# data[].attributes.headline
как играть на домбре быстрое изучение

# data[].attributes.subject
как играть на домбре быстрое изучение

# data[].attributes.body
запиши видео как ты играешь после этого урока

# data[].attributes.attachment_link.title
Домбра. Урок №1 - вводный

# data[].attributes.headline
что такое домбыра

# data[].attributes.subject
что такое домбыра

# data[].attributes.body
Для того чтобы ответить на этот вопрос пройди по ссылке

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Домбыра ( ноғ. Домбра) - қазақтар, ноғайлар және қалмақтар мәдениетінде бар екі ішекті, көп пернелі музыкалық аспабы. Алғаш эпикалық дәстүр шеңберінде жыр, толғау, термелерді сүйемелдеуге қолданылған домбыра кейін аспаптық шығарма - күй жанрының қалыптасуына ықпал еткен. Қазіргі кезде домбыра жеке әнді сүйемелдеуге, күй тартуға, халықтық-фольклорлық музыкада, классикалық шығармаларды орындауға қолданылатын, мүмкіндігі кең музыкалық аспап болып табылады. Домбыра ежелде қазақтың тарихын баяндаған музыкалық аспаптардың бірі.

XIX ғасырда қазақ халқының тұрмысында анағұрлым кең тараған Музыкалық аспап екі ішекті домбыра болатын. Егер бұрынғы заманда көне аспаптар ән, жыр, ертегі- аңыздарды сүйемелдеу үшін ғана қолданылған болса, енді домбыра жеке шығарма орындауға арналып, күрделі аспаптардың қатарына қосылды.

Пошта маркасындағы домбыра

Әр түрлі ескерткіштерге, сондай-ақ этнографтардың жазып қалдырған еңбектеріне жүгінсек, домбыра және өзге халықтардың осы тектес аспаптары тіпті сонау орта ғасырларда белгілі болған екен. Мысалы, Әбу Насыр әл-Фарабидің еңбектерінен тамбур аспабы жайында оқимыз.

Өзбектердің домбыраға өте ұқсас екі ішекті дутары алғаш рет Әл-Хусейнидің "Музыкалық канон" деген трактатында ауызға алынды. Қазақтың халық аспабы домбыра XIV ғасыр жазбаларында кездеседі. Оның бастағы түрі мен құрылысы қазақтың домбырасынан аумайды, осындай аспап аттарының ұқсастығы да олардың түпкі шығу тегі бір екекін көрсетсе керек.

Өткен жүз жылдықта ұлы халық композиторы Құрманғазымен бірге Дәулеткерей, Тәттімбет, Сейтек, Байсерке, Қазанғап секілді саңлақ күйшілер дүйім жұртты аузына қаратқан еді. Бұлар бармағынан бал тамған майталман домбырашы болуымен бірге нелер бір ғажап күй де шығарған шын мәніндегі өнер иелері-тін. Солардың арқасында домбырада тартылатын күйлердің музыкалық формасы үздіксіз жетілдіріле түскен-ді. Домбыраның техникалық мүмкіндіктері артқан сайын домбыра тарту өнері де едәуір өрге басып, байи түсті.

Қазақстанның батыс аудандарында домбыра тартудың өзгелерге ұқсамайтын бөлек дәстүрі қалыптасқанын айту керек. Батыс аудандардағы домбыраның негізгі өзгешелігі, көлемі үлкен болып келеді, сондай-ақ шанағы сопақ, мойны жіңішке, перне саны көбірек. Сондықтан мұндай домбыраны тартқанда қолданылатын техникалық, тәсілдерді шанағы жалпақ домбыраға қолдану қиын, өйткені бұл соңғы домбыраның мойны едәуір енді және ондағы перне де аз.

Шанағы жалпақ домбыраның бірнеше нұсқасы кең тараған. Егер батыс аудандардағы домбыраларға 12-14 перне тағылса, ал шанағы жалпақ домбыраға не бары 7-8 ғана перне байланған. Перне санын арттыру процесі өте баяу жүрді және оның өзі орындалатын репертуарға тікелей байланысты еді. Әдетте, жаңа перне онымен алғаш орындалатын күйдің атымен аталынды. Пернелердің бірі домбырада "Түрікпен күйін" орындағанда байланды да, "Түрікпен пернесі" деп аталды. Бейтарап терция интервалын беретін басқа бір перне Қазақстанның батыс аудандарында "Сарыарқа пернесі" деп аталады.

Аңыз-ертегілердің бірінде аспаптағы жоғарғы тиектің қалай пайда болғаны жайында айтылады. Жаумен шайқасып, одан соң алыс сапар шегіп әбден қалжырап келе жатқан батыр жолшыбай демалуға аялдайды. Сайдың ішіндегі саялы жерде жайғасып отырған соң талдан бір шыбық кесіп алады, оған жылқының қылын керіп байлайды да, дыбыс шығармақ болып көреді. Бірақ қолдан жасаған тым жұпыны аспаптан ешқандай үн шығатын емес, тым-тырыс, меңіреу күйінде қала береді. Батыр оны жанына тастай салады да, өзі қисайып жатып ұйықтап кетеді. Ол жанындағы өзі жасаған аспаптан шығып жатқан дауыстан оянады. Қолына алып қараған батыр аспаптың мойын тұсынан титтей ағаш тиекті көреді, оны әлдебіреу ішектің астынан келтіріп орнатып қойған екен. Батыр: "Е, бұл сайтанның ісі болды ғой",- деп ойлайды. Бәлкім содан бері қалған сөз болса керек, халық арасында жоғарғы тиекті "шайтан тиек" деп атайды. Ішекті жылқының қылынан тағу, жоғарғы тиектің болмауы көне аспаптарға тән сипат.

Домбыра-контрабас

Кішкентай домбыра

Қазақ даласының әр өңірінде кездесетін домбыралар жергілікті жер жағдайына, тұрмыс-салты мен дәстүріне, ән, жыр, күй мектебі мен әр өнерпаздың орындаушылық мәнеріне, аспапшы шеберлердің ісмерлігіне байланысты әртүрлі пішімде дамытылып, өзгеріп отырған.

Ән, жыр айтуға арналған домбыраның пернелері 8 - 9, әрі кеткенде 14 - 15-ке жетсе, күй домбырасына 20-дан астам перне тағылады. Олардың құлақ бұрауы да қажетіне қарай (кварта, квинта) өзгертіледі. Домбыра, негізінен, екі ішекті және кейде үш ішекті болып келеді. Домбыра тартуда қағыстардың түрлері өте көп. Мысалы, "сермеп ойнау", "іліп қағу", "шертіп ойнау", т.б.

Қазіргі кезде домбыраның 20-дан астам түрлері бар. Олардың ішінде

Домбыра құрылысы бірнеше бөліктен тұрады: басы, құлақтары, пернелер, мойын, шанақ, бетқақпақ, ілгек және ішектер. Сондай-ақ, оның көптеген қосымша бөлшектері бар ( тиек, кемер ағаш, тұжым ағаш, бастырма, ойық, қалқа, түйме, өрнек, желкелік). Домбыра тиегі үш түрлі болады (шайтан тиек, негізгі тиек, табалдырық тиек).

Домбыра дыбыс өткізгіштігі жоғары қарағай, дыбыс жаңғырту қасиеті бар тұт, қатты жынысты үйеңкі, емен секілді киелі ағаштардан, негізінен, екі түрлі әдіспен - құралып немесе ойылып (шауып) жасалады. Құрама домбыралардың шанағы жұқа тілшелерден құралып жасалса, бітеу домбыра тұтас ағаштан ойылады.

Домбыра аспабы халықтық кәсіби өнердің туып-қалыптасуына, өркендеуіне негіз болған. Байжігіт, Құрманғазы, Дәулеткерей, Тәттімбет, Сейтек, Қазанғап, Сүгір, Тоқа, т.б. даңқты күйшілердің төкпе, шертпе күй дәстүрлерінің тууы, дамуы осы Домбыра аспабымен тікелей байланысты. Олардың дәстүрін, мұрасын бүгінгі күнге жеткізген Дина Нұрпейісова, Әбікен Хасенов, Науша Қашағанов, Махамбет Бөкейханов, Төлеген Момбеков, Мағауия Хамзин, Қали Жантілеуов, Сәдуақас Балмағамбетов, Лұқпан Мұхитов, т.б. сияқты домбырашылар болса, қазіргі майталман орындаушылар - Қаршыға Ахмедияров, У. Бекенов, Р. Ғабдиев, С. Шәкіратов, Б. Ысқақов, Бекболат Тілеуханов, Айгүл Үлкенбаева, А. Райымбергенов, т.б.

Домбыра - тек күй тартуға ғана емес, ән айтқанда сүйемел үшін де қолданылатын аспап. Біржан сал, Ақан сері, Жаяу Мұса, Мұхит, Мәди, Кенен Әзірбаев, Әміре Қашаубаев, М.Ержанов, Ж.Елебеков, Ғ.Құрманғалиев, Қ.Байбосынов т.б. белгілі әншілер домбыраның әнге әр беріп, әншіге демеу болатынын дәлелдеді.

Бас. Бөлшектері: бас, құлақ, шайтантиек (бас тиек).

Мойын. Бөлшектері: мойын, мойынғақ, перне, сағақ.

Шанақ. Бөлшектері: ернеулік (сулық, көмкерме), қақпақ, қауышақ (тілше, шанақша), серіппе (кергіш, белағаш), тиек, тұғыл (өкшелік), тұғыр (желкелік), түйме (түйір), түйметиек (өкшетиек, кіші тиек).

Ішек . Бөлшектері: астыңғы ішек, үстіңгі ішек.

Қазақ домбыраның диапазон және табулатура.

Домбыра аспабының дәстүрлі үлгілерін, халықтық дәстүрдегі перне байлау, домбыра баптау, күй ойнау, домбыра жасау жөнінде зерттеулерді Б. Сарыбаев, Б. Орымбеков, Т. Әсемқұлов, А. Сейдімбек, Д. Шоқпарұлы, т.б. еңбектерінен кездестіреміз. Домбыра құрылымдық, сапалық дәрежесінің кемел деңгейге жетуі барысында бүгінге дейін бірнеше сатыдан өтті:

1932 - 1934 жылдары домбыра аспабын жетілдіру бағытында белгілі аспапшы шеберлер Қ.Қасымов, А.Ермеков, ағайынды И. және Б.Романенколар, Қ.Оңалбаев, т.б. еңбек етсе,

оны 1960 - 1970 жылдары Ә.Аухадиев, О.Бейсенбекұлы жалғастырды.

1934 жылы Халық аспаптар оркестрінің (Қазақ мемлекеттік халық аспаптар оркестрі) құрылуымен байланысты домбыраның прима, альт, тенор, бас, контрабас сияқты түрлері дүниеге келді.

1990 - 2000 жылдары аспап жасаушы-қолөнерші шеберлердің республикалық "Үкілі домбыра" сайыстары өткізіліп, соның ықпалымен домбыра аспабы жаңаша зерттеу, даму, жетілу бағытына бет түзеді.

Шоқпарұлы, С.Ділманов, Ж.Тұрдығұлов, С.Кенжеғараев, т.б. домбыра жасаушы шеберлер шоғыры пайда болды. Олар дамытып, жетілдіріп жасаған домбыралар сырт нұсқаларына, бөлшектері мен ішек сандарына, дыбыс ерекшеліктеріне, дыбыс ауқымына және басқа да қосымша ерекшеліктеріне қарай "үш ішекті", "кең шанақты", "қуыс мойын", "бүктемелі", "желбезекті", "тұмар", "қос шанақты" немесе "қос мойын", "үшем", т.б. деп аталып, халықтық-аспаптық музыка дәстүрін байыта түсуде. Домбыра тектес аспаптар Орта Азиядағы түркі халықтарының барлығында дерлік бар. Мысалы, башқұртта "думбыра", қырғыздарда "қол қомуз", түріктерде "саз", "уд".

Қазақтың музыка мәдениетін зерттеушілер күні кешеге дейін өткен ғасырдағы этнографтардың көп ішекті домбыралар жайында жазып қалдырған еңбектеріне жөнді мән бермей келген еді. Ал Семей облысынан үш ішекті аспаптар мен үш дауысты бірегей күйлер кездескеннен кейін ғалымдар бұл мәселедегі көзқарастарын өзгерте бастады. Қазақтарда бұрын өзінің қүрылысы жағынан үш ішекті көне шертерге ұқсас көп ішекті домбыра болғаны жайында бұл күнде қосымша деректер табылып отыр.

Бұрынғы кезде көп ішекті домбыралар Қазақстанның түрлі облыстарында болыпты. Мұны А. Алекторовтың, Д. Исаевтың, П. Юдиннің және басқа этнографтардық мәліметтерінен көреміз. Осындай мақалалардың бірінен мынадай жолдарды кездестірдік.

"Қырғыздардың музыкалық аспаптары қызығарлықтай емес. Олардың бар болғаны бубен, джибизги және думбралар (думбра - үш немесе төрт ішекті аспап, біздің балалайкаға ұқсайды)".

Үш ішекті, кейде шанағының ішінде тартылған қосымша ішектері тағы бар, өте көне домбыралар Семей облысының Абай, Шұбартау және Жақа Семей аудандарында жиі кездесетін.

Семей облысында үш ішекті домбыра тартудың тамаша шеберлері көп болған. Солардың бірі Тілеулі Мамырбековтің репертуарында ондаған күйлер болыпты. Ол кісі, мысалы, "Боз айғыр", "Қара жорға", "Қара атты", "Көк атты", "Боз жігіт", "Асан Қайғы", "Қорқыт" сияқты күйлерді нәшіне келтіре орындаған. Ұлы Абайдың баласы Ақылбай мен немересі Исраил үш ішекті домбыраны шебер тартқан екен. Исраилдің өзі де бірнеше күй шығарған, бірақ өкініштісі, ол күйлер бізге жетпеді. Қазір Семейдегі республикалық әдеби-мемориалдық Абай музейінде үш ішекті домбыра сақтаулы:

Олардың бірі Исраилдің домбырасы. Ол тұтас ағашты ойып жасалған. Бет қақпағы ағаш шегелермен бекітілген, оған тарамыс перне байланған.

Екінші домбыраның шанағы бөлек-бөлек тақтайдан құрастырылған. Жоғарғы және төменгі қақпақтары фанерден жасалған. Он екі пернесі бар.

Үшінші домбыраны ұлы ақын-ағартушы Абай Құнанбаев пен оның досы Н. Долгополов Семей өлкетану музейіне 1885 жылы тапсырыпты. Ол да тұтас ағаштан ойып жасалған. Ағаш шегелермен бекітілген бет қақпақта үш шағын ойық бар. Жоғарғы тиек жоқ. Мойынға бес перне байланған.

Құрманғазы атындағы Алматы мемлекеттік консерваториясының аға ғылыми қызметкері А. Серікбаева басқарған фольклорлық экспедиция 1965 жылы жазда Семей облысы Абай ауданындағы М. Әуезов атындағы совхозда болды. Экспедиция мүшелері үш ішекті домбырада М. Әзімханов орындаған жеті бірегей күйді жазып алған. Олардың ішінде: "Қалмақтың би күйі", "Панкратов", "Қазақтың би күйі", "Сары өзен", Ағашаяқтың екі күйі және "Сылқылдақ" бар.

Кейін консерваторияның фольклор кабинетіне осы ауданнан үш ішекті домбыра келіп түсті. Бұл домбыраның шанағының ішіне даусын күшейту үшін квартаға келтіріліп екі металл қосымша ішек тартылған. Аспап тұтас ағашты ойып жасалынған. Ағаш пернелері қозғалмайды. Тиектің ішек үшін жасалған үш кертігі бар. Бұл оны сақтау үшін істелген. Аспап квинта мен квартаға келтіріліп бұралады.

Көп ішекті және екі ішекті домбыралардың құрылысында ұқсастық көп. Көп ішекті домбыралардың мойны қысқа, пернелері жылжымалы болған. Шығыс облыстарда кездесетін екі ішекті домбыралардың да мойны нақ осындай. Екі қосалқы ішегі бар екі ішекті домбыралар да кездеседі. Кейбір домбыраға сым ішек тағыла бастайды. Кейін жылжымалы пернелер тұрақты мыс пернелермен алмастырылды. Қосақталған екі сым ішекті және пернелері тұрақты бірегей домбыра 1967 жылы Талдықорған облысының Панфилов ауданынан табылды. Ол бұл күнде автордың музыкалық коллекциясында сақтаулы.

Екі ішегі аспаптың шанағының және мойнының ішінен өтетін домбыралар да бар. Оларда төрт немесе екі құлақ болады. Құлақ екеу болғанда ішектер мынадай ретпен тағылады: екі ішектің ұштары мойынға шалынады да мойынның ішіне жіберіледі, одан әрі шанақтың төменгі бөлігіндегі ролик арқылы сыртқа шығарылады, одан соң сырттан керіліп екі құлаққа бекітіледі. Міне, осы себепті құлақты бұрағанда ішкі және сыртқы ішектер бір мезгілде күйге келтіріледі. Дина Нүрпейісова атындағы халық аспаптары оркестріне қатысушы Қапар Темірәлиев 1960 жылы жасаған домбырада төрт ішек бар. Олардың екеуі шанақ пен мойынының ішінен өтеді. Төрт құлақ болуы арқасында әр ішек жеке күйге келтіріледі. Ішкі ішектер сыртқылармен унисон түрінде күйге келтіріледі де, аспаптың даусын күшейте түседі. Мойынның сағасының бір бөлігі ашық қалдырылады, ол ішек үзілген кезде жаңасымен ауыстыру ыңғайлы болуы үшін қажет.

Домбыраға қосалқы ішек тағылуы және ішекті қос-қостан тағу ол кездегі музыкант орындаушылардың аспаптың үнін жетілдіруді мақсат етіп, үнемі ізденіс үстінде болғанын көрсетеді. Қостанай облысының Боровское ауданында шанағының ішіне қоңыраушалар ілінгек домбыралар да кездесті. Мұндай домбыра жасаушы шебердің бірі - Саубай Ахметов екен. Таулы Алтай автономиялы облысының Қосағаш ауданында бұрын халық композиторы Бейсен деген кісі тұрған екен, ол үш дауысты күй шығарыпты.

Үш дауысты күйлерді алғаш зерттеп көргеннің өзінде-ақ олардың өзгеше әуезділігі байқалады. Музыка зерттеушісі Л. Тарасова үш дауысты "Сылқылдақ" күйікің ладо-тональдық, метрикалық, құрылымдық және басқа сипаттарын талдай келіп: "бұл күй бізге бұған дейін: белгілі күйлердің бәрінен мүлде өзгеше екен. Бүған "кінәлі" оның үш дауыстылығы, осы үш дауыстың нәтижесінде өте бір ерекше комплекстер, қазақ музыкасы үшін мүлде өзгеше әрі жаңа әуендер өмірге келген".

Көп ішекті домбыраларды тарту мәнері Қазақстанның, шығыс облыстарындағы домбырашылардың тартысына ұқсайды. Яғни күйлер ішектерді жеке-жеке шертіп ойнау тәсілімен орындалады. мұндай тәсіл республикамыздың бұл аймақтарында үш ішекті домбыраның сақталуына себепші болған. Үш ішекті домбырада орындалатын күйлер өзгеше естіледі және олардың орындалу тәсілі де басқаша.

Екі ішекті және үш ішекті домбыралардың көп ішекті жетігенмен және үш ішекті шертермен үқсастығы да жоқ емес. Үш ішекті домбыра тартудың қалыптасқан дәстүрін қазақтың аспаптық творчествосы дамуының неғүрлым ертеректегі кезеңіне жатқызуға болады. Домбыраның жетілдірілуі аспаптық музыканың дамуымен тығыз байланыста жүріп отырған. Бірі-біріне ұқсамайтын орындаушылық екі дәстүрдің орын алуын құрылысы және сыртқы түрі жағынан басқа-басқа екі түрлі домбыра жасалуына себепші болды. Осының бәрі қазақ халқының музыка мүрасын байыта түсті. Қазақстанның орталық, оңтүстік және шығыс облыстарының орындаушылық дәстүрі әлі күнге дейін жете зерттелінбей отырғанын айта кету керек.

Советтік заманда Қазақстанның аспаптық музыкасы дамытылуына байланысты екі ішекті домбыра жетілдіріліп қайта жасалды да оны тарту шеберлігі биік сатыға көтерілді. 1943 жылы Құрманғазы атындағы Қазақтың халық аспаптары оркестрі ұйымдастырылған шақта домбыраның бірнеше түрі бірден жасалынған-ды. Оркестрге әр жылдары жетекшілік еткен А. Жұбанов, Л. Хамиди, Л. Шаргородский, Ш. Қажығалиев, сондай-ақ музыка аспаптарын жасаушы шеберлер И. Романенко мен Қ. Қасымов домбыраны жетілдіру және домбыраның мүлде жаңа үлгілерін жасау жолында қажымай-талмай көп еңбек сіңірді. Домбыра мен қобыз Осакаровка музыкалық аспаптар фабрикасында және Алматыдағы мебель фирмасының музыкалық аспаптар цехында жасалынуда. Ал оларда жасалынып шығып жатқан аспаптардын, саны да, сапасы да аспапқа қойылатын талаптан көп төмен. Аспаптарды көптен шығару ісінің жолға қойылмай отырғаны, яғни сапалы аспаптың тапшылығы көркемөнерпаздар үйірмесінің кең қанат жайып дамуына, жас музыканттарды тәрбиелеп баулуға кедергі болып отыр.

Қазақ КСР Министрлер Кеңесі музыкалық аспаптарды шығару және сапаларын жақсарту жөнінде 1968 жылы 27 ақпанда қаулы қабылдаған болатын. Осы қаулыға сәйкес аспаптардың қолданылып жүрген түрлерін қайта жасауды және көне аспаптарды қалпына келтіруді қолға алған эксперименттік лабораториялар жұмыс істей бастады. бұл кезеңде ағаштың физикалық-механикалық және акустикалық қасиетін зерттеп анықтау барысында біраз жұмыстар атқарылды. Аспаптарды жобалау қазақ аспаптарының көне үлгілерін, сондай-ақ халық шеберлерінің тәжірибелері мен дәстүрлерін, этнографиялық материалды зерттеп-игеру негізінде жүргізілді.

Әр түрлі үлгідегі домбыралардың қақпақтары зерттелінді. Қақпақтың жеке бөлшектерін құрастырып жинағаннан кейінгі серпінін белгілеу үшін кергіш орнатылады. Қақпақты шанаққа отырғызғаннан кейін топты жаңғырық пайда болады. бұл шанақ пен қақпақтың арасындағы бір тұтас жаңғырық болып саналады. Қақпақты өңмеу жұмыстары оның тербеліс жиілігіне өзгеріс енгізеді, сондықтан қақпақ шанаққа бекітіліп, біржола өңделгеннен кейін тербеліс жиілігі қандай болатынын күні бұрын білуге болады. Оның үстіне ағаштық физикалық ерекшелігіне байланысты көлемі бірдей қақпақтардың өзіндік үн шығару қасиеті де әр түрлі. Солай бола тұрса да қақпақты қажетті интервал шамасында дыбыстайтын етіп күйге келтіруге болады. Тақтайшаларды іріктеу, қақпақтың қалыңдығын анықтау және серпінді орнату әрбір қақпақтың ерекшелігіне байланысты, бұл іске аса мұқият болған жөн. Қалаған үнді келтіру үшін қақпақтың бөліктерін дұрыс іріктеудің де маңызы бар. Қақпақ құрастырылғаннан кейін тақгайшалардың санына қарай реттей отырып қажетті үнді алуға болады.

Зерттеу жүмыстарын жүргізу нәтижесінде анықталғандай, егер қақпақтың көлемі неғүрлым кішірек болса, ағаштың тербеліс қасиеті де соғұрлым жиілей түседі. Қақпақты құрастырған және күйге келтірген шақта, сондай-ақ онын, параметрлерін белгілегенде осы жайларды ескерудің маңызы өте зор. Ағаштың тербеліс жиілігі оның физикалық қасиетіне де байланысты. Көлемі бірдей екі тақтайдың физикалық қасиеттері әр түрлі болса, олардан алынатын дыбыстың айырмашылығы да үш жарым тонға дейін алшақтайды. Жас ағашқа қарағанда кептірілген ағашты күйге келтіру оңай.

Қақпақ бірнеше шағын тақтайды желіммен біріктіру арқылы жасалынады. Қақпақты құрайтын тақтайлардық физикалық қасиеттері мен түсі бірдей болуы шарт. Тақтайша ағаштың табиғи жолақтары бойынша бір бағытта жымдастырылып біріктіріледі. Ені -250 мм, ұзындығы - 400 мм және қалыңдығы -2,5 мм етіп құрастырылған қақпақтың тербеліс жиілігі ағаштың физикалық қасиетіне қарай 207,64-233,08 гц шамасында болады. Егер қақпақтың қалыңдығы 3 мм болса, онда тербеліс жиілігі 233>08-277,12 гц шамасында болмақ.

Қақпақты күйге келтіру кезінде ескерілетін ендігі бір қажетті іс кергіш орнату. Қақпақтың жалпақ бөлігіне орнатылған кергіш қақпақтың тербеліс жиілігіне нұқсан келтірмейтін болуы шарт. Мысалы, егер кергіштін, ені-5 мм, ал биіктігі-6 мм болса, онда қақпақтың үні бір тон шамасында жоғарылайды. Тәжірибе көрсеткеніндей, қақпақтың алғашқы кездегі тербеліс жиілігін сақтау үшін серіппені бірте-бірте аласарта беру керек. Сынақ жүргізілгенде байқалғандай, қақпақтың тербеліс жиілігіне әсер ететін негізгі факторлар мыналар:

1. ағаштың физикалық қасиеті,

2. қақпақтың қалыңдығы мен жұқалығы және жанама түрде әсер ететін факторлар:

қақпақтың сәл ұзартылуы мен қысқартылуы,

өрнектеу.

Қақпақ үнінің тазалығы оның жақсылап жымдастырылуына, құрастырылуына және қалыңдығына байланысты.

Әр түрлі аспаптардың үнін келтіру әдісінде ортақ жайлар көп болғанымен әрбір қақпақты жекеше алып қарау керек. Домбыра қақпағын күйге келтіру де, осы аспаптың құлақ күйіне тәуелді. Домбыра-тенордың қақпағы тербеліс жиілігі -233, 08-261,6 гц шамасында дыбыс алуға қолайлы келеді, өйткені мұндай жиілік домбыраның мензурасына, оның құлақ күйіне және дыбыстау сипатна сәйкес келеді. Аспапта жұмсақ тембр, майда қоңыр дауыс пайда болады. Егер қақпақты құрастырғанда оның күйге келтірілуі ескерілмесе, онда, практикада бақыланғанындай, қақпақтың тербеліс жиілігі көбінесе 293,6-349,2 гц шамасында болады. мұндай жағдайда аспаптың даусы нашар шығады, тембрі қүлаққа жағымсыз келеді.

Қазір домбыраның қақпағы 2-5 бөлек тақтайдан құрастырылып жүр. Тақтай бөлшектерінің санына қарай қақпақты құрастырудың және күйге келтірудің жолдары өзгеріп отыруға тиісті. Егер қақпақ екі бөлшектен ғана құралса, онда оларды бір тонға келтіру қажет, ал егер үш бөлшектен құралатын болса ортадағы тақтай күйге келтіріледі. Төрт бөлшектен құрастырылса ортадағы екі тақтайдың күйге келтірілетін болуы маңызды, өйткені негізгі тонды беретін солар.

Сөйтіп, қақпақ жасаудың бүкіл процесін оны күйге келтірумен бір мезгілде жүргізу қажет, яғни:

қақпақтан өзіміз қажет еткен үнді оны әзірлеудің бастапқы сатысында-ақ алу керек;

егер қақпақтың үні құрастыру ісі басталған кездің өзінде-ақ, тым жоғары болса, келесі тәжірибе үстінде де қажетті үнді ала алмайсыз, сондықтан оны күйге келтіріп және аспаптың шанағына орнатып текке әлектенбеу керек;

аспаптың даусы жақсы болуы үшін қақпақтың үнін си-ге немесе си-бемольға жеткізу қажет;

егер бөлек тақтайшалардың арасы дұрыс желімделмесе қақпақ біртектес ағаштан құрастырылмаса, талшықтардың бағытталуы қисық болса, жарықшақ сызат

түссе, домбыраны күйге келтіру қиындайды.

Тәжірибе көрсеткеніндей домбыра-тенордын, қақпағының үніне қарап аспаптың тембрлік даусын күні бұрын білуге болады. Ал мұның, өзі аспаптарды көбінесе сапалы етіп жасауға мүмкіндік береді. Қақпақтың үні жақсы болса - тембрі жүмсақ, ал үні жоғары болса - тембрі ащы болады.

1970 жылы Осакаровка музыкалық аспаптар фабрикасында жасалған бес домбыраға лабораторияда талдау жасап көрген кезде, зерттеу мынаны көрсетті. Қалыңдығы 3,1 мм-ден - 4,1 мм-ге дейінгі қақпақтарды ашып қарадық. Артқы пружинаның биіктігі 5,2-5,6 мм шамасында екен. мұндай көлем тербелістің қасиетті жиілігін және дұрыс күйге келтіру үшін керек болатын шарттылыққа сай емес. Қақпақтың қалыңдығын бір мм-ге жұқартқан соң және пружинаның биіктігін тағы бір мм-ге кеміткен соң тербеліс жиілігі азайды. Қақпақтың үні жарты тоннан астам төмендеді. Егер бұрын тербеліс жиілігі 138,56 гц болған болса, енді ол 128,8 гц кеміді.

Мұнан қорытарымыз, көптеп шығарылатын домбыралардың дауыс шығару мүмкіндігін жақсарту үшін тэжірибе жүргізудің нәтижесінде алынған параметрлерді сақтау қажет екендігіне көз жеткізу қиын емес. Халық шеберлері аспаптың үнін жақсарту жолында үнемі ойластырып, көп ізденіп келген. Сондықтан да олар домбыраның формасы мен құрылысына ерекше назар аударған.

Қолға алып зерттеген бірнеше домбырамыз тұтас ағаштан ойып жасалған. Сырт қарағанда бұл домбыралар жалпақ сияқты, алайда, шанақтың қуысы тостағанша дөңгеленіп ойылған, ал мұның өзі аспаптың даусы жақсы шығуына мүмкіндік береді. Қақпаққа серіппе орнатылмаған, бұл жағдай шанақтағы қақпақтың үні бір қалыптан өзгермеуіне көмектеседі екен.

Белгілі шебер И. Романенко және басқа да шеберлердің қолымен жасалынған бірнеше домбыраға көрнекті музыканттар талдау жасады. Мысалы, атақты орындаушы Дина Нүрпейісова тартқан Домбыра-альттің қақпағын ашып көрдік. Дина Нүрпейісова аспапқа мейлінше сын көзімен қарап ең сапалысын ғана таңдап алған болуы керек. Оның осы домбырасын 1939 жылы шебер Ермек Арыстанов жасапты.

Талдау мынаны көрсетті: шанақтағы қақпақтың тербеліс жиілігі 281,5 гц-ге тең. Домбыра-альт қақпағының көлеміне қарағанда (ені -195 мм, ұзындығы -344 мм) мұндай тербеліс ең жақсы болып саналады. Қақпақтық тербеліс жиілігі оны бөліп алғанда да сол күйінде қалдық Қақпақтың қалыңдығы 2,3-2,5 мм шамасында, артқы серіппенің биіктігі -2,2-2,7 мм, онық ені -6,4 мм, алдыңғы серіппенің биіктігі -2,2-2,7 мм, оның ені - 4 мм.

Шанақтың тербеліс жиілігі 320,12 гц. Шанақтың көлемі: оны құрайтын бөлшектердің қалыңдығы 2,0-2,3 мм, шанаққа қондырылатын контробичайканың қалыңдығы 2.0-1,7 мм шамасында, контробичайкалардық ені - 1,2 мм, бөліктер мен контробичайкалардың жалпы қалыңдығы 4,0 мм. Аспаптың шанағы жаңғақ ағашынан, мойны - қайыңнан, қақпағы - шыршадан жасалған. Сөйтіп, нақ осы тектес домбыра үшін ең қолайлы қақпақ қандай болуы керек екені белгілі болып отыр. Қақпақтың тиісті дірілі шыршаны кептіру арқасында алынды. Серіппелердің көлемдері қақпақтың үніне нұқсан келтірмейтіндей етіп жасалған. Шанақтың, бөліктері мен контробичайкалары да тиісті көлемде, сондықтан шанаққа бекіткеннен кейін де қақпақ өз құлақ күйін сол бұрынғы қалпында сақтап қалды.

Құрылысы мен даусының түпкі ерекшеліктері сақталып қайта жасалған домбыра оркестрдің құрамында домбыра-тенор қызметін атқара бастады. Нақ осы домбыраның, арқасында дәстүрлі аспаптық музыка - күйлерді орындағанда оркестр даусы ұлттық өзгеше рең танытады. Домбыраның репертуары орыс классикасы шығармаларымен және қазіргі заманғы музыкалық шығармаларымен де байып отыр.

Аңқылдап алтын күрек домбырадан, Құйып тұр жазғы жылы жауғандай боп!
(І.Жансүгіров, Күйші)

Қолымдағы қу ағаш, сөйлеп тұрған бұл ағаш. Қолымдағы ағашым-алып жүрген домбыра.домбыра күнә деген сөз - Тек бір айтқан домбыра
(Қапшаған)

Домбыра сияқты екі ішекті музыкалық аспаптың мүмкіндігі зор. Солардың бірі домбырада шетелдік шығармаларды орындау болып табылады. Паганинидің төрт ішекті скрипкасында үлкен қиындықпен немесе басқа да әйгілі шетел композиторларының шығармалары, қазақтың киелі домбырасында оңай және әсем ойналады. Бұл қасиет әрбір музыкалық аспаптың үніне салына алмайды. Мысалы: Моцарттың "Түрік маршы" өте күрделі әрі жоғары темппен орындалатын шығармалардың бірі. Оның барлық вариациясын күй-сандықпен ойнап шығу тек қана нағыз шебер адамдардың қолынан келеді. Алайда, қазақтың домбырасында осы іспеттес вариациялар аса қиындық туғызбайды. Осыдан, қазақ ұлтының қос ішекті домбырасында дәстүрлі қазақ композиторларының шығармаларымен қоса, шетелдік шығармаларды асқан шеберлікпен әсем орындауға болады. Бұның өзі домбыраның ерекшелігінің бір дәлелі.

# data[].attributes.attachment_link.title
Домбыра - Уикипедия

# data[].attributes.attachment_link.description
Домбыра ( ноғ. Домбра) - қазақтар, ноғайлар және қалмақтар мәдениетінде бар екі ішекті, көп пернелі музыкалық аспабы. Алғаш эпикалық дәстүр шеңберінде жыр, толғау, термелерді сүйемелдеуге қолданылған домбыра кейін аспаптық шығарма - күй жанрының қалыптасуына ықпал еткен. Қазіргі кезде домбыра жеке әнді сүйемелдеуге, күй тартуға, халықтық-фольклорлық музыкада, классикалық шығармаларды орындауға қолданылатын, мүмкіндігі кең музыкалық аспап болып табылады.

# data[].attributes.headline
Знаешь ли легенды о домбыре

# data[].attributes.subject
Знаешь ли легенды о домбыре

# data[].attributes.body
Тогда пройди по видео)

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Зухра Булгарова

# data[].attributes.attachment_link.title
Легенда о домбре

# data[].attributes.headline
Какой строй у домбры

# data[].attributes.subject
Какой строй у домбры

# data[].attributes.body
Не знаешь тогда переходи по ссылке

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Пред началом настройки домбры необходимо убедиться, что струны правильно закреплены в колках. Наиболее надежный вариант - когда концы струн плотно прижаты к колкам ровными витками, идущими друг за другом по спирали. Также популярным методом можно назвать завязывание узелка, придерживающего струну в отверстии или прорези колка. В этом случае настройка домбры будет сохраняться правильной намного дольше.

Перед тем как переходить к настройке домбры определим направления вращения колка, которые повышают или понижают звук. Как правило, для понимания достаточно поворота на несколько градусов. Не стоит сразу сильно крутить колки, так как чрезмерное натяжение может привести к обрыву струны или другим поломкам в конструкции домбры.

Как настроить домбру через телефон

Когда домбра полностью готова к первой настройке, следует определиться с выбором способа. Одним из самых простых и доступных вариантов является использование мобильных приложений. Для смартфонов существует большое количество различных программ, которые позволяют настроить домбру, их можно скачать как для Android, так и для устройств с операционной системой IOS. Также на нашем сайте есть онлайн тюнер, который можно использовать, чтобы настроить домбру через телефон или компьютер без скачивания и установки приложений.

Настройка домбры: приложение в браузере

На сайте есть удобный тюнер для домбры, который расположен по легко запоминающейся ссылке. Он работает на любом телефоне, ноутбуке или компьютере, для использования требуется только микрофон и интернет.

По умолчанию используется автоматический режим, в котором микрофон определяет струну и то, насколько ее нужно ослабить или натянуть. При первом использовании на экране появится сообщение о том, что для авто настройки домбры необходимо дать разрешение на использование микрофона:

Чтобы прослушать звук нужной струны, необходимо отключить автоматический режим с помощью галочки "Auto" и выбрать необходимую ноту.

Программа достаточно чувствительна к окружающему шуму, но может использоваться, когда нужно настроить домбру, а тюнера с собой нет или приложение не установлено. Она не требует дополнительных затрат, хорошего слуха и опыта игры на музыкальных инструментах, по этому отлично подойдет как для начинающих, так и для опытных музыкантов.

Различные приложения для настройки домбры через телефон

Для того чтобы настроить домбру необязательно использовать программы, специально разработанные для нее. Наиболее часто используемая настройка струн идентична стандартной настройке 3-й и 4-й струн гитары, по этому подойдет любая программа для нее.

Наиболее популярными примерами приложений для настройки домбры можно назвать DaTuner и GuitarTuna. Их интерфейс понятен для неопытных пользователей и хорошо проработан. А главной особенностью является очень точное определение частоты колебаний струны, что позволяет настроить домбру даже при значительном уровне окружающего шума.

У GuitarTuna в процессе настройки на экране отображается удобный график, позволяющий с легкостью понять в какую сторону нужно крутить колок.

Процесс настройки в приложении для телефона GuitarTuna

На этой странице подробно разберем как настроить домбру на примере второй программы. Помимо нее также можно использовать и любой другой тюнер для гитары, который найдется в доступном магазине приложений. В том числе хорошо подойдет специально разработанное для казахской домбыры приложение "Домбра тюнер".

При первом открытии приложения будет предложено выбрать инструмент, который мы хотим настроить. Так как среди них нет домбры, выбираем обычную шестиструнную гитару, разрешаем использование микрофона, закрываем рекламу платной версии и переходим к настройке.

Настройка домбры соответствует настройке двух средних струн гитары (3 и 4) - это ноты G и D. Первая струна - та, что находится справа, если держать инструмент перед собой. Для начала немного ослабляем струны, выбираем в приложении ноту G и начинаем аккуратно крутить колок домбры. На экране отобразится график, который показывает, что натяжение струны недостаточно или наоборот избыточно.

Когда первая струна домбры будет настроена, на экране отобразится зеленая галочка. После этого для второй струны нужно повторить те же действия.

# data[].attributes.attachment_link.title
Как настроить домбру? (домбыру) | DombraBro.kz

# data[].attributes.attachment_link.description
Для того чтобы настроить домбру необязательно использовать программы, специально разработанные для нее. Настройка соответствует настройке двух средних струн гитары (3 и 4) - это ноты G и D. На этой странице подробно объясняем как настроить домбру на примере программы GuitarTuna.

# data[].attributes.headline
изучаем ноты 

# data[].attributes.subject
изучаем ноты 

# data[].attributes.body
Как там успехи получается?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Но́та ( лат. nōta - "знак", "метка") в музыке - графическое обозначение музыкальных звуков. Иногда используется как синоним к музыкальным звукам.

Нота - один из основных символов современной музыкальной нотации. Вариации в изображении ноты в сочетании с другими символами позволяют показать такие характеристики нотного звука, как высота, длительность и порядок исполнения по отношению к другим звукам.

До нот в европейской музыке использовались особые знаки - невмы. Современная музыкальная нотация восходит к трудам Гвидо д'Ареццо первой половины XI века, который начал записывать ноты на четырёхлинейном нотном стане. Впоследствии система дорабатывалась (добавилась пятая линейка, изменился внешний вид нот, ключи и т. д.), и в современном виде она существует с XVII века.

Во времена зарождения нотной записи с помощью нот могли быть зафиксированы только высоты звуков, но не ритм; в периоды ранней мензуральной ( XIII век), "чёрной" мензуральной ( XIV век) и "белой" мензуральной ( XV, XVI века) нотаций развивалась в основном эта составляющая записи музыки.

В настоящее время приняты следующие названия нот: До Ре Ми Фа Соль Ля Си. Ноты, расстояние между которыми кратно октаве, называются одинаково.

За эталон частоты ноты берётся нота "Ля" первой октавы, частота которой должна быть равной 440 Гц (т. н. A440 - современный эталон высоты, стандарт ISO 16). В равномерно темперированном строе отношение частот двух соседних нот (например, до и до-диез) равно ; таким образом, можно видеть, что отношение частот нот, отстоящих друг от друга на октаву, равно двум.

Приведённая выше система наименований обязана своим появлением гимну св. Иоанну " Ut queant laxis". За названия первых шести нот взяты первые слоги строк гимна, который пелся в восходящей октаве ( 6-ступенная гамма):

Названия шести нот ввёл Гвидо д'Ареццо (нота до у него называлась ут). В дальнейшем для удобства проговаривания при пении нота ут была заменена на до ( Джованни Дони, около 1640 года) и добавлена нота си (сокращение от "Sancte Ioannes"; Х. Вальрант, около 1574 года). В англоязычных странах и Венгрии нота си переименована в ти, чтобы не путать её с нотой C ("си") в латинской нотации, где она обозначает ноту до (см. ниже), а также для того, чтобы каждая нота имела свою согласную в слоге (таким образом, альтерированные ноты обозначаются другими согласными с той же гласной, что и основная нота).

Другая распространённая система обозначения нот - буквенная: ноты от до до си обозначаются буквами латинского алфавита C, D, E, F, G, A, H. Это - так называемая немецкая система обозначения, где нота си обозначается буквой H. Почти во всех европейских странах, кроме тех, для которых основным языком является английский язык, используется немецкая система. Буквой B в ней обозначают си-бемоль (это связано с использованием фригийского ля-минора в песнопениях).

Существует также и английская система обозначения (см. рисунок выше), в которой ноту си обозначают буквой B (то есть, начиная с ноты ля, последовательность нот точно соответствует начальным буквам латинского алфавита: A, B, C, D, E, F, G). Эта система наиболее распространена в США, Великобритании, частично используется в Голландии, Швеции. Поэтому в англоязычной литературе используются правила английской системы обозначения. В русских сборниках гитарных аккордов также нередко встречается английская система.

Далее, для добавления к ноте бемоля к её названию приписывают -es (например, Ces - до-бемоль), а для добавления диеза - -is (соответственно -eses и -isis для дубль-бемоля и дубль-диеза). Исключения в названиях: Aes = As, Ees = Es, а также Нes = B в немецкой системе (здесь справа выписаны используемые обозначения, а слева - те, которые могли бы показаться логичными). В английской системе нота си-бемоль не подлежит исключению и обозначается согласно указанному правилу: Bes.

Мнемонический приём для запоминания нот, расположенных на первой - пятой линейках нотоносца: ми, соль, си, ре, фа (с интервалом в терцию). Для удобства запоминания используется фраза: "Мигрировала Соль на Сицилию Регистрировать Фамилию". Для нот между линейками - фа (в буквенной системе - F), ля (A), до (C), ми (E) - используется мнемоническое правило, когда буквенные обозначения нот образуют английское слово face (лицо).

Существуют также упрощённая система записи нот, созданная для различных музыкальных инструментов: клавишная табулатура и гитарная табулатура. Табулатуру можно использовать не владея нотной грамотой.

Нотным станом (или нотоносцем) называются те пять линеек, на которых располагаются ноты. Линейки считают снизу вверх. Ноты в виде овальных помет записываются в порядке звучания слева направо. Каждая нота находится либо на какой-нибудь строке нотоносца, либо в междустрочии. Иногда используются добавочные линейки, расширяющие нотный стан вверх или вниз. Дополнительные линейки рисуются только на такую длину, какая требуется для написания нот, на них находящихся. Вертикальная позиция ноты (её высота на нотном стане) зависит от высоты её звучания. Каждой строке/междустрочию нотоносца присваивается некое порядковое нотное значение, при этом порядок нот не меняется (проще представить это в соответствии с белыми клавишами фортепиано). Например, если на второй линейке снизу находится нота "соль", то между первой и второй строкой располагается нота "фа", на первой - "ми" и так далее. Таким образом, чтобы определить позиции всех нот на нотоносце, достаточно определить позицию одной; остальные при этом вычисляются автоматически. Чтобы знать, какая нота выбрана как отправная, в музыке существуют - специальные символы, записывающиеся в левом конце нотоносца. Наиболее распространённый скрипичный ключ (ключ "соль", отдалённо напоминающий букву "G", латинское обозначение ноты) указывает на то, что на второй строке снизу поставлена нота "соль" первой октавы; басовый ключ (ключ "фа", восходящий своей графикой к букве "F") указывает на то, что второй строке сверху соответствует нота "фа" малой октавы. Реже в записи музыки встречаются другие ключи "соль" (старофранцузский), ключи "фа" (басопрофундовый). Партии определённых инструментов пишутся в ключах "до" (альтовом, теноровом, и других).

Существуют не только "чистые" ноты (" до", " ре", " ми", " фа", " соль", " ля", " си", обозначим их общей буквой "n"), но и их производные "n-диез", "n-бемоль", "n-дубль-диез", "n-дубль-бемоль", для обозначения которых слева от ноты пишутся символы диез, бемоль, дубль-диез и дубль-бемоль, называемые знаками альтерации. Эти же знаки (только одного вида - диезы или бемоли) могут стоять в начале каждой строчки нотоносца и означать, что все ноты данного названия исполняются в диезном или бемольном варианте (см. статью Тональность). Знаки, стоящие в начале строчки (при ключе) называются ключевыми, знаки, стоящие при отдельных нотах - случайными. Случайные знаки действуют во всех октавах в пределах одного такта. Есть ещё один знак альтерации - (дубль-бекар (практически вышедший из употребления в настоящее время), бекар-диез, бекар-бемоль). Он используется для отмены ранее указанного диеза или бемоля (как случайного, так и для ключевого). Бекар-диез используется для "частичной" отмены дубль-диеза, то есть "n-дубль-диез" сменяется на "n-диез"; аналогично используется бекар-бемоль. Дубль-бекар полностью отменяет действие дубль-диеза/дубль-бемоля.

Цвет овала нот, называемого головкой (чёрный или белый), палочки, приставленные к ним, называемые штилями, и небольшие штрихи на штилях, называемые флагами (или хвостами), указывают на их длительность. Основными длительностями нот являются целая (белая нота без штиля) и её половинные деления: половина (белая со штилем), четверть (чёрная со штилем), восьмая (чёрная со штилем и одним флагом), шестнадцатая (чёрная со штилем и двумя флагами), тридцать вторая (чёрная со штилем и тремя флагами) и т. д. Намного реже применяются более мелкие длительности (шестьдесят четвёртые и сто двадцать восьмые) и более крупные ( бревис, равная двум целым и обозначающаяся специальным знаком: белым прямоугольником с выступающими торцевыми сторонами). При этом длительность целой ноты есть величина относительная; она зависит от текущего темпа произведения. При задании длительности звучания целой автоматически задаются длительности звучания остальных типов нот.

Если подряд записаны несколько нот длительностью меньше четвертей, то они записываются под общим ребром - палочкой, соединяющей концы штилей. При этом, если ноты восьмые, ребро одинарное, если шестнадцатые - двойное и т. д. Это ребро иногда называют вязкой. В современной нотописи встречается объединение нот (чаще всего шестнадцатые, тридцать вторые и мельче) под одно ребро из разных тактов. При этом над тактовой чертой остаётся только одно ребро.

Бывает, что нужно записать ноту, длящуюся, например, три восьмых. Для этого есть два способа: либо берутся две ноты, в сумме дающие три восьмых (то есть четверть и восьмая) и соединяются - дугой с концами, почти касающимися овала нот, либо к более длинной длительности (в нашем случае - к четверти) справа от овала приписывается точка, означающая, что длительность ноты увеличена наполовину. Очень редки случаи, когда ставятся две точки. По строгим правилам нотописи, это ошибка. Ноты с точкой также могут объединяться под одним ребром. Существуют определённые правила, регламентирующие применение того или иного вида группирования нот. Они называются правилами группировки.

Наконец, бывает необходимым поделить какую-либо длительность не на две половины, а на три, пять или другое количество равных частей, не кратное двум. В этом случае используются триоли, квинтоли и другие аналогичные формы записи.

Для изменения длительности ноты в бо́льшую сторону на усмотрение исполнителя в записи используются ферматы. Кроме того, в нотной записи аналогично самим нотам используются паузы для записи участков без звучания.

В музыке XX столетия появились (правда, не прижились) такие знаки, как кластеры, белые и чёрные, применяющиеся для фортепианной музыки. Они представляют собой вертикальные прямоугольники разной высоты, снабжённые штилем и означают, что все белые (или чёрные, или все) клавиши в указанном диапазоне (от нижнего края кластера до верхнего) берутся одновременно. Чаще всего ладонью. Например, кластер покрыл пространство от первой линейки до четвёртой (в скрипичном ключе). Это означает, что должны быть нажаты ноты от "ми" первой октавы до "ре" второй.

Чередование сильных и слабых долей (внутреннего ритма) мелодии обуславливает её деление на такты. Такты разделяются тактовой чертой - тонкой вертикальной чертой, пересекающей все пять линеек.

Изображение ноты состоит из трёх элементов: вытянутого в горизонтальном направлении овала, называемого головка, присоединённой к ней вертикальной чёрточки, называемой штиль (от нем. Stiel - рукоятка, стержень), и присоединённой к штилю одной или нескольких изогнутых линий, называемых хвосты или флажки ( хвост, флажок). Головка может быть пустой или заполненной, штиль и хвосты могут отсутствовать.

Заполненность или незаполненность головки, наличие штиля и хвостов, а также их количество определяют относительную длительность обозначаемого звука.

Расположение головки ноты относительно линеек нотоносца определяет высоту звука, а взаимное расположение нот - порядок их исполнения.

При записи музыки ноты размещаются на нотном стане таким образом, чтобы головки нот находились точно на линиях и посередине между ними (на междустрочиях). Каждой такой позиции соответствует одна из 7 основных ступеней, повторяющаяся в разных октавах каждые 7 позиций (через каждые четыре линии). Соответствие ступеней и позиций на нотном стане задаётся ключом, при этом основная ступень позиции может быть повышена или понижена ключевыми и/или случайными знаками альтерации. Таким образом, точная высота обозначаемого звука определяется исходя из положения ноты на нотном стане с учётом ключей и знаков альтерации.

# data[].attributes.attachment_link.title
Нота (музыка) - Википедия

# data[].attributes.attachment_link.description
Но́та ( лат. nōta - "знак", "метка") в музыке - графическое обозначение музыкальных звуков. Иногда используется как синоним к музыкальным звукам. Нота - один из основных символов современной музыкальной нотации. Вариации в изображении ноты в сочетании с другими символами позволяют показать такие характеристики нотного звука, как высота, длительность и порядок исполнения по отношению к другим звукам.

# data[].attributes.headline
Знаешь ли сколько ключей  бывает в музыке

# data[].attributes.subject
Знаешь ли сколько ключей  бывает в музыке

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
музыкальный ключ

# data[].attributes.attachment_link.title
Сколько музыкальных ключей существует?

# data[].attributes.attachment_link.description
В пятилинейной тактовой нотации, которая считается классической для музыки, существуют три ключа. Это ключ "до", ключ "фа" и ключ "соль". Тот кто занимался музыкой чаще всего сталкивался со скрипичн

# data[].attributes.headline
домбра  состоит .....

# data[].attributes.subject
домбра  состоит .....

# data[].attributes.body
нупишу