# data[].attributes.headline
Herkennen en handelen bij een hartinfarct

# data[].attributes.subject
Herkennen en handelen bij een hartinfarct

# data[].attributes.body
Hoe herken je een hartinfarct?

Een hartinfarct voelt in de meeste gevallen als een beklemmende, drukkende of benauwende pijn op de borst, die kan uitstralen naar de kaak, de armen of de rug. De pijn is hevig maar vrij constant. Als de patiënt last heeft van scherpe steken of pijn op één plek, dan is de kans klein dat het om een hartinfarct gaat. Als de patiënt gaat zitten om te rusten, houdt de pijn aan, tenminste vijf minuten of langer. Kenmerkend is ook misselijkheid en zweten. Wees je ervan bewust dat symptomen erg kunnen verschillen per persoon.

Wat zijn de stappen bij een verdenking van een hartinfarct?

Een hartinfarct is een kritiek moment in het ziekteproces van slagaderziekte. Onmiddellijke behandeling is nodig. Voor een arts is het daarom heel belangrijk om snel te weten of iemand een afgesloten kransslagader heeft of niet.

Bij het vermoeden van een hartinfarct wordt zo snel mogelijk een ECG gemaakt. Een ECG geeft ook belangrijke informatie over de locatie van het infarct. Details op het ECG wijzen bijvoorbeeld in de richting van de voorwand of de achterwand van het hart. Daarnaast is het belangrijk om de vitale functies te meten. Tevens wordt ook bloed afgenomen.

Belangrijk is om de arts op de hoogte te stellen.

# data[].attributes.body
Als iemand een hartinfarct doormaakt wordt er bloed geprikt. Hierbij wordt voornamelijk naar het CK en TNT gekeken. Deze waardes worden in het ziekenhuis iedere 6 uur geprikt totdat deze dalende zijn.

Creatinefosfokinase (CK) is een eiwit dat een rol speelt bij de energievoorziening van cellen. Het komt vooral voor in het hart, de hersenen en skeletspieren. De hoeveelheid CK in het bloed neemt toe als skeletspier- of hartspiercellen beschadigd zijn. Dat is het geval bij een hartinfarct. Maar ook onder normale omstandigheden, bijvoorbeeld na sporten, kan het CK verhoogd zijn.

Troponine (TNT) is een eiwit dat betrokken is bij het samentrekken en ontspannen van spieren. Het zit in vrijwel alle spieren die we gebruiken om te bewegen en ook in de hartspier. Als de hartspier beschadigd raakt zoals bij een hartaanval, lekt er troponine uit de hartspiercellen in het bloed. Door te meten hoeveel troponine er in het bloed terecht is gekomen, kun je erachter komen of de hartspier in de problemen is. Binnen 2 uur na een hartinfarct kun je al een verhoging in het bloed meten. Het wordt om deze reden ook wel een hartmerker genoemd.

# data[].attributes.body
De diagnose acuut coronair syndroom (ACS) wordt gesteld aan de hand van klinische, ECG- en biochemische kenmerken. Op basis van het ECG wordt ACS in ST-elevatie myocard infarct (STEMI), non-ST-elevatie myocard infarct (non-STEMI) en instabiele of stabiele angina pectoris ingedeeld.

# data[].attributes.body
Stabiele Angina Pectoris

Stabiele angina pectoris is voorspelbaar. De klachten ontstaan wanneer het hart om meer zuurstof vraagt en verdwijnen vrij snel in rust. Stabiele angina pectoris heeft meestal geen dringende medische hulp nodig.

Instabiele Angina Pectoris

Bij instabiele angina pectoris zijn de klachten onvoorspelbaar. De aanvallen van pijn op de borst treden onverwachts op. De klachten zijn heviger en komen ook in rust voor. Dit komt waarschijnlijk doordat de vernauwingen in de kransslagaders erger zijn. Daardoor is er te weinig toevoer van genoeg bloed met zuurstof.

Als de klachten niet in rust verdwijnen bestaat er een risico op een hartinfarct. Dit treedt dan binnen enkele uren tot dagen op. Daarom is vaak een opname op de hartbewaking nodig en krijgt iemand medicijnen. Bij een snelle behandeling verdwijnt de dreiging van een hartinfarct in 80 - 90% van de gevallen.

# data[].attributes.body
STEMI

De lijn op het ECG kan op een bepaalde manier afwijken. Deze afwijking op het ECG is een verhoging (elevatie) van het lijnsegment tussen punt S en punt T. Vandaar dat dokters in het ziekenhuis graag spreken van een STEMI, een vakterm die is samengesteld uit de gehusselde beginletters van een Infarct van het Myocard (hartspier) met ST-Elevatie.

NSTEMI

Als iemand de symptomen van een hartinfarct heeft, maar zonder verhoging van het ST-segment, dan heet dat een non-STEMI. Bij een non-STEMI is de bloedtoevoer naar de hartspier eveneens verminderd, maar zonder dat dat zichtbaar is als een verhoging van het ST-segment op het ECG.

# data[].attributes.body
Bij een hartkatheterisatie kunnen we zien of er vernauwingen zijn in de kransslagaders van het hart. We noemen een hartkatheterisatie ook wel coronaire angiografie (CAG).

Bij dit onderzoek krijgt de patiënt contrastvloeistof ingespoten. Deze contrastvloeistof is op röntgenopnamen te zien. Zo kan de interventiecardioloog op deze beelden de bloedvaten en de bloedstroming langs de hartkleppen goed zien. Met een hartkatheterisatie kunnen we aandoeningen aan het hart opsporen zoals vernauwingen in de kransslagaders (slagaderverkalking), verstoppingen in de kransslagaders of afwijkingen aan de hartkleppen.

De patiënt hoeft niet onder narcose of nuchter te blijven. De patiënt moet zich wel de dag van het onderzoek houden aan een cafeïnebeperkt dieet. Cafeïne kan namelijk het onderzoek beïnvloeden.

Als de patiënt een vernauwing heeft in een kransslagader, kan dit doormiddel van een dotterbehandeling verholpen worden.

Dotterbehandeling

Voor of tijdens de procedure kunnen we besluiten om een stent te plaatsen. Een stent lijkt op een balpenveertje of kippengaas. De stent is gemonteerd op de ballon en wordt, doordat de ballon wordt opgeblazen, in de wand van het bloedvat geplaatst. Na verloop van tijd groeit er een laagje weefsel over de stent heen.

PTCA of PCI

Dotteren is ook bekend onder de afkortingen PTCA (Percutane Transluminale Coronaire Angioplastiek) en PCI (Percutane Coronaire Interventie).

# data[].attributes.body
Anatomie en fysiologie

Het hart is een spier die bestaat uit vier kamers: het linker atrium, het linker ventrikel, het rechter atrium en het rechter ventrikel. Het hart pompt bloed door het lichaam door zich afwisselend te ontspannen en te samentrekken. Tijdens de ontspanning, oftewel de diastole, vult het ventrikel zich. En dan bij de samentrekking, oftewel de systole, wordt het bloed uit gepompt de slagaders in. Hoeveel bloed er uit gepompt wordt, wordt ejectie genoemd. Om hartfalen te snappen is het belangrijk dat je de term ejectiefractie snapt. Ejectiefractie is hoeveel bloed het hart uit pompt vergeleken met de hoeveelheid bloed die aanwezig was in dat ventrikel. Normaal is de ejectiefractie tussen de 50% en de 70%, dus ongeveer de helft of meer van het bloed in het ventrikel zal richting de slagaders gaan. Daarmee krijgt het lichaam genoeg bloed om aan de behoefte van de cellen te voldoen.

Hartfalen betekent dat het hart deze functie niet goed meer kan uitvoeren. De hoeveelheid bloed die wordt uit gepompt is niet meer voldoende om aan de behoefte van de lichaamscellen te voldoen.

# data[].attributes.body
Hartfalen wordt ingedeeld in hartfalen met een matig verminderde ejectiefractie, oftewel mild gereduceerde ejectiefractie, van 40 tot 49%. Dat heet hartfalen mild reduced ejectiefractie (HFmrEF).
Hartfalen met een verminderde ejectiefractie, oftewel reduced ejectiefractie, van kleiner dan 40%. Dat heet hartfalen reduced ejectiefractie (HFrEF).

En hartfalen met behouden ejectiefractie, oftewel preserved ejectiefractie, van 50% of meer. Dat heet hartfalen preserved ejectiefractie (HFpEF).

# data[].attributes.body
Hartfalen geeft allerlei symptomen. Hierbij worden vaak de termen linksdecompensatie en rechtsdecompensatie gebruikt, oftewel zit het hartfalen links en/of rechts. Dat leidt namelijk tot andere symptomen bij de patiënt. Hartfalen begint vaak met links decompensatie, waarbij er daarna rechts ook mee gaat doen.

Bij linksdecompensatie wordt er minder bloed uit gepompt naar de rest van het lichaam, de rechterhelft pompt wel normaal bloed naar de longen. Hierdoor zal er zal bloedophoping zijn in de longen, oftewel stuwing. Dit zorgt voor een hogere druk in de longaders, waardoor longoedeem ontstaat. Longoedeem zorgt voor klachten van dyspnoe (kortademigheid) en/of orthopneu (dyspnoe bij liggen). Deze klachten kunnen erg lijken op de klachten van astma, zeker als er ook bronchoconstrictie bij komt kijken. Daarom wordt dit ook wel astma cardiale genoemd.
Doordat het hart niet kan voldoen aan de behoefte aan bloedvoorziening van de lichaamscellen, ontstaan symptomen zoals vermoeidheid en duizeligheid. En hierdoor worden allerlei compensatiemechanismen aangezet. Bijvoorbeeld naar de nieren, om het RAAS-systeem aan te zetten. En door het aanzetten van RAAS wordt er extra vocht vastgehouden in het lichaam.

En dan hebben we ook nog rechtsdecompensatie. Hierbij zie je juist ophoping in de aders van het lichaam en dus ook in de organen. Ook hier zal door de hogere druk in de aders oedeem ontstaan. Dit oedeem zakt met de zwaartekracht, oftewel in zittende positie zal dat leiden tot enkeloedeem. ‘s Nachts, als je weer gaat liggen, kan dat vocht opeens weer terug opgenomen worden in je bloedbaan. De nieren merken dat en gaan water uitscheiden, oftewel je moet ‘s nachts veel plassen. Dat wordt nycturie genoemd.

# data[].attributes.body
Een ander woord voor hartspierziekte is cardiomyopathie. Cardiomyopathie is een chronische ziekte, dat betekent dat je hier niet van kunt genezen. Wel kunt u leren leven met cardiomyopathie.

Er zijn verschillende vormen van cardiomyopathie. De meest voorkomende vormen zijn:

dilaterende cardiomyopathie: een vergroot hart;

hypertrofische cardiomyopathie: een te dikke en stugge hartspier waardoor de holte van de hartkamer te klein is.

Oorzaken

Cardiomyopathie kan verschillende oorzaken hebben, maar de oorzaak is niet altijd bekend.

Oorzaken kunnen zijn:

erfelijkheid (de cardiomyopathie komt dan vaak bij meerdere familieleden voor);

langdurige hoge bloeddruk;

vernauwde kransslagaders;

langdurige hartritmestoornissen;

een infectie van de hartspier;

vergiftiging door medicijnen, alcohol of drugs;

afwijking aan de hartkleppen;

andere ziekten, zoals diabetes (suikerziekte) en schildklier- of stofwisselingsziekten  en stapelingsziekten.
Stapelingsziekten zijn ziekten waarbij het ‘afval’ in de cel niet goed opgeruimd wordt, met allerlei medische problemen als gevolg.

# data[].attributes.body
TAVI staat voor Transcatheter Aortic Valve Implantation.

• Via een katheter (Transcatheter)
• Een nieuwe aortaklep (Aortic Valve)
• Krijgt geïmplanteerd (Implantation).

Een TAVI kan op 2 verschillende manieren:

1) TAVI via de lies (femoraal)

Op basis van de CT-scan wordt bekeken of het inbrengen van de nieuwe hartklep via de liesslagader (transfemoraal) mogelijk is. Dit heeft als voordeel dat de ingreep met plaatselijke verdoving kan gebeuren. Nadat de klep is geplaatst en alles ongecompliceerd is verlopen gaan patiënten naar de recovery en daarna weer terug naar de verpleegafdeling. In principe gaan ze drie dagen na de ingreep weer naar huis.

2) TAVI via de punt van het hart (apicaal)

Wijst de CT-scan uit dat de hartklep niet via de liesslagader kan worden geplaatst, dan kan de ingreep via een kleine snede aan de linkerkant van de borstkas (transapicaal) plaatsvinden. Deze ingreep vindt plaats onder volledige narcose en na de ingreep gaan patiënten naar de Intensive Care voor verder herstel.

# data[].attributes.body
Het hart bestaat uit twee kamers en twee boezems die worden gescheiden door een hartklep. De rechterboezem wordt door de tricuspidalisklep gescheiden van de rechterkamer. De linkerboezem wordt door de mitralisklep gescheiden van de linkerkamer. Beide kleppen zorgen ervoor dat tijdens het samenknijpen van het hart het bloed in de goede richting stroomt. Als de mitralisklep niet helemaal goed sluit, stroomt er bloed terug in omgekeerde richting naar de linkerboezem. Dit noemen we mitralisklepinsufficiëntie.

Bij deze behandeling wordt er een klipje op het aangedane mitraalklep geplaatst zodat deze weer beter kan gaan functioneren.

Deze behandeling vind plaats op de hartcatheterisatiekamer, hier zal de cardioloog een ader in de lies aanprikken en een katheter met het clipje door de ader heen naar het hart schuiven.

Na de ingreep gaan patiënten ter observatie naar de Intensive Care afdeling of hartbewaking. Zo gauw als de conditie het toelaat zal de patient naar de verpleegafdeling worden overgeplaatst, hier zal ook gestart worden met revalideren.

# data[].attributes.body
Doormiddel van een telemetriezender (TM) monitoren we het hartritme van de patiënt. Deze zender is een kastje dat de patiënt met zich meedraagt mbv een plastic tasje. Op de borst zitten 5 elektroden geplakt die met het kastje verbonden zijn.

De arts beslist of een patiënt een telemetrie indicatie heeft. Dit kan in verband zijn met een hartinfarct of ritmestoornissen. De verpleegkundige hangt de telemetrie aan bij de patiënt en haalt deze ook weer af, als de patiënt geen indicatie meer heeft. Dagelijks moeten de elektrodenstickers gecontroleerd worden of deze nog goed zitten en daarnaast stickerresten verwijderen. De ECG stickers moeten om de 3 dagen vervangen worden.

De TM verpleegkundigen van de Verpleegafdeling Cardiologie zien het hartritme terug op de monitor. Daarmee kunnen ze ritmestoornissen op terugzien en ook daarop handelen

# data[].attributes.body
Op bovenstaande foto zie je een telemetriezender met bijbehorende batterij.

# data[].attributes.body
Wat is een bypassoperatie/CABG?

Een bypass- of omleidingsoperatie is een hartoperatie aan de kransslagaderen waarbij er een omleiding wordt gemaakt. In de medische wetenschap noemt men deze operatie een ‘Coronary Artery Bypass Grafting’ (CABG). Tijdens de operatie plaatst de hartchirurg een stukje ader of slagader voorbij één of meerdere vernauwingen in de kransslagader. Zo stroomt het bloed via een alternatieve route. Door deze bypass operatie heeft de patiënt geen last meer van de kransslagadervernauwing.

Wanneer wordt een bypass operatie uitgevoerd?

Kransslagadervernauwing kan ook behandeld worden door medicijnen of een dotterbehandeling. Echter wanneer een vernauwing in meerdere kransslagaders voorkomt en/of op centrale cruciale plekken aanwezig is en/of een dotterbehandeling technisch niet haalbaar is dan wordt gekozen voor een bypass operatie/CABG. Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat de langetermijnresultaten in deze gevallen beter zijn.

Waar wordt de bypass van gemaakt?

U hebt in uw lichaam een aantal bloedvaten die u kunt missen. De chirurg gebruikt bij voorkeur één of meerdere van de inwendige borstslagaders omdat deze de beste resultaten geven. In vele gevallen zal de chirurg ook gebruik maken van of een slagader uit de arm en/of van de aders uit een of uit beide benen. Hij maakt de (slag)ader los en hecht deze dan achter de vernauwing op de kransslagader. In het geval van een ader zal een kant ook nog vastgemaakt dienen te worden op de aorta (de grote lichaamsslagader). Hoe meer vernauwingen er zijn hoe meer bypasses er nodig zijn.

# data[].attributes.body
De tricuspidalisklep is de klep tussen de rechterboezem en het rechterventrikel van uw hart en bestaat uit 3 klepbladen. Wanneer de klepbladen van uw tricuspidalisklep niet goed sluiten, stroomt er wat bloed terug door de klep naar de rechterboezem. Dit heet tricuspidalisinsufficiëntie. De TriClip repareert de lekkage van de tricuspidalisklep. De TriClip lijkt op een klein metalen nietje dat met kunststof is bekleed, dat wordt geclipt aan de tricuspidalisbladen. De TriClip zorgt ervoor dat de tricuspidalisklep beter sluit en helpt zo de normale bloeddoorstroming door het hart te herstellen.

# data[].attributes.body
Naast het 'clippen' van de mitralisklep of het operatief vervangen van de klep, is er nu ook een mogelijkheid om de klep te 'spannen'. De Carillon is een soort halve ring, die in de ader om het hart kan worden geplaatst. Deze ader loopt vlak bij de ring waar de mitraalklep in hangt. Door deze Carillon aan te trekken wordt de mitralisklep vervormd waardoor de klep weer beter kan gaan sluiten. Het systeem wordt op dezelfde wijze ingebracht als de MitraClip.

# data[].attributes.body
De gangmaker van het hart is de sinusknoop die in de wand van de rechterboezem zit. De hartspier trekt in rust gemiddeld met een frequentie van zestig tot zeventig slagen per minuut samen. Als iemand zich inspant kan het hart wel 150 tot 180 keer per minuut samentrekken.

Vanuit de sinusknoop verspreidt de elektrische prikkel zich over de boezems. Tussen de boezems en de kamers zit een tweede centrum: de AV-knoop. Deze houdt de elektrische prikkel heel even vast en verspreidt die dan bliksemsnel over de kamers.

# data[].attributes.body
Boezemfibrilleren is een veelvoorkomende hartritmestoornis, vooral bij oudere mensen. Bij boezemfibrilleren is de hartslag onregelmatig en meestal te hoog. Boezemfibrilleren is een ritmestoornis die niet levensbedreigend is, maar meestal wel behandeld moet worden. Dit om schade aan het hart te voorkomen. Boezemfibrilleren wordt ook wel atriumfibrilleren genoemd.

Bij een normaal hartritme ontstaan elektrische prikkels op één plek in de boezems, de sinusknoop. Bij boezemfibrilleren ontstaan deze op meer plekken. Tussen je boezems en kamers ligt de AV-knoop. Meestal laat die elke prikkel door. Maar dit lukt niet als er veel prikkels komen, zoals bij boezemfibrilleren. Dan wordt er maar een deel doorgelaten naar de kamers. Dat zijn er nog steeds meer dan normaal. De kamers trekken snel en onregelmatig samen. Je hartritme kan dan bijna 2 keer zo hoog zijn als normaal, vaak meer dan 150 slagen per minuut.

# data[].attributes.body
Ventrikelfibrilleren of kamerfibrilleren is een ernstige hartritmestoornis. De hartkamers worden snel en chaotisch geprikkeld. Hierdoor trekken ze niet meer samen. Er wordt geen bloed meer rondgepompt en er ontstaat een hartstilstand. Er zijn bij ventrikelfibrilleren geen P-toppen, QRS-complexen en T-toppen te herkennen. Het is pure chaos op het ECG, in een frequentie van doorgaans zo’n 150 tot maar liefst 500/min.

# data[].attributes.body
Bij ventrikeltachycardie (kamertachycardie) slaan de kamers van het hart te snel. De hartslag ligt tussen de 100 en 240 slagen per minuut. Een aanval van ventrikeltachycardie kan heel snel voorbij zijn. Dan zijn er weinig klachten. Als de ventrikeltachycardie langer duurt, kunnen ernstige klachten optreden. Het hart pompt dan te weinig zuurstofrijk bloed naar de hersenen en het lichaam. Dit komt doordat de kamers zich niet goed met bloed kunnen vullen. De bloeddruk daalt. Hierdoor voelt de patiënt zich duizelig en kan flauwvallen.

# data[].attributes.body
Een ICD is een apparaatje dat ingrijpt bij gevaarlijke hartritmestoornissen. De ICD geeft een schok om het normale hartritme te herstellen. Hiermee voorkom je een hartstilstand. Een ICD bestaat uit 2 delen: het kastje en de elektrode(n) die voor de signalen van en naar het hart zorgen.

De afkorting ICD staat voor Implanteerbare Cardioverter Defibrillator.

Implanteerbaar: wordt onder de huid aangebracht

Cardioverter: het omzetten (converteren) van een afwijkend hartritme naar een normaal ritme

Defibrillator: het afgeven van een schok om het hart te defibrilleren

Wie krijgt een ICD?

Een hartpatiënt krijgt een ICD als:

er een gevaarlijke hartritmestoornis is vastgesteld, zoals kamertachycardie en ventrikelfibrilleren

als iemand een verhoogd risico loopt op een gevaarlijke ritmestoornis of hartstilstand

medicijnen tegen de hartritmestoornis onvoldoende helpen en een operatie niet mogelijk is

Hoe werkt een ICD?

Een ICD signaleert als er een abnormaal snel kamerritme (tachycardie) of een chaotisch ritme van de kamer (fibrilleren) optreedt (ventrikeltachycardie of ventrikelfibrilleren). De ICD reageert bij zo'n levensbedreigende ritmestoornis van de hartkamers binnen 15 seconden en geeft dan een schok. Indien nodig wordt dit na 10 tot 15 seconden herhaald. Meestal is het hartritme na 1 of 2 schokken weer normaal.

Als de ritmestoornis in de hartkamers niet levensbedreigend is, probeert de ICD het hartritme met kleinere elektrische prikkels te herstellen. De ICD geeft alsnog een schok als de stoornis niet op de prikkels reageert of erger wordt. De ICD treedt ook in werking bij een te trage hartslag (bradycardie). Hij werkt dan als een normale pacemaker.

# data[].attributes.body
Wat voel je van de schok?

Vaak voelt de patiënt de schok niet aankomen. Soms zijn er vooraf klachten zoals duizeligheid of hartkloppingen. Hoe veel en hoe vaak iemand een schok krijgt, verschil per persoon. Sommige ICD-dragers krijgen nooit een schok. De meeste patiënten voelen een ICD-schok als een harde slag of stoot midden op de borst en/of tussen de schouderbladen. Soms voelt iemand de schok niet, omdat hij door de ritmestoornis al buiten bewustzijn is geraakt.

Speciale ICD's

Er zijn ook ICD’s met een extra functie of die iets anders geplaatst worden:

CRT-D (biventriculaire ICD): een ICD voor mensen met hartfalen die niet alleen ingrijpt bij gevaarlijke ritmestoornissen, maar die ook het hart efficiënter laat pompen.

​S-ICD (subcutane ICD): bij deze ICD wordt er geen elektrode in of op het hart geplaatst, maar wordt de elektrode onder de huid aan de linkerkant van de borstkas vastgemaakt.

Uitwendig draagbare defibrillator

Een uitwendig draagbare defibrillator (ook wel bekend onder de naam LifeVest) wordt niet in het lichaam geplaatst. Je draagt hem als een soort vest onder je kleding en hij is voor tijdelijk gebruik. Een uitwendige draagbare defibrillator wordt ook een Wearable Cardioverter Defibrillator (WCD) genoemd. Je krijgt deze defibrillator als je tijdelijk een defibrillator nodig hebt. Of wanneer een ICD plaatsen (tijdelijk) niet kan. Bijvoorbeeld:

bij een tijdelijk risico door een aandoening die kan verbeteren of overgaan door andere behandelingen. Bijvoorbeeld kort na een hartinfarct, bij een hartspierziekte of bij een slechte pompfunctie van het hart.

als de patiënt moet wachten op een nieuwe ICD, omdat de oude is verwijderd door een infectie.

In dit soort situaties is de uitwendig draagbare defibrillator een goede oplossing. Meestal wordt deze niet langer dan 3 maanden gedragen.

# data[].attributes.body
De pacemaker is een apparaatje dat ervoor zorgt dat het hart in het juiste ritme blijft kloppen. Meestal is een pacemaker nodig als het hartritme te langzaam is.

De pacemaker heeft een sensor die voortdurend het hartritme bewaakt. De pacemaker geeft stroomstootjes af om het hart weer in het juiste ritme te krijgen. De pacemaker houdt rekening met inspanning: de stroomstootjes volgen elkaar bij inspanning sneller op.

Wie heeft een pacemaker nodig?

Meestal is een pacemaker nodig bij een te traag hartritme. Dit komt voor bij onder andere:

Sick Sinus Syndroom

AV-blok

lange-QT-syndroom (LQTS)

na een ablatie van de bundel van His

Bij boezemfibrilleren kan een pacemaker ervoor zorgen dat de kamers in het juiste ritme blijven samentrekken. Voor mensen met hartfalen is er een speciale pacemaker die de kamers meer synchroon laat samentrekken (cardiale resynchronisatietherapie CRT).

Zie volgende link van de Hartstichting voor meer informatie over de pacemaker: Pacemaker | Hartstichting

# data[].attributes.body
In bovenstaand filmpje kun je zien hoe een telemetriezender klaargemaakt wordt voor gebruik. Let op: 1e en 2e jaars studenten mogen dit enkel onder toezicht. Vanaf het 3e leerjaar mag je het zelfstandig, mits je het hebt afgetoetst.

# data[].attributes.body
Zoals je hebt gezien op de foto en het filmpje, zie je dat de telemetrie 5 afleidingen heeft. Elke draadje heeft een andere kleur (Rood, Geel, Wit, Zwart en Groen). Op bovenstaande foto zie je de positie's waar de 5 ECG-plakkers horen. Het is belangrijk dat je de kleuren op de juiste ECG-plakker aansluit, gezien er anders geen juist hartritme op de monitor verschijnt. Voordat je zelfstandig de telemetrie mag aansluiten, moet je dit eerst aan een verpleegkundige laten zien. Dit kun je daarna laten aftekenen in je boekje van de afdelingshandelingen.

# data[].attributes.body
Cardiale resynchronisatietherapie (CRT) is een behandeling voor patiënten met hartfalen. Het is een behandeling met een pacemaker (CRT-P) of een defibrillator (CRT-D). Met een CRT willen we de pompkracht van het hart verbeteren. Iedere hartslag wordt ondersteund door twee gelijktijdige prikkels aan de rechter en de linker hartkamer (resynchronisation). Hierdoor trekken beide kamers tegelijkertijd samen en verbetert de pompfunctie van het hart.