# data[].attributes.headline
Μια τρελή, τρελή οικ

# data[].attributes.body
Μια τρελή, τρελή οικογένεια (Φίνος Φιλμ)

# data[].attributes.attachment_link.title
MIMHΣ ΠΛΕΣΣΑΣ- GREEK JENKA* ΜΙΑ ΤΡΕΛΛΗ ΤΡΕΛΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ*GREECE'65

# data[].attributes.headline
Ποιητικές συλλογές

# data[].attributes.subject
Ποιητικές συλλογές

# data[].attributes.body
Κατερίνα Γώγου, Τρία κλικ αριστερά, Αθήνα: Κατστανιώτης 1978.

Κατερίνα Γώγου, Ιδιώνυμο, Αθήνα: Κατστανιώτης 1980.

Κατερίνα Γώγου, Το ξύλινο παλτό, Αθήνα: Κατστανιώτης 1982.

Κατερίνα Γώγου, Απόντες, Αθήνα: Κατστανιώτης 1986.

Κατερίνα Γώγου, Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Αθήνα: Κατστανιώτης 1988.

Κατερίνα Γώγου, Νόστος, Αθήνα: Κατστανιώτης 1990.

Κατερίνα Γώγου, Με λένε Οδύσσεια, Αθήνα: Κατστανιώτης 2002.

Κατερίνα Γώγου, Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε, Ποιήματα 1978-2002, Αθήνα: Κατστανιώτης 2015.

# data[].attributes.headline
Διηγήματα και ποιήματα δημοσιευμένα σε περιοδικά

# data[].attributes.subject
Διηγήματα και ποιήματα δημοσιευμένα σε περιοδικά

# data[].attributes.body
Κατερίνα Γώγου, «Εμένα δεν μ' αγάπησε κανείς»,  Μουσική, τχ. 66, Μάιος 1983: σ. 6.

Κατερίνα Γώγου, «Υπερασπίζομαι την Αναρχία» [στο:] Άναρχος, τχ. 1, Νοέμβρης 1983: σ. 60.

Κατερίνα Γώγου, «Είμαι ελεύθερη» [στο:] Άναρχος, τχ. 81, Οκτώβριος 1993: σ. 16.

# data[].attributes.headline
με την κόρη της, Μυρ

# data[].attributes.body
με την κόρη της, Μυρτώ

# data[].attributes.headline
Παιδί - θαύμα, ηθοπο

# data[].attributes.body
Παιδί - θαύμα, ηθοποιός από την ηλικία των 5 (Φίνος φιλμ, Παύλος Τάσσιος).

Ποιήτρια, η πρώτη της συλλογή φτάνει σε πωλήσεις στα ύψη του νομπελίστα Οδ. Ελύτη.

Επαναστάτρια κι αγωνιζόμενη για τα δικαιώματα των αδυνάτων, των μειονοτήτων, των φυλακισμένων.

Ανένταχτη, κοινωνικά και ποιητικά.

Άνθρωπος, "σαν έναν ήλιος που καίγεται από μόνος του".

# data[].attributes.body
Αθήνα, 1η Ιουνίου 1940. «Το μήνα των κερασιών γεννημένη[1]». Η Κατερίνα Γώγου από πολύ νωρίς συγκαταλέγεται ανάμεσα στα παιδιά – θαύματα, καθώς από τα 5 της δουλεύει σε θέατρο και κινηματογράφο. Ο κόσμος την γνωρίζει ως την «αφελή» του ελληνικού κινηματογράφου, που συμμετέχει σε ταινίες της Φίνος Φιλμ (Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, 1959,  Άπονη ζωή, 1964, Δεσποινίς Διευθυντής, 1964, Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα, 1965, Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση, 1971, κ.ά). Το 1978 εκδίδει την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο Τρία κλικ αριστερά, η οποία φτάνει σε πωλήσεις τα ύψη του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, σύμφωνα με τον εκδότη της, Θανάση Καστανιώτη[2]. Ακολουθούν οι συλλογές Ιδιώνυμο (1980), Το ξύλινο παλτό (1982), Απόντες (1986), Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών (1988), Νόστος (1990) και Με λένε Οδύσσεια, που εκδίδεται μετά θάνατον, το 2002, με δικής της έμπνευσης τίτλο, και περιλαμβάνει εκτός από τα τελευταία της ποιήματα, με τον επίσης δικής της σύλληψης, τίτλο Το έβδομο βιβλίο, «μικρά πεζά» και «φύλλα σαν ημερολογίου»[3]. Αν και χρονολογικά ανήκει στην επονομαζόμενη «γενιά του ’70/της αμφισβήτησης/της άρνησης ή τρίτη μεταπολεμική γενιά», που χαρακτηρίζεται από τον έντονο αντικομφορμισμό και την πολιτική αμφισβήτηση την εποχή της Μεταπολίτευσης, εντούτοις δεν κατατάσσεται ποτέ σε αυτήν[4]. Τα ποιήματά της καταγγέλλουν με το δικό της μοναδικό τρόπο – πολλοί χαρακτήρισαν τον λόγο της χυδαίο – τη βία και την αναλγησία του πολιτικού συστήματος. Η στροφή στην ποίηση σηματοδοτείται και από τη στροφή από το ανάλαφρο θέαμα της Φίνος Φιλμ στην υπαρξιακή αγωνία των ταινιών του Παύλου Τάσσιου, με τον οποίο απέκτησαν την Μυρτώ (Το βαρύ πεπόνι, 1977 - Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Παραγγελιά, 1980 - μέρος της ταινίας βασίζεται σε ποιήματά της, Όστρια, Α. Θωμόπουλου, 1984 - συνεργάστηκε στο σενάριο[5]). Στέκεται πάντα στο πλάι των περιθωριοποιημένων, «αυτών που δεν έχουν φωνή». Γίνεται η φωνή τους. Υπερασπίζεται τα δικαιώματα των μειονοτήτων, των αδυνάτων, των φυλακισμένων. Το 1986, κάνει μήνυση, στον υπουργό Δημόσιας Τάξης, Νίκωνα Αρκουδέα, για τον βάναυσο ξυλοδαρμό της έξω από το στάδιο σε συναυλία. Καταγγέλλει την ωμή βία της αστυνομίας και των εντολοδόχων της[6]. Το 1987 στέλνει επιστολή στην Ελευθεροτυπία προς υπεράσπιση του Μάκη Μπουκουβάλα, που έχει συλληφθεί με την κατηγορία του αναρχικού, και γίνεται γνωστή από το υστερόγραφο: «Φιάσκο είναι θα περάσει…»[7]. Το 1991 στέλνει γράμμα στην Ελευθεροτυπία με τον τίτλο «Ξεχάσατε τον Πετρόπουλο», εκφράζοντας την αλληλεγγύη της προς τον αναρχικό Κυριάκο Μαζοκόπο και τον ποιητή Γιάννη Πετρόπουλο, που βρίσκονταν στη φυλακή[8]. Συλλαμβάνεται αρκετές φορές, κάποτε ως ύποπτη για συμμετοχή σε ενέργεια της 17Ν, ξυλοκοπείται, αφήνεται πάντα ελεύθερη. Δημοσιεύει στο περιοδικό Άναρχος[9]το ποίημα «Υπερασπίζομαι την Αναρχία», ενώ πλησιάζει τη Λένα Πλάτωνος, προτείνοντας τους στίχους για να γραφεί ο ύμνος της Αναρχίας[10]. Πεθαίνει στις 3 Οκτωβρίου 1993, από υπερβολική δόση χαπιών κι αλκοόλ, σε ηλικία μόλις 53 ετών.

[1] Κατερίνα Γώγου, Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Αθήνα: Καστανιώτης 1990: σ. 23.  [2] Ευτυχία Παναγιώτου, «Η πολιτική ποίηση της Κατερίνας Γώγου» [στο:] Γιώργος Μπλάνας (επιμ.) Ποιητές στη σκιά. τ. 2, Αθήνα: Γαβριηλίδης 2013, σ. 39 (-44).[3] Κατερίνα Γώγου, Με λένε Οδύσσεια, Αθήνα: Καστανιώτης 2002.  [4] Παναγιώτου 2013: σ. 39.[5] Πληροφορίες διαθέσιμες στο: https://www.enlogois.gr/?view=article&id=255:katerina-gogou (πρόσβαση 11/7/2020).[6] Κατερίνα Γώγου, «Η καταστολή στο Λυκαβηττό», εφ. Ο Αναρχικός, 10 Οκτωβρίου 1986, σ. 2.[7] Διαθέσιμο στο https://www.iapopsi.gr/i-epistoli-tis-katerinas-gogou-ston-maki-mpoukoubala/.[8] Κατερίνα Γώγου, «Ξεχάσατε τον Πετρόπουλο», εφ. Η Ελευθεροτυπία, 18. 3. 1991.[9] Κατερίνα Γώγου, «Υπερασπίζομαι την Αναρχία» [στο:] Άναρχος, τχ. , Νοέμβρης 1983: σ. 60.[10] Αντώνης Μποσκοΐτης, Για την αποκατάσταση του μαύρου, Ντοκιμαντέρ, 2013.

# data[].attributes.headline
Έργα δημοσιευμένα σε ανθολογίες/συλλογές τρίτων

# data[].attributes.subject
Έργα δημοσιευμένα σε ανθολογίες/συλλογές τρίτων

# data[].attributes.body
Dino Siotis  (ανθολ.‐επιμ.), Ten Women Poets  of Greece, Σαν Φρανσίσκο: Wire Press,  1982, σ. 33‐39.

Βασίλης Βασιλικός  (ανθολ.‐επιμ.), Η ελληνική ποίηση. Από τον Ρήγα έως σήμερα, Αθήνα: Πλειάς 1993,  σ.  203‐206

Nanos Valaoritis, Thanasis Maskaletris [eds.], Modern Greek Poetry, New Jersey: Talisman House 2003.

Peter Bien, Peter Constantine, Edmund Keeley, Karen Van Dyck (ανθολ.‐επιμ.), A Century  of Greek Poetry, 1900‐2000, Cosmos 2004, σ. 658‐661.

Ευριπίδης Γαραντούδης,  Λεξικό Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, Αθήνα: Πατάκης 2007, σ. 447.

Kostas Nassikas [ed.],  Anthologie de la Poesie Grecque, 1975-2005. Paris: L' Harmattan 2012.

«Αφιέρωμα: Η ποιητική γενιά του '70», Νέα Εστία, τχ. 187, Δεκέμβριοσ 2017.

# data[].attributes.headline
Κατερίνα Γώγου, «

# data[].attributes.body
Κατερίνα Γώγου, «Η καταστολή στο Λυκαβηττό», εφ. Ο Αναρχικός, 10 Οκτωβρίου 1986, σ. 2.

Κατείνα Γώγου, «Ανοικτή επιστολή της Κατ. Γώγου προς Μπουκουβάλα», εφ. Η Ελευθεροτυπία, 9 Οκτωβρίου 1987.

Κατερίνα Γώγου, «Ξεχάσατε τον Πετρόπουλο», εφ. Η Ελευθεροτυπία, 18. 3. 1991.

# data[].attributes.headline
Μεταφράσεις του έργου της

# data[].attributes.subject
Μεταφράσεις του έργου της

# data[].attributes.body
Katerina Gogou, Three clicks left: poems. [trn by]  Jack Hirschman, San Francisco: Night Horn Books 1983.

Katerina Gogu, 16 senales desde el frio. [tr. by[ Kostas Tsanakas & Juan Carlow Reche.Córdoba: Edicionew Ropynol 1999.

Sean Bonney, Cancer: Poems After Katerina Gogou, A Firm Nigh Holistic Press, 2016.

# data[].attributes.headline
χειρόγραφη καρτ-ποστ

# data[].attributes.body
χειρόγραφη καρτ-ποστάλ

# data[].attributes.body
Βιργινία-Αγάπη Σπυράτου, Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Αθήνα: Βιβλιοπέλαγος 2007.

Ανδρέας Ταρτανάς (επιμ.) «Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου», Οδός Πανός, τχ. 145, Ιούλιος - Σεπτέμβριος 2009.

Γιάννης Στάμου, (επιμ.), Πάνω κάτω η Πατησίων (+CD), Οι όψεις της μοναξιάς της Κατερίνας Γώγου και 20 μελοποιημένα ποιήματά της, Αθήνα: Οδός Πανός 2012.

Γιώργος Μπλάνας (επιμ.) Ποιητές στη σκιά. τ. 2, Αθήνα: Γαβριηλίδης 2013.

Ευτυχία Παναγιώτου (επιμ.), Κατερίνα Γώγου, Μου μοιάζει ο άνθρωπος με έναν ήλιο που καίγεται, από μόνος του, Αθήνα: Καστανιώτης 2018.
(περιλαμβάνει όλες τις συνεντεύξεις της ποιήτριας, μαζί με αδημοσίευτα επεξεργασμένα ποιήματα και ανέκδοτες φωτογραφίες)

Χρήστος Μαυρής, Κατερίνα Γώγου, Ελεύθερα επικίνδυνη και ωραία, Αθήνα: Κύμα 2019.

# data[].attributes.headline
Άρθρα σε εφημερίδες ή περιοδικά 

# data[].attributes.subject
Άρθρα σε εφημερίδες ή περιοδικά 

# data[].attributes.body
Μήλας, «Ρέκβιεμ Κατερίνα Γώγου», Οδός Πανός, τχ. 83-84, Ιανουάριος - Φεβρουάριος 1996, σ. 28-30.

Γιώργος Μπαλούρδος, «Μια αιρετική γυναικεία φωνή της Γενιάς του 1970», Οδός Πανός, τχ. 145, Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2009.

Ευτυχία Παναγιώτου, «Η πολιτική ποίηση της Κατερίνας Γώγου», [στο:] Γιώργος Μπλάνας (επιμ.) Ποιητές στη σκιά. τ. 2, Αθήνα: Γαβριηλίδης 2013.

Χρήστος Μαυρής, «”Αλήθεια, τη γνώμη έχετε γι’ αυτή τη Γώγου;” –Η γόνιμη συνομιλία της Κατερίνας Γώγου με Έλληνες και ξένους κορυφαίους ποιητές», Ποιείν, 4 Ιουλίου 2013.

Χρήστος Μαυρής, «Κατερίνα Γώγου (1940-1993) Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε» εφ. Ελευθεροτυπία, 21 Ιουνίου 2014.

Αγγέλα Γαβρίλη, «Δεν την αλλάξαμε τη ζωή, ακόμα, Κατερίνα», Το Παράθυρο, 23 Ιουνίου 2014.

Γιώργος Κορδομενίδης, «Η υποψιασμένη απελπισία της Κατερίνας Γώγου», Εντευκτήριο, 3.10.17.

Παναγιώτου Ευτυχία, «Η σχηματική πρόσληψη μιας ποίησης μεγάλου ιστορικού διανύσματος», Θέματα Λογοτεχνίας, τχ. 60 (2019) σ. 62-88.

# data[].attributes.body
Παύλος Παυλίδης - Last call to Paris

Διάφανα Κρίνα - Η μπαλάντα της φωτιάς (Μουχλαλούδα)

Απόστολος Μπουλασίκης - Στην Κατερίνα

Granada - Η Αλίκη στην χώρα των τεράτων

# data[].attributes.headline
Κυριάκος Σφέτσας - Σ

# data[].attributes.body
Κυριάκος Σφέτσας - Στο δρόμο
(απαγγέλλει/τραγουδά η Κατερίνα Γώγου)

# data[].attributes.attachment_link.title
Κατερίνα Γώγου - Η Ζωή Μας Είναι Σουγιάδες

# data[].attributes.headline
Πάνω Κάτω Η Πατησίων 

# data[].attributes.body
Πάνω Κάτω Η Πατησίων (20 Μελοποιημένα Ποιήματα Της Κ. Γώγου)

# data[].attributes.attachment_link.title
[2012] Πάνω Κάτω Η Πατησίων (20 Μελοποιημένα Ποιήματα Της Κ. Γώγου)

# data[].attributes.body
Από την εκπομπή ''πρωταγωνιστές'' του Σταύρου Θεοδωράκη (Mega) ,Κατερίνα Γώγου . ''Οι Άγιοι των Εξαρχείων'' .

# data[].attributes.headline
Από την εκπομπή  της

# data[].attributes.body
Από την εκπομπή  της Σεμίνας Διγενή "Made in Greece", το 1993 στο ΑΝΤ1

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μάνος Ορφανουδάκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου στο ΑΝΤ1 το 1993

# data[].attributes.headline
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Αφιέρωμ

# data[].attributes.body
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ: Αφιέρωμα στην Κατερίνα Γώγου

# data[].attributes.headline
Συνεντεύξεις

# data[].attributes.subject
Συνεντεύξεις

# data[].attributes.body
"Αυτό που έχει ενδιαφέρον στις συνεντεύξεις είναι το πώς συνολικά αντιμετωπίστηκε η Γώγου. Ανάλογα με το έντυπο υπήρχαν οι ανάλογες ερωτήσεις και φυσικά απαντήσεις. Έτσι δεν μπορούμε να απομονώσουμε μια εικόνα της αλλά το πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται αυτή η συζήτηση. Η ίδια ήταν αμφίθυμη ως προς τις συνεντεύξεις. Από τη μια ένιωθε ότι είναι ένα είδος «προδοσίας», ότι η συζήτηση κατευθύνεται από κάποιον άλλον. Από την άλλη, ήθελε να μιλήσει και να καταγραφεί. Αρχικά έδινε συνεντεύξεις κυρίως σε ανθρώπους που γνώριζε, προς το τέλος της ζωής της έκανε ένα άνοιγμα και σε ευρείας κυκλοφορίας Μέσα όπως τα «Νέα», ίσως ένιωθε ότι έτσι κάνει μια αναδρομή στο ποιητικό της έργο. Προτιμούσε πάντως να επιλέγει που θα μιλήσει σε επίπεδο ανθρώπινης επικοινωνίας, και ειδικά προς τους νέους είχε μεγαλύτερη συμπάθεια. Για παράδειγμα, ο Γιώργος Κυριαζής που εξέδιδε και το περιοδικό «Μουσική» ζούσε στην ίδια πολυκατοικία με την Γώγου και η ποιήτρια είχε δώσει στο περιοδικό ένα διήγημά της με τον τίτλο «Εμένα δεν μ’ αγάπησε κανείς», ενώ ο Δημήτρης Γκιώνης της πήρε συνέντευξη τέσσερις φορές."

Ευτυχία Παναγιώτου για τις συνεντεύξεις της Κατερίνας Γώγου στο: Ευτυχία Παναγιώτου (επιμ.), Κατερίνα Γώγου, Μου μοιάζει ο άνθρωπος με έναν ήλιο που καίγεται, από μόνος του, Αθήνα: Καστανιώτης 2018.

Με λένε Οδύσσεια, εφ. Τα Νέα

# data[].attributes.body
Προκάλεσα με πάθος τη ζωή, εφ. Ελευθεροτυπία, 4 Μαΐου 1984

# data[].attributes.attachment_link.title
ΓΩΓΟΥ-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-προκαλεσα με παθος τη ζωη

# data[].attributes.body
Αντώνης Μποσκοΐτης, Για την Αποκατάσταση του Μαύρου, 2013.

# data[].attributes.headline
Μουσικοθεατρική παράσταση

# data[].attributes.subject
Μουσικοθεατρική παράσταση

# data[].attributes.body
Μουσικοθεατρική παράσταση Αφιέρωμα, Κατερίνα Γώγου "Στο μυαλό είναι ο στόχος", Ρυθμός Stage 3/10/13.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νάνα Μπινοπούλου & Μυρτώ Αλικάκη - Θέλω να κουβεντιάσω {Παραγγελιά | Κοεμτζής}

# data[].attributes.headline
κινηματογραφικό απόσ

# data[].attributes.body
κινηματογραφικό απόσπασμα

# data[].attributes.headline
Το βαρύ πεπόνι (Παύλ

# data[].attributes.body
Το βαρύ πεπόνι (Παύλος Τάσσιος)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΒΑΡΥ ΠΕΠΟΝΙ (1977)ΓΩΓΟΥ-ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΗΣ

# data[].attributes.body
χειρόγραφο

# data[].attributes.headline
Βιργινία Αγάπη Σπ

# data[].attributes.body
Βιργινία Αγάπη Σπυράτου , Θηλυκότητα και θάνατος στο έργο των Karoline von Günderrode, Μαρίας Πολυδούρη, Inge Müller και Κατερίνας Γώγου, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας, 2007.

Ευτυχία Παναγιώτου, Ιστορικό βίωμα και ποιητικές ταυτότητες στη νεοελληνική ποίηση: 1970-1990: Τζένη Ματοράκη και Κατερίνα Γώγου, διδακτορική διατριβή, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Τμήμα Φιλολογίας, 2017.

# data[].attributes.headline
Τέχνη - Έρωτας

# data[].attributes.subject
Τέχνη - Έρωτας

# data[].attributes.body
Τι σημαίνει γι' αυτήν τέχνη;
-Στη γη είναι όλα παλιά. Έχουν ειπωθεί όλα. Εκείνο που σώνει τον άνθρωπο σ' ένα βαθμό είναι η Τέχνη.
Και η Τέχνη δε γίνεται από μια μικρή κάστα ανθρώπων, είτε "διανοούμενων" είτε "λαϊκών", που την καθοδηγεί,την εκφράζει και τελικά τη λυμαίνεται,με το πρόσχημα ότι αυτοί είναι που ξέρουν κι όλοι οι άλλοι είναι πρόβατα.
Τέχνη σημαίνει έρωτας. Κι ο έρωτας είναι δικαίωμα όλων των ανθρώπων. Έρωτας σημαίνει ν' αγαπήσεις παράφορα τον στραπατσαρισμένο εαυτό σου,γιατί μονάχα έτσι θ' αγαπήσεις και τον δίπλα σου.
Και έρωτας είναι η επιθυμία. Επιθυμία για ζωή, για τραγούδια, για σένα και για όλους.
Και είναι η επιθυμία τέχνη επαναστατική με την αλήθεια του όρου, γιατί δε σηκώνει "επιτρέπεται" και "απαγορεύεται".
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο έργο τέχνης απ' τον άνθρωπο, που περπατάει ολομόναχος μέσα στο χρόνο με οδυνηρές συγκρούσεις μέσα του.
Πράξη κι όνειρο, ατομικό και κοινωνικό, μαύρο κι άσπρο.
Μου μοιάζει ο άνθρωπος μ' έναν ήλιο, που καίγεται από μόνος του. Κι η Τέχνη, σαν άρρωστος και γιατρός μαζί.

Απόσπασμα από συνέντευξη της Κατερίνας Γώγου, όπως παρουσιάζεται στο: Ευτυχία Παναγιώτου (επιμ.), Κατερίνα Γώγου, Μου μοιάζει ο άνθρωπος με έναν ήλιο που καίγεται, από μόνος του, Αθήνα: Καστανιώτης 2018, σ. 51-2.

# data[].attributes.body
Χρήστος Μαυρής - Η λυπημένη των Εξαρχείων

Συχνά στον ύπνο μου τον τελευταίο καιρό
έρχεται ένας άνθρωπος απρόσωπος.
Στη θέση του προσώπου βρίσκεται
ανθισμένο ένα μεγάλο κόκκινο τριαντάφυλλο.
Κατακόκκινο τριαντάφυλλο παρόμοιο
με το αίμα σκοτωμένων παιδιών.
Απρόσωπος άνθρωπος όπως ο άτιμος θάνατος
που ρέει στους πληγωμένους στίχους
της Κατερίνας Γώγου.
Στην Αθήνα, τέλος του 1982
ο Πάνος επέμενε να με πάει στον οδό Τροίας
να συναντήσουμε την ποιήτρια στο σπίτι της.
Έμοιαζε του είπαν με ζώο φαρμακωμένο
πεταγμένο σε μια γωνιά ενός σκοτεινού δωματίου
μακιγιαρισμένη μπροστά από ένα αναμμένο κερί
ωσάν να έραβε τη ραγισμένη νύκτα με την σιωπή της.
Από το στραβωμένο στόμα της διέκρινες
να αιωρείται ένα πικρό ερωτηματικό.
«Γιατί οι Μεγάλοι να πεθαίνουν τόσο
άσπλαχνα», έλεγε και ξανάλεγε.
Λαβωμένο θηρίο ολομόναχο
δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις
αν βρισκόταν προς τη μεριά των ανθρώπων
ή προς τη μεριά των αγγέλων.
Πάει καιρός που οι φίλοι της έγιναν
μαύρα πουλιά και πέταξαν μακρυά της.
Λίγα χρόνια αργότερα
ακούσαμε πως έβγαλε και αυτή φτερά
και πέταξε στους ουρανούς
από την ταράτσα ενός ετοιμόρροπου σπιτιού.
Στο ταξίδι της προς τους ουρανούς
άπλωνε το χέρι της ριψοκίνδυνα
και άναβε τσιγάρο
από τις διερχόμενες αστραπές.
Τράβαγε μια γερή ρουφηξιά
και το υπόλοιπο τσιγάρο το έριχνε κάτω
να το πάρουν τα λιπόθυμα παιδιά
που σάπιζε το αίμα τους
μέσα στην αιματοβαμμένη συνοικία.

2-15 Νοεμβρίου 2007

Δήμος Χλωπτσιούδης - μνήμη Κατερίνας Γώγου

Ξεχασμένες μολότοφ
γραμμή φωτιάς
αφήνουν να σκίζουν
το σκοτάδι της αυταπάτης.
Στον καθρέφτη
στολίζει το γυμνό κορμί της
πριν αντιμετωπίσει
το μίσος με το πυρωμένο
στήθος της
χαραγμένη ιστορία
καταστολής
στο δέρμα της
και μάτια μονίμως
δακρυσμένα.

“ακατάλληλο” (2016)

# data[].attributes.headline
Παραγγελιά (Παύλος Τ

# data[].attributes.body
Παραγγελιά (Παύλος Τάσσιος)

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ     ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ