# data[].attributes.headline
  Διακοπές στους Αρκιούς

# data[].attributes.subject
  Διακοπές στους Αρκιούς

# data[].attributes.body
http://www.dodecanese-islands.com/gr/arki/gr_arki.html

# data[].attributes.headline
   Η ιστορία της νησίδας Γυαλί

# data[].attributes.subject
   Η ιστορία της νησίδας Γυαλί

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σε συνέχεια της ιστορικής για τη Νίσυρο απόφασης της Βουλής των Ελλήνων, της 28ης Ιουλίου 2017 με την ψήφιση του νόμου "Προσαρμογή της Ελληνικής Νομοθεσίας στις διατάξεις της οδηγίας ΕΕ2016/881 και άλλες διατάξεις", όπου στο μέρος 1ο Άρθρο 26, παραχωρήσεις Δημοσίων ακινήτων, παράγραφος 4, γίνεται η παραχώρηση του Ανατολικού τμήματος του Γυαλιού στο Δημο Νισύρου, είναι αναγκαίο να γίνει μια αναφορά στην ιστορία της νησίδας Γυαλί και του ιδιοκτησιακού της καθεστώτος μέχρι χθες.
Γεωγραφικός και εδαφολογικός προσδιορισμός
Η νησίδα Γυαλί είναι ένα από τα έξι μικρονήσια που περιβάλλουν τη Νίσυρο. Τα υπόλοιπα πέντε είναι η Παχειά, η Πυργούσα, η Κανδελιούσα, η Στρογγυλή και ο Άγιος Αντώνιος.

Είναι νησί ηφαιστειακής προέλευσης και κατά τους γεωλόγους, δημιουργήθηκε πριν από 200.000 χρόνια, από συσσώρευση πυροκλαστικών υλικών, τα οποία εκτινάχθηκαν από το ηφαίστειο της Νισύρου, ίσως δε και από άλλα γειτονικά ηφαίστεια, που πρόσφατα εντοπίστηκαν στον γύρω θαλάσσιο βυθό.

Βρίσκεται στα Βόρεια της Νισύρου και σε απόσταση 3 ν. μιλίων από αυτή, απέχει περί τα 8 ν. μίλια από τις Νότιες ακτές της Κω, ενώ στα Ανατολικό και σε απόσταση περί τα 16 ν. μίλια βρίσκονται οι ακτές της Μ. Ασίας.

Η έκταση του νησιού φτάνει τα 4,5 τ. χιλιόμετρα, έχει σχήμα μακρόστενο, με μήκος περί τα 4 χιλιόμετρα. Το μεσαίο τμήμα του νησιού μήκους 90 και πλάτους 300 μέτρων είναι επίπεδο και καλλιεργήσιμο, γι' αυτό και πήρε την ονομασία "κάμπα" (από το κάμπος). Το τμήμα αυτό συνδέει τα δυο άκρα του νησιού, καθ' ένα από τα οποία είναι υπερυψωμένο σε μορφή λόφου, με υψόμετρο ο καθένας περί τα 180 μ., καταλήγουν δε το μεν Ανατολικό στο ακρωτήριο Καμάρα, το δε Δυτικό στο ακρωτήριο Καλούτσι.

Ο λόφος προς την Ανατολική πλευρά καλύπτεται σε αρκετά τμήματα από πυκνή θαμνώδη βλάστηση, υπάρχουν καλλιεργήσιμα τμήματα, ενώ στο υπέδαφος κρύβονται πλούσια κοιτάσματα από Περλίτη και Οψιανό.

Στη Δυτική πλευρά ο λόφος καλύπτεται από πυκνό δάσος από πεύκα, κουμαριές ενώ κατά διαστήματα έχουν φυτρώσει και κέδροι. Και είναι όντως αξιοπερίεργο το ότι κανένα από τα δένδρα αυτό δεν ευδοκιμεί στο παρακείμενο νησί της Νισύρου. Όλος ο λόφος αποτελείται από ελαφρόπετρα, της οποίας γίνεται συστηματική εκμετάλλευση.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Μετά την κατάληψη των Δωδεκανήσων από τους Οθωμανούς το 1520, η κυριότητα της νησίδας ΓΥΑΛΙ περιήλθε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμφωνα με στοιχεία, που τηρούνται στο ισχύσαν κατά το παρελθόν Κτηματολόγιο του Δήμου Μανδρακίου Νισύρου, (σελ. 282), το δικαίωμα ιδιοκτησίας της νησίδας παραχωρήθηκε με την υπ' αριθμ. 52/1.5.1869 βεζιρική διαταγή σε Νισυρίους καλλιεργητές για βοσκή και καλλιέργεια.

Όμως εκείνοι, θέλοντας να βοηθήσουν πτωχότερους συμπατριώτες τους, μεταβίβασαν τα δικαιώματα κυριότητας, με την από 12 Σεπτεμβρίου 1869 πράξη τους στις Κοινότητες του νησιού "προς όφελος των πτωχών και απόρων κατοίκων".

Ύστερα από την εξέλιξη αυτή, η κυριότητα του ΒΑ τμήματος του νησιού περιήλθε στην Κοινότητα Εμπορειού, το δε υπόλοιπο νησί στο Δήμο Μανδρακίου, καθεστώς που τηρήθηκε ως τα πρώτα χρόνια της κατάληψης των νησιών από τους ιταλούς.

Γιατί μετά, το Γυαλί έπεσε θύμα των σχεδίων των Ιταλικών αρχών κατοχής, τα οποία απέβλεπαν στην απαλλοτρίωση εκτάσεων, που προσφέρονταν για ανάπτυξη επιχειρήσεων, ανέγερση στεγαστικών εγκαταστάσεων, λειτουργία και εκμετάλλευση ορυχείων κ.λ.π.. Με το σκεπτικό αυτό αφαίρεσαν επ' ωφελεία τους την πλήρη κυριότητα νομή και κατοχή από το Δήμο Μανδρακίου και την Κοινότητα Εμποριού και την διατήρησαν εφεξής αποκλειστικώς οι ίδιοι, μέχρι την πτώση και τη συνθηκολόγησή τους, κατά το Β' παγκόσμιο πόλεμο.

Μετά το τέλος του πολέμου και την παραχώρηση, όπως προαναφέρθηκε, των νησιών στην Ελλάδα, ο Νόμος 547/ 48 άρθ. 1(ΦΕΚ 39Α14.2.1948) αποκατέστησε, μεταξύ άλλων και τη διοικητική διάρθρωση της Νισύρου, δημιουργώντας ένα Δήμο και δύο Κοινότητες.

Η εδαφική έκταση του δήμου και των Κοινοτήτων διαμορφώθηκε σύμφωνα με το προϋφιστάμενο καθεστώς, δηλαδή ο δήμος Μανδρακίου περιλάμβανε τη δυτική πλευρά της νησίδας Γυαλί, και τις νησίδες, Κανδελιούσα και Πυργούσα, η Κοινότητα Εμπορειού την Δυτική πλευρα της νησίδας Γυαλί, τον Άγιο Αντώνιο και τη Στρογγυλή και η Κοινότητα Νικιών την Παχειά.

Έτσι είχαν τα πράγματα, όταν το Υπουργείο Οικονομικών, θέλοντας να τακτοποιήσει εκκρεμότητες κτημάτων του δημοσίου τα οποία κατείχαν και ενέμοντο ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα, προώθησε το Ν.3800/1957 ΦΕΚ 256Α/57 με το άρθρο 18 του οποίου "μετεβίβασε δωρεάν κατά πλήρες δικαίωμα κυριότητος, νομής και κατοχής νησίδες χρησιμοποιούμενες υπό των δήμων προς βόσκησιν ζώων περιελθούσες εις το Δημόσιον, δυνάμει διατάξεων της παρ. 1 του ΧIV Παραρτήματος της Συνθήκης Ειρήνης μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας, κυρωθείσης δια του Ν.Δ. 423/1947". Με την περίπτωση "ζ" της παρ. 1 του αρθ. 18 του νόμου αυτού, παραχωρήθηκαν στο δήμο Μανδρακίου Νισύρου οι νησίδες Πυργούσα, Κανδελιούσα και το δυτικό τμήμα της νησίδας Γυαλί, "το ως βοσκότοπος χρησιμοποιούμενον".

Προ της ψηφίσεως του νόμου, το υπουργείο ζήτησε από τους οικείους Δήμους να υποβάλουν εντός τακτής προθεσμίας τους κατεχομένους τίτλους ιδιοκτησίας ή να επιβεβαιώσουν την κατοχή και νομή των νησίδων, πιθανόν, για να υπάρχει δικαιολογητικός λόγος για την δωρεάν παραχώρηση που θα ακολουθούσε. Και ενώ ο Δήμος, -τότε - Μανδρακίου συμμορφώθηκε εμπρόθεσμα, οι Κοινότητες Εμπορείου, και Νικιών δεν υπέβαλαν δήλωση ότι χρησιμοποιούν τις ανωτέρω νησίδες που είχαν στη νομή και κατοχή τους και χρησιμοποιούσαν ως βοσκοτόπους, με αποτέλεσμα οι νησίδες να μην παραχωρηθούν στις Κοινότητες αυτές. Αξιοσημείωτο είναι ότι οι Κοινότητες αυτές δεν υπέβαλαν δήλωση και όταν με μεταγενέστερο Νόμο παρεχωρήθη νέα προθεσμία ενός έτους.

Το Ανατολικό τμήμα του Γυαλιού από την παραχώρησή του το 1869 έως το έτος 1969, ήτοι για έναν ολόκληρο αιώνα, κατείχε και νεμόταν διανοία κυρίου με την βεζυρική διαταγή η Κοινότητα Εμπορειού.

Το έτος 1969, όμως, το Ελληνικό Δημόσιο, παραγνωρίζοντας την πρόδηλη κυριότητα της Κοινότητας και αμφισβητώντας ανοιχτά αυτήν αφού δεν είχε υποβληθεί δήλωση για παραχώρηση από το Ελληνικό δημόσιο, προέβη σε προκήρυξη διαγωνισμού για την εκμετάλλευση του ανατολικού τμήματος της νήσου Γυαλί.

Αμέσως, η Κοινότητα Εμπορειού αποτάθηκε στο Γνωμοδοτικό Συμβούλιο Δημοσίων Κτημάτων, προκειμένου να αναγνωρισθεί η κυριότητά της. Το Συμβούλιο, με την αιτιολογία ότι παραλήφθηκε η αναγνώριση της κυριότητας της Κοινότητας επί του ανατολικού τμήματος με τον προαναφερόμενο νόμο 3800/1957, έκρινε, δυνάμει της υπ' αριθμό 41/1970 γνωμοδότησής του, ότι η απόδοση της νήσου "....μόνον διά νόμου δύναται να χωρήσει ....".

Με την χθεσινή ψήφιση του νόμου το Γυαλί ανήκει πιά εξ' ολοκλήρου στον Δήμο Νισύρου.

Η νήσος Γυαλί αποτελεί ιστορικό, πολιτιστικό και οικονομικό τμήμα, αναπόσπαστο της Νισύρου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Νίσυρος: Η ιστορία της νησίδας Γυαλί και το ιδιοκτησιακό της καθεστώς μέχρι χθες | Η ΡΟΔΙΑΚΗ

# data[].attributes.attachment_link.description
Σε συνέχεια της ιστορικής για τη Νίσυρο απόφασης της Βουλής των Ελλήνων, της 28ης Ιουλίου 2017 με την ψήφιση του νόμου "Προσαρμογή της Ελληνικής ...- Νίσυρος: Η ιστορία της νησίδας Γυαλί και το ιδιοκτησιακό της καθεστώς μέχρι χθες - Η ΡΟΔΙΑΚΗ

# data[].attributes.headline
    Κάστρο Αλιμιάς

# data[].attributes.subject
    Κάστρο Αλιμιάς

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Αλιμιά (ή Αλιμνιά) είναι νησάκι στα Δωδεκάνησα, δυτικά της Ρόδου, σε απόσταση 6 ναυτικών μιλίων από τη Χάλκη. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο. Το νησάκι επισκέπτονται καθημερινά το καλοκαίρι μικρά εκδρομικά καΐκια που φέρνουν επισκέπτες για μια ολιγόωρη εκδρομή με μπάνιο στην πεντακάθαρη θάλασσα.

Το νησί έχει δύο καλά φυσικά λιμάνια και κατά τη Ελληνιστική περίοδο χρησίμευε σαν ναύσταθμος του Ροδιακού στόλου. Η χρήση της νησίδας ως ναυτικής βάσης συνεχίστηκε και κατά τους βυζαντινούς χρόνους, όπως και κατά την διάρκεια της κυριαρχίας της Ρόδου από τους Ιωαννίτες Ιππότες, τους Τούρκους και τους Ιταλούς.

Σε απόκρημνο βράχο, στο ψηλότερο σημείο του νησιού υπάρχει ένα μικρό αρχαίο κάστρο που προφανώς χρησίμευε για παρατηρητήριο της θαλάσσιας περιοχής γύρω από το ναύσταθμο.

Τμήμα του ελληνιστικού κάστρου χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του μεσαιωνικού, κάστρου. Το νησί είχε παραχωρηθεί σαν φέουδο από τους Ιωαννίτες στην οικογένεια Ασάντι (που κατείχε και τη Χάλκη) ήδη από τον 14ο αιώνα, αλλά η ολοκλήρωση της οικοδόμησης του κάστρου έγινε μόλις το 1475. Φαίνεται ότι πριν το 1470 χρησιμοποιόταν μόνο περιστασιακά ενώ αποφασίστηκε η ενίσχυσή του στα πλαίσια του μεγάλου αμυντικού προγράμματος των Ιπποτών στη δεκαετία του 1470.

To κάστρο όμως εγκαταλείφθηκε πολύ γρήγορα, το 1479, και δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε ποτέ. Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν η έλλειψη νερού.

Σήμερα στέκεται με κατεστραμμένες τις επάλξεις του, σε όλη τη νότια πλευρά του.
Λίγο πιο κάτω, υπάρχουν εμφανή ίχνη της θεμελίωσης ενός αρχαίου πύργου, ο οποίος είχε και περίβολο. Το φρούριο των Ιωαννιτών κτίστηκε πάνω σε ένα άλλο οικοδόμημα των ελληνιστικών χρόνων, μέρος της οχύρωσης του οποίου, ακόμα διακρίνεται.

Τα δικά σας σχόλια:

Δεν υπάρχουν σχόλια
Στείλτε σχόλιο, παρατήρηση, πληροφορία:
Η απευθείας υποβολή σχολίων μέσα από την ιστοσελίδα έχει απενεργοποιηθεί. Αν θέλετε να στείλετε κάποιο σχόλιο, χρησιμοποιήστε τη φόρμα επικοινωνίας.

Αν το επιθυμείτε, το μήνυμα που θα στείλετε με αυτόν τον τρόπο θα δημοσιευθεί στα σχόλια αυτής της σελίδας.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
καστρα ελλαδας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελληνικά κάστρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ιστορία κάστρων

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
προέλευση κάστρων

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βυζαντινά φρούρια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
καστρο ωριας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
φραγκοκάστελλο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
φραγκικα καστρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βενετσιανικο καστρο

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μεσαιωνικα καστρα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βυζαντινα καστρα κάστρο αλιμιάς ή κάστρο αλιμνιάς

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δήμος χάλκης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μανώλης Παπαθανασίου

# data[].attributes.attachment_link.title
Κάστρο Αλιμιάς

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Αλιμιά (ή Αλιμνιά) είναι νησάκι στα Δωδεκάνησα, δυτικά της Ρόδου, σε απόσταση 6 ναυτικών μιλίων από τη Χάλκη. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο. Το νησάκι επισκέπτονται καθημερινά το καλοκαίρι μικρά εκδρομικά καΐκια που φέρνουν επισκέπτες για μια ολιγόωρη εκδρομή με μπάνιο στην πεντακάθαρη θάλασσα.

# data[].attributes.headline
 Η ακατοίκητη Αλιμιά και η ιστορία της.

# data[].attributes.subject
 Η ακατοίκητη Αλιμιά και η ιστορία της.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το ακατοίκητο αλλά "παραδεισένιο" νησί της Αλιμιάς, που βρίσκεται ανάμεσα στη Ρόδο και τη Χάλκη στα Δωδεκάνησα, επιλέχτηκε από το μεγάλο ταξιδιωτικό πρακτορείο του Βελγίου "Beyond Borders" για τη διοργάνωση του καινοτόμου παιχνιδιού επιβίωσης με τίτλο "The Island". Πρόκειται για ένα νέο προϊόν, το οποίο εισάγει για πρώτη φορά στον κόσμο το συγκεκριμένο πρακτορείο, απευθύνεται σε ταξιδιώτες που τους αρέσει η περιπέτεια και η εξερεύνηση των ορίων τους και εγκαινιάζεται στα Δωδεκάνησα μετά από ενέργειες του Γραφείου ΕΟΤ Ολλανδίας και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου.

Το ταξίδι-περιπέτεια σε αυτό το μικρό νησί τωνΔωδεκανήσων (έκτασης, μόλις, 7,4 τετ. χλμ.) θα πραγματοποιηθεί από τις 13 έως τις 23 Οκτωβρίου. Η βασική ιδέα γύρω από την οποία αναπτύσσεται η δραστηριότητα είναι πως κατά τη διάρκεια των έντεκα ημερών, οι συμμετέχοντες-διαγωνιζόμενοι θα περάσουν διάφορες δοκιμασίες επιβίωσης, όπως π.χ. να φτιάξουν καταφύγιο, να βρουν τροφή κ.ά., χωρίς τη βοήθεια τεχνολογικών προϊόντων (κινητών τηλεφώνων, αυτοκινήτων κ.λπ.). Κατά τη διάρκεια των "δοκιμασιών" αυτών, οι συμμετέχοντες θα συγκεντρώνουν πόντους ή θα εξασφαλίζουν κάποιο μικρό έπαθλο, ενώ στο τέλος του παιχνιδιού ο διαγωνιζόμενος που θα έχει συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους θα κερδίσει το μεγάλο έπαθλο. Μετά την ολοκλήρωση του ταξιδιού επιβίωσης, όλοι όσοι συμμετείχαν θα μεταφερθούν στη Χάλκη, όπου θα τους προσφερθεί διανυκτέρευση και γεύμα με τοπικές λιχουδιές, ενώ θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν και το πανέμορφο αυτό νησί των Δωδεκανήσων. Ήδη, στο παιχνίδι έχουν δηλώσει συμμετοχή υποψήφιοι από το Βέλγιο, τη Γερμανία, την Ολλανδία και την Αυστρία.

Η Αλιμιά ανήκει στον Δήμο Χάλκης και περιλαμβάνεται στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο NATURA 2000. Διαθέτοντας τους φυσικά προστατευμένους όρμους του Αγίου Γεωργίου (νοτιοδυτικά) και του Εμπορειού (ανατολικά), που προσφέρουν ασφαλές καταφύγιο σε μικρά σκάφη, είναι πολύ δημοφιλής προορισμός για ημερήσιες εκδρομές από τα γύρω νησιά, καθώς δίνει τη δυνατότητα για βουτιές στα κρυστάλλινα νερά του, ψάρεμα και πεζοπορία. Στον όρμο του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται ο ομώνυμος οικισμός, ο οποίος μολονότι εγκαταλείφθηκε από τους κατοίκους του τη δεκαετία του 1940 έχει κηρυχτεί ως παραδοσιακός από το 1978, η εκκλησία του Αγίου Μηνά σε μικρό ακρωτήρι, καθώς και στρατώνες που κατασκευάστηκαν κατά την περίοδο της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα (1912-1943). Στο ψηλότερο σημείο του νησιού (269 μ.) υπάρχουν τα ερείπια μεσαιωνικού κάστρου, που κτίστηκε το 1475 από τους Ιωαννίτες Ιππότες της Ρόδου στη θέση παλαιότερου ελληνιστικού οχυρού. Εξάλλου, στον όρμο του Εμπορειού διακρίνονται τάφοι ρωμαϊκών χρόνων, βάσεις νεωρίων της ελληνιστικής εποχής και θεμέλια παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

"Αυτό το ερημικό νησί ήταν ακριβώς ό,τι αναζητούσαμε" δήλωσε ενθουσιασμένος ο Joris Meermans, στέλεχος του πρακτορείου "Beyond Borders" και πρόσθεσε: "Είμαστε βέβαιοι ότι αυτή μπορεί να είναι η αρχή μιας καλής και μακρόχρονης συνεργασίας με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και το Δήμο Χάλκης". Την ίδια στιγμή, οι τοπικοί παράγοντες εκτιμούν πως τα οφέλη από τη διεξαγωγή του παιχνιδιού θα είναι τεράστια, ιδιαίτερα αν η Αλιμιά καθιερωθεί ως ο μόνιμος τόπος διεξαγωγής του και συνδυαστεί με πακέτο διακοπών και δράσεων στα γύρωνησιά , κάτι που φαίνεται να εντάσσεται και στις προθέσεις του πρακτορείου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Στην ακατοίκητη Αλιμιά των Δωδεκανήσων το παιχνίδι επιβίωσης "The Island"

# data[].attributes.attachment_link.description
Το ακατοίκητο αλλά "παραδεισένιο" νησί της Αλιμιάς, που βρίσκεται ανάμεσα στη Ρόδο και τη Χάλκη στα Δωδεκάνησα, επιλέχτηκε από το μεγάλο ταξιδιωτικό πρακτορείο του Βελγίου "Beyond Borders" για τη διοργάνωση του καινοτόμου παιχνιδιού επιβίωσης με τίτλο "The Island".

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πλησιάζοντας, παρατηρείς ότι τα όμορφα δάση με τις κουμαριές και τα πεύκα εναλλάσσονται με τα ανοιχτά ορυχεία.

Αν προσέξεις, θα δεις και δυο σημαίες ελληνικές να ανεμίζουν - έξι ναυτικά μίλια χωρίζουν το νησί από τα τουρκικά παράλια.

Το Γυαλί είναι ένα ηφαιστειογενές νησί των Δωδεκανήσων, το οποίο έχει κηρυχθεί: Τοπίο Φυσικού Κάλλους. Ο αριθμός των κατοίκων δεν ξεπερνάει τους 21.

Στην επανάσταση του 1821 εδώ έβρισκε καταφύγιο ο Ανδρέας Μιαούλης.

Στο Γυαλί γίνεται εξόρυξη ελαφρόπετρας και περλίτη και κατά την αρχαιότητα γινόταν η εξόρυξη οψιανού για την κατασκευή εργαλείων.

Στο Γυαλί έχει ανασκαφεί αρχαίο νεκροταφείο, έχουν βρεθεί ερείπια οικισμού της Τελικής Νεολιθικής περιόδου (4η χιλιετία π.Χ.) και δυο χωνευτήρια με σκωρίες τήξης χαλκού τα οποία χρονολογούνται από το 6.000 έως το 5.300 π.Χ., που αποδεικνύουν την πρώιμη άσκηση μεταλλουργίας.

Το μέγεθός του δεν υπερβαίνει τη δυνατότητα πεζοπορίας μιας μέρας. Στο Γυαλί μπορεί ο επισκέπτης να θαυμάσει τα φυσικά και οικολογικά χαρακτηριστικά του νησιωτικού οικοσυστήματος, το ανάγλυφο, τη βλάστηση, τη χλωρίδα, την παρουσία πανίδας, τις παραλίες, τις μετεωρολογικές συνθήκες, την πανοραμική θέα του κυρίαρχου πελάγους και την ύπαρξη των προϊστορικών μνημείων.

Η κατοίκηση της νησίδας συνεχίζεται στους ιστορικούς χρόνους και το Γυαλί ακολουθεί τις τύχες της Νισύρου. Πιθανώς ταυτίζεται με την Κισηρούσα του Πλίνιου, η οποία βρισκόταν απέναντι από το ακρωτήριο της Κνίδου.

Στη θέση Κάστρο, στη βόρεια πλευρά του νοτιοδυτικού τμήματος του νησιού, εντοπίστηκαν υπολείμματα οχύρωσης της Ελληνιστικής περιόδου και δεξαμενή.

Πλήθος οστράκων ελληνιστικών αγγείων στο βορειοανατολικό τμήμα και αναλημματικός τοίχος μαρτυρούν την κατοίκηση στο Γυαλί, ενώ τάφος στην ίδια περιοχή χρονολογείται στην Παλαιοχριστιανική περίοδο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Summer @eirinika: Πάμε στο Γυαλί: Το "άγνωστο" νησί της ελαφρόπετρας, με εξωπραγματική ομορφιά - ανάμεσα σε Κώ & Νίσυρο

# data[].attributes.attachment_link.description
Πλησιάζοντας, παρατηρείς ότι τα όμορφα δάση με τις κουμαριές και τα πεύκα εναλλάσσονται με τα ανοιχτά ορυχεία. Αν προσέξεις, θα δεις και δυο σημαίες ελληνικές να ανεμίζουν - έξι ναυτικά μίλια χωρίζουν το νησί από τα τουρκικά παράλια. Το Γυαλί είναι ένα ηφαιστειογενές νησί των Δωδεκανήσων, το οποίο έχει κηρυχθεί: Τοπίο Φυσικού Κάλλους.

# data[].attributes.headline
     Φαρμακονήσι

# data[].attributes.subject
     Φαρμακονήσι

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Φαρμακονήσι (Νήσος Φαρμακούσα και Φαρμάκω) είναι ένα μικρό ελληνικό νησί του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα, λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τα βότανα που υπήρχαν εκεί στην αρχαιότητα. Η απόσταση από τα παράλια της Μικράς Ασίας είναι 5,5 ν.μ.. Βόρειά του, στα 9,5 ν.μ., βρίσκεται το Αγαθονήσι. Είναι άνυδρο και βραχώδες, ενώ η χλωρίδα του δεν είναι ιδιαίτερα πλούσια, καθώς επίσης και η πανίδα του. Το μόνο που αφθονεί στο νησί είναι οι αγροαρουραίοι και τα χταπόδια στη θάλασσα γύρω του. Έχει έκταση 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Ο πληθυσμός του είναι 10 κάτοικοι (απογραφή 2011). Υπάγεται διοικητικά στο δήμο Λέρου του νομού Δωδεκανήσου και βρίσκεται 12 ν.μ. ΒΑ της Λέρου.

Οι Κώες θρυλούν πως ο Ιπποκράτης μάζευε βότανα από το νησί, πάνω στο οποίο υπάρχει η βάση αρχαίου ναού κοντά στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Ανήκε στη μικρή νησιωτική ομάδα των λεγόμενων μιλησιακών νησιών, που είχαν συμπεριληφθεί στην επικράτεια της Μιλήτου, για την ελεύθερη και ασφαλή διέξοδό της στον θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου. Επιφανειακά ευρήματα, θραύσματα πήλινων αγγείων και λίθινα εργαλεία δείχνουν ότι η νησίδα κατοικήθηκε ήδη από την προϊστορική περίοδο. Στο ύψωμα Άγιος Γεώργιος, που δεσπόζει και ελέχει τις θαλάσσιες διαδρομές, διατηρούνται δύο πύργοι. Από τον όρμο των Θόλων, το κύριο φυσικό λιμανάκι του νησιού, έως την Παλιόμαντρα υπάρχουν ίχνη κτισμάτων και ψηφιδωτών δαπέδων της ύστερης ρωμαϊκής περιόδου.

Η Φαρμακούσα συνέδεσε το όνομά της με μια μεγάλη μορφή της ιστορίας, τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος το 74 π.Χ. σε νεαρή ηλικία αιχμαλωτίστηκε από Κίλικες πειρατές, "περί την Φαρμακούσαν νήσον". Όταν οι πειρατές, όπως παραδίδεται από τον Πλούταρχο, εζήτησαν ως λύτρα είκοσι τάλαντα, αυτός "κατεγέλασεν", διότι δεν γνώριζαν ποιον συνέλαβαν, τους υποσχέθηκε πενήντα και έστειλε ανθρώπους του να τα συγκεντρώσουν. Παρέμεινε στη Φαρμακούσσα αιχμάλωτος 38 ημέρες, χρησιμοποιώντας τους πειρατές ως ακροατές όσων έγραφε. Μόλις ήλθαν τα λύτρα από τη Μίλητο και ελευθερώθηκε, ο Καίσαρ αμέσως ναύλωσε πλοία από το λιμάνι της Μιλήτου, κυνήγησε τους πειρατές, και αφού τους συνέλαβε, τους έστειλε στο δεσμωτήριο της Περγάμου, όπου και τους σταύρωσε όλους.

Επί βυζαντινής εποχής ανήκε, μαζί με το διπλανό κατοικημένο Αγαθονήσι, στη Μονή της Πάτμου.

Στο ψηλότερο σημείο λειτουργεί φάρος με ενέργεια από ηλιακούς συλλέκτες.

Στη χλωρίδα κυριαρχεί ο κέδρος. Σιτηρά καλλιεργούνταν παλαιότερα στο μικρό οροπέδιο του νησιού. Αποθηκευτικοί χώροι βρίσκονταν από αρχαίων χρόνων στο μοναδικό σημείο που μπορεί να προσεγγίσει πλεούμενο, ανατολικά του νησιού στο μικρό λιμάνι. Ανήκει στις Νότιες Σποράδες, ενταγμένο στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση, λόγω στρατιωτικής ζώνης.

Κατά τη μάχη της Λέρου το 1943, μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το Φαρμακονήσι χρησίμευσε σαν προγεφύρωμα και σταθμός ανασύνταξης των γερμανικών δυνάμεων.

Το 1994 το Υπουργείο Αμυνας εκπόνησε σχέδιο εποικισμού των ακατοίκητων βραχονησίδων του Αιγαίου (υπουργός Μπεντενιώτης) με εθελοντές ερημίτες και με υποστήριξη για βασικές υποδομές. Στο σχέδιο αυτό εντάχθηκε και το Φαρμακονήσι, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε δύο χρόνια μετά.

Το νησί ήταν ακατοίκητο, άσχετα με την τυπική απογραφή, μέχρι τα γεγονότα των Ιμίων (1996). Οι τελευταίοι κάτοικοι έφυγαν το 1974. Βοσκοί διατηρούν κοπάδι πάνω στο νησί με κατσίκια από την Κάλυμνο. Πιθανώς ιδιοκτησιακά να ανήκει σε Καλύμνιους, αν και είναι πολύ πιο κοντά στη Λέρο.

Τη νύχτα των Ιμίων (1996) θεωρήθηκε από τους ελληνικούς στρατιωτικούς κύκλους σαν επικίνδυνο για κατάληψη από τους Τούρκους, λόγω της ικανοποιητικής έκτασής του για αγκίστρωση ξένων δυνάμεων. Περιφρουρήθηκε(;) από πολεμικό πλοίο, το οποίο εκτελούσε κύκλους γύρω από το νησί. Αναφορές βρίσκουμε στα κείμενα του ναυάρχου Λυμπέρη για τη βραδιά της κρίσης. Οι στρατιωτικοί πάντως ζήτησαν τη φύλαξή του όχι μόνο από πλοίο αλλά και με επίγειες δυνάμεις.

Το σίγουρο είναι ότι το Φαρμακονήσι πλέον φρουρείται. Δημιουργούνται συχνά επεισόδια από υπαιτιότητα της τουρκικής πλευράς, με υπερπτήσεις πολεμικών αεροσκαφών, διακίνηση μεταναστών και ναυτικές προκλήσεις. Η σημαντικότερη ναυτική πρόκληση έγινε στις 27 Απριλίου του 1997 , ημέρα Κυριακή κατά την οποία στην Ελλάδα εορτάζεται το Άγιο Πάσχα. Συγκεκριμένα περί ώρα 10:20 εμφανίσθηκε με κατεύθυνση από Νότο προς Βορά το Τουρκικό Υποβρύχιο S-350 YLDIRAY, σε απόσταση περίπου 1200 μέτρων από την ανατολική πλευρά του νησιού , πλέοντας εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων. Κατά την υπόψη χρονική περίοδο στο Φαρμακονήσι υπήρχε στρατιωτικό τμήμα Πεζοναυτών του οποίου ο Διοικητής Λοχαγός Κωνσταντίνος Κολοκούρης, ανέλαβε την πρωτοβουλία για λόγους κυρίως ''ηθικής τάξης '' να διατάξει την εκτέλεση πυρών αντιαρματικών όπλων και πολυβόλων , προκαλώντας του ελαφρές υλικές ζημιές. Με την έναρξη των πυρών το υποβρύχιο ανέπτυξε την μέγιστη ταχύτητα εν αναδύση και άλλαξε κατεύθυνση, έχοντας πορεία προς τα παράλια της Μικράς Ασίας.

Στις 20 Ιανουαρίου 2014 βυθίστηκε λίγα μέτρα ανοιχτά του Φαρμακονησίου σκάφος με μετανάστες από το Αφγανιστάν και τη Συρία με αποτέλεσμα να πνιγούν 9 παιδιά και 3 γυναίκες. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των επιζώντων, οι λιμενικοί, αφού έδεσαν τη βάρκα τους στο σκάφος τους, όταν αυτή αναποδογύρισε λόγω της υπερβολικής ταχύτητας που είχαν αναπτύξει λόγω της προσπάθειας του λιμενικού να τους επαναπροωθήσει στην Τουρκία, απώθησαν όσους βρίσκονταν στη θάλασσα και προσπάθησαν να πιαστούν απ' το σκάφος των λιμενικών, ενώ καταγγέλλουν ότι χτυπήθηκε μετανάστης που προσπάθησε με ξύλο να σώσει τη σύζυγό του. Το Λιμενικό αρνήθηκε τις κατηγορίες, ωστόσο ο αρχηγός του Λιμενικού Σώματος ζήτησε συγγνώμη από τις οικογένειες των θυμάτων, την κυβέρνηση και την ελληνική κοινωνία.

Στις 30 Ιουλίου 2014, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους πρόσφυγες ενημέρωσε πως έχει δοθεί εντολή από τον Εισαγγελέα του Ναυτοδικείου του Πειραιά να μπει η υπόθεση στο αρχείο, πράξη που θα σταματήσει κάθε έρευνα για ευθύνες του λιμενικού.

Δρελιώση-Ηρακλείδου, Αναστασία. "Φαρμακονήσι", στο: Ανδρέας Βλαχόπουλος (επιμ.), Αρχαιολογία-νησιά του Αιγαίου, (Αθήνα: Μέλισσα, 2005), σ. 333-334

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Φαρμακονήσι (Νήσος Φαρμακούσα και Φαρμάκω) είναι ένα μικρό ελληνικό νησί του νότιου Αιγαίου στα Δωδεκάνησα, λέγεται ότι πήρε το όνομά του από τα βότανα που υπήρχαν εκεί στην αρχαιότητα. Η απόσταση από τα παράλια της Μικράς Ασίας είναι 5,5 ν.μ.. Βόρειά του, στα 9,5 ν.μ., βρίσκεται το Αγαθονήσι.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 14/07/2015.

Να μην συγχέεται με το νησί Αρκός της Αλικαρνασσού

Οι Αρκιοί ή Αρκοί είναι ένα νησί του Αιγαίου με 44 κατοίκους (απογραφή 2011). Η επιφάνεια του νησιού είναι 6,7 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 25 χιλιόμετρα. Διοικητικά ανήκει στον δήμο Πάτμου.

Με το όνομα Αρκοί συχνά αναφέρεται ολόκληρο το σύμπλεγμα των νησιών που βρίσκονται γύρω από το μεγαλύτερο νησί, τους Αρκιούς. Στο σύμπλεγμα των Αρκιών εκτός από το ομώνυμο μεγαλύτερο νησί συμπεριλαμβάνονται τα νησιά: Αργελούσσα, Μάραθος (ή Μαράθι), Καλόβολος, Σπολάτο, Μακρονήσι, Στρογγυλή, Κούμαρος, Αβάπτιστο, Ψαθονήσι, Τσούκα, Σμινερονήσι και Τσουκάκι.

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 14/07/2015. Να μην συγχέεται με το νησί Αρκός της Αλικαρνασσού Οι Αρκιοί ή Αρκοί είναι ένα νησί του Αιγαίου με 44 κατοίκους (απογραφή 2011).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Αλιμιά ή Αλιμνιά είναι ελληνικό νησί του Αιγαίου, το οποίο βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 21 χιλιόμετρα. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο.

Το νησί αναφέρεται από τον Πλίνιο με το όνομα Ευλίμνια, όνομα που σχετίζεται με τους δύο μεγάλους όρμους του νησιού,το Εμπορειό και τον Άγιο Γεώργιο, στην ανατολική και δυτική πλευρά του νησιού που αποτελούν ασφαλή φυσικά λιμάνια. Η χρήση τους στην αρχαιότητα επιβεβαιώνεται από τα εντυπωσιακά, λαξευμένα στο βράχο, νεώρια, που χρονολογούνται στην ελληνιστική περίοδο όταν ανήκε στο Ροδιακό κράτος. Την ελληνιστική περίοδο, οπότε και άκμασε το Ροδιακό κράτος, το νησί οχυρώθηκε με την κατασκευή φρουρίου και χρησιμοποιήθηκε ως αγκυροβόλιο και παρατηρητήριο του Ροδιακού στόλου.Το ελληνιστικό κάστρο διασώζεται μέχρι σήμερα στα ανατολικά της υψηλότερης κορυφής του νησιού. Τμήμα του ελληνιστικού κάστρου χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του μεσαιωνικού, κάστρου που χτίστηκε το 1475, όταν την Ρόδο και τα γύρω νησιά κατείχαν οι Ιωαννίτες Ιππότες. Στην ακτή του Εμπορειού έχουν βρεθεί τάφοι ρωμαϊκών χρόνων και είναι ορατοί αρχαίοι τοίχοι και η θεμελίωση παλαιοχριστιανικής βασιλικής.

Ο οικισμός της Αλιμιάς είναι χτισμένος στο βάθος του μεγαλύτερου όρμου του νησιού. Περιλαμβάνει αρκετά κτίσματα, τα περισσότερα από τα οποία είναι ερειπωμένα λόγω της εγκατάλειψης του οικισμού από την δεκαετία του 1940. Αν και εγκαταλελειμμένος, ο οικισμός έχει κηρυχθεί παραδοσιακός, από το 1978.

Βορειοδυτικά του οικισμού, σε μικρή απόσταση από την ακτή υπάρχει μικρή λίμνη με αλμυρό νερό, που αποτελεί έναν από τους 37 φυσικούς υγροτόπους των Δωδεκανήσων.

Η Αλιμιά ήταν ενταγμένη στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών "Natura 2000" ως Ζώνη Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ)

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Αλιμιά ή Αλιμνιά είναι ελληνικό νησί του Αιγαίου, το οποίο βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων. Η επιφάνεια του νησιού είναι 7,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα και έχει μήκος ακτών 21 χιλιόμετρα. Το νησί διατηρούσε έναν μικρό πληθυσμό μέχρι την περίοδο του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες παραμένει ακατοίκητο.

# data[].attributes.headline
  Τα Μικρότερα Δωδεκάνησα!

# data[].attributes.subject
  Τα Μικρότερα Δωδεκάνησα!

# data[].attributes.body
Μερικά από τα μικρότερα νησιά της Δωδεκανήσου είναι η Αλιμιά, οι Αρκοί, το Φαρμακονήσι και το Γυαλί.