# data[].attributes.headline
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ.             ΚΕΡΙΑ [1893, 1899]           Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα —χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·                         τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.       Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,          και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.      Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.         Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,                             τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.         (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)  

# data[].attributes.subject
Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ.             ΚΕΡΙΑ [1893, 1899]           Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα —χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων·                         τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.       Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,          και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.      Εμπρός κυττάζω τ’ αναμένα μου κεριά.         Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,                             τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.         (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)  

# data[].attributes.headline
Διονύσιος Σολωμός

# data[].attributes.body
Διονύσιος Σολωμός
<<....όποιος πεθαίνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει...>>

Αρετή Τσιλογιάννη

# data[].attributes.headline
Still Rise – Μάγια Αγγέλου«Μπορείτε να με γράψετε στην ιστορία με τα πικρά, διαστρεβλωμένα ψέματά σας,να με σύρετε στην ίδια τη βρωμιά αλλά εγώ ακόμα, σαν τη σκόνη, θα ανατέλλω.Μήπως η ευφορία μου σας αναστατώνει;Γιατί με θλίβετε;Μήπως επειδή περπατάω σα να έχω πετρελαιοπηγέςπου ξεχύνονται στο σαλόνι μου;Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και οι ήλιοιμε τη σιγουριά της παλίρροιας,ακριβώς όπως οι ελπίδες που ανεβαίνουν ψηλά,Ακόμα θα ανατέλλω.Θέλατε να με δείτε διαλυμένο;Με τσακισμένο κεφάλι και χαμηλωμένα μάτια;Οι ώμοι πέφτουν κάτω σαν δάκρυα,Αδύναμος από το κλάμα της ψυχής μου.Μήπως η αξιοπρέπειά μου σας προσβάλλει; Μην το παίρνετε βαρέως που γελώ σα να έχω ορυχεία χρυσού στην πίσω αυλή μου, αν σκάψω;Θα μπορούσατε να με πυροβολήσετε με τα λόγια σας,θα μπορούσατε να με σφάξετε με τα μάτια σας,θα μπορούσατε να με σκοτώσετε με το μίσος σας.Αλλά ακόμα εγώ, σαν τον αέρα, θα ανατέλλω.Μήπως η σεξουαλικότητά μου σας αναστατώνει;Μήπως σας εκπλήσσει που χορεύω σα να έχω διαμάντιαανάμεσα στους μηρούς μου;Από τις ντροπιαστικές καλύβες της ιστορίας Θα ανατέλλωΑπό ένα παρελθόν που έχει για ρίζες του τον πόνοΘα ανατέλλωΕίμαι ένας μαύρος ωκεανός κυματιστός και απέραντος εκπνέοντας μεγαλώνω κι αντέχω στην παλίρροιαΑφήνοντας πίσω τις νύχτες του τρόμου και του φόβουΑνατέλλωΣε ένα ηλιοβασίλεμα θαυμαστά καθαρόΑνατέλλωΦέροντας τα δώρα που μου έδωσαν οι πρόγονοί μου, είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου.ΑνατέλλωΑνατέλλωΑνατέλλω» 

# data[].attributes.subject
Still Rise – Μάγια Αγγέλου«Μπορείτε να με γράψετε στην ιστορία με τα πικρά, διαστρεβλωμένα ψέματά σας,να με σύρετε στην ίδια τη βρωμιά αλλά εγώ ακόμα, σαν τη σκόνη, θα ανατέλλω.Μήπως η ευφορία μου σας αναστατώνει;Γιατί με θλίβετε;Μήπως επειδή περπατάω σα να έχω πετρελαιοπηγέςπου ξεχύνονται στο σαλόνι μου;Ακριβώς όπως τα φεγγάρια και οι ήλιοιμε τη σιγουριά της παλίρροιας,ακριβώς όπως οι ελπίδες που ανεβαίνουν ψηλά,Ακόμα θα ανατέλλω.Θέλατε να με δείτε διαλυμένο;Με τσακισμένο κεφάλι και χαμηλωμένα μάτια;Οι ώμοι πέφτουν κάτω σαν δάκρυα,Αδύναμος από το κλάμα της ψυχής μου.Μήπως η αξιοπρέπειά μου σας προσβάλλει; Μην το παίρνετε βαρέως που γελώ σα να έχω ορυχεία χρυσού στην πίσω αυλή μου, αν σκάψω;Θα μπορούσατε να με πυροβολήσετε με τα λόγια σας,θα μπορούσατε να με σφάξετε με τα μάτια σας,θα μπορούσατε να με σκοτώσετε με το μίσος σας.Αλλά ακόμα εγώ, σαν τον αέρα, θα ανατέλλω.Μήπως η σεξουαλικότητά μου σας αναστατώνει;Μήπως σας εκπλήσσει που χορεύω σα να έχω διαμάντιαανάμεσα στους μηρούς μου;Από τις ντροπιαστικές καλύβες της ιστορίας Θα ανατέλλωΑπό ένα παρελθόν που έχει για ρίζες του τον πόνοΘα ανατέλλωΕίμαι ένας μαύρος ωκεανός κυματιστός και απέραντος εκπνέοντας μεγαλώνω κι αντέχω στην παλίρροιαΑφήνοντας πίσω τις νύχτες του τρόμου και του φόβουΑνατέλλωΣε ένα ηλιοβασίλεμα θαυμαστά καθαρόΑνατέλλωΦέροντας τα δώρα που μου έδωσαν οι πρόγονοί μου, είμαι το όνειρο και η ελπίδα του σκλάβου.ΑνατέλλωΑνατέλλωΑνατέλλω» 

# data[].attributes.body
"...Λίγα μαθαίνουν οι άνθρωποι απ' την πείρα των άλλων. Μα στη ζωή ενός ανθρώπου δεν γυρίζει ποτέ ο ίδιος καιρός..."
Νικολέτα Βούγια

# data[].attributes.headline
Περί ωφέλειας τη

# data[].attributes.body
Περί ωφέλειας της ποίησης ...
Κική Δημουλά

"Πιστεύω ότι η ποίηση βοηθάει, όσο το κερί που ανάβουμε μπαίνοντας σε ένα έρημο και καταργημένο ξωκλήσι, με φευγάτους όλους τους αγίους.
Ωφελεί όσους την αγαπούν, επειδή βρίσκουν εντός της μικρά κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Περισσότερο και πιο σωστά ωφελεί εκείνους που πιστεύουν στη μαγεία της. Που δεν θέλουν να θέσουν τον δάκτυλό τους επί τον τύπον της κατανόησής της. [...]
Ωφελεί κυρίως τη γλώσσα. Την περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης και τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του αγιασμού, μια γουλιά, όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία.
Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε έναν ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο."

Σέρυ Δεληγιάννη

# data[].attributes.headline
ΒΊΚΥ ΑΡΧΟΝΤΗ"...

# data[].attributes.body
ΒΊΚΥ ΑΡΧΟΝΤΗ
"... Εχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς μα δεν σκοτώνω άστρα..."

Κική Δημουλά

# data[].attributes.headline
Οδυσσέας Ελύτης

# data[].attributes.subject
Οδυσσέας Ελύτης

# data[].attributes.body
Ό,τι μπόρεσα ν’ αποχτήσω μία ζωή από πράξεις ορατές για όλους,
επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ
σ’ ένα είδος ειδικού θάρρους που μου `δωκεν η Ποίηση:
Να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός για τον άνεμο,
ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
Από το '' Ο μικρός ναυτίλος''

Ελένη Δεληγιάννη

# data[].attributes.headline
Παραμύθια...παραμυθίες...

# data[].attributes.subject
Παραμύθια...παραμυθίες...

# data[].attributes.body
Πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια
αυτά που λέγαν για νεράιδες
αυτά που είχαν ξωτικά
και μάγισσες!

Πάντα άκουγα τις ιστορίες
που έλεγαν για ήρωες
για αγώνες και θυσίες
και έρωτες!

Α ρε παραμυθά που μ' έμπλεξες
με μάγισσες και ξωτικά
με αγώνες και θυσίες
και έρωτες!

Μια ιστορία σήμερα έμαθα
πάντα ν' ακούω προσεκτικά
να βλέπω με ερωτηματικά
αλήθειες ψέματα!

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2018

ΠΑΝΤΑΖΗΣ ΦΑΣΟΥΛΙΔΗΣ

# data[].attributes.headline
Οι ανθισμένες ροδακινιές της πατρίδας μου.

# data[].attributes.subject
Οι ανθισμένες ροδακινιές της πατρίδας μου.

# data[].attributes.body
Ελένη Ποζαρέντση

# data[].attributes.attachment_link.title
Φιλολογοι -ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ

# data[].attributes.headline
Τι περιμένουμε απ’ την ποίηση σε καιρούς κρίσης;

# data[].attributes.subject
Τι περιμένουμε απ’ την ποίηση σε καιρούς κρίσης;

# data[].attributes.body
ΣΙΩΤΗΣ ΝΤΙΝΟΣ

Από Γάκη Μαριάνθη

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι περιμένουμε απ’ την ποίηση σε καιρούς κρίσης;

# data[].attributes.body
Τζεμάλ Σουρεγιά "Το πλοίο των οχτώ και δέκα"
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Το κέντρο ενός κήπου…
Άνθος χειμερινό, σε μεταξένιο μπλε.
Ανεβαίνεις στον επάνω όροφο,
Τσιγάρο για να κάνεις…
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Άϋπνη μιλιά…
Δυσαρεστημένη είσαι με την δουλειά σου,
Και δεν αγαπάς την πόλη ετούτη.
Αλλιώς, θα δίπλωνες την εφημερίδα…
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Φιλιά παλιά…
Το αδιάφανο τζάμι του μπάνιου.
Δεν φάνηκες για κάποιες μέρες…
Τραγούδια σχολικά έχει η φωνή σου…
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Την ακαταστασία του σπιτιού…
Και όλο και πιάνεις το κεφάλι σου,
Προσπαθείς να φτιάξεις την μοναξιά σου…
Που χαλάει στον άνεμο.
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Λέξεις που δεν μπόρεσες να πεις…
Μικρές και σύντομες ίσως,
Που όμως στέκουν σαν μνημεία,
Την ώρα αυτή.
Ξέρεις τι έχεις στην φωνή σου;
Πράγματα που δεν έχεις πει.

# data[].attributes.headline
Οδυσσέας Ελύτης,        Δώρο ασημένιο ποίημα  [Από τη συλλογή “Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά] 

# data[].attributes.subject
Οδυσσέας Ελύτης,        Δώρο ασημένιο ποίημα  [Από τη συλλογή “Το φωτόδεντρο και η δέκατη τέταρτη ομορφιά] 

# data[].attributes.body
Ξέρω πως είναι τίποτε όλ’ αυτά
και πως η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο
Αφού και ο ήλιος και τα κύματα είναι μια γραφή

συλλαβική που την αποκρυπτογραφείς μονάχα
στους καιρούς της λύπης και της εξορίας
Κι η πατρίδα
μια τοιχογραφία μ’ επιστρώσεις διαδοχικές
φράγκικες ή σλάβικες
που αν τύχει και βαλθείς να την αποκαταστήσεις
πας αμέσως φυλακή
και δίνεις λόγο
Σ’ ένα πλήθος Εξουσίες ξένες
μέσω της δικής σου πάντοτε
Όμως
ας φανταστούμε σ’ ένα παλαιών καιρών αλώνι
που μπορεί να ‘ναι και σε πολυκατοικία
ότι παίζουνε παιδιά
κι ότι αυτός που χάνει
Πρέπει σύμφωνα με τους κανονισμούς
να πει στους άλλους και να δώσει μιαν αλήθεια
Οπόταν βρίσκονται στο τέλος όλοι να κρατούν
στο χέρι τους ένα μικρό
Δώρο ασημένιο ποίημα.

Ελένη Δεληγιάννη

# data[].attributes.headline
Μπάμπου Στέλλα

# data[].attributes.subject
Μπάμπου Στέλλα

# data[].attributes.headline
Αντρέας Συκιώτης

# data[].attributes.subject
Αντρέας Συκιώτης

# data[].attributes.headline
Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...] Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

# data[].attributes.subject
Κ. Γ. Καρυωτάκης, [Είμαστε κάτι...] Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος, όταν περνάει, στίχους, ήχους παράφωνους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες. Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σα δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες. Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις. Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΙ ΞΕΧΑΡΒΑΛΩΜΕΝΕΣ ΚΙΘΑΡΕΣ

# data[].attributes.headline
Λορέντζος Μα

# data[].attributes.body
Λορέντζος Μαβίλης, 《Λήθη》

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

την πίκρια της ζωής. Όντας βυθίσει

ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,

μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να ‘ναι.

Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε

στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση·

μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,

α στάξει γι’ αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιουν θολό νερό ξαναθυμούνται,

διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδίλι·

πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι,

τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν:

θέλουν - μα δε βολεί να λησμονήσουν.

# data[].attributes.body
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική

Ζαχαρού Ανθούλα

# data[].attributes.headline
Πληθυντικός αριθμός – Κική Δημουλά Εκδόσεις: Στιγμή   Αγαπημένο Απόσπασμα:                           Ο έρωτας                        όνομα ουσιαστικόν        πολύ ουσιαστικόν,      ενικού αριθμού,          γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,                   γένους ανυπεράσπιστου. Πληθυντικός αριθμός        οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.  Ο φόβος,                        όνομα ουσιαστικόν,       στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός       :οι φόβοι .                             Οι φόβοι  για όλα από δω και πέρα.                

# data[].attributes.subject
Πληθυντικός αριθμός – Κική Δημουλά Εκδόσεις: Στιγμή   Αγαπημένο Απόσπασμα:                           Ο έρωτας                        όνομα ουσιαστικόν        πολύ ουσιαστικόν,      ενικού αριθμού,          γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,                   γένους ανυπεράσπιστου. Πληθυντικός αριθμός        οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.  Ο φόβος,                        όνομα ουσιαστικόν,       στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός       :οι φόβοι .                             Οι φόβοι  για όλα από δω και πέρα.                

# data[].attributes.body
Καρανίκα Βασιλική

# data[].attributes.headline
ΝΑΝΣΥ ΓΩΓΟΥ 

# data[].attributes.subject
ΝΑΝΣΥ ΓΩΓΟΥ 

# data[].attributes.body
ΚΏΣΤΑΣ ΣΤΕΡΙΟΠΟΥΛΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
στεργιόπουλος

# data[].attributes.headline
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝύχτα. Βροχή.Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,όσο είναι φως,με πύργους και με τόξα,η σιλουέτα πολιτείας γοτθικής,μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.Κάμπος.Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,Που με τις μύτες τα σκουντούν τ' αχόρταγα κοράκια,κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον μαύρο αέρα,τα κρεμασμένα πόδια τους τα 'χουν οι λύκοι για δείπνο.Αγκάθια σκόρπια,λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτραμέσα στο σάλο της καπνιάς,καθώς σε σκίτσου φόντο.Κι ύστερα,γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,που παν γυμνοπόδαροι,φρουροί διακόσοι κι εικοσιπέντετους πάνε, και τ' ατσάλια τους,ορθά σαν λυγισμένα ατσάλια,γυαλίζουνε,αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες.Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.

# data[].attributes.subject
ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝύχτα. Βροχή.Ένας ουρανός θαμπός, που τον σπαθίζει,όσο είναι φως,με πύργους και με τόξα,η σιλουέτα πολιτείας γοτθικής,μακριά μες στο σταχτί σβησμένης.Κάμπος.Μια αγχόνη, από κορμιά που σήπονται γεμάτη,Που με τις μύτες τα σκουντούν τ' αχόρταγα κοράκια,κι ενώ χορεύουν άμοιαστες πόλκες στον μαύρο αέρα,τα κρεμασμένα πόδια τους τα 'χουν οι λύκοι για δείπνο.Αγκάθια σκόρπια,λιγοστά χαμόδεντρα και πρίνοι,που δώθε κείθε όλο πετούν των φύλλων τους τα σκιάχτραμέσα στο σάλο της καπνιάς,καθώς σε σκίτσου φόντο.Κι ύστερα,γύρω από δυο τρεις νεκρόθωρους δεσμώτες,που παν γυμνοπόδαροι,φρουροί διακόσοι κι εικοσιπέντετους πάνε, και τ' ατσάλια τους,ορθά σαν λυγισμένα ατσάλια,γυαλίζουνε,αντιμέτωπα με της βροχής τις λόγχες.Μετάφραση: Τέλλος Άγρας.

# data[].attributes.body
Πωλ Βερλαίν

# data[].attributes.headline
 Δεν έχει σημασία, αν οι πρόγονοί σου μιλούσαν άλλη γλώσσα (μια γλώσσα που κανείς δεν ξέρει πια). Από τις λέξεις δεν φτιάχνεις παρά μια ασπίδα να σε φυλάει τον καιρό της ειρήνης.Τον καιρό του πολέμου, του έρωτα δηλαδή, μίλησες μαζί μου τη γλώσσα, την παλιά, πιο σκοτεινή από τα μαύρα σου μαλλιά, βαθύτερη από τις βυθισμένες λέξεις των προγόνων σου, δυνατότερη από το αίμα των χειλιών σου, καθώς υπεράσπιζες με τη γλώσσα σου τις χωρισμένες γραμμές του κόσμου αφήνοντας μια γεύση λαθραία, πιο θαλασσινή από τη θάλασσα, πιο χλοερή από το χορτάρι, άφοβα, βουβά, στη γλώσσα μου πάνω.  

# data[].attributes.subject
 Δεν έχει σημασία, αν οι πρόγονοί σου μιλούσαν άλλη γλώσσα (μια γλώσσα που κανείς δεν ξέρει πια). Από τις λέξεις δεν φτιάχνεις παρά μια ασπίδα να σε φυλάει τον καιρό της ειρήνης.Τον καιρό του πολέμου, του έρωτα δηλαδή, μίλησες μαζί μου τη γλώσσα, την παλιά, πιο σκοτεινή από τα μαύρα σου μαλλιά, βαθύτερη από τις βυθισμένες λέξεις των προγόνων σου, δυνατότερη από το αίμα των χειλιών σου, καθώς υπεράσπιζες με τη γλώσσα σου τις χωρισμένες γραμμές του κόσμου αφήνοντας μια γεύση λαθραία, πιο θαλασσινή από τη θάλασσα, πιο χλοερή από το χορτάρι, άφοβα, βουβά, στη γλώσσα μου πάνω.  

# data[].attributes.body
Jüri Talvet (Μετ. από τα εσθονικά, Μ. Θωμά - Madis Veldi)

# data[].attributes.headline
Το σπάνιο δώρο, της Κ

# data[].attributes.body
Το σπάνιο δώρο, της Κικής Δημουλά

Από τη συλλογή «Η εφηβεία της λήθης» (1994) που περιλαμβάνεται στον συγκεντρωτικό τόμο «Ποιήματα», από τις εκδόσεις Ίκαρος

Καινούργιες θεωρίες.
Τα μωρά δεν πρέπει να τ’ αφήνετε να κλαίνε.
Αμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Αλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
—ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια—
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Αφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Ας κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση —δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις— πως θα έρθει μια και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Βάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Τυλίγονται άγρια
γύρω απ’ τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Τίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μωλόν λαβέ να απαντάτε.
Τέρπου Πόπη

# data[].attributes.headline
Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριολουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.Ευχαριστώ τις μακριές σειρέςτων προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή, την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια κι άλλα κοσμήματα. Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη της καρδιάς μου, συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο. Σκεφτείτε: Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

# data[].attributes.subject
Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριολουλούδι, όμοια κ’ εγώ. Τριγυρίζω διαρκώς γύρω απ’ τη λέξη.Ευχαριστώ τις μακριές σειρέςτων προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή, την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ’ έγινε Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια κι άλλα κοσμήματα. Με το νήμα των λέξεων, αυτόν το χρυσό του χρυσού, που βγαίνει απ’ τα βάθη της καρδιάς μου, συνδέομαι συμμετέχω στον κόσμο. Σκεφτείτε: Είπα και έγραψα «Αγαπώ».

# data[].attributes.body
Νικηφόρος Βρεττάκος, «Ο Αγρός των λέξεων».

Αποστολία Κοτζαγιώτου

# data[].attributes.headline
    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ «ΟΥΤΟΠΙΕΣ» (από τα «Ποιήματα», 1998)   Καθ’ οδόν (7 και 30’ πρωινή προς εργασίαν) συναντώ τον Μάρτιο ευδιάθετον, υπαινιγμών πλήρη περί ανοίξεως και λοιπά.   Αναβάλλω την υπόστασή μου ανακόπτω τη σύμβασή μου με το χειμώνα και διασπείρομαι σε χώμα. Μια μικρή γη φυσική συντελούμαι, ξαπλωμένη, απλωμένη απέναντι στο καθ’ όλα σύμφωνο σύμπαν. Φυτεύομαι άνθη, ανθίζω συναισθήματα, και είμαι πολύ καλά εις άπλετον προορισμόν και τοποθέτησιν. «Απαγορεύεται η άνοιξις!» ξάφνου μια πινακίδα – σύννεφο απειλεί. Αμέσως μια βροχή άρχισε κι έλεγε εις βάρος της ανοίξεως και εις βάρος μου, ένας δύσθυμος άνεμος μου κατάσχει τα άνθη, μου κατάσχει τα συναισθήματα και μ’ οδηγεί στο Γραφείο.   Παράβασις, λοιπόν, βαρεία, και μάλιστα καθ’ οδόν, από κυρία σχεδόν ώριμη με οικογενειακές υποχρεώσεις, και πολυετή θητείαν εις Δημοσίαν θέση και χειμώνες.” 

# data[].attributes.subject
    ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ «ΟΥΤΟΠΙΕΣ» (από τα «Ποιήματα», 1998)   Καθ’ οδόν (7 και 30’ πρωινή προς εργασίαν) συναντώ τον Μάρτιο ευδιάθετον, υπαινιγμών πλήρη περί ανοίξεως και λοιπά.   Αναβάλλω την υπόστασή μου ανακόπτω τη σύμβασή μου με το χειμώνα και διασπείρομαι σε χώμα. Μια μικρή γη φυσική συντελούμαι, ξαπλωμένη, απλωμένη απέναντι στο καθ’ όλα σύμφωνο σύμπαν. Φυτεύομαι άνθη, ανθίζω συναισθήματα, και είμαι πολύ καλά εις άπλετον προορισμόν και τοποθέτησιν. «Απαγορεύεται η άνοιξις!» ξάφνου μια πινακίδα – σύννεφο απειλεί. Αμέσως μια βροχή άρχισε κι έλεγε εις βάρος της ανοίξεως και εις βάρος μου, ένας δύσθυμος άνεμος μου κατάσχει τα άνθη, μου κατάσχει τα συναισθήματα και μ’ οδηγεί στο Γραφείο.   Παράβασις, λοιπόν, βαρεία, και μάλιστα καθ’ οδόν, από κυρία σχεδόν ώριμη με οικογενειακές υποχρεώσεις, και πολυετή θητείαν εις Δημοσίαν θέση και χειμώνες.” 

# data[].attributes.body
Τσιμτσιλή Έφη

# data[].attributes.headline
΄΄Ελπίζω το λουλούδι και απ' τα σχίνα .Γελάει το χλόισμα σαν τον έρωτά μου .Το πεύκο παίζει αβρό με την αχτίνα .Θα ευώδιασαν οι τάφοι ,κλίνες γάμου. Παλμός του δάσου ,φεύγει μια ελαφίνα .Και δίπλα που ξαπλώσαμε δω χάμου, την ψυχούλα τους στάζουν άγρια κρίνα κι ανοίγει ,ρόδο αιμάτινο ,η χαρά μου .Τη βλέπω-στα μαλλιά σου πνέει- την αύρα .Είναι βαθιά τα μάτια σου όπως νά ' βρα το δρόμο της ζωής μου, τον Απρίλη .Πια δεν πονώ μηδέ την ανεμώνη ,της γης η ερωτοπάλη που τη λιώνει ,καθώς ορμάω για να σου πιω τα χείλη.΄΄ΧΑΡΑ-Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ. Ευαγγελία Γιαννά. Με φιλικούς χαιρετισμούς...

# data[].attributes.subject
΄΄Ελπίζω το λουλούδι και απ' τα σχίνα .Γελάει το χλόισμα σαν τον έρωτά μου .Το πεύκο παίζει αβρό με την αχτίνα .Θα ευώδιασαν οι τάφοι ,κλίνες γάμου. Παλμός του δάσου ,φεύγει μια ελαφίνα .Και δίπλα που ξαπλώσαμε δω χάμου, την ψυχούλα τους στάζουν άγρια κρίνα κι ανοίγει ,ρόδο αιμάτινο ,η χαρά μου .Τη βλέπω-στα μαλλιά σου πνέει- την αύρα .Είναι βαθιά τα μάτια σου όπως νά ' βρα το δρόμο της ζωής μου, τον Απρίλη .Πια δεν πονώ μηδέ την ανεμώνη ,της γης η ερωτοπάλη που τη λιώνει ,καθώς ορμάω για να σου πιω τα χείλη.΄΄ΧΑΡΑ-Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ. Ευαγγελία Γιαννά. Με φιλικούς χαιρετισμούς...

# data[].attributes.headline
 "Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ"Βρεττάκος

# data[].attributes.subject
 "Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ"Βρεττάκος

# data[].attributes.body
Ἀνάπαυση

Τά λουλούδια ὅταν ἤμουν
κουρασμένος μοῦ ἔκαναν
ἡσυχία ν’ ἀναπαυτῶ.
Τόσο, πού δέν τούς ξέφευγε
φθόγγος ὥς τό πρωί.

Καί στό σύμπαν ἀκόμη
μέ τά πλέοντα ἄστρα
εἶχε ἡ σιωπή
(φαινόμενο σπάνιο)
σφαλίσει τά χείλη της.

Κ’ ἡ μητέρα μου ἀπέσυρε
τή φωνή της πού εἶναι,
καί τώρα πού γέρασα,
μιάν ἁπαλόηχη
διαρκής μουσική:

«Κοιμήσου παιδί μου».

Μαρία Καρκαλετσου

# data[].attributes.headline
Τίτος Πατρίκιος, ποίημα από τη συλλογή «Σε βρίσκει η ποίηση» 

# data[].attributes.subject
Τίτος Πατρίκιος, ποίημα από τη συλλογή «Σε βρίσκει η ποίηση» 

# data[].attributes.body
Εκεί πού αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουνε πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γ ι’ άλλα που επαναλαμβάνονται μ’ ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ’ την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες
ν’ αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γ ι’ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες, πραγματώθηκαν…
Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

Ραχούτης Πέτρος

# data[].attributes.attachment_link.title
Μια μάνα λέει

# data[].attributes.headline
Νικηφόρος Βρεττάκος,    Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε

# data[].attributes.subject
Νικηφόρος Βρεττάκος,    Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε

# data[].attributes.body
Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω.
Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ’χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.

Λοιπόν; Πώς σου φαίνονται; Είδες τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ’ αμπέλια μου;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι  έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι  ο κλήρος μου μεγαλώνει.

Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.
Ωστόσο, δεν ξοδεύω τον ήλιό σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ’ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να’ ναι το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να’ χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά για τους τσοπάνηδες της αγάπης.

Ευαγγελία Παρασκευά

# data[].attributes.headline
Ελύτης Οδυσσ

# data[].attributes.body
Ελύτης Οδυσσέας, Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά

Γάκη Μαριάνθη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελύτης Οδυσσέας, Τα Δημόσια και τα Ιδιωτικά

# data[].attributes.body
Tabula rasa του Σωτήρη Τριβυζα

TABULA RASA /

Do, come /with your big snowy eyes/I'll wait for you at the end of the road/beneath the greay sole of the city/I'll love you
/as the night loves its consumptive moon/in the room with the wrinkled walls/you will receive my sperm/searching deep inside my voice/you will sleep/an anonymous sleep.
Translation: Geroge Thaniel
Έλα λοιπόν
με τα μεγάλα χιονισμένα μάτια σου
σε περιμένω στην άκρη του δρόμου
κάτω από τ ΄γκρίζο πέλμα της πολιτείας
θα σε αγαπήσω
όπως η νύχτα το ψωμοτικό φεγγάρι της
στο δωμάτιο με τους ρυτιδωμένους τοίχους
θα μεταλάβεις το σπέρμα μου
ψάχνοντας βαθιά στη φωνή μου
θα κοιμηθείς
έναν ανώνυμο ύπνο.

# data[].attributes.headline
Τασούλα Καραγεωργίου                   Ο ΛΟΙΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΥΡΙΝΑ  Λοι]μῷ θανούσης εἰμὶ [σῆμα] Μυρίνης    Χαραγμένο στην πέτρα,     το αρχαίο μονόστιχο επίγραμμα,                   Λοι]μῷ θανούσης εἰμὶ [σῆμα] Μυρίνης                 (Της Μυρίνης που πέθανε απ’ τον λοιμό είμ’ ο τάφος). Να θαυμάσουμε αξίζει την τέχνη της ποίησης,          πώς το ίδιο το μνήμα αποσπά απ’ τη λήθη το ελάχιστο                          –της νεκρής μόνο τ’ όνομα και την αιτία θανάτου–, πώς το εἰμὶ           ανασταίνει τη Μύρινα,     πώς χαρίζει μιαν ύπαρξη νέα                                          σ’ έναν ίαμβο αρχαίο κλεισμένη.                        Ίσως έτσι ακουσθεί και η άλλη                                      –η υπόγεια του στίχου φωνή–:                              «Την απαίσια λέξη λοιμός, μην προσέχετε άλλο»»      Να θυμάσθε μονάχα», μας λέει,»                                   την ευώδη ομορφιά της Μυρίνης».

# data[].attributes.subject
Τασούλα Καραγεωργίου                   Ο ΛΟΙΜΟΣ ΚΑΙ Η ΜΥΡΙΝΑ  Λοι]μῷ θανούσης εἰμὶ [σῆμα] Μυρίνης    Χαραγμένο στην πέτρα,     το αρχαίο μονόστιχο επίγραμμα,                   Λοι]μῷ θανούσης εἰμὶ [σῆμα] Μυρίνης                 (Της Μυρίνης που πέθανε απ’ τον λοιμό είμ’ ο τάφος). Να θαυμάσουμε αξίζει την τέχνη της ποίησης,          πώς το ίδιο το μνήμα αποσπά απ’ τη λήθη το ελάχιστο                          –της νεκρής μόνο τ’ όνομα και την αιτία θανάτου–, πώς το εἰμὶ           ανασταίνει τη Μύρινα,     πώς χαρίζει μιαν ύπαρξη νέα                                          σ’ έναν ίαμβο αρχαίο κλεισμένη.                        Ίσως έτσι ακουσθεί και η άλλη                                      –η υπόγεια του στίχου φωνή–:                              «Την απαίσια λέξη λοιμός, μην προσέχετε άλλο»»      Να θυμάσθε μονάχα», μας λέει,»                                   την ευώδη ομορφιά της Μυρίνης».

# data[].attributes.body
Βίκυ Μαντζώρου

# data[].attributes.headline
Σώπα λιγάκι,Κατίνα Βλάχου

# data[].attributes.subject
Σώπα λιγάκι,Κατίνα Βλάχου

# data[].attributes.body
Σώπα λιγάκι

Άλλα είχες υποσχεθεί στον εαυτό σου
κι άλλα πράττεις
Κατάντησες να καπηλεύεσαι την ευκολία
στων λέξεων το παιχνίδι
και στων νοημάτων τη γοητεία να υποκύπτεις
ενώ άλλοι ιδρώνουν
και εγκυμονούν το στίχο τους για χρόνια
Μα δεν κατάλαβες ακόμα επιτέλους
πως ήρθε η ώρα
ταπεινά να σκύψεις στη σιωπή σου;
Και τι σε ωφελεί
αυτή η αέναη πασαρέλα της επίδειξης;
Τι σου προσφέρει;

Σώπα λιγάκι νʼ ανασυγκροτήσεις την αλήθεια σου
και πάψε να φοβάσαι το κενό
Δε θα σε καταπιεί η ενδοσκόπηση
Αντιθέτως
από την υπερέκθεσή σου κινδυνεύεις
Το βρήκες θεραπεία εύκολη να μηρυκάζεις λόγια
Πόσο έχεις πέσει στου ναρκισσισμού την πλάνη
και ξοδεύεσαι…
Να λες να λες να πληθωρίζεις
κι από την άλλη υποκριτικά να κόπτεσαι
για της ποιήσεως την αυθεντική διαδικασία
και τη λιτότητα
Να πάψεις! Ναι, να πάψεις επιτέλους απαιτώ!
Γιατί αλλιώς θα χάσεις την εκτίμηση που σου ʼχω
Καλύτερη είναι η ζωή σε τόνους άρρητης σεμνότητας
κι ο καλός στίχος μες στη σιωπή ωριμάζει και ανδρώνεται
Και μην ξεχνάς
κάποτε θα ʽρθει η ώρα του απολογισμού σου
Τότε να δω πόσα ποιήματα θα σκίσεις μετά βδελυγμίας

Δέσποινα Παυλίδου

# data[].attributes.headline
ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ(Γεωργ

# data[].attributes.body
ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ(Γεωργία Παπαργύρη)

# data[].attributes.body
Άδειαζε η γειτονιά
κι ήταν σα ν΄άδειαζε ο κόσμος όλος
μετρούσα ξανά και ξανά τις καρέκλες
κάθε φορά μία περίσσευε
είπαμε πολλά "αντίο"
μα δε θυμάμαι σε ποιους
θα ήταν μάλλον σ΄εκείνους που περιμέναμε το απόβραδο
αλλά τους έκρυψε η νύχτα
και δεν συγκράτησα τα πρόσωπά τους
άδειαζε η γειτονιά
κι ό,τι περίσσευε το αφαιρούσα από τη μνήμη να μην πονώ
μετρούσα κάθε βράδυ τις καρέκλες
κάθε φορά μία έμενε αδειανή
δίχως κάποιον να περιμένει
μ΄ένα "αντίο" γραμμένο στο μπράτσο της σαν τατουάζ
άδειαζε η γειτονιά
και ήξερα πως κάποιο βράδυ
μόνο του θ΄αποσπέριζε
το φεγγάρι.
Μαρία Κολίτσα

# data[].attributes.headline
Ελένη Κοτρώνη

# data[].attributes.subject
Ελένη Κοτρώνη

# data[].attributes.body
Πάνω σ'ένα ξένο στίχο
Ευτυχισμένος που έκανε το ταξίδι του Οδυσσέα
Ευτυχισμένος αν στο ξεκίνημα, ένιωθε γερή την αρματωσιά μιας αγάπης, απλωμένη μέσα στο κορμί του,σαν τις φλέβες όπου βουι'ζει  το αίμα.
Γιώργος Σεφέρης

# data[].attributes.body
Ἀφάνταστα δύσκολο ὁ ποιητὴς νὰ γίνει Ποίημα

ψαρὰς νὰ γίνει μαγεύοντας τὴ θάλασσα ὑπὸ

τὸ σεληνόφως τὴν αὐγὴ τὴν ἡσυχία τοῦ καμάτου

μὲ τὴ μοναδική του βάρκα

σὲ κάποιο ἀκρογιάλι τοῦ Κόσμου.

Μάρκος Μέσκος
[Ε. Νίκου]

# data[].attributes.headline
Αργύρης Χιόνης - Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέ-φτη ΙΑ'   Ω ναι! Ξέρω καλά πως δεν χρειάζε-ται καράβι για να ναυαγή-σεις, πως δεν χρειάζε-ται ωκεανός για να πνιγείς. Υπάρχουν πολλοί που ναυαγή-σαν μέσα στο κοστούμι τους, μέσα στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπου-λένιο τους πάπλω- μα. Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ΄ ένα κουπάκι του καφέ, σ΄ ένα κουταλά-κι του γλυκού. Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμού-νται. Ας είναι γλυκός και ανόνει-ρος. Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.   

# data[].attributes.subject
Αργύρης Χιόνης - Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέ-φτη ΙΑ'   Ω ναι! Ξέρω καλά πως δεν χρειάζε-ται καράβι για να ναυαγή-σεις, πως δεν χρειάζε-ται ωκεανός για να πνιγείς. Υπάρχουν πολλοί που ναυαγή-σαν μέσα στο κοστούμι τους, μέσα στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπου-λένιο τους πάπλω- μα. Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ΄ ένα κουπάκι του καφέ, σ΄ ένα κουταλά-κι του γλυκού. Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμού-νται. Ας είναι γλυκός και ανόνει-ρος. Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει.   

# data[].attributes.body
Ξανθούλα Σωτηράκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο λυγμός μιας διαπραγμάτευσης