# data[].attributes.body
Ik vind het een vreemde podcast. De stem was wel fijn om naar te luisteren,  maar wat zij vertelde was confronterend. Iedereen wil wel eens weg. Er waren een hoop dingen die gezegd werden die de meeste mensen ook wel hebben,  maar er niet over kunnen of/ en durven te praten. Ik heb de wandeling in spaarnwoude gedaan en had alle rust om te luisteren. En vreemde podcast,  met heel veel aan waarheden erin.

# data[].attributes.body
Ik vond het een beetje een negatieve podcast waarin in mensen wilde verdwijnen en het leven nutteloos vinden. Ik kan mij daar totaal niet in vinden. Vond het ook er onprettig om naar te luisteren. Ik vond het wel fijn om te lopen met de muziekjes tussendoor maar kon totaal niet gefocust blijven op de opdrachten die ze mij vroeg.

# data[].attributes.headline
Na ruim 8 uur achter mijn laptop te hebben gezeten, eindelijk naar buiten gestapt met de podcast aan. Het voelde vreemd. Ik loop sinds we een hond hebben zelden nog in mijn eentje een rondje zonder doel. Ook heb ik nooit oortjes in als ik fiets of wandel. Ik houd ervan om me bewust te zijn van de omgeving en het leven buiten en ik sta open voor contact (dat heb je snel als je met een hond aan het wandelen bent). Met oortjes in zonder je je zo bewust af. Ik woon in de binnenstad en ik moest nog een brief posten, dus ik ben stiekem wel eerst doelbewust langs de dichtstbijzijnde brievenbus gewandeld. Daarna braaf doelloos door de stad gedwaald. Ik werd wel rustig door de podcast. Ik besefte tijdens het luisteren dat ik helemaal niet wil verdwijnen en eigenlijk heel content ben met mezelf en mijn leefsituatie momenteel, fijn.

# data[].attributes.subject
Na ruim 8 uur achter mijn laptop te hebben gezeten, eindelijk naar buiten gestapt met de podcast aan. Het voelde vreemd. Ik loop sinds we een hond hebben zelden nog in mijn eentje een rondje zonder doel. Ook heb ik nooit oortjes in als ik fiets of wandel. Ik houd ervan om me bewust te zijn van de omgeving en het leven buiten en ik sta open voor contact (dat heb je snel als je met een hond aan het wandelen bent). Met oortjes in zonder je je zo bewust af. Ik woon in de binnenstad en ik moest nog een brief posten, dus ik ben stiekem wel eerst doelbewust langs de dichtstbijzijnde brievenbus gewandeld. Daarna braaf doelloos door de stad gedwaald. Ik werd wel rustig door de podcast. Ik besefte tijdens het luisteren dat ik helemaal niet wil verdwijnen en eigenlijk heel content ben met mezelf en mijn leefsituatie momenteel, fijn.

# data[].attributes.body
Het voelde vreemd om achter iemand aan te lopen maar deed het toch. Daarna stil gaan staan durfde ik niet, ik voelde me meteen een gluiperd. De 20 minuten waren snel om. Het was een leuke ervaring! Leuk als we zulke tips blijven krijgen:)

# data[].attributes.body
Ik wist niet wat ik kon verwachten. Vanaf het begin vond ik het heel rustgevend. De rustige geluiden en het praten was een fijne afwisseling. Ik vond het heftige vragen waar ik veel over na moest denken. Ook waren de interviews heftig. Je bent je zo bewust van je omgeving en iedereen om je heen. Dit heb ik nog niet ervaren en was eigenlijk heel fijn. Volledig verdwijnen. Het was ook een ander gevoel, omdat het al schemerig werd. Het was rustig op straat en hierdoor kon ik me echt focussen op alles om me heen.

# data[].attributes.body
Ik heb de "fout" gemaakt niet naar de eerste opdracht te luisteren: Loop een route zonder doel.
Ik moest toch nog naar de primera een pakketje ophalen dus dacht dat doe ik meteen even. Dit resulteerde dat de heftige gedachtes over de podcast zoals 'wil ik ook eens verdwijnen?' zich afwisselden met 'shit heb ik wel een mondkapje bij me..' en 'huh dit is afgesloten ik kan hier toch wel omheen hoe kom ik bij de primera?'

Desondanks toch genoten van de podcast met bijzondere inzichten. Het einde was wel heftig. Ik besefte mij dat ik niet wil verwdijnen. Gelukkig :-)

# data[].attributes.body
Ik vond het erg ingewikkeld om ontspannen te kunnen wandelen én tegelijkertijd te luisteren naar de verhalen. De intense en heftige verhalen zorgden er voor dat ik uiteindelijk de podcast eerder heb afgesloten. De verhalen zorgden ervoor dat mijn positieve en energiek gevoel omsloegen. En daar wilde ik mij voor behoeden. Hierdoor heb ik besloten de podcast uit te zetten. Het gevoel van verdwijnen heb ik wel al eens eerder gehad, waar ik gelukkig uit ben gekomen. Hierdoor kwamen de verhalen misschien nog heftiger en intenser binnen.

# data[].attributes.body
-verwarrend
-verdrietige emoties
-niet geschikt voor suïcidale mensen
-rustgevende geluiden

# data[].attributes.body
Ik had geen idee wat ik kon verwachten van de podcast. Ik ben nooit echt van het luisteren en lopen in mijn eentje. Ik schrok best wel van de intense verhalen van mensen en ging daardoor ook meer om mij heen kijken. Ik heb soms wel het idee dat ik wil verdwijnen, vooral omdat ik dat heel veel stress ervaar met dingen die ik nog moet. De muziek vond ik soms rustgevend maar ik merkte ook dat ik er onrustig van werd en meer om mij heen ging kijken en oplettender was.
Het is niet dat ik wil verdwijnen op die manier, maar soms zou ik meer rust in mijn hoofd willen krijgen.

# data[].attributes.body
Wandelen, versnellen, vertragen, donker, plassen van de regen, niet gezien, natte voeten. Bestaansrecht, doe ik ertoe? Is alles wel zo belangrijk of van waarde in de drukte van alledag. Relativering. Saamhorigheid. Duister. Koud. 'Ik moet plassen'. Bekkenpijn. Ik moet echt vaker 's avonds naar buiten na zo'n computerdag. Coconen, baby voelen. Willen verdwijnen.. nee. Ongemakkelijke gesprekken voeren met veel te veel mensen in een zweterige ruimte: JA! Meer verdwijnen in onbezonnen momentjes met te veel drank.

# data[].attributes.body
Daar gingen we dan, hond aan de riem. Kind op de fiets en lopen maar, geen idee wat ik ervan moest verwachten. Tijdens het wandelen voelde ik meteen de rust, iets waar ik te weinig van heb de laatste tijd. Zelf heb ik dit nog nooit gedaan, maar wat was het fijn! Even de rem erop. Volgende keer als ik een podcast in deze vorm ga luisteren loop ik liever in de duinen, nu was ik vanuit huis gelopen(drukke buurt) richting strand. Ik wil dit zeker vaker gaan doen! Bedankt voor het delen, en deze fijne activiteit! Denise Waleveld

# data[].attributes.body
Zonder echte verwachtingen begon ik met de podcast. Ik ben zelf nooit zo van meditatie oefeningen en podcasts dus ik moest mij er wel voor openstellen. Sommige verhalen uit de interviews vond ik wel heftig, maar de muziek was prettig. Zelf heb ik niet echt een gevoel gehad willen te verdwijnen, meer dat ik mij wel eens afvraag hoe het zou zijn om in een ander soort fantasie rijke wereld te leven.
Het was een interessante ervaring, maar ik denk niet dat ik het snel zelf nog eens zou doen.

# data[].attributes.body
Neutraal stapte ik de wandeling in; wat moet ik verwachten? Verwacht ik wel iets? Wat is het?
Hoe wel ik in eerste instantie geen doel had waar ik zou lopen (werd ook aangeraden) werd ik toch naar de dijk toegetrokken. Het loopt daar zo heerlijk.
De podcast zelf vond ik soms best heftig, maar op andere momenten juist heerlijk. Heftig, omdat je nadenkt over verdwijnen, gevoelens die ik vroeger weleens heb ervaren kwamen een beetje terug; ik was vergeten hoe dat voelde. Maar al heel snel ging dat over, want ik sta toch niet meer zo in het leven? Allang al niet meer!
Tuurlijk lijkt met me nog wel eens lekker: even verdwijnen, even weg op een onbewoond eiland ofzo, lekker warm. Maar gaan je problemen dan weg? Dat denk ik niet.
Een vraag werd gesteld: wat zou ik willen veranderen? Mijn grootste verandering was al dat ik voor de pabo koos om die deeltijd te gaan volgen. Laat ik die verandering maar eerst afmaken ;)
Ik vond het, ondanks de verschillende gevoelens, wel een lekkere wandeling zo!

# data[].attributes.body
In het begin vond ik het wel apart om zo rond te gaan lopen, omdat ik niet wist wat er verwacht werd. Ik merkte dat ik gedurende de wandeling wel steeds meer mij afsloot voor de omgeving. Het was wel lastig, want het was erg druk en er was net een ongeluk gebeurt. Tijdens het verhaal van de man die vertelde dat hij soms de gedachte heeft om te stoppen met dit leven, merkte ik dat ik langzamer ging lopen om goed te kunnen luisteren. Ik werd er best stil van, terwijl ik deze gevoelens zelf niet ken. Het was een aparte wandeling zo.