych uczestników. Jego zaangażowanie nie uszło uwagi papieża Pawła VI. Kardynał Wojtyła wraz z krakowskimi współpracownikami miał znaczący wpływ na treść encykliki „Humanae vitae" Pawła VI dotyczącej miłości i odpowiedzialności.

Jako kardynał, Wojtyła kontynuował swoje prace badawcze, czego owocem była książka „Osoba i czyn", uważana za jedno z głównych dzieł filozoficznych przyszłego papieża. Wojtyła uczestniczył także w pracach kolejnych kongresów teologów polskich oraz w międzynarodowych zjazdach teologicznych. Odbywał podróże do Stanów Zjednoczonych, Kanady, Australii i Republiki Federalnej Niemiec.

Był członkiem trzech kongregacji kurii i członkiem Synodu Biskupów. Regularnie odwiedzał papieża podczas prywatnych audiencji. W lutym 1976 roku został poproszony o przeprowadzenie rekolekcji dla Kurii Rzymskiej, co było wyjątkowym wyróżnieniem. W maju 1978 roku Karol Wojtyła odwiedził Pawła VI po raz ostatni. 12 sierpnia kardynałowie Wyszyński i Wojtyła przybyli do Rzymu, by uczestniczyć w uroczystościach pogrzebowych, a następnie w konklawe, które miało wybrać następcę Pawła VI. 26 sierpnia na nowego papieża wybrany został Albino Luciani, arcybiskup Wenecji. Przyjął on imię: Jan Paweł I. Nie dane mu było jednak długo cieszyć się papieską godnością. Zmarł już 28 września tegoż roku. 4 października odbył się pogrzeb zmarłego papieża, po nim nastąpił okres żałoby oraz kolejne konklawe.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

PONTYFIKAT JANA PAWŁA II

Głosowanie przeprowadzone 16 października 1978 roku wskazało na nowego papieża Karola Wojtyłę. O godzinie 18.18 nad Kaplicą Sykstyńską uniósł się biały dym, wywołując okrzyki radości wiernych, zgromadzonych na placu św. Piotra. Wybór przerwał wielowiekową tradycję powoływania na Tron Piotrowy duchownych włoskich. 22 października odbyła się inauguracja pontyfikatu. W czasie homilii wypowiedział słynne słowa: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi".

Pontyfikat Jana Pawła II trwał 26 lat i 5 miesięcy (trzeci pod względem długości w historii). Papież Polak wprowadził Kościół w nowe tysiąclecie, przyczynił się do obalenia systemu komunistycznego, podróżował z orędziem pokoju po całym świecie, bronił praw rodziny i dzieci nienarodzonych, troszczył się o ubogich, chorych i starszych, zainicjował Światowe Dni Młodzieży, ogłosił nowy Kodeks Prawa Kanonicznego oraz Katechizm Kościoła Katolickiego, zawierzył cały świat Matce Bożej oraz Bożemu Miłosierdziu, spotykał się z wyznawcami różnych wyznań i religii.
Odbył:

104 zagraniczne podróże apostolskie (poza Włochy), odwiedził 129 narodów

146 podróży na terytorium Włoch (poza Rzym i Castel Gandolfo)

748 wizyt w Rzymie i diecezji rzymskiej oraz w Castel Gandolfo

Opublikował liczne dokumenty:

14 encyklik

14 adhortacji apostolskich

11 konstytucji apostolskich

45 listów apostolskich

31 Motu Proprio

Ponadto w czasie podróży apostolskich miał 3288 zaplanowanych przemówień.
Beatyfikował i kanonizował Sługi Boże z całego świata:

Liczba beatyfikowanych - 1338;

Liczba kanonizowanych - 482 kanonizacji.

Zainicjował ważne wydarzenia dla życia Kościoła:

Światowe Dni Młodzieży - 19 odbyło się za Jego pontyfikatu, z tego 7 Międzynarodowych.

Światowe Dni Modlitw o Pokój - ogłaszał 5-krotnie, pierwszy raz 27 października 1986 r. w Asyżu z udziałem 47 delegacji reprezentujących Kościoły i wspólnoty chrześcijańskie oraz 13 religii niechrześcijańskich.

Lata jubileuszowe: Rok Święty Odkupienia (III 1983- IV 1984), Rok Maryjny (VI 1987-VII 1988), Rok Rodziny (1994), Wielki Jubileusz Roku 2000 (poprzedzony trzyletnimi przygotowaniami), Rok Różańca (X 2002 - X 2003), Rok Eucharystii (X 2004 -X 2005)

Światowe Spotkania Rodzin- 4 z nich odbyły się za Jego pontyfikatu; pierwsze w 1994 r. (Rok Rodziny) w Rzymie, następnie w Rio de Janeiro (1997), Rzymie (2000) i w Manili na Filipinach (2003).

Odbywał spotkania i audiencje z różnymi ludźmi:

Oficjalne i nieoficjalne spotkania z głowami państw i premierami - ponad 1600

Liczba audiencji generalnych - 1164, brało w nich udział 17 665 800 ludzi z całego świata

Dane ze strony www.vatican.va

PIELGRZYMKI DO POLSKI i ŚWIATA

Jan Paweł II odbył osiem podróży do Ojczyzny. Pierwszy raz do Polski przybył 2 czerwca 1979. Pielgrzymka zbiegła się w czasie z obchodami 900. rocznicy męczeńskiej śmierci św. Stanisława. Wówczas wypowiedział na placu Zwycięstwa w Warszawie (obecnie plac Piłsudskiego), pamiętne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi, tej ziemi".

Kolejne dwie pielgrzymki w roku 1983 i 1987 miały miejsce jeszcze w czasach Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Przyczyniły się do powstania „Solidarności" i dekonstrukcji ówczesnego systemu.

Przesłanie pierwszej pielgrzymki do wolnej Polski w roku 1991 Jan Paweł II oparł na Dekalogu. Napominał rodaków, by dobrze korzystali z odzyskanej wolności. Kolejne wizyty odbywał w latach 1995, 1997, 1999. W czasie ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny w 2002 roku zawierzył cały świat Bożemu Miłosierdziu w sanktuarium w Krakowie - Łagiewnikach.

W czasie licznych podróży zagranicznych Jan Paweł II często odwiedzał narody, które doświadczyły wojny. Wiele podróży miało charakter ekumeniczny. Dwukrotnie przemawiał w siedzibie ONZ w Nowym Yorku, odwiedził komunistyczną Kubę, a w roku 2000 pielgrzymował do Ziemi Świętej. Wtedy też modlił się pod Ścianą Płaczu w Jerozolimie.

ŚMIERĆ I PROCES KANONIZACYJNY

Papież zaczynał pontyfikat w pełni sił. Jego zdrowie nadszarpnął zamach na życie 13 maja 1981 roku - w rocznicę objawień fatimskich. Na placu św. Piotra Mehmet Ali Agca strzelił do papieża z odległości trzech i pół metra. Papież swoje cudowne ocalenie przypisał wstawiennictwu Matki Bożej.

Pod koniec lat 90, widać było, że Jan Paweł II cierpi na chorobę Parkinsona, która stopniowo się pogłębiała. Mimo wszystko Jan Paweł II wciąż podróżował i do końca z pełnym zaangażowaniem pełnił swoją posługę. Niedługo przed śmiercią stracił głos i nie mógł przemawiać do wiernych. Zmarł 2 kwietnia 2005 r. o godzinie 21.37. Świat pogrążył się w żałobie. Pogrzeb Papieża odbył się 8 kwietnia. W uroczystościach pogrzebowych na placu św. Piotra uczestniczyło 300 tysięcy wiernych. Dwa miliardy osób oglądało transmisję z ich przebiegu w telewizji. Trumna z ciałem spoczęła w podziemiach bazyliki św. Piotra.

13 maja 2005 roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II. W odpowiedzi na wołanie wiernych „Santo subito!", wznoszone podczas pogrzebu Papieża, nowy papież Benedykt XVI udzielił dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania na wszczęcie procesu beatyfikacyjnego.

Beatyfikacji dokonał 1 maja 2011 roku papież Benedykt XVI. We Mszy św. na placu św. Piotra uczestniczyło ok. 1,5 mln osób, w tym trzysta tysięcy Polaków. Na datę liturgicznego wspomnienia bł. Jana Pawła II wybrano dzień 22 października, przypadający w rocznicę uroczystej inauguracji pontyfikatu papieża Polaka.

Kanonizacji Jana Pawła II dokonał papież Franciszek w niedzielę Bożego Miłosierdzia, 27 kwietnia 2014 r. w Rzymie.

Zobacz więcej na multimedianym biogramie Karola Wojtyły

opr. BS

# data[].attributes.attachment_link.title
Biografia Jana Pawła II - Centrum Myśli Jana Pawła II

# data[].attributes.attachment_link.description
Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator

# data[].attributes.headline
Jan Paweł II (1920 – 2005) – Kalendarium życia i pontyfikatu

# data[].attributes.subject
Jan Paweł II (1920 – 2005) – Kalendarium życia i pontyfikatu

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
JAN PAWEŁ II (1920 - 2005) - KALENDARIUM ŻYCIA I PONTYFIKATU
18 maja 1920
W Wadowicach urodził się Karol Józef Wojtyła, syn Karola i Emilii z Kaczorowskich. Ojciec, oficer w austriackiej administracji wojskowej, po odzyskaniu niepodległości służył w stopniu porucznika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień.
20 czerwca 1920
Ochrzczony w kościele parafialnym w Wadowicach przez ks. Franciszka Żaka.
Wrzesień 1924
Starszy brat Karola, Edmund opuszcza dom rodzinny udając się na studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim.
15 września 1926
Karol rozpoczyna naukę w szkole podstawowej.
13 kwietnia 1929
Umiera matka Karola, Emilia Wojtyłowa.
Maj 1929
Przyjmuje pierwszą Komunię świętą.
Wrzesień 1930
Przechodzi do I Gimnazjum Męskiego im. Marcina Wadowity o profilu klasycznym.
5 grudnia 1932
Starszy brat Karola, Edmund Wojtyła, lekarz szpitala w Bielsku umiera w wieku 26 lat, po zarażeniu szkarlatyną od pacjentki.
Jesień 1934
Karol zaczyna występować w miejscowych przedstawieniach teatralnych.
Luty 1936
Rozpoczyna intensywną współpracę z polonistą, awangardowym reżyserem teatralnym Mieczysławem Kotlarczykiem, późniejszym twórcą Teatru Rapsodycznego.
6 maja 1938
Książę metropolita Adam Stefan Sapieha wizytuje gimnazjum im. Marcina Wadowity w Wadowicach.
Maj 1938
Karol przyjmuje sakrament bierzmowania.
14 maja 1938
Przystępuje do egzaminu dojrzałości. Na maturze zdaje religię, język polski, język łaciński, język grecki. Ze wszystkich przedmiotów uzyskał oceny bardzo dobre.
Sierpień 1938
Wraz z ojcem przenosi się do Krakowa, gdzie rozpoczyna studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Wiosna 1939
Powstaje pierwszy tomik poezji Karola pt. Psałterz Dawidów /Księga Słowiańska/ znany również jako Renesansowy psałterz.
Lipiec 1939
Przechodzi szkolenie wojskowe Legii Akademickiej w Ożomili.
1 września 1939
Wybuch drugiej wojny światowej.
6 listopada 1939
184 profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego zostaje aresztowanych i wywiezionych do Sachsenhausen. Karol Wojtyła rozpoczyna konspiracyjne studia i działalność w podziemnym ruchu oporu. Bierze udział w przygotowaniach i wystawieniach nielegalnego teatru.
28 grudnia 1939
W liście do Mieczysława Kotlarczyka informuje przyjaciela o ukończeniu poematu dramatycznego Dawid.
Luty 1940
W salezjańskiej parafii na Dębnikach poznaje Jana Tyranowskiego, który wprowadza go do młodzieżowego Koła Żywego Różańca oraz w świat dzieł hiszpańskich mistyków, m.in. św. Jana od Krzyża.
Wiosna - lato 1940
Powstają dramaty Hiob oraz Jeremiasz.
Wrzesień 1940
Karol Wojtyła rozpoczyna pracę fizyczną jako robotnik w kamieniołomie na Zakrzówku, a później fabryce sody kaustycznej Solvay, aby uchronić się przed wyjazdem na przymusowe roboty do Niemiec.
18 lutego 1941
Umiera ojciec, Karol Wojtyła senior, pochowany 22 lutego na cmentarzu wojskowym na Rakowicach.
23 maja 1941
Gestapo aresztuje 11 Księży Salezjanów z Dębnik i działalność duszpasterska parafii spoczywa na przewodnikach duchowych Kół Żywego Różańca.
22 sierpnia 1941
Mieczysław Kotlarczyk zakłada Teatr Żywego Słowa zwany później Teatrem Rapsodycznym.
1 listopada 1941
Wojtyła gra rolę króla Bolesława Śmiałego w pierwszym konspiracyjnym przedstawieniu Teatru Rapsodycznego, Królu-Duchu Słowackiego. Następne premiery to Hymny Jana Kasprowicza, Godzina Stanisława Wyspiańskiego, wybór poezji C. K. Norwida Portret artysty, Pan Tadeusz Mickiewicza, Samuel Zborowski Słowackiego.
Październik 1942
Wstępuje do konspiracyjnego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczyna studia filozoficzne na tajnych kompletach Wydziału Teologicznego UJ, kontynuując pracę w Solvayu.
19 lutego 1944
Potrącony przez niemiecką ciężarówkę przebywa dwa tygodnie w szpitalu.
6 sierpnia 1944
Arcybiskup Adam Sapieha przenosi seminarium do swojej rezydencji.
9 listopada 1944
Otrzymuje z rąk Metropolity tonsurę.
18 stycznia 1945
Kończy się niemiecka okupacja Krakowa i wkracza Armia Czerwona.
1945
Anonimowy debiut literacki: poemat Pieśń o Bogu ukrytym w miesięczniku Głos Karmelu.
1 listopada 1946
Karol Wojtyła otrzymuje święcenia kapłańskie z rąk kard. Adama Sapiehy.
4 listopada 1946
Msza św. prymicyjna na Wawelu.
15 listopada 1946
Wyjeżdża do Rzymu na studia.
Lato 1947
Podróżuje po Francji, Belgii i Holandii.
15 czerwca 1948
Obrona pracy doktorskiej pt. Doctrina de fide apud S. Joannem de Cruce („Pojęcie wiary u św. Jana od Krzyża") na Papieskim Uniwersytecie Angelicum w Rzymie.
15 czerwca 1948
Powrót ze studiów do Polski.
28 lipca 1948
Otrzymuje nominację na wikarego w Niegowici koło Wieliczki.
16 grudnia 1948
Promocja doktorska na Uniwersytecie Jagiellońskim.
6 marca 1949
Karol Wojtyła publikuje w Tygodniku Powszechnym (nr 9/49) pierwszy artykuł o ruchu księży-robotników we Francji.
17 sierpnia 1949
Ksiądz Wojtyła zostaje przeniesiony do parafii św. Floriana w Krakowie (do 1958 roku) w celu zorganizowania duszpasterstwa akademickiego, które z czasem przyjmuje też formę duszpasterstwa turystycznego. Nazywany przez swoich wychowanków Wujkiem organizuje liczne wyprawy górskie, piesze, rowerowe i narciarskie.
Zima 1950
Organizuje pierwszy w krakowskiej diecezji kurs przygotowujący narzeczonych do małżeństwa i kończy dramat Brat naszego Boga.
13 marca 1950
Inauguruje w kościele św. Floriana pierwsze rekolekcje dla studentów.
7 maja 1950
Ukazuje się cykl poetycki Wojtyły, Pieśń o blasku wody, opublikowany pod pseudonimem Andrzej Jawień w Tygodniku Powszechnym (nr 19/50).
4 maja 1951
Studencki „chórek" Wojtyły śpiewa po raz pierwszy gregoriańską Missa de Angelis.
23 lipca 1951
W wieku 84 lat umiera książę metropolita krakowski, kardynał Adam Sapieha.
1 września 1951
Arcybiskup Eugeniusz Baziak udziela księdzu Wojtyle urlopu naukowego na przygotowanie rozprawy habilitacyjnej. Pozostając nadal duszpasterzem akademickim u św. Floriana odprawia Msze święte w kościele św. Katarzyny na krakowskim Kazimierzu a mieszka przy ul. Kanoniczej 19.
23 sierpnia - 1 września 1953
Pierwsza wyprawa kajakowa Środowiska księdza Wojtyły.
Październik 1953
Rozpoczyna wykłady z etyki społecznej na Uniwersytecie Jagiellońskim.
30 listopada - 3 grudnia 1953
Rada Wydziału Teologicznego UJ jednogłośnie przyjmuje jego rozprawę habilitacyjną pt. Próba opracowania etyki chrześcijańskiej wg systemu Maxa Schelera.
Styczeń 1954
Zatwierdzenie habilitacji.
Październik 1954
Po zlikwidowaniu Wydziału Teologicznego na UJ prowadzi wykłady dla studentów trzech seminariów (Krakowskiego, Śląskiego i Częstochowskiego). Ks. Wojtyła wykłada dla słuchaczy IV i V roku katolicką etykę społeczną.
12 października 1954
Ksiądz doktor habilitowany Karol Wojtyła zostaje zatrudniony na KUL.
Rok akademicki
1954 - 1955
Prowadzi wykłady na Wydziale Filozoficznym z historii doktryn etycznych na temat Akt i przeżycie etyczne (analiza etyki filozoficznej Maxa Schelera, Immanuela Kanta i Tomasza z Akwinu).
19 listopada 1954
Turyście Karolowi Wojtyle zostaje przyznana Odznaka Turystyki Pieszej. Wycieczki górskie, a także szlakami wodnymi, łączy z duszpasterstwem młodzieży.
28 - 30 maja 1955
Uczestniczy w międzynarodowym spływie kajakowym na Dunajcu.
Rok akademicki 1955 - 1956
Wykłady Wojtyły na KUL: Dobro i wartość (analiza etyki Platona, Arystotelesa, św. Augustyna, św. Tomasza z Akwinu, I. Kanta i M. Schelera).
5 - 10 marca 1956
Głosi u św. Floriana w Krakowie doroczne rekolekcje akademickie.
Rok akademicki 1956 - 1957
Wykłady Wojtyły na KUL na temat „Zagadnienia normy i szczęścia" (w konfrontacji z etyką filozoficzną Davida Hume'a i Jeremy Banthama).
1 grudnia 1956
Karol Wojtyła otrzymuje stały etat w katedrze etyki KUL i jest oficjalnie zastępca profesora oraz prowadzi seminarium aspiranckie.
Rok akademicki 1957 - 1958
Wykłady Wojtyły koncentrują się wokół etyki seksualnej i są kontynuowane w roku akademickim 1958-1959.
Listopad 1957
Poetycki cykl Wojtyły, Kamieniołom, opublikowany pod pseudonimem w „Znaku".
Styczeń - kwiecień 1958
Prowadzi w kościele Felicjanek serię konferencji duchowych dla środowiska lekarskiego w Krakowie. Równocześnie kontynuuje druk Elementarza etycznego w Tygodniku Powszechnym gdzie pod pseudonimem Andrzej Jawień ukazuje się nowy cykl poezji Wojtyły Profile Cynerejczyka.
4 lipca 1958
Ksiądz Karol Wojtyła mianowany przez papieża Piusa XII biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej i zostaje najmłodszym członkiem Episkopatu Polski.
28 września 1958
Konsekracja biskupia Karola Wojtyły w katedrze na Wawelu.
25 stycznia 1959
Papież Jan XXIII ogłasza zwołanie II Soboru Watykańskiego.
30 grudnia 1959
Wojtyła pisemnie przedstawia komisji przygotowującej Vaticanum Secundum tekst o kryzysie humanizmu.
1960
Wydawnictwo KUL publikuje książkę Karola Wojtyły Miłość i odpowiedzialność.
Grudzień 1960
W Znaku ukazuje się sztuka Przed sklepem jubilera, opublikowana pod pseudonimem.
Rok akademicki 1960 - 1961
Ostatnie wykłady Wojtyły traktują o Teorii i metodologii etyki.
16 lipca 1962
Po śmierci arcybiskupa Eugeniusza Baziaka zostaje wikariuszem kapitulnym, czyli tymczasowym zarządcą archidiecezji krakowskiej. W tym samym roku wyjeżdża na Sobór Watykański II. Jest jednym z najbardziej aktywnych polskich biskupów.
11 października 1962
II Sobór Watykański zostaje otwarty.
7 listopada 1962
Biskup Wojtyła wypowiada się na Soborze na temat reformy liturgicznej.
21 listopada 1962
Zabiera głos w czasie soborowej debaty o Objawieniu.
3 czerwca 1963
Umiera Jan XXIII, a 21 czerwca jego miejsce zajmuje papież Paweł VI.
Jesień 1963
Biskup Wojtyła włącza się do soborowej debaty o Kościele jako ludzie Bożym.
Listopad 1963
Zostaje opublikowany w Znaku (11/1963) obszerny poemat Kościół: Pasterze i źródła, poetycki zapis z I sesji Soboru.
5 - 15 grudnia 1963
Wojtyła udaje się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej wraz z kilkudziesięcioma innymi uczestnikami Soboru.
30 grudnia 1963
Papież Paweł VI mianuje Karola Wojtyłę arcybiskupem metropolitą krakowskim.
8 marca 1964
Karol Wojtyła zostaje wprowadzony na urząd arcybiskupa Krakowa.
Marzec 1964
Pierwszy list pasterski arcybiskupa Wojtyły podkreśla odpowiedzialność świeckich.
Maj 1964
Esej Wojtyły, Rozważania o ojcostwie, opublikowany pod pseudonimem w „Znaku".
25 września 1964
Na III sesji Soboru wypowiada się na temat wolności religijnej.
8 października 1964
Zabiera głos w soborowej debacie na temat powołania świeckich.
21 października 1964
Arcybiskup Wojtyła wypowiada się na temat dialogu Kościoła ze światem i konieczności uwzględnienia zróżnicowanej sytuacji wiernych w różnych krajach.
8 grudnia 1964
Wygłasza w kościele Mariackim jedno z wielu swoich sprawozdań dla mieszkańców Krakowa na temat Soboru.
Styczeń - kwiecień 1965
Arcybiskup Wojtyła pracuje w Ariccia i Rzymie w podkomisji przygotowującej soborowy dokument „O Kościele w świecie współczesnym".
Luty 1965
Wojtyła pisze w Tygodniku Powszechnym artykuł: Sobór a praca teologów.
Kwiecień 1965
W następnym artykule w Tygodniku Powszechnym arcybiskup Wojtyła podkreśla konieczność spojrzenia na Sobór od wewnątrz.
7 maja 1965
Arcybiskup Wojtyła ustanawia doroczny archidiecezjalny Dzień Chorych.
Czerwiec 1965
Cykl poetycki Wojtyły, Wędrówka do miejsc świętych, opublikowany pod pseudonimem w „Znaku".
22 września 1965
Arcybiskup Wojtyła wypowiada się na Soborze na temat odpowiedzialności wynikającej z wolności religijnej.
28 września 1965
Wojtyła przemawia na Soborze na temat chrześcijańskiego rozumienia „świata" i o problemie współczesnego ateizmu.
18 listopada 1965
Ogłoszenie orędzia biskupów polskich do biskupów niemieckich: „Przebaczamy i prosimy o przebaczenie".
1966
Obchody milenium chrześcijaństwa.
Kwiecień 1966
Milenijny poemat Wojtyły, Wigilia wielkanocna 1966, opublikowany pod pseudonimem w Znaku.
28 czerwca 1967
Karol Wojtyła zostaje kardynałem decyzją papieża Pawła VI.
31 sierpnia 1967
Komunistyczne władze Polski zamykają Teatr Rapsodyczny.
14 października 1967
Kardynał Wojtyła inauguruje prace ziemne pod budowę kościoła Arka Pana w Nowej Hucie.
Luty 1968
Komisja krakowskich teologów przedstawia papieżowi Pawłowi VI memorandum Podstawy nauki Kościoła o zasadach życia małżeńskiego.
1969
Osoba i czyn Wojtyły zostaje wydana przez Polskie Towarzystwo Teologiczne.
Sierpień - wrzesień 1969
Kardynał Wojtyła podróżuje po Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.
Jesień 1969
Wojtyła powołuje archidiecezjalny Instytut Teologii Rodziny.
11-28 października 1969
Kardynał Wojtyła bierze udział w Synodzie Biskupów w Rzymie.
1969
Wojtyła pisze U podstawy odnowy. Studium o realizacji Vaticanum II.
16 - 17 grudnia 1970
Na KUL toczy się dyskusja nad Osobą i czynem Wojtyły.
30 września - 6 listopada 1971
Wojtyła uczestniczy w Synodzie Biskupów, poświęconym posłudze kapłańskiej i sprawiedliwości w świecie.
24 grudnia 1971
Kardynał Wojtyła odprawia pierwszą pasterkę pod gołym niebem w Nowej Hucie-Mistrzejowicach.
8 maja 1972
Rozpoczyna się Synod Archidiecezji Krakowskiej.
16 sierpnia 1972
Kardynał Wojtyła odprawia mszę świętą w obozowisku na Błyszczu, „górze Tabor" ruchu oazowego.
Luty 1973
Wojtyła reprezentuje polski Kościół na Międzynarodowym Kongresie Eucharystycznym w Melbourne w Australii.
16 kwietnia 1974
Kardynał Wojtyła rzuca wyzwanie czechosłowackim władzom komunistycznym, wygłaszając przemówienie na pogrzebie kard. Stefana Trochty w Litomierzycach.
17 - 24 kwietnia 1974
Uczestniczy w międzynarodowym kongresie tomistycznym w Rzymie, Neapolu i Fossanova.
27 września - 26 października 1974
Pełni funkcję relatora na Synodzie Biskupów na temat ewangelizacji.
Maj 1975
Cykl poetycki Wojtyły, Rozważanie o śmierci, opublikowany pod pseudonimem w Znaku.
7 - 13 marca 1976
Kardynał Wojtyła głosi rekolekcje wielkopostne dla papieża Pawła VI i Kurii Rzymskiej.
23 lipca - 11 września 1976
Udaje się do Stanów Zjednoczonych na Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny w Filadelfii.
15 maja 1977
Kardynał Wojtyła konsekruje kościół Arka Pana w Nowej Hucie.
30 września - 29 października 1977
Uczestniczy w Synodzie Biskupów, poświęconym katechizacji.
25 maja 1978
Kardynał Wojtyła broni podstawowych praw człowieka w obecności kilkudziesięciu tysięcy wiernych podczas dorocznej krakowskiej procesji Bożego Ciała.
6 sierpnia 1978
Umiera Paweł VI. 12 sierpnia zostaje pochowany w Bazylice św. Piotra.
26 sierpnia 1978
Kolegium kardynalskie wybiera na papieża Albino Lucianiego, który przybiera bezprecedensowe podwójne imię Jan Paweł I i odmawia włożenia tiary papieskiej podczas mszy inauguracyjnej 3 września.
28 września 1978
Kardynał Karol Wojtyła wraz z przyjaciółmi ze Środowiska świętuje dwudziestolecie biskupstwa.
28/29 września 1978
W nocy umiera Jan Paweł I.
30 września - 2 października 1978
Kardynał Wojtyła pisze swój ostatni wiersz Stanisław.
8 października 1978
Wygłasza kazanie podczas mszy za Jana Pawła I w Rzymie, podkreślając, iż miłość do Chrystusa to najważniejszy wymóg stawiany papieżowi.
13 października 1978
Najbliższy przyjaciel Wojtyły w Rzymie, biskup Andrzej Deskur, doznaje wylewu.
14 października 1978
Rozpoczyna się kolejne konklawe.
16 października 1978
Po raz pierwszy od 1522 r. papieżem nie zostaje wybrany Włoch, lecz Polak - Karol Wojtyła, który przybiera imię Jan Paweł II i wbrew przyjętemu zwyczajowi przemawia do tłumu na placu św. Piotra i jako biskup Rzymu czyni to w języku włoskim.
22 października 1978
Papież Jan Paweł II uroczyście inauguruje swój pontyfikat. Na placu św. Piotra Jan Paweł II wypowiada słowa stanowiące motyw przewodni pontyfikatu:
„Nie bójcie się, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi i Jego zbawczej władzy! Otwórzcie granice państw, systemów ekonomicznych i politycznych, szerokich dziedzin kultury, cywilizacji, rozwoju!".
29 października 1978
Odwiedza sanktuarium maryjne w Mentorelli.
Październik 1978
KGB i Komitet Centralny KPZR zlecają wykonanie analiz wyboru Karola Wojtyły na urząd papieski.
Listopad 1978
Na Litwie powstaje Komitet Obrony Praw Ludzi Wierzących.
5 listopada 1978
Jan Paweł odwiedza sanktuaria świętych patronów Włoch, Franciszka z Asyżu i Katarzyny Sieneńskiej.
12 listopada 1978
Papież Jan Paweł II obejmuje we władanie swoją rzymską katedrę, bazylikę św. Jana na Lateranie.
20 listopada 1978
Spotyka się z kardynałem Josifem Slipym, głową prześladowanego Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie.
2 grudnia 1978
Apeluje o wolność religijną dla wszystkich w trzydziestą rocznicę proklamowania Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka.
3 grudnia 1978
Jan Paweł II dokonuje pierwszej wizytacji parafii w Rzymie.
23 grudnia 1978 Jan Paweł II wysyła kard. Antonia Samorč jako mediatora w konflikcie granicznym w rejonie kanału Beagle między Argentyną i Chile.
29 grudnia 1978
Mianuje Franciszka Macharskiego swoim następcą w archidiecezji krakowskiej i 6.01.1979 udziela mu sakry biskupiej.
24 stycznia 1979
Minister spraw zagranicznych ZSRR, Andriej Gromyko, składa wizytę papieżowi.
28 stycznia 1979
Pierwsza podróż ewangelizacyjna: Dominikana - Meksyk - Bahama. Wygłasza przemówienie na III Konferencji Generalnej Rady Episkopatu Ameryki Łacińskiej w Puebli w Meksyku.
25 lutego 1979
Jan Paweł II udziela ślubu córce rzymskiego zamiatacza ulic.
2 marca 1979
Papież podejmuje działanie na rzecz wzmocnienia katolicyzmu w Czechosłowacji w liście dotyczącym oporu religijnego wobec tyranii.
4 marca 1979
Pierwsza encyklika Jana Pawła II, Redemptor hominis: Odkupiciel człowieka.
19 marca 1979
Papieski list do ukraińskiego kard. Josipa Slipego zapowiada obchody tysiąclecia chrześcijaństwa na Rusi Kijowskiej w 1988 roku i broni zasady powszechnej wolności religijnej.
8 kwietnia 1979
Ogłasza pierwszy list do wszystkich kapłanów Kościoła na Wielki Czwartek.
30 kwietnia 1979
Arcybiskup Agostino Casaroli zostaje mianowany Sekretarzem Stanu Stolicy Apostolskiej.
2 - 10 czerwca 1979
Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Polski. 2 czerwca w homilii na Placu Zwycięstwa Papież wzywa: „Niech zstąpi Duch Twój! I odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!". Orędzie niepodległości duchowej Jan Paweł II głosi w Gnieźnie, Częstochowie, Krakowie i Oswięcimiu.
30 czerwca 1979
Podczas swego pierwszego konsystorza Jan Paweł II mianuje czternastu nowych kardynałów.
5 września 1979
Papież rozpoczyna czteroletni cykl audiencji generalnych poświęconych teologii ciała.
29 września - 1 października 1979
Pierwsza w historii papieska pielgrzymka do Irlandii.
1 - 8 października 1979
Papież udaje się w swą pierwszą pielgrzymkę do Stanów Zjednoczonych.
2 października 1979
Jan Paweł II przemawia na 34 sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ.
16 października 1979
Adhortacja apostolska Catechesi tradendae stanowi ukoronowanie Synodu Biskupów z roku 1977.
5 listopada 1979
Papież zwołuje kolegium kardynalskie na pierwsze od 400 lat posiedzenie konsultacyjne.
10 listopada 1979
Jan Paweł II wzywa do ponownego zbadania sprawy Galileusza.
13 listopada 1979
Przywództwo radzieckie zatwierdza plan „działań przeciwko polityce Watykanu w stosunku do państw socjalistycznych".
26 listopada 1979
Mahmet Ali Agca grozi, że zabije Jana Pawła II.
29 - 30 listopada 1979
Jan Paweł II składa wizytę w Stambule patriarsze ekumenicznemu Dimitriosowi I.
15 grudnia 1979
Kongregacja Nauki Wiary oświadcza, iż ks. Hansa Künga nie można uznać za teologa katolickiego; Jan Paweł II wygłasza na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim przemówienie na temat znaczenia teologii dla profetycznego posłannictwa Kościoła.
28 grudnia 1979
Jan Paweł mianuje arcybiskupem Mediolanu Carla Marię Martiniego SJ, rektora Papieskiego Uniwersytetu Gregorianum.
14 - 31 stycznia 1980
Synod partykularny Kościoła holenderskiego.
24 lutego 1980
List Jana Pawła II na temat Eucharystii, Dominicae Cenae.
24 - 27 marca 1980
W Rzymie zbiera się Synod ukraińskich biskupów greckokatolickich.
5 kwietnia 1980
Rozpoczęcie wydawania raz w miesiącu polskiej edycji L'Osservatore Romano.
6 kwietnia 1980
Pisze list do Kościoła na Węgrzech, wzywający do ożywienia katolicyzmu.
2 - 12 maja 1980
Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II do Afryki. Msza w Kinszasie zgromadziła milion ludzi.
30 maja - 2 czerwca 1980
Pierwsza wizyta duszpasterska Papieża we Francji.
2 czerwca 1980
Przemawia na forum UNESCO.
30 czerwca - 12 lipca 1980
Pierwsza pielgrzymka duszpasterska Jana Pawła II do Brazylii. Papież ponownie odrzuca marksizujący radykalizm teologiczny: „Kościół ubogich nie chce służyć wywoływaniu napięć i wzniecaniu walk między ludźmi".
16 - 19 sierpnia 1980
Pierwsze seminarium dla fizyków w Castel Gandolfo.
1 września 1980
Dokument Stolicy Apostolskiej o wolności religijnej skierowany do sygnatariuszy Aktu Końcowego KBWE.
26 września - 25 października 1980
Synod Biskupów poświęcony zadaniom rodziny chrześcijańskiej w świecie współczesnym; jego ukoronowaniem będzie adhortacja apostolska Familiaris consorito, ogłoszona 22 listopada 1981 roku.
15 - 19 listopada 1980
Pierwsza wizyta duszpasterska Jana Pawła II w Niemczech Zachodnich.W przemówieniu do przedstawicieli kościoła ewangelickiego Jan Paweł II porównał się do Lutra: „Reformator kilka wieków temu przybył do Rzymu jako pielgrzym, a dziś biskup Rzymu przybywa jako pielgrzym do duchowych spadkobierców Marcina Lutra".
30 listopada 1980
Druga encyklika Jana Pawła II, Dives in misericordia.
14 - 31 sierpnia 1980
Strajk w Stoczni Gdańskiej powołuje do życia związek zawodowy Solidarność.
20 sierpnia 1980
Przesłania Jana Pawła II do przywódców Kościoła w Polsce popierają postulaty strajkujących.
27 sierpnia 1980
Konferencja Episkopatu Polski popiera apel strajkujących o utworzenie niezależnych związków zawodowych.
24 października - 10 listopada 1980
Kryzys wokół rejestracji Solidarności.
5 grudnia 1980
Rząd sowiecki wstrzymuje planowaną inwazję Układu Warszawskiego na Polskę.
16 grudnia 1980
Jan Paweł II pisze do Leonida Breżniewa w obronie suwerenności Polski. „Wydarzenia mające miejsce w Polsce w ostatnich miesiącach zostały wywołane nieuchronną koniecznością gospodarczej przebudowy kraju, co wymaga równocześnie przebudowy moralnej opartej na świadomym zaangażowaniu, w duchu solidarności, wszystkich sił całego społeczeństwa."
31 grudnia 1980
List apostolski Egregiae virtutis ogłasza Cyryla i Metodego współpatronami Europy.
5-18 stycznia 1981
Ojciec Święty przyjmuje w Watykanie delegację Solidarności.
31 stycznia 1981
Jan Paweł II mianuje Jean-Marie Lustigera arcybiskupem Paryża.
16 - 27 lutego 1981
Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła do Azji. W Manili Papież mówi, że kościół katolicki uznaje wszystkie elementy prawdy i dobra zawarte w hinduizmie, buddyzmie i islamie.
Marzec 1981
Kryzys bydgoski wzbudza niepokoje w Polsce; nasilenie ataków prasy sowieckiej na Jana Pawła II.
9 maja 1981
Powołanie Papieskiej Rady do spraw Rodziny.
13 maja 1981
Papież Jan Paweł II zostaje postrzelony na placu św. Piotra, w czasie jazdy papamobile, pośród tłumu wiernych. Dosięgły go trzy kule. Konieczna była natychmiastowa operacja. Młody Turek Mehmet Ali Agca został ujęty. Należał do faszyzującej organizacji Szare Wilki; do dziś nie wiadomo, czyim był narzędziem.
28 maja 1981
W Warszawie umiera kardynał Stefan Wyszyński, prymas Polski.
3 czerwca 1981
Jan Paweł II wraca do Watykanu z kliniki Gemelli.
20 czerwca 1981
Jan Paweł wraca do kliniki Gemelli z powodu infekcji wirusowej.
7 lipca 1981
Józef Glemp zostaje prymasem Polski.
22 lipca 1981
Mehmet Ali Agca uznany za winnego i skazany na dożywocie po trzydniowym procesie w Rzymie.
14 sierpnia 1981
Jan Paweł II opuszcza klinikę Gemelli i po uroczystości Wniebowzięcia Matki Bożej udaje się na rekonwalescencję do Castel Gandolfo.
5 września 1981
Otwarcie I Krajowego Zjazdu NSZZ „Solidarność" w Gdańsku.
14 września 1981
Laborem exercens, pierwsza społeczna encyklika Jana Pawła.
25 września 1981
Oficjalny pisemny werdykt w procesie Agcy sugeruje istnienie spisku na życie Papieża.
5 października 1981
Jan Paweł II wyznacza osobistego delegata do zarządzania Towarzystwem Jezusowym.
18 października 1981
Generał Wojciech Jaruzelski zostaje I sekretarzem PZPR.
25 listopada 1981
Kardynał J. Ratzinger zostaje mianowany prefektem Kongregacji Nauki Wiary.
8 grudnia 1981
Jan Paweł II poświęca ikonę Maryi, Matki Kościoła - pierwszy wizerunek Maryjny na placu św. Piotra.
12 - 13 grudnia 1981
Generał Jaruzelski ogłasza w Polsce stan wojenny i wydaje nakaz internowania tysięcy działaczy „Solidarności". Papież mówi na placu św. Piotra: „Nie może być przelewana polska krew, bo przelano jej zbyt wiele, zwłaszcza w czasie ostatniej wojny. Trzeba uczynić wszystko, aby w pokoju budować przyszłość ojczyzny".
18 grudnia 1981
List papieski do gen. Jaruzelskiego: Papież nalega na położenie kresu przemocy i rozpoczęcie narodowego dialogu.
1 stycznia 1982
Przesłanie Jana Pawła na doroczny Światowy Dzień Pokoju potępia „fałszywy pokój" totalitaryzmu.
27 lutego 1982
Spotkanie prowincjałów jezuickich z Janem Pawłem.
Maj-czerwiec 1982
Wizyty papieskie w Wielkiej Brytanii i Argentynie podczas wojny o Falklandy/Malwiny.
13 maja 1982
Jan Paweł II odwiedza sanktuarium maryjne w Fatimie w pierwszą rocznicę zamachu.
7 czerwca 1982
Spotkanie Jana Pawła z Prezydentem Reaganem w Watykanie.
10 października 1982
Papież Jan Paweł II kanonizuje bł. Maksymiliana Kolbego jako męczennika.
28 listopada 1982
Jan Paweł nadaje status prałatury personalnej Opus Dei. Papież przyjmuje Dalajlamę, duchowego przywódcę buddystów tybetańskich.
18-19 stycznia 1983
Konsultacje watykańskie w sprawie szkicu listu pasterskiego biskupów USA na temat broni atomowej.
25 stycznia 1983
Konstytucja apostolska Sacrae disciplinae leges promulguje nowy Kodeks Prawa Kanonicznego; konstytucja apostolska Divinus perfectionis magister wprowadza poprawki w procedurze procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego.
2 lutego 1983
Podczas drugiego konsystorza Jan Paweł mianuje osiemnastu nowych kardynałów.
24 lutego 1983
Narada kryzysowa w Watykanie na temat ryzyka związanego z papieską pielgrzymką do Nikaragui.
2-10 marca 1983
Jan Paweł odwiedza Amerykę Środkową.
25 marca 1983
Inauguracja Świętego Roku Odkupienia.
16-23 czerwca 1983
Druga Pielgrzymka Jana Pawła do Polski. W Częstochowie w kazaniu do młodzieży zapewnia: „Wiem o waszych cierpieniach, o waszej trudnej młodości, o poczuciu krzywdy i poniżenia, o jakże często odczuwanym braku perspektyw na przyszłość". Ostatniego dnia wizyty spotyka się z Lechem Wałęsą.
22 lipca 1983
Generał Jaruzelski oficjalnie znosi stan wojenny w Polsce.
Sierpień 1983
Pierwsze, odbywające się w cyklu dwuletnim, międzynarodowe seminarium humanistyczne w Castel Gandolfo.
2 września 1983
W Rzymie rozpoczyna obrady 33. Kongregacja Generalna Towarzystwa Jezusowego.
29 września-29 października 1983
Synod Biskupów o pokucie i pojednaniu w misji Kościoła; prace Synodu zostaną ukoronowane adhortacją apostolską Reconciliatio et paenitentia, ogłoszoną 2 grudnia 1984.
5 października 1983
Lech Wałęsa otrzymuje pokojową nagrodę Nobla.
31 października 1983
List Papieża do kard. Johannesa Willebrandsa, przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, z okazji 500-lecia urodzin Marcina Lutra.
16 listopad 1983
Jan Paweł II przesyła osobisty list do przywódcy chińskiego Deng Xiaopinga, prosząc o bezpośredni kontakt z rządem chińskim.
27 grudnia 1983
Jan Paweł II odwiedza Mehmeta Ali Agcę w rzymskim więzieniu Rebibbia. Po rozmowie z nim Jan Paweł II mówi: „Pan dał mi, a myślę, że nie tylko mnie, ale także jemu, łaskę, byśmy się spotkali ludzie i bracia".
10 stycznia 1984
Ustanowienie pełnych stosunków dyplomatycznych między Stolicą Apostolską a Stanami Zjednoczonymi.
26 stycznia 1984
Jan Paweł mianuje Johna J. O'Connora arcybiskupem Nowego Jorku.
11 lutego 1984
Salvifici doloris, list apostolski o chrześcijańskim sensie cierpienia.
8 kwietnia 1984
Kard. Bernardin Gantin zostaje mianowany prefektem Kongregacji Biskupów; kardynał Roger Etchegaray obejmuje stanowisko przewodniczącego Papieskiej Rady Iustitia et Pax.
2 - 12 maja 1984
Druga papieska pielgrzymka do Azji.
12 czerwca 1984
Przemówienie Jana Pawła do Światowej Rady Kościołów w Genewie.
6 sierpnia 1984
Kongregacja Nauki Wiary ogłasza Instrukcję o niektórych aspektach teologii wyzwolenia.
9-21 września 1984
Pierwsza pielgrzymka pasterska Jana Pawła do Kanady. W Montrealu Papież spotkał się z ponad dwoma tysiącami dzieci w wieku 10-12 lat.
10-13 października 1984
Pielgrzymka do Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej (Dominikana i Portoryko)
19 października 1984
Ksiądz Jerzy Popiełuszko zostaje zamordowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
4 grudnia 1984
Joaquin Navarro-Valls mianowany dyrektorem Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej.
26 stycznia - 6 lutego 1985
Pielgrzymka do Wenezueli, Ekwadoru, Peru, Trynidadu i Tobago
27 lutego 1985
Sowiecki minister spraw zagranicznych Andrej Gromyko próbuje wciągnąć Jana Pawła II w kampanię przeciwko amerykańskiej inicjatywie obrony strategicznej.
31 marca 1985
List apostolski Jana Pawła II do młodych całego świata. Jan Paweł II ustanawia Międzynarodowy Dzień Młodzieży
29 kwietnia 1985
Zakończenie zasadniczej reorganizacji Kurii Rzymskiej, rozpoczętej w 1984 roku.
11-21 maja 1985
Podróż do Holandii, Luksemburga i Belgii
27 maja 1985
Podczas trzeciego konsystorza Jan Paweł II mianuje 28 kardynałów.
2 czerwca 1985
„Slavorum apostoli" - czwarta encyklika Jana Pawła II.
24 czerwca 1985
Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Stosunków Religijnych z Judaizmem wydaje dokument Żydzi i judaizm w głoszeniu słowa Bożego i katechezie Kościoła katolickiego (Wskazówki do właściwego przedstawiania tych zagadnień).
28 czerwca 1985
W dwudziestą piątą rocznicę powstania Sekretariatu Jedności Chrześcijan Jan Paweł oświadcza, że zaangażowanie Kościoła rzymskokatolickiego na rzecz ekumenizmu jest „nieodwołalne".
8 - 19 sierpnia 1985
Pielgrzymka do Togo, Wybrzeża Kości Słoniowej, Kamerunu, Republiki Środkowoafrykańskiej, Kenii i Maroka
19 sierpnia 1985
Jan Pawłem II przemawia do 80 tysięcy młodych muzułmanów w Casablance.
8 września 1985
Wizyta w Liechtensteinie
28 października 1985
Jan Paweł przemawia do Międzynarodowego Katolicko-Żydowskiego Komitetu Łączności z okazji dwudziestej rocznicy ogłoszenia Nostra aetate, Deklaracji II Soboru Watykańskiego o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich.
24 listopada - 8 grudnia 1985
Nadzwyczajny Synod Biskupów dla uczczenia dwudziestej rocznicy II Soboru Watykańskiego.
31 stycznia - 11 lutego 1986
Jan Paweł odwiedza Indie. Między innymi jeden z przytułków dla najuboższych prowadzonych przez Matką Teresę z Kalkuty.
22 marca 1986
Kongregacja Nauki Wiary ogłasza Instrukcję o chrześcijańskiej wolności i wyzwoleniu.
13 kwietnia 1986
Jan Paweł II przemawia do wspólnoty żydowskiej w rzymskiej Synagodze. Mówi: „Jesteście naszymi braćmi umiłowanymi i w pewien sposób można by powiedzieć: naszymi starszymi braćmi".
18 maja 1986
Dominum et Vivificantem, piąta encyklika Jana Pawła.
30 czerwca 1986
Wymiana korespondencji między Janem Pawłem II arcybiskupem Robertem Runcie'em i kardynałem Johannesem Willebrandsem wskazuje na poważne trudności w kontynuacji dialogu katolicko-anglikańskiego.
1-8 lipca 1986
Papieska pielgrzymka do Kolumbii i na Wyspy św. Łucji
6 września 1986
Apel wystosowany do mieszkańców Europy, Jan Paweł II wzywa do jedności i pokoju
1 października 1986
Papież podpisuje dokument Kongregacji Nauki Wiary O duszpasterstwie osób homoseksualnych
4-7 października 1986
Trzecia papieska pielgrzymka do Francji.
27 października 1986
Spotkanie światowych przywódców religijnych podczas Światowego Dnia Modlitw o Pokój w Asyżu z udziałem 47 delegacji kościołów chrześcijańskich i 13 religii niechrześcijańskich
18 listopada - 1 grudnia 1986
Najdłuższa pielgrzymka prowadzi Jana Pawła do Bangladeszu, Singapuru, Fidżi, Nowej Zelandii, Australii i na Seszele.
27 grudnia 1986
Papieska Komisja Iustitia et Pax wydaje dokument: W służbie wspólnocie ludzkiej - Etyczne podejście do zagadnienia długu międzynarodowego.
13 stycznia 1987
Papież Jan Paweł II przyjmuje w Watykanie generała Wojciecha Jaruzelskiego.
20 lutego 1987
Papież przyjmuje Muzeyyen Agcę, matkę Mehmeta Ali Agcy.
25 marca 1987
Redemptoris Mater, szósta encyklika.
31 marca - 13 kwietnia 1987
Podróż do Urugwaju, Chile, Argentyny
30 kwietnia - 4 maja 1987
Wizyta w RFN i beatyfikacja s. Teresy Benedykty od Krzyża - Edyty Stein, męczenniczki z Auschwitz (1 maja)
5 czerwca 1987
Ogłasza list apostolski do biskupów litewskich z okazji 600-lecia chrztu Litwy.
7 czerwca 1987
Ojciec Święty inauguruje Rok Maryjny, zakończony 15 sierpnia 1988.
8 - 14 czerwca 1987
Trzecia papieska pielgrzymka do Polski. W przemówieniu na Zamku Królewskim Jan Paweł II akcentuje „podmiotowość człowieka i narodu". Na Westerplatte przypomina młodzieży o zagrożeniach, jakie niesie klimat relatywizmu.
25 czerwca 1987
Papieska audiencja dla prezydenta Austrii Kurta Waldheima wywołuje konflikt ze światowymi przywódcami żydowskimi oraz staje się pretekstem do specjalnych konsultacji.
8 - 14 lipca 1987
Jan Paweł spędza wakacje na wędrówkach po Dolomitach.
10 - 21 września 1987
Druga papieska pielgrzymka do Stanów Zjednoczonych i Kanady (papież spotyka się z chorymi na AIDS).
1 - 30 października 1987
Synod Biskupów obraduje nad powołaniem i posłannictwem świeckich w Kościele i w świecie; prace Synodu zostaną podsumowane w adhortacji apostolskiej Christifideles laici ogłoszonej 30 grudnia 1988.
3 - 7 grudnia 1987
Patriarcha ekumeniczny Dimitrios I przybywa z pielgrzymką do Rzymu i spotyka się z Papieżem.
22 grudnia 1987
Przemówienie bożonarodzeniowe Jana Pawła do Kurii Rzymskiej podkreśla pierwszeństwo apostolstwa nad urzędem.
30 grudnia 1987
Sollicitudo rei socialis, ukazuje się druga społeczna encyklika Jana Pawła.
25 stycznia 1988
List apostolski Euntes in mundum dla uczczenia tysiąclecia chrztu Rusi Kijowskiej.
14 lutego 1988
Orędzie milenijne Jana Pawła do katolików ukraińskich, Magnum Baptismi donum, sławi wierność grekokatolików w obliczu prześladowań.
7 - 19 maja 1988
Pielgrzymka do Urugwaju, Boliwii, Peru i Paragwaju.
21 maja 1988
W Watykanie rozpoczyna działalność schronisko dla bezdomnych.
7 czerwca 1988
Jan Paweł II pisze osobisty list do Michaiła Gorbaczowa, będący sygnałem otwarcia na szeroki dialog; list ten wręcza na Kremlu 13 czerwca kard. Casaroli.
14 czerwca 1988
Papież przyjmuje na audiencji Dalajlamę
19 czerwca 1988
Kanonizacja 117 męczenników wietnamskich.
23 - 27 czerwca 1988
Papieska wizyta w Austrii
28 czerwca 1988
Jan Paweł mianuje 24 kardynałów podczas czwartego konsystorza i ogłasza konstytucję apostolską Pastor Bonus, dokonującą reorganizacji Kurii Rzymskiej.
30 czerwca 1988
Arcybiskup Marcel Lefebvre nielegalnie wyświęca czterech biskupów i automatycznie ściąga na siebie ekskomunikę.
15 sierpnia 1988
List apostolski Mulieris dignitatem o godności i powołaniu kobiety. Jan Paweł II gani przejmowanie przez kobiety męskich wzorów zachowań, sprzeczne z ich powołaniem macierzyńskim.
10 - 19 września 1988
Podróż do Afryki (Zimbabwe, Botswana, Lesotho i Mozambik)
8 - 11 października 1988
Wystąpienie w Parlamencie Europejskim i Trybunale Praw Człowieka (w trakcie pielgrzymki do Francji, 11.10.1988)
6 lutego 1989
Jan Paweł II przyjmuje prof. A. Sacharowa, laureata Pokojowej Nagrody Nobla.
8 - 11 marca 1989
Nadzwyczajne spotkania konsultacyjne pomiędzy arcybiskupami Stanów Zjednoczonych i przedstawicielami Watykanu.
20 kwietnia 1989
Spotkanie z delegacją NSZZ „Solidarność" i z Lechem Wałęsą
28 kwietnia - 6 maja 1989
Kolejna afrykańska podróż (Madagaskar, Reunion, Zambia, Malawi)
27 maja 1989
Audiencja prezydenta George'a Busha
1 - 10 czerwca 1989
Pierwsza w historii papieska pielgrzymka do krajów skandynawskich: Norwegii, Islandii, Finlandii, Danii i Szwecji.
17 lipca 1989
Wznowienie stosunków dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską.
19 - 21 sierpnia 1989
Wizyta w Hiszpanii, papież bierze udział w Światowym Dniu Młodzieży w Santiago de Compostela.
20 sierpnia 1989
Jan Paweł wygłasza kazanie na zakończenie II Światowego Dnia Młodzieży w Santiago de Compostela, w Hiszpanii.
Wrzesień 1989
Jan Paweł II przyjmuje w Watykanie arcybiskupa Canterbury Roberta Runcie
6 - 16 października 1989
Piąta pielgrzymka Jana Pawła II do Azji: Korei Południowej, do Indonezji i na Mauritius, podczas której Papież zwraca się za pośrednictwem radia do Chin z prośbą o nowe otwarcie.
20 października 1989
Watykańska audiencja dla premiera Tadeusza Mazowieckiego, pierwszego niekomunistycznego premiera
12 listopada 1989
Papież kanonizuje Brata Alberta - Adama Chmielowskiego i Agnieszkę Czeską.
24 listopada 1989
List otwarty kardynała Frantiśka Tomaśka zdecydowanie stawia Kościół w Czechosłowacji po stronie „aksamitnej rewolucji".
1 grudnia 1989
Jan Paweł II przyjmuje w Watykanie Michaiła Gorbaczowa. Papież wyraża nadzieję, że władze ZSRR zagwarantują „wszystkim wierzącym możliwości pełnego korzystania z wolności religijnej, która jest fundamentem wszystkich innych wolności".
12 - 17 stycznia 1990
Konsultacje pomiędzy przedstawicielami Kościoła rzymskokatolickiego i rosyjskiego prawosławia w Moskwie nie przynoszą rozwiązania problemu odradzającego się Kościoła greckokatolickiego na Ukrainie.
25 stycznia - 1 lutego 1990
Podróż do krajów afrykańskich: Republiki Zielonego Przylądka, Mali, Gwinei-Bissau, Burkina Faso i do Czadu
Luty - kwiecień 1990
Wznowienie stosunków dyplomatycznych z Węgrami, ZSRR i Czechosłowacją
15 marca 1990
Nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i ZSRR.
21 - 22 kwietnia 1990
Pielgrzymka do Czechosłowacji.
Maj 1990
Wznowienie stosunków dyplomatycznych z Rumunią
6 - 14 maja 1990
Pielgrzymka do Meksyku.
25 - 27 maja 1990
Wizyta na Malcie
26 sierpnia 1990
Podczas modlitwy Anioł Pański Jan Paweł II przedstawia stanowisko Stolicy Apostolskiej wobec kryzysu w Zatoce Perskiej.
1 - 10 września 1990
Podróż do Afryki (Tanzania, Burundi, Rwanda i Wybrzeże Kości Słoniowej)
25 września 1990
Publiczna prezentacja konstytucji apostolskiej Ex corde ecclesiae wzmacnia katolicką tożsamość uniwersytetów katolickich.
30 września - 28 października 1990
Synod Biskupów obraduje nad problemem kapłanów we współczesnym świecie. Zwieńczeniem prac Synodu jest adhortacja apostolska Pastores dabo vobis.
18 listopada 1990
Audiencja dla Michaiła Gorbaczowa
6 grudnia 1990
Wznowienie stosunków dyplomatycznych z Bułgarią
7 grudnia 1990
Ósma encyklika Redemptoris missio (zaprezentowana publicznie 22 stycznia 1991
15 stycznia 1991
Jan Paweł II wysyła listy do prezydentów Saddama Husajna i George'a Busha z prośbą o jak najszybsze rozwiązanie kryzysu w Zatoce Perskiej.
5 lutego 1991
Audiencja dla prezydenta Lecha Wałęsy
4 - 5 marca 1991
Nadzwyczajne konsultacje przedstawicieli Watykanu z patriarchami katolickich Kościołów Bliskiego Wschodu i biskupami krajów zaangażowanych w wojnę w Zatoce Perskiej. List Papieża do Sekretarza Generalnego ONZ w sprawie wojny w Zatoce Perskiej.
13 kwietnia 1991
Mianowanie hierarchii Kościoła w Rosji, na Białorusi i w Kazachstanie
1 maja 1991
Ogłoszona zostaje trzecia społeczna encyklika Jana Pawła, Centesimus annus.
10 - 13 maja 1991
Podróż do Portugalii
13 kwietnia 1991
Jan Paweł II ustanawia trzy administratury apostolskie w Związku Sowieckim.
1 - 9 czerwca 1991
Czwarta wizyta duszpasterska w Polsce.
28 czerwca 1991
Na swoim piątym konsystorzu Jan Paweł powołuje 23 nowych kardynałów.
13 - 20 sierpnia 1991
Druga część pielgrzymki do Polski. Podróż na Węgry (od 17 sierpnia)
14 - 15 sierpnia 1991
Papież zwraca się do uczestników III Światowego Dnia Młodzieży (Częstochowa).
8 września 1991
Papież ogłasza dzień modlitw o pokój w Jugosławii
Październik 1991
Listy do biskupów Chorwacji oraz do patriarchy Kościoła prawosławnego w Serbii
2 października 1991
Umiera patriarcha ekumeniczny Dimitrios I, a 22 października jego miejsce zajmuje patriarcha Bartłomiej I.
12 - 21 października 1991
Podróż do Brazylii
8 grudnia 1991
Apel o pokój w Jugosławii
20 grudnia 1991
Audiencja dla prezydenta Republiki Rosyjskiej Borysa Jelcyna
28 listopada - 14 grudnia 1991
W Rzymie Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów poświęcone Europie.
13 stycznia 1992
Stolica Apostolska uznaje niepodległość Chorwacji i Słowenii.
8 lutego 1992
Nawiązanie stosunków dyplomatycznych pomiędzy Stolicą Apostolską i Słowenią, Chorwacją i Ukrainą
19 - 26 lutego 1992
Podróż do Senegalu, Gambii i Gwinei.
25 marca 1992
Reorganizacja struktury Kościoła w Polsce.
13 maja 1992
Papież ogłasza, że dzień 11 lutego - święto Matki Boskiej z Lourdes - będzie corocznie obchodzony jako Światowy Dzień Chorego.
4 - 10 czerwca 1992
Podróż do Angoli, na Wyspy św. Tomasza i Książęcą.
25 czerwca 1992
Papież podpisuje nowy Katechizm Kościoła Katolickiego
15 lipca 1992
Jan Paweł II przechodzi operację usunięcia łagodnego guza jelita.
12 - 28 sierpnia 1992
Jan Paweł II przebywa w poliklinice Gemelli w Rzymie
21 września 1992
Stolica Apostolska nawiązuje stosunki dyplomatyczne z Meksykiem.
9 - 14 października 1992
Papież bierze udział w IV Konferencji Generalnej Rady Episkopatu Ameryki Łacińskiej w Santo Domingo.
31 października 1992
Jan Paweł otrzymuje raport komisji papieskiej na temat Galileusza i zachęca do nowego dialogu pomiędzy nauką i religią.
7 grudnia 1992
Publiczna prezentacja Katechizmu Kościoła Katolickiego.
12 - 15 stycznia 1993
Jan Paweł II w dwóch wystąpieniach do polskich biskupów z okazji wizyt ad limina ogłasza nadejście „godziny laikatu" w polskim katolicyzmie, a także sprzeciwia się Kościołowi stronniczemu.
2 lutego 1993
Jan Paweł II pisze list do arcybiskupa Sarajewa w sprawie pogłębiającej się wojny w byłej Jugosławii
3 - 10 lutego 1993
Kolejna pielgrzymka do Afryki (Benin, Uganda, Sudan) - spotkania z nosicielami wirusa HIV i z dziećmi chorymi na AIDS
10 lutego 1993
Podczas dziesiątej pielgrzymki do Afryki w przemówieniu w Chartumie Papież potępia prześladowania chrześcijan w Sudanie.
1 marca 1993
Apel do Sekretarza Generalnego ONZ o położenie kresu wojnie na Bałkanach
9 kwietnia 1993
Jan Paweł zwraca się do sióstr karmelitanek z klasztoru obok byłego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, prosząc je o kontynuowanie modlitwy w innym miejscu.
25 kwietnia 1993
Pielgrzymka do Albanii z wyświęceniem czterech nowych biskupów.
8 - 10 maja 1993
Podczas trzydniowej pielgrzymki na Sycylię Papież krytykuje działalność mafii.
12 - 17 czerwca 1993
Podróż do Hiszpanii
17 - 24 czerwca 1993
Konsultacje przedstawicieli Kościołów rzymskokatolickiego i prawosławnego w libańskim Balamand, mające na celu likwidację podziałów ekumenicznych w okresie postkomunistycznym.
2 lipca 1993
Badania w rzymskiej klinice Gemelli
28 lipca 1993
Papież podpisuje konkordat zawarty między Polską a Stolicą Apostolską
9 - 16 sierpnia 1993
Podróż na Jamajkę, do Meksyku i USA
4 - 10 września 1993
Papieska pielgrzymka na Litwę, Łotwę i do Estonii.
12 - 15 sierpnia 1993
IV Światowy Dzień Młodzieży w Denver (w stanie Kolorado).
21 września 1993
Jan Paweł II spotyka się w Watykanie z naczelnym rabinem Izraela Meirem Lauem
5 października 1993
Dziesiąta encyklika Jana Pawła II, Veritatis splendor (podpisana 6 sierpnia).
11 -12 listopada 1993
Jan Paweł II potyka się i doznaje zwichnięcia stawu barkowego.
30 grudnia 1993
Stolica Apostolska i Izrael podpisują porozumienie o podstawowych zasadach regulujących wzajemne stosunki.
15 stycznia 1994
W dorocznym przemówieniu do korpusu dyplomatycznego Jan Paweł II krytykuje bałwochwalstwo nacjonalizmu.
23 stycznia 1994
Papież przewodniczy Światowemu Dniu Modlitwy o Pokój na Bałkanach
11 lutego 1994
Jan Paweł II ustanawia Papieską Akademię Obrony Życia
17 marca 1994
Audiencja dla premiera Izraela Icchaka Rabina
7 kwietnia 1994
W Auli Pawła VI, w obecności Papieża -koncert ku czci ofiar Holocaustu.
8 kwietnia 1994
Papież odsłania odrestaurowany fresk Sąd Ostateczny Michała Anioła w Kaplicy Sykstyńskiej
10 kwietnia - 8 maja 1994
Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów dla Afryki obraduje w Rzymie; prace Synodu kończy adhortacja apostolska Ecclesia in Africa, ogłoszona we wrześniu 1995.
28 kwietnia 1994
Jan Paweł upada i łamie kość udową.
29 kwietnia 1994
Papież przechodzi zabieg wszczepienia sztucznego stawu biodrowego.
29 kwietnia - 27 maja 1994
Pobyt w poliklinice Gemelli
13 maja 1994
W Watykanie zostaje otwarty klasztor dla żeńskiego zakonu kontemplacyjnego.
22 maja 1994
Jan Paweł II ogłasza list apostolski Ordinatio sacerdotalis o udzielaniu święceń kapłańskich wyłącznie mężczyznom.
Czerwiec - sierpień 1994
W 12 wystąpieniach przy okazji modlitwy na Anioł Pański Jan Paweł stara się nadać nowy kształt międzynarodowej dyskusji na temat planowania rodziny i kwestii ludnościowych, w związku z III Międzynarodową Konferencją na temat Zaludnienia i Rozwoju.
13 czerwca 1994
Kolegium kardynalskie omawia przygotowania do Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.
5 - 13 września
Obrady Międzynarodowej Konferencji na temat Zaludnienia i Rozwoju w Kairze.
8 września 1994
Papież modli się o pokój w Sarajewie. W tym dniu miał być w obleganym mieście, wizyta nie doszła do skutku.
10 - 11 września 1994
Podróż do Chorwacji
29 września 1994
Szmuel Hadas, pierwszy ambasador Izraela w Stolicy Apostolskiej, składa na ręce Papieża listy uwierzytelniające.
19 października 1994
Opublikowana zostaje książka Jana Pawła II Przekroczyć próg nadziei.
25 października 1994
Nawiązanie stosunków dyplomatycznych z Organizacją Wyzwolenia Palestyny.
10 listopada 1994
List apostolski Tertio millennio adveniente o Wielkim Jubileuszu Roku 2000.
11 listopada 1994
Wspólna deklaracja chrystologiczna podpisana z Patriarchą Asyryjskiego Kościoła Wschodniego kończy trwający 1500 lat okres teologicznego oddalenia.
26 listopada 1994
Papież mianuje 30 nowych kardynałów.
13 grudnia 1994
Jan Paweł II pisze „List do dzieci" świata.
26 grudnia 1994
Jan Paweł II został ogłoszony przez magazyn „Time" Człowiekiem Roku 1994
Styczeń - grudzień 1995
Jan Paweł II piętnaście razy publicznie apeluje o pokój w Bośni-Hercegowinie.
11 - 21 stycznia 1995
Pielgrzymka na Filipiny, do Papui-Nowej Gwinei, Australii i Sri Lanki
14 stycznia 1995
Na falach radia Veritas Asia Ojciec Święty zachęca wszystkich chińskich katolików do „odnalezienia dróg komunii i pojednania".
15 stycznia 1995
W Manili na celebrowanej przez Jana Pawła II mszy kończącej V Światowy Dzień Młodzieży zbiera się największy tłum w historii świata.
20 - 22 maja 1995
Pielgrzymka do Czech
25 marca 1995
Evangelium vitae - jedenasta encyklika.
22 maja 1995
Wizyta w Skoczowie, Bielsku-Białej i w Żywcu (przy okazji pobytu w Czechach)
25 maja 1995
Ut unum sint, pierwsza papieska encyklika na temat ekumenizmu.
27 - 30 czerwca 1995
Patriarcha ekumeniczny Bartłomiej I składa wizytę w Watykanie.
29 czerwca 1995
Ojciec Święty ogłasza „List do kobiet".
30 czerwca - 3 lipca 1995
Papieska wizyta na Słowacji
9 - 10 września 1995
Papież przebywa w Loreto na spotkaniu z młodzieżą
4 - 15 września 1995
W Pekinie trwają obrady IV Światowej Konferencji poświęconej Kobiecie.
14 - 20 września 1995
Podróż do Afryki (RPA, Kamerun, Kenia)
4 - 9 października 1995
III pielgrzymka Jana Pawła II do USA.
5 października 1995
Przemówienie Jana Pawła II na forum Zgromadzenia Ogólnego ONZ.
12 listopada 1995
List z okazji 400-lecia unii brzeskiej.
26 listopada - 14 grudnia 1995
Zbiera się Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów w sprawie Libanu.
5 - 12 lutego 1996
Podróż do Gwatemali, Nikaragui, Salwadoru i Wenezueli
22 lutego 1996
Konstytucja apostolska Universi Dominici Gregis zmienia zasady wyboru papieży.
25 marca 1996
Adhortacja apostolska Vita consecrata wieńczy prace Synodu Biskupów.
14 kwietnia 1996
Podróż do Tunezji
15 kwietnia 1996
Spotkanie z naczelnym rabinem Rzymu Elio Toaffą
17 - 19 maja 1996
Podróż do Słowenii
15 czerwca 1996
Początek reorganizacji Kurii Rzymskiej.
21 - 23 czerwca 1996
Pierwsza papieska pielgrzymka do zjednoczonych Niemiec.
6 - 7 września 1996
Papieska wizyta na Węgrzech
19 - 23 września 1996
Pielgrzymka do Francji
6 - 15 października 1996
Pobyt w klinice Gemelli w Rzymie
8 października 1996
W klinice Gemelli operacja usunięcia wyrostka robaczkowego.
7 - 10 listopada 1996
Jan Paweł II wraz z kapłanami - złotymi jubilatami z całego świata - obchodzi pięćdziesiątą rocznicę święceń kapłańskich.
15 listopada 1996
Ukazuje się duchowa autobiografia Ojca Świętego: Dar i Tajemnica.
19 listopada 1996
Spotkanie z Fidelem Castro w Watykanie
14 - 18 października 1996
Negocjacje miedzy Stolicą Apostolską i władzami Wietnamu w Hanoi.
3 - 5 grudnia 1996
Arcybiskup Canterbury, dr George Carey, składa wizytę w Rzymie.
23 - 25 stycznia 1997
Wizyta w Watykanie ormiańskiego katolikosa Cylicji Arama Keszisziana.
4 kwietnia 1997
Biuro Prasowe Watykanu informuje, że w ciągu pierwszych 3 dni działania stronę internetową odwiedzono 2,9 mln razy.
7 kwietnia 1997
Papież przyjmuje prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego
12 - 13 kwietnia 1997
Pielgrzymka Jana Pawła do Bośni i Hercegowiny, do Sarajewa.
25 - 27 kwietnia 1997
Kolejna papieska wizyta w Czechach
10 - 11 maja 1997
Pielgrzymka do Libanu.
31 maja - 10 czerwca 1997
Pielgrzymka Jana Pawła II do Polski.
Czerwiec 1997
Patriarchat Moskiewski odwołuje planowane spotkanie patriarchy Aleksego II i Jana Pawła II.
21 - 24 sierpnia 1997
Papież uczestniczy w VI Światowym Dniu Młodzieży w Paryżu.
5 września 1997
Śmierć Matki Teresy z Kalkuty.
2 - 6 października 1997
Podróż do Brazylii
31 października 1997
Przemówienie podczas zorganizowanego przez Watykan sympozjum „Korzenie antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim".
16 listopada - 12 grudnia 1997
W Rzymie zbiera się Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów dla Ameryki.
21 - 26 stycznia 1998
Pierwsza w historii pielgrzymka Papieża na Kubę.
21 lutego 1998
Jan Paweł II mianuje 20 kardynałów.
Luty - marzec 1998
Ratyfikacja konkordatu z Polską, wymiana dokumentów konkordatowych
16 marca 1998
Watykańska Komisja do spraw Stosunków Religijnych z Judaizmem ogłasza dokument „Pamiętamy: Refleksje nad Shoah".
21 - 23 marca 1998
Pielgrzymka do Nigerii
19 kwietnia - 14 maja 1998
W Rzymie zbiera się Specjalne Zgromadzenie Synodu Biskupów dla Azji.
18 maja 1998
Papież podpisuje list apostolski Ad tuendam fidem.
21 maja 1998
Podpisanie listu Apostolos suos.
25 maja 1998
Jan Paweł II staje się najdłużej urzędującym papieżem w XX wieku.
30 maja 1998
Pół miliona członków ruchów odnowy wraz z Papieżem świętuje wigilię Zielonych Świątek na Placu św. Piotra.
31 maja 1998
Jan Paweł II podpisuje List Dies Domini.
12 czerwca 1998
Jan Paweł II przyjmuje Jasera Arafata przywódcę Autonomii Palestyńskiej
19 - 21 czerwca 1998
Kolejna pielgrzymka papieża do Austrii
25 czerwca 1998
Stolica Apostolska ogłasza wspólny luterańsko-rzymskokatolicki dokument na temat nauki o usprawiedliwieniu.
2 - 4 października 1998
Jan Paweł II w Chorwacji
11 października 1998
Jan Paweł II wbrew protestom środowisk żydowskich kanonizuje siostrę Teresę Benedyktę od Krzyża (Edytę Stein).
15 października 1998
Publiczna prezentacja trzynastej encykliki Jana Pawła II, Fides et ratio.
18 października 1998
Papież odprawia na placu św. Piotra mszę z okazji dwudziestej rocznicy pontyfikatu.
22 - 27 stycznia 1999
Podróż do Meksyku i USA (St. Louis). W Guadalupe Jan Paweł II zamyka Synod Biskupów dla Ameryki.
2 maja 1999
Jan Paweł II beatyfikuje stygmatyka Ojca Pio z San Giovanni Rotondo
7 - 9 maja 1999
Pielgrzymka Jana Pawła II do Rumunii.
5 - 17 czerwca 1999
Siódma pielgrzymka Jana Pawła II do Polski (odwiedza m.in. Gdańsk, Pelplin, Licheń, Warszawę, Bydgoszcz, Toruń)
29 czerwca 1999
Papieski List o pielgrzymowaniu do miejsc związanych z historią zbawienia.
1 października 1999
Otwarcie Drugiego Specjalnego Zgromadzenia Synodu Biskupów poświęconego Europie. Jan Paweł II ogłasza patronkami Europy święte: Katarzynę Sieneńską, Brygidę Szwedzką i Teresę Benedyktę od Krzyża (Edytę Stein).
5 - 9 listopada 1999
Jan Paweł II w Indiach i Gruzji.
24 - 25 grudnia 1999
W Wigilię o północy, papież otwiera Drzwi Święte w Bazylice św. Piotra na znak otwarcia Wielkiego Jubileuszu Roku 2000
18 stycznia 2000
Otwarcie Drzwi Świętych i nabożeństwo ekumeniczne w Bazylice św. Pawła za Murami w Rzymie.
23 lutego 2000
„Pielgrzymka duchowa" do Ur, ojczyzny Abrahama.
24 - 26 lutego 2000
Jubileuszowa pielgrzymka na górę Synaj.
12 marca 2000
Dzień Przebaczenia. Wyznanie win popełnionych przez ludzi Kościoła. Jan Paweł II przeprasza m.in. Żydów za prześladowania.
20-26 marca 2000
Jubileuszowa pielgrzymka do Ziemi Św.
30 kwietnia 2000
Kanonizacja siostry Faustyny Kowalskiej.
7 maja 2000
Ekumeniczne wspomnienie męczenników XX wieku w rzymskim Koloseum.
12-13 maja 2000
Wizyta w Fatimie. Beatyfikacja dwojga wizjonerów: Franciszka i Hiacynty Marto.
18 czerwca 2000
Papież otwiera w Watykanie 47 Międzynarodowy Kongres Eucharystyczny.
15-20 sierpnia 2000
Światowy Dzień Młodzieży w Rzymie.
3 września 2000
Jan Paweł II beatyfikuje w Rzymie papieży Piusa IX i Jana XXIII.
5 września 2000
Ogłoszenie deklaracji Dominus Iesus Kongregacji Nauki Wiary (podpisanej 6 sierpnia 2000).
1 października 2000
Kanonizacja 120 męczenników z Chin oraz bł. Katarzyny Drexel, bł. Marii Józefy Sancho de Guerra i bł. Józefiny Bakhita.
7-8 października 2000
Jubileusz Biskupów - z jubileuszową pielgrzymką do Rzymu przybywa ok. 1500 biskupów.
15 października 2000
Setki tysięcy ludzi świętują Jubileusz Rodzin w ulewnym deszczu na placu św. Piotra.
31 października 2000
Jan Paweł II ogłasza św. Tomasza More'a patronem polityków i rządzących.
6 stycznia 2001
Uroczyste zakończenie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000. Jan Paweł II ogłasza list apostolski Novo millennio ineunte.
21 lutego 2001
Jan Paweł II mianuje 44 nowych kardynałów.
4-9 maja 2001
Pielgrzymka szlakiem św. Pawła - do Grecji, Syrii i na Maltę.
23 - 27 czerwca 2001
Papieska pielgrzymka na Ukrainę.
12 września 2001
Na środowej audiencji generalnej potępia dokonanie zamachów terrorystycznych w Nowym Jorku i Waszyngtonie.
22-27 września 2001
Pielgrzymka do Kazachstanu i Armenii.
30 września-27 października 2001
X Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów.
21 października 2001
Beatyfikacja Luigiego i Marii Beltrame-Quattrocchi, pierwszej wspólnie beatyfikowanej pary małżeńskiej.
22 listopada 2001
Podpisuje nową adhortację apostolską Ecclesia in Oceania, będącą owocem specjalnego Synodu Biskupów.
24 stycznia 2002
Papież bierze udział w ekumenicznej modlitwie o pokój zorganizowanej w Asyżu.
11 kwietnia 2002
Jan Paweł II spotyka się z uczestnikami VIII Sesji Plenarnej Papieskiej Akademii Nauk Społecznych i przedstawia swoją refleksję na temat globalizacji.
22-26 maja 2002
Pielgrzymuje do Azerbejdżanu i Bułgarii.
10 czerwca 2002
Jan Paweł II i ekumeniczny patriarcha Konstantynopola Bartłomiej I podpisują wspólną deklarację katolicko-prawosławną w sprawie ochrony środowiska.
16 czerwca 2002
Kanonizacja Ojca Pio z Pietrelciny.
24 lipca-2 sierpnia 2002
Papieska pielgrzymka do Ameryki: Kanady, Guatemali, Meksyku.
16-19 sierpnia 2002
Pielgrzymka do Polski (Kalwaria Zebrzydowska, Kraków)
Wrzesień 2002
W Castel Gandolfo powstają medytacje Tryptyk Rzymski (opublikowany wiosną 2003 r).
6 października 2002
Kanonizacja José Marii Escrivy de Balaguera, założyciela Opus Dei.
12 października 2002
Papież przyjmuje prawosławnego patriarchę Rumunii Teoktysta.
16 października 2002
Ojciec Święty ogłasza list apostolski Rosarium Virginis, poświęcony modlitwie różańcowej i dołączający do różańca czwartą część: tajemnice światła.
31 października 2002
Jan Paweł II otrzymuje tytuł honorowego obywatela Rzymu
13 lutego 2003
Spotkanie z głównym rabinem Rzymu Riccardem Di Segnia
22 marca 2003
Jan Paweł II potępia wojnę w Iraku
17 kwietnia 2003
Papież wyraża wolę odwiedzenia Rosji. Ogłasza encyklikę Ecclesia de Eucharistia.
3-4 maja 2003
Jan Paweł II udaje się na 99 pielgrzymkę zagraniczną: do Hiszpanii.
18 maja 2003
Kanonizacja biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara i matki Teresy Ledóchowskiej.
6 - 9 czerwca 2003
Jan Paweł II udaje się w 100 podróż apostolską - do Chorwacji.
22 czerwca 2003
Pielgrzymka do Bośni i Hercegowiny.
28 czerwca 2003
Podpisanie adhortacji apostolskiej Ecclesia in Europa, będącej podsumowaniem Synodu Biskupów z października 1999, obradującego nad problemami Kościoła w Europie.
28-29 czerwca 2003
Spotkanie z delegacją Patriarchy Ekumenicznego Konstantynopola Bartłomieja I w Rzymie.
Lipiec 2003
Papież przebywa w Castel Gandolfo, światowe media piszą o jego złym stanie zdrowia
Wrzesień 2003
Zwierzchnik włoskiej wspólnoty żydowskiej Emmanuelle Pacifici zgłosił Papieża do medalu Sprawiedliwy wśród Narodów Świata.
11-14 września 2003
Podróż na Słowację.
Styczeń 2004
Jan Paweł II ogląda Pasję Gibsona w prywatnych apartamentach w Watykanie.
16 stycznia 2004
Papież mówi w trakcie spotkania z rabinami z Izraela, że antysemityzm jest grzechem ciężkim.
11 marca 2004
Papież potępia zamach terrorystyczny na dworcu Atocha w Madrycie.
5-6 czerwca 2004
Pielgrzymka do Szwajcarii.
Czerwiec 2004
Papież zapowiada Rok Eucharystii.
15-16 sierpnia 2004
Jan Paweł II przebywa w sanktuarium maryjnym w Lourdes we Francji.
Sierpień 2004
Przekazanie ikony Matki Bożej Kazańskiej Patriarchatowi Moskiewskiemu.
Wrzesień 2004
Rusza produkcja filmu biograficznego o Karolu Wojtyle w reżyserii Giacomo Battiato. Główną rolę gra Piotr Adamczyk.
Koniec grudnia 2004
Apel o solidarność z ofiarami tsunami w Azji Południowo - Wschodniej.
Styczeń 2005
Stan zdrowia papieża pogarsza się, zostają odwołane papieskie spotkania.
9 lutego 2005
Jan Paweł II nie bierze udziału w uroczystościach Środy Popielcowej.
Luty - marzec 2005
Papież podupada na zdrowiu, dwukrotnie przebywa w klinice Gemelli, lekarze dokonują zabiegu tracheotomii. Na całym świecie ukazują się przekłady nowej książki papieża pt. „Pamięć i tożsamość".
6 marca 2005
Papież błogosławi wiernych z okna swojego apartamentu (przed powrotem do kliniki).
16 marca 2005
Papież pojawia się w oknie w Watykanie.
Wielkanoc 2005
Papież bierze udział w uroczystościach Wielkiego Tygodnia i Zmartwychwstania Pańskiego za pomocą telewizji.
27 marca 2005
Jan Paweł II udziela w Wielką Niedzielę milczącego błogosławieństwa „Urbi et Orbi".
30 marca 2005
Papież odżywiany jest przez sondę.
31 marca 2005
Jan Paweł II przechodzi w nocy ciężki zawał, po reanimacji odmawia przewiezienia do kliniki Gemelli.
1 kwietnia 2005
Ali Agca deklaruje, że modli się za Jana Pawła II, za głowę Kościoła Katolickiego modlą się też polscy muzułmanie, na Placu Św. Piotra czuwa ponad 10 tys. ludzi, do Watykanu od rządów wielu państwa spływają depesze z życzeniami powrotu do zdrowia i wytrwałości, za papieża modlą się wyznawcy wielu odłamów chrześcijaństwa. Poświęca nowe korony dla wizerunku Matki Bożej na Jasnej Górze.
2 kwietnia 2005
Papież Jan Paweł II umiera w Watykanie.
1 czerwca 2005
Zostaje ogłoszony Edykt w sprawie rozpoczęcia procesu beatyfikacyjnego.

# data[].attributes.attachment_link.description
JAN PAWEŁ II (1920 - 2005) - KALENDARIUM ŻYCIA I PONTYFIKATU 18 maja 1920 W Wadowicach urodził się Karol Józef Wojtyła, syn Karola i Emilii z Kaczorowskich. Ojciec, oficer w austriackiej administracji wojskowej, po odzyskaniu niepodległości służył w stopniu porucznika w Powiatowej Komendzie Uzupełnień. 20 czerwca 1920 Ochrzczony w kościele parafialnym w Wadowicach przez ks.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
zobacz artykuly tego autora >

zobacz artykuly tego autora >
Fragment książki abp. Mieczysława Mokrzyckiego i Brygidy Grysiak "Miejsce dla każdego. Opowieść o świętości Jana Pawła II"
Kiedy odchodził do Domu Ojca, patrzyłem na jego spokojną twarz i myślałem, że tak właśnie umierają święci. Jan Paweł II był piękny, kiedy umierał. Jego skóra była gładka. Jakby nagle stała się młodsza. Żadnego grymasu cierpienia. Totus tuus. Jakby już był w objęciach Matki Bożej. Jakby już witał się z Jej Synem. To wielka łaska, że mogłem mu służyć. Że mogłem przy nim być, kiedy umierał.

Swoim życiem, cierpieniem i śmiercią napisał najpiękniejszą encyklikę. Żadna inna encyklika nie miała takiej siły. Żadna inna encyklika nie przyprowadziła do Boga tylu ludzi. To, jak żył i jak umierał na oczach całego świata, było dowodem jego miłości do nas. Dowodem zaufania i wielkiej mądrości. Wiedział, jak wielu jest wśród nas niewiernych Tomaszów. Że nie uwierzymy, dopóki nie zobaczymy. Że w słabości jest siła...
Ostatnia Wielkanoc, czyli ostatnia encyklika, cierpieniem i śmiercią napisana
W Wielki Czwartek na początku mszy krzyżma świętego kardynał Giovanni Battista Re odczytał papieskie przesłanie. Jan Paweł II zapewniał w nim, że śledzi mszę w telewizji i że przyłącza się do jej uczestników w dziękczynieniu za „dar i tajemnicę kapłaństwa". Pisał też, że modli się, „by nie zabrakło w Kościele świętych kapłanów". I tę intencję zawierzył Matce Bożej. Oglądał mszę w sypialni - wspomina arcybiskup Mokrzycki. - Nic nie mówił. Zawsze bardzo przeżywał Wielki Czwartek. Myślę, że ten Wielki Czwartek przeżywał szczególnie. Bardzo chciał uczestniczyć we mszy świętej upamiętniającej ustanowienie Eucharystii. Ale na to też nie było szans.

Poranek w Wielki Piątek nie różnił się od innych poranków. Jan Paweł II pościł jak zwykle w każdy Wielki Piątek. Jak mówi arcybiskup Mokrzycki, zjadł kilka łyżek grysiku i trochę zmiksowanej zupy. To wszystko. Podobno do końca liczył na to, że może uda mu się być tam, w Koloseum. Ale dla lekarzy, dla najbliższych współpracowników od dawna było jasne, że Wielki Piątek Papież spędzi w domu. Kiedy w Koloseum ruszała droga krzyżowa pod przewodnictwem kardynała Ruiniego, Papież siedział już przed telewizorem w swojej kaplicy. Ten obraz był transmitowany na cały świat. Telewizja nie pokazywała jego twarzy. Ciągle miał rurkę w tchawicy - opowiada Arcybiskup. - Lekarze włożyli ją znowu po audiencji w środę. My ją widzieliśmy, widzowie nie mogli tego zobaczyć. To była jego droga krzyżowa. Ciężko oddychał. Widać było, że walczy. To był duży wysiłek. Ale bardzo chciał, żeby tak było. Chciał oglądać. Chciał choć tak uczestniczyć w tym nabożeństwie. Droga krzyżowa w Koloseum rozpoczęła się od odczytania listu papieskiego. „Adoracja krzyża odsyła nas do zadania, od którego nie wolno nam się wymówić - pisał - misji, którą Święty Paweł wyraził w słowach: "W moim ciele dopełniam braki udręk Chrystusa dla dobra Jego ciała, którym jest Kościół"". Zapewniał, że swoje cierpienie ofiarował, „aby wypełnił się plan Boży, a Jego słowo szło między ludzi". Pisał, że patrzy na krzyż i wielbi go. „Witaj, krzyżu, jedyna nadziejo, obdarz nas cierpliwością i odwagą, i wyjednaj światu pokój!"

Siedzieliśmy z Ojcem Świętym w kaplicy - wspomina arcybiskup Mokrzycki. - I tr udno było nam opanować wzruszenie. To było wyznanie wiary, jakiego nie doświadczyłem. Ojciec Święty siedział tam z rurką w tchawicy i mówił ludziom, że on wielbi ten krzyż. I że ofiarowuje go za to, żebyśmy zrozumieli, co Pan Bóg do nas mówi. Myślę, że wielu ludziom otwierały się wtedy oczy i serca. Jestem pewien. Arcybiskup wspomina, jak w pewnym momencie Papież poprosił o krzyż. Chciał nieść krzyż. Razem z Chrystusem. Dosłownie. Fizycznie. Już nie tylko w przenośni. Chwila zastanowienia, który krzyż podać - opowiada Arcybiskup. - Stanisław mówi, że najlepiej ten lekki, drewniany, który miałem w sypialni. Pobiegłem szybko schodami. Przyniosłem ten krzyż. I to ten krzyż Ojciec Święty tak bardzo tulił do policzka. Na oczach całego świata. Kiedy dzisiaj o tym myślę, widzę w tym jakąś głęboką symbolikę. Bo parę lat wcześniej pewna kobieta w Bieszczadach poprosiła męża, żeby dla niej ten krzyż wyrzeźbił. Była po wypadku, nie mogła chodzić. Chciała się modlić. Potrzebowała takiego krzyża, który nie byłby za ciężki. Mąż krzyż wyrzeźbił, a ona trzy lata później przekazała ten krzyż pielgrzymom ze wsi, którzy wybierali się do Rzymu. Oni podarowali krzyż Ojcu Świętemu.

(...)

Ojciec Święty przytulony do tego krzyża wytrwał wtedy do końca transmisji - wspomina. - Potem był bardzo zmęczony. Wykończony. Nic nie mówił. Modlił się jeszcze u siebie w sypialni. To był niezwykły dzień. Widzieliśmy, że Ojciec Święty był szczęśliwy, że przeżył tę drogę razem z wiernymi, że był z nimi, a oni z nim. Wszyscy cieszyliśmy się, że się udało.

Wielka Sobota też w domu. Pod znakiem intensywnych ćwiczeń z logopedą. Jak mówi były papieski sekretarz, niezwykle męczących dla Papieża. Ojciec Święty bardzo chciał przemówić do wiernych w Niedzielę Wielkanocą. Dlatego długo i wytrwale ćwiczył. I bardzo dobrze mu to wychodziło. Mszę Wigilii Paschalnej w Watykanie oglądał w telewizji. Razem oglądaliśmy. Na początku kardynał Ratzinger odczytał specjalne przesłanie Jana Pawła II: „Zaprawdę nadzwyczajna to noc, w której promieniejąca jasność zmartwychwstałego Chrystusa pokonuje w sposób ostateczny moc ciemności zła i śmierci i zapala w sercach wierzących nadzieję i radość. (...) Dzięki męce i zmartwychwstaniu to, co było zburzone, zostało odbudowane - przekonywał Papież - to, co się postarzało, odnawia się, wszystko zaś powraca piękniejsze niż przedtem do swej pierwotnej doskonałości". Jan Paweł II, głosząc światu sens cierpienia Chrystusa, tłumaczył sens swojego cierpienia. Jakby chciał nas przygotować na to, co stanie się za kilka dni. W prasie zaczęły się pojawiać opinie, że Papież właśnie pisze swoją najpiękniejszą encyklikę. Cierpieniem i niemocą, która ustępuje mocy ducha i modlitwy.

Przyszła Wielka Niedziela i chwila próby - opowiada Arcybiskup. - Byliśmy pewni, że wszystko pójdzie dobrze, bo wcześniej Ojciec Święty naprawdę dobrze sobie już radził. Pojawił się w oknie, żeby pobłogosławić wiernych. Podałem mu tekst, a on mówi cichutko: „Nie mam głosu". Nie wiedziałem, co zrobić. Czekałem. A Ojciec Święty śledził tylko tekst błogosławieństwa na kartce. A potem zrobił znak krzyża. To było jego ostatnie Urbi et orbi. Milczące. Nie powiedział ani słowa. Tysiące ludzi na placu Świętego Piotra wiwatowały na jego cześć. Ale na wielu twarzach było widać smutek i łzy. Pamiętam, że kiedy kardynał Sodano odczytywał papieskie orędzie, Ojciec Święty podnosił kartki do góry, jakby chciał pokazać nam wszystkim i tym ludziom na placu, że to są jego dla nas i dla nich słowa. Dobrze by było, żebyśmy o tych słowach pamiętali... Jezusie, zostań z nami. Zostań z nami. Ile razy pielgrzymi w najdalszych zakątkach świata tak właśnie wołali do Jana Pawła II - mówi z uśmiechem Arcybiskup.

Poniedziałek Wielkanocny od rana był trudny. Papież czuł się gorzej. Po raz pierwszy nie odmówił z wiernymi modlitwy maryjnej Regina coeli. Na placu Świętego Piotra tłumy czekały, aż pojawi się w oknie. Takie były plany - przyznaje Arcybiskup. - Ale Ojciec Święty czuł się źle. Prawie nic nie jadł. Bardzo wychudł. Baliśmy się o niego. Nie chcieliśmy go narażać. Nie miał siły. Radio Watykańskie czekało do ostatniej chwili. Nie wyemitowało serwisu w samo południe. Przez dłuższą chwilę puszczano muzykę, czekano na decyzję. W końcu na antenie pojawił się bez zapowiedzi program „Z archiwum Radia Watykańskiego" i usłyszeliśmy przemówienie Jana Pawła II z trzeciej audiencji generalnej, z pierwszego roku pontyfikatu.

We wtorek Ojciec Święty dużo odpoczywał. Wtorki miał wolne od pracy, choć w ten wtorek nie miało to znaczenia. Wszelkie obowiązki były zawieszone. Czuł się jakby trochę lepiej - opowiada Arcybiskup. - Na tyle dobrze, by w środę zaskoczyć wszystkich po raz ostatni. Chyba czuł, że zbliża się koniec, i chciał bez względu na wszystko pokazać się w oknie młodym ludziom, którzy czuwali na placu Świętego Piotra. Audiencja była odwołana, ale Ojciec Święty postanowił, że w oknie się pokaże. Choć na chwilę. I pokazał się. Na pięć minut. Odczytano jego krótkie przesłanie dla młodzieży: „Moi drodzy, przyjaźń z Jezusem, naszym Odkupicielem, niech rozjaśnia zawsze wasze życie, pozostańcie zjednoczeni z Nim przez słuchanie Jego słowa i czynny udział w uczcie eucharystycznej. Bądźcie Jego wiernymi świadkami, szczególnie pośród waszych rówieśników. Wszystkim składam raz jeszcze serdecznie życzenia wielkanocne". Pozdrawiał też Polaków. Dziękował za modlitwę i błogosławił. Potem tłum odśpiewał modlitwę „Ojcze nasz" po włosku. A Jan Paweł II kreślił znak krzyża w powietrzu. Nakreślił go kilka razy. Tłumy wiwatowały. A on jakby nie chciał się z nimi rozstać - wspomina Arcybiskup. - Traktował ich jak swoich przyjaciół. Tak się do nich zwykle zwracał. Mówił: moi przyjaciele... To było ich pożegnanie. Ostatnia wspólna modlitwa. Po audiencji Ojciec Święty odprawił mszę świętą. Była to nasza ostatnia Eucharystia w kaplicy. Już w czasie tej mszy Ojciec Święty poczuł się źle. Ale ją dokończył. Wróciliśmy do sypialni i położył się do łóżka. I już z niego nie wstał. Aż do chwili śmierci.

Chwilę potem przyszedł kryzys. Lekarze powiedzieli nam wprost - mówi Arcybiskup - że jeśli Ojciec Święty nie dostanie jedzenia przez sondę, może umrzeć. Potem któryś z profesorów komentował, że gdyby tej sondy Ojcu Świętemu wtedy nie wprowadzono, byłaby to eutanazja polegająca na zaniedbaniu. Lekarze sondę założyli. Przez nos do żołądka. I tak Ojciec Święty dostawał pożywienie. Gotowe odżywki podawali mu doktor Buzzonetti i siostra Tobiana. Dużo odpoczywał. Dużo leżał, godzinami siedział w fotelu. Odprawiał mszę świętą w prywatnej kaplicy. Ale też na siedząco. Jego ciało odmawiało posłuszeństwa, ale umysł był ciągle jasny. Rozmawiał z nami ściszonym głosem.

W czwartek, dwa dni przed śmiercią, Papież po raz kolejny i po raz ostatni zawierzył Kościół i świat miłosierdziu Bożemu. Podyktował specjalny telegram do kardynała Macharskiego, metropolity krakowskiego, na uroczystości Miłosierdzia Bożego w Łagiewnikach. „Pragnę ponownie zawierzyć tej miłości Kościół i świat - pisał - wszystkich ludzi na całym okręgu ziemi, a także siebie samego w mojej słabości".

Kolejny kryzys. Papież tracił oddech, miał wysoką gorączkę. Byliśmy przerażeni - wspomina Arcybiskup. - Lekarze powiedzieli, że to wstrząs septyczny, od zakażenia dróg moczowych. I że to koniec. Nie dziś, nie jutro, to za kilka dni. Mówili, żeby jechać do szpitala, ale Ojciec Święty się nie zgodził. Nie chciał. Pragnął zostać w domu. Powiedział to Stanisławowi, a ten przekazał lekarzom wolę Ojca Świętego. Arcybiskup Mokrzycki opowiada dalej: Pada pytanie, czy lekarze mogą zapewnić Ojcu Świętemu wszystko to, co miałby zapewnione w szpitalu. Mówią, że tak. Dlatego zostajemy w domu. To nie była decyzja o przerwaniu uporczywej terapii, jak przez ostatnie lata niektórzy to interpretowali. Papież miał pełną opiekę medyczną i do końca przyjmował leki. Na początku dostał antybiotyki i tlen. Oddychał za pomocą maski tlenowej. Lekarze opanowali gorączkę i dreszcze. Antybiotyki na szczęście zaczęły działać. Około dwudziestej trzeciej Ojciec Święty uspokoił się, już nie walczył o każdy oddech i zaczął oddychać bez maski. Wtedy opowiadają mu, że cały świat się za niego modli. Że na placu Świętego Piotra są tłumy młodych ludzi. Papież jest pogodny, ale bardzo słaby. Lekarze mówią: stan stabilny, jednak bardzo ciężki. O dziewiętnastej siedemnaście Ojciec Święty przyjął Komunię Świętą i sakrament chorych od kardynała Mariana Jaworskiego. Był cały czas przytomny. Wymieniał nas po imieniu, kiedy podchodziliśmy do niego, by ucałować dłoń. Na koniec dnia były medytacje i wspólna modlitwa. Siostry śpiewały Apel jasnogórski. A Ojciec Święty, jak każdego dnia, im błogosławił.

(...)

W piątek Papież obudził się przed szóstą. Przytomny i spokojny. Już o siódmej koncelebrowaliśmy mszę świętą - wspomina arcybiskup Mokrzycki. - Ojciec Święty miał pogodną twarz. Mimo że noc była ciężka. Serce odmawiało posłuszeństwa. Lekarze interweniowali. Nad zdrowiem Papieża czuwał jego osobisty lekarz Renato Buzzonetti. Razem z nim dwaj specjaliści od reanimacji, kardiolog, laryngolog i dwaj pielęgniarze. Ojciec Święty poprosił w pewnej chwili, żeby mu przeczytać czternaście stacji drogi krzyżowej. Czytają mu siostry. A on słucha w skupieniu. I modli się. Zaczynają schodzić się goście. Każdy chciał się pożegnać. Wieczorem tylu młodych ludzi na placu się modli. Mówimy o tym Ojcu Świętemu. A on coś pokazuje. Początkowo nie rozumiemy. Stanisław podpytuje. Ojciec Święty potwierdza. „Szukałem was, a teraz wy przyszliście do mnie i za to wam dziękuję". Uśmiecha się.

W sobotę o siódmej trzydzieści rano przy łóżku Papieża odprawiają mszę świętą. Przy Janie Pawle II są dwaj sekretarze, pięć sióstr zakonnych i jego osobisty lekarz. Renato Buzzonetti powie po śmierci Papieża dziennikowi „La Repubblica", że umierający Jan Paweł II przypominał mu Chrystusa, z tą różnicą, że Chrystus na krzyżu mógł mówić, Papież zaś odchodził w milczeniu. Zapewnia, że wraz z kolegami uczynił wszystko, by Papieżowi pomóc. Przychodzą kolejni goście, kardynałowie z Kurii Rzymskiej. Przychodzi kardynał Ratzinger, który potem mówi, że spotkał Jana Pawła II w pełni świadomego, że podąża do Boga... Papież nalega, że chce podziękować też Francesco, który od lat sprząta jego apartament.

Dziękuje mu.

Potem święci osobiście korony dla dwóch obrazów Matki Bożej Częstochowskiej. Kardynał Jaworski koronuje nimi chwilę później obraz w kaplicy polskiej w podziemiach bazyliki Świętego Piotra. Druga para koron została przekazana na Jasną Górę, dla Matki Bożej i Pana Jezusa z wizerunku częstochowskiego. Około czternastej Ojciec Święty zaczyna tracić świadomość - wspomina Arcybiskup. - Potem co jakiś czas jeszcze do nas wraca i uśmiecha się wtedy lekko. Mniej więcej o szesnastej żegnamy się z nim. Każdy po kolei podchodzi, całuje jego dłoń i mówi, co chce Ojcu Świętemu na koniec powiedzieć. Ja powiedziałem: „Bóg zapłać, Ojcze Święty. Proszę o błogosławieństwo". Pobłogosławił mnie. Jego twarz promieniała. Widziałem, że towarzyszymy w ostatniej drodze świętemu człowiekowi. Mówiłem to już kiedyś, powtórzę i teraz: Jan Paweł II był piękny, kiedy umierał. Jego twarz była piękna. Tak umierają tylko święci.

Ksiądz profesor Styczeń czytał na głos Ewangelię według świętego Jana. Zdążył doczytać do dziewiątego rozdziału, nim nastąpił koniec. Ostatnie słowa Papieża usłyszała siostra Tobiana. Przywołał ją spojrzeniem, a kiedy nachyliła się nad nim, zbliżając ucho do jego ust, powiedział: „Pozwólcie mi odejść do Pana". Około dziewiętnastej zapadł w śpiączkę. Zapaliliśmy wtedy gromnicę i postawiliśmy w oknie sypialni - wspomina Arcybiskup. - O dwudziestej odprawiliśmy mszę świętą w wigilię Niedzieli Miłosierdzia Bożego. W Ewangelii jest opis, kiedy apostołom ukazuje się zmartwychwstały Chrystus. W pierwszy wieczór po Wielkanocy. I pozdrowienie: „Pokój wam!". Wszystko pasowało. Stanisław podał Ojcu Świętemu kilka kropli krwi Chrystusa jako wiatyk. Po mszy siostry odmówiły różaniec. Płakały.

Jest dwudziesta pierwsza trzydzieści siedem. Monitor pokazuje, że serce Jana Pawła II przestało bić. Doktor Buzzonetti nachyla się nad Ojcem Świętym, a potem mówi nam: „Powrócił do domu Ojca". Stanisław intonuje Te Deum. Dziękczynienie zamiast rozpaczy. Najpierw nie mogłem tego pojąć. Pękało mi serce. Ale szybko zrozumiałem. To była piękna chwila. Pożegnanie pięknego, świętego życia. Mieliśmy Panu Bogu za co dziękować. Przy łóżku Papieża byli obaj sekretarze, kardynał Jaworski i arcybiskup Ryłko, ksiądz profesor Styczeń, ojciec Czesław Drążek, były siostry sercanki, lekarze i pielęgniarze. Była Wanda Półtawska. Był też papieski ceremoniarz ksiądz prałat Konrad Krajewski, który tak wspomina ostatnie chwile przy boku świętego Papieża:
Klęczeliśmy wokół łóżka Ojca Świętego. Papież leżał w półmroku. Dyskretne światło stojącej lampy skierowane na ścianę sprawiało, że był jednak dobrze widoczny. Kiedy wybiła godzina, o której za jakiś czas dowiedział się cały świat, nagle z klęczek podniósł się ksiądz arcybiskup Stanisław Dziwisz. Zapalił w sypialni światło i przerwał ciszę tajemnicy umierania Papieża Jana Pawła II, ciszę tajemnicy śmierci, która jest przecież integralną częścią życia. Drżącym, ale nadzwyczajnie pewnym głosem, z wyraźnym akcentem góralskim (przeciągając jedną z sylab), zaczął śpiewać: „Ciebie Boga wysławiamy, Tobie Panu wieczna chwała...". To było jak grom z jasnego nieba! Chyba wszyscy jednocześnie spojrzeliśmy zdziwieni na Arcybiskupa! Jednak zapalone światła i uroczysty śpiew kolejnych słów hymnu: „Ciebie wielbi ziemia cała", uświadomiły każdemu z nas, że oto jesteśmy już w zupełne innej rzeczywistości: Jan Paweł II umarł - to znaczy żyje! Kiedy Jan Paweł II przestał chodzić i podczas celebracji był całkowicie - w dosłownym tego słowa znaczeniu - zależny od ceremoniarzy, zacząłem sobie coraz bardziej zdawać sprawę, że dotykam osoby świętej. Być może denerwowałem watykańskich spowiedników, kiedy przed każdą celebracją szedłem do spowiedzi, czując jakiś wewnętrzny nakaz i potrzebę. A celebracji bywało czasem kilka w tygodniu!
Dotykałem Papieża za życia (przez długie siedem lat), ale także wtedy kiedy jego dusza odłączyła się od ciała. W momencie śmierci pozostają po nas tylko zwłoki, czyli - jak pisze ksiądz Jan Twardowski - coś obcego, co się z człowieka „zwlekło" i co stanie się prochem. Sam człowiek wymknął się, odszedł i jest już objęty tajemnicą Bożą (Kilka myśli o cierpieniu, przemijaniu i odejściu, s. 51)...

# data[].attributes.attachment_link.description
zobacz artykuly tego autora > zobacz artykuly tego autora > Fragment książki abp. Mieczysława Mokrzyckiego i Brygidy Grysiak "Miejsce dla każdego. Opowieść o świętości Jana Pawła II" Kiedy odchodził do Domu Ojca, patrzyłem na jego spokojną twarz i myślałem, że tak właśnie umierają święci. Jan Paweł II był piękny, kiedy umierał.

# data[].attributes.headline
Był u nas - Jan Paweł II w Zamościu (12 czerwca 1999 r.)

# data[].attributes.subject
Był u nas - Jan Paweł II w Zamościu (12 czerwca 1999 r.)