# data[].attributes.body
เขาไท่ (จีน: 泰山; พินอิน: Tài Shān) คือภูเขาที่มีความสำคัญทั้งทางด้านประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของเขตเมืองไท่อาน มณฑลซานตง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ยอดสูงสุดคือ ยอดจักรพรรดิหยก (จีนตัวย่อ: 玉皇顶; จีนตัวเต็ม: 玉皇頂; พินอิน: Yùhuáng Dīng) มีความสูง 1,532.7 เมตร (5,028.5 ฟุต) ตามที่ทางการจีนรายงาน [1] หรือ 1,545 เมตร (5,069 ฟุต) ตามรายงานทางวิชาการ [2]

# data[].attributes.headline
มัสยิดเซลีมีเย

# data[].attributes.subject
มัสยิดเซลีมีเย

# data[].attributes.body
มัสยิดเซลีมีเย (ตุรกี: Selimiye Camii; อังกฤษ: Selimiye Mosque) เป็นมัสยิด ออตโตมันตั้งอยู่ที่เอดีร์แนในตุรกี เป็นมัสยิดที่สร้างโดยสุลต่านเซลิมที่ 2 ที่สร้างเสร็จในปี ค.ศ. 1574 เป็นสถาปัตยกรรมแบบอิสลามโดยมีมีมาร์ ซินัน เป็นสถาปนิก มัสยิดเซลิมถือว่าเป็นงานชิ้นเอกของซินันและของสถาปัตยกรรมอิสลาม
มัสยิดเซลีมีเยตั้งอยู่ท่ามกลางกลุ่มสิ่งก่อสร้างที่รวมทั้งสถานพยาบาล โรงเรียน และหอสมุดที่รวมกันเป็นสถานศึกษาที่เรียกว่า มัดเราะซะฮ์ ซึ่งเป็นสถานศึกษาของอิสลามที่สอนทั้งศาสนาและวิทยาศาสตร์ และพิพิธภัณฑ์สาธารณสุขเบเยซิดที่ 2

# data[].attributes.headline
ชิบามฮัฎเราะเมาต์  شِبَام حَضْرَمَوْت

# data[].attributes.subject
ชิบามฮัฎเราะเมาต์  شِبَام حَضْرَمَوْت

# data[].attributes.body
ชิบามฮัฎเราะเมาต์ (อาหรับ: شِبَام حَضْرَمَوْت‎, อักษรโรมัน: Shibām Ḥaḍramawt)[1][2] หรือนิยมเรียกสั้น ๆ ว่า ชิบาม (شِبَام) เป็นเมืองในประเทศเยเมน มีผู้อยู่อาศัย 7,000 คน เป็นที่ตั้งศูนย์กลางของอำเภอชิบาม[4] ในเขตผู้ว่าการฮัฎเราะเมาต์ เมืองนี้เป็นที่รู้จักจากอาคารสูงสร้างด้วยอิฐดิน เป็นที่รู้จักในชื่อ "ชิคาโกแห่งทะเลทราย" (شِيْكَاغو ٱلصَّحْرَاء)[1] หรือ "แมนแฮตตันแห่งทะเลทราย" (مَانْهَاتَن ٱلصَّحْرَاء).[3]

# data[].attributes.headline
บาบิโลน (بابل)

# data[].attributes.subject
บาบิโลน (بابل)

# data[].attributes.body
บาบิโลน เป็นอาณาจักรโบราณในบริเวณเมโสโปเตเมียเมื่อประมาณ 1,800-600 ปีก่อนคริสต์ศักราช ตั้งอยู่บริเวณแม่น้ำยูเฟรทีสซึ่งแบ่งดินแดนออกเป็นสองฝั่ง มีเขื่อนสูงสำหรับกักเก็บน้ำจากแม่น้ำไว้ใช้งานตามฤดูกาล แต่เดิมบาบิโลนเคยเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ ของจักรวรรดิแอกแคดเมื่อประมาณ 2,300 ปีก่อนคริสต์ศักราช

# data[].attributes.headline
เมืองโบราณดามัสกัส

# data[].attributes.subject
เมืองโบราณดามัสกัส

# data[].attributes.body
ดามัสกัส (อาหรับ: دمشق‎, อักษรโรมัน: Dimašq [diˈmaʃq]; อังกฤษ: Damascus /dəˈmæskəs/, อาหรับเลอแวนต์: [dɪˈmaʃʔ]) เป็นเมืองหลวงของประเทศซีเรีย และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ หลังจากการลดจำนวนลงของประชากรเมือง อะเลปโป เนื่องจากภาวะสงครามกลางเมือง ชาวซีเรียเรียกขานเมืองนี้ว่า อัชชาม (الشام aš-Šām) และมีสมญาว่า "เมืองแห่งดอกมะลิ (مدينة الياسمين Madīnat al-Yāsmīn)" ดามัสกัสเป็นเมืองหลวงของภูมิภาคซีเรียตั้งแต่ปี พ.ศ. 1178 (ค.ศ. 635) เป็นเมืองเก่าแก่ซึ่งมีผู้อยู่อาศัยอย่างต่อเนื่อง มีมัสยิดเก่าที่สร้างตั้งแต่ พ.ศ. 1251 ถือว่าเป็นเมืองที่มีผู้อยู่อาศัยที่เก่าแก่ที่สุดในโลก[3] มีหลายทฤษฎีที่พยายามอธิบายความหมายของชื่อ ดามัสกัส โดยที่ยอมรับกันในวงกว้าง เป็นคำในภาษาเซมิติกโบราณ ในความหมายของพื้นที่ชลประทาน จากที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ของเมืองเป็นที่ราบที่อุดมสมบูรณ์ มีแม่น้ำบาราดาและสาขาไหลผ่าน ดามัสกัสเป็นเมืองสำคัญทางวัฒนธรรมและศาสนาของภูมิภาคเลอแวนต์ จากข้อมูลประชากรปี พ.ศ. 2552 เมืองมีประชากรราว 1,711,000 คน[1]

เมืองตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศซีเรีย เป็นศูนย์กลางของเขตมหานคร (Greater Damascus) ที่มีประชากร 2.7 ล้านคน (2547)[4] ในทางภูมิศาสตร์เมืองวางตัวอยู่ทางเชิงเขาด้านตะวันออกของเทือกเขา แอนติไลบานอน ห่างจากชายฝั่งด้านตะวันออกของทะเลเมดิเตอเรเนียน เข้าไป 80 กม. บนที่ราบสูง 680 เมตรจากระดับน้ำทะเล ดามัสกัสมีภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทราย เนื่องจากอยู่ในเขตเงาฝน

มีการตั้งถิ่นฐานครั้งแรกตั้งแต่ 2,000 ปีก่อนคริสต์ศักราช ต่อมาได้ถูกเลือกเป็นเมืองหลวงของรัฐเคาะลีฟะฮ์อุมัยยะฮ์จากปี ค.ศ. 661 จนถึงปี ค.ศ. 750 หลังชัยชนะของราชวงศ์อับบาซียะฮ์ ศูนย์กลางอำนาจของรัฐอิสลามได้ย้ายไปยังเมืองแบกแดด ดามัสกัสมีบทบาททางการเมืองลดลงในยุคนั้น โดยรื้อฟื้นกลับมามีความสำคัญอีกครั้งในยุคของราชวงศ์อะยุบิฮ์และสุลต่านมัมลูก ปัจจุบันดามัสกัสเป็นที่ตั้งของรัฐบาลกลางและที่ทำการของทุกกระทรวงของซีเรีย ในเดือนกันยายน พ.ศ. 2562 หลังจาก 8 ปีของสงครามกลางเมือง ดามัสกัสถูกประกาศให้เป็นเมืองที่น่าอยู่อาศัยน้อยที่สุดในโลกโดย ดิอิโคโนมิสต์ อินเทลลิเจนซ์ ยูนิต (EIU, ในเครือของนิตยสาร “ดิ อีโคโนมิสต์")[5]

# data[].attributes.location_name
Mae Mo District, Lampang 52220, Thailand

# data[].attributes.headline
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

# data[].attributes.subject
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร

# data[].attributes.body
เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร เป็นแหล่งมรดกโลกของประเทศไทยโดยการขึ้นทะเบียนของยูเนสโกร่วมกับเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง ภายใต้ชื่อ เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่-ห้วยขาแข้ง เมื่อปี พ.ศ. 2534 กินพื้นที่ครอบคลุม 6 อำเภอ ของ 3 จังหวัด ได้แก่ อำเภอบ้านไร่ อำเภอลานสัก อำเภอห้วยคต จังหวัดอุทัยธานี อำเภอสังขละบุรี อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี และอำเภออุ้มผาง จังหวัดตาก มีพื้นที่ 2,279,500 ไร่ หรือ 3,647 ตารางกิโลเมตร[1] โดยแบ่งออกได้เป็น

1. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันออก อยู่ในพื้นที่จังหวัดตาก

2. เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตก อยู่ในพื้นที่จังหวัดกาญจนบุรี ซึ่งพื้นที่คงเหลือในนี้มีเนื้อที่ 1,331,062 ไร่[2] โดยเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวรด้านตะวันตกมีพื้นที่ถึง 1,331,062 ไร่ เปรียบเทียบง่ายๆ คือใหญ่กว่ากรุงเทพฯ เสียอีก[3]

ทั้งนี้ชื่อ "ทุ่งใหญ่นเรศวร" สันนิษฐานว่ามาจากในสมัยอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรมหาราชทรงเคยใช้เป็นฐานที่มั่นเพื่อเตรียมทำศึกกับพม่า [4]

# data[].attributes.body
ถ้ำอชันตา (อังกฤษ: Ajanta Caves, มราฐี: अजिंठा लेणी) ตั้งอยู่ในเมืองเอารังคาบาด รัฐมหาราษฏระ ประเทศอินเดีย ได้ชื่อว่าเป็น วัดถ้ำในพุทธศาสนาที่งดงามและเก่าแก่ที่สุดในโลก สร้างเมื่อ พ.ศ. 350 โดยพระภิกษุในสมัยนั้นได้ค้นพบสถานที่แห่งนี้ เห็นว่าเป็นสถานที่เหมาะสำหรับการปฏิบัติธรรมกรรมฐานเป็นอย่างยิ่ง จึงได้เจาะภูเขาเพื่อสร้างเป็นกุฏิ โบสถ์ วิหาร ฯลฯ เพื่ออาศัยอยู่อย่างสันโดษ เนื่องจากเป็นสถานที่ห่างไกลผู้คน ภายในเต็มไปด้วยงานแกะสลักหิน เป็นองค์เจดีย์ เป็นพระพุทธรูป และภาพจิตรกรรมฝาผนังถ้ำ เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ในพุทธประวัติและชาดก ในปี พ.ศ. 2527 ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย องค์การยูเนสโก[1]

# data[].attributes.location_name
Al Wahat Al Baharia Desert, Giza Governorate, Egypt

# data[].attributes.headline
กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบีย

# data[].attributes.subject
กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบีย

# data[].attributes.body
กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียตั้งแต่อะบูซิมเบลจนถึงฟีลาเอ คือกลุ่มสิ่งก่อสร้างอียิปต์โบราณที่ตั้งบริเวณตอนใต้ของประเทศอียิปต์ ริมแม่น้ำไนล์ ในช่วง พ.ศ. 2500 ได้เกิดปัญหาขึ้นที่ว่ารัฐบาลอียิปต์มีแผนที่จะสร้างเขื่อนอัสวานขึ้น เพื่อป้องกันน้ำท่วมที่ราบลุ่มแม่น้ำไนล์ในช่วงฤดูน้ำหลากของทุกปี ซึ่งถ้าเขื่อนสร้างแล้วเสร็จ สิ่งก่อสร้างต่างๆในบริเวณนี้จะต้องจมลงไปกับน้ำ
และด้วยเหตุนี้ องค์การยูเนสโกจึงได้เริ่มการระดมทุนเพื่อช่วยกอบกู้สิ่งก่อสร้างทั้งหลายนี้ขึ้น ผลตามมาก็คือ ได้มีประเทศต่างๆกว่า 60 ประเทศได้บริจาคทั้งเงินและความช่วยเหลือ อนุรักษ์และศึกษา ซึ่งต่อมาทั่วโลกได้ตระหนักว่าควรจะมีองค์กรพิเศษเพื่อรักษาและอนุรักษ์สถานที่ ทั้งสิ่งก่อสร้างและธรรมชาติขึ้น จนเมื่อถึงวันที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2515 ในการประชุมใหญ่องค์การยูเนสโกครั้งที่ 17 ณ สำนักงานใหญ่องค์การยูเนสโก กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส จึงได้มีการลงนามสนธิสัญญาว่าด้วยการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ ซึ่งในอีก 3 ปีต่อมาประเทศกว่า 20 ประเทศได้ลงปฏิญาณร่วมกัน
และเมื่อปี พ.ศ. 2522 (ค.ศ. 1979) กลุ่มอนุสาวรีย์แห่งนูเบียนี้ก็ได้รับการลงทะเบียนเป็นมรดกโลกด้วย

# data[].attributes.headline
Al-Hijr หรือ Mada'in Salih (อัลฮิจร์ٱلْحِجْر Mada'in Salih)

# data[].attributes.subject
Al-Hijr หรือ Mada'in Salih (อัลฮิจร์ٱلْحِجْر Mada'in Salih)

# data[].attributes.body
Hegra ( กรีกโบราณ : Ἔγρα ), [1] [2]หรือที่เรียกว่า Mada'in Salih [3] ( ภาษาอาหรับ : مَدَائِن صَالِح , romanized :  madāʼin litāliḥ , lit. 'Cities of Salih') หรือAl-Ḥijr ( ٱلحجر ) เป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของAl-'Ulaภายในอัลมาดีนะห์ภาคในจ๊าซ , ซาอุดิอารเบีย ส่วนใหญ่ที่หลงเหลือมาจากอาณาจักรนาบาเตียน(คริสต์ศตวรรษที่ 1). เว็บไซต์ถือว่าอาณาจักรชายแดนภาคใต้และใหญ่ที่สุดในนิคมหลังจากเปตรา (วันที่ทันสมัยจอร์แดน) ของเงินทุน [4]ร่องรอยของLihyaniteและการยึดครองของโรมันก่อนและหลังการปกครองของ Nabatean ตามลำดับสามารถพบได้
คัมภีร์กุรอาน[5] [6] [7] [8] [9] [10] [11]สถานที่ตั้งถิ่นฐานของพื้นที่โดยThamudiคนในระหว่างวันของการ Salihระหว่างผู้Nuh ( โนอาห์ ) และฮูดที่หนึ่ง มือและของอิบราฮิม ( อับราฮัม ) และมูซา ( โมเสส ) อย่างไรก็ตามไม่สามารถหาลำดับเหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ที่ชัดเจนได้จากลำดับของโองการเนื่องจากความจริงที่ว่าบทอัลกุรอาน (ดูSurah ) จัดการกับเรื่องที่แตกต่างกันโดยไม่เรียงตามลำดับเวลา [12]ตามที่อิสลามข้อความที่ Thamudis ถูกลงโทษโดยอัลเลาะห์ (พระเจ้า) สำหรับการปฏิบัติของพวกเขาบูชาสักการะถูกกระแทกด้วยแผ่นดินไหวและฟ้าผ่าระเบิด ดังนั้นเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงเป็นที่สาปแช่งสถานภาพซึ่งรัฐบาลแห่งชาติคือความพยายามที่จะเอาชนะในขณะที่มันพยายามที่จะพัฒนา Mada'in Salih สำหรับศักยภาพสำหรับการท่องเที่ยว [ ต้องการอ้างอิง ]
ในปี 2008 ยูเนสโกประกาศ Mada'in Salih เป็นที่ตั้งของมรดกกลายเป็นซาอุดีอาระเบียแรกมรดกโลก มันเป็นทางเลือกสำหรับผู้ที่ยังคงอยู่ในระดับที่ดีรักษาจากสายประวัติศาสตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่ง 131 หินตัดสุสานอนุสาวรีย์กับfaçadesตกแต่งอย่างประณีตของพวกเขาของอาณาจักร Nabatean [13]

# data[].attributes.headline
Naein County, Isfahan Province, Iran (เมืองเอสแฟฮอน)

# data[].attributes.subject
Naein County, Isfahan Province, Iran (เมืองเอสแฟฮอน)

# data[].attributes.body
เอสแฟฮอน (เปอร์เซีย: اصفهان‎) เป็นเมืองหลักของจังหวัดเอสแฟฮอน ประเทศอิหร่าน ตั้งอยู่ห่างจากกรุงเตหะรานไปทางทิศใต้ราว 340 กิโลเมตร มีประชากร 1,961,260 คน[3] เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของอิหร่าน รองจากเตหะรานและแมชแฮด ตรงใจกลางเมืองเป็นที่ตั้งของจัตุรัสแนฆเชแจฮอน จัตุรัสขนาดใหญ่ซึ่งแสดงให้เห็นสถาปัตยกรรมอันโดดเด่นของอิหร่านและอิสลาม เมืองได้รับขึ้นทะเบียนเป็นแหล่งมรดกโลกจากยูเนสโก
เอสแฟฮอนเป็นที่ตั้งของเส้นทางข้ามผ่านอิหร่านทั้งทางทิศเหนือ-ใต้และทิศตะวันออก-ตะวันตก เคยเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลก เจริญรุ่งเรืองอย่างมากใน ค.ศ. 1050 ถึง 1722 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคริสต์ศตวรรษที่ 16 ในการปกครองของราชวงศ์ซาฟาวิด