# data[].attributes.body
ปัญหา
1. การสื่อสารที่ไม่ลงรอยกัน
2. เวลาทับซ้อนจนไม่มีช่วงตรวจงานโสต
3. การสื่อสารกับฝ่ายศิลป์วัฒน์แบบงง ๆ
4. ความเชื่อใจที่เลือนหายไปในบางช่วง
5. การเพิ่มเติมบทละครในช่วงที่กระบวนการมันดำเนินไปแล้ว
6. เกินเวลาไปตั้งครึ่งชั่วโมง เพราะบทละคร 5 เรื่องเกิดขึ้นหลัง First Reading ไปแล้ว เป็นสิ่งที่ไม่ควรอย่างยิ่ง
7. เรื่องใหม่มาก ๆ เรื่องบทละครแนว Realism ที่ส่งผลต่อการจัดการเวทีของเรา เราสามารถทำได้ก็จริง แต่มันยากไปหน่อย
8. เราไม่มี sponsor
9. เราไม่ค่อยมาคุยกันในบอร์ดเท่าไหร่ ในช่วงที่เริ่มรับคนเข้ามา
10. ไม่มี Producer คุมงานทั้งหมด

วิธีแก้
1. ควรบอกความต้องการที่แท้จริงของแต่ละคน ใช้สติ ไม่ใช้อารมณ์ และไม่กดดันให้อีกฝ่ายพูด ถ้าเขาไม่ประสงค์
2. ควรนัดส่งและตรวจงานโสตอย่างจริงจัง แบบรวดเดียวเลย ไม่ใช่ 1:1
3. เชื่อว่าผิดทั้งคู่ เราและเค้าควรอัพเดทงานให้ชัดเจนกว่านี้ เพราะมันส่งผลหมด เช่น Action Plan ที่เปลี่ยนแปลง ฯลฯ
4. มีอะไรก็ปรึกษาหารือกันโดยไม่ใช้อารมณ์หรือชักสีหน้า ซึ่งทำให้บรรยากาศในการคุยนั้นไม่น่าคุย
5. บทละครมีการนำมาเวิร์คต่อได้ แต่เมื่อทุกอย่างเริ่มดำเนินไปแล้ว ก็ขอให้มันจบที่ตรงนั้นแหละ ที่เหลือเป็นความรับผิดชอบของผู้กำกับแล้ว
6. บทละครควรจบก่อน First Reading ถ้าเราเลือกแนวทางไหนไปแล้ว ควรปักไว้เลย ไม่งั้นก็จะเกิด side effect แบบนี้ เนื่องจากเราจะสามารถกะเวลาจาก First Reading ได้
7. ปีถัด ๆ ไป ควรลองเขียนแนวอื่น ๆ ดูบ้าง
8. ปีหน้าควรมี "ฝ่ายหาทุน"
9. ประชุมให้ถี่ และสื่อสารกันเยอะ ๆ กว่านี้ดีกว่า ทุกคนควรตั้งใจ และอย่าหลุดประเด็น
10. ประธานโครงควรรับตำแหน่ง producer ในทุกโปร และไม่ลงมาทำงานแล้ว เราควรดูภาพรวมของงานและดูแลจัดการซะ

คำแนะนำ
1. การอัพเดทความคืบหน้าเป็นส่วนสำคัญมาก อย่าอ้างเรื่องเวลา อย่างน้อยสัก 10 นาที ก็ยังดี
2. อาจารย์ฮูกคือตัวแปรสำคัญที่สุดในทุกโปรละคร คุยกับแกให้ได้เยอะ ๆ ปัญหาที่ตันมาก ๆ ก็ปรึกษาแกซะ เช่น งบประมาณที่น้อยจนแทบจะเป็นหนี้, บทละครที่ต้องการเกลาเพิ่มเติม ฯลฯ
3. เคาะ คือ เคาะ อย่าให้มันเปลี่ยนแปลงเลย
4. ส่วนตัว ไม่อยากให้โทษศิลป์วัฒน์ขนาดนั้น ใช่อยู่ที่เค้าไม่ยอมคุยให้ชัดเจนแล้วพลาดไปหลายจุด แต่มันก็มือใหม่กันหมด ปกติแหละที่เค้าจะพลาด เรายังพลาดกันเองเลย และก็ศิลป์วัฒน์กับ Drama Club รุ่นต่อไปต้องดีขึ้นกว่าปีนี้อย่างแน่นอน พิจารณาและนัดคุยให้ดีว่าจะทำอะไรยังไงก่อนรับงาน ๆ หนึ่ง
5. ห้ามให้เหรัญญิกหรือบอร์ดคนอื่น ๆ มาทำหาทุน มันหนักเกินไป ควรแยกมาเลย แล้วบอร์ดให้คำปรึกษาดีกว่า
6. ประธานโครงไม่ควรรับตำแหน่งอื่น ๆ แล้ว
7. ถ้าประธานไม่อยากเป็น producer แนะนำให้ติดต่อรุ่นพี่ชมรมมาดูแลงานทั้งหมด ไม่แนะนำให้คนนอกชมรมมาดู เพื่อนในรุ่นก็สามารถ แต่เค้าต้องมีความรู้และทักษะตามกระบวนการละครจริง ๆ

สิ่งที่ได้รับจากการทำโปร
ได้รู้จักคนใหม่ ๆ มากขึ้น ทั้งรุ่นเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้อง รวมถึงการทำงานที่มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้นอันเกิดจากคำแนะนำของหลายท่าน ได้รับความรักที่อบอุ่นจากบอร์ด สมาชิกในโปร และสมาชิก Drama Club โปรละครนี้ทำให้ทราบว่าผู้กำกับไม่ใช่ทางของเรา แต่นักแสดงต่างหากที่เรามีเวลาลงแรงมันได้อย่างเต็มที่ โชคดีที่มีคนที่เราไว้ใจและเค้าเชื่อใจเราว่าเราจะทำให้โครงการนี้ผ่านไปได้ด้วยดี เราจึงพามันไปถึงคนดูได้ ขอบคุณมาก

# data[].attributes.body
1.1 การจัดการการรับนักแสดง

ขาดรายละเอียดในส่วนการจัดการระบบแบบออนไซต์เล็กน้อย

การรับนักแสดงกับการประเมินบทบาทตามเนื้อหาไม่สอดคล้องกัน ส่งผลต่อการทำงานกับบทต่อเนื่องมา : นสด.มากไป ทีมงานเป็นกังวลเรื่องบทบาทที่ทอนกันจนลดน้อยลงเรื่อยๆ

ต้องประเมินทีมงานด้วยว่า การทำงานในหนึ่งเรื่อง กับนสด.จำนวนมากนั้นไหวหรือไม่ เนื่องจากการฝึกซ้อมต้องใช้เวลา

1.2 การประชาสัมพันธ์ การเผยแพร่คำโฆษณามีผลต่อการดำเนินงานขั้นอื่นๆ ต่อไปทั้งหมด

1.3 การสื่อสาร กรณีติดต่อไลน์อาจจะมีการตกหล่นแม้ว่าจะขึ้นอ่านกันครบถ้วน และเมื่อนำมาคุยกันแบบต่อหน้าก็นำไปสู่ความเข้าใจผิด เนื่องจากต่างฝ่ายต่างเข้าใจว่าได้รับข้อมูลที่อัพเดตล่าสุดกันแล้ว ก่อให้เกิดความสับสนต่อการทำงาน

1.4 สติ ในการประชุมงานกับส่วนกลางอย่างเช่นศิลป์วัฒน์เมื่อเกิดความไม่มั่นใจ ไม่สามารถพรูฟกันและกันได้ว่าคำถามนี้เหมาะสมหรือไม่ทั้งที่ยังคงไม่เข้าใจเหมือนกัน ปล่อยผ่าน

1.5 ในการประชุมเนื้องาน หากนึกถึงปัญหาหรือข้อขัดแย้ง ข้อกังวล จนแสดงออกมาให้คนอื่นทราบแล้วแต่กลับปล่อยไว้ ไม่สร้างความมั่นใจหรืออธิบายให้คนอื่นทราบ ก่อความกังวลและความไม่เข้าใจ ส่งผลต่อการดำเนินงานขั้นต่อไป

2.1 จัดคนต้อนรับนสด.ส่วนที่แสตนบายรอแยกกัน (ลดความกดดันก่อนเริ่มได้ดี) / ประเมินเนื้อเรื่อง ทีมงานและคำนึงถึงนสด.ให้รอบด้านมากขึ้น : การนัดหมายฝึกซ้อมกับจำนวนคน บทบาทที่จะให้นสด.รับ

2.2 วางแผนกระทั่งเนื้อหาที่จะใช้ตามธีมในปีนั้นๆ ล่วงหน้า เช็คสารให้ดี หากมีข้อกังวลให้แจ้งทันที แต่จริงๆ แล้วก็ขึ้นอยู่กับมุมมองการทำงานในแต่ละปีที่อาจจะมีวิธีแก้ต่างกัน เช่น ขยายความออกมาจากสารเดิมเพิ่มเงื่อนไขเข้าไป แจ้งว่ามีการเปลี่ยนแปลงไปเลย

2.3 หรือจะสรุปเรื่องเล็กเรื่องน้อยของแต่ละฝ่ายสรุปไว้ก็ได้ หรือหากจุกจิกไป ก็ใช้วิธีพูดทวนสถานการณ์ทั้งหมดไปเลย หากอีกฝ่ายรับทราบแล้วก็จะได้รับรู้กัน

2.4 พยายามถามเลยในทันที เพียงรักษาภาษาไม่ให้ห้วน แสดงความไม่เข้าใจให้ส่วนกลางรับรู้ เพราะส่วนกลางก็คนในคณะ เราทำงานมาเจอกันเฉยๆ ถ้าข้อไหนติด เขาก็จะขอละไว้เพื่อกลับไปตรวจสอบ จากนั้นค่อยไปทวงคำตอบตามลำดับ

2.5 หากคนอื่นทราบถึงความกังวล ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เมื่อเป็นปัญหาที่แก้ไขได้ควรแจ้งว่าแก้ไขได้ อยู่ในการดูแล เมื่อเป็นความคิดเห็น ข้อแย้ง หรืออื่นๆ ควรชี้แจงให้ทราบว่าเกี่ยวข้องกับเนื้อหาการประชุมหรือไม่ เป็นเรื่องส่วนตัวก็สามารถอ้างว่าส่วนตัวได้ แต่ควรให้ความชัดเจน เพราะข้อกังวลบางอย่างอาจจะช่วยให้ทีมมีข้อตัดสินใจใหม่ที่เป็นประโยชน์ ไม่ควรมองว่าไม่มีความเห็นของตนเองก็ย่อมได้ การไม่พูดไม่สามารถห้ามความขัดแย้ง การรอในตอนสุดท้ายอาจไม่ทันการณ์

3.
- การจัดคนต้อนรับนสด.ส่วนที่แสตนบายช่วยลดความกดดันก่อนเริ่มได้ดี / การคำนึงถึงนักแสดงเป็นเรื่องดี แต่สำคัญคือเมื่อรับมาแล้วจะให้เขาทำอะไร การบอกนสด.ได้เต็มปากไม่อิดออดว่าเขาจะได้รับบทในส่วนนี้ สมทบในส่วนนี้อาจจะเป็นเกณฑ์ง่ายๆ ที่ใช้ได้จริง

หรือ (เสนอ) การจัดบทบาทไว้แล้วบอกนสด.ในวันออกดิชั่นว่ามีสมทบกี่ตัวนำกี่ตัว ให้นสด.ได้ประเมินล่วงหน้าว่าในจำนวนเท่านี้ หากได้รับบทให้เป็นหนึ่งในนสด.นำ หรือสมทบเขาจะโอเคไหม

- เมื่อต้องการติดตามงานหรือเขาไปช่วยกับฝ่ายอื่นเพื่อให้ได้ข้อสรุป แต่สำคัญกว่าคือการกำชับให้แต่ละฝ่ายนำข้อสรุปนั้นไปอัพเดตทีม อัพเดตทีมบริหารแบบเป็นทางการด้วย เพราะหน้าที่ไม่ใช่ของเราโดยตรง การอัพเดตงานฝ่ายนั้นควรรับผิดชอบ ทั้งนี้ก็เพื่อการรีเช็คว่าเฮดฝ่ายนั้นมีการอัพเดตกับลูกทีมแล้วหรือยัง

- ให้นึกถึงทีมงานอันกับแรกๆ  ไม่ว่าจะโปรหาเงินหรือไม่ (แต่โปรหาเงินกดดันให้คิดถึงคนดูมาก่อน มีเงื่อนไขเพิ่มตามมาค่อนข้างเยอะ มีผลการตัดสินใจเรื่องอื่นๆ เช่น ความคุ้มของการได้มาดู เป็นต้น ดังนั้น) ทีมพร้อม งานพร้อมตามมา ถ้าใครในทีมงานจะทำเกินตัวก็ต้องดึงไว้ให้ทำแต่พอดี (ได้ดึงแน่) เพราะการทำเกินตัวไม่ได้แปลว่างานจะออกมาดีเท่าทำเต็มที่เท่าที่ความสามารถมีค่ะ

- ประชุมกับส่วนกลางคณะต้องมีสติ ได้คนคิดเลขไว้ไว้จะดี แต่ถ้าไม่ได้ก็ต้องถามเอาชัวร์เยอะๆ อาจจะตื่นเต้นหน่อยๆ แต่ไม่เกินตัวเราแน่นอน หายใจเข้าลึกๆ

- ถ้าป่วยก็ควรมีอย่างน้อยใครสักคนรู้นะคะ อันนี้เอาไว้กรณีฉุกเฉิน ควรมีคนตอบหมอได้

4.
ได้คำแนะนำในส่วนที่ตัวเองไม่มีประสบการณ์เยอะมากๆ ได้ทราบข้อจำกัดที่สำคัญอีกเยอะ เมื่อมีปัญหาที่แก้ด้วยความพยายามเดิมๆ ไม่ได้ ก็ต้องหาทางอื่น

# data[].attributes.body
ปัญหา
1. ความไม่นิ่งของรายละเอียดของโครงการ เนื่องจากโครงการพื้นที่แห่งรักเป็นโครงการที่อยู่ในการดูแลของโครงการ Art & Cult อีกที ซึ่งรายละเอียดเยอะมากและมีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ่อย ๆ ทั้งวันและเวลาในการจัดงาน รวมถึงรายละเอียดปลีกย่อย เช่น การระบุรายละเอียดขายตั๋ว ซึ่งทางฝ่ายศิลป์วัฒไม่ได้บอกรายละเอียดที่ชัดเจน (เข้าใจได้ เพราะ ยังมือใหม่ทั้งคู่) นอกจากนี้ยังมีปัจจัยอื่น ๆ ที่ทำให้รายละเอียดปลีกย่อยเปลี่ยนแปลงเสมอ ซึ่งส่วนนี้มีผลต่อการเขียนโครงการอย่างมาก เพราะ เอกสารโครงการจะต้องมีการระบุรายละเอียดของโครงการที่ชัดเจน

2. งานเอกสารอื่น ๆ ที่อยู่เหนือความคาดหมาย เช่น การทำเอกสารขอยืมอุปกรณ์ประกอบการแสดง จริง ๆ เอกสารส่วนนี้ไม่ได้ทำยาก แต่ด้วยความที่เลขาได้ควบตำแหน่งอื่นในโครงการนี้ด้วย (เฮดคอนวอย) ทำให้มีภาระงานที่มากขึ้น รวมถึงอาจจะต้องเป็นคนเดินเรื่องแจ้งฝ่ายกิจการนิสิตในกรณีขอยืมของด้วย

3. การทำใบลาและความสะเพร่าส่วนตัว เนื่องจากเลขาไม่ได้ประสานกับเฮดของแต่ละฝ่ายในเรื่องของรายละเอียดการลาเรียน ทำให้ข้อมูลที่ได้มาไม่ครบตามความต้องการ เช่น เรื่องวันในการลาที่แต่ละฝ่ายจะลา บางฝ่ายไม่ทราบวันเวลาที่แน่ชัด (อันนี้เป็นความผิดร่วมกับเฮดแต่ละฝ่าย ที่ไม่ได้สื่อสารกันให้ดี) นอกจากนี้พอได้ข้อมูลที่ไม่ครบหรือไม่ถูกต้องมาเลขาต้องเป็นคนหาข้อมูลมาแก้ไขให้ถูกต้อง (ซึ่งใช่เรื่องของกุหรอวะ) รวมทั้งในการรีเช็คข้อมูลเลขาได้ส่งรายละเอียดการลาให้ผู้ปฏิบัติงานตรวจสอบ แต่มีผู้ปฏิบัติงานบางส่วนเท่านั้นที่ตรวจสอบ ซึ่งพอแก้ไขแล้วได้มีข้อมูลบางส่วนตกหล่น ซึ่งเกิดการความสะเพร่าของเลขาและการที่ผู้ปฏิบัติงานไม่ได้ตรวจสอบข้อมูลของตน

วิธีแก้
1. การที่รายละเอียดงานไม่นิ่ง บางกรณีเราไม่สามารถทำอะไรได้ เช่น เป็นเรื่องของเบื้องบน เลขาต้องใจเย็น ๆ แนะนำให้เขียนโครงการในส่วนที่รายละเอียดนิ่งแล้ว เช่น วัตถุประสงค์
2. การที่รายละเอียดงานไม่นิ่ง ที่เกิดการจากฝ่ายที่เราทำงานด้วยไม่ได้บอกข้อมูล (ในกรณีโครงการที่ต้องทำงานร่วมกันกับฝ่ายอื่น ๆ ในกนค. เช่น ฝ่ายศิลป์วัฒ) ซึ่งมันคือกรณีที่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้มีการติดต่อหรือพูดคุยกันอย่างชัดเจนหรือไม่ได้มีการอัพเดตรายละเอียดของงานกันบ่อย ๆ หรือถ้าเป็นโครงการของชมรมเองก็คือทางบอร์ดบริหารอาจไม่ได้ประชุมและสื่อสารกันอย่างเพียงพอ
3. งานเอกสารอื่น ๆ ที่เหนือความคาดหมาย อันนี้ช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ เพราะคนที่ทราบเรื่องเอกสารทั้งหมดรวมถึงขั้นตอนการส่งเอกสาร ก็คือเลขา ซึ่งตรงนี้แก้ยาก แต่เลขาสามารถให้คนอื่นติดต่ออีกฝ่ายให้ในการส่งเอกสารหรือคุยเรื่องรายละเอียดเอกสาร (แนะนำให้เลขากับคนฝากดีลคุยกันเยอะ ๆ) รวมถึงควรแบ่งเวลาให้ดี พักผ่อนให้เพียงพอด้วย
4. การที่รายละเอียดในการลาที่แต่ละฝ่ายส่งมาไม่ต้องกัน อันนี้เลขาและเฮดควรคุยเพื่อทำความเข้าใจร่วมกัน เพื่อที่จะได้แจ้งผู้ปฏิบัติงานให้ถูกต้องและชัดเจน
5. เรื่องผู้ปฏิบัติงานไม่ตรวจสอบข้อมูล อันนี้มองว่าเลขาควรกำชับให้เฮดแต่ละฝ่ายแจ้งลูกฝ่ายให้ตรวจสอบข้อมูลก่อนถึงเดดไลน์
6. ความสะเพร่าส่วนตัว อันนี้แก้ง่าย ๆ คือ เลิกโหมงานหนักเกินไป เลิกคิดมากก่อนนอน พักผ่อนให้เพียงพอ

คำแนะนำ
- อันไหนไม่รู้ให้ถามได้เลย ไม่ต้องกลัวเขารำคาญ เพราะ ถ้างานเอกสารมีข้อผิดพลาดอาจจะต้องแก้ยาว
- แนะนำให้คุยกันเยอะ ๆ ไม่ว่าจะกับบอร์ดบริหาร หรือ ฝ่ายจากกนค.ที่เราทำงานด้วย เพื่อเป็นการอัพเดตงานหรือรายละเอียดงาน เหมือนเป็นการรีเช็คว่าข้อมูลที่เราได้มาถูกต้องหรือไม่ รวมถึงเป็นการสร้างสัมพันธ์อันดีด้วย
- การเขียนโครงการถ้ามีส่วนไหนที่ไม่ชัวร์ แนะนำให้เปิดไฟล์เอกสารเก่า ๆ ของชมรม ทางเลขาชมรมคนก่อนหน้าให้อัพไว้ให้ดูแล้ว หรือถ้าอยากสอบถามเพิ่มเติมสามารถทักหาเลขาคนก่อนได้เลย (ชมพู่) เพราะว่าเอกสารโครงการเป็นเรื่องละเอียดอ่อนไม่อยากให้ผิด สู้ ๆ
- หากการเขียนเอกสารโครงการหรือมีปัญหาอื่น ๆ เกี่ยวกับเอกสาร เช่น ขั้นตอนการส่งเอกสาร หรือการล่าลายเซ็นต์ แนะนำให้ถามเลขาชมรมคนก่อน (ชมพู่) หรือถ้าจะเอาให้ชัวร์ 300% แนะนำให้ทักไปถามเลขากนค.ของปีนั้นได้เลย เพราะ บางทีรายละเอียดเรื่องการส่งเอกสารอาจมีการเปลี่ยนแปลง (ไม่ต้องกลัวเลขากนค. เรามาอย่างสันติ ถ้าไม่ทักแล้วงานผิดเรื่องใหญ่นะ)
- ในเอกสารโครงการจะมีตารางการปฏิบัติงานของโครงการ เหมือนเป็นการกำหนดไทม์ไลน์ทั้งหมดของโครงการ ซึ่งส่วนนี้จะเป็นการวางแผนระยะยาววววววถึงการสรุปโครงการเลย ซึ่งเราจะต้องมีการกำหนดวันหรือช่วงเวลาล่วงหน้าเลย ส่วนนี้อยากให้เลขาและบอร์ดบริหารคุยกันว่าจะเอายังไง เพราะ ต้องวางแผนให้ดีและควรปฏิบัติตามแผนให้ได้
- เมื่อเขียนโครงการเร็จแล้ว แนะนำให้เลขาตรวจสอบเองก่อน จากนั้นส่งให้บอร์ดบริหารตรวจด้วย สำคัญมาก!! ต้องให้เหรัญญิกของชมรมตรวจสอบด้วยทุกครั้ง เพราะ ในเอกสารโครงการจะมีรายละเอียดเรื่องงบประมาณอยู่ (ถ้าผิดเรื่องใหญ่)

- เลขาคนต่อไปไม่รู้ว่าจะเป็นใคร หรือจะเป็นกุเหมือนเดิม แต่ได้โปรดสู้ ๆ และจงภูมิใจกับหน้าที่ของตัวเองนะ ถ้าไม่มีเราจะไม่มีโครงการ พักผ่อนเยอะ ๆ 💗

สิ่งที่ได้จากโปร
- ได้ทราบข้อบกพร่องระหว่างการทำงานของตน
- ได้ฝึกกาารทำงานอยากเป็นระบบ
- ได้ทราบนิสัยของเพื่อนร่วมงานหลาย ๆ คน

# data[].attributes.body
ปัญหา
1. งบประมาณที่ได้จากคณะเนื่องจากเป็นโครงมีรายได้จากการขายตั๋วเข้าชมละคร ทำให้ได้งบจากคณะ 0 บาท แต่ทางชมรมไม่มีเงินหมุนที่จะใช้ภายในโครงการ กนค.เลยให้ยืมเงิน 8,000 บาท เมื่อโครงการเสร็จสิ้นต้องคืนเงินทั้งหมด ในใบเสนอโครงการมีงบที่ใช้ได้คือ
» เงินรับฝาก - ค่าบํารุงกิจกรรมนิสิตคณะครุศาสตร์ 9,004 บาท (8,000+เงินที่เหลือจากโครงน้องใหม่)
» รายรับจากตั๋วเข้าชม 12,000 บาท
ซึ่งเท่ากับตอนนั้นไม่มีเงินสักบาทแถมยังมีหนี้

2. การตามเรื่องงบประมาณ เรื่อง เอกสารการยืมเงินรองจ่ายหลังจากงบอนุมัติ ดำเนินเรื่องเอกสารช้าทำให้ได้เงินจากกิจการนิสิตช้า แบบฟอร์มสรุปงบประมาณ ฯลฯ

3. ความเข้าใจเรื่องหลักฐานการเงิน ในแต่ละฝ่ายอาจมีสมาชิกที่ไม่เข้าใจว่าใบเสร็จแบบไหนที่สามารถทำการเบิกได้ แบบไหนไม่สามารถเบิกได้ หรือไม่เข้าใจว่าต้องใช้ใบเสร็จตัวจริงไม่ใช่สำเนาหรือภาพถ่าย

4. มีการเพิ่มเรื่องจาก 3 เป็น 5 เรื่อง ทำให้เงินบางฝ่ายอาจไม่เพียงพอ เช่น คอนวอยในตอนแรกเกือบจะต้องซื้อต้นคริสต์มาสเองซึ่งแพงมาก

5. ความกดดันของการทำงานที่เกินขอบเขต เหรัญญิกต้องดูแลและบริหารเงินทุกบาททุกสตางค์ของโครงการซึ่งเป็นงานที่ค่อนข้างละเอียดอ่อน แต่ยังต้องมารับแรงกดดันเรื่องการหาทุนแม้จะหาคนทำหน้าที่ในส่วนนี้ไม่ได้โดยตรง ก็ไม่ควรที่จะตกมาเป็นหน้าที่ของเหรัญญิกเพียงคนเดียว

วิธิแก้ไขปัญหา
1. โชคดีชมรมมีบุญเก่าได้เงินเก็บจากรุ่นพี่บอร์ดเก่า ในจำนวนเงินมากกว่า 12,000 เล็กน้อย เลยตัดสินใจจะไม่ใช้เงิน 8,000 บาท จะใช้แค่ 12,000 บาท บริหารโครงการทั้งหมด เพราะกลัวว่าจะไม่มีคืนกนค. แต่ในวันเสนอโครงได้ข้อเสนอว่าไม่ต้องคืนแต่ให้แบ่งกำไรจากการขายตั๋วกับฝ่ายศิลปะและวัฒนธรรม 60:40 หากแบ่งแล้วทางฝ่ายศิลปะและวัฒนธรรมได้เกิน 8,000 บาท ทางนั้นจะเก็บแค่ 8,000 ส่วนเกินที่เหลือจะคืนให้กับชมรม
2. หลังจากอนุมัติงบ 8,000 บาท จะต้องติดตามและคุยเหรัญญิก กนค.ว่าต้องทำอย่างไรต่อในการเบิกเงิน ทำต้องเอกสารอะไรบ้าง
3. ในวัน First Meet เหรัญญิกควรพูดในห้องใหญ่เพื่อเป็นการฟังทุกคนอาจเสียเวลานิดหน่อยแต่จะได้ฟังพร้อมกันทุกคนทุกฝ่าย พอต้องเข้าห้องเล็กก็มีบางฝ่ายปิดห้องไปก่อน ทำให้ไม่ได้พูดส่วนนี้จึงต้องประสานกับเฮดแต่ละฝ่ายเอง
4. ช่วยเฮดคอนวอยหาดีลต้นคริสต์มาสแทบจะคุยกับทุกภาคส่วนในครุศาสตร์
5. ทุกคนมีส่วนงานของตัวเองที่ต้องรับผิดชอบเยอะ งานหนัก เข้าใจ แต่เรื่องหาทุนงานใหญ่หากช่วยกันได้จะเป็นสิ่งที่ดี แต่จะดีกว่าหากสามารถหาคนมาทำในส่วนนี้ได้โดยตรง

คำแนะนำ
1. เสนอโครงไม่มีรายได้
2. เตรียมสิ่งที่ต้องพูดให้ครบหากได้พูดในห้องใหญ่เป็นการแจ้งให้ทราบกับทุกคน
3. หากเหรัญญิก กนค. ไม่ค่อยตอบแชทอาจเป็นเพราะเขาไม่เห็นแนะนำให้โทร
4. คิดเยอะ ๆ ในการตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง
5. เปิดรับสมัครฝ่ายหาทุนมาเป็นบอร์ด

สิ่งที่ได้จากการทำโปร
ได้ทำงานและสนิทกับบอร์ดชมรมมากขึ้น การทำโครงการครั้งนี้มีบ้างที่ต้องเจอปัญหาหลาย ๆ อย่าง ตั้งแต่ตัดงบ จนสรุปงบ แต่ส่วนตัวก็รู้สึกดีที่ได้ลองทำงานในส่วนนี้ถือเป็นเป็นประสบการณ์ใหม่ ๆ ท้ายที่สุดผลตอบรับก็ออกมาเป็นที่พึงพอใจเพราะได้กำไรถึง 14,160 แต่ยังไม่แบ่ง 60:40  หลังแบ่งจะได้ 8,280 บาท ตึงเปี๊ยะ ก็เยอะอยู่นะ

# data[].attributes.body
ปัญหา
1. มีประสบการณ์ ความรู้ และทักษะทางกระบวนการละครที่น้อยเกินไป ส่งผลให้ภาพที่มองหลายครั้งอาจแปลกสำหรับคนอื่น ๆ หรือไม่สามารถแก้ปัญหานั้น  ๆ ได้อย่างชัดเจน
2. มีปัญหากับการวาง blocking ที่งง
3. ไม่สามารถ co กับผู้กำกับคนอื่น ๆ ในการสรรค์สร้างสิ่งต่าง ๆ ขึ้นมาได้ เนื่องจากไม่มีภาพในหัวหรือความคิดสร้างสรรค์ที่มากพอ
4. ไม่มีความสุขในบางกระบวนการ เช่น เกลาบท ฯลฯ

วิธีแก้
1. ควรเข้า workshop หรือติวเข้ม กับ อ.ฮูก หรือรุ่นพี่ในชมรมหลาย ๆ คน เช่น พี่ลูกหมี คฑายุทธ / พี่เอนท์ ศุภกร / พี่ซีนัท / พี่ครีม ณัฐริกา ฯลฯ
2. ลองวาดภาพเวทีและวาดเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นบนเวที โดยเปรียบเป็นสถานที่จริง แล้วลองทำ action และเปลี่ยน transition จริงเพื่อทดสอบว่าสิ่งที่คิดมามันใช้ได้หรือไม่
3. หาประสบการณ์เยอะ ๆ ด้านการกำกับ หรือขอคำแนะนำจากพี่ ๆ ในชมรม (อันนี้ดีกว่าอ.ฮูก)
4. ทำใจซะ และทำงานนั้นให้ดีเท่าที่จะทำได้

คำแนะนำ
1. ให้พี่ ๆ ในชมรมเรามาร่วมให้ฟีดแบคบ่อย ๆ และขอคำแนะนำ อันนี้เป็นวิธีการจาก CU MIRACLE ซึ่งได้ผลจริง ๆ เพราะตอนเอาพี่เอนท์ พี่เจิ้ล มา มันได้รับอะไรหลายอย่างที่เราอาจคาดไม่ถึง และมันเป็นสิ่งสำคัญที่พลาดไป เนื่องจากเราเป็นมือใหม่ เราควรรู้อะไรเพิ่มเติมพร้อมกับนักแสดงด้วย
2. อ.ฮูกจะมีคำแนะนำหลายอย่าง จงมีวิจารณญาณในการเลือกว่าจะทำตามอันไหน หรือวิธีเดิมของเรา

สิ่งที่ได้รับจากโปรนี้
ได้ลองกำกับจริง เห็นภาพของมันแล้ว แต่ที่หลังไม่ต้อง

# data[].attributes.body
1.1 ของประกอบฉากเยอะ

1.2 ผกก.ไม่ปฏิเสธไอเดียจากคนอื่นและจากตัวเอง รายละเอียดไม่นิ่ง การดำเนินงานจึงช้า

1.3 มีโอกาสพูดคุยกับลูกฝ่ายทีมอื่นที่รับผิดชอบเรื่องของตนเองน้อย ไม่ได้ตามลูกฝ่ายอื่นที่ดูแลเรื่องตนเอง ประสานงานสลับระหว่างเฮดและลูกฝ่ายอื่นไปมา

1.4 ขาดมุมมองของคนบนเวที ตามปัญหาไม่ถูกจุด สร้างภาระให้นักแสดง

1.5 โดนวีน ตึงใส่แม้จะถามในส่วนที่ฝ่ายอื่นรับผิดชอบรายละเอียดส่วนนั้นอยู่แล้ว โดนเกทับความหนักของงานแม้จะแค่แชร์รายละเอียดแบบงงๆ5555

1.6 ไม่สามารถควบคุมนักแสดงในเวลาฝึกซ้อมได้

2.1 เขียนอุปกรณ์ที่จำเป็นต้องมีและไม่มีแยกกันเรียงเหตุผลที่ต้องมีตามลำดับ เพื่อจัดฉากโดยยึดส่วนที่สำคัญที่สุดเอาไว้

2.2 เพิ่มประเด็นในการพูดคุยกับเขียนบท เช่น โทนเรื่อง หา reference มู้ด ทั้งวิดีโอ ทั้งเพลง

2.3 อาจจะต้องพูดคุยกับเฮดทีมอื่นให้แน่ใจว่าการดำเนินงานส่วนนั้นๆ ต้องติดต่อใคร เพื่อให้สามารถตามได้เป็นหลักแหล่ง

2.4 อาจจะถามปัญหาเป็นข้อๆ แล้วเขียนแจกแจงออกมาให้เห็น

2.5 ไม่ถือสาความเหนื่อย ขำโชคชะตาตัวเองคนเดียวพอ แต่ถ้าช่วยกันคำนึงตรงนี้ได้ก็คงจะได้มีเรื่องขำๆ บนความเหนื่อยได้อีกเยอะ

2.6 อาจจะต้องสร้างข้อตกลง (ควบคุมชั้นเรียน) ให้ชัดเจนว่าการทำงานกับตนเองจะดำเนินไปในทางใด อธิบายว่าทำไมถึงปล่อย ทำไมถึงห้าม

3. การเห็นใจมองความเหนื่อยระหว่างกันและกันมันน่าชื่นใจที่สุด ดังนั้น การปฏิบัติหน้าที่ที่รับผิดชอบก็ยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว - ใดๆ คือหาดูละครไว้ก็เป็นประโยชน์ในการนำมาประยุกต์ ถ้าได้กำกับเรื่องที่ตรงข้ามธรรมชาติตัวเองควรมี reference มากๆ เพราะจะทำให้ไม่เขวออกจากไอเดียหลักจนเกินไป

4. ทำงานละครเป็นงานที่ต้องมี feelings เข้าามาช่วยเยอะ ส่วนในงานปกติก็ต้องนำเข้าใช้ในการจัดการข้อตกลงระหว่างการทำงานเช่นกัน ช่วยชี้ปัญหาทั้งทาง physical และ mental ได้ เห็นความสำคัญของการแยกแยะโลกจริงกับโลกงาน เห็นจุดในการทำงานที่ควรยืดหยุ่นและควรเข้มงวด

# data[].attributes.body
1.1 บทละครเป็นบทสำหรับจอภาพยนตร์หรือโทรทัศน์มากกว่าเป็นของการแสดงบนเวที
1.2 บทบางส่วนถูกตัดออกเนื่องจากปัญหาเรื่องเวลาที่ยาวเกินไปจึงทำให้คนดูอาจจะไม่ได้เห็นที่มาที่ไปของทุกตัวละคร

2.1 อาจจะเขียนเนื้อเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องมีหลายเส้นเรื่องย่อย หรือไม่ก็เขียนเรื่องราวต่างๆ ให้มันเป็นฉากต่อเนื่องกันเนื่องจากบนเวทีจะมีข้อจำกัดเรื่องของการเปลี่ยนฉาก

3.1 สำหรับคนที่มองว่าอยากเขียนบทละครในอนาคตลองไปดูบทละครหลาย ๆ แบบว่าชอบแบบไหน แล้วเริ่มต้นเขียนของตัวเองขึ้นมา
3.2 เนื้อเรื่องบทละครก็อาศัยสังเกตสิ่งรอบข้าง ไม่ก็ดูหนังเยอะ ๆ จะได้มีไอเดีย

4.1 ดีใจที่ได้เขียนบทละครในชมรมนี้ เพราะในชีวิตไม่รู้จะไปหาโอกาสเขียนละครแล้วให้คนยอมสร้างที่ไหน

# data[].attributes.body
1.1. การไม่มีประสบการณ์เขียนบทค่อนข้างเป็นปัญหาสำคัญ ทำให้มีช่วงที่ติดขัดในตอนเขียนบท คิดคาร์แรกเตอร์ค่อนข้างมาก
1.2. มีความกังวลเรื่องเวลาที่แสดง เพราะกะเวลาไม่ถูกว่าเรื่องที่เขียนไปน่าจะแสดงได้นานแค่ไหน เลยกะไม่ถูกว่าจะเขียนกี่หน้าดี หรือจะเขียนให้มีออปชั่น ไดอะล็อกเยอะแค่ไหนบ้าง

2.1. หาประสบการณ์เหมือนเดิม ดูละครที่อื่นเยอะ ๆ ย้อนไปดูบทของละครที่เคยเล่นและคนอื่นแต่ง อ้างอิงเอามาเป็นเรฟ
2.2. กะเวลาเอาจากการดูบทละครเก่า ๆ เหมือนข้อ 2.1. จะได้กะถูกว่าควรเขียนยาวหรือเยอะแค่ไหน

3. หาคนไปเรียนเวิร์คช็อปเขียนบทละครมา เพื่อให้เกิดความเข้าใจมากขึ้นในด้านการเขียนบทละคร ดูละครเยอะ ๆ (เหมือนเดิม อย่างที่เคยบอก 55555) จะได้ความเข้าใจมากขึ้นว่า บทเราจะถูกปรับปรุงไปเป็นละครได้ไง (แนะนำดูละครอักษรมากกว่าละครนิเทศ แต่ที่เขียนบทไม่ควรเอามาอ้างอิงเลยคือบทละครถาปัด ขอล้องงงงง) แล้วก็ เขียนบทควรเข้าเวิร์คช็อปนักแสดงด้วยนะ จะได้มีความเข้าใจมากขึ้นว่านักแสดงตอนเห็นบทมันต่างจากตอนที่นักเขียนบทเขียนบทอย่างไร

4. ในฐานะคนเขียนบท รู้สึกสนุกดีที่ได้ถ่ายทอดเรื่องราวเรื่องราวหนึ่งออกมาเป็นละคร เสียดายไปหน่อยที่ไม่มีโอกาสได้เห็นชัด ๆ แต่ก็คิดว่าถ้าคนดูได้ข้อคิดอะไรไปจากละครเรื่องนี้ จับแมสเสจได้ก็พอใจแล้ว

# data[].attributes.body
1.1 เวลาเตรียมตัวซ้อนทับกับโครงที่ 1 ทำให้การชักชวนลูกฝ่ายมีจำกัด

1.2 คนที่ไปเชิญชวนไม่กล้าเข้ามาทำ ทั้งเรื่องประสบการณ์และเรื่องเวลาที่จำกัด

1.3 การแชร์ไอเดียร่วมทำให้มีความซ้อนทับของเนื้อหาที่หากไม่แก้ไขภาพรวมจะเบนออกไปจากธีมหลักของโครงการ (โปรวิญญาณ)

1.4 นึกภาพไม่ออกว่าบนเวทีตัวละครจะทำอะไรได้บ้าง จนแอคชันไม่ชัด

1.5 สร้างตัวละครที่ไกลตัว

2.1 จับรายละเอียดที่แน่นอนไปเชิญชวน หรือชวนคนที่ทำงานซ้อนอยู่แล้วมาทำต่อเลยตั้งแต่เนิ่นๆ

2.2 ทำเวิร์คชอปแล้วเชิญชวนคนมาเข้าร่วมแบบเปิด

3.2 อาจจะต้องงดเว้นการแชร์เนื้อหาหรือไอเดียระหว่างคนในทีมด้วยกันเอง ให้เป็นในแนวปรึกษา และคนตรวจทาน (รู้เนื้อหาทั้งหมด) คือเฮดหรือทีมกลางเท่านั้น แต่จริงๆ แล้วการแชร์เนื้อหาหรือไอเดียก็ทำได้ อาจจะแค่ต้องมีการพูดคุยกันให้ชัดเจนว่าส่วนที่ไหนใครจะใช้ เพื่อไม่ให้ซ้ำซ้อนกันจนกลายเป็นปัญหาที่เนื้อเรื่อง

1.4 หาดูละครหลายๆ แบบ (ยูทูปก็ได้แบบประหยัด เอาตัวรอด) เขียนแก่นเรื่องที่จะสื่อไว้ให้ชัดเจน

1.5 หยิบจับประเด็นใกล้ตัวมาทำ ทำคาร์ให้ชัด เพราะ realistic ไม่ได้แปลว่าประหยัดเงินกว่าแฟนตาซี เวย์แฟนตาซีไปเลยอาจจะสมเหตุสมผลมากกว่าหากตัวละครมีคาร์ชัด การหยิบเรื่องราวของคนที่มีความเป็นคนจริงๆ มาเล่าอาจทำให้บางทีมันไกลตัวมาก ข้อจำกัดอาจจะเยอะตามมา

3. เข้าวงการเขียน treatment มาเลยค่า มีประโยชน์โดยเฉพาะกับการทำตามลักษณะชมรมเรา (แต่มันก็ปรับเปลี่ยนกันตลอด เอาที่เข้ามือ) วิธีเอา treatment  ไปให้ทีมหลักเช็คตั้งแต่แรกๆ ก่อนจะลงมือเขียนบทจะช่วยกำกับเรื่องไม่ให้ออกนอกทะเล (ยั้งมือตัวเองตอนเขียนไม่ให้หลุดจากแผน) คำแนะนำที่ส่งต่อมาอีกทีคือสร้างภาพตัวละครให้ชัดไปเลย (บางทีเราคิดว่าชัดแต่มันยังไม่ชัดก็มี อาจจะชัดได้หลายแบบ เช่น นิยามนิสัยออกมาได้เลย) - ต้องระวังเรื่องการพูดคุยกับนักแสดงเกี่ยวกับบทบาทในเรื่องที่ตัวเองเขียน เพราะตอนสร้างตลคของผกก อาจจะมีรายละเอียดเหมือนหรือแตกต่างก็ได้ตามสิ่งที่ผกกต้องการถ่ายทอด คำพูดของเขียนบทในส่วนนี้ออาจจะไปรบกวนนสดได้ หากมีการพูดคุยก็จำเป็นที่นสดหรือเขียนบทต้องพูดคุยเสนอหรือแจ้งกลับไปยังผกก. (สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นหลังจากผกกและเขียนบทได้ร่วมอ่านบททำความเข้าใจไปแล้ว)

4.เห็นจุดอ่อนและแนวการเขียนของตนเองชัดเจนขึ้น ได้เห็นผลงานของผู้กำกับ (ขอย้ำว่างานกำกับและเขียนบทเป็นคนละชิ้นกัน) ซึ่งมันน่าสนใจมากๆ เพราะมาจากการตีความและหยิบจับองค์ประกอบที่มมีอยู่ในตัวเนื้องานมาทำให้ชัดเจนขึ้น บางส่วนบางอย่างก็เป็นแนวที่แม้แต่ตัวคนเขียนเองก็ไม่ทันสังเกต แต่มันก็ซ่อนอยู่ในตัวบทที่เขียนไปจริงๆ เป็นความสนุกที่ได้เห็นตัวละครที่เขียนในแบบคนตัวเป็นๆ ซึ่งเป็นอีกมุมนึงของตัวละครที่เคยคิดไว้

# data[].attributes.body
อิงกี้
ปัญหา
1. เวลาว่างของนักแสดงในช่วงแรก ๆ ไม่ค่อยจะตรงกัน เนื่องจากพี่ปี 3 ก็มีวิชาปส.3 ที่อาจารย์ไม่แจ้งตาราง ส่วนอีกคนมีป่วยบ้าง เข้าโรงเรียนบ้าง
2. ไม่มีโอกาสเอาเจ๊สี่มาซ้อมในช่วงที่ผ่านมา
3. นักแสดงบางคนติดเล่นเกินไป และไม่ตั้งใจหลายครั้ง
4. ชอบซ้อมในห้อง 304 หรือสถานที่ที่สามารถทำสมาธิได้มากกว่านี้

วิธีแก้
1. กำหนดตารางเวลาซ้อมให้ชัดเจนเลย และให้นักแสดงคุยกับอาจารย์ให้แน่ว่าตารางเข้าโรงเรียนมีวันไหนบ้างแล้วแจ้งผู้กำกับ คนที่ป่วยก็ควรพัก ไม่ต้องฝืนให้มา
2. ต้องคุยกับเจ๊สี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าจะให้แวะมาซ้อมเมื่อไหร่
3. ต้องคุยอย่างจริงจังว่าความต้องการของเราคืออะไร แล้วเรารับกับการกระทำของเค้าได้ไหม ถ้ารับไม่ได้ ควรปรับอย่างไร นักแสดงก็ควรรับฟังในส่วนนี้ด้วย การไม่ตั้งใจก็เช่นกัน นักแสดงควรรับผิดชอบหน้าที่ตัวเอง ไม่เล่นโทรศัพท์บ่อย ตั้งใจฟัง ตั้งใจปฏิบัติตามที่บอก
4. หาสถานที่ที่เหมาะสมแล้วจองตั้งแต่จัดตารางซ้อมเสร็จ

คำแนะนำ
ทำข้อตกลงกับนักแสดงให้เสร็จตั้งแต่แรก ๆ ว่าอยู่กับผู้กำกับคนนี้ แล้วต้องทำอย่างไรบ้าง ดุนักแสดงบ้าง อย่าละเลยจนเกินไป เช่น การมาสาย การลาไม่บอกล่วงหน้า ฯลฯ

สิ่งที่ได้รับจากโปรนี้
นักแสดงได้แง่คิดจากบทละครอย่างมาก รวมถึงการรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตนเอง

# data[].attributes.body
1.1 จัดเวลาซ้อมยาก  เพราะเริ่มงานจริงๆ ช่วงเปิดเทอม เวลาว่าง ผกก.และนักแสดงไม่ตรงกัน นักแสดงต้องไปทำงานฝ่ายอื่น งานซ้อนกัน

1.2 พื้นที่ในการฝึกซ้อมจำกัด มีปัจจัยรบกวน

1.3 เซ็ตติ้งบนเวทีมีปัญหาตั้งแต่วันซ้อมและมีของที่ตกหล่นจนถึงรอบการแสดงจริง สร้างความกังวลให้นักแสดง

2.1 พยายามไม่ให้นักแสดงมีหน้าที่ซ้อนกับฝ่ายอื่น จัดตารางเวลาให้เป็นระเบียบ

2.2 สำรวจพื้นที่ในการฝึกซ้อมจริงก่อนนัดฝึกซ้อม

2.3 อาจจะต้องมีการจัดวางของให้ฝ่ายฉากเห็นภาพ  ตกลงกันในส่วนของ Hand prob ตั้งแต่เนิ่นๆ

3.ทำความเข้าใจกับบทร่วมกับนักแสดงในเรื่องเดียวกันเยอะๆ อาจจะเป็นการทำเวิร์คชอปใกล้ๆ กันหรือเป็นการพูดคุยวงเล็กๆ ธรรมดาก็ได้

4.ได้เรียนรู้การทำงานร่วมกันกับฝ่ายอื่นๆ ได้ใช้ความรู้และประสบการณ์ของตัวเองมาใช้ในการทำงาน / เรียนรู็ว่าการทำงานใดๆ แม้จุดเริ่มต้นจะทำเพราะชอบในสิ่งนั้น แต่ในขณะที่ทำไม่ได้แปลว่าจะมีแต่ส่วนที่ชอบแล้ว ทั้งนี้ ก็ควรต้องมีความรับผิดชอบทั้งต่อตนเองและผู้อื่นด้วย

# data[].attributes.body
1. จำนวนคนน้อยกว่าภาระงาน
2. อยากให้สัมภาษณ์ (ไม่จริงจังก็ได้) แลกเปลี่ยนประสบการณ์ทำงานเดิม

# data[].attributes.headline
ปัญหา/แนวทางแก้ไข

# data[].attributes.subject
ปัญหา/แนวทางแก้ไข

# data[].attributes.body
1. งานเยอะ
1.1) งานคอสตูม ชุดเยอะแต่คนในทีมน้อย
1.2) งานแต่งหน้าและทำผม นักแสดงเยอะ ช่างน้อย

สิ่งที่เกิดขึ้น (วันถ่ายโปส+วันจริง)
วันถ่ายโปส แบ่งแยกวัน ดีมากๆ ช่างแต่งแบ่งงานได้ดี แม้จะงานโหลด ผมนักแสดงทำเองบ้างบางคน
วันซ้อมใหญ่ ช่างแต่งหน้าเยอะขึ้นแต่ไม่ครบทีม แต่งหน้าช้าไปครึ่งชม. ส่วนตัวถือว่าจัดการเวลาได้ดี +วันลองมือด้วย
วันแสดงจริง ช่างแต่งหน้าเยอะขึ้น แบ่งงานได้ดีมาก แต่งเสร็จตามเวลา
ช่างทำผม คนเดียวแต่เอาอยู่ เพราะเริ่ดด ปสก สูง

2.คอสตูม
สิ่งที่เกิดขึ้น
2.1)แบ่งทีมกันเป็นเรื่องๆไปหาชุด คิดว่าดีมากๆ
2.2)ทำตาราง เข้า-ออก ชุดที่ใช้ขึ้นฉาก+เรฟหน้า,ผมนสดทำให้งานสะดวกขึ้นมาก
2.3)มีชุดหาย ควรทำเรื่องชุดให้เป็นระบบเล่นเสร็จ ใส่ไม่แขวน และคืนชุดให้คอสตูมเลย ไม่วางสะเปะสะปะ
ข้อเสนอแนะ
ต้องให้เกียรติช่างแต่งหน้าและทำผม พูดคุยกันให้ชัดว่าตัวละครต้องแสดงออกแบบใด ไม่ควรแต่งหน้าไปดูกระจกไป หรือแอบไปเติมเอง เพราะจะทำให้คาแรคเตอร์เปลี่ยนไปมา โดยไม่ปรึกษาช่างก่อน

# data[].attributes.headline
คำแนะนำให้รุ่นต่อไป

# data[].attributes.subject
คำแนะนำให้รุ่นต่อไป

# data[].attributes.body
1. ทำตารางการเข้าออกของนักแสดงเมื่อขึ้นฉาก + เรฟหน้าผม
2. ควรลองมือแต่งหน้าทำผม บ่อยๆ (ทุกๆการซ้อมจะดีมากหรือตามโอกาส)
3. ควรให้นสด ใส่ชุดและพร็อพบ่อยๆ (ทุกๆการซ้อมจะดีมากหรือตามโอกาส)
4. ช่างแต่งหน้า ทำผม คอสตูมคุยกับ นสด ผู้เขียนบท เยอะๆ
5. แยกแยะงานระหว่างเรากับคอนวอย งานของเราคือ หน้า ผม และเครื่องแต่งกาย ซึ่งมี ชุด รองเท้า กระเป๋า หมวก หัว-เท้า
6. ควรมี Project manager คือประธานโครง เลขา จนท.จำหน่ายตั๋ว สวัส เหฯ แยกกลุ่มไปทำงานเอกสารโดยเฉพาะ
7. กลุ่มไลน์ในการสื่อสารเยอะเกินไป สร้างLine open chat
8.การจัดการเวลา แบ่งหน้าที่ของคนเลทและคนที่ตรงต่อเวลา

# data[].attributes.headline
สิ่งที่ได้จากโปรนี้

# data[].attributes.subject
สิ่งที่ได้จากโปรนี้

# data[].attributes.body
ปสก และ การจัดการโปรเจค

# data[].attributes.body
ปัญหา
1. โดนว่าอาหารไม่อร่อย อาหารมีให้เลือกไม่หลากหลายเมนูสิ้นคิด ด้วยความที่ซื้อจากร้านหอใน ซึ่งทั้งนี้มีข้อจำกัดของการติดต่อร้านค้า การไปรับข้าว เพราะทั้งฝ่ายมี 4 คน หญิงล้วนไม่มีรถส่วนตัวและงบประมาณที่จำกัด หากจะต้องติดต่อร้านที่ไกลหรือดีกว่า ก็อยากในคำนึงในส่วนนี้
2. วันจริงสามารถเข้า 101 ได้ตอนเย็นปีนี้เลยแจกข้าวกลางวันในวันซ้อมใหญ่ที่เข้า 101 ได้ทั้งวัน ได้ให้สมาชิกกรอกฟอร์มว่าสะดวกมาทำงานหรือไม่ ปรากฏว่าเจอคนมาไม่กรอกคนกรอกไม่มา คนที่มาไม่มีข้าวกินส่วนคนที่ไม่มาก็ไม่แจ้งให้ทราบว่าไม่มาแล้วซึ่งเราก็ไม่รู้เลยไม่สามารถให้คนที่มาแต่ไม่ได้กรอกกินได้ไหม พอท้ายสุดตกเย็นข้าวก็เหลือหลายกล่อง
3. ในวันซ้อมตอนเย็นแต่ละวันไม่มีน้ำแจก ก็ต้องเข้าใจว่ามีละคร 5 เรื่องซ้อมแยกเลยทำให้ไม่ได้แจกทุกวัน
4. อาจโดนมองไม่ทำอะไรเลย โดนมองข้ามบ้าง แต่ที่จริงแล้วทำทั้งขอบเขตงานตัวเองลงแรงช่วยฝ่ายอื่น ๆ จัดการอาหาร ของว่าง น้ำ มีอะไรขาดเหลือก็หามาให้

วิธีการแก้ปัญหา
1.  ซื้อของว่างดี ๆ ที่สามารถหาได้มาทดแทนอาหารหลักที่ไม่อร่อย
2. แจกข้าวที่เหลือให้กับสตาฟคนอื่นที่อยากรับข้าวเพิ่มหรือยังไม่ได้ทานข้าว
3. แจกในวันที่อยู่กันพร้อมตากันทั้งโครง
4. ไม่เก็บมาคิดเยอะ ห้ามความคิดใครไม่ได้

คำแนะนำ
1. พิจารณาอาหารทำแบบฟอร์มข้อจำกัดด้านอาหารเหมือนที่อื่น ๆ สอบถามการแพ้อาหารและการเป็นอิสลาม
2. ก่อนติดต่อร้านค้ารีเช็คในกลุ่มใหญ่อีกครั้งว่าใครยังไม่ได้กรอกหรือใครกรอกไปแล้วแต่ติดธุระกะทันหันมาไม่ได้

สิ่งที่ได้จากการทำโปร
ได้มีโอกาสทำงานกับหลาย ๆ คน ทั้งที่เคยร่วมงานและไม่เคยร่วมงาน ประสบการณ์การเป็นเฮด การแจกจ่ายงาน ไม่ให้ลูกฝ่ายรู้สึกว่าฉันไม่มีอะไรทำ

# data[].attributes.body
เขียนในสรุปโครงเรียบร้อยแล้วจ้า เดี๋ยวมาเรียบเรียงในนี้

# data[].attributes.body
1.1 จะรู้สเกลงานก็ต่อเมื่อได้เข้าไปในห้องที่แสดง ก่อนหน้าวันแสดงจริงไม่นาน ต้องรอรายละเอียดจากผกก. ที่เพิ่งลงพื้นที่จริงเช่นกัน และเมื่อรันจริงแล้วก็มีรายละเอียดที่เปลี่ยนแปลงเรื่อยๆ จนกระทั่งวันจริง

1.2 คิวแสงจับยากหากไม่ใช่ว่ามีท่าทางแอคชันหรือการเปลี่ยนตำแหน่งที่ชัดเจน

2.1 ทำความรู้จักและสร้างความคุ้นเคยกับแผงควบคุมให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เข้าไปพูดคุยทำความเข้าใจของนักแสดงเกี่ยวการ Keyword ที่ใช้ในการเปลี่ยนไฟ

2.2 ต้องมีคนบอกคิวที่เป็นรายละเอียดมาจากบทพูด และเตือนคิวให้เป็นแพทเทิร์นสม่ำเสมอ

3. รับคนเพิ่ม

4. ลองควบคุมระบบแสงสีของ 101 ไม่ยากมาก มั้ง

# data[].attributes.body
ปัญหาคือ ทรัพยากรบุคคลไม่เพียงพอ อาจนำไปสู่การโหมงานหนักของคนเพียงไม่กี่คน งานอาจจะออกมาดี หรือพอไปได้ แต่จะส่งผลต่อ
1) สุขภาพของผู้ปฏิบัติงาน
2) คุณภาพของงาน ในแง่ของไอเดีย ความหลากหลาย เพราะอาจจะไม่มากเท่างานที่มีการกลั่นกรองจากคนหลายคน

วิธีแก้
ก็อดทนทำมาเรื่อย ๆ จนเสร็จ รวมถึงรบกวนฝ่ายอื่นให้มาช่วยบ้าง แต่การแก้ปัญหาที่ตรงจุดจะเป็นการหาคนมาช่วยเพิ่มจริง ๆ

คำแนะนำ
พยายามหาคนมาร่วมงานให้มาก ๆ เพราะการช่วยกันและความหลากหลายจะมีประโยชน์มากต่องานที่ต้องการความคิดสร้างสรรค์เช่นนี้

สิ่งที่ได้
ได้รู้จักกับคนมากขึ้น บางคนหากไม่มีโปรละครก็คงไม่ได้มาเจอกัน ได้ทำความเข้าใจสไตล์และนิสัยการทำงานที่หลากหลายทั้งในแง่ที่ดีและไม่ดี ได้รู้จักตัวเองว่าลิมิตอยู่ตรงไหน

# data[].attributes.body
ปัญหาหลักของฝ่ายคือขาดแคลนทรัพยากรมนุษย์ แม้ส่วนตัวจะชอบทำงานคนเดียวเลยผ่านมาได้ แต่การมีคนช่วยมากกว่านี้ย่อมดีกว่า

โดยหน้าที่หลัก ๆ ในโปรแบ่งเป็น 3 พาร์ต

1. การคิดคอนเทนต์โปรโมท 🖍
ส่วนตัวพบว่าก็ไปได้เรื่อย ๆ เพราะถึงแม้ไม่ได้มีคนช่วยมากนักจนต้องขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น แต่เป็นคนชอบทำงานคนเดียวจึงรู้สึกว่าสบายใจดี
แต่ปัญหาคืองานขาดความหลากหลาย และส่งผลให้ต้องแบกรับงานมากมายไว้เพียงคนเดียว นอกจากนี้ยังรบกวนผู้อืนที่ต้องให้ความช่วยเหลือด้วย
วิธีแก้: รบกวนคนอื่นมาช่วย
คำแนะนำ: หาคนมาช่วยจริง ๆ เยอะ ๆ ตั้งแต่แรก

2. การถ่ายและจัดทำโปสเตอร์ 📸
2.1) วันถ่ายภาพ
1) คิดว่าเวลาน้อยไปหน่อย (1 วัน 4 เรื่อง + ค่ำอีกวันอีก 1 เรื่อง) ทำให้ไม่สามารถหาสถานที่ที่หลากหลายได้มากนัก อาจเป็นการตีกรอบความคิดสร้างสรรค์ได้
วิธีแก้: คิดสดหน้างาน ระดมสมอง
คำแนะนำ: หาเวลาเยอะ ๆ กว่านี้
2) พบปัญหาคือไม่ได้รับบรีฟมาก่อนในบางครั้ง ว่าต้องการโปสเตอร์ในแนวใด อยากให้ถ่ายบริเวณไหน ต้องพิจารณากันสด ๆ หน้างาน ซึ่งส่งผลให้การถ่ายภาพเกิดความล่าช้าและทุลักทุเลบ้าง ทุกคนยม
วิธีแก้: ระดมสมองหน้างาน
คำแนะนำ: กรุณาคิดบรีฟมาล่วงหน้า
2.2) การคิดและทำโปสเตอร์
หลัก ๆ คือเวลาค่อนข้างกระชั้นชิด เพราะต้องโพสต์ให้ครบทั้ง 5 เรื่อง เรื่องละ 2 โปส รวมถึงโปสเตอร์รวม เคานท์ดาวน์ และอื่น ๆ ในระยะเวลามหัศจรรย์คือ 1 เดือนนิด ๆ ทำให้มีเวลาจัดทำไม่มากนัก หากบริหารเวลาไม่ดีจะเกิดปัญหาได้
วิธีแก้: เร่งรีบทำให้ทัน รวมถึงเลือกการลงแบบวันเว้นวันเพื่อให้ลงเหมาะสม ไม่ถี่เกินไป
คำแนะนำ: อาจวางแผนให้ดีกว่านี้ว่าจะเริ่มโปรโมทตั้งแต่ช่วงไหนโดยไม่อัดแน่นเกินไป เผื่อเวลาทำงานด้วย

3. วันจริง 💃🏽
3.1) ถ่ายภาพ
กล้องมี 2 ตัว ตัวนึงซูมไม่ได้เรื่องแต่เก็บแสงดี ตัวนึงเก็บแสงไม่ดีแต่ซูมได้ยันห้วยขวาง ส่งผลให้ต้องเน้นใช้ภาพจากกล้องที่ซูมไม่ดีแต่เก็บแสงได้ดีแทน ทำให้ประมวลภาพออกมาขาดความหลากหลาย มีมุมต่างกันไม่กี่มุม ความคาดหวังที่จะถ่ายโคลสอัพนักแสดงตอนแสดงจริงก็สูญสิ้นไป
วิธีแก้: ทำใจใช้ภาพจากกล้องที่ซูมไม่ดี
คำแนะนำ: พยายามหากล้องดี ๆ ไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ
3.2) บันทึกวิดีโอย้อนหลัง
ไม่พบปัญหาใดใดเพราะสามารถยืมมือถือที่ถ่ายภาพดี และหน่วยความจำเยอะมาใช้ได้ แต่ปัญหาจะเกิดขึ้นหากไม่สามารถยืมได้ หรือยืมได้แล้วเม็มเต็ม หรือถ่ายแล้วไม่ชัด เพราะฉะนั้นควรวางแผนตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าหากอยากเก็บวิดีโอไว้แล้วสามารถใช้/ยืมอุปกรณ์ของใครได้บ้าง
วิธีแก้: -
คำแนะนำ: วางแผนตั้งแต่เนิ่น ๆ ว่าจะใช้อุปกรณ์ของใคร หากวันนึงต้องลงคลิปย้อนหลังแบบสาธารณะไปเลยก็เอาที่เหมาะสม

Love yall krub

# data[].attributes.body
1.1. บทที่นำมาใช้มีความเป็นละครโทรทัศน์สูงกว่าละครเวที ทำให้เกิดความลำบากในการดัดแปลงมาใช้แสดงโดยผู้กำกับที่ขาดประสบการณ์
1.2. สืบเนื่องมาจากปัญหาข้อแรก เนื่องจากต้องเสียเวลาในการดัดแปลงบทละครค่อนข้างมาก ทำให้เวลาในการซ้อมละครเรื่องนี้น้อยกว่าเรื่องอื่น ๆ
1.3. สืบเนื่องต่อมาอีกจากข้อที่ 1 นอกจากเวลาที่ล่าช้าในการซ้อมแล้ว ยังส่งผลให้เวลาในการพูดคุยกับดีไซเนอร์ทีมต่าง ๆ ทั้งเมคอัพคอสตูม ฉาก แสงสี เสียง โสตล่าช้าลงไปอีก
1.4. เป็นเรื่องที่มีนักแสดงมากที่สุด ดังนั้นจึงมีปัญหาในการจัดตารางซ้อมให้สามารถซ้อมรวมกันได้ อีกทั้งในบางครั้ง นักแสดงแต่ละคนอาจจะมีธุระเร่งด่วนที่ไม่ได้แจ้งไว้ล่วงหน้าในแต่ละวัน ทำให้เกิดปัญหาการซ้อมละครไม่ทันขึ้น
1.5. ในช่วงซ้อมจริง จะเห็นว่าเป็นเรื่องที่มีปัญหามากที่สุด ทั้งในด้านการจัดการเวลา การโคงานกับห้องควบคุม ทำให้ผกก.ต้องตามแก้ปัญหาส่วนต่าง ๆ จนบางครั้งไม่มีเวลาได้จัดการรายละเอียดดีเทลให้ดีเท่าที่ควร
1.6. ปัญหาด้านการสื่อสารกับผกก.คนอื่น ๆ ที่บางครั้งภาพก็ไม่ตรงกัน ทำให้ต้องเอาปัญหามาแก้ในตอนหลัง หลังจากที่แต่ละเรื่องได้ผ่านกระบวนการโปรดักชั่นของเรื่องตัวเองไปแล้ว
1.7. ผกก.แยกร่างไปหน่อย ต้องรับผิดชอบหรือตามเก็บในรายละเอียดหลายส่วนจนเวิร์กโหลดมันจัดการลำบาก

2.1. เอาบทมาดัดแปลงให้เป็นบทละครเวทีมากขึ้น ประเด็นที่มีประสบการณ์น้อยก็หาเวลาดูละครเวทีมากขึ้น จะได้มีไอเดียมาใช้ในงานกำกับหรืองานละครมากขึ้น
2.2. เนื่องจากมีเวลาซ้อมน้อย จึงนัดซ้อมเรื่องนี้มากที่สุด และกระจายเวลาซ้อม โดยไม่ได้นัดนักแสดงมาซ้อมทั้งหมดในครั้งเดียว แต่นัดเฉพาะคนที่ว่างมาซ้อมเจาะเฉพาะฉากแทน
2.3. หาเวลาว่างหลังการซ้อมละครพูดคุยกับฝ่ายต่าง ๆ
2.4. จัดลำดับความสำคัญของซีนหรือสิ่งที่ต้องซ้อม นำสิ่งที่จำเป็นอย่างวางบล็อกหรือเจาะเฉพาะซีนอารมณ์ที่สำคัญก่อน เพื่อให้สามารถนำมาประกอบแสดงได้
2.5. พูดคุยร่วมกันกับหลาย ๆ ฝ่าย สื่อสารกันเยอะ ๆ
2.6. เหมือน 2.5. สื่อสารกันเยอะ ๆ หน่อย
2.7. พยายามจัดการในส่วนที่ตัวเองทำได้ ส่วนไหนทำอะไรไม่ได้ก็ต้องปล่อยมันไปบ้าง เอาเท่าที่สำคัญและทำไหว

3.1. ถ้าจะทำหลายเรื่องเหมือนเดิมก็มีโปรดิวเซอร์เถอะ อย่างน้อยจะได้มีคนเห็นภาพรวมทั้งโปรว่าจะไปในทิศทางไหน โปรนี้ทุกคนเป็นโปรดิวเซอร์ร่วมกัน มันเลยไม่มีใครที่ตัดสินใจเด็ดขาดร่วมกันได้ว่างานจะไปในทางไหน
3.2. อย่าลืม ไม่ว่าจะทำอะไร ให้สื่อสารกันเยอะ ๆ ต้องการอะไรหรือเห็นภาพเป็นแบบไหนก็สื่อสารกัน จะได้เห็นภาพตรงกัน
3.3. หาประสบการณ์เพิ่ม ออกไปเรียนวิชาอักษรใด ๆ ก็ได้ หรือง่าย ๆ กว่านี้น ถ้ามีโอกาสก็หาดูละครหลากหลายประเภทหน่อย เลือก ๆ ดู จะได้มีประสบการณ์ในฐานะคนดู ยิ่งดูเยอะ ๆ ยิ่งใีไอเดียมากขึ้น แต่ก็ต้องเลือกดูนะว่าแบบ อย่างให้ละครไปในทิศทางไหนใด ๆ

4. งานกำกับเป็นงานที่ใช้ประสบการณ์ตัวเองถ่ายทอดความเป็นมนุษย์และเรื่องราวของมนุษย์ออกมา เพราะฉะนั้น สิ่งที่ได้มากที่สุดในงานนี้คือ การรู้จักมนุษย์ ทั้งการทำงานกับตัวบทที่กฎกับ และการทำงานร่วมกันกับทีมงานละคร ทำให้เราเข้าใจมนุษย์และการทำงานร่วมกันได้มากขึ้น

# data[].attributes.body
ปัญหา
1. หาเพลงประกอบที่บรรยากาศตรงกับบทละครไม่ได้ อันนี้น่าจะปัญหาใหญ่สุด
2. เพลงที่ต้องการจะใช้อาจเสี่ยงโดน copyright strike
3. จำนวนคนในฝ่ายน้อยเกินไป (ที่แปลว่ามีคนเดียว เลยแบ่งเบาภาระงานไม่ได้เลย)
4. บางทีมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันในช่วงโค้งสุดท้าย ทำให้ต้องหาเพลงหรือตัดต่อเพลงแบบกะทันหัน
5. มีเวลาซ้อมในห้องแสดงจริงน้อย ทำให้มีปัญหาเรื่องคิวค่อนข้างมาก
6. ปัญหาเรื่องอุปกรณ์ในห้อง 101 การเปลี่ยนแปลงมิกเซอร์กะทันหัน การตั้งค่าระดับเสียงที่ลำบาก

วิธีแก้
1. ค้นหาด้วยคีย์เวิร์ดที่เฉพาะเจาะจงมากขึ้น หรือแต่งขึ้นเอง (แต่ก็นั่นแหละ ใช้เวลากับสมองเพิ่มขึ้น 55555555555)
2. เลี่ยงไปใช้เพลงที่ไม่ติดลิขสิทธิ์แทน อาจจะต้องเสียสละมู้ดที่ตรงใจไปนิด แต่ก็ปลอดภัยกว่า กรณีถ้าไม่ได้ถ่ายวิดีโอลงยูทูบ น่าจะใช้ได้ไม่มีปัญหา
3. พยายามหาเพื่อนให้ได้ ถ้าไม่ได้ก็สู้ ๆ 55555555555 อันนี้แก้ค่อนข้างยากเพราะมันขึ้นอยู่กับความสมัครใจคนล้วน ๆ ยังไงถ้าหาไม่ได้ก็ต้องพึ่งตัวเองดีที่สุด
4. ถ้าผู้กำกับให้บรีฟมาแล้ว กับไม่กระชั้นชิดเกินไปก็พอโอเค ทำได้อยู่ แต่ถ้าระดับขั้นอีก 1 ชั่วโมงแสดงแล้วขอเปลี่ยนนี่ก็ค่อนข้างอันตราย ถ้าทำไม่ทันก็อยากให้หยวนใช้อันที่เลือกไว้ก่อนหน้าดีกว่า
5. คุยกับผู้กำกับ นักแสดง และคนที่เกี่ยวข้องเยอะ ๆ จะได้รู้ว่าเขาต้องทำอะไร มีแอคชั่นอะไรบ้าง จะได้จัดการคิวถูก
6. มีโอกาสได้ลองใช้เมื่อไหร่ก็ใช้ให้ชิน ลองระดับเสียงแล้วจดการตั้งค่าอะไรไว้จะได้ไม่ลืมว่าต้องตั้งอะไรเท่าไหร่ ถ้าอุปกรณ์ปรับยากก็อาจจะต้องปรับระดับเสียงในแล็ปท็อปแทน

คำแนะนำ
1. ถ้าหาเพื่อนได้ อยากให้หา 555555555 ช่วยทุ่นแรงได้เยอะ อย่างน้อย ๆ จะได้มีคนช่วยเปิดช่วยควบคุมอุปกรณ์ กับช่วยหาเพลง ช่วยดูให้ว่าเหมาะมั้ย เพราะบางทีผู้กำกับเขาโอเคหมดกับอะไรก็ตามที่เราเลือก เราฟังคนเดียวมันก็มีมุมมองแบบเดียว บางทีพอลองเปิดจริงแล้วเพลงอาจจะไม่ตรงกับมู้ดก็ได้
2. อยากให้มีความรู้ทางดนตรีนิดนึง ไม่ต้องถึงขั้นทฤษฎีจ๋าก็ได้ อย่างน้อยให้พอมีเซ้นส์การตีความดนตรี ทำนอง คอร์ด อะไรแบบนี้ก็พอ เพราะมันช่วยได้เยอะเวลาเลือกเพลง ยังไงเรื่องนี้มันก็ subjective อยู่แล้ว เลือก ๆ มารอดิสคัสกับผู้กำกับ
3. ถ้ามีความรู้มากพอในการเขียนเพลง ใช้โปรแกรมตัดต่อเสียงก็ยิ่งดี บางทีเพลงที่เราต้องการให้ตรงมู้ดมันหาไม่ได้ การเขียนเองก็เป็นอีกช้อยส์ที่น่าสนใจ แต่ถ้าเขียนไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ตัดต่อนี่อาจจะสำคัญหน่อย เพราะแทร็กที่ใช้จริงมันต้องปรับไทม์มิ่งเยอะอยู่ ใช้โปรแกรมง่าย ๆ อย่าง Audacity ได้ก็โอเค แต่ถ้ารู้จักโปรแกรมที่ดีกว่าจะดีมาก
4. เตรียมพร้อมรับความเสี่ยงและข้อจำกัดของห้อง 101 ไว้เสมอ 55555555555 อะไรที่จัดไว้ในวันซ้อมอาจไม่เป็นอย่างที่หวังในวันจริง เพราะงั้นเตรียมใจและมีไหวพริบไว้ด้วย
5. ได้เข้า 101 แล้วเทสต์บ่อย ๆ ลองเปิดเพลงเปิดเสียงเทียบความดังดู เพราะฟีดแบ็คข้างในกับเสียงจริง ๆ ข้างนอกเทียบกันไม่ได้ ต้องให้คนข้างนอกฟัง/ชะโงกออกไปฟังเอง

สิ่งที่ได้จากโปรพื้นที่แห่งรัก
1. ได้ลองเขียนเพลง/ตัดต่อเสียงตามบรีฟครั้งแรก ปกติเขียนตามใจตัวเองตลอด 555555555555 โปรแกรมตัดต่อเสียงก็เคยใช้แต่เพื่อปรับอีควอไลเซอร์ นี่น่าจะครั้งแรกที่ได้ตัดต่อจริงจัง
2. ได้ทำงานเกี่ยวกับเสียงโคกับคนอื่นครั้งแรก ปกติเหมือนเป็น CEO ให้ตัวเอง 5555555555555
3. ได้ลองทำงานในห้องควบคุมครั้งแรก มีอะไรหลายอย่างที่ไม่ชิน แต่ต้องชินภายใน 1 สัปดาห์ ซึ่งก็ผ่านไปได้ด้วยดี
4. ความสนุก555555555และซัฟเฟ่อ555555555555 ใด ๆ คือ 99% ของความซัฟเฟ่อมาจากตัวห้อง 101 เอง ไม่ใช่กระบวนการทำงานใด ๆ แต่หาเพลงทำเพลงสนุกจริง ไม่เถียง