# data[].attributes.headline
ตั้งแต่เริ่มเข้ามาใน

# data[].attributes.body
ตั้งแต่เริ่มเข้ามาในค่าย ผมรู้สึกว่าน่าจะเป็นค่ายที่น่าเบื่อๆ ไม่มีอะไร แต่พอได้เข้ามาในค่ายกลับรู้สึกมีความสุขที่ได้ทำในสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น การช่วยขนของและขนทรายขึ้นลงวัดทำให้เราได้มีเวลาคิดเรื่องของตนเองมากขึ้น อีกทั้งการนั่งสมาธิ และ กวาดวัด ก็ยิ่งทำให้เรามีความสงบในจิตใจมากขึ้น เพราะในชีวิตประจำวันนั้นมีแต่เรื่องต่างๆให้เราคิดอยู่เสมอจนไม่ได้คิดถึงเรื่องตัวเอง ผมมีความสุขมากๆที่ได้เข้าค่ายนี้ครับ

# data[].attributes.body
สำหรับหนูสัปดาห์ก่อนเข้าค่ายเป็นสัปดาห์ที่ทั้งเหนื่อย ท้อ และวุ่นวายใจมากๆค่ะ เป็นเพราะภาระงานต่างๆที่มีทุกวันไม่เว้น และยังมีสอบ Lab ในวันก่อนเข้าค่ายอีก เรียกได้ว่าไม่มวันไหนที่หนูรู้สึกมีความสุขเลย มันเหนื่อย มันท้อ และล้าไปหมด จนได้มาถึงปลายสัปดาห์ วันที่มาเข้าค่าย แค่ได้เข้ามาในวัด หนูก็รู้สึกถึงความสงบแบบบอกไม่ถูก หนูอาจจะไม่ได้มีสุขล้นแต่หนูรู้ตัวเลยว่าหนูมีความสุขขึ้นค่ะ หนูมีความสุข ความสงบที่หนูไม่ได้รู้สึกแบบนี้มาตั้งนานแล้ว เหมือนหนูหลุดออกมาจากโลกอีกใบหนึ่ง เป็นโลกที่ไม่ต้องนึกถึงหรือพะวงอะไรรอบตัว ไม่มีโซเชียลเน็ตเวิร์คหรือสัญญาณโทรศัพท์ เป็นโลกที่ไม่ต้องเจอสิ่งแวดล้อมหรือสภาพสังคมเดิมๆ เป็นความรู้สึกที่เหมือนได้มาเยียวยาจิตใจค่ะ ส่วนการสวดมนต์ปฏิบัติธรรม ปกติหนูเป็นคนที่ชอบนั่งวิปัสสนา แต่หนูยอมรับเลยว่าครั้งนี้หนูไม่ค่อยมีสมาธิเลยค่ะ อาจจะเป็นเพราะความเหนื่อยล้าสะสมที่ไม่ค่อยได้พักผ่อน แต่การไปเดินป่านั้นหนูชอบมากๆค่ะ เหมือนได้ไปผจญภัยแม้เอ็นขาจะเจ็บบ้างแต่ก็รู้สึกได้ใช้ความพยายาม รู้สึกทั้งเหนื่อยและสนุก และอยากบอกว่าอาจารย์แข็งแรงมากๆเลยค่ะ ขอบคุณอาจารย์มากๆนะคะที่คอยเป็นห่วงลูกศิษย์คนนี้ สุดท้ายนี้การมาค่ายในครั้งนี้ก็ได้รับความสงบ ได้รู้สึกมิตรภาพ ความเป็นห่วงเป็นใย อาหารที่อร่อย ขอบคุณมากๆนะคะอาจารย์ที่เลือกที่นี่และจัดค่ายนี้ขึ้นมา หนูมีความสุขมากขึ้นจริงๆค่ะ
น.ส.ณัฐชยา   ลีสุวรรณ  610910013

# data[].attributes.headline
สิ่งที่ประทับใจในค่าย

# data[].attributes.subject
สิ่งที่ประทับใจในค่าย

# data[].attributes.body
สิ่งที่ดิฉันชอบมากที่สุดในการไปเข้าค่ายครั้งนี้คือการได้ไปเดินเขาค่ะ เพราะทำให้รู้จักเพื่อนหลายคนมากขึ้นจากการช่วยกันลากเพื่อนขึ้น ดึงเพื่อนลง ตอนกวาดทางกันไฟ หน้าที่กวาดก็ไม่ได้ไปหนักที่คนหมู่ใดหมู่หนึ่ง เหนื่อยก็สลับกันไปเรื่อยๆ ถือเป็นช่วยกันคนละนิดคนละหน่อยค่ะ ตอนลงเขา ทางค่อนข้างชันค่ะ ต้องขอบคุณเพื่อนหลายคนจริงๆที่ช่วยจับพยุงไม่ให้เราล้ม คอยบอกทางที่เดินแล้วจะปลอดภัยต่อการล้มกว่าทางอื่น เป็นประสบการณ์ที่น่าสนใจ(หากจะได้ทำอีก) ไม่ค่อยได้ทำ สนุกและรู้สึกท้าทายค่ะ ภาพนี้ก็เป็นตัวอย่างทางเล็กๆและเพื่อนที่ค่อยๆไปพร้อมกันอย่างปลอดภัยค่ะ อาจจะเห็นไม่ชัดมาก แต่ดิฉันยังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ชัดเจนแน่นอนค่ะ
ป.ล.ดิฉันค่อนข้างชอบตอนเวลาขึ้นถึงทางที่ต้องกวาดเพราะมีสัญญาณโทรศัพท์ค่ะ(ด้านล่างไม่มีเลย) โดนพ่อบ่นด้วยเพราะไม่ได้แจ้งให้ทราบก่อนว่าจะไม่ได้ติดต่อพักนึง
นางสาวสริตา ชุมภูศรี  610710242

# data[].attributes.body
ก่อนที่จะเข้าไปเข้าค่ายในครั้งนี้ ตัวผมก็มีความมั่นใจระดับหนึ่งว่า ตัวผมเองน้นมีความสามารถที่จะคิด ไตร่ตรองก่อนจะลงมือทำสิ่งต่างๆ เพื่อที่จะทำให้เกิดความสุขที่แท้จริงต่อผมเอง แต่ตั้งแต่วันแรกที่เข้าไปในค่ายมันสะท้อนให้ผมเห็นมุมองต่างๆที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างเช่นตัวผมเองนั้นก็มีความเชื่ออย่างเดียวว่าต้องยึดติดการกระทำใดการกระทำหนึ่งถึงจะให้ผมมีความสุข แต่เมื่อได้เข้าค่ายแล้วไม่้พียงแต่พระอาจารย์แต่ยังรวมถึงอาจารย์และเพื่อนๆ ที่ช่วยเปิดมุมองให้ผมว่า แต่ละคนนั้นมีแนวทางที่ทำให้เกิดความสุขที่แท้จริงแตกต่างกัน ซึ่งมันเป็นประโยชน์สำหรับผมอย่างมากเพราะผมสามารถนำมาประยุกต์ใช้ให้กับตัวผมเอง
ดังนั้นรูปนี้ผมจึงโพสเพื่อตั้งใจจะสื่อว่า ก้อนต้นไม้เขียวขจีข้างหน้าก็คือสิ่งที่เราทะนงตัวว่าเรารู้แจ้งแล้ว แต่ในความเป็นจริงยังมีสิ่งต่างๆมากมายที่เราอาจจะยังไม่ได้เรียนรู้หรือไม่เห็นอย่างชัดแจ้งและเข้าไปไม่ถึงอย่างพื้นที่ที่อยู่ด้านหลัง ดังนั้นเราจึงควรพร้อมและเปิดใจที่เรียนรู้ตลอดเวลาเพื่อเปิดโอกาสการัพัฒนาตัวเราเอง

สิรภพ หล้านันตา 5807101

# data[].attributes.body
 “ชีวิตคือการก้าวไปข้างหน้า” คำให้กำลังใจที่แฝงด้วยสัจธรรมของชีวิต ตราบใดที่มนุษย์ยังคงคิดว่า การไปข้างหน้า เสมือนเป็นตัวแทนหยุด” หยุดเพื่อทบทวน หยุดเพื่อตั้งหลักใหม่ หยุดเพื่อพัก หรือหยุดเพื่อเปลี่ยนแปลง การใช้ชีวิตด้วยการเดินหน้า เหนื่อยก็ควรผ่อนแรงบ้าง รถที่เดินทางนานๆยังต้องหยุดพักเพื่อให้เครื่องหายร้อน หยุดเพื่อตรวจเช็คระบบภานใน แล้วทำไมชีวิตจะหยุดไม่ได้
  ค่ายครั้งนี้ทำให้เห็นว่า การเดินขึ้นบันได 500 กว่าขั้นนั้น ความคิดแรกที่เกิดขึ้นในหัวคือต้องรีบไปให้ถึงจุดหมาย หนทางยาวไกลแค่ไหนไม่รู้ เส้นทางข้างหน้าเป็นอย่างไรก็ปริศนา ไม่คำนึงถึงกำลังตัวเอง เมื่อขึ้นไปถึงจุดพักจุดแรก ความรู้สึกที่ชัดเจนในตอนนั้นคือ เหนื่อย*ิบหาย จึงเข้าไปนั่งพักในจุดพักนั่งมองต้นไม้รอบๆเพื่อให้หายเหนื่อย มีความคิดหนึ่งโผล่ขึ้นมาในหัวว่า การใช้ชีวิตติดคันเร่งไม่ได้ช่วยให้ไปถึงจุดหมายได้เร็วกว่าเดิม มีแต่จะทำให้เหนื่อย ลองหยุดดูบ้าง แวะพักข้างทาง อาจทำให้คิดทบทวนอะไรๆได้ดีขึ้น เก็บความทรงจำระหว่างทางได้ดีขึ้น
  หากบางครั้งการเดินทางต่อไปข้างหน้าไม่ใช่คำตอบ เราอาจจะต้องหยุด “คนเราถ้าจะกระโดดไกล อาจจะต้องหยุด ย่อให้ต่ำ เพื่อจะกระโดดให้สูงขึ้น ถ้าจะไปให้ไกลอาจจะต้องถอยหลัง

วรัญญา สิทธิอาษา 611210101

# data[].attributes.headline
การผ่านอะไรบางอย่างที่เราไม่คิดว่าจะทำได้มานั้น พอเรามามองย้อนดูแล้วรู้สึกภูมิใจมากๆ

# data[].attributes.subject
การผ่านอะไรบางอย่างที่เราไม่คิดว่าจะทำได้มานั้น พอเรามามองย้อนดูแล้วรู้สึกภูมิใจมากๆ

# data[].attributes.body
อย่างเช่นทางชันในภาพนี้เป็นต้น เป็นทางขึ้นที่ชันที่สุดในการเดินป่าครั้งนั้น ในใจตอนที่เห็นความชันเกือบ90องศานั่นครั้งแรก บวกกับความเมื่อยล้าของขาที่ใช้แรงไปเยอะมากๆ ทำให้คิดไปว่าขึ้นไม่ได้แน่ๆ แต่การที่ได้มีเพื่อนๆหลายๆคนคอยส่งเสียงทั้งให้กำลังใจ บอกให้จับตรงไหน เหยียบตรงไหน นั้นทำให้เราต้องก้าวไปต่อ ต้องขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่ทั้งข้างหน้า ที่คอยยื่นมือมารับ เพื่อนๆที่อยู่ข้างหลังที่ช่วยดันขึ้นเวลาลื่นหรือต้องใช้แรงยกตัวขึ้น ดังนั้นย่อมเรียกได้ว่าการเดินป่าครั้งนี้จะไม่สามารถลุล่วงไปได้หากขาดมิตรภาพดีๆจากห้องเรียนนี้ สุดท้ายนี้การเรียนนอกสถานที่ครั้งนี้ฝึกความอดทนของทั้งกายและใจของฉันได้มากทีเดียว
ชลลฎา อรุณรัตนากร 610710023

# data[].attributes.headline
มิตรภาพคือสิ่งที่ดี

# data[].attributes.subject
มิตรภาพคือสิ่งที่ดี

# data[].attributes.body
สำหรับตัวของผม ค่ายนี้ถือได้ว่าให้อะไรหลายๆอย่างกับผม ได้สอนให้คนเรารู้จักการใช้ชีวิตร่วมกับผู้อื่น สอนให้เราปฏิบัติตัวเป็นคนดีของพระพุทธศาสนา  เนื่องจากวันเเรกผมมีเหตุจำต้องติดภารกิจ ทำให้มาช้ากว่าเพื่อนเลยพลาดกิจกรรมของวันเเรกไป แต่ผมต้องขอขอบคุณอาจารย์มากๆนะครับ ที่อาจารย์ยังอุตส่าห์ไปรับผมกับเพื่อนตอนกลางคืนที่เรามาช้ากัน  ระหว่างทางได้พูดคุยกับอาจารย์ทำให้รู้สึก สนิทกับอาจารย์มากขึ้น อาจารย์ได้แชร์ประสบการณ์ต่างๆของตัวเองให้ฟัง แต่ก็เกรงใจอาจารย์มากที่ ออกมารับผมกับเพื่อน พอไปถึงวัดก็ยังดีที่ได้ทันสวดมนต์กับเพื่อนก่อนนอน พอวันที่สองเป็นวันที่ผมรู้ชอบมากๆ เพราะว่าได้ไป ผจญภัยในป่า เราไปช่วยกันทำแนวกันไฟ ซึ่งถือได้ว่าเป็นประโยชน์มาก เราทุกต่างช่วยเหลือกัน เป็นภาพที่น่าประทับใจจริงๆ แม้เส้นทางจะไม่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่สำหรับผม ถือได้ว่าเปรียบเสมือนอุปสรรคที่เราต้องผ่านพ้นไปให้ สิ่งไหนที่ช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ เพราะสุดท้ายเราทุกคนต้องผ่านไปด้วยกัน สำหรับค่ายครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นความทรงจำหนึ่งในชีวิตที่เราได้มาเจอกัน....ตูมตาม นายกฤษ มะหลีแก้ว 611210006

# data[].attributes.body
จากการที่พวกผมได้ไปเข้าค่ายในวิชาศาสตร์และศิลป์แห่งความสุขที่วัดเป็นเวลา2วันหนึ่งคืน มันทำให้เราได้รู้จักการทำงานของจิตใจในธรรมชาติที่สงบจากการฝึกนั่งสมาธิและสวดมนต์ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ค่อยได้ทำ ทำให้รู้ว่าตัวผมเองเป็นคนที่มีสมาธิสั่นมากและควรฝึกฝนตัวเองให้มีสมาธิที่ดี ความสนุกของค่ายนี้คือเราทุกคนต้องช่วยกันทำงานที่หนักและยากมากซึ่งทุกคนสามารถผ่านมาได้ด้วยการคอยช่วยกันดูแลกันและกันในระหว่างทางที่เข้าไปทำแนวกันไฟในป่าถึงหนทางมันจะยากลำบากก็จะมีมือของคนที่อยู่ข้างหน้าพยุงตัวเราขึ้นแล้วเดินไปพร้อมกันไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง ยังไม่นับการที่ได้ขนทราย ก้อนหิน และกับข้าวขึ้นมาจากบันไดวัดกว่า500 ขั้น แต่คนที่ช่วยขนขึ้นมาก็ไม่เคยทิ้งกันเหนื่อยก็หยุดระหว่างทางพอถึงจุดหมายก็เดินกลับไปขนรอบใหม่จนทุกคนหมดแรง ซึ่งทุกคนที่ทำงานมาอย่างเหน็ดเหนื่อยก็จะเดินมาจบลงที่โต๊ะ โต๊ะที่เรากินข้าวตอนก่อนเริ่มไปทำงานละคอยเล่าเรื่องราวการทำงานของตนเองระหว่างการกิน (เรื่องบนโต๊ะกินข้าว) นครินทร์ สมณาวรรณ610710079

# data[].attributes.body
ค่ายนี้ทำให้ดิฉันได้ทำในหลายๆสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ทำในชีวิตนักศึกษา ตั้งแต่การเดินทางไปยังวัดซึ่งอยู่ค่อนข้างไกล อีกทั้งยังต้องเดินขึ้นบันไดกว่า500ขั้น ได้ช่วยขนทรายขึ้นไปด้านบนวัด ช่วยกวาดใบไม้ทำความสะอาดวัด ทานข้าวก้นบาตรพระ อีกทั้งการตื่นมาทำวัตรเช้าในตอนตีสาม ซึ่งปกติเป็นเวลาที่ดิฉันพึ่งจะเข้านอน ถึงแม้กิจกรรมเหล่านี้จะเป็นสิ่งใหม่สำหรับฉัน ซึ่งบางทีอาจจะลำบากไปบ้างแต่ก็ถือว่าเป็นกิจกรรมที่ทำแล้ว มีความสุขใจ แต่กิจกรรมที่ประทับใจที่สุดคงหนีไม่พ้นการเดินขึ้นเขาไปช่วยทำแนวกันไฟ ด้วยระยะทางที่ไกลและทางเดินที่ลาดชันเต็มไปด้วยอุปสรรคมากมาย ในขาไป อุปสรรคที่พบคือความลาดชันและความแคบของทางเดิน อีกทั้งทางเดินยังเต็มไปด้วยใบไม้ที่ลื่นทำให้เดินยาก ระหว่างการเดินก็จะมีเสียงกรี๊ดตามด้วยเสียงหัวเราะจากการเกือบลื่นล้มของเพื่อนๆมาเป็นพักๆ ซึ่งก็เป็นหนึ่งในสีสันของการเดินทาง เมื่อไปถึงก็ได้ช่วยกันกวาดใบไม้ถางแนวกันไฟ ถึงแม้ไม้กวาดจะมีจำกัดแต่พวกเราก็ช่วยๆกันทำจนสำเร็จได้ ในขากลับก็มีความยากของการเดินทางที่แตกต่างกับขาไป คือการเดินลงเขา ซึ่งยากกว่าการเดินขึ้นเขา แต่ก็ทำให้ได้เคล็ดลับการเดินลงเขาให้ง่ายจากพระอาจารย์มา ถึงเเม้จะยังทำตามไม่ได้แต่ก็ถึงว่าเป็นความรู้ใหม่ติดตัว ซึ่งจากความช่วยเหลือของเพื่อนที่น่ารักก็ทำให้พวกเราสามารถทำกิจกรรมนี้ได้สำเร็จด้วยดี โดยภาพที่ดิฉันเลือกมาก็เป็นภาพที่ได้จากระหว่างการเดินขึ้นเขาที่แสนประทับใจนี้ ซึ่งเป็นภาพต้นอ่อนของต้นไม้ชนิดหนึ่งซึ่งดิฉันไม่รู้จักชื่อ และหากพบเจอแถวๆในเมืองก็อาจจะเดินผ่านโดยไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่ความจริงแล้ว ลำต้นโตเต็มวัยของมันเปรียบเสมือนเป็นผู้ช่วยชีวิตของฉันในวันนั้นเลยก็ว่าได้ ลำตันของมันมีความแข็งแรงเป็นอย่างมาก เป็นจุดยึดให้ดิฉันไต่ขึ้นมาจนถึงบนเขาได้ในที่สุด ต้นอ่อนเหล่านี้ทำให้ฉันตระหนักได้ถึงคุณค่าของสิ่งต่างๆที่ถือว่าทุกอย่างล้วนมีคุณค่า เมื่ออยู่ในสถานการณ์ และสถานที่ที่เหมาะสมของมัน นางสาวกนกรัตน์. มงคล 610710156

# data[].attributes.headline
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และการพบเจอ

# data[].attributes.subject
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และการพบเจอ

# data[].attributes.body
การมาค่ายนี้ทำให้ผมได้พบกับประสบการณ์ดีๆ ได้รู้จักเพื่อนต่างคณะมากขึ้น และยังได้ปฏิบัติธรรม ซึ่งเป็นผลดีกับจิตใจของเราเป็นอย่างมาก ถึงแม้ว่าการไปค่ายครั้งนี้จะพบกับ PM 2.5 เยอะไปหน่อย แต่ความสุขข้างบนนั้นก็ทำให้ PM 2.5 หายไปได้เลย ถึงแม้ระยะเวลา 2 วันที่ไปค่ายนี้อาจจะดูสั้น แต่ภาพจำและความสุขนั้นมีมากเหลือเกิน ทั้งการเดินขึ้นบันได 510 ขั้น การขนทรายขึ้นลง การอาบน้ำที่เย็นมากๆและก็การไปทำวัตรเช้าซึ่งตื่นเช้ามากๆ ซึ่งมันอาจจะดูลำบากแต่ผมกลับมองมันต่างไปผมกลับมองมันว่ามันคือความสุข มันคือประสบการณ์มันคือช่วงเวลาดีๆ เหตุที่ผมเลือกคลิปวีดีโอนี้ เพราะมันเป็นคลิปวีดีโอที่ได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ และมันคือการที่ทำให้ผมรู้จักกับไก่ฟ้า มันถือเป็นความสุขอย่างหนึ่ง มันทำให้ผมลืมแล้วมองข้ามความลำบากนั้นทิ้งไป ผมต้องขอบคุณอาจารย์มากๆที่ได้จัดทำค่ายนี้ขึ้นมา สิ่งนี้แหละเป็นสิ่งที่ผมประทับใจมากๆ ในค่ายนี้ และก็ยินดีที่ได้รู้จักกับเพื่อนๆทุกคนครับ
(ฟิวส์) 611210009

# data[].attributes.headline
จากการที่ได้เข้าค่าย

# data[].attributes.body
จากการที่ได้เข้าค่ายตอนแรกรู้สึกแบบเหนื่อยที่แบบว่าไกลแล้วแบบอากาศก็ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ แต่พอได้เข้าจริงๆก็รุ้สึกสนุกเพราะแบบได้อยู่กับเพื่อนแล้วรูปนี้ก็เหมือนให้ความรุ้สึกว่าถึงแม้ว่าเราจะเหนือยแค่ไหน สถานที่ที่ต้องไปจะไกลแค่ไหน และสภาพอากศจะมีฝุ่นเยอะแค่ไหน แต่ก็ไม่ได้มีแค่เราเพียงคนเดียวที่เจอกับสิ่งเหล่านั้นยังมีเพื่อนที่เจอสิ่งเหล่านั้นไปพร้อมกับเรา  ณัฐพันธุ์. ดาวนันท์ 610710052

# data[].attributes.headline
ผลลัพธ์ของความพยายาม

# data[].attributes.subject
ผลลัพธ์ของความพยายาม

# data[].attributes.body
ตั้งแต่เด็กก็ได้ยินผู้ใหญ่ทุกคนพูดว่า ‘ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น’ มาโดยตลอด ก็ได้แต่จำมาว่า เราต้องพยายามนะถึงจะสำเร็จ โดยที่ไม่ได้เข้าใจจริงๆเลยว่า คำว่า พยายาม เนี่ยมันเป็นยังไง ต้องเจอกับอะไรบ้าง จนพอมาได้เข้าค่ายครั้งนี้ เริ่มแรกเลยคือพอมาถึงที่สำนักสงฆ์ถ้าผาปล่องแล้ว แต่ความจริงคือยังไม่ถึง ต้องเดินขึ้นบันไดไปอีก 500 ขั้น เพื่อที่จะไปยังที่พักพร้อมกับสะพายกระเป๋าสัมภาระขึ้นไปด้วย ซึ่งแน่นอนว่าหนักแน่ๆ พอกำลังจะเดินขึ้น ก็มีช่างภาพบอกว่าให้ช่วยกันยกถังทรายขึ้นไปด้วย ความจริงอาจารย์บอกว่ายังไม่ต้องยกก็ได้ เพราะเดี๋ยวก็จะมีกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ให้มาช่วยอยู่แล้ว แต่ทุกคนก็ไม่กล้าขัดเลยช่วยกันยกถังทรายขึ้นบันไดไปพร้อมกับกระเป๋าสัมภาระ คราวนี้แหละที่หนักยิ่งกว่าเดิมเนื่องด้วยจากสภาพอากาศที่แย่จากฝุ่นควัน PM2.5 เลยต้องใส่หน้ากากทำให้หายใจลำบากมาก เราก็จะเหนื่อยง่ายมากขึ้น พอขึ้นไปได้สักพักของทุกสิ่งทุกอย่างที่ถือไปก็เหมือนจะหนักขึ้นเรื่อยๆตามก้าวที่ก้าวขึ้นไป ก็มีหยุดพักบ้าง เพื่อนที่ยังไหวก็เดินขึ้นไปก่อน คนแล้วคนเล่า ส่วนตัวเองก็นั่งพักบ้าง หยุดเดินบ้าง พอเงยหน้ามองไปขึ้นดูจุดหมาย(ตามในภาพ)ก็เริ่มท้อขึ้นมา แต่ก็ยังกัดฟันแล้วเดินขึ้นไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปสักพักก็มองเห็นสถานที่ปฏิบัติธรรมชัดขึ้น ในที่สุดก็ถึงจุดหมายเหมือนคนอื่น ทำให้ได้รู้ถึงความพยายามที่แท้จริงนั้นต้องผ่านประสบการณ์ความลำบากมากมายแต่ก็เพราะความพยายามที่ทำให้ไปถึงปลายทางได้ ถึงแม้จะเหนื่อยแค่ไหนก็ตาม ถ้าเราอดทนและพยายามก็จะถึงจุดหมาย/ความสำเร็จได้ในสักวัน
อริสา สุวรรณวรางกูร 610710225

# data[].attributes.headline
ทำไมวัดสะอาดจัง

# data[].attributes.subject
ทำไมวัดสะอาดจัง

# data[].attributes.body
ตอนที่ได้เข้ามาสัมผัสบรรยากาศ เข้ามาในตัววัด มาเดินขึ้นบันได 500 กว่าขั้นนั้น ข้าพเจ้ารับรู้ถึงความสะอาดของทางเดินของวัด ไม่ว่าจะขั้นไหน ก็ดูสบายตา ไม่มีเศษใบไม้ ใบหญ้าเลย หากมีก็มีเพียงเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ไม่เพียงเท่านั้นแทบทุกบริเวณในตัววัดก็ดูสะอาดไปเสียหมด แต่ตอนนั้นข้าพเจ้าก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก ได้แค่ชมเชยอยู่ในใจ จนเมื่อถึงเวลาที่อาจารย์ให้บำเพ็ญประโยชน์ ก็ทำให้ข้าพเจ้าคิดขึ้นมาได้ว่า ที่บริเวณวัดสะอาดเช่นนี้ เป็นเพราะ ทุกๆคนในวัด รวมทั้งผู้ที่เข้ามาทำบุญ เข้าค่ายอย่างพวกเรา ช่วยๆกันกวาดนี่เอง จากภาพของข้าพเจ้าจะเห็นว่าบันไดที่ยาวลงไปรวมถึงลานกว้างตรงข้างๆรูปนั้น สะอาดจนน่าตกใจ แทบไม่มีเศษใบไม้ใบหญ้าเลย ถัดไปในฝูงชนที่หนาตัว ถ้ามองดูดีๆจะมีไม้กวาดขนาดใหญ่ที่ตั้งขึ้นมา แสดงให้เห็นว่า ความสะอาดไม่ใช่จากใครที่ไหน เกิดจากทุกๆคนช่วยกันนี่เอง เพื่อนๆทุกคนดูมีความสุข กระจัดกระจายซุกซน ท่ามกลางธรรมชาติ มีต้นไม้ใบหญ้าอุดมสมบูรณ์สีเขียวชอุ่ม ดูสบายตาและสบายใจ หากแต่เสียอย่างเดียวมีฝุ่นละอองหมอกควันเยอะอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ภาพถ่ายไม่ค่อยจะเห็นมันก็เท่านั้นเอง

ณัชชา ใจสุธำ
610710168

# data[].attributes.headline
แนวกันไฟป่าบนภูเขา

# data[].attributes.subject
แนวกันไฟป่าบนภูเขา

# data[].attributes.body
การที่จะไปดูแนวกันไฟป่านั้น เราจะต้องเดินขึ้นเขาเป็นระยะทางหลายกิโลเมตร ซึ่งทางที่ใช้ขึ้นนั้นยากลำบากมาก ทั้งลื่น และอันตราย เราต้องคอยระวังไม่ให้ตนเองลื่นไถลลงไปตามทางอยู่ตลอดเวลา   ทำให้ฉันคิดได้ว่าขนาดแค่เราขึ้นไปแค่เพียงดู ไม่ได้มีอะไรติดไปด้วย ยังยากลำบากขนาดนี้ แล้วคนที่ต้องขนอุปกรณ์ขึ้นไปสร้างแนวกันไฟล่ะ จะเหนื่อยและลำบากมากกว่านี้ขนาดไหน  แต่การเดินทางครั้งนี้ก็มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นมากมาย เพื่อนๆคอยช่วยดึงแขน และพยายามขุดทางเดินให้เป็นร่องรวมถึงกวาดใบไม้ให้พ้นจากทา
เดิน เพื่อให้คนข้างหลังได้เดินสะดวกมากขึ้น การเดินทางนี้ได้สร้างมิตรภาพและรอยยิ้มมากมายให้กับฉัน

นางสาวภาสิณี ตรีทิพย์สถิตย์ 610710115

# data[].attributes.headline
การไปค่ายครั้งนี้ทำใ

# data[].attributes.body
การไปค่ายครั้งนี้ทำให้รู้ว่าเพื่อนๆทุกคนน่ารักมาก ทุกคนช่วยเหลือกัน แบ่งของที่จำเป็นให้แก่กัน การไปค่ายครั้งนี้ทำให้เราการทักเพื่อนมากขึ้นได้ทำความรู้จักกันมากขึ้น การช่วยเหลือกันตอนไปเดินป่าเป็นสิ่งที่น่าประทับใจมาก
ศรสวรรค์ ถ้ำแก้ว 611210107

# data[].attributes.headline
"อย่าคิดว่าทำไม่ได้ หากยังไม่ได้พยายาม"

# data[].attributes.subject
"อย่าคิดว่าทำไม่ได้ หากยังไม่ได้พยายาม"

# data[].attributes.body
วลีนี้เป็นคำพูดที่ผมประทับใจมากจากการที่ได้มาค่ายครั้งนี้ มันเป็นคำพูดที่ผมพูดออกไปตอนที่กำลังเดินขึ้นบันไดของวัดครั้งแรกเพื่อขึ้นไปยังที่พัก และที่รับประทานอาหาร ในตอนนั้น เพื่อนผู้หญิงคนนึงที่เดินมากับผม เขาเหนื่อยมากจากการเดินขึ้นบันได และเมื่อเขามองขึ้นไปก็พบเห็นแต่บันไดโดยไม่มีจุดสิ้นสุด แล้วเขาก็ท้อ พูดขึ้นมาว่าไม่ไหวแล้ว ไม่อยากไปต่อแล้ว ผมก็เข้าใจความรู้สึกเขา เพราะผมก็เหนื่อยพอสมควรเลย แต่ผมก็อยากจะให้กำลังใจเขา เพื่อเชื่อว่ามันไม่ไกลเกินความสามารถของเรา ก็เลยพูดออกไปโดยไม่ได้คิด ว่า อย่าคิดว่าทำไม่ได้ ถ้าหากยังไม่ได้พยายาม และสุดท้าย เขาและผมก็ขึ้นไปถึงวัดได้จริงๆ มันก็กลายเป็นวลีที่ติดตรึงในผมมาจนถึงวันนี้ มันคอยสอนเตือนให้ผมรู้ว่า ไม่ว่าจะเจอความลำบากยากเย็นขนาดไหน เราก็ต้องก้าวต่อไปให้ได้ และยิ่งไปกว่านั้น เราอาจจะไม่ได้ก้าวผ่านปัญหานั้นด้วยตัวคนเดียว เรายังมีเพื่อน มีพ่อแม่ อาจารย์ ที่คอยอยู่เคียงข้างเรา ขอแค่เราอย่ายอมแพ้ จนกว่าจะไปถึงเป้าหมาย
กมลภพ  บุญรักษา
610710158

# data[].attributes.body
ตอนแรกพวกเราแทบจะไม่รู้จักกันเลยนอกจากจะเป็นเพื่อนคณะกันและถึงแม้จะเป็นเพื่อนคณะเดียวกันเราก็เพิ่งรู้จักกันมาแค่ไม่ถึงปีจากการเจอกันในห้องเลกเชอร์หรือไปไหนมาไหนด้วยกันบ้างฉันเองก็ไม่ได้คิดหรอกว่าภายในเวลา2วัน1คืนเราจะรู้จักและสนิทกันมากขึ้นขนาดนี้จากการที่ต้องช่วยเหลือกันตลอดทริปนี้ที่มีอุปสรรคหลายด่านที่ไม่ยากไม่ง่ายจนเกินไปฉันชอบอยู่ประมาณ3เรื่องที่จะเขียนถึงต่อไปนี้

ทุกอย่างมันเริ่มที่บันได510ขั้นด่านแรกเลยประเดิมด้วยการที่มีเพื่อนคนหนึ่งเป็นหอบและพวกเราบางคนอาสาช่วยถือถังทรายที่เพื่อนถือขึ้นมาทั้งๆที่สัมภาระของตัวเองก็หนักอยู่แล้วพวกเราหลายคนมากก็ยืนรอเพื่อนที่หายใจไม่ทันและต้องพักถึงแม้ว่าเพื่อนจะไม่อยากเป็นภาระและบอกให้เราล่วงหน้าไปก่อนพวกเราก็ยืนกรานจะอยู่ต่อ! (เพราะเอาจริงๆเราก็อยากพักเหมือนกันแหละ) ต่อมาด่านต่อไปคือไก่ฟ้าที่ดุมากๆชอบวิ่งมาหาเรื่องจิกพวกเราฉันเองก็โดนแบบงงๆเพื่อนที่ไม่กลัวก็ช่วยกันเพื่อนๆที่โดนไล่จิกกันไปกันมากลายเป็นว่าไก่เริ่มคุ้นกับพวกเราจนเลิกไล่จิกไปเอง ด่านต่อมาคือที่สุดแล้วเป็นประสบกาณ์ทดลองเป็นแพะภูเขาโดยการเดิน(ปีน)ป่ากับไม้กวาด1ด้ามที่ฉันจะไม่ลืมเลยเพราะทางชันมากๆทั้งขาขึ้นขาลง เอาเป็นว่าเจ้า510ขั้นบวกถังทราย2ถังที่ดูยากเย็นในตอนเเรกมันเบามากๆพอเทียบกับทางขึ้นเขา2กิโลเมตรนี้ เส้นทางนี้แหละที่ฉันเริ่มพูดคุยกับเพื่อนๆคณะอื่นที่ฉันไม่ค่อยได้คุยเวลาเรียนฉันเป็นคนคุยไม่เก่ง จุดเริ่มการสนทนาคือการที่ฉันลื่นและเอาไม้กวาดไปทิ่มเขาเข้าตอนที่ไถลลงไปทางมันเงียบมากๆมีเสียงกรี๊ดจากกลุ่มข้างหน้า\ข้างหลังที่เราไม่เห็นเป็นระยะๆพวกเราเลยเริ่มเดินคุยกันเรื่องล้านแปดเช่นถ้ารอดออกไปเนี่ยนะจะไปกินอะไรดีเรียนที่คณะยากมั้ยมาจากจังหวัดอะไรข้างหลังเค้ากรี๊ดอะไรกันใครเป็นคนกรี๊ดทางข้างหน้าชันแค่ไหนก้าวยังไงดีให้ไม่ล้มหน้าคว่ำพื้นetc. และพวกเพื่อนๆที่เดินป่ากันอึดมากๆก็กระจายตัวอยู่ตามทางคอยลากพวกเราให้ไปต่อได้ตรงจุดที่เดินยากของที่ระลึกจากการปีนป่าครั้งนี้คือกางเกงยีนส์สีถนนลูกรังกับรองเท้าผ้าใบเข้าชุดกันเพราะไถลพื้นไปเกินสิบครั้งได้และเพื่อนใหม่ที่น่ารักๆอีกทั้งเซคเลยซึ่งถ้าไม่ได้ไปกลิ้งลงเขาด้วยกันเราก็อาจจะไม่กล้าคุยกันก็เป็นได้

ภาพดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกบที่เขียนมาสักเท่าไหร่เพราะฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์ไปด้วยตอนเดินป่าอย่างไรก็ตามภาพที่เก็บมานี้ฉันพยายามหามุมที่สวยที่สุดของที่นั่น หาองศาที่ฉันจะสามารถบันทึกภาพของภูเขาและยอดไม้ให้ได้มากที่สุดเพื่อส่งไปให้ครอบครัวที่กรุงเทพมหานครได้เห็นแต่ฉันว่ารูปไหนๆก็บันทึกภาพมาได้ไม่ครบเท่ากับได้เห็นด้วยตนเองเหมือนกับที่ฉันพยายามเขียนเก็บรายละเอียดสิ่งดีๆในทริปนี้ให้ได้มากที่สุดแต่เขียนมากขนาดไหนก็ไม่เท่ากับได้มาลองสัมผัสด้วยตัวเอง :)

ทริปเชียงดาวนี้ให้ประสบการณ์หลากหลายที่ฉันจะไม่ลืมเลยจริงๆ

ศวัสมนใจดี

610710133

# data[].attributes.body
หนูได้รับประสบการณ์อะไรหลายๆอย่างจากค่ายนี่  กิจกรรมที่ชอบที่สุดในค่ายคงเป็นการเดินป่าเพราะได้รู้จักเพื่อนต่างคณะและสนิทกันมากขึ้น การเดินป่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ปกติหนูเป็นคนดื้ออยู่แล้วเลยมีวิ่งบ้างจนลื่นล้มบ่อยๆแต่ก็ได้เพื่อนๆคอยช่วยเหลือตลอดทาง พอผ่านเถาวัลย์หนูก็โหนเล่นทำให้ล้มแล้วโทรศัพท์ที่พกไปหล่นลงพื้นซึ่งหนูไม่รู้ตัวเลยแต่ก็มีเพื่อนข้างหลังเก็บให้  หนูซึ้งใจมากเลยค่ะและที่หนักที่สุดสำหรับหนูในค่ายนี้คงเป็นตอนที่วิ่งลงเนินสูง เนื่องจากเพื่อนยุยงและหนูก็บ้ายออยู่แล้วเลยวิ่งลงมาแต่พอวิ่งลงมาจริงๆมันไม่เหมือนที่คิดไว้ หนูสะดุดล้มและกลิ้งลงมา3ตลบถึงแม้จะเจ็บแต่หนูรู้สึกสนุกมากๆเลยค่ะ หลังจากเหตุการณ์นั้นเพื่อนๆก็มาช่วยทำแผลให้หนูกันและเพื่อนๆก็คอยถามว่าเจ็บไหม  โอเครึเปล่า ไหวไหม ซึ่งทำให้หนูรู้สึกขอบคุณเพื่อนทุกคนจริงๆค่ะและอีกอย่างคือปกติหนูเป็นคนติดโทรศัพท์มากๆไม่ว่าจะตื่นนอนก่อนนอนสิ่งที่อยู่ในมือหนูก็คือโทรศัพท์ ตอนที่อาจารย์บอกว่าให้ลองไม่ใช้โทรศัพท์ดูบ้างหนูก็แอบใจหายว่าจะทำได้ไหม พอมาลองทำจริงๆมันก็โอเคดี หนูได้คุยกับเพื่อนหลายๆเรื่องเพราะปกติเวลาเพื่อนคุยกันหนูจะนั่งล่นโทรศัพท์ไม่ได้สนใจที่จะคุยกับเพื่อนๆและที่สำคัญคือการได้นั่งสมาธิ ฝึกจิตใจให้สงบ ทำให้หนูมีสติ ได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น รู้สึกว่าดีมากๆเลยค่ะ
หนูขอบคุณอาจารย์มากๆนะคะที่จัดค่ายดีๆแบบนี้ขึ้นมาและขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่ทำให้ค่ายนี้สนุก ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความทรงจำดีๆนะคะ 611210017

# data[].attributes.headline
ไก่ฟ้าและมิตรภาพดีๆ

# data[].attributes.subject
ไก่ฟ้าและมิตรภาพดีๆ

# data[].attributes.body
การใช้ชีวิตอยู่ในค่าย2วัน มันทำให้หนูอยู่กับตัวเองมากขึ้นจริงๆ เพราะหนูเป็นคนที่ไม่ชอบนั่งสมาธิ เพราะนั่งแล้วจะปวดเข่า แต่จำได้ว่า เช้าวันที่2 ต้องไปนั่งสมาธิตอนเช้าในถ้ำ หนูสามารถนั่งได้จนครบเวลา มันทำให้เรามีสมาธิมากขึ้นอยู่กับตัวเองมากขึ้น และในเช้าวันนั้นหนูโดน ไก่ฟ้า จิกที่เท้าทั้ง2ข้าง ซึ่งตอนกลางวันมีกิจกรรมเดินป่า หนูก็คิดว่าหนูไหว เลยไปด้วย แต่ทางขึ้นและลงมันชันและลำบากมากๆ แต่ดีที่หนูมีเพื่อนๆตอยช่วย คอยดูแล ทำให้ผ่านมันมาได้ สุดท้ายขอบคุณอาจารย์ที่จัดวิชาเรียนนี้และกิจกรรมดีๆแบบนี้ขึ้นมา และขอบคุณเพื่อนๆที่คอยดูแลและเป็นห่วงเรา ขอบคุณมิตรภาพดีๆนะ

# data[].attributes.headline
หากไม่ลองก็ไม่รู้จักความสำเร็จ

# data[].attributes.subject
หากไม่ลองก็ไม่รู้จักความสำเร็จ

# data[].attributes.body
ค่ายนี้ทำให้ผมได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น ได้อยู่กับธรรมชาติซึ่งปกติแล้วผมเป็นคนกรุงเทพไม่เคยสัมผัสกับบรรยากาศแบบนี้มาก่อน เมื่อได้มาสัมผัสทำให้รู้สึกจิตใจสงบ ไม่วุ่นวาย ไม่กังวล ได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ ได้มิตรภาพ ได้ช่วยเหลือกัน ได้เรียนรู้หลักธรรมจากเทปที่ได้ฟังขณะนั่งสมาธิในถ้ำโดยสามารถนำมาปรับใช้ได้ในชีวิตประจำวัน ซึ่งโดยปกติแล้วผมชอบปฏิบัติธรรมมาตั้งแต่เด็กเป็นประจำอยู่แล้วเนื่องด้วยการเลี้ยงดูของครอบครัวที่จะพาไปปฏิบัติธรรมที่วัด ทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น ทำบุญใส่บาตร อยู่เสมอ ซึ่งผมได้เคยศึกษาประวัติหลวงปู่สิมมานานมากแล้ว ท่านเป็นพระสายวัดป่า เป็นพระนักปฏิบัติและได้เข้าร่วมกองทัพธรรมของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต เมื่อได้รู้ว่าจะได้มาฝึกสติสร้างสุขที่นี่ก็รู้สึกยินดีมาก ที่นี่บรรยากาศสงบเงียบ อยู่ท่ามกลางธรรมชาติใครที่พอมีพื้นฐานอยู่แล้วก็สามารถต่อยอดได้มาก ถ้ามีโอกาสผมก็จะมาปฏิบัติธรรมอีก โดยในภาพนี้เป็นภาพที่ก่อนที่จะถึงจะมีเนินดินซึ่งชันพอสมควร เมื่อเห็นครั้งแรกผมคิดว่าจะข้ามมันไปได้หรอ หรือเรามาผิดทาง เมื่อเห็นเพื่อนข้ามไปได้ ผมก็รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นและสามารถข้ามผ่านไปได้ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้ผมได้ข้อคิดว่าความคิดของคนเรานี่สำคัญ จะสุข ทุกข์ ก็อยู่ที่ความคิดของเรา ดังคำสอนของหลวงพ่อเกษม เขมโกท่านว่า คิดดีก็มีทางเย็น คิดไม่เป็นก็เย็นสบาย หากเรามัวแต่คิดว่าไม่ได้ๆๆๆเราก็จะไม่กล้าที่ลงมือทำ หากเราลองทำถึงแม้จะผิดพลาดหรือออกมาได้ไม่ดีแต่เราจะได้ประสบการณ์ที่ไม่มีวันลืมซึ่งจะเกิดการพัฒนาและนำไปสู่ความสำเร็จ
ไชยเฉลิมฉัตร ตาเร็ว

611210038

# data[].attributes.body
ค่ายนี้ทำให้ผมรู้สึกถึงการอยู่กับตัวเองนั้นเป็นความสุขที่สร้างง่ายแต่ผมไม่เคยเห็น  พอได้มาเข้าค่ายนี้มันทำให้ผมได้เข้าใจถึงการอยู่กับตัวเอง นอกจากนั้นยังทำให้ผมได้เห็นถึงการมีน้ำใจของเพื่อนมนุษย์ และการได้สร้างความสุขจากการให้ ค่ายผมคิดว่าสภาพโดยรวมดีมากครับ แต่อาจเป็นเพราะด้วยอากาศที่มีฝุ่นมากจึงทำให้การทำกิจกรรมบ้างอย่างได้ไม่เต็มที่ และด้วยการที่โทรศัพท์มือถือใช้งานไม่ได้จึงทำให้เราไม่สามารถติดต่อกันได้ ในยามจำเป็น ภาพรวมทุกอย่างดูดี แต่อย่างไรก็ตามก็ต้องมีการจากลา ผมจึงเลือกรูปนี้มาเพราะผมคิดว่าความสุขมักจะผ่านไปเร็ว เราจึงควรใช้เวลาในช่วงนั้นให้ได้ดีที่สุข

# data[].attributes.headline
ความสุขไม่ได้เกิดจากสิ่งที่ยิ่งใหญ่

# data[].attributes.subject
ความสุขไม่ได้เกิดจากสิ่งที่ยิ่งใหญ่

# data[].attributes.body
การมาค่ายนี้ทำให้ฉันได้ประสบการณ์หลายๆอย่างกลับไป ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่ตอนเดินทางไปได้นั่งรถโดยสารแบบไม่มีแอร์ท่ามกลางฝุ่นควัน ทำให้ต้องใส่แมสตลอดทาง เมื่อมาถึงก็ต้องขึ้นบรรได500กว่าขั้น กว่าจะขึ้นไปถึงก็รู้กสึกว่าเหนื่อยมาก แถมตอนบ่ายๆก็ต้องบำเพ็ญประโยชน์ ต้องเดินขึ้นเดินลงอีก แล้วตอนค่ำๆก็ได้ไปนั่งสมาธิ ด้วยความเหนื่อยก็ทำให้เราเผลอหลับบ้าง และวันต่อมาก็ได้ไปเดินป่า เหนือยมากกกๆๆๆๆ แต่ระหว่างทางก็ทำให้ฉันได้เข้าใจถึงความสุขมากขึ้น การที่ได้อยู่ในช่วงเวลายากลำบาก อะไรเล็กๆน้อยๆก็คือความสุข บางทีชีวิตเราไม่ได้ต้องการอะไรมากเลยถ้าเราไม่ได้ยึดติดกับสิ่งต่างๆ อยู่นอกค่าย เราก็ต้องการเงินทอง สิ่งของต่างๆ แต่เมื่ออยู่บนเขา สิ่งที่เราต้องการก็มีเพียง น้ำดื่ม และความช่วยเหลือซึ่งกันและกันจากเพื่อนๆเท่านั้นเอง และการที่อยู่ที่นี่ พวกเราก็ต้องรับผิดชอบตนเอง จัดโต๊ะเก้าอี้กินข้าวเอง  จานชามก็ต้องยกมาตั้งเอง กินเสร็จก็ต้องล้างเอง ซึ่งเป็นการฝึกตนเองอย่างนึง ค่ายนี้ไม่ได้สะดวกสบาย แต่เราก็รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งก็ทำให้เราได้รับรู้ถึงความสุขที่แท้จริง 610710222

# data[].attributes.headline
ความสัมพันธ์

# data[].attributes.subject
ความสัมพันธ์

# data[].attributes.body
ตั้งแต่ที่ได้รู้ว่าต้องไปค่ายที่วัดเชียงดาวนั้น หนูแทบจะไม่มีความตื่นเต้นกับค่ายนี้เลย อาจจะเพราะว่าความสัมพันธ์หรือความสนิทกับเพื่อนในเซคนั้นน้อยเหลือเกิน เพราะหากไม่ใช่เพื่อนคณะเดียวกันแล้วนั้น ก็แทบจะไม่รู้จักใครเลย แต่พอวันแรกที่ได้ไปถึงวัด วัดที่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ วัดที่ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากนัก แต่เรากลับได้ให้น้ำใจของเพื่อนๆที่แทบจะไม่รู้จักกันเลยได้ตั้งแต่ในวันแรก แค่เพียงเอ่ยปากว่า 'แกขอช่วยหน่อยได้เปล่า' ก็มีเพื่อนๆหลายคนพร้อมใจเข้ามาช่วย ในวันแรกอาจจะเห็นการเปลี่ยนแปลงในเรื่องของความสัมพันธ์ไม่ชัดมาก แต่พอมาวันที่ 2 วันที่เราต้องเดินป่า ในความคิดฉัน การเดินป่าคงเดินไปตามทางที่ราดคอนกรีตไว้แล้ว แต่ความจริงคือไม่ใช่ มันต้องเดินผ่านเขาที่มีความชันมาก การเดินขึ้นเขาอย่างนี้ทำให้ฉันรู้สึกระเเวงมาก เพราะเคยมีประสบการณ์ที่ไม่ดี แต่ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคนไม่ว่าเพื่อนคณะพยาบาลที่คอยชวนคุยนู่นนี่ตลอดเวลา เพื่อนๆคณะแพทย์ที่คอยช่วยเหลือ คอยดูแลในทางที่ลำบาก เพื่อนๆคณะทันตะที่ร้องเพลงเพราะที่ฉันไปแอบฟังมา ในระหว่างทางที่มีความยากลำบากก็มีความสัมพันธ์ค่อยๆก่อตัวขึ้น เป็นความสัมพันธ์ที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ขอบคุณค่ายนี้ทีทำให้ฉันมีเพื่อนเพิ่ม มีมิตรภาพดีๆเพิ่ม สอนให้ฉันรู้จักกับความอดทนมากยิ่งขึ้น และที่สำคัญที่สุดขอบคุณอาจารย์ที่ทำให้เกิดค่ายนี้ค่ายที่ทำให้ฉันรู้ว่าสิ่งฉันเคยเป็นนั้นดียังไง-611210021

# data[].attributes.body
•THE MEMORY ครั้งหนึ่งในความทรงจำ•
วันแรกที่ไปค่ายต้องยอมรับว่ารู้สึกเหนื่อยและเพลียมาก เพราะช่วงสัปดาห์ก่อนหน้านั้น นอนน้อย เรียนหนักและสภาพอากาศที่แย่ ทำให้ง่วงตลอดเวลา ประกอบกับคิดว่าค่ายนี้คล้ายกับค่ายปฏิบัติธรรมทั่วไป จึงไม่ค่อยตื่นเต้นและสนุกกับกิจกรรมช่วงแรกเท่าไหร่ แต่พอช่วงบ่ายได้เดินขึ้นลงบันได500ขั้นพร้อมถือถังทราย จำนวน3รอบ และโดนน้องแก้วฟ้า(ไก่)ไล่จิก ก็ทำให้หายง่วงทันที นอกจากนี้ความเงียบสงบของวัดกับอากาศที่เย็นสบายก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย แต่จากการเข้าค่ายครั้งนี้ กิจกรรมที่ประทับใจมากที่สุด คือ การเดินทางทำแนวกันไฟร่วมกับเพื่อนๆ ด้วยเส้นทางที่ชัน ลื่นและสิ่งกีดขวางเยอะ ทำให้ได้เห็นภาพที่ทุกคนช่วยเหลือ ประคับประคองกันให้ถึงจุดหมายทั้งขึ้นเขาและลงเขา ซึ่งดิฉันคิดว่าเป็นภาพที่น่ารักและเป็นที่น่าจดจำ สุดท้ายนี้ดิฉันอยากขอบคุณอาจารย์ที่พามาเจอประสบการณ์ดีๆ ทำให้รู้จักเพื่อนมากขึ้น เห็นความมีนำ้ใจต่อกันและขอบคุณเพื่อนๆที่เข้ามาเป็นความทรงจำที่ดีครั้งหนึ่งในชีวิตดิฉัน
611210030

# data[].attributes.body
ประทับใจตอนเดินลงเขา เนื่องจากหนูเป็นคนไม่ค่อยพูดเลยไม่ค่อยมีเพื่อน แต่ตอนเดินลงเขา มีทั้งคนค่อยช่วยค่อยถามว่าไหวไหม ค่อยๆลงนะ เดี๋ยวเราช่วย ทำให้รู้สึกว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว มีมิตรภาพดีๆที่เกิดขึ้น ขอบคุณเพื่อนทุกคนนะ เป็นสิ่งที่หนูประทับใจมากเรื่องราวระหว่างทางครั้งนี้ 611210137

# data[].attributes.body
การเข้าค่ายในครั้งนี้ ผมได้รับประสบการณ์ต่าง ๆ ที่เป็นประสบการณ์ที่พิเศษมาก ๆ โดยในเช้าของวันแรกเราได้เดินทางจากมหาวิทยาลัยไปยังวัดถ้ำผาปล่องที่อำเภอเชียงดาว โดยอาจารย์ได้บอกก่อนถึงวัดว่าเราจะได้เดินขึ้นบันไดกว่า 500 ขั้นก่อนจะถึงวัดและบริเวณวัดจะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ หลังจากที่เราถึงวัดแล้ว ช่วงแรกหลังจากรับประทานอาหารกลางวันแล้ว เราจะได้เข้าฟังพระอาจารย์ หลังจากนั้น อาจารย์ได้ให้เราทำกิจกรรมจิตอาสาโดยผมได้เดินลงไปข้างล่างอีกครั้งเพื่อขนทรายขึ้นสู่วัด ในตอนเย็นหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จผมได้ทำวัตรเย็นและเข้านอน ในเช้าวันถัดมาอาจารย์ให้เราตื่นขึ้นมาทำวัตรเช้าในเวลา ตี 3 และตอน 6 โมงตักบาตร โดยรูปนี้เป็นรูปที่ได้ใน ขณะ ที่พวกเรากำลังตักบาตร โดยสิ่งที่ผมได้รับจากการมาค่ายครั้งนี้ คือ ผมได้อยู่กับตัวเองมากขึ้น เนื่องจากบริเวณวัดไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ได้มองธรรมขาติมากขึ้นแม้ค่าฝุ่นใน ขณะนั้น จะสูงมากก็ตาม
610710241 วัชรพงศ์ ไตรรัตนพิพัฒน์

# data[].attributes.headline
หยาดเหงื่อแห่งความปิติ

# data[].attributes.subject
หยาดเหงื่อแห่งความปิติ

# data[].attributes.body
ในวันแรกของการเข้าค่าย กิจกรรมในช่วงบ่ายคือการช่วยแบกทราย แบกหิน จากข้างล่างขึ้นมาที่วัด และต้องขนน้ำเป็นแพคเพื่อมาซัพพลายเพื่อนๆ ผมเนี่ยได้มีโอกาสยกน้ำทีเดียว 2 แพคขึ้นมา มันเป็นอะไรที่เหนื่อยมากครับ แล้วก็ท้าทายสุดๆ การก้าวแต่ละก้าวเป็นก้าวที่หนักหนาสาหัสมากครับและในช่วงเวลานั้นฝุ่นก็เยอะผมจึงใส่หน้ากากครับ และการที่ผมใส่หน้ากากนี่เอง มันทำให้ผมเหนื่อยมากๆ ผมจึงกระชากหน้ากากและใช้แรงที่มียกจนถึงจุดสูงสุด ระหว่างทางเพื่อนๆก็คอยให้กำลังใจครับ มีการถามไถ่ว่า ช่วยไหม ไหวรึเปล่า ตลอดทาง มันทำให้ผมรู้สึกดีมากๆเลยครับ และความรู้สึกเมื่อผมถึงจุดบนวัดและมองลงมา มันเป็นความรู้สึกที่ว่าสุดยอดมากๆ เราสามารถทำได้สำเร็จ เพื่อนๆก็ชมว่าสุดยอดมันยิ่งทำให้กำลังใจผมเต็มที่ขึ้นไปอีก ผมก็เลยเดินลงไปอีกครั้งกับกลุ่มเพื่อน ทีนี้พออยู่ด้านล่าง ผมก็พูดขึ้นมาว่า ทำไมมีแต่คนยกทราย แต่จู่ๆหลวงพี่ที่กำลังตักหินอยู่ก็บอกว่า อ้าวโยม อย่างงั้นมาแบกนี่ซิ หลวงพี่ก็ชีไปที่กระสอบหนึ่ง ในนั้นเป็นหินครับ มันหนักมากๆ ผมกับโจอี้จึงช่วยกันขนคนละข้างขึ้นไปที่ยอดอีกรอบ มันหนักกว่าคราวแรกอีกครับ หนักมากๆ ต้องพักบ่อยสุดๆ ต้องก้าวประสานจังหวะกับโจอี้ให้พร้อมเพรียงขึ้นไปที่วัด เมื่อทำสำเร็จ ผมรู้สึกปลื้มมากๆที่ได้ทำความดี และได้ออกแรงช่วยเหลือคนครับ ค่ายนี้ถึงจะเหนื่อยเพียงใดแต่ก็มอบหลายๆสิ่งให้กับผมครับ
โชตินันท์ คณูวัฒนา
610710029

# data[].attributes.headline
สามัคคีคือพลัง

# data[].attributes.subject
สามัคคีคือพลัง

# data[].attributes.body
รูปนี้เป็นรูปที่ตอนที่ผมไปเข้าค่ายฝึกอบรมสมาธิ ณ สำนักสงฆ์ผาปล่อง ซึ่งตั้งอยู่ที่ อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่ เป็นค่ายที่เน้นให้ผมอยู่ร่วมกับธรรมชาติ ฟังเสียงธรรมชาติ เริ่มต้นด้วยการแบกทรายขึ้นบันไดจำนวน 510 ขั้นซึ่งถือระยะที่ไกลและเหนื่อยมาก เพื่อนำทรายไปใช้ประโยชน์ข้างบนรวมไปถึงการบำเพ็ญประโยชน์โดยการกวาดบันไดแต่ละขั้น นอกจากนั้นผมยังได้มีโอกาสในการเข้าร่วมการทำวัตรเช้า, วัตรเย็น และนั่งสมาธิภาวนา ซึ่งเป็นเรื่องที่ปุถุชนธรรมดาไม่ค่อยมีโอกาสที่จะได้ทำ ในความคิดของผมนั้นค่ายนี้เป็นค่ายที่ถือว่าเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตของผมเลยก็ว่าได้ เพราะปกติ ผมไม่เคยเข้าใจว่า ความสุขจากการนั่งสมาธิแท้จริงแล้วมันเป็นอย่างไร ผมได้มีโอกาสอันดีที่ได้เข้ารับฟังเทศน์จากพระอาจารย์ รวมไปถึงการฟังเทปการเทศนาของหลวงปู่สิมอีกด้วย หลังจากนั้น ผมและเพื่อนๆได้มีโอกาสตามพระอาจารย์ ไปสร้างแนวกันไฟป่าบริเวณด้านบนของภูเขา จากภาพที่ผมเลือกมาจะเห็นได้ว่า เพื่อนร่วมแรงร่วมใจช่วยในกวาดใบไม้ใบหญ้าให้กว้างออกเป็นทางเดิน โดยมีเพื่อนที่เหลือรอสลับคิวในการกวาด อันแสดงถึงความสามัคคีช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน เกิดความสุขทางใจและความสนิมสนม ทำให้งานเสร็จตามเวลาที่กำหนด และได้ประสิทธิภาพ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ผมประทับใจในค่ายนี้มากๆ
610710063

# data[].attributes.headline
ถ้าไม่ลองก้าว จะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองวิ่งได้

# data[].attributes.subject
ถ้าไม่ลองก้าว จะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองวิ่งได้

# data[].attributes.body
การเริ่มต้นการเดินทางด้วยเส้นทางที่ต้องเดินขึ้นบันไดขึ้นไปมากกว่า 500 กว่าขั้นนั้น เป็นการเริ่มต้นที่ค่อนข้างท้าทายความสามารถของผู้เดินทางได้ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น การแบกสัมภาระ ข้าวของเครื่องใช้ บวกกับอีกมือหนึ่งที่ต้องหิ้วถังทราย ในวันที่ค่า AQI แตะ 400 นั้นใช้กำลังใจอย่างเดียวคงไม่ถึงจุดหมาย กำลังกายต้องแข็งแรงด้วย สิ่งที่แวบขึ้นมาในความคิด ณ ขณะนั้นคือ ฉันจะรอดกลับไปไหม ความคิดด้านลบเข้ามามีบทบาทในใจฉัน บั่นทอนพลังใจที่จะไปถึงจุดหมาย แต่เมื่อมองรอบข้าง ฉันเห็นทุกคนไม่ยอมแพ้ ตั้งใจขนทรายขึ้นไปให้วัดด้านบน ฉันเริ่มมีกำลังใจขึ้นมาบ้าง เห็นคนอื่นทำได้ ฉันก็ต้องทำได้ ซึ่งการเดินขึ้นในสภาพอากาศที่ต้องในหน้ากาก n95ตลอดเวลาไปด้วย มันไม่ง่ายเลย แต่สิ่งที่หล่อเลี้ยงจิตใจฉันคือมิตรภาพระหว่างทาง เพื่อนรอบข้างคอยถามฉันว่าไหวมั้ย  หยิบยื่นยาดม ส่งน้ำให้ตลอดทาง ความรู้สึกเหนื่อยมันค่อยๆหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกสนุกและไฟในการไปให้ถึงจุดหมาย การมีเพื่อนร่วมทางในเส้นทางที่ยากลำบาก ก็ช่วยให้เราถึงจุดหมายได้ง่ายขึ้นเหมือนกัน นับย้อนไปวินาทีแรกที่จุดเริ่มต้น ฉันไม่คิดว่าจะขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ แต่เมื่อลองทำ ลองตั้งใจกับมัน ฉันก็ทำมันได้ สิ่งที่ได้เรียนรู้ในครั้งนี้ ทำให้ฉันเป็นคนกล้าลอง กล้าทำสิ่งที่ท้าทาย ไม่กลัวสิ่งที่ยังมาไม่ถึง และเป็นคนไม่ยอมแพ้ต่อสิ่งต่างๆ อดทนต่อความยากลำบากได้มากขึ้น
610710127

# data[].attributes.body
"สุขอยู่หนใด..."
เริ่มต้นย่างก้าวแรกที่เข้ามาใน ณ สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่องก็ต้องเดิน 510ขั้น ซึ่งหนูเกิดมาก็ไม่เคยทำเลยในชีวิต พอเริ่ม50ขั้นแรกพอไหว แต่ก็แอบเหนื่อย เพราะไหนจะของพวกเสื้อผ้า ของตักบาตร ถังทรายอีก 1ถัง ท่ามกลางฝุ่น ซึ่งหนูเองก็กลัวว่าจะเดินไม่ถึง แต่พอเรามองไปข้างๆเพื่อนทำได้ ทำไมเราทำไม่ได้ ซึ่งพอ100-200ขั้นก็เริ่มหายใจหอบ กินน้ำและพักตรงจุดพัก จากนั้นก็เดินตรงยิ่งเดิน รู้สึกยิ่งชันมากขึ้น ซึ่งเริ่มหมดแรง ประจำเดือนก็มา รู้สึกหงุดหงิดทำไมนะ ทำไมยังไม่ถึงอีก 200-300 ขั้นเริ่มเห็นปลายทาง แต่ความรู้สึกก็เริ่มหายไปๆ เพราะมีเพื่อนๆ ที่เดินขึ้นบันไดไปพร้อมเรา เราไม่ได้เดินคนเดียว พอ300-400 หนูเร่งฝีเท้าเลยค่ะอยากให้ความเหนื่อยหายไปเร็วๆ พอ400-510จนจบ ก็เอาของไปตั้ง เอาทรายไปกอง  หนูในน้ำหนัก40 สามารถแบกสัมภาระและเอาทรายไปกองได้  พอทำเสร็จรู้สึกมีความสุข ความเหนื่อยหายไป ทำให้หนูคิดได้ว่าการที่เราจะทำสิ่งใดลุล่วง จริงๆแล้วขึ้นอยู่กับตัวเราทั้งนั้น ถ้าระหว่างที่เราเดินบันไดแล้วนึกถึงความสุข เราก็จะเดินอย่างมีสุข แต่ถ้าทุกข์ขณะย่างก้าวเราก็จะทุกข์ เปรียบเสมือนต้นไม้ ปลูกต้นอะไรฉันใด ก็ได้ผลผลิตต้นไม้นั้นฉันนั้น

# data[].attributes.headline
ความเหนื่อยที่หายเหนื่อย

# data[].attributes.subject
ความเหนื่อยที่หายเหนื่อย

# data[].attributes.body
เป็นการเข้าค่ายที่วัด ครั้งที่สองในชีวิต 19 ปีของฉัน ตั้งแต่มาถึงที่วัด อาจารย์แจ้งว่าต้องเดินขึ้นบันไดไปอีก 500 กว่าขั้น ถึงจะถีงที่วัด โดยนอกจากจะต้องแบกสัมภาระไปด้วย ก็ยังต้องแบกถังทรายเดินไปอีก แค่มาวันแรกฉันก็รู้สึกว่าอีกสามวันที่เหลือ มันต้องเหนื่อยอีกแน่นอน และก็เป็นตามที่ฉันคิดจริงๆการตื่นนอนในเวลาตีสาม เพื่อมาทำวัตรเช้า ครั้งแรกของการเป็นบุคคลที่นับถือศาสนาพุทธ เมื่อตอนฉันทราบข่าวที่ต้องตื่นตีสาม ฉันก็รู้สึกเหนื่อยใจมาก แต่พอตื่นมาแล้ว เข้าไปที่ถ้ำแล้ว ฟังพระเทศน์ สวดมนต์เสร็จ ก็ได้รู้ว่า มันก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิดไปซะหมด การได้อยู่ในที่สงบเงียบ เงียบจนได้ยินเสียงเเมลงบินชนกับผนัง ฉันคิดว่าเป็นความเงียบสงบที่หาได้ยาก นอกจากนี้การเดินป่าที่ชันที่สุดและเหนื่ยที่สุด ยากที่สุด เท่าที่ฉันเคยทำมา ก็ไม่ได้แย่เลยทีเดียว ได้ช่วยทำแนวกันไฟ เดินดูธรรมชาติที่หายาก พบเจออะไรแปลกใหม่ เพื่อนใหม่ มิตรภาพที่ดี การช่วยเหลือกันของเพื่อนที่บางคนไม่รู้จักชื่อด้วย แต่ก็ให้การช่วยเหลืออย่างเต็มที่ สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่ฉันไม่ค่อยได้พบเจอ  ความที่เหนื่อยกายแต่สุขที่ใจ
611210129

# data[].attributes.body
ภาพนี้ได้มาจากการเข้าไปในถ้ำเป็นกลุ่มแรกๆของเช้าวันที่ 31มี.ค. ซึ่งทำให้เกิดความประทับใจมากเพราะได้เห็นพระอาจารย์นั่งทำวัตรอยู่ และเวลา ณ ตอนนั้นทำให้ผมอยากจะทำวัตรไปพร้อมๆกับท่านอาจารย์ มันแสดงถึงความน่าเลื่อมใสศรัทธาในพุทธศาสนามาก ซึ่งในการทำกิจกรรมนี้ ผมได้รู้สึกถึงความสงบอย่างแท้จริง รู้ว่าการได้อยู่กับตัวเอง ไม่คิดเรื่อยเปื่อย ไม่คิดฟุ้งซ่านแล้วมันทำให้จิตใจเรานั้นโปรดโปร่งได้ทั้งวัน ได้ยินเสียงของธรรมชาติ การดำเนินไปของธรรมชาติ โดยที่ตัวเราเองไม่ต้องเร่งรีบไปกับการเคลื่อนไหวของโลก หลังจากการทำวัตรก็รู้สึกว่าตัวเองมีสมาธิกับการทำกิจกรรมต่อๆไป ทั้งการทำแนวกันไฟและศึกษาเส้นทางธรรมชาติ ซึ่งถ้าเราไม่ระวังหรือขาดสมาธิขณะเดินขึ้นลงทางชัน ก็อาจทำให้เราล้มและบาดเจ็บได้
610710161

# data[].attributes.headline
ทุกเส้นทางที่เลือกเดินไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ

# data[].attributes.subject
ทุกเส้นทางที่เลือกเดินไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ

# data[].attributes.body
ตั้งแต่แรกที่ไปถึง อาจารย์ให้เราแบกสัมภาระขึ้นบันได500ขั้น โดยที่เราสามารถเลือกได้ว่าจะขนทรายขึ้นไปด้วยเพื่อช่วยสร้างเจดีย์ด้านบนหรือเปล่า ตัวฉันเองมีกระเป๋าที่หลังหนึ่งใบที่ถึงจะหนักแต่ก็คิดว่าไม่เกินกำลังหากจะขนถังทรายขึ้นไปด้วยหนึ่งถึง แต่ละก้าวที่เดินขึ้นไปนั้นช่างยากลำบากเหลือเกิน ทั้งขั้นบันไดที่หนา หลังที่เริ่มปวด รวมถึงแขนที่เริ่มล้า ในตอนนั้นมีความคิดแวบเข้ามาว่าถ้าเราไม่มีกระเป๋าเราคงขนทรายขึ้นมาได้สบายกว่านี้ แต่ในนาทีต่อมาฉันก็คิดได้ว่า แม้ฉันจะทิ้งกระเป๋าไว้ข้างล่างแล้วค่อยกลับมาเอา ฉันก็ยังต้องทรมาณจากการขึ้นลงบันได500ขั้นอยู่ดี ฉันจึงคิดได้ว่าไม่มีอะไรได้มาง่ายๆหรือสบายทั้งนั้น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนต้องแลกมาด้วยบางสิ่งบางอย่างเสมอ และถึงแม้การเดินทางจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ฉันก็ยังมีเพื่อนๆที่น่ารักและใจดีที่พร้อมจะผลักดันให้ฉันก้าวต่อไปข้างหน้าต่อได้เสมอ
610710073

# data[].attributes.headline
ไปคนเดียวไปได้ไว ไปด้วยกันไปได้ไกล

# data[].attributes.subject
ไปคนเดียวไปได้ไว ไปด้วยกันไปได้ไกล

# data[].attributes.body
หนูได้รับประสบการณ์ใหม่ๆมากมายจากการเข้าค่ายในครั้งนี้ ทั้งการขนทรายขึ้นบันได500กว่าขั้น การที่คนสิบกว่าคนวิ่งหนีไก่ฟ้าเพียงตัวเดียว การตื่นตีสามเพื่อมาทำวัตรเช้า แต่สิ่งที่ประทับใจที่สุดคือการเดินป่า เส้นทางที่เดินค่อนข้างลำบาก ทั้งเป็นทางขึ้นเขา มีเศษกิ่งไม้ใบไม้ทำให้เดินยากขึ้น บางระยะเป็นพื้นทรายลาดลงไป หากเดินไม่ดีก็อาจจะล้มได้ ถึงแม้อุปสรรคจะเยอะเพียงไหน แต่เพื่อนๆก็ช่วยประคองกันไปจนไปถึงจุดหมายได้ หนูรู้สึกประทับใจในน้ำใจของเพื่อนๆทุกคนที่ช่วยเหลือระหว่างที่เดินป่า ลำพังแค่เดินก็เหนื่อยแล้ว แต่เพื่อนบางคนก็เสียสละตัวเองคอยดึงเพื่อนๆคนอื่นขึ้น คอยเคลียร์ทางเพื่อให้เพื่อนที่เหลือเดินได้สะดวก  การเดินป่าครั้งนี้ทำให้หนูได้มิตรภาพและได้เรียนรู้ว่าสิ่งที่สำคัญกว่าจุดหมายปลายทางคือเรื่องราวระหว่างทาง

610710041

# data[].attributes.headline
ครั้งหนึ่ง ณ สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง

# data[].attributes.subject
ครั้งหนึ่ง ณ สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง

# data[].attributes.body
การไปทำกิจกรรมครั้งนี้ ณ สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่องนั้น ได้ให้อะไรหนูมากมายไม่ว่าจะเป็นแง่คิด และประสบการณ์ต่างๆที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน เริ่มต้นด้วยการแบกถังทรายไปพร้อมๆกับการเดินขึ้นบันไดกว่า 500 ขั้น ซึ่งสอนให้เรารู้จักความอดทนและช่วยเหลือผู้อื่น เพราะการขนทรายไปที่วัดนั้น ทำให้วัดสามารถสร้างสิ่งก่อสร้างต่างๆได้สะดวกขี้น เมื่อไปถึงวัดแล้ว เราได้นั่งสมาธิ สวดมนต์ ฟังพระอาจารย์ ตักบาตร ทำจิตอาสา ซึ่งถือว่ากิจกรรมที่ดีมากค่ะ และกิจกรรมที่ประทับใจที่สุด คือ การเดินป่าเพื่อสร้างแนวกันไฟป่า ซึ่งทางเดินขึ้นว่ายากแล้ว ทางเดินลงนั้นยากกว่า เพราะเป็นทางที่ชันมาก ถ้าหากทรงตัวไม่ดี อาจทำให้ลื่นไถลลงไปข้างล่างได้ เราจึงต้องมีสติอยู่เสมอ ซึ่งการเดินป่าครั้งนี้ทำให้เรารู้จักมิตรภาพของเพื่อนดีๆ คอยเดินไปด้วยกัน ช่วยเหลือกัน ดูแลกัน สนิทกันมากขึ้นค่ะ ถึงแม้จะเหนื่อยมากแต่ก็สนุกมากเช่นกันค่ะ และภาพที่ชอบเป็นภาพที่ไก่ฟ้ากำลังเดินตามเพื่อนๆไปจิก ซึ่งทำให้เพื่อนๆต้องวิ่งหนีไก่ฟ้ากัน และใช้ไม้กวาดเป็นอาวุธค่ะ

และสุดท้ายนี้ขอขอบคุณอาจารย์ที่ได้จัดกิจกรรมดีๆนี้ขึ้น ทำให้ได้รับทั้งความรู้ มิตรภาพ และประสบการณ์ดีๆค่ะ

610710208

# data[].attributes.headline
เดินป่าเล่น 

# data[].attributes.subject
เดินป่าเล่น 

# data[].attributes.body
ตอนแรกที่รู้ว่าต้องมาเข้าค่าย2วัน1คืน เราไม่รู้เลยว่ารูปแบบของค่ายเป็นยังไง นอนยังไง อาบน้ำยังไง ทำกิจกรรมอะไรบ้าง จนกระทั่งมาถึงสถานที่จริง สิ่งแรกที่ทำให้เราแปลกใจตั้งแต่มาถึงคือฝุ่น เพราะเราคิดว่าถ้ามาที่ที่เป็นป่าไม้น่าจะฝุ่นน้อยกว่าในเมือง แต่กลับกันคือฝุ่นเยอะมาก และสิ่งที่เราประทับใจในการมาค่ายครั้งนี้คือการอยู่ร่วมกับเพื่อนๆ ทำให้เราสนิทกับเพื่อนมากขึ้นและ ที่สำคัญอีกอย่างคือการเดินป่า ครั้งแรกที่เรารู้ว่าอาจารย์จะพามาเดินป่า เราคิดว่าคงเป็นแค่การเดินเล่นๆ ถ่ายรูปเล่น แล้วก็กลับ แต่ความจริงคือไม่ใช่เลย เป็นการเดินป่าแบบป่าจริงจัง คือเดินขึ้นเขา และลงเขาแบบไม่มีทางสะดวก ต้องคอยให้คนด้านหน้าเปิดทางให้ เราชอบการเดินป่าครั้งนี้มาก ถึงแม้จะเหนื่อยแต่เราได้เห็นความมีนำ้ใจของเพื่อนๆหลายคน ที่คอยกวาดใบไม้ให้เพื่อน ขุดหลุมเป็ยบันไดให้เพื่อนเดิน และคอยรับเพื่อนที่ไม่ไหว เราคิดว่ามันเป็นภาพที่น่ารักมาก
610710181

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Tropical and subtropical coniferous forests

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
Tropical and subtropical coniferous forests

# data[].attributes.headline
ตื่นมาทำวัตรเช้ากันเถอะ...

# data[].attributes.subject
ตื่นมาทำวัตรเช้ากันเถอะ...

# data[].attributes.body
การที่ตัวกระผมได้เข้าโครงการฝึกสติในครั้งนี้ ณ สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง นอกจากจะได้ฝึกตนเองเองแล้วทั้งร่างกายและจิตใจ เรายังได้ความสุข ได้มิตรภาพดีๆ ทั้งจากคณะตนเองและคณะอื่น ผมได้เพื่อนมากมาย แต่รู้สึกชอบมากจริงๆคือตอนที่ได้ไปถางป่าทำแนวกันไฟ กับเพื่อนๆ เพราะนอกจากฝึกความอดทน ยังฝึกความมีน้ำใจในการช่วยเหลือเพื่อนทุกคนให้สามารถกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย5555 ใครไม่ได้ขึ้นไปก็ถือว่าพลาดเพราะอดได้ประสบการณ์ดีๆ แต่เนื่องจากว่าผมลืมถ่ายรูปตอนนั้นมา เลยเลือกรูปรองลงมาคือรูปตอนเราทำวัตรเช้า คือรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่เราไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่พอทำ ก็รู้สึกสงบ และได้อยู่กับตนเองจริงๆ ตรงตามวัตถุประสงค์ของรายวิชาและการเข้าร่วมโครงการนี้

ธนวัฒน์
610710067

# data[].attributes.body
การไปร่วมโครงการฝึกสติสร้างสุขในครั้งนี้ มีโอกาสได้ไปเดินเส้นทางธรรมชาติซึ่งเป็นการเดินทางที่ต้องฝ่าฝุ่นควันต่างๆเพื่อขึ้นไปทำแนวกันไฟ ผ่านป่าที่เป็นป่าจริงๆ เป็นป่าที่ต่างออกไปจากเส้นทางสำรวจธรรมชาติอื่นๆที่เคยไปมา นับเป็นการเดินทางที่ยากลำบากเป็นอย่างมากทั้งตอนขึ้นและลงเขาที่สูงชันเกือบ 90 องศา ขณะที่เดินไป ฉันคิดอยู่ตลอดเส้นทางว่า ทำไมฉันถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้อยู่ที่นี่ มันเหนื่อยและใช้พลังงานเยอะมากๆ อีกทั้งยังต้องใส่หน้ากากป้องกันฝุ่นอีก ความเหนื่อยจึงทวีคูณขึ้นไปอีก แต่ทว่าฉันก็เปลี่ยนความคิด เมิื่อตัวฉันเองได้ลองมองโลกในแง่บวก แล้วก็ค้นพบว่าอย่างน้อยการเดินขึ้นมาก็มาเพื่อทำแนวกันไฟ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน แถมยังสามารถใช้ประโยชน์ได้อีกด้วย สามารถป้องกันไม่ให้ไฟป่าลุกลามและเพิ่มฝุ่นละอองมากขึ้น และการเดินทางในครั้งนี้ทำให้ฉันได้ลองฝึกปีนเขาที่สูงชันอย่างที่ฉันเคยฝันว่าอยากทำอีกด้วย สิ่งดีๆที่ฉันได้พบอีกอย่างก็คือ ระหว่างการเดินทาง เพื่อนๆจะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ให้ผ่านเส้นทางที่ยากลำบากไปด้วยกันให้ได้ นับเป็นเรื่องที่ทำให้ฉันประทับใจมากๆ สุดท้ายเราก็ผ่านเส้นทางที่แสนยากลำบากที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันมาได้ เรื่องนี้ทำให้ฉันคิดได้ว่า ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ก็มักจะมีเรื่องดีๆเกิดขึ้นได้หากเราลองเปลี่ยนมุมมองความคิด
610710163

# data[].attributes.body
การได้เดินทางไปฝึกสติเพื่อสร้างความสุขที่สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่องนั้น เราได้ฝึกสติตั้งแต่การเดินขึ้นบันไดกว่า 500 ขั้น เพื่อขึ้นไปสำนักสงฆ์ที่อยู่ชั้นบน โดยต้องหอบถังทรายขึ้นไปด้วยการขึ้นบันไดนี้เหนื่อยมากต้องใช้สติตลอดเพื่อไม่ให้สะดุดล้ม นอกจากนี้จากตอนแรกที่มีการพูดคุยไประหว่างเดินก็เปลี่ยนเป็นเดินขึ้นไปกันเงียบๆเนื่องจากความเหนื่อยที่เพิ่มมากขึ้นจนขี้เกียจพูด ทำให้เราได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองในขณะที่ขาทั้งสองข้างก็ก้าวไป ข้างบนนั้นมีถ้ำเล็กๆอยู่ด้านบนสำหรับเป็นที่สวดมนต์ได้นั่งฟังพระอาจารย์ท่านเทศนาถึงว่าความสุขที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับความทุกข์เป็นของคู่กัน รูปนี้เป็นรูปตอนนั่งฟังธรรมในถ้ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถ้ำหรืออะไรแต่การนั่งฟังในนี้ทำให้จิตใจเราสงบมากขึ้น มีสติและสมาธิในการฟังมากขึ้น บรรยากาศรอบข้างที่เงียบสงบ เสียงของแมลงและลดพัดผ่านดังควบคู่ไปกับบทสวดโดยเฉพาะในยามกลางคืน พระพุทธรูปมากมายที่ตั้งอยู่รอบถ้ำสร้างความน่าเลื่อมใสศรัทธาสมกับที่เป็นวัดถ้ำผาปล่อง
610710005

# data[].attributes.body
การไปทำกิจกรรมในครั้งนี้ได้สร้างประสบการณ์มากมายให้กับชีวิต หนึ่งในนั้นก็คือการได้ฝึกสติ ได้อยู่กับตัวเอง กิจกรรมในครั้งนี้ช่วยให้สามารถอยู่กับตัวเองได้อย่างดี เนื่องจากการที่วัดนั้นอยู่บนเขาทำให้ไม่ค่อยมีสัญญาณโทรศัพท์เข้าถึง ทำให้เราได้อยู่กับตัวเองอย่างแท้จริง นอกจากนี้การเดินป่ายังส่งเสริมเรื่องการทำสติได้อย่างดี เนื่องจากต้องมีสติในทุกก้าวที่เดิน ไม่อย่างนั้นอาจจะได้รับบาดเจ็บได้ รูปที่แสดงอยู่นี้ เป็นรูปที่ถ่ายไว้ตอนถือถังทรายขึ้นบันได500กว่าขั้น รูปนี้แสดงให้เห็นว่าขอแค่เรามีจุดหมาย ขอแค่เราพยายามทำทุกทางให้ไปถึงจุดหมายให้ได้ แม้จะเหนื่อยหน่อย แม้จะต้องใช้เวลามาก สุดท้ายเราก็จะไปถึงจุดหมาย
610710051

# data[].attributes.headline
เส้นทางป่า.. เส้นทางชีวิต

# data[].attributes.subject
เส้นทางป่า.. เส้นทางชีวิต

# data[].attributes.body
เข้าค่ายครั้งนี้สนุกมากครับ เป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่แสนมีค่า ค่ายครั้งนี้ทำให้เราได้ฝึกตัดขาดจากโลกภายรอบตัว แล้วหันกลับมามองดูที่ตัวเรา ได้กลับมารู้จักกับตัวเรามากขึ้น เมื่อเราต้องมาอยู่กับสถานที่ที่ไม่สะดวกสบาย มันทำให้เราได้รู้จักข้อเสียของตัวเองว่าเราเนี่ย ติดความสะดวกสบายมาก เราต้องหัดใช้ชีวิตโดยปราศจากสิ่งอำนวยความสะดวกให้ได้ เพื่อที่ว่าเราจะได้ไม่ทุกข์เวลาเราต้องจากมันไป การมาเข้าค่ายครั้งนี้ ผมได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเพื่อ ทำให้ผมได้รู้ว่า คนทุกคนไม่เพอร์เฟคและจะไม่มีวันเพอร์เฟค ความคิดนี้จะช่วยเตือนเราว่าคนเราต่างมีข้อเสีย มันจะทำให้เราสามารถยอมรับในตัวคนอื่นได้มากขึ้น เข้าใจคนอื่นมากขึ้น อีกทั้งข้อด้อยของเราเหล่านี้ จะเป็นสิ่งที่ผลักดันให้เราพยายามพัฒนาตัวเองให้ดียิ่งขึ้น ค่ายนี้ได้เปลี่ยนให้ผมได้ลองเปิดใจตัวเอง เก็บความทรงจำดีๆนี้เอาไว้เป็นประสบการณ์เพื่อให้ผมสามารถลุกขึ้นได้ในวันที่ผมท้อ 610910007

# data[].attributes.headline
สองวันหนึ่งคืน

# data[].attributes.subject
สองวันหนึ่งคืน

# data[].attributes.body
สนุกดีค่ะได้ทำกิจกรรมที่ไม่เคยทำมาก่อนวันนี้หนูเคยมาแต่เดินเข้ามาแต่เดินไปไม่ถึงเพราะเหนื่อยก่อนมาใหม่คราวนี้เลยได้เดินหลายรอบเลย5555555เป็นการนอนวัดครั้งแรก ทำแนวกันไฟครั้งแรก ทำอะไรหลายอย่างที่ตัวเองไม่คิดจะทำเลยแต่พอได้ทำแล้วก็ได้รู้ว่ามันไม่ได้แย่ได้สนุกไปกับเพื่อนๆได้พูดคุยกับเพื่อนต่างคณะตลกดีค่ะได้ไปเดินทำแนวกันไฟทุกสนุกมากกกกทางลำบากมากแต่ได้เพื่อนๆหลายคนคอยช่วยกันไม่ให้ล้มได้ห่างจากโลกโซเชี่ยลไปได้โดยไม่รุ้สึกเบื่อเลยเพราะมีเพื่อนๆจัดอีกนะคะอยากให้คนที่มาเรียนได้รับอะไรดีๆแบบที่หนูได้รับค่ะ611210031

# data[].attributes.headline
วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า

# data[].attributes.subject
วันหนึ่งฉันเดินเข้าป่า

# data[].attributes.body
ตลอดค่าย 2 วันนี้ฉันได้เก็บรูปภาพมากมาย และ ภาพนี้เป็นภาพที่ฉันประทับใจมากที่สุด เพราะ ภาพนี้ได้สอนอะไรหลายๆอย่างให้กับฉัน อย่างแรกเลยคือ ภาพนี้เป็นภาพที่พวกเราถ่ายกันก่อนที่จะเข้าไปในป่า ซึ่งพวกเราไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรบ้าง จนได้เดินเข้าไปและพบว่ามันทั้งสูงชัน และลื่นด้วย ซึ่งเส้นทางการเดินป่าก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่แสดงให้เห็นถึงชีวิตของเราว่า ในชีวิตนี้หนทางของเราจะเป็นอย่างไร บางคนอาจบอกว่าสบายเพราะชำนาญทาง หรือ อาจอยากลำบาก เพราะเส้นทางมีอุปสรรคมากมาย อย่างเช่น ตอนที่พบเจอกับหน้าผาก่อนจะสิ้นสุดทางเดินป่า แต่สุดหากเราได้ลงมือทำ และอดทน ต่อปัญหาและอุปสรรค เราก็จะผ่านมันมาได้และ ประสบความสำเร็จพบกับเส้นทางสวยงามในที่สุด
อย่างที่สองนั้นฉันพบว่าค่ายฝึกสตินั้น ทำให้ฉันได้ฝึกสติเป็นอย่างมาก ทั้งฟังธรรม นั่งสมาธิ และการเดินป่านี้ด้วย ฉันพบว่าหากเราไม่มีสติขณะเดิน หรือหัวเราะพูดคุยกับเพื่อนโดยไม่ได้มีสติจดจ่ออยู่กับทางเดิน ว่าเรากำลังยกเท้านะ เหยียบตรงนี้นะ ข้างหน้ามีรากไม้นะ ก็อาจจะทำให้เราพลาด และเกิดอุบัติเหตุได้ทุกเมื่อ
สุดท้ายนี้ระหว่างเดินป่านั้นฉันก็ได้หยุดพัก และมองดูธรรมชาติ และได้ไตร่ตรองว่าชีวิตเรานั้นก็เหมือนกับใบไม้ ต้นไม้ ในป่าแห่งนี้ มีเกิด มีดับ เป็นธรรมดา ดังนั้นจึงควรใช้ชีวิตโดยความไม่ประมาท ทำทุกวันให้เต็มที่และมีความสุข ดังคำสอนที่ว่า
'มองดูไม้ เถาวัลย์ มีในป่า เหมือนกับว่า มันสอนเรา อยู่รอบด้าน บางใบร่วง ผลิออก ดอกตูมบาน ธรรมชาติเป็นอาจารย์ ชี้บอกเรา'
จากค่ายนี้ทำให้ฉันรู้สึกอยากขอบคุณอาจารย์ที่จัดตั้งวิชานี้ขึ้น และได้พาพวกเรามาค่ายนี้ ทำให้ฉันได้อยู่กับตัวเอง และได้ฝึกอะไรหลายๆอย่างที่ไม่เคยได้ทำ ได้มิตรภาพที่ดีจากเพื่อนต่างคณะตลอดการเดินทาง และได้เรียนรู้คำสอนต่างๆมากมาย จึงอยากให้จัดตั้งวิชานี้ต่อไปและหากมีรุ่นน้องฉันก็จะแนะนำให้มาเรียนวิชานี้ด้วยค่ะ
611210018

# data[].attributes.body
ภาพที่ถ่ายนี้เป็นภาพที่ถ่ายจากบันไดหลังจากนั่งสมาธิเสร็จและกำลังจะออกมา เป็นภาพที่หนูชอบที่สุดจากภาพทั้งหมดที่ถ่ายไว้เพราะทำให้นึกถึงความลำบากตอนตื่นตีสามเพื่อมานั่งสมาธิกับพระอาจารย์ การเดินทางครั้งนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในการเดินทางที่ลำบากที่สุดในชีวิตหนู กว่าจะถึงจุดมุ่งหมายได้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมายไม่ว่าจะเป็นสภาพอากาศหรือฝุ่นควัน นอกจากนั้นยังต้องเดินขึ้นบันไดอีก 500 กว่าขั้น เมื่อถึงจุดมุ่งหมายแล้ว ก็ยังต้องเดินป่า ขึ้นเขาชันเกือบ 90 องศา เดินไกลอีกหลายกิโลและกลับมาขึ้นบันไดอีกรอบ ต้องตื่นเช้าตั้งแต่ตีสามเพื่อมาทำสมาธิ ต้องล้างจาน ยกของต่างๆนานา แต่ความลำบากครั้งนี้กลับทำให้หนูได้พบกับความสุขในรูปแบบที่ไม่เคยพบจากที่ไหนมาก่อน เป็นความสุขที่ได้ใช้ชีวิตอย่างลำบาก ร่วมทุกร่วมสุขกับเพื่อน เมื่อเราเหนื่อย ไม่ไหว หรือเบื่อ ก็ยังมีเพื่อนๆที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจอยู่ตลอดทั้งเพื่อนที่อยู่คณะเดียวกันและเพื่อนต่างคณะ โดยเฉพาะเพื่อนคณะพยาบาลที่เฮฮาและสร้างเสียงหัวเราะได้ตลอดเวลา การมาค่ายครั้งนี้ทำให้เรารู้จักกันและกันมากขึ้น เหตุการณ์ที่จะทำให้หนูจำค่ายครั้งนี้ตลอดไปคือการได้วิ่งหนีไก่ไล่จิกกับเพื่อนๆ ตอนนั้นทั้งตลกและสงสารตัวเอง นึกถึงทีไรก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้เลยสักครั้ง
610710038

# data[].attributes.headline
สร้างสุขในป่าใหญ่

# data[].attributes.subject
สร้างสุขในป่าใหญ่

# data[].attributes.body
การเข้าร่วมโครงการฝึกสติสร้างสุขที่ผ่านมานั้นนับเป็นประสบการณ์ดีๆหนึ่งของชีวิต เริ่มจากการมาขึ้นรถสาย ทำให้ไม่มีที่นั่ง แต่ก็ได้เห็นความมีน้ำใจของเพื่อนร่วมทางที่เสียสละและแบ่งปันที่นั่งให้ไปถึงจุดหมายด้วยกัน เมื่อไปถึงก็พบว่าต้องเดินขึ้นบันไดกว่า500ขั้น เป็นเรื่องยากสำหรับคนเป็นโรคหอบหืดอย่างฉันมาก แต่ก็ได้เพื่อนๆค่อยช่วยเหลือ ค่อยเป็นห่วง หยุดพักเป็นเพื่อน จนเดินมาถึงวัดด้วยกัน ซึ่งเป็นสถานที่ที่เงียบสงบกลางป่า สัญญาณโทรศัพท์ก็หาได้ยากทำให้รู้สึกว่าค่ายต้องน่าเบื่อเพราะขาดมือถือ แต่ไม่เลย เพราะเมื่อได้เข้าไปฟังพระอาจารย์อธิบายความจริงเกี่ยวกับชีวิต ทำให้เราหาความสุขได้ง่ายขึ้นกว่าการเสพสิ่งต่างๆในโทรศัพท์ ตัวอย่างเช่นภาพที่ถ่ายมาเป็นมุมที่นั่งตรงโรงอาหาร เป็นมุมที่ฉันชอบมากที่สุดเพราะมีลมพัดเย็นสบาย มองเห็นป่าสีเขียวสบายตา มีเสียงจากโมบายบรรเลงคลอกับเสียงสัตว์ในป่าทำให้รู้สึกสบายใจ ฉันสามารถนั่งตรงนี้ได้ทั้งวันโดยไม่เบื่อ และฉันก็คิดว่านี่คือหนึ่งความสุขของฉันที่เกิดในค่าย ไม่ต้องมีกิจกรรม ไม่ต้องมีใคร ไม่ต้องหาอะไรใหม่ๆ แต่ความสุขมันเกิดขึ้นง่ายกว่านั้น แค่เปิดใจและปล่อยวาง
610710153

# data[].attributes.headline
การเดินทางคร

# data[].attributes.body
การเดินทางครั้งใหม่
เป็นการเดินทางที่ทำให้ได้ประสบการณ์ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน โดยจุดประสงค์ของการเดินทางในครั้งนี้ คือ เพื่อไปเข้าค่ายการฝึกสติสร้างสุข ทำให้ได้ใช้ชีวิตกับตัวเองมากขึ้น แต่จริงๆแล้วการเดินทางในครั้งนี้ได้แฝงอะไรไว้มากมายในการเดินทางที่ทั้งสนุกและเหนื่อยไปพร้อมๆกัน โดยสิ่งที่ฉันได้ในครั้งนี้แบ่งได้เป็น 3 ข้อ คือ
1.ความอดทน คือ ตอนที่ยกทรายเดินขึ้นบันได500กว่าขั้น การนั่งทำวัตร รวมทั้งการเดินขึ้นภูเขาเพื่อไปกวาดใบไม้บริเวณแนวกันไฟที่เป็นทางลำบากมาก
2.การช่วยเหลือกัน คือ ตอนที่พระฉันอาหารแล้วมีการถยอยนำอาหารลงมาไว้ที่บริเวณโรงครัว ซึ่งตอนนั้นก็มีการต่อแถวยาวตามบันไดและได้มีการส่งอาหารมาต่อๆกัน และตอนเดินขึ้นไปบนภูเขาเพื่อไปกวาดแนวกันไฟ ตอนเวลาเดินขึ้นไปบนนั้นมันลื่นและอันตรายแต่ก็มีเพื่อนในกลุ่มช่วยเหลือกัน
3.มิตรภาพ คือ ตอนที่เดินขึ้นเขาและลงเขา ซึ่งในตอนนั้นเองก็ได้รู้จักเพื่อนต่างคณะมากมาย และได้มีการพูดคุยกัน
สุดท้ายนี้ สิ่งที่ฉันได้รับใน 3 ข้อนี้ รวมๆก็เป็นความประทับใจและความทรงจำของฉันที่ได้เดินทางในครั้งนี้
611210080

# data[].attributes.headline
หมอกควันสีจาง

# data[].attributes.subject
หมอกควันสีจาง

# data[].attributes.body
ภาพนี้เป็นภาพที่ถ่ายขณะที่มีฝุ่นละอองปกคลุมอยู่มาก ทำให้เราแทบมองไม่เห็นวิวทิวทัศน์ที่ไกลออกไปเลย ซึ่งเปรียบได้กับจิตใจของเรานั้นที่มีแต่ความวุ่นวายวนเวียนเข้ามารอบตัวจนทำให้เรามองไม่เห็นถึงความสงบที่แท้จริง การมาค่ายในครั้งเปรียบเหมือนการพัดพาฝุ่นควันออกไปจากจิตใจเรา ทำให้เราได้อยู่กับตัวเองมากขึ้นตั้งแต่เริ่มมาถึงเลย คือการถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เพราะว่า สัญญาณอินเตอร์เน็ตที่ค่ายนั้นมาถึงได้น้อยมาก และในบางจุดไม่มีเลยและจากการเดินขึ้นบันได้510ขั้น ว่าเพียงแค่เราค่อยๆเดินอย่าไปรีบจนเกินไป จะทำให้เราถึงจุดหมายโดยที่ไม่เหน็ดเหนื่อยและถือว่าเป็นการฝึกความอดทนอีกอย่างนึงด้วย นอกจากนี้การนั่งสมาธิภายในถ้ำนั้น ทำให้เรารู้สึกว่าจิตใจเราสงบขึ้นมาก และอีกอย่างที่รู้สึกประทับใจเป็นอย่างมากคือ การเดินป่า ที่ทำให้เราได้ใช้สติอยู่กับตัวเองตลอดเวลา เพราะ ถ้าเมื่อใดก็ตามที่เราขาดสติไปเราก็อาจจะก้าวพลาดและล้มจนเกิดอุบัติเหตุได้ หรือไม่อาจจะทำให้เพื่อนตามมาข้างหลังได้รับบาดเจ็บได้ โดยเฉพาะช่วงขาลงนั้น เป็นทางเดินลงที่ชันมาก ทำให้เราต้องคิดตลอดเวลาว่าควรจะก้าวไปเส้นทางไหนดี เพื่อที่จะลงมาได้อย่างปลอดภัยและไม่ลื่นล้มเสียก่อน จนถึงจุดที่ยากที่สุดในตอนสุดท้าย คือการปีนขึ้นไปด้านบน ถึงแม้ว่าตอนนั้นเราจะอ่อนแรงเพียงไรก็ตาม แต่ถ้าเรามุ่งมั่นจนถึงวินาทีสุดท้าย เราก็จะพบเจอกับความสำเร็จ การเดินป่าในครั้งนี้ได้สอนบทเรียนหลายอย่างให้เรามากมาย ที่หาไม่ได้จากการเรียนรู้ในห้องเรียน เพราะ การที่อาจารย์มาบอก เราคงไม่เข้าใจมันถ่องแท้เท่ากับเราได้เรียนรู้ด้วยตัวเองและทำให้พบว่าความสงบนั้นทำให้เราเป็นสุขอย่างยิ่ง 610710065

# data[].attributes.headline
ครั้งหนึ่งในชี

# data[].attributes.subject
ครั้งหนึ่งในชี

# data[].attributes.body
ถ้าถามว่าภาพไหนที่ผมนึกถึงมากที่สุดเมื่อพูดถึงค่ายนี้ ก็คงจะเป็นภาพของถ้ำอันเป็นเอกลักษณ์ของที่นี่ ความจริงผมเองก็เคยเข้าวัดมาหลายที่ ทั้งที่กรุงเทพก็ดี เชียงใหม่ก็ดี แต่ผมยังไม่เคยไปที่วัดไหนที่ให้บรรยากาศกับความรู้สึกอย่างนี้มาก่อน ทั้งที่นั่งสมาธิฟังเทศน์ที่เป็นถ้ำ จึงให้ความรู้สึกสงบร่มรื่นและไม่ร้อน มันทำให้มีอิน "อิน" กับการนั่งสมาธิมากขึ้น ถ้าพูดในเชิงของสถานที่ ที่นี่ก็เป็นที่ๆสวยมากๆที่หนึ่ง ถึงแม้ฝุ่นจะปกคลุมเพียงใด แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความสวยงามของธรรมชาติที่ล้อมรอบวัดแห่งนี้ มันทำให้ผมอยากกลับไปที่วัดนี้อีกครั้งในช่วงที่เย็นและอากาศดีกว่านี้ นอกจากเรื่องของสถานที่แล้ว กิจกรรมในค่ายก็เป็นกิจกรรมที่ล้วนดีทั้งสิ้น มีการผสมผสานระหว่างการพักผ่อนหย่อนใจ และการได้ทำจิตอาสา การนั่งสมาธิ และการฟังเทศน์อย่างลงตัว พระอาจารย์ที่มาเทศน์ก็ได้สอนแง่คิดดีๆหลายอย่าง ถึงแม้จะเหนื่อยแต่การได้ทำความดีไม่ว่าจะเป็นการแบกของขึ้นลงบันได 500 ขั้น หรือการกวาดพื้นวัดก็ตาม มันทำให้รู้สึกดีซึ่งไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานพอสมควร รายละเอียดเล็กๆน้อยๆอย่างการที่ให้พวกเรากินข้าวแล้วล้างจานด้วยตนเองก็ทำให้ผมรู้สึกดีกับค่ายนี้ สุดท้ายนี้ผมก็คงจะเก็บภาพถ้ำนี้ไว้เป็นความทรงจำ ว่าครั้งหนึ่งเราได้มาสถานที่ที่สวยงามและสงบแบบนี้ พร้อกับเพื่อนและอาจารย์อีกจำนวนขนาดนี้เป็นประสบการณ์ที่น่าจะหาไม่ได้อีกแล้ว ดีใจจริงๆที่ได้เข้าค่ายครับ

610710119

# data[].attributes.body
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้มาเดินป่าที่เป็นป่าจริงๆ ทางขึ้นเขาชันและรกมาก เป็นคนไม่ค่อยออกกำลังกายเลยเหนื่อยง่ายกับการเดินทางครั้งนี้ แต่ระหว่างทางก็มีเพื่อนๆ มีอาจารย์ที่เดินไปด้วยกัน แอบนับถืออาจารย์ที่ดูแข็งแรงมากๆเรายอมแพ้เลย 555 ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ได้ทิ้งไว้ข้างหลังพยายามดึงบ้าง ลากบ้างเพื่อให้ไปด้วยกัน ทางลำบากก็จริง แต่ระหว่างทางสนุกมากๆเราได้เห็นอะไรมากมายที่ไม่ได้เห็นในเมือง ไม่ว่าจะเป็นความเขียวของต้นไม้ ความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติ สุดท้ายก็คงเป็นมิตรภาพของเพื่อนๆ ถึงแม้ไม่ได้อยู่คณะเดียวกันแต่ก็คอยช่วยเหลือตลอด ขอบคุณที่วันนั้นเดินไปด้วยกัน :)
611210008

# data[].attributes.headline
การเดินทางที่แสนพิเศษ

# data[].attributes.subject
การเดินทางที่แสนพิเศษ

# data[].attributes.body
จากการที่ได้ไปทริปนี้มีความรู้สึกที่มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะถึงแม้การเดินทางจะยากลำบากเพราะต้องเดินขึ้นบันไดที่มีมากถึง510ขั้น เพื่อไปให้ถึงที่สำนักสงฆ์และการที่ต้องเผชิญกับสภาพอากาศที่ไม่ค่อยจะดีนัก แต่พอเมื่อได้ถึงที่หมายแล้วก็รู้สึกมีความภาคภูมิใจเป็นอย่างมากที่สามารถก้าวผ่านขีดจำกัดของตัวเองได้ ได้รู้ถึงความอดทนความพยายามของตัวเองสามารถผลักดันให้ก้าวไปสู่ที่หมายได้แม้จะรู้สึกว่าเหนื่อยมากแค่ไหนก็ตาม และยิ่งพอไปถึงที่หมายแล้วก็ได้พบกับความสวยงามของสถานที่ที่เราได้ไปถึงแล้วความเหนื่อยล้าทั้งหมดที่มีได้หายไปอย่างรวดเร็วจนแทบไม่น่าเชื่อ ที่สำนักสงฆ์แห่งนี้เป็นที่ที่สุขสงบมาก เป็นสถานที่ที่สวยงามเหมาะกับธรรมชาติได้ดีทำให้เมื่อได้เข้าไปอยู่แล้วรู้สึกมีความสงบทางจิตใจมากขึ้น ยิ่งในทริปที่ได้ไปนี้มีการให้ลองฝึกนั่งสมาธิสวดมนต์ ทำบุญตักบาตร ทำให้รู้สึกมีความสุขได้อย่างไม่น่าเชื่อทั้งที่ทุกๆวันมักจะหาความสุขจากการใช้เครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ อินเทอร์เน็ต แต่สถานที่นี่ทำให้ไม่สามารถใช้พวกอุปกรณ์สื่อสารแบบนี้ได้ชั่วคราวแต่ถึงยังไงก็ยังสามารถที่จะหาความสุขให้กับตัวเองได้จากกิจกรรมที่จัดขึ้นในทริปนี้ แม้ว่าสุดท้ายนี้จะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำกิจกรรมนี้มากก็ตามแต่ก็มีความสุขมากๆที่ได้ไปเพราะ การที่เราได้ไปทำกิจกรรมนี้ทำให้เราได้สัมผัสถึงวิถีชีวิตใหม่ที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน ฝึกให้เรามีน้ำใจมีจิตอาสาที่จะนำไปพัฒนาให้สังคมในปัจจุบันนี้ให้น่าอยู่ยิ่งขึ้น และที่สำคัญคือ เราได้บุญและมีความสงบทางจิตใจมากขึ้นอีกด้วย
610710148

# data[].attributes.body
รูปที่เลือกมาเป็นรูปที่ถ่ายตอนกำลังเดินลงจากแนวกันไฟ กลับไปที่วัด โดยพระอาจารย์เดินต่อท้ายทุกๆคน เพื่อที่จะคอยดูว่ามีใครตกหล่นหรือไม่ เป็นภาพที่ประทับใจเพราะก่อนที่จะได้มาที่สำนักสงฆ์แห่งนี้ทริดไว้ว่าสิ่งจะได้ทำในค่ายนี้ คือการนั่งสมาธิ สวดมนต์ ฟังเทศนา จากพระอาจารย์เป็นส่วนมาก ไม่น่าจะได้ทำกิจกรรมที่ใช้แรงอะไรมากมาย แต่สิ่งแรกที่ได้ทำตั้งแต่มาถึง กลับกลายเป็นการขึ้นบันได 510 ขั้น ทำเอาเหนื่อยหอบกันไปมากทีเดียว หลังจากนั้น ตอนบ่ายๆ ยังมีกิจกรรมให้กวาดลานวัด และขนทรายขึ้นบันไดครึ่งพันขั้นขึ้นมาอีกรอบ จบวันแรก ร่างกายก็แทบจะแหลกสลายไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็แทบไม่มีเวลาให้ได้พักผ่อนอะไรมาก 3 นาฬิกาของวันถัดไป ทุกคนก็ต้องตื่นไปทำวัตรเช้า นั่งทนปวดเมื่อยและง่วงซึมกันอยู่ในถ้ำ และสุดท้ายกิจกรรมก็ดำเนินมาถึงส่วนที่เซอร์ไพรส์มากที่สุด คือการเดินป่าขึ้นไปทำความสะอาดแนวกันไฟ ตอนเวลาที่เดินขึ้นไปบนทางลาดชัน ที่แม้กระทั่งการเดินชึ้นดอยสุเทพในกิจกรรมรับน้องของ มช. ก็ยังเทียบไม่ได้ ก็คิดอยู่ตลอดทางเลยว่า “นี่เรามาทำอะไรเนี่ย?” หรือไม่ก็ “เมื่อไหร่จะสุดทางเสียที” จนกระทั่งสุดท้ายก็เดินขึ้นไปถึงแนวกันไฟและเกิดการทำความสะอาดกันยกใหญ่อยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทยอยเดินกลับ  ในช่วงที่กำลังเดินกลับไปอย่างช้าๆ ทุกคนก็ต่างรู้สึกเหนื่อยอ่อน และท้อแท้จากเส้นทางลงที่ลาดชัน หลายคนบ่นอยากถอดใจอยู่หลายครั้ง บางคนก็ถึงกับร้องกรี๊ดออกมาตอนที่ตนเองไถลไปกับพื้น แต่เมื่อพระอาจารย์เดินมาถึง พระอาจารย์กลับสามารถเดินผ่านเส้นทางที่ลาดชันและน่ากลัวสำหรับพวกเราไปได้อย่างง่ายดาย พร้อมให้คำแนะนำในการเดินผ่านจุดนั้นมาอย่างใส่ใจ ในตอนนั้นรู้สึกทึ่งและประทับใจมาก เพราะในขณะที่ทุกคนกำลังกระสับกระส่าย ด้วยความเหนื่อยล้า พระอาจารย์กลับมีความนิ่งสงบมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะมากประสบการณ์ และเมื่อมองรูปที่ตนเองเผลอถ่ายติดพระอาจารย์มา ก็ทำให้รู้สึกสงบได้อย่างประหลาด เป็นรูปที่ดูเหมือนพระอาจารย์มีแสงแห่งธรรมคอยนำทางและช่วยให้จิตใจสงบได้ แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางป่าเขาที่ลึกลับและน่ากลัว - 610710015

# data[].attributes.headline
"คนละไม้คนละมือ"

# data[].attributes.subject
"คนละไม้คนละมือ"

# data[].attributes.body
การร่วมมือร่วมใจกัน เป็นการสร้งความสามัคคีที่ดี และให้พวกเรามีปฏิสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนๆทั้งคณะเดียวกันและต่างคณะกันมากขึ้น จากการที่พวกเราช่วยกันส่งอาหาร ส่งต่อกันมาเรื่อยๆ จากในถ้ำลงมา แสดงให้เห็นถึงพวกเรามีความสื่อสารกันที่ดี ร่วมกันแก้ไขปัญหาให้ผ่านไปอย่างราบรื่นได้ด้วยการลงมือทำ คนละไม้คนละมือก็สำเร็จได้ในท้ายที่สุด นับเป็นหนึ่งสิ่งที่ทำให้ประทับใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งขณะที่พวกเราขึ้นไปบนดอยเพื่อบำเพ็ญประโยชน์ช่วยกันกวาดแนวกั้นไฟ หนทางลำบากมาก แต่พวกเราก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด ผลัดกันดูแลซึ่งกันและกัน และการที่ทางวัดได้มีการเตรียมถังทรายไว้ทางขึ้นให้ผู้ที่มาช่วยกันขนขึ้นไปบนยอด แต่ละก้าวที่เดินไป 510 ขั้นเกิดจากความพยายาม ที่มีจิตศรัทธา เชื่อว่าเราทำได้เราก็จะทำได้ ก็เหมือนกับในชีวิตจริงของมนุษย์นั้นที่พวกเราต่างพึ่งพาอาศัยกัน ไม่ละทิ้งใครไว้ข้างหลัง ให้กำลังใจกันเสมอ กล่าวได้เลยว่าการเดินทางของพวกเราครั้งนี้ได้สร้างความทรงจำดีๆ และได้มอบประสบการณ์ที่หาโอกาสสัมผัสได้ยากให้แก่เราทุกคน ทั้งการได้รับข้อคิดดีๆจากพระอาจารย์ หาความสงบสุขในใจของเราให้เจอ เพื่อนำไปปรับใช้ในชีวิตประจำวัน
611210075

# data[].attributes.headline
“ความเหนื่อยล้าจะมาพร้อมกับความสุข”

# data[].attributes.subject
“ความเหนื่อยล้าจะมาพร้อมกับความสุข”

# data[].attributes.body
การที่ผมได้ขนทรายขึ้นไปยังวัดบนดอยทำให้รู้สึกได้ถึงการทำความดี ที่ออกมาจากจิตใจของเรา ผมได้ขนทรายขึ้นไปทั้งหมด 3 รอบ รอบละ 2 ถัง รวมทั้งหมด 6 ถัง ซึ่งต้องขนทรายเหล่านี้ขึ้นบันไดที่มากมายหลายขั้น ทำให้เกิดความเหนื่อยล้า ขาอ่อน ไม่มีแรงที่จะก้าวเดิน แต่ด้วยความอดทนและความพยายามที่จะทำความดี ทำให้เรามีกำลังใจที่จะก้าวเท้าเดินต่อไปเพื่อให้ถึงจุดยอด เพื่อที่ทางวัดจะได้ใช้ทรายเหล่านี้สร้างสิ่งก่อสร้าง การกระทำเช่นนี้ ทำให้เกิดความเหนื่อยล้า แต่สิ่งที่ได้กลับมีมากมาย ทั้งความอดทน ความพยายาม มุ่งมั่นตั้งใจ และขาดไม่ได้ก็คือ ได้ความสุขกับสิ่งที่กระทำไป การที่เราทำดี จะทำให้เราสบายใจ ก็จะทำให้เรามีความสุข เนื่องจากความสุขเกิดจากการทำความดี การทำความดีจะนำพาความสุขเข้ามาหาตัวเราเอง การทำความดีด้วยความตั้งใจ มักจะไม่เกิดความทุกข์ ชีวิตของเราต้องทำความดีเพื่อให้ชีวิตของเราจะมีแต่ความสุข ปราศจากความทุกข์ ด้วยเหตุต้องขอขอบคุณวิชาศาสตร์และศิลป์ ที่ได้ทำให้ผมได้รู้ถึงความสุข ได้เข้าใจความหมายของความสุขได้มากขึ้น

611210010

# data[].attributes.headline
‘ค่ายฝึกสติสร้างสุข’

# data[].attributes.body
‘ค่ายฝึกสติสร้างสุข’ เป็นค่ายที่จินตนาการไม่ออกเลยค่ายนี้จะเป็นอย่างไร แต่เมื่อถึงวันเข้าค่ายจริงๆก็ค่อนข้างเซอร์ไพรส์อยู่บ้างหลายอย่าง เช่น เป็นครั้งแรกที่ได้ท่องคาถาชินบัญชร ครั้งแรกที่ได้นั่งสมาธินานๆแม้จะแอบงีบหลับไปบ้าง และเป็นครั้งแรกที่ได้ทำวัตรเช้า-เย็น และที่ประทับใจที่สุดและเหนือความคาดหมาย คือการเดินป่าเพื่อขึ้นไปกวาดแนวกันไฟป่า ทางที่มีอุปสรรคมากมาย ทั้งลาดชัน เอียง ทำให้เราต้องตระหนักกับตัวเองว่า ฉันต้องมีสติทุกอย่างก้าว เพื่อจะป้องกันอุบัติเหตุหากก้าวเท้าพลาดไป แต่เหนือสิ่งอื่นใดที่ฉันได้จากระหว่างทางกลับป่า คือมิตรภาพที่ได้รู้จักเพื่อนๆจากคณะอื่นๆที่ร่วมเดินทางมาด้วยกัน ทั้งเพื่อนๆคณะพยาบาลที่อารมณ์ดีอยู่เสมอๆ สร้างเสียงหัวเราะระหว่างทาง เพื่อนๆคณะทันตะที่ร้องเพลงเพราะๆให้ฟังขณะเดินป่า และเพื่อนๆจากคณะแพทย์ที่ช่วยเหลือกันตลอดการเดินครั้งนี้ เป็นสิ่งที่ฉันประทับใจมากๆ รูปนี้จึงเป็นรูปที่ฉันเลือกเนื่องจากได้ถ่ายรูปกับเพื่อนๆ อีกสิ่งหนึ่งคือสัญญาณโทรศัพท์ที่ไม่ค่อยมี ก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียคือ ไม่สามารถติดต่อกับโลกข้างนอกได้ แต่สิ่งหนึ่งที่เกิดคือ เราลดการใช้โทรศัพท์และหันมาคุยกันมากขึ้น จากค่ายครั้งนี้ต้องขอขอบคุณอาจารย์ที่จัดค่ายดีๆ ให้พวกเราทุกคนได้ทำกิจกรรมร่วมกัน เป็นประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆที่คิดว่าคงจะอยู่ในความทรงจำของทุกคนไปอีกนาน ขอบพระคุณค่ะ - 610710182

# data[].attributes.headline
            ทริปในกา

# data[].attributes.body
ทริปในการเดินทางครั้งนี้ได้มาสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ได้ลองฝึกด้วยสถานการณ์ที่เอื้อต่อการทำสมาธิและสวดมนต์ ในวัดมีความสงบ รวมถึงได้ทำกิจกรรมต่างๆมากมาย ได้คุยเปิดใจกับเพื่อน ออกไปเดินเล่นด้วยกัน มีความทรงจำที่ดีร่วมกัน ได้พักผ่อนเต็มที่หลังจากผ่านการสอบ กิจกรรมที่เหนื่อยที่สุดแต่ก็ประทับใจคือการเดินป่า เพื่อนๆทุกคนช่วยเหลือกัน เป็นห่วงกันดีมากๆ อีกทั้งเป็นการฝึกสมาธิที่ดี เพราะถ้าพลาดนิดเดียวจะอันตรายมากทันที ระหว่างทางก็เดินร้องเพลง คุยกับเพื่อนบ้าง มีความสุขดี ที่สังเกตได้ชัด คือ หลังจากกลับจากวัดเข้ามาในเมือง มาเจอบรรยากาศเดิม แต่ความรู้สึกเปลี่ยนไปมาก รู้สึกทุกอย่างวุ่นวาย ต้องรีบเร่งทำทุกอย่าง ไม่สงบเหมือนในวัด ทำให้รู้ข้อดีและประโยชน์ของความสงบอย่างชัดเจน ขอขอบคุณอาจารย์ เพื่อนๆในค่ายทุกคน และเพื่อนในคณะอีก 3 คน ที่ทำให้กิจกรรมนี้น่าประทับใจมากๆ

610910024

# data[].attributes.headline
ทริปครั้งนี้ทำให้เรา

# data[].attributes.body
ทริปครั้งนี้ทำให้เราได้เห็นความศรัทธาต่อพระพุทธศาสนา การอยู่ร่วมกับธรรมชาติอย่างสงบ นอกจากนั้นการได้เดินป่า ทำแนวกันไฟเป็นกิจกรรมที่ไม่เคยทำมาก่อน ครั้งแรกในชีวิตที่เหนื่อยมากแต่พอนึกถึงตอนนั้นกลับยิ้ม รู้สึกสนุกเหมือนได้ไปผจญภัยเอาชีวิตรอดในป่า ขอขอบคุณอาจารย์ เพื่อนๆและสำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง ทริปนี้จะถูกเก็บเป็นความทรงจำที่ดีจะไม่มีวันลืมเลย 611210102

# data[].attributes.headline
วินาทีแรกที่มาถึง เร

# data[].attributes.body
วินาทีแรกที่มาถึง เรายืนอยู่หน้าบันไดวัด 500 กว่าขั้น สะพายประเป๋าเดินทางอยู่ ในขณะที่อีกมือถือถังทราย ระหว่างทางเดินขึ้นไปมันก็เหนื่อยนะ แต่ต้นไม้สองข้างทางทำให้เรารู้สึกสงบหลังจากที่ผ่านเรื่องร้ายๆมา มันทำให้เรารู้สึกปลอดภัย ผ่อนคลาย และสงบอย่างบอกไม่ถูก และวันต่อมาตอนที่เราได้เดินป่า เราชอบมาก เราชอบการที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ ชอบที่เราช่วยกันเพื่อให้เดินไปให้ถึงจุดหมาย ชอบเสียงเพลงที่เรา 4 คนร้องด้วยกัน การไปค่ายครั้งนี้สอนอะไรหลายๆอย่างให้ เรา มันทำให้เรายิ้ม หัวเราะอย่างมีความสุขโดยที่ไม่ต้องพะวงกับเรื่องอะไร มันทำให้หัวใจเราได้เยียวยา มันทำให้เราเห็นว่าการได้อยู่กับคนเพียง 3 คน กลับทำให้เรามีความสุขได้มากขนาดนี้ ขอบคุณอาจารย์นะคะที่เลือกที่นี่ ขอบคุณเพื่อนๆในค่าย และขอบคุณเพื่อนๆในคณะเราที่เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องราวที่ดีๆนี้
610910010

# data[].attributes.body
รูปนี้สื่อถึงจิตใจของคนเรา ที่ไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว มีความคิดหลายๆอย่างเข้ามาภายในจิตใจจนลืมโฟกัสจิตปัจจุบัน และถ้าเรายังไม่สามารถที่จะฝึกจิตของเราได้ เราก็จะจมอยู่กับวังวนของกิเลสทั้งหลาย ที่มาในรูปแบบต่างๆจนเราขาดสติ ส่งผลให้เกิดสิ่งที่เราไม่ประสงค์ให้เกิดตามมา จนเราไม่สามารถตั้งรับได้ไหว และอาจจะกลายเป็นความทุกข์แทน จึงอาจทำให้ความสุขที่เรามีมาก็ค่อยๆหายไปตามกาลเวลา ณ ขณะที่จิตล่องลอยไปตามความคิดของกิเลสที่เราสร้างขึ้น  ดังนั้นสิ่งที่ดีที่สุดก็คือการที่เราอยู่กับจิตปัจจุบัน รู้ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ และไม่ฟุ้งซ่านไปตามความคิดที่อยู่รอบๆตัวเรา เพียงแค่นี้เราก็สามารถที่จะใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข มีสติในทุกย่างก้าวของชีวิตได้อย่างสง่างาม

ปล.เดินอยู่ดีๆก็ล้มระหว่างทางได้ 😂 แค่เผลอคิดไปเรื่องอื่นนิดเดียว อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าไม่มีสติ

ปล.ดีใจที่เราได้มาเจอกัน มารู้จักกัน มาร่วมสร้างความทรงจำที่ดีร่วมกัน ถึงแม้ในห้องเรียนเราจะไม่เคยได้คุยกัน แต่มาในที่แห่งนี้ ที่ๆไม่มีสัญญาณ เราก็หันหน้ามาคุยกันมากขึ้น ตลอดทางที่เดินอยู่ในป่า แม้ว่าจะมีอุปสรรคมากมายในการเดิน เราก็คอยช่วยเหลือกันจนถึงปลายทางได้  ขอเพียงจับมือกันไว้ทุกอย่างมันก็จะผ่านไปด้วยดี

611210005

# data[].attributes.headline
ภาพแห่งความทรงจำ

# data[].attributes.subject
ภาพแห่งความทรงจำ

# data[].attributes.attachment_link.title
ถ้ำผาปล่อง ภาพหมู่ไหว้