# data[].attributes.headline
Status/testament Bolesława Krzywoustego --> 1138 rok

# data[].attributes.subject
Status/testament Bolesława Krzywoustego --> 1138 rok

# data[].attributes.body
Ustanowił w nim sukcesję tronu oraz zasady pryncypatu i senioratu. Kolejnym władcą (princepsem) rezydującym w dzielnicy pryncypacko-senioralnej miał zostawać najstarszy przedstawiciel dynastii piastowskiej.

# data[].attributes.body
Bolesław III Krzywousty miał pięciu synów i chciał aby uniknęli gwałtownych konfliktów o podział władzy. Sam toczył podobne z ojcem i bratem.

# data[].attributes.body
zasada określająca, że po śmierci władcy, władzę zwierzchnią ma sprawować każdorazowo najstarszy przedstawiciel rodu (książę senior)

# data[].attributes.body
prawo pierwszeństwa w dziedziczeniu tronu, majątku, majoratu itp. przysługujące najstarszemu synowi lub najstarszemu potomkowi w linii prostej

# data[].attributes.body
starszy z książąt dzielnicowych miał sprawować władzę zwierzchnią nad pozostałymi (książę zwierzchni)

# data[].attributes.body
- utrata niektórych ziem na rzecz sąsiednich państw (np. Śląska na rzecz Czech)
- osłabienie politycznej pozycji polskich książąt
- wojny domowe między książętami
- rozwój gospodarczy ziem polskich

# data[].attributes.body
W jej skład wchodziły: zachodnia część Kujaw, część Wielkopolski z Kaliszem i Gnieznem, ziemia łęczycko-sieradzka, ziemia krakowska z Krakowem

# data[].attributes.body
Władysław II Wygnaniec był najstarszym synem Krzywoustego, został pierwszym księciem seniorem. Jego bracia zostali książętami juniorami.

# data[].attributes.headline
Podział dzielnic na synów i księżnę Salomeę - wdowę po Krzywoustym

# data[].attributes.subject
Podział dzielnic na synów i księżnę Salomeę - wdowę po Krzywoustym

# data[].attributes.body
bez Kazimierza Sprawiedliwego, który urodził się po śmierci ojca

# data[].attributes.body
W 1144 bracia Władysława nie zgadzali się na przyłączenie ziemi łęczycko-sieradzkiej do dzielnicy senioralnej kiedy zmarła Salomea. Senior z pomocą wojów ruskich najechał ich dzielnice. Kolejne zatargi: bitwa nad bagnami Pilicy 1145, opanowanie Krakowa przez juniorów 1146.

Przeciwko seniorowi stanęło także rycerstwo, ponieważ oślepił Piotra Włostowica. Władysław przegrał wojnę i w 1146r. udał się na wygnanie do Niemiec.

# data[].attributes.body
Salomea bez efektów dążyła do osłabienia władzy Władysława II i zwołała bez jego wiedzy zjazd. W odpowiedzi Władysław zajął kilka grodów swoich braci, dążył do osłabienia ich pozycji i centralizacji państwa.

# data[].attributes.body
PRAWO LUBECKIE - niemieckie prawo lokacyjne, obok prawa magdenburskiego najbardziej rozpowszechnione. Wzorowane na prawie Lubeki, nadanym miastu w 1226r. przez cesarza Fryderyka II Hohenstaufa .Cechą charakterystyczną miast lokowanych na prawie lubeckim jest brak placu rynkowego. Funkcje rynku spełnia szeroka ulica .

# data[].attributes.body
PRAWO MAGDEBURSKIE-średniowieczne prawo miejskie, wzorowane na prawie Magdenburga.  Prawo to spisane zostało z inicjatywy arcybiskupa Magdenburga Wilhelma  z Seeburgaw 1188, stając się wzorcem dla podobnych regulacji wielu miast środkowoeuropejskich.Zwykle przy lokacji wytyczano centralnie położony kwadratowy bądź prostokątny rynek, z miejscem dla ratusza pośrodku. Z narożników rynku miały wybiegać pod kątem prostym po dwie prostopadłe do siebie ulice. Rozdzielały one osiem prostokątnych przestrzeni przeznaczonych pod zabudowę oraz tworzyły podstawę w miarę regularnej sieci ulic ciągnących się do miejskich wałów i rowów, zastąpionych później przez mury. Duża część lokacji miast na prawie niemieckim odbywała się na obszarze lub w pobliżu już istniejących wczesnośredniowiecznych osad.

# data[].attributes.body
Zakładanie nowych miast i wsi, zwane lokacją, najwcześniej wprowadzili książęta śląscy, sprowadzając rodziny z Niemiec i Czech.Organizator wsi, czyli zasadźca, dzielił ziemię na łany (17-25 ha). Każdy osadnik otrzymywał 1 łan, a zasadźca kilka. Przez pewien czas osadnicy nie płacili świadczeń (wolnizna), które przysługiwały na zagospodarowanie się. Wzorem niemieckim (lokacja na prawie niemieckim) chłopi mieli prawo dziedziczyć gospodarstwo i je sprzedawać. We wsi działał też samorząd wiejski, na czele którego stał zasadźca, zwany później sołtysem. Sołtys sprawował w imieniu właściciela sądy i musiał brać udział w wyprawach wojennych. Sołtysi byli właścicielami karczmy i młyna.

# data[].attributes.body
-wprowadzono uprawę roli zasadą tzw. trójpolówki- sposób uprawy roli polegający na podzieleniu pola na trzy części. Każdego roku uprawiane są tylko dwie z nich, a trzecia ugoruje, co pozwala na „odpoczywanie” ziemi.

# data[].attributes.body
Do czasu rozbicia dzielnicowego na ziemiach polskich nie było miast tylko -grody. Podgrodzia rozwijały się zaś przy grodach. Ludzie przeważnie sami  wytwarzali towary i przedmioty ,których potrzebowali. Henryk I założył pierwsze w Polsce miasta na wzór zachodnioeuropejski: Złotoryję i Środę Śląską. Osadnicy zajmowali dotychczasowe nieużytki, karczowali lasy, osiadali na terenach górzystych. Miasta zaludniali wyspecjalizowani rzemieślnicy i kupcy trudniący się handlem, zarówno tym lokalnym, jak i dalekosiężnym. Miasta lokowano: przy dawnych grodach, które stanowiły centra administracyjne, na skrzyżowaniu szlaków handlowych, na miejscu dawnych osad targowych. Powstawały miasta i wsie, część dawnych osad była reformowana według nowych wzorów. Wymiana towaru za towar traciła na znaczeniu, coraz częściej używano monet. Chłopi korzystali z niej, spłacając zobowiązania właścicielowi wsi. Monetę o małej wartości wykorzystywano do zakupów i sprzedaży towarów w miastach. Nowe formy życia gospodarczego nie byłyby możliwe bez zmian technologicznych. Drewniane radła zostały zastąpione przez pługi zaopatrzone w żelazne elementy tnące. Pozwalały one orać ziemię głębiej i dokładniej, zwiększając tym samym szanse na jej lepsze użyźnienie i wyższe plony. Pojawiło się dużo narzędzi żelaznych. Powstawało coraz więcej młynów, były one większe i nowocześniejsze. Rozwijał się transport rzeczny, ale korzystano także z dróg.

# data[].attributes.body
owalnica

# data[].attributes.body
okolnica

# data[].attributes.body
ulicówka

# data[].attributes.body
Upowszechnienie się immunitetów i prawa niemieckiego spowodowało rozwój społeczeństwa stanowego, które zastąpiło prawo książęce.
STAN SZLACHECKI-brak podziału prawnego na stany;wyższy i niższy
-wszytskim przedstawicielomtej grupy społecznej formalnie  przysługiwały te same prawa
-posiadłości rycerskie zmieniły się we włości alodialne, niezależne od władców
-zatarł się podział między możnowładztwem a rycerstwem, z ich połączenia wykształciła się szlachta
DUCHOWIEŃSTWO-za sprawą reform gregoriańskich wyodrębnił się jako pierwszy w polsce
--pierwszym polskim hierarchią był Wincenty Kadłubek
MIESZCZAŃSTWO-stan mający odrębne prawa ,ukształtowało się dzięki lokacjom na prawie niemieckim
-mieli własne sądownictwo i cieszyli się wolnością osobistą
CHŁOPI-stanowili około 80% ogółu ludności
-nowe przepisy zagwarantowały chłopom swobodę osobistą,dziedzicznośc dzierżawy uprawianej ziemii,stały wymiar czynszu oraz ustanowienie wiejskiego samorządu

# data[].attributes.body
Czechy rządzone przez Przemyślidów - epoka rozkwitu. Przemysł Ottokar I w 1198r. otrzymał dziedziczny tytuł królewski. Rządy Przemysła Ottokara II objęły tereny od Sudetów do Morza Adriatyckiego. W 1278r. w bitwie pod Suchymi Krutami armia czeska poniosła klęskę. Niemiecki władca Rudolf Habsburg przejął w władanie Austrię, Styrię oraz Karytynię. Władzę monarszą w Czechach ustabilizował Wacław II, który pod koniec XIIIw rywalizował o tron polski. W 1300r. koronowano go w Gnieźnie. W 1301r. udało mu się zdobyć koronę króla Węgier dla swojego syna, Wacława III. Połączył unią dynastyczną trzy środkowoeuropejskie monarchie.

# data[].attributes.body
Kolonizacja ta dokonywała się na mocy osobnych umów, określających prawa i obowiązki kolonistów, które zawierane były pomiędzy panem (właścicielem gruntu) a grupą osadników, których reprezentował zasadźca. W Polsce rozwijała się od początku XIII wieku wraz z napływem grup wolnej ludności z Zachodu (gł. z Niemiec), przynoszących ze sobą zręby nowego prawa osadniczego, rozwiniętego następnie w system prawny zwany prawem niemieckim. Kolonizacja na prawie niemieckim doprowadziła do znacznego zwiększenia gęstości zaludnienia i zmniejszenia obszarów puszczańskich. Osadnicy wprowadzili bardziej wydajne systemy rolnictwa i nowe techniki w rzemiośle i handlu, przyczyniając się do gospodarczego rozwoju tych ziem. Lokacją miasta  zajmował się wójt, który kierował wytyczeniem granic miasta i tworzeniem jego planu. Wójt był najbogatszym człowiekiem w mieście, pobierał czynsze, posiadał rzeźnie, młyny, jego urząd był dziedziczny.

Dokument lokacyjny dawał też mieszkańcom prawo wyboru rady miejskiej i członków sądu miejskiego, któremu przewodniczył wójt.

# data[].attributes.body
Celem zakonu stała się pogańska Litwa oraz rozpoczęli ekspansję na ziemie polskie. W 1309r. zajęli Pomorze Gdańskie i organizowali liczne wyprawy przeciw Polakom. W 1332r zajęli także Kujawy i ziemię dobrzyńską (ostatecznie zwrócono). W kolejnych latach odchodziło do wielu konfliktów Krzyżaków i Polaków.

# data[].attributes.body
Marchia została stworzona około 1157 roku przez Albrechta Niedźwiedzia na terenach podbitych Słowian połabskich w tym plemion. Margrabiowie brandenburscy otrzymali od cesarza Fryderyka II zwierzchność lenną nad Pomorzem Zachodnim. W połowie XIIIw. władali również ziemią lubuską. Podporządkowywali sobie tereny Pomorza Zachodniego i Wielkopolski. Prowadzono na tych ziemiach intensywną kolonizacją a od 1257r. nazywano je Nową Marchią. Zamierzano odizolować Pomorze od pozostałych dzielnic w celu zdobycia całej tej prowincji. Długotrwałe walki z książętami wielkopolskimi prowadzono o m.in. Santok i Drezdenko. Ich polityka przyczyniła się do zawiązania sojuszu Wielkopolski i Pomorza Gdańskiego, a w efekcie połączenia tych prowincji przez Przemysła II.

# data[].attributes.body
[Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie] powstał ok. 1190r. Wielki mistrz Hermann von Salza usilnie dążył do zbudowania państwa krzyżackiego. W 1226 roku przyjął ofertę Konrada Mazowieckiego i osadził się w ziemi chełmińskiej, w celu pomocy w walce z pogańskimi Prusami. W krótkim czasie na północy Polski powstało silne państwo zakonne z dużym poparciem papiestwa i cesarstwa. Krzyżacy uzyskali od cesarza Złotą bullę gwarantującą im prawa do ziemi chełmińskiej i innych ziem pruskich zajętych w przyszłości. Na początku lat 30. XIII w. założyli w Toruniu swoją warownię i rozpoczęli systematyczny podbój Prus, który ostatecznie zakończyli w 1283r. po opanowaniu ziem Jaćwingów.

# data[].attributes.body
W państwie ruskim proces rozpadu na dzielnice został zapoczątkowany w drugiej poł. XI w. Ruś Zaleską podporządkowano chanom mongolskim, a później panom Złotej Ordy. Po zniszczeniu Kijowa siedziba wielkiego księcia została przeniesiona do Włodzimierza nad Klaźmą. Rozwijała się Ruś Północna, usamodzielniła się Ruś Zachodnia. W XIIIw. książęta piastowscy rywalizowali z węgierskimi Arpadami o wpływy na Rusi Halickiej. W sprawy angażował się Bolesław Wstydliwy, wspierał wprowadzenie tam katolicyzmu. W 1253r. w Drohiczynie ukoronowano ruskiego księcia Daniela Halickiego. Do unii kościelnej nie doprowadzono.

# data[].attributes.body
1. Rywalizacja o koronę polską po śmierci Przemysła II
a. Henryk Głogowski – spadkobierca Przemysła II
b. Władysław Łokietek
– zajął Pomorze Gdańskie
– opanował część Wielkopolski
– ugoda z Henrykiem Głogowskim – adopcja najstarszego syna Henryka Głogowskiego
2. Włączenie się do walki o panowanie nad Polską króla Czech Wacława II
a. zmusił do uległości Władysława Łokietka
b. zbrojne opanował Wielkopolskę i Pomorze Gdańskie
c. koronacja królewska Wacława II – 1300 r.
– koronacji dokonał arcybiskup Jakub Świnka
– koronacja odbyła się w katedrze gnieźnieńskiej

# data[].attributes.headline
Sytuacja na ziemiach polskich w połowie XIII w.

# data[].attributes.subject
Sytuacja na ziemiach polskich w połowie XIII w.

# data[].attributes.body
Sytuacja na ziemiach polskich w połowie XIII w.
a. rozrodzenie się dynastii Piastów przyczyniło się do dalszych podziałów dzielnicowych
– około 1285 r. istniało już 19 księstw
b. całkowity upadek zasady pryncypatu spowodował, ze w drugiej połowie XIII w. wszystkie księstwa piastowskie funkcjonowały jako odrębne państwa
c. pogłębienie się partykularyzmów dzielnicowych
– zanik ogólnopolskich więzi
– częste przypadki wojen międzydzielnicowych
– podział państwa i konflikty między Piastami przyczyniły się do wzmocnienia pozycji możnowładztwa.

# data[].attributes.body
a. znaczenie Krakowa
– Kraków jako dawna siedziba princepsa
– kult św. Stanisława
b. walki o tron krakowski walka o rządy w Krakowie:
–  Władysława Wstydliwego
–  Leszka Czarnego
c. walka o tron krakowski między Henrykiem IV Probusem a Władysławem Łokietkiem
– zwycięstwo Henryka IV Probusa
–  starania o koronę królewską przerwana nagłą i bezdzietną śmiercią
d. Włączenie się do walki o tron krakowski króla czeskiego Wacława
–  zmusił  księcia wielkopolskiego i spadkobiercę Henryka IV Probusa do rezygnacji z Małopolski
–  pokonał Władysława Łokietka
– zmuszenie księstw śląskich do złożenia mu hołdu lennego.

# data[].attributes.body
1. Śląsk – monarchia Henryków Śląskich
a. zjednoczenie Śląska, Małopolski i znacznej części Wielkopolski przez Henryka I Brodatego
b. dołączenie przez Henryka II Pobożnego do ziem odziedziczonych przez po Henryku I Brodatym reszty Wielkopolski
c. rozpad monarchii Henryków Śląskich po śmierci Henryka II Pobożnego – poległ w bitwie pod Legnicą – 1241 r.
d. działalność Henryka IV Probusa
– skupił władzę na Śląsku i w Małopolsce
– podjął starania o koronę królewską
– umierając zapisał Kraków Przemysłowi II
e. znaczenie Śląska
– intensywny rozwój gospodarczy
– wzrost zaludnienia
– szybko postępująca urbanizacja
– kult św. Jadwigi z Trzebnicy – żony Henryka I Brodatego i matka Henryka II Pobożnego.

# data[].attributes.headline
Czynniki integrujące państwo polskie w XII-XIII w.

# data[].attributes.subject
Czynniki integrujące państwo polskie w XII-XIII w.

# data[].attributes.body
a. wzrost zagrożenia zewnętrznego ze strony:
– Brandenburgii
– zakonu krzyżackiego
– Prusów
– Litwinów
– Mongołowie
b. działalność Kościoła na rzecz zjednoczenia
– istnienie arcybiskupstwa polskiego i organizacji kościelnej utworzonej okresie jedności państwa
– kult św. Stanisława – legenda o cudownym zrośnięciu się ciała świętego
– budzenie świadomości narodowej – działalność arcybiskupa Jakuba Świnki na rzecz obrony języka polskiego.
c. dążenie mieszczan do przezwyciężenia rozbicia dzielnicowego w celu likwidacji przeszkód  w handlu
d. dążenie rycerstwa do przezwyciężenia rozbicia dzielnicowego w celu
– zakończenia wyniszczających wojen
– utrwalenia i zabezpieczenia wywalczonej przez nich w okresie rozbicia pozycji społecznej
e. świadomość ciągłości jednej dynastii
f. pojęcie Korony Królestwa Polskiego – Corona Regni Poloniae
g. wymieranie niektórych linii książąt piastowskich
– testamenty
– tzw. układy o przeżycie.

# data[].attributes.body
a. ustanowił urząd starosty
– na starostów wyznaczał Niemców i Czechów
– starostowie wykonywali władzę administracyjną i sądowniczą
b. proniemiecka polityka Wacława II stała się źródłem oporu rycerstwa polskiego
c. śmierć Wacława II – 1305 r.
d. po śmierci Wacława III (1306 r.) dynastia Przemyślidów wygasła

# data[].attributes.headline
Wielkopolska – działalność zjednoczeniowa księcia wielkopolskiego Przemysła II

# data[].attributes.subject
Wielkopolska – działalność zjednoczeniowa księcia wielkopolskiego Przemysła II

# data[].attributes.body
a. znaczenie Wielkopolski
– kolebka państwa polskiego
– tradycyjne miejsce koronacji królów Polski
– stolica metropolii
– kult św. Wojciecha
b. zjednoczenie całej Wielkopolski po śmierci Bolesława Pobożnego
c. odziedziczenie po bezpotomnej śmierci Mściwoja II Pomorza Gdańskiego
d. koronacja królewska Przemysła II – 1295 r.
– koronacja odbyła się w Gnieźnie
– ceremonię przeprowadził arcybiskup Jakub Świnka
e. śmierć Przemysła II
– król Przemysł drugi został zamordowany w Rogoźnie – 1296 r.
– udany zamach najprawdopodobniej został przeprowadzony przez Brandenburczyków przy prawdopodobnym współudziale niektórych możnowładców wielkopolskich

# data[].attributes.body
Władysław Łokietek napotkał na swej drodze licznych przeciwników. Najważniejsza była jednak opozycja wewnętrzna. Przeciw niemu występowały liczne rody wielkopolskie. Opozycja ta zorganizowała spisek w Wielkopolsce i na Pomorzu, a w 1311 roku bunt patrycjatu krakowskiego pod wodzą wójta Alberta i przy poparciu biskupa krakowskiego Jana Muskaty. Bunt ten wykorzystał król Czech Jan Luksemburski, który rościł sobie pretensje do polskiej korony. Kraków został zajęty przez księcia opolskiego Bolko (Bolesław I). Po rocznej okupacji Bolko opuścił Kraków, zabierając ze sobą przywódcę buntu - wójta Alberta. Władysław Łokietek innych uczestników buntu ukarał śmiercią, zniósł urząd wójta oraz wprowadził język urzędowy - łacinę zamiast dotychczasowego języka niemieckiego. Nadal jednak mimo stłumienia buntu sytuacja w kraju była niepewna. Łokietek musiał się liczyć z możliwością nowych wystąpień opozycji, a także prowadzić walkę z innymi "kandydatami" do tronu polskiego.Dopiero w 1314 roku udało się Łokietkowi pobić stronników książąt głogowskich i zająć całą Wielkopolskę.

# data[].attributes.body
Ważną kwestię stanowi sytuacja Pomorza Gdańskiego za czasów Władysława Łokietka. W 1307 r. ziemie te zajęte zostały przez Brandenburczyków, którzy przybyli na Pomorze w wyniku prośby o zbrojne wsparcie przeciw Łokietkowi, którą wysłali do nich przedstawiciele możnego, pomorskiego rodu Święców. W 1308 r. najechali oni Gdańsk, lecz nie udało im się zdobyć najbardziej ufortyfikowanej części miasta – grodu. Łokietek wezwał wówczas na pomoc Krzyżaków, którzy na wezwanie ochoczo odpowiedzieli – pokonali Brandenburczyków, ale jednocześnie sami zajęli Gdańsk i okolice, odmawiając w latach późniejszych oddania owych ziem królowi polskiemu.

# data[].attributes.body
Posiadając silną władzę i wpływy, Łokietek zdecydował się wycofać przywileje mieszczańskie, które Wacław II nadał mieszczaństwu oraz biskupowi krakowskiemu Janowi Muskacie. Powyższa decyzja spowodowała spór pomiędzy polskim księciem a biskupem, który zakończył się dopiero po 10. latach na korzyść Łokietka. W następnych latach, tj. 1312 r., Łokietek krwawo stłumił bunt mieszkańców Krakowa, zaś w 1314 r. przyłączył pod swoje panowanie Wielkopolskę, tym samym niwelując ostatnią przeszkodę, która stała mu na drodze do koronacji. 22 stycznia 1320 r. Władysław Łokietek – jako pierwszy polski władca – został koronowany w Krakowie na króla Polski.

# data[].attributes.body
Łokietek do Polski powrócił na przełomie lat 1304–1305. Dzięki silnemu wsparciu wojskowemu i finansowemu ze strony Węgier, zdobył on siłą ziemię sandomierską, przejął władzę na Kujawach, zdominował Pomorze Gdańskie oraz przejął Małopolskę. Do zjednoczenia kraju brakowało mu przede wszystkim poparcia Wielkopolski, która wówczas znajdowała się pod władztwem Henryka Głogowskiego.

# data[].attributes.body
We wtorek o zmierzchu 12 listopada 1308  Krzyżacy wdarli się do Gdańska.  Był to pewno jeden z wielu ataków, tym razem skuteczny.W średniowieczu mordowanie mieszkańców przy zdobywaniu miasta było normą. Jednak porównując to wydarzenie do innych podobnych w tym czasie oraz pozostawionych przekazów, trzeba powiedzieć, że w ciągu 12 godzin w Gdańsku nastąpił mord na wielką skalę. Wyobraźmy sobie zabicie obecnie 150 000 gdańszczan, tj. 1/3 aktualnego stanu, w  ciągu jednej nocy. Przekonanie o wielkich rozmiarach rzezi było u współczesnych oczywiste. Zginęło prawdopodobnie 50-60 rycerzy i „mnóstwo mieszczan”. Szacuje się, że zginęło ich ok. 1000. Gdańsk liczył wtedy 3000 mieszkańców. Krzyżacy przyznawali się do 16, ale przekazy mówią o ulicach spływających krwią. Mordowano i palono wszystko, jak leci.

# data[].attributes.body
Zwieńczeniem procesu jednoczenia monarchii polskiej była koronacja Władysława Łokietka .Doszło do niej po długich staranich 20 stycznia 1320r na Wawelu w Krakowie

# data[].attributes.body
Po koronacji, jaka miała miejsce w 1320 roku, Królestwo Polskie zostało odbudowane przez rodzimą dynastię Piastów. Obejmowało ono tylko niektóre dzielnice: krakowską, sandomierską i wielkopolską oraz ziemie: sieradzką i łęczycką. Kujawy pozostawały w stosunku lennym do króla, Mazowsze rozbite na dzielnice, należało do opozycji i nierzadko łączyło się z Krzyżakami. W 1329 roku Jan Luksemburski współdziałając z Krzyżakami, zmusił jedną z dzielnic mazowieckich do uznania swej władzy.

Bezpośrednio po koronacji Łokietek wytoczył Krzyżakom proces o zagrabione przez nich Pomorze i ziemię chełmińską. W latach 1320-1321 toczył się proces, który zakończył się wyrokiem sądu papieskiego, jaki zapadł w Inowrocławiu. Krzyżacy zostali uznani winnymi zaboru Pomorza i skazani na zwrot zagrabionych ziem oraz wypłatę odszkodowania. Jednak akcja dyplomatyczna podjęta przez Krzyżaków uniemożliwiła realizację postanowień wyroku. W 1327 roku rozpoczęła się wojna z Zakonem.

# data[].attributes.body
Przeciwników Łokietka popierała Brandenburgia. Do sojuszników należał jego zięć Karol Robert Andegaweński. Ponadto w 1325 roku zostało zawarte przymierze z Litwą Giedymina. Małżeństwo syna Łokietka - Kazimierza z Aldona Giedyminówną nie tylko zabezpieczyło północno-wschodnie ziemie Polski, ale także pozwoliło na akcje zaczepne przeciwko Marchii Brandenburskiej. Jednak wojna, która już niebawem się zaczęła, toczyła się w warunkach dla Polski nieprzychylnych. W 1327 roku atak na państwo polskie nastąpił z trzech stron (Czech, Brandenburgii i od strony Krzyżaków). Krytycznym momentem był rok 1331. Koncentryczne uderzenie wojsk czeskich i krzyżackich miało się zakończyć zupełną klęską Łokietka. Obie armie zamierzały spotkać się pod Kaliszem. Jednak opóźnienie Jana Luksemburskiego umożliwiło Łokietkowi obronę Kalisza, a także podczas powrotu wojsk zakonnych do Prus, stoczenie z nimi bitwy pod Płowcami. Pierwsza faza tej bitwy przyniosła zwycięstwo wojskom polskim, jednak ani jednej ani drugiej stronie, nie udało się rozstrzygnąć bitwy zdecydowanie na swoją korzyść. Już rok później (1332) Krzyżacy opanowali Kujawy, a Polska zawarła z nimi rozejm na zasadzie utrzymania istniejącego stanu rzeczy. Rozejm ten był zawarty na parę miesięcy przed śmiercią króla.W momencie śmierci Władysława Łokietka w 1333 roku, Polska składała się z Wielkopolski i Małopolski. Poza granicami kraju pozostawał Śląsk, Pomorze Zachodnie, Pomorze Gdańskie, Mazowsze, Kujawy i ziemia dobrzyńska.