# data[].attributes.body
(1932) Pożegnanie z bronią (Gary Cooper, Helen Hayes)

(1943) Komu bije dzwon (Gary Cooper, Ingrid Bergman)

(1944) Mieć i nie mieć (Humphrey Bogart, Lauren Becall)

(1946) Zabójcy (Burt Lancaster)

(1947) The Macomber Affair (Gregory Peck, Joan Bennett)

(1950) The Breaking Point (John Garfield, Patricia Neal)

(1950) Under My Skin (John Garfield)

(1952) Śniegi Kilimandżaro (Gregory Peck, Susan Heyward
(1957) Pożegnanie z bronią  (Rock Hudson, Jennifer Jones)

(1957) Słońce też wschodzi (Tyrone Power, Ava Gardener)

(1958) Stary człowiek i morze (Spencer Tracy)

(1962) Przygody Młodego Człowieka (Richard Beymer)

(1964) Zabójcy (Lee Marvin)

(1977) Wyspy na Golfsztormie (George C. Scott)

(1990) Stary człowiek i morze (Anthony Quinn)

(1999) Stary człowiek i morze (reż. Aleksandr Pietrow)

(2008) The Garden of Eden (Mena Suvari, Jack Huston)

# data[].attributes.body
Wiosenne potoki, 1926 (The Torrents of Spring)

Słońce też wschodzi, 1926 (The Sun Also Rises, wydane także jako Fiesta, wyd. pol. 1958)

Pożegnanie z bronią, 1929 (A Farewell to Arms, wyd. pol. 1931)

Mieć i nie mieć, 1937 (To Have and To Have Not, 1937)

Za rzekę, w cień drzew, 1950 (Across the River and Into the Trees, 1950)

Komu bije dzwon, 1940 (For Whom the Bell Tolls, 1940, wyd. pol. 1957)

Wyspy w golfsztromnie, 1970 (Islands in the Stream, 1970)

Rajski Ogród, 1986 (The Garden of Eden, 1986)

# data[].attributes.body
Został laureatem Nagrody Pulitzera za genialną powieść "Stary człowiek i morze" w 1953 roku oraz Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w roku 1954. (To była nagroda ogólna)

# data[].attributes.body
John "Bumby" Hemingway (1923-) był jedynym dzieckiem pierwszego małżeństwa Ernesta z Hadley Richardson. Jack Hemingway, jak teraz woli być znany, fizycznie przypomina swojego ojca. Podczas W.W.II był on w trakcie rekonesansu za liniami wroga we Francji, gdzie został ranny w zasadzce niemieckiej. Czekał na wojnie jako jeniec wojenny, pozostał w wojsku przez około 10 lat, a następnie prowadził karierę biznesową. Po przejściu na emeryturę w 1967 r. Wrócił na stałe do Ketchum, Ida., Ostatniego domu ojca, aby uczyć języków. Jego dwie córki zaktualizowały nazwisko rodowe własnymi osiągnięciami, Joan jako pisarka i Margaux jako modelka i aktorka.

Ku radości ojca, Patrick Hemingway (1928-) został zawodowym białym myśliwym w Afryce po udziale zarówno na Uniwersytecie Stanforda, jak i na Harvardzie. Od 1964 roku wykładał w Tanzanii College of Wildlife Management. Matką Patricka i Grzegorza była Pauline Pfeiffer Hemingway (1894-1951), druga żona Ernesta.

Dr Gregory Hancock Hemingway (1931-2001) jest najbliżej naśladowania zarówno ojca, jak i dziadka w powołaniach. Jako praktykujący lekarz w Montanie, jest także autorem autobiograficznego konta z 1976 roku - Papa: Personal Memoir - jedynej książki wyprodukowanej do tej pory przez syna Hemingwaya. Gregory został zaciekle oderwany od ojca w 1951 roku i nigdy więcej go nie zobaczył. Najmłodszy syn, jak Patrick, pracował przez pewien czas jako zawodowy łowca gier w Afryce, ale zmęczony próbą zostania "bohaterem Hemingwaya". Kiedy zmarł Ernest, powiedział: "Wyznaję, że poczułem głęboką ulgę, gdy mój ojciec umarł i zdałem sobie sprawę, że był naprawdę martwy, że nie mogłem go zawieść, nie mogłem już więcej zranić. "

# data[].attributes.body
W 1960 roku Hemingway opuścił Kubę i osiadł w Ketchum w stanie Idaho. (Wyraził swoją wiarę w to, co nazwał "historyczną koniecznością" rewolucji kubańskiej, jego stosunek do lidera, Fidela Castro, który przejął władzę w 1959 roku, był zróżnicowany.) Próbował prowadzić swoje życie i wykonywać swoją pracę, jak wcześniej . Przez pewien czas mu się to udało, ale, obawiając się niepokoju i depresji, był dwukrotnie hospitalizowany w klinice Mayo w Rochester w stanie Minnesota, gdzie otrzymywał elektrowstrząsy. Dwa dni po powrocie do domu w Ketchum, popełnił samobójstwo strzelbą. Hemingway był czterokrotnie żonaty: do Hadley Richardson w 1921 r. (Rozwiedziony w 1927 r.), Pauline Pfeiffer w 1927 r. (Rozwiedziony w 1940 r.), Martha Gellhorn w 1940 r. (Rozwiedziony w 1945 r.) I Mary Welsh w 1946 r. Spłodził trzech synów: John Hadley Nicanor ("Bumby"), z Hadley, urodzonego w 1923 roku; Patrick, z Pauline, w 1928; i Gregory, także z Pauline, w 1931 roku.

# data[].attributes.body
Po wojnie w Europie Hemingway powrócił do swojego domu na Kubie i zaczął poważnie pracować. Dużo podróżował, a podczas podróży do Afryki został ranny w katastrofie lotniczej. Niedługo potem (w 1953 r.) Otrzymał Nagrodę Pulitzera za powieść "Stary człowiek i morze" (1952), krótką bohaterską powieść o starym kubańskim rybaku, który po długiej walce haczyków i łodzi ma ogromny marlin jadła żarłoczne rekiny podczas długiej podróży do domu. Ta książka, która odegrała rolę w zdobyciu nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1954 roku, została entuzjastycznie pochwalona, ​​podobnie jak jego poprzednia powieść "Across the River and into the Trees" (1950), historia profesjonalnego oficera armii, który umiera, podczas gdy zostawić w Wenecji, był przeklęty.

# data[].attributes.body
Przez całe życie Hemingway był zafascynowany wojną - w "Pożegnaniu z bronią" skupiał się na swojej bezcelowości, w "Komu bije dzwon" na koleżeństwie - i kiedy II Wojna Światowa wybuchła, wyjechał do Londynu jako dziennikarz . Przeprowadził kilka misji z Royal Air Force i przekroczył kanał La Manche z amerykańskimi wojskami w D-Day (6 czerwca 1944). Dołączając do 22 Pułku 4. Dywizji Piechoty, zobaczył wiele akcji w Normandii i w bitwie pod Bulge. Brał także udział w wyzwoleniu Paryża i, choć rzekomo był dziennikarzem, wywarł wrażenie na żołnierzach zawodowych nie tylko jako za odwagę w bitwie, ale także jako prawdziwego eksperta w sprawach wojskowych, działaniach partyzanckich i zbieraniu informacji wywiadowczych.

# data[].attributes.body
Do tej pory Hiszpania była w trakcie wojny domowej. Wciąż głęboko związany z tym krajem, Hemingway odbył cztery podróże, ponownie jako korespondent. Zebrał pieniądze dla Republikanów w ich walce z nacjonalistami pod wodzą generała Francisco Franco, a także napisał sztukę zatytułowaną "Piąta kolumna" (1938), która rozgrywa się w oblężonym Madrycie. Podobnie jak w wielu jego książkach, bohater sztuki opiera się na autorze. Po ostatniej wizycie w Hiszpanii kupił Finca Vigía ("Lookout Farm"), bezpretensjonalną posiadłość poza Hawaną, na Kubie, i udał się na kolejną wojnę - japońską inwazję na Chiny.
Zbiór doświadczeń Hemingwaya z Hiszpanii w wojnie i pokoju był powieścią "Komu bije dzwon" (1940), znaczącym i imponującym dziełem, które niektórzy krytycy uważają za jego najlepszą powieść, zamiast "Pożegnanie z bronią". Był także największy sukces wszystkich swoich książek mierzonych w sprzedaży. Wydana podczas hiszpańskiej wojny domowej, opowiada o Robercie Jordanie, amerykańskim wolontariuszu, który został wysłany, by dołączyć do zespołu partyzanckiego stojącego za nacjonalistycznymi liniami w górach Guadarrama. Większość powieści dotyczy relacji Jordana z różnorodnymi osobowościami zespołu, w tym z dziewczyną Marią, z którą się zakochuje. Poprzez dialogi, retrospekcje i opowiadania Hemingway oferuje wymowne i żywe profile hiszpańskiego charakteru i bezinteresownie przedstawia okrucieństwo i nieludzkość wznieconą przez wojnę domową. Misją Jordana jest wysadzenie strategicznego mostu w pobliżu Segovii, aby pomóc nadchodzącemu republikańskiemu atakowi, który, jak zdaje sobie sprawę, jest skazany na porażkę. W atmosferze zbliżającej się katastrofy wysadza most, ale jest ranny i sprawia, że ​​wycofują się jego towarzysze, gdzie przygotowuje opór w ostatniej chwili przeciwko nacjonalistycznym prześladowcom.

# data[].attributes.body
Miłość Hemingwaya do Hiszpanii i jego zamiłowanie do walk byków zaowocowały "Śmiercią w popołudniu" (1932). Podobnie safari, które odbył w latach 1933-34 w regionie Tanganika w regionie dużych zdobyczy, zaowocowało "Zielonymi Wzgórzami Afryki" (1935), opis polowania na duże zdobycze. Głównie do łowienia ryb, kupił dom w Key West na Florydzie i kupił własną łódź rybacką. Powieść z 1937 roku, zatytułowana "Mieć i nie mieć", opowiada o karaibskim desperado i jest osadzona na tle brutalnej przemocy i upadku klasy wyższej w Key West podczas Wielkiego Kryzysu.

# data[].attributes.body
Wyborcza.pl
Independent.co.uk
britannica.com
wikipedia.org
bookklatch.wordpress.com
frenchly.us/do-paris-like-hemingway/

# data[].attributes.body
Po odzyskaniu sił w domu, Hemingway wznowił swoje wysiłki pisząc, przez jakiś czas pracował na dziwnych posadach w Chicago, i popłynął do Francji jako zagraniczny korespondent Toronto Star. Doradzali i zachęcali go inni amerykańscy pisarze w Paryżu - F. Scott Fitzgerald, Gertrude Stein, Ezra Pound. Wtedy zaczął widzieć, że jego nie-dziennikarska twórczość pojawia się w druku, a w 1925 roku jego pierwsza ważna książka, zbiór opowiadań "In Our Our Time", został opublikowany w Nowym Jorku; został pierwotnie wydany w Paryżu w 1924 roku.
W 1926 opublikował powieść "Słońce też wschodzi", z którą zdobył swój pierwszy solidny sukces. Jest to pesymistyczna, ale iskrząca książka, która dotyczy grupy bezcelowych emigrantów z Francji i Hiszpanii - członków powojennego "Lost Generation", słowa, które Hemingway wyśmiewał, czyniąc go sławnym. Ta praca wprowadziła go także w światło reflektorów, którego zarówno pragnął, jak i był urażony do końca życia. W 1926 roku ukazał się także "The Torrents of Spring" Hemingwaya, parodia amerykańskiej książki Sherwood Anderson "Dark Laughter".

Pisanie książek zajmowało Hemingwaya przez większość powojennych lat. Pozostał z siedzibą w Paryżu, ale podróżował szeroko dla jadny na nartach, walk byków, rybołówstwie i polowania, które do tego czasu stały się częścią jego życia i stanowiły tło dla wielu jego pism. Jego pozycja jako mistrza krótkometrażowego została rozwinięta przez "Men Without Women" w 1927 roku i gruntownie nawiązała do historii w "Winner Take Nothing" w 1933 roku. Wśród jego najlepszych historii są "Zabójcy", "The Short Happy Life of Francis Macomber", oraz "Śnieg Kilimandżaro". Jednak przynajmniej w opinii publicznej powieść "Pożegnanie z bronią" (1929) przesłaniała takie dzieła. Sięgając do swoich doświadczeń jako młody żołnierz we Włoszech, Hemingway opracował ponurą, ale liryczną powieść o wielkiej mocy, łącząc historię miłosną z wojenną historią. Podczas służby we włoskiej służbie pogotowia w czasie I wojny światowej amerykański porucznik Frederic Henry zakochuje się w angielskiej pielęgniarce Catherine Barkley, która opiekuje się nim podczas rekonwalescencji po zranieniu. Ona zachodzi w ciążę, ale musi wrócić na swoje stanowisko. Henry opuścił stanowisko podczas katastrofalnych ucieczek Włochów po bitwie pod Caporetto, a zjednoczona para ucieka z Włoch, przekraczając granicę ze Szwajcarią. Tam jednak Catherine i jej dziecko umierają podczas porodu, a Henry zostaje załamany z powodu utraty wielkiej miłości w swoim życiu.

.

# data[].attributes.body
Był wielokrotnie odrzucany służby wojskowej z powodu wadliwego oka, ale udało mu się wejść do I wojny światowej jako kierowca karetki pogotowia amerykańskiego Czerwonego Krzyża. 8 lipca 1918 r., Nie mając jeszcze 19 lat, odniósł obrażenia na froncie austro-włoskim w Fossalta di Piave. Odznaczony heroizmem i hospitalizowany w Mediolanie, zakochał się w pielęgniarce Czerwonego Krzyża, Agnes von Kurowsky, która odmówiła mu ślubu. To były przeżycia, o których nigdy nie zapomniał.

# data[].attributes.body
Ernest Hemingway, w całości Ernest Miller Hemingway, (ur. 21 lipca 1899 r., Cicero [obecnie w Oak Park], Illinois, USA - zmarł 2 lipca 1961 r., Ketchum, Idaho), amerykański powieściopisarz i autor opowiadań, nagrodzony Noblem Nagroda za literaturę w 1954 roku. Był znany zarówno z intensywnej męskości swojej twórczości, jak i przygód i szeroko nagłośnionego życia. Jego zwięzły i klarowny styl prozy wywarł potężny wpływ na amerykańską i brytyjską fikcję w XX wieku.
Pierwszy syn Clarence Edmonds Hemingwaya, lekarza i Grace Hall Hemingway, Ernest Miller Hemingway urodził się na przedmieściach Chicago. Kształcił się w szkołach publicznych i zaczął pisać w liceum, gdzie był aktywny i wybitny, ale najważniejsze były jego lata dzieciństwa spędzane z rodziną na Walloon Lake w górnym Michigan. Po ukończeniu szkoły średniej w 1917 roku, pragnący mniej chronionego środowiska, nie wstąpił do college'u, ale pojechał do Kansas City, gdzie był zatrudniony jako reporter dla "Star".