# data[].attributes.headline
Ένα σχολείο, δύο κόσμοι

# data[].attributes.subject
Ένα σχολείο, δύο κόσμοι

# data[].attributes.body
Μια ταινία μικρού μήκους που αποδεικνύει πως τα παιδιά με αναπηρία μπορούν να ενταχθούν στη γενική τάξη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ένα σχολείο, δύο κόσμοι -  Δημοτικό Σχολείο Εμπρόσνερου Αποκορώνου

# data[].attributes.headline
Αναπηρία στο σχολείο

# data[].attributes.subject
Αναπηρία στο σχολείο

# data[].attributes.body
Πρόκειται για μια έρευνα που αποδεικνύει πως πολλά παιδιά με αναπηρία εγκαταλείπουν το σχολείο.

# data[].attributes.headline
Χρήση των ΜΜΜ

# data[].attributes.subject
Χρήση των ΜΜΜ

# data[].attributes.body
Μέσα από το βίντεο φαίνεται η δυσκολία στη μεταφορά.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΟΛΟΓΟΘΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΜΕΑ Η ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΟΤΗΤΑ ΣΤΑ ΜΜΜ(TV100-140818)

# data[].attributes.headline
Διακρίσεις στον εργασιακό χώρο

# data[].attributes.subject
Διακρίσεις στον εργασιακό χώρο

# data[].attributes.body
Πρόκειται για ένα άρθρο που περιγράφει τις δυσκολίες προσβασιμότητας και ένταξης στην εργασία.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Περίληψη

Η εργασία αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο προστατεύεται από το κράτος (άρθρο 22 του Συντάγματος). Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως στις σύγχρονες κοινωνίες αποτελεί ΄΄υποχρέωση΄΄ του ατόμου ως το κύριο μέσο βιοπορισμού καθώς δίνει την δυνατότητα στο άτομο να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, όμως παράλληλα του προσφέρει ηθική και πνευματική ικανοποίηση καθώς νοιώθει χρήσιμο, παραγωγικό και μέλος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Υπό την έννοια αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εργασία αποτελεί ένα από τα κύρια και ουσιαστικά μέσα κοινωνικοποίησης και κοινωνικής ένταξης. Στην Ευρώπη σήμερα τα Άτομα με Αναπηρία αποτελούν ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού (περίπου 80 εκατομμύρια) τα οποία δεν απολαμβάνουν πλήρη συμμετοχή στην οικονομική και κοινωνική ζωή εξαιτίας περιβαλλοντικών και συμπεριφορικών εμποδίων. Το ποσοστό φτώχειας των ατόμων με Αναπηρία είναι 70% υψηλότερο από τον μέσο όρο, γεγονός που οφείλεται στη περιορισμένη πρόσβαση στην απασχόληση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναλάβει μια σειρά πρωτοβουλιών, καθώς η πλήρης συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνικοοικονομική ζωή αποτελεί σημαντική παράμετρο για την επιτυχία της στρατηγικής ΄΄Ευρώπη 2020΄΄,όσον αφορά τη δημιουργία "έξυπνης, βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη". Στο πλαίσιο αυτό έχει εκπονηθεί η Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την αναπηρία 2010-2020,η οποία αναφέρει οκτώ βασικούς τομείς δράσης: προσβασιμότητα, συμμετοχή, ισότητα, εκπαίδευση και κατάρτιση, κοινωνική προστασία, υγεία, εξωτερική δράση και απασχόληση. Στην Ελλάδα σήμερα το ποσοστό απασχόλησης των ατόμων με αναπηρία είναι 50%, γεγονός που καταδεικνύει την υποχρέωση μας ως κοινωνία να λάβουμε ειδικά μέτρα για την ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Τα πρώτα μέτρα πολιτικής για την ενίσχυση της απασχόλησης των ατόμων με αναπηρία εμφανίζονται την δεκαετία του '90, την δεκαετία του 2000 ακολούθησαν και άλλα τα οποία όμως αποτελούν απόρροια της ενσωμάτωσης ευρωπαϊκών οδηγιών. Η τελευταία παρέμβαση αφορά στο νόμο 4440/2016. Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι να διερευνηθεί η ενσωμάτωση των Ευρωπαϊκών κατευθύνσεων στις Εθνικές πολιτικές, και ειδικότερα στο κατά πόσο τα μέτρα πολιτικής που εφαρμόζονται στην χώρα μας συμβάλουν στην ένταξη των ατόμων με αναπηρία στην κοινωνική και οικονομική ζωή, μέσω της ενίσχυσης της απασχόλησης τους. Μέσα από την ανασκόπηση συναφούς βιβλιογραφίας διαπιστώνεται πως στην χώρα μας "οι ευρωπαϊκές πολιτικές απασχόλησης και κοινωνικής προστασίας, με εξαίρεση ορισμένα πεδία ,έχουν χαρακτήρα ήπιων παρεμβάσεων, που στηρίζονται στην εθελοντική και μη δεσμευτική εφαρμογή" (Σακελαρόπουλος&Οικονόμου 2006). Τα μέτρα πολιτικής που εφαρμόστηκαν στην χώρα μας αν και προσπάθησαν να ενισχύσουν την απασχόληση των ατόμων με αναπηρία ,στην πράξη φαίνεται να δημιούργησαν επιπρόσθετα εμπόδια στην ένταξη τους στην κοινωνικοοικονομική ζωή.

Περίληψη

Employment is considered a fundamental human right. For that reason it is protected by the state (Constitution Article no 22). Moreover, in modern societies, employment is regarded as an obligation that leads to satisfactory living standards. At the same time it provides the individual with a sense of moral and spiritual fulfillment. The working person feels productive and useful member of society. In that sense, it is widely accepted that employment is a means to socialization and social inclusion. Nowadays, Disabled People constitute a significant part of the European population (about 80 million) who nevertheless do not enjoy full participation in economic and social life because of environmental and behavioural barriers. The poverty rate for people with disabilities is 70% higher than average, partly due to limited access to employment. As full participation of people with disabilities in socio-economic life is an important parameter for the success of the Europe 2020 Strategy in creating smart, sustainable and inclusive growth, a number of initiatives, have been introduced by the European Union in this direction. In this context, the European Disability Strategy 2010-2020 has been developed, which specifies eight key action areas: accessibility, participation, equality, education and training, social protection, health, external action and employment. As far as Greece is concerned, the employment rate for people with disabilities is 50%. This number alone shows the need to take special measures in order to integrate people with disabilities in our country's social and economic life. The first policy measures to support the employment of people with disabilities appear in the 1990s, others followed in 2000 but these were just the result of the integration of European directives. The latest intervention is related to Law 4440/2016. The aim of this paper is to investigate the inclusion of European guidelines into national policies. More particularly whether the policy measures implemented in our country contribute to the integration of people with disabilities into social and economic life by enhancing their employment chances. The review of relevant literature shows that in our country "European employment and social protection policies, with the exception of certain fields, could be characterized as mild interventions based on voluntary and non-binding implementation" (Sakelaropoulos & Economou 2006). Although the policy measures applied in our country, have attempted to boost the employment of people with disabilities, yet they appear to have created additional barriers to these people's socioeconomic inclusion.

Σχολή

Σχολή Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών

Ακαδημαϊκό Τμήμα

Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής

Τίτλος Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών

Ευρωπαϊκή Κοινωνική Πολιτική

Περιγραφή

Αριθμός Εισαγωγής: 011817-011818 cd

# data[].attributes.attachment_link.title
Διακρίσεις στην αγορά εργασίας, η περίπτωση των Ατόμων με Αναπηρία.

# data[].attributes.attachment_link.description
Περίληψη Η εργασία αποτελεί θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα το οποίο προστατεύεται από το κράτος (άρθρο 22 του Συντάγματος). Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως στις σύγχρονες κοινωνίες αποτελεί ΄΄υποχρέωση΄΄ του ατόμου ως το κύριο μέσο βιοπορισμού καθώς δίνει την δυνατότητα στο άτομο να εξασφαλίσει ένα ικανοποιητικό επίπεδο διαβίωσης, όμως παράλληλα του προσφέρει ηθική και πνευματική ικανοποίηση καθώς νοιώθει χρήσιμο, παραγωγικό και μέλος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

# data[].attributes.headline
Ψυχολογικά & κοινωνικά προβλήματα

# data[].attributes.subject
Ψυχολογικά & κοινωνικά προβλήματα

# data[].attributes.body
Το άρθρο αναφέρεται στην ψυχολογική υπόσταση του ατόμου μέχρι την αποδοχή της αναπηρίας

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι άνθρωποι που βιώνουν μία μορφή αναπηρίας για πρώτη φορά, νιώθουν τρομερό άγχος.

Έρχονται αντιμέτωποι με τις μεταβάσεις της ζωής, αξιολογούν τις αλλαγές και βιώνουν τα θέματα αναπηρίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Από κοινωνιολογική άποψη, οι άνθρωποι που βιώνουν την αναπηρία, θα πρέπει επίσης να ασχοληθούν για πρώτη φορά με το ρόλο της οικογένειας, τα διαπολιτισμικά θέματα και να προσαρμοστούν στις συνέπειες της αρνητικής συμπεριφοράς που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στο σύνολό τους καθώς και με τους ρόλους των επαγγελματιών που θα συνεργαστούν για να τους βοηθήσουν στη μετάβαση αυτή. Το σύστημα της ζωής και διαβίωσης τους αλλάζει με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, γεγονός που σημαίνει ότι πρέπει να υπομείνουν μια διαδικασία προσαρμογής και αυτοαξιολόγησης.

Η εμπειρία ενός τραυματισμού που οδηγεί σε μια ψυχολογική ή σωματική αναπηρία, είναι παρόμοια σε διάρκεια με τη διαδικασία πένθους και θα μπορούσε να εξομοιωθεί με την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Για παράδειγμα, η διαδικασία του πένθους μπορεί να περιλαμβάνει την προσαρμογή στην αναπηρία που το πρόσωπο βιώνει και μπορεί να χωριστεί σε μια σειρά από τέσσερα στάδια ή καθήκοντα - σοκ, άρνηση, θυμό / κατάθλιψη, και την προσαρμογή / αποδοχή.

Τα στάδια είναι αναμενόμενα, αλλά δεν είναι ομαλά ή στεγνά. Οι άνθρωποι που βιώνουν για πρώτη φορά αναπηρία, περνούν από τα στάδια αυτά με τους δικούς τους ρυθμούς και ενδέχεται να παραλείψουν εντελώς ολόκληρα στάδια. Δυσκολία υπάρχει όταν το άτομο έχει πρόβλημα στην επίλυση ενός εκ των σταδίων ή "κολλάει" σε ένα από αυτά. Όταν συμβαίνει αυτό, η περαιτέρω πρόοδος προς την προσαρμογή και την αποδοχή παρεμποδίζεται.

Το βίωμα της αναπηρίας και η σημασία της ψυχολογικής παρέμβασης

Η ψυχολογική παρέμβαση μπορεί να βοηθήσει το άτομο που βιώνει για πρώτη φορά αναπηρία, να προχωρήσει μέσα από τα στάδια της αναπηρίας και να το βοηθήσει στην επίλυση τυχόν δυσκολιών που μπορεί να αντιμετωπίσει στην πορεία του. Η παρέμβαση στοχεύει στην αύξηση της αυτοεκτίμησης και της εμπιστοσύνης του ατόμου. Η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT) είναι μία παρέμβαση που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει το άτομο να διαχειριστεί τις πεποιθήσεις του σχετικά με την εμφάνισή του ή τη σωματική του λειτουργία.

Οι γνωστικές προσεγγίσεις, μέσα από αυτή τη μορφή της θεραπείας, εστιάζουν μεθοδολογικά σε βασικά ζητήματα κατά τη διαδικασία της προσαρμογής, συμβάλλοντας στη μείωση της τάσης του ατόμου να μεγεθύνει τους κινδύνους που σχετίζονται με νέες δραστηριότητες, καθώς επίσης και να το βοηθούν να αλλάξει κάποια συστήματα πεποιθήσεων που μπορεί το άτομο να έχει και που ίσως παρεμποδίζουν την προσαρμογή του. Το χρονικό διάστημα που χρειάζεται ένα άτομο να δεχθεί CBT θεραπευτική προσέγγιση, εξαρτάται από το είδος της αναπηρίας που βιώνει και την ικανότητα του ατόμου να ανταποκριθεί σε αυτήν.

Τα στάδια προσαρμογής σε μια νέα μορφή της Αναπηρίας

Τα στάδια της προσαρμογής σε μια νέα μορφή αναπηρίας περιλαμβάνουν τέσσερα βασικά στάδια. Αυτά τα στάδια είναι: σοκ, άρνηση, θυμός/κατάθλιψη και αποδοχή. Οι άνθρωποι προχωρούν μέσα από τα στάδια αυτά με το δικό τους ρυθμό:

Σοκ: το σοκ περιλαμβάνει μια κατάσταση συναισθηματικού και σωματικού μουδιάσματος που μπορεί να διαρκέσει από μερικές ώρες έως αρκετές ημέρες.

Άρνηση: Η άρνηση μπορεί να διαρκέσει από τρεις εβδομάδες έως και δύο μήνες και είναι ένας μηχανισμός άμυνας που επιτρέπει τη σταδιακή είσοδο των επιπτώσεων της νέας αναπηρίας που έχει βιώσει το άτομο. Η άρνηση γίνεται καθοριστική όταν έρχεται σε επαφή με τη ζωή του ατόμου, τις μορφές θεραπείας ή τις προσπάθειες αποκατάστασης.

Θυμός/Κατάθλιψη: Ο θυμός και η κατάθλιψη είναι συναισθηματικές αντιδράσεις που σχετίζονται με την απώλεια και την αλλαγή του ατόμου που βιώνει στην κοινωνική του φροντίδα και κατάσταση. Το άτομο μπορεί να βιώσει μια σειρά από διαφορετικά συναισθήματα κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου και να θρηνήσει για τις αλλαγές στην εικόνα του σώματος, στη λειτουργία, στην απώλεια των προσδοκιών για το μέλλον ή στην ικανοποίηση που έπαιρνε από οποιαδήποτε λειτουργία που έχει πλέον χαθεί.

Αποδοχή: Η φάση της προσαρμογής και της αποδοχής δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι το πρόσωπο είναι χαρούμενο για την αναπηρία που βιώνει τώρα, αν και επιτρέπει την παραίτηση από τις ψεύτικες ελπίδες, καθώς και την επιτυχή προσαρμογή των νέων ρόλων με βάση ρεαλιστικές δυνατότητες και περιορισμούς. Το άτομο μπορεί να επωφεληθεί από τις αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους που βιώνουν παρόμοιες μορφές αναπηρίας και να νιώσει ενδεχομένως πιο άνετα με αυτό που είναι.

Οι συναισθηματικές πτυχές που συνδέονται με μια νέα μορφή αναπηρίας είναι πολλές φορές ένας σημαντικός παράγοντας στον καθορισμό της έκβασης του ατόμου και των οφελών που σχετίζονται με τις προσπάθειες αποκατάστασης. Η αποτελεσματική ψυχολογική παρέμβαση είναι ευεργετική, στην ανάκαμψη από έναν τραυματισμό που προκάλεσε μια μορφή αναπηρίας. Πολλοί άνθρωποι βιώνουν περισσότερα από τέσσερα στάδια προσαρμογής σε μια σωματική αναπηρία και στην πραγματικότητα οι άνθρωποι μπορεί να βιώσουν μέχρι και δώδεκα στάδια που περιλαμβάνουν:

Σοκ

Ανησυχία/Άγχος

Διαπραγμάτευση

Άρνηση

Πένθος

Κατάθλιψη

Απόσυρση

Εσωτερικευμένη οργή

Εξωτερικευμένη επιθετικότητα

Αναγνώριση

Αποδοχή

Προσαρμογή

Άτομα με Ιδιαίτερες Ανάγκες: Είστε ακόμα ο εαυτός σας

Σε οποιαδήποτε περίπτωση, η αναπηρία δεν αλλάζει το πρόσωπο. Αντί αυτού, η αναπηρία απειλεί τις έννοιες που κατέχει ένα πρόσωπο σχετικά με το ποιος είναι. Οι άνθρωποι φέρνουν στην αναπηρία τους διάφορα μείγματα πεποιθήσεων, στάσεων, ταλέντων, χαρισμάτων, φόβων, κοινωνικών δεξιότητων που έχουν ή έχουν την ικανότητα να αναπτύξουν. Αυτό που πιστεύει ο άνθρωπος ότι είναι, επηρεάζει την ικανότητά του να προσαρμοστεί στις ειδικές ανάγκες.

Μία από τις συχνές ερωτήσεις που οι άνθρωποι με αναπηρίες ρωτούν είναι: " Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω ". Ίσως το πρώτο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος είναι να καταλάβει ότι ένα άτομο με αναπηρία είναι το ίδιο πρόσωπο που ήταν πριν την εμφάνιση της μορφής αναπηρίας. Είναι σημαντικό να μην υπάρχει διαφορετική αντιμετώπιση μόνο και μόνο επειδή έχουν μια μορφή αναπηρίας. Μην περιμένετε να είναι ασθενέστεροι ή ισχυρότεροι και μην εκπλαγείτε αν έχουν βρει νέα στοιχεία στο εσωτερικό τους που δεν έχουν εμφανιστεί στο παρελθόν.

Η εμπειρία μιας μορφής αναπηρίας ενισχύει με ένα τρόπο και το ζήτημα της ανεύρεσης της προσωπικής ταυτότητας. Μερικοί άνθρωποι είναι υπερήφανοι για τα πράγματα που μαθαίνουν για τον εαυτό τους μέσα από την εμπειρία μιας μορφής αναπηρίας. Εκτιμούν το τρόπο με τον οποίο η αναπηρία τους βοηθά να καθορίζουν τις αξίες τους.

Μια σειρά από ψυχολογικές προσαρμογές έχουν μικρή σχέση με την αναπηρία που βιώνει ένα άτομο. Είναι προβλήματα που αντιμετωπίζει ο καθένας. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να είναι απογοητευμένο επειδή περνάει δύσκολα στο να βρεί κάποιον να αγαπήσει και πιστεύει ότι είναι η μορφή αναπηρίας του που είναι η αιτία της μοναξιάς που αισθάνεται. Αυτό το θέμα, είναι ένα κομμάτι της ζωής πολλών ανθρώπων, είτε βιώνουν μια μορφή αναπηρίας ή όχι. Είναι σημαντικό για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, να μην ερμηνεύουν την αναπηρία ως αποδιοπομπαίο τράγο για τα θέματα που θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν εμφανιστεί στη ζωή τους έτσι κι αλλιώς.

Για την πλειοψηφία των ανθρώπων με αναπηρία, η αναπηρία δεν καθορίζει ποιοι είναι˙ είναι κάτι με το οποίο ασχολούνται όταν καθίσταται αναγκαίο να το αντιμετωπίσουν. Ένα άτομο με αναπηρία είπε κάποτε, ότι ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή είναι ουσιαστικά ανάπηρη επειδή δεν είμαστε σε θέση να ζήσουμε μαζί ειρηνικά, κάτι που ήταν πάντα έτσι και θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον. Επομένως, το ερώτημα που τίθεται είναι: "Τι είναι φυσιολογικό;"

Η Εμπειρία της Νέας Αναπηρίας

Η πλειοψηφία των ανθρώπων που είναι αρτιμελείς, φαντάζονται την εμπειρία μιας μορφής αναπηρίαςσαν να είναι πολύ πιο αρνητική και σκληρή από ό, τι πραγματικά είναι. Για παράδειγμα, ένα άτομο μπορεί να μην έχει καμία ιδέα για το πώς είναι να ζει κάποιος καθηλωμένος σε μια αναπηρική καρέκλα και μπορεί να τους φαίνεται ότι η ζωή για ένα άτομο που χρησιμοποιεί αναπηρικό καροτσάκι είναι πλήρως εξαρτημένη και εξαιρετικά δύσκολη. Τα γεγονότα ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετικά.

Όταν ένα άτομο βιώνει ξαφνικά μια μορφή αναπηρίας λόγω τραυματισμού ή διάγνωσης μιας μορφής εκφυλιστικής νόσου, φέρνει στο μυαλό του τις προηγούμενες αντιλήψεις του για τις αναπηρίες. Δεν είναι έκπληξη το γεγονός ότι ένας αριθμός ανθρώπων βιώνουν θυμό, κατάθλιψη, φόβο, άγχος και μια βαθιά αίσθηση της απώλειας κατά τη διάρκεια των πρώτων σταδίων της εμπειρίας της αναπηρίας τους. Παρά το πόσο καλά προσαρμοσμένο, συναισθηματικά ισχυρό ή ώριμο μπορεί να είναι ένα πρόσωπο, η εμπειρία μιας νέας μορφής αναπηρίας είναι ένα γεγονός που τινάζει στον αέρα πολλές από τις βασικές πεποιθήσεις του για τη ζωή του. Μια νέα μορφή αναπηρίας ζητά επίσης από ένα άτομο να αξιοποιήσει τις δεξιότητες ανθεκτικότητας του, μερικές από τις οποίες μπορεί να μην είχε χρειαστεί ποτέ πριν.

Η εμπειρία ενός ατόμου με μια νέα μορφή αναπηρίας μπορεί να χαρακτηρίζεται από κόπωση, αρνητικά συναισθήματα, μια αίσθηση αδυναμίας ή σύγχυση. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχει και η πιθανότητα να βιώσουν την εμπιστοσύνη και την ελπίδα όσο ανακαλύπτουν νέες ικανότητες για να αντιμετωπίσουν αυτή τη δύσκολη κατάσταση. Η πλειοψηφία των ανθρώπων που βιώνουν μια νέα μορφή αναπηρίας, ρυθμίζεται με τρόπους που δεν πίστευε ποτέ ότι ήταν δυνατόν. Με θετική κοινωνική υποστήριξη από τα μέλη της οικογένειας, τους φίλους και την κοινωνία στο σύνολό της, η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων μπορεί να προσαρμοστεί βιωματικά και συναισθηματικά στη νέα μορφή αναπηρίας.
Πηγή: disabled-world.com

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική υγεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπευτής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική ασθένεια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική διαταραχή

# data[].attributes.attachment_link.title
Ψυχολογικές και Κοινωνικές Πτυχές της Αναπηρίας και η Πολύτιμη Βοήθεια των Ψυχολογικών Παρεμβάσεων

# data[].attributes.attachment_link.description
Έρχονται αντιμέτωποι με τις μεταβάσεις της ζωής, αξιολογούν τις αλλαγές και βιώνουν τα θέματα αναπηρίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

# data[].attributes.body
Ο οργανισμός προωθεί την ένταξη των παιδιών με ειδικές ανάγκες.

# data[].attributes.attachment_link.title
Disability and Child Protection | UNICEF

# data[].attributes.headline
Εμπόδια στην μετακίνηση

# data[].attributes.subject
Εμπόδια στην μετακίνηση

# data[].attributes.body
Η τοποθέτηση σταθερών εμποδίων στις ειδικές διαδρομές.

# data[].attributes.headline
Έλλειψη προσβασιμότητας

# data[].attributes.subject
Έλλειψη προσβασιμότητας

# data[].attributes.body
Κατάληψη πεζοδρομίων από παράνομα τραπεζοκαθίσματα.

# data[].attributes.headline
Φωτεινοί σηματοδότες

# data[].attributes.subject
Φωτεινοί σηματοδότες

# data[].attributes.body
Δυστυχώς τέτοια φανάρια υπάρχουν ελάχιστα στην πόλη σε αντίθεση με το πόσο διευκολύνουν άτομα με προβλήματα όρασης.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.headline
Παρεμπόδιση ραμπών για ΑμΕΑ

# data[].attributes.subject
Παρεμπόδιση ραμπών για ΑμΕΑ

# data[].attributes.body
Η παρακάτω εικόνα είναι συχνή κυρίως στα αστικά κέντρα και στην πόλη μας.