# data[].attributes.body
Η κακοποίηση έχει διάφορες μορφές σωματική, λεκτική καθώς μπορεί να συμβεί στον καθένα ανεξαρτήτως χρώματος, εθνικότητάς, κοινωνικοοικονομικού επιπέδου κ.α. Αποτελεί ένα μεγάλο τραύμα για την ζωή ενός ατόμου που την βιώνει πόσο μάλλον ενός παιδιού γι' αυτό πρέπει όταν την αντιληφθούμε εμείς ή οι γύρω μας να την σταματήσουμε πριν γίνει κανονικότητα μας γιατί πρόκειται για μια συνθήκη εντελώς προβληματική η οποία χρειάζεται γρήγορα μέτρα για να αντιμετωπιστεί. Ας μην γινόμαστε παθητικοί δέκτες ούτε συνένοχοι αυτής με το να σιωπούμε. Η κακοποίηση είναι κάτι που μας αφορά ΟΛΟΥΣ...

# data[].attributes.attachment_link.title
2.7M views · 22K reactions | Could the wife free herself from her husband? | Barberia El Tinoco

# data[].attributes.attachment_link.description
Could the wife free herself from her husband?.

# data[].attributes.headline
Ποσό σημαντικό είναι να σπάσεις τον κύκλο; 

# data[].attributes.subject
Ποσό σημαντικό είναι να σπάσεις τον κύκλο; 

# data[].attributes.body
Ποσό σημαντικό είναι να σπάσεις τον κύκλο;

Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που οι γονείς λατρεύονταν μεταξύ τους. Το καμάρωνα παρα πολύ αυτό, και ακόμα τους πειράζω. Όμως από μικρή ένιωθα ότι κάτι έλειπε και όσο μεγάλωνα και ανακάλυπτα τι ηταν, τρόμαζα περισσοτερο.

Οι γονεις μου, 32 χρονια παντρεμενοι πλέον, ερωτευμένοι ακομα όπως την πρώτη μέρα. Ο πατέρας μου λιώνει για την μαμα μου, κ εκεινη δε μπορει να κανει βήμα μακριά του. Οι καβγάδες τους τα χρόνια που θυμάμαι, ελάχιστοι. Πολυ διαχυτικοί κ τρυφεροι ο ενας με τον άλλον.

ΑΛΛΑ, ο ενας με τον άλλον.

Θυμαμαι σε ηλικία πεντε ετών τον μπαμπα μου να μου λέει ''Ελα τωρα εγινες μεγαλη κοπελα δε θα κανουμε αγκαλιες και φιλιά''. Δεν το καταλαβα να ειμαι ειλικρινής, αλλα δεν αντεδρασα ποτε με αυτο. Μόνο με μαράζωνε. Οταν εβλεπα φίλες μου, συμμαθητριές μου, ατομα της ηλικιας μου και μεγαλύτερα να εχουν αυτη τη σχέση με τον μπαμπα τους, εγω μπερδευόμουν.

Δεν καταλαβαινα αν έκαναν κάτι κακό εκείνοι ή αν έκανα κάτι κακό εγω και δεν ήθελε ο μπαμπας μου. Την οποιαδήποτε τρυφερότητα σε λόγια ή πράξεις, την απεφευγε πολυ. Δεν ηταν αυστηρός, αλλα προτιμούσε να το ριχνει στη πλάκα.

Η μαμα μου ήταν κάπως πιο τρυφερή με μενα και την μικρότερη αδελφή μου, γυναίκα γαρ. Αλλα παντοτε, τρομερα επικριτικη. Ειδικα με το πως τρωμε, πόσο τρώμε, το ποσο τεμπέλες είμαστε, το τι δε κανουμε κλπ. Πολύ σπάνια θα άκουγες καλή κουβέντα ή εστω μη επικριτική απο τη μαμα. Όταν καποιο θέμα σοβαρό που δεν ήξερε πως να το χειριστεί μας απασχολούσε, πανικοβαλλόταν και εκλεινε την κάθε συζήτηση. Βεβαια, όποιος την εβλεπε την θεωρούσε ενα πρόβατο. Πόλύ ήσυχη, πολυ συγκαταβατική.

Θα μου πεις, ''Κοριτσι μου, υπάρχουν άτομα που μεγάλωσαν μέσα στη κακοποίηση και την ορφάνια, το οτι ο πατέρας σου δε σε φιλουσε και η μανα σου σου την ελεγε, είναι σοβαρό πρόβλημα;'' Αποδειχθηκε πως για εμας ήταν.

Με τον ίδιο τρόπο μεγάλωσα με την αδελφή μου, το περιβάλλον ομως μας εκανε 2 πολυ διαφορετικους ανθρώπους.

Η Αδελφη μου το δέχτηκε, δεχόταν άκριτα κάθε επικριτική αποψη της μαμας όσο και αν την πλήγωνε, και δεχτηκε και την αποσταση του μπαμπα, την οποια υιοθετησε κιολας. Χωρίς να απολαμβανει αυτη τη κατάσταση, εχει εγκλωβιστεί σε αυτό και δεν ξερει πως να το διαχειριστει.

Εγω συνέχισα ενοχικά να αποζητώ την τρυφερότητα και την αποδοχη, και βρέθηκα στην ενηλικη ζωή μου, με εναν ανθρωπο που έδειχνε τη τρυφερότητα του με το σταγονόμετρο, και φρόντιζε πάντα να επικρίνει το κάθε μου βήμα. Βρέθηκα για μεγάλο διαστημα της ζωής μου σε μια πολύ κακοποιητική σχέση, σωματικά και ψυχολογικά, γιατι ''έτσι ειναι οι σχεσεις κ οι αντρες, δε τους αρεσουν οι πολλες τρυφερότητες'' και ''μη ζητας πολλα, αν δε χάσεις κανενα κιλο δε θα γυρίσει κάποιος να σε κοιταξει''. Οπότε αφου αυτος γύρισε, πρεπει να αντεξω αν δε θελω να ζησω μια ζωή μόνη.

Μέχρι που μια μέρα η γιαγια μου, η μαμα του μπαμπα μου, (του μπαμπα μου που γεννήθηκε, μεγάλωσε και έζησε καπου μεταξυ της αδελφής του, αγαπημενη κορη του μπαμπα του και τον αδελφό του, αγαπημενο γιο της μαμας του,) μου εκμυστηρεύτηκε οτι ο μπαμπας μου ηταν με μια κοπελα στα 18 του, που την κακοποιουσε σεξουαλικα ο μπαμπας της και ως ενηλικη πλεον ηταν ερωτευμενη μαζι του κ ειχαν παράλληλη σχέση, κατι που σοκαρε ανεπανόρθωτα τον μπαμπα μου.

Μεχρι που μια μέρα η γιαγια μου, η μαμα της μαμας μου, της πρώτης κόρης της οικογένειας, μου παραδέχτηκε οτι η πρώτη της κορη πέρασε πιο δυσκολα και πιο σκληρά απο ολα τα παιδια. Επρεπε απο τα 12 να μεγαλωνει τα αδελφια της, και να ακουει συνεχως τον παππου μου και μπαμπα της να την κρινει και να την απαξιωνει για τα παντα.

Μεχρι που μια μέρα, ο μπαμπας μου και η μαμα μου, μου παραδέχτηκαν οτι κανενας απο τους 2 δεν ηξερε να αγαπάει απο την οικογενεια του. Ηρθε ο ενας και κούμπωσε στην αγκαλιά του άλλου και εμαθαν να αγαπουν ο ενας τον αλλον. Ομως, στα παιδια τους, απλα συνεχισαν τα βιωματα τους και τουε φόβους τους.

Καπου εκει αποφάσισα να σπάσω τον κύκλο. Το να φύγω απο αυτη τη κακοποιητικη σχέση ηταν δυσκολο, επώδυνο και ακόμα με κηνυγαει. Εχω βρει εναν υπέροχο σύζυγο πλέον, που με αγαπαει πραγματικά, με φροντίζει και καλύπτει κάθε μου αναγκη, και ακομα ο άλλος προσπαθει να χαλασει την σχέση μας.

Ισως αν η ψυχικη βοήθεια δεν ηταν τόσο taboo ειδικα τα προηγουμενα χρόνια, ισως αν προτιμούσαμε να μιλάμε και οχι να κανουμε οτι δεν συμβαινει τίποτα, να μεγαλώναμε διαφορετικα, να γινομασταν διαφορετικοι άνθρωποι. Ισως αν σπάγαμε τον κύκλο νωρίτερα, να μη μας κυνηγούσαν τοσες πληγες, ενοχες και τραύματα του παρελθόντος.

Ισως.

Το θέμα ειναι να σπάει κάποια στιγμη ο κύκλος. Για εμας, για τα παιδια μας, για την ζωη που συνεχίζεται.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Οι αποσυνδετικές διαταραχές παρουσιάζουν συνήθως υποδιάγνωση καθώς και λανθασμένη διάγνωση.

Ακούγεται ότι οι αποσυνδετικές (διασχιστικές) διαταραχές είναι σπάνιες. Ωστόσο, η ανάλυση διεθνών μελετών υποδεικνύει ότι επηρεάζουν το 10-11% του πληθυσμού σε κάποια φάση της ζωής του. Αυτό τις καθιστά σχεδόν το ίδιο συχνές με τις διαταραχές διάθεσης, όπως, για παράδειγμα, η κλινική κατάθλιψη.

Επομένως, τι είναι οι αποσυνδετικές διαταραχές, γιατί η διάγνωσή τους είναι αμφιλεγόμενη και πώς μπορούμε να θεραπευτούμε από αυτές;

Τι είναι η αποσύνδεση ή αλλιώς διάσχιση

Η αποσύνδεση εμφανίζεται όταν ένα άτομο αισθάνεται αποκομμένο από τον εαυτό του, συμπεριλαμβανομένων των αναμνήσεων, των συναισθημάτων, των πράξεων, των σκέψεων, του σώματος, ακόμη και της ταυτότητάς του.

Οι άνθρωποι με αποσυνδετικές διαταραχές εμφανίζουν ένα ή περισσότερα από τα ακόλουθα συμπτώματα:
- αμνησία και άλλα προβλήματα μνήμης
- μια αίσθηση αποστασιοποίησης ή αποσύνδεσης από τον εαυτό τους, τους οικείους τους ή το περιβάλλον τους
- μια εσωτερική πάλη σχετικά με την αίσθηση του εαυτού και της ταυτότητά τους
- συμπεριφέρονται σαν να είναι διαφορετικά πρόσωπα (αλλαγή ταυτότητας)

Σε κάποιους ανθρώπους, τα συμπτώματα μπορεί να διαρκούν για μέρες ή εβδομάδες, ενώ σε άλλους μπορεί να επιμένουν για μήνες, χρόνια ή για μια ολόκληρη ζωή.

Η αποσύνδεση επιτρέπει στο άτομο να τμηματοποιεί και να αποσυνδέεται από πτυχές τραυματικών και επίπονων εμπειριών, οι οποίες θα μπορούσαν ενδεχομένως να υπερισχύσουν της ικανότητάς του να τις διαχειριστεί.

Ένα άτομο το οποίο έχει χάσει τον/την σύντροφό του μπορεί να γίνει συναισθηματικά απαθές, επιτρέποντας στον εαυτό του να επικεντρωθεί στην οργάνωση της κηδείας. Ένας άντρας που έχει χωρίσει με την σύζυγό του και έχει χάσει τη δουλειά του ίσως να αποσυνδεθεί σε τόσο μεγάλο βαθμό από την ταυτότητά του που να μην αναγνωρίζει πλέον τον εαυτό του και να νιώθει ότι η ζωή του συμβαίνει σε κάποιον άλλον.

Μια νεαρή γυναίκα που έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά, ίσως να θυμάται αυτόν που της επιτέθηκε να κινείται γρήγορα προς το μέρος της, να αναπολεί την επιστροφή της στην ασφάλεια του πατρικού της, αλλά να μην μπορεί να θυμηθεί την κακοποίηση.

Εάν οι τραυματικές και επώδυνες εμπειρίες συμβαίνουν επαναλαμβανόμενα για μεγάλο χρονικό διάστημα, η προσωπικότητα του ατόμου ίσως να κατακερματιστεί.Το τραυματισμένο κομμάτι της προσωπικότητας το οποίο περιέχει τα συναισθήματα, τις σκέψεις, τις αισθήσεις και τις εμπειρίες που σχετίζονται με το τραύμα διαχωρίζεται από το κομμάτι της προσωπικότητας που προσπαθεί να συνεχίσει να είναι λειτουργικό στην καθημερινότητα.

Κάτι τέτοιο επιτρέπει σε νέα παιδιά να ζουν με τρομακτικούς και βίαιους φροντιστές, που δεν μπορούν ούτε να τους αντιμετωπίσουν, ούτε να τραπούν σε φυγή, λόγω ότι εξαρτώνται από αυτούς.

Το άτομο μπορεί να μην έχει καμία ή να έχει μερική συνειδητή επίγνωση των τμηματοποιημένων αναμνήσεων, σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών του.

Αυτά ενδέχεται, ωστόσο, να "εισβάλλουν" στην αντίληψη του ατόμου. Για παράδειγμα, το άτομο μπορεί να έχει συναίσθηση των σκέψεων, των συναισθημάτων και των εσωτερικών φωνών που δεν του "ανήκουν" ή μπορεί να μιλάει και να συμπεριφέρεται με τρόπους που είναι εντελώς αντίθετοι με τον χαρακτήρα του.

Η πιο ακραία μορφή δομικής αποσύνδεσης είναι η διασχιστική διαταραχή ταυτότητας, γνωστή κάποτε ως διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας. Πρόκειται για μια διαταραχή όπου το άτομο εμφανίζει τουλάχιστον δύο ξεχωριστές προσωπικότητες οι οποίες υφίστανται ανεξάρτητα η μια από την άλλη και εμφανίζονται σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Αυτές οι διαφορές προσωπικότητας δεν είναι απλώς ψυχολογικές. Η νευροαπεικόνιση επιβεβαιώνει δομικές διαφορές στους εγκεφάλους ανθρώπων με διασχιστική διαταραχή ταυτότητας.

Διαβάστε σχετικά: Η εξελικτική προσέγγιση της κατάθλιψης

Μια αμφιλεγόμενη διάγνωση

Υπάρχουν δύο ανταγωνιστικές θεωρίες σχετικά με το τι προκαλεί την αποσύνδεση: η θεωρία του τραύματος και η θεωρία της φαντασίας.

Στο μοντέλο του τραύματος, τα αποσυνδετικά συμπτώματα προκύπτουν:

- από τη σωματική, σεξουαλική και συναισθηματική κακοποίηση

- την παραμέληση, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία

- τα προβλήματα προσκόλλησης. Για παράδειγμα, όταν ένα παιδί φοβάται τον γονέα του ή όταν ο γονέας δεν είναι επαρκώς εναρμονισμένος με τις συναισθηματικές ανάγκες ή την ανάγκη για ασφάλεια του παιδιού

- κάποιου άλλου είδους σοβαρό στρες ή τραύμα, όπως το να βιώνει κανείς ή να γίνεται μάρτυρας οικογενειακής βίας.

Αυτό το μοντέλο τραύματος αντανακλάται στα παλιότερα και τωρινά διαγνωστικά κριτήρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Ένωσης.

Ωστόσο, το μοντέλο της φαντασίας βασίζεται στην ιδέα ότι οι αποσυνδετικές διαταραχές δεν είναι "πραγματικές". Αντ' αυτού, αποτελούν μια ψευδαίσθηση των ανθρώπων οι οποίοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, συνήθως έχουν βιώσει τραύμα, είναι ευεπηρέαστοι, είναι επιρρεπείς στην φαντασία και υποφέρουν από στέρηση ύπνου.

Ωστόσο, η μετα-ανάλυση από 98 μελέτες αποκάλυψε ότι τα ποσοστά εμφάνισης διασχιστικών διαταραχών δεν παρουσιάζουν πτωτική πορεία. Στην πραγματικότητα, η αποσύνδεση είναι ένα διεθνές φαινόμενο περισσότερο συχνό σε χώρες που είναι σχετικά επισφαλείς. Το εύρημα αυτό υποστηρίζεται και από μια άλλη έρευνα η οποία βρήκε ότι η αποσύνδεση είναι πιο συχνή σε ανθρώπους που έχουν βιώσει τραύμα, όπως για παράδειγμα οι πρόσφυγες.

Συνοπτικά, τα στοιχεία υποδεικνύουν ότι οι αποσυνδετικές διαταραχές είναι πραγματικές και όχι φανταστικές και προκαλούνται από το τραύμα και όχι από τη φαντασία.

Οι αποσυνδετικές διαταραχές παρουσιάζουν υποδιάγνωση και λανθασμένη διάγνωση

Παρ' όλο που υπάρχουν ακριβείς τρόποι διάγνωσης των αποσυνδετικών διαταραχών, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορεί να μη λάβουν ποτέ τη συγκεκριμένη διάγνωση. Αυτό συμβαίνει εξαιτίας της έλλειψης επαγγελματικής εκπαίδευσης στον τομέα της υγείας σχετικά με την αποσύνδεση, λόγω του ότι τα συμπτώματα είναι λιγότερο φανερά και εξαιτίας του σκεπτικισμού ακόμη και για την ύπαρξη της ίδιας της διαταραχής.

Επίσης, ένα άτομο μπορεί να μην συνειδητοποιεί ότι έχει συμπτώματα αποσύνδεσης. Ακόμη και αν το συνειδητοποιήσει, μπορεί να μην τα αποκαλύψει λόγω φόβου ή ντροπής ή μπορεί να του είναι δύσκολο να τα εκφράσει με λέξεις.

Τουλάχιστον το 75% των ανθρώπων που υποφέρουν από μια αποσυνδετική διαταραχή εμφανίζουν μια ή περισσότερες ακόμα ψυχικές διαταραχές. Μπορεί να διαγνωστούν και να λάβουν θεραπεία για άλλα προβλήματα ψυχικής υγείας, όπως η διαταραχή μετατραυματικού στρες, οι διαταραχές διάθεσης, οι αγχώδεις διαταραχές, οι διαταραχές ύπνου, η οριακή διαταραχή προσωπικότητας ή η ψύχωση. Μπορεί, επίσης, να λαμβάνουν θεραπεία για τις εξαρτήσεις, τον αυτοτραυματισμό, και / ή τις αυτοκτονικές σκέψεις (το 2% όσων διαγιγνώσκονται με αυτές, συνήθως προχωρούν σε αυτοκτονία).

Μπορεί, επίσης, να διαγνωστούν εσφαλμένα με σχιζοφρένεια, επειδή το άκουσμα φωνών είναι κοινό και στις δύο διαταραχές.

Ωστόσο, η αποσυνδετική διαταραχή συνήθως παραμένει χωρίς διάγνωση και η θεραπεία για άλλα προβλήματα ψυχικής υγείας είναι πιθανόν να μην είναι αποτελεσματική, αν δεν αντιμετωπιστεί η υποβόσκουσα αποσύνδεση.

Διαβάστε σχετικά: Πώς οι σκέψεις μας επηρεάζουν τον εγκέφαλο, τα κύτταρα και τα γονίδιά μας

Πώς αντιμετωπίζεται; Τι έχει αποτέλεσμα σύμφωνα με τα ευρήματα;

Η ψυχική υγεία και η ποιότητα ζωής των ανθρώπων που ζουν με μια αποσυνδετική διαταραχή βελτιώνεται σημαντικά με την ψυχοθεραπεία η οποία αναγνωρίζει ότι η επίδραση του τραύματος είναι τόσο σωματική (επηρεάζοντας τον εγκέφαλο και το σώμα) όσο και ψυχολογική.

Κατά τη θεραπεία η οποία είναι σύμφωνη με τις διεθνείς οδηγίες, οι άνθρωποι μπορούν να μάθουν δεξιότητες για να διαχειρίζονται ανυπόφορα συναισθήματα, σκέψεις και σωματικές αισθήσεις.

Μόλις έχουν σταθεροποιηθεί και έχουν αποκτήσει εποικοδομητικές στρατηγικές διαχείρισης, οι θεραπευτές μπορούν να τους βοηθήσουν να επεξεργαστούν τραυματικές και αποσυνδεμένες αναμνήσεις. Τα αποσυνδετικά, μετατραυματικά και καταθλιπτικά συμπτώματα βελτιώνονται και οι εισαγωγές στο νοσοκομείο, ο αυτοτραυματισμός, η χρήση ουσιών και ο σωματικός πόνος ελαττώνονται.

Δεν υπάρχει φαρμακευτική αγωγή που να θεραπεύει συγκεκριμένα την αποσύνδεση.

Πού να ζητήσετε βοήθεια

Οι αποσυνδετικές διαταραχές είναι μια από τις πιο συχνές, αλλά λιγότερο διαδεδομένες ψυχικές διαταραχές. Τα συμπτώματα συχνά προκαλούν εξασθένηση, αλλά είναι εφικτή η σημαντική βελτίωση, εφόσον η αποσύνδεση διαγνωστεί και αντιμετωπιστεί με το σωστό τρόπο.

Μπορείτε να απευθυνθείτε στον παθολόγο σας και να ζητήσετε μια παραπομπή σε έναν ψυχοθεραπευτή που να ειδικεύεται στο τραύμα και την αποσύνδεση.

Απόδοση: Χριστοδουλάκη Ελένη - Ψυχολόγος
Επιμέλεια: PsychologyNow.gr
Πηγή

*Απαγορεύεται ρητώς η αναπαραγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων της ιστοσελίδας*

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αποσυνδετικές διαταραχές

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι αποσυνδετικές διαταραχές είναι σχεδόν το ίδιο συχνές με την κατάθλιψη, γιατί όμως δεν μας απασχολούν το ίδιο;

# data[].attributes.attachment_link.description
Οι αποσυνδετικές διαταραχές παρουσιάζουν συνήθως υποδιάγνωση καθώς και λανθασμένη διάγνωση. Ακούγεται ότι οι αποσυνδετικές (διασχιστικές) διαταραχές είναι σπάνιες. Ωστόσο, η ανάλυση διεθνών μελετών υποδεικνύει ότι επηρεάζουν το 10-11% του πληθυσμού σε κάποια φάση της ζωής του. Αυτό τις καθιστά σχεδόν το ίδιο συχνές με τις διαταραχές διάθεσης, όπως, για παράδειγμα, η κλινική κατάθλιψη .

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Παναγιώτα Κυπραίου - Ψυχοθεραπεύτρια - Συμβουλευτική Γονέων

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Διασχιστική Διαταραχή ταυτότητας (ΔΔΤ / DID) ή Διαταραχή Πολλαπλής Προσωπικότητας (ΔΠΠ / MPD) όπως ονομαζόταν παλαιότερα, ανήκει στην κατηγορία διασχιστικών ή αποσυνδετικών διαταραχών, μια κατηγορία ψυχικών ασθενειών που περιλαμβάνουν διαταραχές ή βλάβες της μνήμης, της επίγνωσης, της ταυτότητας ή/και της αντίληψης.

Όταν μία ή περισσότερες από αυτές τις λειτουργίες διαταράσσεται, συχνά προκύπτουν συμπτώματα που μπορεί να επηρεάσουν τη γενική λειτουργία ενός ατόμου, τις κοινωνικές του δραστηριότητες, την εργασιακή του απόδοση/συμπεριφορά και τις σχέσεις του. Οι άνθρωποι με ΔΔΤ συχνά έχουν προβλήματα με την ταυτότητά τους και την αίσθηση της προσωπικής ιστορίας τους.

Η αποσύνδεση ή διάσχιση αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό των διασχιστικών διαταραχών. Είναι ένας μηχανισμός διαχείρισης που χρησιμοποιεί ένα άτομο για να αποσυνδεθεί από μια στρεσογόνα ή τραυματική κατάσταση ή για να διαχωρίσει τραυματικές αναμνήσεις από την "κανονική" επίγνωση. Είναι ένας τρόπος για να σπάσει ένα άτομο τη σύνδεση μεταξύ του εαυτού του και του εξωτερικού κόσμου, καθώς και για να αποστασιοποιηθεί από την επίγνωση του τι συμβαίνει. Η αποσύνδεση μπορεί να χρησιμεύσει ως ένας μηχανισμός άμυνας κατά του σωματικού και συναισθηματικού πόνου ενός τραυματικού ή στρεσογόνου βιώματος. Αποσυνδέοντας οδυνηρές αναμνήσεις από την καθημερινή διαδικασία της σκέψης, ένα άτομο μπορεί να χρησιμοποιήσει την αποσύνδεση για να διατηρήσει ένα σχετικά υγιές επίπεδο λειτουργικότητας, σα να μην είχε συμβεί το τραύμα.

Η διάσχιση / αποσύνδεση μπορεί να περιγραφεί ως μια προσωρινή νοητική διαφυγή (παρόμοια με την αυτο-ύπνωση) από το φόβο και τον πόνο του τραύματος. Ακόμη και αν το τραύμα αποτελεί πλέον μακρινό παρελθόν, το εναπομείναν μοτίβο αποσύνδεσης - διαφυγής από στρεσογόνες καταστάσεις - συνεχίζεται. Όταν η αποσύνδεση γίνεται επανειλημμένα - όπως στην περίπτωση της παρατεταμένης κακοποίησης - αυτές οι αποσυνδεδεμένες ψυχικές/διανοητικές καταστάσεις μπορεί να αποκτήσουν ξεχωριστές δικές τους ταυτότητες. Η διαταραχή μπορεί να ξεκινήσει σε οποιαδήποτε ηλικία, από την παιδική ηλικία έως την όψιμη ζωή.

Ένα άτομο με ΔΔΠ - που είναι η πιο σοβαρή μορφή διασχιστικής διαταραχής - έχει δύο ή περισσότερες διαφορετικές καταστάσεις προσωπικότητας - που μερικές φορές αναφέρονται ως " alters) - καθεμία από τις οποίες αναλαμβάνει τον έλεγχο της συμπεριφοράς του ατόμου σε κάποια χρονική περίοδο. Κάθε εναλλακτική κατάσταση προσωπικότητας μπορεί να έχει διακριτά χαρακτηριστικά, προσωπική ιστορία και τρόπο αντίληψης και συσχέτισης με το περιβάλλον. Μία εναλλακτική κατάσταση προσωπικότητας μπορεί να είναι ακόμη και διαφορετικού φύλου, να έχει δικό της όνομα, ιδιαιτερότητες ή προτιμήσεις. Το άτομο με ΔΔΤ μπορεί να έχει ή όχι επίγνωση των διακριτών καταστάσεων προσωπικότητας και ενδέχεται να μην έχει μνήμες από την περίοδο όπου μια άλλη εναλλακτική κατάσταση ήταν κυρίαρχη. Το στρες ή ένας υπενθυμητής του τραύματος, μπορεί να πυροδοτήσει μια εναλλαγή των διακριτών καταστάσεων. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μια χαοτική ζωή και να προκαλέσει προβλήματα στην εργασία και στις κοινωνικές περιστάσεις. εναλλακτικές καταστάσεις προσωπικότητας " (

Το πόσο εμφανείς είναι οι διαφορετικές ταυτότητες, ποικίλλει. Συνήθως είναι πιο εμφανείς όταν το άτομο βρίσκεται κάτω από έντονο στρες. Αυτό που είναι γνωστό στη μια ταυτότητα, μπορεί ή όχι να είναι γνωστό από μια άλλη ταυτότητα. Δηλαδή, μια ταυτότητα μπορεί να έχει αμνησία για γεγονότα που βιώνουν οι άλλες ταυτότητες. Κάποιες ταυτότητες φαίνεται να γνωρίζουν και να αλληλεπιδρούν με άλλες σε έναν περίτεχνο εσωτερικό κόσμο και κάποιες ταυτότητες αλληλεπιδρούν περισσότερο από άλλες.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι διαφορετικές ταυτότητες είναι πολύ εμφανείς (εύκολα αντιληπτές από τους άλλους). Οι ασθενείς μιλούν και συμπεριφέρονται με έναν προφανώς διαφορετικό τρόπο από το συνήθη, σαν να έχει αναλάβει ένα άλλο πρόσωπο ή όν. Η νέα ταυτότητα μπορεί να είναι αυτή ενός άλλου προσώπου ή ενός υπερφυσικού όντος/πνεύματος (συχνά ένας δαίμονας ή Θεός), που μπορεί να απαιτεί τιμωρία για παρελθούσες πράξεις.

Σε πολλούς πολιτισμούς, παρόμοιες καταστάσεις "κατάληψης" είναι ένα φυσιολογικό μέρος της πολιτιστικής ή πνευματικής κουλτούρας και δεν θεωρούνται διασχιστική διαταραχή ταυτότητας. Η μορφή "κατάληψης" που εμφανίζεται στη διασχιστική διαταραχή ταυτότητας διαφέρει στο ότι η εναλλακτική ταυτότητα είναι ανεπιθύμητη και συμβαίνει χωρίς τη θέληση του ατόμου, προκαλεί σημαντική δυσφορία και δυσλειτουργία και εκδηλώνεται σε χρόνους και τόπους που παραβιάζουν πολιτιστικές ή/και θρησκευτικές νόρμες.

Σε άλλες περιπτώσεις, οι διαφορετικές ταυτότητες δεν είναι τόσο εμφανείς. Αντ' αυτού, οι ασθενείς μπορεί να βιώνουν μια ξαφνική αλλαγή στην αίσθηση του εαυτού τους και αισθήματα αποπροσωποποίησης, δηλαδή, αισθάνονται μη πραγματικοί, απομακρυσμένοι από τον εαυτό τους και αποκομμένοι από τις σωματικές και διανοητικές λειτουργίες τους. Αισθάνονται σαν παρατηρητές της ζωής τους, σαν να βλέπουν τον εαυτό τους σε μια ταινία στην οποία δεν έχουν κανέναν έλεγχο (απώλεια ελέγχου). Μπορεί να έχουν την αίσθηση ότι το σώμα τους είναι διαφορετικό (π.χ., όπως αυτό ενός μικρού παιδιού ή κάποιου του αντίθετου φύλου) και δεν τους ανήκει. Μπορεί να έχουν ξαφνικές σκέψεις, παρορμήσεις και συναισθήματα που δεν φαίνεται να τους ανήκουν και που μπορεί να εκδηλώνονται ως μπερδεμένοι χείμαρροι σκέψεων ή ως φωνές. Ορισμένες εκδηλώσεις μπορεί να γίνονται αντιληπτές από τους άλλους. Για παράδειγμα, η συμπεριφορά των ασθενών, απόψεις και προτιμήσεις (π.χ., σχετικά με το φαγητό, τα ρούχα ή τα ενδιαφέροντα) μπορεί ξαφνικά να αλλάξουν και μετά να επανέλθουν.

Πολλοί έχουν επίσης υποτροπιάζουσα διασχιστική αμνησία.
Αιτιολογία
Η ΔΔΤ εμφανίζεται συνήθως σε άτομα που βίωσαν συντριπτικό άγχος κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας. Είναι γενικά αποδεκτό ότι η ΔΔΤ προκύπτει από ακραία και επαναλαμβανόμενα τραύματα κατά τη διάρκεια σημαντικών αναπτυξιακών περιόδων της παιδικής ηλικίας. Το τραύμα συχνά αφορά σοβαρή συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική κακοποίηση ή παραμέληση αλλά θα μπορούσε επίσης να συνδέεται με μια φυσική καταστροφή ή πόλεμο. Μια σημαντική πρόωρη απώλεια, όπως η απώλεια ενός γονέα, μια σοβαρή ιατρική ασθένεια ή άλλα δυσβάσταχτα στρεσογόνα γεγονότα θα μπορούσαν επίσης να αποτελέσουν παράγοντες στην ανάπτυξη της ΔΔΤ. Προκειμένου να αντέξει το υπερβολικό στρες, το άτομο διαχωρίζει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις που συνδέονται με τραυματικές εμπειρίες, από το συνηθισμένο επίπεδο της συνειδητής επίγνωσης.

Τα παιδιά δεν γεννιούνται με μια αίσθηση ενιαίας ταυτότητας. Αναπτύσσονται μέσα από πολλές πηγές και εμπειρίες. Σε παιδιά που έχουν υποφέρει, διάφορες πτυχές βιωμάτων που θα έπρεπε να αναμειχθούν μεταξύ τους, παραμένουν διαχωρισμένες. Έτσι, σε αντίθεση με τα περισσότερα παιδιά που επιτυγχάνουν συνεκτική, σύνθετη αντίληψη του εαυτού τους και των άλλων, τα παιδιά που έχουν υποστεί σοβαρή κακοποίηση μπορεί να περάσουν φάσεις στις οποίες οι διαφορετικές αντιλήψεις, αναμνήσεις και συναισθήματα των βιωμάτων της ζωής τους διατηρούνται διαχωρισμένα. Με την πάροδο του χρόνου, αυτά τα παιδιά μπορεί να αναπτύξουν μια αυξανόμενη ικανότητα να ξεφεύγουν από την κακομεταχείριση "φεύγοντας" ή βρίσκοντας καταφύγιο μέσα στο μυαλό τους. Κάθε φάση ανάπτυξης ή τραυματική εμπειρία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να δημιουργηθεί μια διαφορετική ταυτότητα.

Το γεγονός ότι ΔΔΤ φαίνεται να επαναλαμβάνεται σε άτομα της ίδιας οικογένειας, δείχνει επίσης ότι μπορεί να υπάρχει μια κληρονομική τάση για αποσύνδεση. Η ΔΔΤ φαίνεται να είναι πιο συχνή στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο υψηλότερο ποσοστό σεξουαλικής κακοποίησης στις γυναίκες.
Συμπτώματα
Τα συμπτώματα της ΔΔΤ είναι παρόμοια με εκείνα πολλών άλλων σωματικών και ψυχικών διαταραχών, συμπεριλαμβανομένης της κατάχρησης ουσιών, επιληψίας και Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες ( PTSD). Τα συμπτώματα της ΔΔΤ μπορεί να περιλαμβάνουν τα ακόλουθα:

Μεταβαλλόμενα επίπεδα λειτουργικότητας, από ιδιαίτερα αποτελεσματική έως ανικανότητα.

Σοβαροί πονοκέφαλοι ή πόνοι σε άλλα μέρη του σώματος .

Αποπροσωποποίηση (επεισόδια με αίσθημα αποσύνδεσης ή αποστασιοποίησης από το σώμα και τις σκέψεις σου).

Αποπραγματοποίηση (αντίληψη του εξωτερικού περιβάλλοντος ως εξωπραγματικού).

Κατάθλιψη ή εναλλαγές της διάθεσης.

Ανεξήγητες αλλαγές στις συνήθειες διατροφής και ύπνου.

Άγχος, νευρικότητα ή κρίσεις πανικού.

Προβλήματα στη σεξουαλική λειτουργία.

Απόπειρες αυτοκτονίας ή αυτοτραυματισμού.

Κατάχρηση ουσιών.

Αμνησία (απώλεια μνήμης) ή μια αίσθηση "χαμένου χρόνου".

Ψευδαισθήσεις (αισθητηριακές εμπειρίες που δεν είναι πραγματικές, όπως το να ακούς φωνές).

Εκτός από το να ακούνε φωνές, οι ασθενείς με διασχιστική διαταραχή ταυτότητας μπορεί να έχουν οπτικές, απτικές, οσφρητικές και γευστικές ψευδαισθήσεις. Γι' αυτό μπορεί να διαγνωσθούν λανθασμένα με κάποια ψυχωτική διαταραχή. Ωστόσο, αυτά τα συμπτώματα ψευδαισθήσεων διαφέρουν από τις τυπικές ψευδαισθήσεις ψυχωτικών διαταραχών όπως είναι η σχιζοφρένεια. Οι ασθενείς με διασχιστική διαταραχή ταυτότητας βιώνουν αυτά τα συμπτώματα σα να προέρχονται από μια εναλλακτική ταυτότητα (π.χ. σαν κάποιος άλλος να ήθελε να κλάψει με τα μάτια τους).

Η κατάθλιψη, το άγχος, η κατάχρηση ουσιών, ο αυτο-τραυματισμός, ο αυτο-ακρωτηριασμός, μη επιληπτικοί σπασμοί, αυτοκτονική συμπεριφορά και σεξουαλική δυσλειτουργία, βία, επαναλαμβανόμενη θυματοποίηση, είναι συνήθη συνοδά συμπτώματα.

Η εναλλαγή των ταυτοτήτων και τα φράγματα αμνησίας ανάμεσά τους, συχνά οδηγούν σε χαοτική ζωή. Σε γενικές γραμμές, οι ασθενείς προσπαθούν να υποβαθμίσουν τα συμπτώματά τους και την επίδραση που έχουν στους άλλους.
Αμνησία
Οι ασθενείς συνήθως έχουν διασχιστική αμνησία που εκδηλώνεται ως:

Κενά στη μνήμη για προσωπικά γεγονότα του παρελθόντος (π.χ. χρονικές περιόδους κατά την παιδική ηλικία ή την εφηβεία, θάνατο ενός συγγενή κοκ.)

Κενά/απώλεια/εξασθένιση της αξιόπιστης μνήμης (π.χ. τι συνέβη σήμερα, καλά μαθημένες δεξιότητες όπως το πώς να χρησιμοποιείς υπολογιστή κοκ.)

Ανακάλυψη αποδεικτικών στοιχείων για πράγματα που έχεις κάνει αλλά δεν θυμάσαι καθόλου ότι τα έχεις κάνει.

Ένα άτομο με ΔΔΤ μπορεί επανειλημμένως να συναντά ανθρώπους που φαίνονται να τον γνωρίζουν αλλά εκείνος δεν τους αναγνωρίζει. Μπορεί επίσης να βρίσκει πράγματα που δεν θυμάται ότι τα αγόρασε.

Το άτομο μπορεί να "χάνει" κάποια χρονικά διαστήματα. Μπορεί να ανακαλύπτει αντικείμενα αγορών ή δείγματα γραφής που δεν μπορεί να εξηγήσει ή να αναγνωρίσει. Μπορεί επίσης να ανακαλύπτει ότι βρίσκεται σε διαφορετικό μέρος από το τελευταίο που θυμάται ότι βρισκόταν και δεν έχει ιδέα γιατί ή πώς έφτασε εκεί. Σε αντίθεση με τους ασθενείς με διαταραχή μετατραυματικού στρες, οι ασθενείς με διασχιστική διαταραχή ταυτότητας ξεχνούν καθημερινά γεγονότα καθώς και αγχωτικά ή τραυματικά γεγονότα.

Οι ασθενείς διαφέρουν ως προς την επίγνωσή τους για την αμνησία. Μερικοί προσπαθούν να το κρύψουν. Η αμνησία μπορεί να παρατηρείται από τους άλλους όταν οι ασθενείς δεν μπορούν να θυμηθούν πράγματα που έχουν πει και κάνει ή σημαντικές προσωπικές πληροφορίες όπως το όνομά τους.
Θεραπευτική αντιμετώπιση
Η θεραπευτική αντιμετώπιση της διασχιστικής διαταραχής ταυτότητας επικεντρώνεται σε 2 βασικούς άξονες:

Υποστηρικτική φροντίδα και φαρμακευτική αγωγή κατά περίπτωση για τα συνοδά συμπτώματα.

Ψυχοθεραπεία επικεντρωμένη σε μακροπρόθεσμη ενσωμάτωση των εναλλακτικών καταστάσεων προσωπικότητας (διαφορετικών ταυτοτήτων), ό, που είναι εφικτό.

Η ενσωμάτωση των εναλλακτικών καταστάσεων προσωπικότητας είναι η πιο επιθυμητή έκβαση της θεραπείας της ΔΔΤ. Φαρμακευτική αγωγή μπορεί να χορηγηθεί για να βοηθήσει στη διαχείριση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης, του άγχους, παρορμητικότητας και κατάχρησης ουσιών αλλά δεν αποκαθιστούν αυτή καθ' αυτή την διάσχιση.

Η αγωγή για την επίτευξη ενσωμάτωσης των διαφορετικών ταυτοτήτων επικεντρώνεται στην ψυχοθεραπεία. Για τους ασθενείς που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να προσπαθήσουν την ενσωμάτωση (ενδεχομένως επειδή οι διαφορετικές ταυτότητες τους βοηθούν να αντεπεξέρχονται στον πόνο), η θεραπεία έχει ως στόχο να διευκολύνει τη συνεργασία και τη σύμπραξη μεταξύ των ταυτοτήτων και να απαλύνει τα συμπτώματα.

Η πρώτη προτεραιότητα της ψυχοθεραπείας είναι η σταθεροποίηση του ασθενή και η εδραίωση της ασφάλειας, πριν από την αξιολόγηση των τραυματικών εμπειριών και τη διερεύνηση των προβληματικών ταυτοτήτων και των αιτών της αποσύνδεσης. Η αίσθηση ασφάλειας είναι προϋπόθεση για να μπορέσει ο ασθενής να εκφράσει και να επεξεργαστεί οδυνηρές αναμνήσεις. Μερικοί ασθενείς ωφελούνται από νοσηλεία σε νοσοκομείο, κατά την οποία παρέχεται συνεχής υποστήριξη και παρακολούθηση καθώς γίνεται επεξεργασία των οδυνηρών αναμνήσεων.

Η κλινική ύπνωση είναι μια θεραπευτική τεχνική που χρησιμοποιεί τη βαθιά χαλάρωση, τη συγκέντρωση και εστιασμένη προσοχή για να επιτευχθεί μια διαφοροποιημένη κατάσταση συνειδητότητας ή επίγνωσης, επιτρέποντας στο θεραπευόμενο να διερευνήσει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις που μπορεί να είναι αποκομμένες από τη συνείδησή του (ασυνείδητες). Αυτή η τεχνική μπορεί να βοηθήσει για την πρόσβαση στις διαφορετικές ταυτότητες, διευκολύνοντας την επικοινωνία μεταξύ τους, καθώς και τη σταθεροποίηση και την ερμηνεία τους.

Ειδικές είναι το τεχνικές έκθεσης μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να απευαισθητοποιηθούν σταδιακά οι ασθενείς σε τραυματικές μνήμες, οι οποίες μερικές φορές είναι ανεκτές μόνο αποσπασματικά. Μία ακόμη αποτελεσματική προσέγγιση στη θεραπεία των αποσυνδετικών διαταραχών Comprehensive Resource Model (CRM) ή Resource Brainspotting

Αφού γίνει η διερεύνηση και επεξεργασία των αιτών της αποσύνδεσης, η θεραπεία μπορεί να προχωρήσει προς την επανασύνδεση, την ενσωμάτωση και την αποκατάσταση των εναλλακτικών "εαυτών" του ασθενή σε μία ενιαία λειτουργική ταυτότητα. Ένα μέρος της ενσωμάτωσης συμβαίνει αυθόρμητα κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η ενσωμάτωση μπορεί να ενθαρρυνθεί περαιτέρω μέσω της διαπραγμάτευσης, της διευθέτησης και ενοποίησης των ταυτοτήτων ή μπορεί να διευκολυνθεί με τη χρήση υπνωτικής υποβολής και καθοδηγούμενης φαντασίας.

Άλλοι σημαντικοί στόχοι είναι η αποκατάσταση των σχέσεων, της κοινωνικής λειτουργικότητας και η ανάπτυξη νέων δεξιοτήτων διαχείρισης της ζωής.

Οι ασθενείς που έχουν τραυματιστεί, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, μπορεί να έχουν την προδιάθεση να "αναμένουν" περαιτέρω κακοποίηση κατά τη διάρκεια της θεραπείας και να αναπτύξουν πολύπλοκες μεταβιβαστικές αντιδράσεις προς το θεραπευτή τους. Η συζήτηση πάνω σε αυτά τα ευνόητα συναισθήματα είναι ένα σημαντικό συστατικό μιας αποτελεσματικής ψυχοθεραπείας.

Οι άνθρωποι με ΔΔΤ γενικά ανταποκρίνονται καλά στη θεραπεία. Ωστόσο, η θεραπεία μπορεί να είναι μια μακριά και επίπονη διαδικασία. Κάποιοι ασθενείς είναι απρόθυμοι να επανασυνδέσουν τις ξεχωριστές τους ταυτότητες, επειδή αισθάνονται ότι αυτές οι διαφορετικές ταυτότητες τους βοηθούν κατά κάποιον τρόπο να αντεπεξέρχονται στις αντιξοότητες. Ακόμη και σ' αυτή την περίπτωση ωστόσο, προκειμένου να βελτιωθεί η προοπτική του ατόμου, είναι σημαντικό να αντιμετωπιστούν οποιαδήποτε άλλα προβλήματα ή επιπλοκές, όπως η κατάθλιψη, το άγχος ή η κατάχρηση ουσιών.
Όροι και Προϋποθέσεις Αναδημοσίευσης Περιεχομένου
Συγγραφέας άρθρου:Παναγιώτα Δ. Κυπραίου MSc Ψυχολογία Υγείας, MBPsS - Σωματική & Gestalt Ψυχοθεραπεύτρια (ECP) - Επόπτρια Σωματικής Ψυχοθεραπείας - Συντονίστρια Σχολών Γονέων https://www.psychotherapeia.net.gr

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΚΥΠΡΑΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Διασχιστική Διαταραχή ταυτότητας (ΔΔΤ / DID)

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Διασχιστική Διαταραχή ταυτότητας (ΔΔΤ / DID ) ή Διαταραχή Πολλαπλής Προσωπικότητας (ΔΠΠ / MPD ) όπως ονομαζόταν παλαιότερα, ανήκει στην κατηγορία διασχιστικών ή αποσυνδετικών διαταραχών, μια κατηγορία ψυχικών ασθενειών που περιλαμβάνουν διαταραχές ή βλάβες της μνήμης, της επίγνωσης, της ταυτότητας ή/και της αντίληψης.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Το site για την καλή Υγεία, την σωστή Διατροφή και την Ευεξία - ygeiamou.gr

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τα ψυχικά τραύματα στην παιδική ηλικία βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν μετέπειτα στην ενήλικη ζωή του παιδιού μέσω εκδηλώσεων από την ψυχική σφαίρα που παραπέμπουν στη συμπτωματολογία μιας σοβαρής ψυχικής διαταραχής σύμφωνα με νεότερη μελέτη

"Ανοιχτό" τραύμα που εκφράζεται με ποικίλα συμπτώματα παρόμοια με εκείνα των σχιζοφρενών ασθενών κατά την ενήλικη ζωή αποτελεί η συναισθηματική κακοποίηση των παιδιών. Μια νέα μελέτη του Πανεπιστημίου του Hertfordshire εντόπισε για πρώτη φορά μια ισχυρή σχέση μεταξύ της ψυχολογικής βίας και συμπτωμάτων που παραπέμπουν σε σχιζοφρένεια σε υγιείς ενήλικες, όπως παράνοια, ακούσματα φωνών και κοινωνική απόσυρση.

Ειδικότερα, σύμφωνα με τους ερευνητές τα ψυχικά τραυματισμένα παιδιά είχαν έως και 3.5 φορές περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τέτοιες εμπειρίες στην ενήλικη ζωή τους. Μάλιστα, όσο πιο έντονη είναι η κακοποίηση, τόσο πιο έντονες είναι οι σωματικές και ψυχικές εκδηλώσεις που μοιάζουν με σχιζοφρένεια στους ενήλικες.

Η σύνδεση μεταξύ του παιδικού τραύματος και της σχιζοφρένειας είναι ευρέως γνωστή. Ωστόσο, πολύ λιγότερες έρευνες έχουν εξετάσει τον αντίκτυπο του παιδικού τραύματος στον επιπολασμό λιγότερο σοβαρών εμπειριών που μοιάζουν με σχιζοφρένεια σε υγιείς ενήλικες.
Η συναισθηματική βία επηρεάζει περισσότερο
Η συγκεκριμένη μελέτη δημοσιεύθηκε στο PLOS ONE και αποτέλεσε μια σύνοψη και παράλληλη ποσοτικοποίηση 25 ερευνών που εξέτασαν τη σχέση μεταξύ του παιδικού τραύματος και των εκδηλώσεων που μοιάζουν με σχιζοφρένεια σε πάνω από 15.000 υγιείς ανθρώπους. Υπό το μικροσκόπιο των ερευνητών τέθηκαν συγκεκριμένοι τύποι κακοποίησης, όπως η συναισθηματική, η σεξουαλική και η σωματική κακοποίηση, καθώς και η συναισθηματική και σωματική αμέλεια, για να διαπιστωθεί πώς αυξάνουν τις πιθανότητες εμφάνισης σχιζοφρενικών συμπτωμάτων.

Όπως αποκαλύπτουν τα ευρήματά τους, βρέθηκε μεγαλύτερη συσχέτιση μεταξύ της συναισθηματικής κακοποίησης στην παιδική ηλικία και των ψυχωσικών εμπειριών σχετικών με σχιζοφρένεια στην ενήλικη ζωή από ό,τι άλλα είδη παιδικής κακοποίησης.

Η ερευνητική ομάδα εκτιμά ότι τα ευρήματά τους αναδεικνύουν το ευρύ φάσμα της σχιζοφρένειας, όπως αντίστοιχα και του αυτισμού. Σύμφωνα με αυτή την πεποίθηση, οι υγιείς άνθρωποι μπορούν να έχουν επεισόδια που προσομοιάζουν τη σχιζοφρένεια, χωρίς όμως να πληρούν τα διαγνωστικά κριτήρια.

Ο ελληνικής καταγωγής Δρ Διαμαντής Τουτουντζίδης, επικεφαλής αυτής της μελέτης από το Πανεπιστήμιο του Hertfordshire, εξηγεί ότι "η συναισθηματική κακοποίηση διαφέρει από τα άλλα είδη κακοποίησης. Είναι πιο συχνή, συμβαίνει συνήθως για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα και δεν αντιμετωπίζεται νομικά με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζεται η σωματική ή η σεξουαλική κακοποίηση. Ως ισχυρότερος προγνωστικός παράγοντας για τα συμπτώματα σχιζοφρένειας, θα πρέπει οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας να λάβουν υπόψη τους αυτές τις εμπειρίες, όταν προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα βαθύτερα αίτια των εκδηλώσεων που μοιάζουν με σχιζοφρένεια στα άτομα που πάσχουν από αυτές".

Ο δρ Keith Laws, καθηγητής Νευροψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Hertfordshire και επιβλέπων της μελέτης πρόσθεσε ότι "η έρευνά μας ανοίγει το δρόμο για μελλοντικές μελέτες που θα βοηθήσουν στην καλύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο συγκεκριμένοι τύποι παιδικής κακοποίησης συνδέονται με συγκεκριμένες εμπειρίες που μοιάζουν με σχιζοφρένεια πολύ αργότερα στη ζωή. Θα μας βοηθήσει επίσης να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε γιατί τέτοια τραύματα συνδέονται με διαταραχές όπως η σχιζοφρένεια σε ορισμένα άτομα, ενώ άλλα βιώνουν ηπιότερες και διαχειρίσιμες εκδηλώσεις".
Διαβάστε επίσης Σχιζοφρένεια: Νέο υποσχόμενο φάρμακο με ελάχιστες παρενέργειες Σχιζοφρένεια: Η απώλεια που εξηγεί τη νόσο

# data[].attributes.attachment_link.title
Σχιζοφρένεια: Μεγαλύτερη απειλή για όσους έχουν υποστεί κακοποίηση

# data[].attributes.attachment_link.description
Τα ψυχικά τραύματα στην παιδική ηλικία βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν μετέπειτα στην ενήλικη ζωή του παιδιού μέσω εκδηλώσεων από την ψυχική σφαίρα που παραπέμπουν στη συμπτωματολογία μιας σοβαρής ψυχικής διαταραχής σύμφωνα με νεότερη μελέτη "Ανοιχτό" τραύμα που εκφράζεται με ποικίλα συμπτώματα παρόμοια με εκείνα των σχιζοφρενών ασθενών κατά την ενήλικη ζωή αποτελεί η συναισθηματική κακοποίηση των παιδιών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ενήλικες που υπέστησαν κακοποίηση στην παιδική ηλικία μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση διπολικής διαταραχής, σύμφωνα με τους ερευνητές.

"Η σχέση μεταξύ προβληματικής παιδικής ηλικίας και διάγνωσης με διπολική διαταραχή αργότερα στη ζωή είναι πολύ ισχυρή. Τα άτομα με διπολική διαταραχή βιώνουν συναισθηματικά ακρότατα ( κατάθλιψη και μανία) που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα ζωής τους και αυξάνουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας. Οι συγγραφείς ανέλυσαν 19 μελέτες που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1980 και 2014. Όρισαν την προβληματική παιδική ηλικία ως την παραμέληση, κακοποίηση, παρενόχληση ή την απώλεια ενός γονέα πριν από την ηλικία των 19 ετών. Βρήκαν ότι οι ενήλικες με διπολική διαταραχή ήταν 2,63 φορές πιο πιθανό να έχουν πέσει θύματα της συναισθηματικής, σωματικής ή σεξουαλικής κακοποίησης ως παιδιά από τους ενήλικες στο γενικό πληθυσμό. Η σύνδεση με την συναισθηματική κακοποίηση ήταν ιδιαίτερα ισχυρή, σημείωσαν οι ερευνητές. Ωστόσο, η απώλεια ενός γονέα δεν αύξησε σημαντικά τον κίνδυνο. Μεγάλο μέρος της έρευνας σε διπολική διαταραχή έχει επικεντρωθεί στα βιολογικά ή γενετικά αίτια. Αλλά προηγούμενες εργασίες για τη σχιζοφρένεια από την ίδια ομάδα είχαν ήδη μελετήσει το ρόλο την προβληματικής παιδικής ηλικίας στην ανάπτυξη της ψυχικής νόσου. Αν και η μελέτη δεν εδραιώνει μια σχέση αιτίου-αποτελέσματος, τα ευρήματα θα μπορούσαν να αποδειχθούν σημαντικά στη θεραπεία ατόμων με διπολική διαταραχή, είπαν οι ερευνητές. "Η προσεκτική διαχείριση της διερεύνησης των παιδικών εμπειριών ενός ατόμου μπορεί να κάνει τη διαφορά στο πως προχωρά η ψυχιατρική θεραπεία και το είδος της απαιτούμενης υποστήριξης" κατέληξε ​​ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Jasper Palmier.

Κάθε χρόνο περίπου 2,5 % του πληθυσμού διαγιγνώσκονται με διπολική διαταραχή, μία διαταραχή που στο παρελθόν ονομαζόταν μανιοκατάθλιψη. Η μέση ηλικία έναρξης αυτής της ψυχικής διαταραχής, τοποθετείται στην ηλικία των 25 ετών, όμως συμπτώματα αυτής της διαταραχής έχουν αναγνωριστεί πρακτικά σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Αυτή η σοβαρή διαταραχή αφορά σε άτομα προερχόμενα από οποιοδήποτε κοινωνικό, οικονομικό επίπεδο, όλες τις εθνότητες και τα δύο φύλλα. Τα '' ανεβάσματα '' και τα '' πεσίματα '' της διάθεσης στην διπολική διαταραχή προκαλούν σημαντικούς περιορισμούς στις κοινωνικές και επαγγελματικές σχέσεις όπως επίσης συγκρούσεις και αποξένωση με το οικογενειακό περιβάλλον. Η διπολική διαταραχή, όταν δεν αντιμετωπίζεται εγκαίρως και αποτελεσματικά, καθιστά ιδιαίτερα δύσκολη έως αδύνατη την διατήρηση επαγγελματικής απασχόλησης και δημιουργεί στον πάσχοντα αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης και απελπισίας τα οποία επιδεινώνονται ιδιαίτερα στην καταθλιπτική φάση. Η διπολική διαταραχή είναι στην πραγματικότητα μία νευροχημική διαταραχή η οποία προκαλεί ακραίες εναλλαγές διάθεσης και συναισθημάτων. Οι ασθενείς με διπολική διαταραχή χρήζουν άμεσης ψυχιατρικής αντιμετώπισης διότι τα ποσοστά αυτοκτονίας βρίσκονται στο 10-15 %.Οι ασθενείς αυτοί ανταποκρίνονται θετικά στην απαραίτητη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής που σε συνδυασμό με την κατάλληλη ψυχοθεραπεία οδηγεί σε άριστα αποτελέσματα.

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις για την υγεία από την Ελλάδα και τον Κόσμο
Ακολουθήστε το healthweb.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γεωργία Σκιτζή

# data[].attributes.attachment_link.title
Συσχετισμός παιδικής κακοποίησης και διπολικής διαταραχής - Healthweb

# data[].attributes.attachment_link.description
Ενήλικες που υπέστησαν κακοποίηση στην παιδική ηλικία μπορεί να διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο για εκδήλωση διπολικής διαταραχής, σύμφωνα με τους ερευνητές. "Η σχέση μεταξύ προβληματικής παιδικής ηλικίας και διάγνωσης με διπολική διαταραχή αργότερα στη ζωή είναι πολύ ισχυρή. Τα άτομα με διπολική διαταραχή βιώνουν συναισθηματικά ακρότατα ( κατάθλιψη και μανία) που επηρεάζουν αρνητικά την ποιότητα ζωής [...]

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γιατί οι άνθρωποι αναπτύσσουν διατροφικές διαταραχές;
Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι αναπτύσσουν διατροφικές διαταραχές, όμως αυτοί που πάσχουν από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες διατρέχουν έναν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο. Ορισμένες διατροφικές διαταραχές συνδέονται στενότερα με την κακοποίηση και την παραμέληση των παιδιών.

Στο βιβλίο τους για το Τραυματικό Άγχος, οι Van der Kolk (2012) δηλώνουν ότι η "έλλειψη ή απώλεια της αυτορρύθμισης" (συναισθηματική ρύθμιση, γνωστή και ως ρύθμιση των επιπτώσεων) "είναι πιθανώς η πιο εκτεταμένη επίδραση ψυχολογικού τραύματος τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες". Οι δυσκολίες στην ανακούφιση των συναισθημάτων είναι ένα γνωστό σύμπτωμα τόσο της σύνθετης Διαταραχής Μετατραυματικού Στρες όσο και της Οριακής Διαταραχής Προσωπικότητας.
Η σχέση μεταξύ τραυμάτων και διατροφικών διαταραχών
Ο Brewerton (2007) αναφέρει σημαντικά συμπεράσματα σχετικά με τη σχέση μεταξύ τραυμάτων και διατροφικών διαταραχών (EDs), ως εξής:

- Η παιδική σεξουαλική κακοποίηση είναι ένας "μη ειδικός παράγοντας κινδύνου" για τις διατροφικές διαταραχές.

- Ένα φάσμα του τραύματος συνδέεται με τις διατροφικές διαταραχές, καθώς και με ορισμένες μορφές κακοποίησης και αμέλειας.

- Το τραύμα είναι αυτό που συναντάται περισσότερο στις διατροφικές διαταραχές και μάλιστα πολύ περισσότερο στα βουλιμικά άτομα.

-Η σχέση μεταξύ τραύματος και διατροφικών διαταραχών μπορεί να μεταφερθεί από παιδιά σε εφήβους και από αγόρια σε άνδρες που αντιμετωπίζουν αυτού του είδους τις διαταραχές.

- Πολλαπλά επεισόδια ή μορφές τραυματισμού συνδέονται με τις διατροφικές διαταραχές.

-Το τραύμα δεν συνδέεται απαραίτητα με σοβαρές διατροφικές διαταραχές.

-Η διαταραχή μετατραυματικού στρες (μερικού τύπου) αποτελεί παράγοντα κινδύνου για άτομα με νευρική βουλιμία και συμπτώματα βουλιμίας
Η απώλεια βάρους στις διατροφικές διαταραχές και η ψυχολογία του τραύματος και της κακοποίησης
Ο Lemberg (1999) εξηγεί:

-Η ανάγκη για δίαιτα μπορεί να αποτελέσει επικίνδυνο παράγοντα κατά την διάρκεια του τραύματος.

- Η δίαιτα μπορεί να αποτελέσει τον τρόπο για να "εξαγνιστεί" ένας προβληματικός εαυτός.

- Άτομα που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση δημιουργούν στον εαυτό τους ψυχολογική πίεση για αποτρέψουν νέα περιστατικά κακοποίησης. Στο επίπεδο αυτό η πείνα μπορεί να φέρει το άτομο σε κατάσταση διαφωνίας, επιτρέποντας "ένα επίπεδο απομάκρυνσης από το εδώ-και τώρα".

-Η άρνηση φαγητού μπορεί να δώσει την ψευδαίσθηση της εξουσίας (όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις κατάχρησης). Στην περίπτωση αυτή, τα άτομα μπορούν να αποκτήσουν την αίσθηση της προσωπικής εξουσίας σε διαφορετικούς τομείς της ζωής τους.

-Πολλοί άνθρωποι με διατροφικές διαταραχές στερούνται την αίσθηση του μέτρου τους και κατ' επέκταση το νόημα-σκοπό για τη ζωή τους. Επίσης τα άτομα που βιώνουν τραύμα συχνά βιώνουν ένα εσωτερικό χάος, σύγχυση και πόνο.
Eνημερωθείτε για τo ΝΕΟ Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα από το Κέντρο Δια Βίου Μάθησης Psychopedia με θέμα: "Διατροφικές διαταραχές σε Παιδιά & Ενήλικες - Σύγχρονες Θεραπευτικές παρεμβάσεις". Ημερομηνία έναρξης: Σάββατο 18/1/2020 Απευθύνεται σε: Διαιτολόγους - Διατροφολόγους, Ειδικούς Ψυχικής υγείας, Κοινωνικούς Λειτουργούς, Ιατρούς, Νοσηλευτές, ευρύτερο ενδιαφερόμενο κοινό. Επιπλέον Δυνατότητα Ασύγχρονης παρακολούθησης Ε - Learning (αποστολή βιντεοσκοπημένης της εισήγησης και εκπαιδευτικού υλικού) Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ: https://psychopedia.gr/neo-ekpaideytiko-programma-quot-diatrofikes-diataraches-se-paidia-amp-enilikes-sygchrones-therapeytikes-paremvaseis-quot-enarxi-18-1-2020/

Έλλειψη φαγητού και τραύμα

Σύμφωνα με τον Ferentz (2012):

-Η προσπάθεια ενός ατόμου με τραύμα να μειώσει το φυσικό του μέγεθος μπορεί να είναι μια επιθυμία για να είναι "αόρατο", πράξη που εκφράσει το αίσθημα της ευπάθειας.

-Η άρνηση του φαγητού μπορεί να έχει ρίζες σε προηγούμενη παραμέληση και έλλειψη της κατάλληλης φροντίδας.

-Ένας αριθμός ατόμων μπορεί να χρησιμοποιήσει το φαγητό ως ένα μέσο για την αποφυγή συναισθημάτων όπως ο θυμός. Το υπερβολικό φαγητό μπορεί να θεωρηθεί από αυτά τα άτομα ως μια "πανοπλία" για να αποφύγουν άλλα άτομα που μπορεί να τονίσουν το τραύμα τους και με αυτό τον τρόπο να αισθανθούν πιο δυνατά.

-Η ντροπή και η ενοχή είναι παραδείγματα αρνητικών αλλαγών στις γνωστικές λειτουργίες και την διάθεση και συνδέονται με την διαταραχή του μετατραυματικού στρες.

-Το κοινωνικό στίγμα και τα στερεότυπα των υπέρβαρων ατόμων επιτρέπουν στο υπερβολικό βάρος να αποτελεί δημόσιο σύμβολο της σωματικής ντροπής που αποκτήθηκε ως αποτέλεσμα της καταχρηστικής συμπεριφοράς τους.
Πηγή: https://traumadissociation.wordpress.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σύνδεση των διατροφικών διαταραχών με το τραύμα και την κακοποίηση - Psychopedia.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Γιατί οι άνθρωποι αναπτύσσουν διατροφικές διαταραχές; Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι αναπτύσσουν διατροφικές διαταραχές, όμως αυτοί που πάσχουν από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες διατρέχουν έναν ιδιαίτερα αυξημένο κίνδυνο. Ορισμένες διατροφικές διαταραχές συνδέονται στενότερα με την κακοποίηση και την παραμέληση των παιδιών.

# data[].attributes.attachment_link.title
Trauma and Music Therapy:  Let the Healing Begin | Karla Hawley | TEDxSnoIsleLibraries

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ένα φαινόμενο που έχει πάρει διαστάσεις ανησυχητικές και δεν είναι άλλο απ' αυτό της παιδικής κακοποίησης αναλύθηκε από επιστήμονες και ειδικούς σε ημερίδα που διοργάνωσε η Ένωση "Μαζί για το Παιδί" με συντονίστρια την δημοσιογράφο του "Πρώτου Θέματος", Κατερίνα Τζουμερκιώτη, το Σάββατο 1 Δεκεμβρίου στο Συνεδριακό Κέντρο της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Παρακολουθήστε τις ομιλίες ΕΔΩ
Στην Ελλάδα οι 9 στις 10 περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης δεν αναφέρονται ποτέ
"Στην παιδική κακοποίηση βλέπουμε μόνον την κορυφή του παγόβουνου. Το πραγματικό πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο και βαθύ. Γι' αυτό και χρειάζεται συνεχής επαγρύπνηση και ευαισθητοποίηση". Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Διευθυντή Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Παίδων, "Π. & Α. Κυριακού" και αντιπρόεδρο της Ένωσης "Μαζί για το Παιδί", Ιωάννη Παπαδάτο.

Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν τα λεγόμενά του. Με βάση τις εκτιμήσεις, στην Ελλάδα οι 9 στις 10 περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης δεν αναφέρονται ποτέ και παραμένουν χωρίς διάγνωση και αντιμετώπιση. Σύμφωνα με έρευνες, 1 στα 2 παιδιά στη χώρα μας έχουν πέσει θύμα τουλάχιστον μίας εμπειρίας σωματικής βίας, το 1 στα 10 παιδιά έχουν πέσει θύματα σε περιστατικά σεξουαλικής βίας, ενώ σχεδόν 3 στα 10 παιδιά θεωρούν ότι είναι παραμελημένα. Παράλληλα, μία στις τέσσερις Ελληνίδες άνω των 15 έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία τουλάχιστον μια φορά στη ζωή της.
Η σημασία της Επικοινωνίας
Ο κοινός παρονομαστής που επισήμαναν έντονα οι ειδικοί ήταν η " επικοινωνία". Αυτή που πρέπει να αναπτυχθεί στους κόλπους της οικογένειας καθώς η πρόληψη για το οποιοδήποτε συμβάν είναι σίγουρα καλύτερη του "θεραπεύειν". Η ενημέρωση απαιτείται καθώς αυτή είναι η βάση της επικοινωνίας.
"Να μάθουμε να διαβάζουμε τα "σημάδια""

"Η κακοποίηση, όπως και ο σχολικός εκφοβισμός δεν είναι καινούριες έννοιες. Πάντα υπήρχαν αλλά δεν ξέραμε το εύρος τους", επισημαίνει ο Ομότιμος Καθηγητής Παιδιατρικής και Επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης "Μαζί για το Παιδί", Χρήστος Μπαρτσόκας, ο οποίος προλόγισε την ημερίδα. Σκιαγραφώντας τον τύπο των παιδιών που πέφτουν θύματα κακοποίησης μίλησε για παιδιά που έχουν "περιθωριοποιηθεί" κοινωνικά και είναι πιο ευάλωτα από τα υπόλοιπα.

Γι' αυτό, σύμφωνα με τον κ. Μπαρτσόκα, θα πρέπει να δείχνουμε προσοχή στα σημάδια που ενδέχεται να υποκρύπτουν φαινόμενα κακοποίησης. "Χαμηλή αυτοεκτίμηση, αδυναμία ενός παιδιού να αγαπήσει ή να εμπιστευτεί, επιθετικότητα, θυμός, άγχος, φόβος, παραβατικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές, όλα αυτά θα πρέπει να μας προβληματίσουν", εξηγεί.

"Χαρτογραφώντας" το μέγεθος του προβλήματος στην Ελλάδα

Την σκυτάλη έλαβε η Καθηγήτρια Παιδοψυχιατρικής, Α΄ Ψυχιατρικής Κλινικής, Ιατρικής Σχολής, ΕΚΠΑ, Ελένη Λαζαράτου η οποία παρουσίασε το μέγεθος του φαινομένου στην Ελλάδα.

Η κυρία Λαζαράτου εξήγησε, ότι το φαινόμενο "αφορά όλες τις μορφές σωματικής, σεξουαλικής και συναισθηματικής κακοποίησης, την παραμέληση ή αμέλεια φροντίδας και θεραπείας, την εμπορευματοποίηση ή άλλου είδους εκμετάλλευση του παιδιού".

Παράλληλα, παρουσίασε συγκλονιστικά στοιχεία από την έρευνα που είχε διεξάγει το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), Ιατροδικαστική Υπηρεσία του νομού Θεσσαλονίκης, για το χρονικό διάστημα 2005-2015. Σύμφωνα με αυτά 90 περιστατικά ήταν αυτά της σωματικής κακοποίησης. Το 54,4% αφορούσε αγόρια και 45,6% κορίτσια. Ο μέσος όρος ηλικιών ήταν 9 έτη, ενώ προήλθαν 5 θάνατοι από σοβαρές κακώσεις.
Το 77,7% των δραστών των παραπάνω περιπτώσεων ήταν ένας από τους δύο γονείς και συχνότερα ο πατέρας (54,4%).
Μόλις το 1% καταγγέλθηκε
Στην συνέχεια η κα. Λαζαράτου ανέφερε στοιχεία της Έρευνας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού στο πλαίσιο του Ερευνητικού Προγράμματος BECAN (Επιδημιολογική Μελέτη για την Κακοποίηση και Παραμέληση του Παιδιού στα Βαλκάνια.

Σύμφωνα με αυτήν ρωτήθηκαν 12.000 παιδιά ΣΤ' Δημοτικού, Α' Γυμνασίου , Α' Λυκείου σε σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Κρήτης. Το 76,8% είχαν υποστεί σωματική βία και 16,2% σεξουαλική και μόνο το 1% αναφέρθηκε στις Αρχές. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι υπάρχει μεγάλο χάσμα ανάμεσα στα κρούσματα που λαμβάνουν χώρα και σε εκείνα που τελικά καταγγέλλονται στις αρμόδιες υπηρεσίες στη χώρα μας.

Πιο ευάλωτα σε κακοποίηση βρέφη και παιδιά έως 4 ετών

Την ίδια ώρα, οι έρευνες αποκαλύπτουν ότι πιο ευάλωτη ηλικιακά ομάδα σε κακοποίηση είναι τα βρέφη και τα παιδιά έως 4 ετών. "Οι συγκεκριμένες κατηγορίες κακοποιούνται συχνότερα, ενώ διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου από κακοποίηση", ανέφερε η οικογενειακή ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια, Αλεξία Βερνίκου.

Σοκαριστικά είναι και τα στοιχεία για τους θύτες, καθώς "9 στις 10 κακοποιήσεις έχουν θύτη κάποιον που γνωρίζει καλά το βρέφος/παιδί".

Μάλιστα η κα. Βερνίκου μίλησε για το "Σύνδρομο ταρακουνήματος" γνωστό και ως "Shaken Baby Syndrome" το οποίο αποτελεί την πιο διαδεδομένη μορφή σωματικής κακοποίησης σε βρέφη και παιδιά έως 2 ετών. Αφορά τη σοβαρή εγκεφαλική βλάβη που προκαλείται όταν ο ενήλικας τινάζει βίαια ένα βρέφος ή μικρό παιδί. H ανατάραξη καταστρέφει τα κύτταρα του εγκεφάλου, ενώ το 25% των περιστατικών οδηγούνται σε θάνατο και 60% των περιπτώσεων έχουν μόνιμες αναπηρίες στη ζωή τους.
Ένα πρόβλημα που αποκαλύπτεται παρεμπιπτόντως
Η Βάνα Παπαευαγγέλου, Καθηγήτρια Παιδιατρικής Λοιμωξιολογίας, Διευθύντρια Γ΄ Παιδιατρικής Κλινικής ΕΚΠΑ, ΠΓΝ Αττικόν και η Αλεξάνδρα Σολδάτου, Επίκουρη Καθηγήτρια Παιδιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων "Π. & Α. Κυριακού" ανέπτυξαν με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο ποιοι είναι οι κίνδυνοι που προκύπτουν από την παραμέληση των παιδιών.

Αναφέρθηκαν οι άμεσες επιπτώσεις (σοβαροί τραυματισμοί, αναπηρία, έως και θάνατος) με συγκεκριμένα παραδείγματα από την κλινική εμπειρία, οι απώτερες επιπτώσεις (νοσήματα στην ενήλικο ζωή) με επιδημιολογικά, πειραματικά και εργαστηριακά δεδομένα και οι επιπτώσεις για την υγεία της επόμενης γενιάς με πολύ πρόσφατα ερευνητικά δεδομένα.
Η λύση στην άλλη άκρη του ακουστικού-Γραμμή 115 25 Μαζί για το Παιδί
Ο ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής του "Μαζί για το Παιδί", Δρ. Λευτέρης Πετρόπουλος εξήγησε ότι στη Συμβουλευτική Γραμμή 11525 Μαζί για το Παιδί , πολλές φορές αντιμετωπίζουν αιτήματα που υποκρύπτουν κακοποίηση. "Όταν καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν δυσκολίες στην οριοθέτηση της συμπεριφοράς ενός παιδιού, επιθετικότητα, παραβατικότητα και απομόνωση, προσπαθούμε να διερευνήσουμε το ενδεχόμενο κακοποίησης", εξηγεί.

Οι άνθρωποι της Γραμμής 11525 προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών και δέχονται καταγγελίες ανώνυμες ή επώνυμες για περιστατικά κακοποίησης ανηλίκων και προσπαθούν να παραπέμψουν στις αρμόδιες αρχές, ανέφερε ο κοινωνικός λειτουργός - ψυχοθεραπευτής, Νίκος Γιώτας, σημειώνοντας πάντως ότι κομβικό στοιχείο είναι να αποκτήσουν την εμπιστοσύνη των ατόμων που ζητούν βοήθεια.
Η παιδική κακοποίηση αφήνει το σημάδι της στον εγκέφαλο
Πέρα από τα ανεξίτηλα ίχνη που αφήνει η κακοποίηση στον παιδικό ψυχισμό, οι επιδράσεις είναι ορατές και στον εγκέφαλο. Όπως ανέλυσε η κυρία Μαρίνα Μαρτίνου, που ασχολείται με την Αναπτυξιακή Γνωστική Νευροεπιστήμη, η κακοποίηση πιθανότατα προκαλεί στο παιδί "ευπάθεια στη μελλοντική ψυχοπαθολογία και ιδιαίτερα στη μετατραυματική αγχώδη διαταραχή", ενώ "μπορεί να συντελεί στην ανάπτυξη προβλημάτων συμπεριφοράς, όπως η σεξουαλική δυσλειτουργία αργότερα στη ζωή".

Ακόμη περισσότερο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι με βάση τελευταίες έρευνες, οι τραυματικές εμπειρίες που έζησαν προηγούμενες γενιές μπορούν να επηρεάσουν επιγενετικά και τις επόμενες γενιές, "κληρονομώντας" τις επιπτώσεις του προβλήματος.
Το διαδίκτυο δημιούργησε νέες μορφές κακοποίησης
Στη δεύτερη ενότητα της ημερίδας αναλύθηκαν οι νέες μορφές κακοποίησης που προέκυψαν από την εξάπλωση του διαδικτύου και που παρουσίασαν ο ψυχολόγος της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Γιώργος Νάκος, αλλά και η κλινική ψυχολόγος, Δρ. Νιόβη Μιχαλοπούλου.
Στην εποχή του διαδικτύου και των social media
Ο ψυχολόγος της Διεύθυνσης Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, Γιώργος Νάκος, αναφέρθηκε στον ηλεκτρονικό εκφοβισμό, υπογραμμίζοντας ότι μπορεί να συμβεί ανά πάσα ώρα και στιγμή ακόμα και στο σπίτι σας. Γίνεται μέσω κινητού ή υπολογιστή είτε μέσω των social media. Aρχικά, μπορεί να γίνει για πλάκα με αποστολή επιθετικών μηνυμάτων. Η ανωνυμία και η πεποίθηση ότι ο δράστης μπορεί να κρυφτεί ενισχύουν τους λόγους για να το κάνει κάποιος.

Ανέλυσε το sextortion, δηλαδή τον σεξουαλικό διαδικτυακό εξαναγκασμό και εκβιασμό των παιδιών, όπου δράστες προσεγγίζουν μέσω ίντερνετ τα θύματά τους, χρησιμοποιώντας δόλιες μεθόδους.
Αφού αποκτήσουν την εμπιστοσύνη τους, ζητούν φωτογραφίες ή βίντεο και στη συνέχεια νέο υλικό, αλλά με πορνογραφικό περιεχόμενο. Εάν τα παιδιά ενδώσουν, τότε οι δράστες αποκαλύπτουν τους σεξουαλικούς οικονομικούς σκοπούς τους.

Γι΄αυτό τόνισε πως οι γονείς πρέπει να επικοινωνούν με το παιδί τους και να τους λέει ότι "συναντά" στο διαδίκτυο, να αποθηκεύει μηνύματα (που του προκαλούν ακόμη ντροπή) και να κάνει print-screen σε ό,τι του προκαλεί ανησυχία και φόβο.

Παρουσίασε την καμπάνια ενημέρωσης SAY NO της EUROPOL:

Πορνογραφία, Sexting και online sexual grooming Vs διαρκής ενημέρωση

Από την πλευρά της, η κλινική ψυχολόγος , Δρ. Νιόβη Μιχαλακοπούλου αναφέρθηκε στη σεξουαλικότητα και την εφηβεία και τους κινδύνους που απορρέουν από το διαδίκτυο.

Οι νέες μορφές περιλαμβάνουν το sexting, δηλαδή την ανταλλαγή αισθησιακών και ερωτικών μηνυμάτων, φωτογραφιών ή βίντεο μέσω της τεχνολογίας, το grooming, που αφορά στην προετοιμασία του ανηλίκου για μια σεξουαλική σχέση στον πραγματικό κόσμο.

Παρουσίασε στοιχεία αμερικανικής έρευνας που δόθηκαν στο φως της δημοσιότητας το 2013, σύμφωνα με τα οποία:
1 στους 5 εφήβους έχει ανταλλάξει σεξουαλικού περιεχομένου μηνύματα ή φωτογραφίες με άλλους, από τα κορίτσια ζητείται περισσότερο να στείλουν sext, 1 στους 3 εφήβους έχει δεχτεί ένα τέτοιο μήνυμα, Από αυτούς το ¼ το έχει προωθήσει σε άλλους χρήστες ενώ σε έρευνα 600 εφήβων (14-18 ετών) διαπίστωσαν ότι το 20% των εφήβων είπαν ότι είχαν στείλει μια σεξουαλική εικόνα του εαυτού τους.

Η κυρία Μιχαλοπούλου έδωσε έμφαση στην ενημέρωση των παιδιών από μικρή ηλικία για τη σεξουαλικότητα, στην εκπαίδευση και στην ανάγκη διαλόγου των γονιών με τα παιδιά. "Να μην αφήσουμε την ντροπή να μας καθοδηγεί", τόνισε.

Στην συνέχεια κατέγραψε το προφίλ των παιδιών που δέχονται σεξουαλική κακοποίηση και εξήγησε γιατί δεν αντιδρούν. Ειδικότερα η κα. Νιόβη Μιχαλοπούλου είπε, "Η εφηβεία είναι η πιο ευάλωτη ηλικιακή ομάδα σε ότι αφορά το cyber grooming το 76% των ατόμων που παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά μέσω διαδικτυακής επικοινωνίας ήταν έφηβοι 13 έως 15 ετών, τα περισσότερα κορίτσια". Το παιδί δέχεται να "εκτελέσει" αυτά που του ζητούν διότι, αισθάνεται αγάπη ή μια αίσθηση υποχρέωσης προς στον δράστη, γιατί τον έχει ερωτευτεί καθώς όλο αυτό γινόταν υπό μορφή φλερτ.

Αρνητική "πρωταθλήτρια" στο cyberbullying η Ελλάδα
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και τα στοιχεία που αφορούν στον διαδικτυακό εκφοβισμό, που παρουσίασε η Ψυχολόγος, ΠΜΣ "Κλινικής Ψυχολογίας" ΕΚΠΑ , Επιστ. Συνεργάτης Μονάδας Εφηβικής Υγείας (Μ.Ε.Υ.), Β΄ Παιδιατρική Κλινική Πανεπιστημίου Αθηνών, Νοσοκομείο Παίδων "Π. & Α. Κυριακού", Βανέσσα Ερμηλίου. Η Ελλάδα, όπως και η Ρουμανία εμφανίζουν τα υψηλότερα ποσοστά διαδικτυακού εκφοβισμού σε έρευνα που έγινε σε επτά ευρωπαϊκές χώρες.

Το cyberbullying, εξήγησε η κυρία Ερμηλίου, εκδηλώνεται μέσω κοροϊδίας και εξευτελισμού του θύματος σε ένα chat-room, την αποστολή αισχρού υλικού, τη διάδοση φημών και ψευδών μέσα από ψεύτικα προφίλ, αλλά και μέσω της χρήσης προσωπικών στοιχείων και φωτογραφιών και την ανάρτησή τους χωρίς τη συγκατάθεση του ατόμου που αναφέρεται.

Το μεγαλύτερο ποσοστό των θυμάτων του διαδικτυακού είναι κορίτσια, με ποσοστό 25,1%, έναντι 16,6% για τα αγόρια. "Όμως το στοιχείο αυτό ενδέχεται να δείχνει ότι τα αγόρια είναι πιο πιθανό να διστάζουν να ζητούσουν βοήθεια", σημείωσε η κυρία Ερμηλίου, που έδωσε έμφαση στην εκπαίδευση παιδιών και εφήβων στη διαχείριση του κινδύνου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ημερίδα για την Παιδική Κακοποίηση από το Μαζί για το Παιδί

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα φαινόμενο που έχει πάρει διαστάσεις ανησυχητικές και δεν είναι άλλο απ' αυτό της παιδικής κακοποίησης αναλύθηκε από επιστήμονες και ειδικούς σε ημερίδα που διοργάνωσε η Ένωση "Μαζί για το Παιδί" με συντονίστρια την δημοσιογράφο του "Πρώτου Θέματος", Κατερίνα Τζουμερκιώτη, το Σάββατο 1 Δεκεμβρίου στο Συνεδριακό Κέντρο της Εθνικής Ασφαλιστικής.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Δεκαετίες συστηματικής κακοποίησης παιδιών από άπληστες καλόγριες και ιερείς με αρρωστημένες ορέξεις στην αρχιεπισκοπή της Κολωνίας στη Γερμανία αποκαλύπτει σοκαριστική αναφορά, σύμφωνα με δημοσίευμα του The Daily Beast.

Όπως σημειώνεται, η εν λόγω αναφορά έρχεται στον απόηχο αγωγής σύμφωνα με την οποία ορφανά αγόρια που ζούσαν σε οικοτροφεία τάγματος μοναχών "πωλούνταν" ή "ενοικιάζονταν" για εβδομάδες σε ιερείς και επιχειρηματίες, στο πλαίσιο ενός κυκλώματος σωματεμπορίας. Οι άνδρες που εμπλέκονται στην εν λόγω αγωγή λένε πως, ως αγόρια εμποδίστηκαν οι υιοθεσίες τους καθώς η "πώλησή" τους για βιασμό απέδιδε χρήματα στις μοναχές. Κάποια από τα αγόρια αυτά στη συνέχεια γίνονταν σκλάβοι του σεξ, σύμφωνα με την εν λόγω αναφορά.

Της αγωγής, που είχε δει το φως της δημοσιότητας αρχικά από τη Deutsche Welle πέρυσι, ηγείται ο 63χρονος Καρλ Χάουκε, ο οποίος, μαζί με άλλα 15 ορφανά, απαίτησε να διεξαχθεί πλήρης έρευνα από την αρχιερπισκοπή, η οποία ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2021. Ωστόσο, όπως γράφει το Daily Beast, οι λεπτομέρειες της έρευνας αυτής ήταν τόσο τρομακτικές που ο αρχιεπίσκοπος Ράινερ Μαρία Βέλκι αρνήθηκε να τη δημοσιοποιήσει, ζητώντας οι δημοσιογράφοι που θα την έβλεπαν να υπογράψουν συμφωνητικά εχεμύθειας. Οκτώ Γερμανοί δημοσιογράφοι αποχώρησαν από συνέντευξη Τύπου τον Ιανουάριο αφού δεν τους επετράπη να έχουν πρόσβαση αν δεν συμφωνούσαν να δημοσιοποιήσουν το περιεχόμενο της έρευνας.

Ο Χάουκε λέει πως τον κακοποιούσαν τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα στις ηλικίες 11-15, συχνά πάνω από ένας ιερείς. "Δεν σταματούσε στον σωματικό πόνο. Είχαμε μια ξεκάθαρη αίσθηση ταπείνωσης, και ότι μας χρησιμοποιούσαν" είπε στη Deutsche Welle, χαρακτηρίζοντας σκανδαλώδες αυτό που έγινε με την αναφορά και υποστηρίζοντας πως το να μην επιτρέπεται στους δημοσιογράφους να τη δημοσιοποιήσουν ήταν σαν να υφίσταται κακοποίηση ξανά.

Ωστόσο, δικηγόροι που απέκτησαν πρόσβαση στην 560 σελίδων αναφορά μοιράστηκαν αποσπάσματα με ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων το Daily Beast. Σε αυτήν κατονομάζονται Γερμανοί επιχειρηματίες και κληρικοί που "νοίκιαζαν" τα νεαρά αγόρια από τις μοναχές, που είχαν μοναστήριο στο Σπέγιερ της Γερμανίας μεταξύ των δεκαετιών του 1960 και του 1970. Μεταξύ των χειρότερων περιπτώσεων κακοποίησης ήταν ομαδικό σεξ και όργια στα οποία τα αγόρια αναγκάζονταν να συμμετέχουν πριν επιστραφού στη μονή, όπου οι μοναχές τα τιμωρούσαν για τσαλακωμένα ρούχα ή σπέρμα πάνω τους.

Σύμφωνα με την εν λόγω αναφορά, 175 άτομα, κυρίως αγόρια 8-14 ετών, κακοποιήθηκαν σε διάστημα δύο δεκαετιών. Ωστόσο δεν κατηγορούνται ευθέως οι καλόγριες- αντ'αυτού λέγεται πως "συστηματικά" λάθη διαχείρισης και "επιείκεια" προς αυτούς που κατηγορούνταν από τα παιδιά επέτρεπαν να συνεχίζεται η κακοποίηση.

Η εν λόγω αγωγή επέφερε μια έρευνα σε θρησκευτικά τάγματα, η οποία διαπίστωσε ότι 1.412 άτομα που ζούσαν ή βρίσκονταν συχνά σε μοναστήρια, μονές κ.α. κακκοποιήθηκαν ως παιδιά, έφηβοι ή κηδεμονευόμενοι από τουλάχιστον 654 μοναχούς, μοναχές και άλλα μέλη ταγμάτων. Περίπου το 80% των θυμάτων ήταν αρσενικού γένους και 20% θηλυκού. Η έρευνα επίσης έδειξε πως το 80% των δραστών των κακοποιήσεων ήταν πλέον νεκροί.

Η αρχιεπισκοπή της Κολωνίας είπε στο Daily Beast ότι ο λόγος που δεν δημοσιοποιήθηκε ήταν πως δεν εξηγήθηκε πλήρως η μεθοδολογία της έρευνας, μα ο επίσκοπος Καρλ Χάιντς Βίσμαν, που πλέον ηγείται της αρχιεπισκοπής, είπε ότι η αναφορά ήταν τόσο φρικτή που θα ήταν σοκαριστικό να δημοσιοποιηθεί.

Οι κύριοι δράστες είναι πλέον νεκροί και πολλά από τα θύματα έχουν καταλήξει σε συμβιβασμούς με την εκκλησία για οικονομικές αποζημιώσεις, δεχόμενα να μην συμμετέχουν στην αγωγή. Η αρχιεπισκοπή τώρα σκοπεύει να δημοσιεύσει μια νέα, αναθεωρημένη έκδοση της αναφοράς τον Μάρτιο.

Προτείνετε μια διόρθωση

# data[].attributes.attachment_link.title
Γερμανία: Μοναχές "νοίκιαζαν" ορφανά σε ιερείς και επιχειρηματίες για όργια

# data[].attributes.attachment_link.description
Δεκαετίες συστηματικής κακοποίησης παιδιών από άπληστες καλόγριες και ιερείς με αρρωστημένες ορέξεις στην αρχιεπισκοπή της Κολωνίας στη Γερμανία αποκαλύπτει σοκαριστική αναφορά, σύμφωνα με δημοσίευμα του The Daily Beast. Όπως σημειώνεται, η εν λόγω αναφορά έρχεται στον απόηχο αγωγής σύμφωνα με την οποία ορφανά αγόρια που ζούσαν σε οικοτροφεία τάγματος μοναχών "πωλούνταν" ή "ενοικιάζονταν" για εβδομάδες σε ιερείς και επιχειρηματίες, στο πλαίσιο ενός κυκλώματος σωματεμπορίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Να πώς θα απολαμβάνεις περισσότερα προνόμια, νέες δυνατότητες και μοναδικές προσφορές

Οι γονείς μπορούν πραγματικά να παίξουν ένα καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του IQ των παιδιών τους μέσα από τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν

Με τεχνολογίες αιχμής του Vodafone Business που επιδοτούνται κατά 90% από το Ταμείο Ανάκαμψης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εργοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.title
Εργοθεραπευτής του "Παίδων" καταδικάστηκε για αποπλάνηση 12χρόνου

# data[].attributes.attachment_link.description
Να πώς θα απολαμβάνεις περισσότερα προνόμια, νέες δυνατότητες και μοναδικές προσφορές Οι γονείς μπορούν πραγματικά να παίξουν ένα καθοριστικό ρόλο στην ανάπτυξη του IQ των παιδιών τους μέσα από τα παιχνίδια που θα τους προσφέρουν Με τεχνολογίες αιχμής του Vodafone Business που επιδοτούνται κατά 90% από το Ταμείο Ανάκαμψης

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Βιρτζίνια Γουλφ, σε ένα απ' τα γράμματά της, αποκάλυψε τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδερφό της, Τζέραλντ Ντάκγουορθ.

"Το σπάσιμο του υμένα, ακόμα τρέμω από ντροπή, όταν θυμάμαι τον ετεροθαλή αδερφό μου να με τοποθετεί στο περβάζι του παραθύρου και να εξερευνά τα γεννητικά μου όργανα. Ήμουν περίπου 6 χρονών".

Σύμφωνα με τον ανιψιό και βιογράφο της, Κουέντιν Μπελ, ο Τζέραλντ κακοποιούσε και την άλλη αδερφή τους, Βανέσα.

Ούτε η Βιρτζίνια, ούτε η Βανέσα αποκάλυψαν τη συμπεριφορά του αδερφού τους.

Μετά από πολλά χρόνια, τόλμησε η Βιρτζίνια να αναφερθεί στη δραματική της εμπειρία.

Ο θάνατος της μητέρας της και η αρχή της κακοποίησης

Το 1895, όταν η Βιρτζίνια ήταν 13 ετών, πέθανε η μητέρα της.

Η Γουλφ, αργότερα, περιέγραψε τον θάνατο ως τη "χειρότερη καταστροφή που μπορούσε να συμβεί".

Τότε, ξεκίνησε η συστηματική σεξουαλική κακοποίηση και από τον άλλο ετεροθαλή αδερφό της, τον Τζορτζ.

Πρέπει να διήρκεσε μέχρι το 1904, όταν πέθανε κι ο πατέρας της.

Όλη αυτή την περίοδο, η Βιρτζίνια πάθαινε συχνά νευρικούς κλονισμούς. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, αναγκάστηκε να μπει σε ίδρυμα, όπου έμπαινε και έβγαινε όλη της τη ζωή.

Ο σύζυγος και η ερωμένη της

Η Γουλφ κατάφερε να συνεχίσει τη ζωή της, παρά το ψυχολογικό τραύμα της κακοποίησης και την εύθραυστη ψυχολογικής της υγεία. Παντρεύτηκε τον Λέοναρντ Γουλφ στις 10 Αυγούστου του 1912.

Με τον Λέοναρντ έζησε τις πιο χαρούμενες στιγμές της ζωής της. Η συγγραφέας περιγράφει μία απολύτως υγιή σχέση με τον σύζυγό της, αν και οι εμπειρίες που είχε μέχρι τότε, ήταν τραυματικές.

Βέβαια, δεν έλειπαν και οι εξωσυζυγικές σχέσεις.

Οι Γουλφ ανήκαν σε έναν κύκλο διανοούμενων, που ονομαζόταν "Ομάδα Μπλούμσμπουρι".

Η ομάδα είχε μία "χαλαρή" άποψη γύρω απ' τα σεξουαλικά θέματα και επέτρεπε διάφορες "ατασθαλίες".

Μέσω της ομάδας, γνώρισε τη συγγραφέα Βίτα Σάκβιλ-Ουέστ, το 1922.

Σύμφωνα με τη Σάκβιλ-Ουέστ, η σχέση τους ήταν περισσότερο συναισθηματική, παρά σεξουαλική, καθώς συνευρέθηκαν μόλις 2 φορές.

Θεωρείται ότι, η Γουλφ έγραψε το βιβλίο "Ορλάντο", εμπνευσμένη από την ερωμένη της. Το βιβλίο έχει περιγραφεί ως το "μακρύτερο και πιο μαγευτικό ερωτικό γράμμα στην ιστορία".

Ακόμη και όταν τερματίστηκε ο δεσμός της Γουλφ με την Σάκβιλ-Ουέστ, οι δύο γυναίκες έμειναν πολύ καλές φίλες.

Η αυτοκτονία

Η Λουίς ΝτεΣάλβο αναλύει, στο βιβλίο της "Βιρτζίνια Γουλφ: Οι επιπτώσεις της σεξουαλικής κακοποίησης στη ζωή και το έργο της", την άποψή ότι, η οικογένεια της Γουλφ ευθυνόταν για την κατάθλιψη που βασάνιζε τη συγγραφέα.

Το πρωί της 18ης Μαρτίου του 1941, σε ηλικία 59 ετών, η Βιρτζίνια Γουλφ περπάτησε μέχρι τον ποταμό Ουζ, λίγο πιο μακριά απ' το σπίτι της.

Όταν έφτασε στις όχθες, άρπαξε μια χούφτα από πέτρες και γέμισε τις τσέπες των ρούχων της.

Ατάραχη, μπήκε στο ποτάμι και πνίγηκε.

Το σώμα της, παρασυρμένο από τα νερά, βρέθηκε 20 μέρες μετά.

Λίγο πριν βγει απ' το σπίτι της, για την τελευταία βόλτα της ζωής της, είχε γράψει στον άντρα της:

"Αγάπη μου,

είμαι σίγουρη ότι τρελαίνομαι πάλι. Νιώθω ότι δε θα αντέξουμε άλλη μία τέτοια κρίση. Αυτή τη φορά δε θα αναρρώσω. Άρχισα πάλι να ακούω φωνές και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ. Γι' αυτό θα κάνω αυτό που θεωρώ σωστό για την περίσταση. Μου έχεις προσφέρει τη μεγαλύτερη ευτυχία. (...) Δε νομίζω ότι υπήρξαν ποτέ πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι, μέχρι που ήρθε αυτή η απαίσια αρρώστια. Δεν μπορώ να την πολεμήσω άλλο. Ξέρω ότι καταστρέφω τη ζωή σου κι ότι, αν δεν είχες εμένα να φροντίζεις, θα μπορούσες να δουλέψεις. Και θα τα καταφέρεις.

Βλέπεις, δεν μπορώ να γράψω σωστά. Δεν μπορώ να διαβάσω. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι σου χρωστάω όλη τη ευτυχία της ζωής μου. Ήσουν τόσο υπομονετικός μαζί μου και τόσο καλός. Θέλω να το πω αυτό -όλοι το ξέρουν.

Αν μπορούσε να με σώσει κάποιος, αυτός θα ήσουν εσύ. Με έχουν εγκαταλείψει όλα, εκτός από τη σιγουριά μου για την καλοσύνη σου. Δεν μπορώ να καταστρέφω τη ζωή σου άλλο.

Δε νομίζω ότι δύο άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι πιο χαρούμενοι από εμάς.

Β."

Για να λαμβάνετε στο email σας μια επιλογή από τα καλύτερα άρθρα της Μηχανής του Χρόνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σεξουαλική κακοποίηση της Βιρτζίνια Γουλφ από τους αδερφούς της - ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Βιρτζίνια Γουλφ, σε ένα απ' τα γράμματά της, αποκάλυψε τη σεξουαλική κακοποίηση που δέχτηκε από τον ετεροθαλή αδερφό της, Τζέραλντ Ντάκγουορθ. "Το σπάσιμο του υμένα, ακόμα τρέμω από ντροπή, όταν θυμάμαι τον ετεροθαλή αδερφό μου να με τοποθετεί στο περβάζι του παραθύρου και να εξερευνά τα γεννητικά μου όργανα.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παρέδωκε στο δάσκαλο. "Το κρέας δικό σου", του 'πε, "τα κόκαλα δικά μου· μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο". Νίκου Καζαντζάκη, "Αναφορά στον Γκρέκο"

Ο βιασμός ως πράξη χρησιμοποιεί το σώμα. Καταγράφεται ωστόσο κυρίως στο ευαίσθητο ψυχοσυναισθηματικό υπόστρωμα και μένει εκεί, χαραγμένο, να αναδύει τοξίνες που μολύνουνε βιώματα και εμπειρίες, σαν ψίθυρος ή σαν φωνή που επαναλαμβάνει τις αδιέξοδες ετυμηγορίες: "σου άξιζε", "έφταιγες", "τέτοια είσαι", "τέτοια θα συμβαίνουν".

Αδιέξοδες και οι φαντασιωσικές λύσεις: να γίνω πιο δυνατός από τον φόβο μου, να γίνω εγώ ο βιαστής ή αντίθετα να γίνω μια βαθιά σπηλιά που κρύβει καλά τα μυστικά της, μια παγωμένη ύπαρξη που δεν θα προδώσει ποτέ ότι σε μια γωνιά σκοτεινή, σε ένα κρεβάτι ή σε ένα στρώμα προπόνησης, με εισιτήριο την εμπιστοσύνη και με τη δύναμη της εξουσίας, πάνω και μέσα μου το έγκλημα γράφτηκε. Με σεβασμό στην εμπειρία του κάθε προσώπου, αξιοποιώ τις επόμενες παραγράφους, για να φωτίσω μια γωνιά, όχι συνολικά, της εμπειρίας τόσων ανθρώπων, σε αυτήν την περίπτωση του αθλητισμού, μέσα από την θεραπευτική πολυθρόνα ή την συγγενική και φιλική μας σχέση, μοιράστηκαν κάποτε κάπως αυτό το μυστικό.

Γύρισα αργά από το ιατρείο. Το κρύο και η νύχτα απέτυχαν να αποσπάσουν την προσοχή μου από το κλωθογύρισμα της σκέψης μου. Όχι για κάτι που συνέβη στο ιατρείο, αλλά για κάτι σχετικό. Όχι για κάτι προσωπικό μου, αλλά για κάτι σε σχέση με τα προσωπικά. Κάτι έντονο. Κάτι που αναμοχλεύει ξανά και ξανά το κατακάθι του πόνου που με τόσους ανθρώπους στη θεραπεία και στη ζωή, ξανά και ξανά έχουμε να περπατήσουμε, να κτίσουμε εμπιστοσύνη, να ανοίξει ο δρόμος για το ανείπωτο, να κατανοηθεί η αλήθεια, να αντέξει την έκθεση στο φως, να περάσει την κοιλάδα της οργής και της αντεκδίκησης, να μεταβολίσει και να γίνει λίπασμα, σε κάτι νέο και πιο ώριμο: τον εαυτό σε αποδοχή! "Είδες Αλέξη την εξομολόγηση της Μπεκατώρου;", με ρώτησε η θεραπευόμενη. Η ίδια, στη δική της εφηβεία, σώθηκε γιατί η μητέρα φύση της είχε δώσει περίοδο την ημέρα που ο προπονητής του Tae Kwo Do, αποφάσισε να την βιάσει. Απομονωμένη στις υπερωρίες της προπόνησης, ήταν σίγουρη πως ο προπονητής ήταν πρόσωπο εμπιστοσύνης. Εξάλλου μέσα από τα παιδικά παπούτσια, η εμπιστοσύνη βασίζεται στην εικόνα "παράδοσης" της ευθύνης, από τον γονέα στον προπονητή. Στα πλαίσια της εμπιστοσύνης λαμβάνει χώρα η προπόνηση, η σωματική επαφή, η καταπόνηση του σώματος, και σταδιακά η αποξένωση της λειτουργίας του σώματος από την λογική και το συναίσθημα. Μια σύνδεση κορμιού-λογικής- συναισθήματος, που ο ίδιος γονέας μπορεί να απαιτεί εκτός γυμναστηρίου. Αυτό δηλαδή που κάνει ιδιαίτερη την σχέση του νεαρού αθλητή με το άθλημα, είναι η απουσία του φραγμού του σώματος ως όριο προσωπικού χώρου, ως φυσικής εγρήγορσης ότι κάτι που παραβιάζει το σώμα μου είναι και απαγορευτικό. Δεν σημαίνει ότι δεν συνειδητοποιεί ή δεν αηδιάζει ή δεν τρομάζει ή δεν νιώθει απόγνωση από την σεξουαλική παρενόχληση ή παραβίαση, σημαίνει ωστόσο ότι απουσιάζει η έγκαιρη και φυσική εγρήγορση αντίστασης, η προειδοποίηση, η αναζήτηση βοήθειας.

Συμπορευόμενος με μια σύζυγο πρωταθλήτρια δύο αθλημάτων, δεν αποτελεί μυστικό ότι η "σοβιετική" σε σκληρότητα σωματική εκπαίδευση, από μικρή ηλικία, των παιδιών, αποτελεί σχεδόν προϋπόθεση για την επίτευξη των υπεράνθρωπων στόχων του πρωταθλητικού ανταγωνισμού, συχνά με το πρόσχημα της "αθλητικής άμιλλας". Αυτή η σκληρότητα δεν περιορίζεται στην άσκηση της μυϊκής ομάδας που θα δώσει τις καλύτερες αποδόσεις στο αγώνισμα. Συχνά η δυσκολία κατανόησης του βαθμού εξάσκησης από το παιδί ή η ίδια η παιδιάστικη αντίληψη της ζωής (ορθή δηλαδή για την ηλικία του επιθυμία για παιχνίδι και ξεγνοιασιά) εκλαμβάνονται ως μια απουσία βούλησης ή ως εμφάνιση μιας εγωιστικής προκλητικότητας προς την προπόνηση.

Το εμπόδιο στην επίτευξη του στόχου "κάμπτεται" με την ίδια την κάμψη της βούλησης. Σε λιγότερο ή περισσότερο βαθμό, όσο πλησιέστερα κινείται κάποιος στις κορυφαίες βαθμίδες διάκρισης, τόσο περισσότερο η λογική προσαρμόζεται σε μία λεκτική βία υποτίμησης σε οτιδήποτε φυγόπονο, οτιδήποτε θυμίζει όριο ανθρώπινο, υποτιμώντας την ίδια την αίσθηση κούρασης ή το όριο αντοχής. Το λεκτικά βίαιο συνοδεύεται και από τη σωματική βία. Μια κίνηση διαμόρφωσης μιας άσκησης μπορεί να γίνει πιο βίαιη, ένα σκούντημα, η αρπαγή ενός μέλους του σώματος και ο εξαναγκασμός σε θέση σπαγγάτο ή υπερέκτασης, το χτύπημα στο μέρος του κεφαλιού κάτι ανάμεσα σε επιβράβευση ή και ταρακούνημα τύπου "ξύπνα" ή "κουνήσου" ή "προχώρα" ή "κάνε το" ή " μην αντιμιλάς"... Για χρόνια άκουγα τον αδερφό μου να ετοιμάζει την σωματική τιμωρία που θα επέβαλε, το ξύλο που θα έδινε, σε εκείνον τον προπονητή που του μάτωνε τα αυτιά, αν τον "πετύχαινε" έξω... Αυτή την ίδια την οργή αντεκδίκησής εκμεταλλεύεται συχνά ο διαμορφωτής του παιδικού κορμιού να την μετατρέψει σε πείσμα, σε ορμή, σε υπεράνθρωπη προσπάθεια.

Ως γνωστό τα παλικάρια δεν κλαίνε, οι λεβέντες δεν πονάνε... Στην περίπτωση της συζύγου μου, η ωρίμανση και η κατανόηση υπαρξιακών μοντέλων ψυχοθεραπείας, μας έδωσε την εμπειρία του reconciliation, όταν μετά από δεκαετίες όχι μόνο έσμιξε αλλά και συνεργάστηκε με τους ωριμασμένους πια προπονητές της.

Το δόγμα αυτό της σκληροτράχηλης εκπαίδευσης δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο- πρόταση του προπονητή. Ο 8χρονος υποψήφιος ποδοσφαιριστής, συχνά δεν έχει τον νου του ούτε στο "τέρμα", ούτε στον προπονητή, αλλά κάπου εκεί στις κερκίδες των bambini (ομάδες ποδοσφαίρου μικρών ηλικιών) όπου συχνά ένας γονιός δεν αρκείται να καμαρώνει ή να υποστηρίζει το παιδί του στην συμμετοχή του στο άθλημα· συχνά επιτιμά ή υποτιμά την προσπάθεια και απαιτεί πάση θυσία το "γκολ", την νίκη, την αυτοπροβολή, την επιβολή του μικρού "σταρ" και τη διάκριση ανάμεσα σε όλους τους άλλους.

Το κορίτσι που βουλιάζοντας στην ψυχογενή ανορεξία έχει κεντρικά και ενδοψυχικά τραυματίσει την εικόνα εαυτού, αδυνατεί να κατανοήσει πως η μέχρι χθες επιβραβευόμενη υπερπροσπάθεια άσκησης και ασκητισμού για την διαμόρφωση ενός "σωστού" σώματος "που θα υποστηρίζει την προσπάθεια", σήμερα βαφτίζεται "παθολογική", και καλούνται οι ειδικοί ψυχικής υγείας να εγκαταστήσουν έναν νέο "νόμο" στο μυαλό, μια νέα συνθήκη, στην οποία η άρνηση λήψης τροφής ή ακόμα πιο συχνά η αποβολή της στο μπάνιο με πρόκληση εμετού, θεωρείται διαταραχή επικίνδυνη για την ίδια τη ζωή. Πού είναι το όριο; Ποια είναι η αλήθεια; "Τι θέλουν από εμένα να γίνω οι γονείς;" Συχνά απαιτείται ένας εξωτερικός παρατηρητής, ένας ενήλικας φροντιστής εκτός οικογενειακού και προπονητικού συστήματος, για να πει το αυτονόητο: "το παιδί μπορεί να αντέξει την (ολυμπιακή) αποστολή, αλλά η σωματική και ψυχική του υγεία απειλείται άμεσα".

Στο δίπολο "ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς", η ήττα, η αποτυχία, δεν νοηματοδοτείται. Στο βαθμό που δεν υπάρχει αξιακό σύστημα υποστήριξης της προσπάθειας, της συνεργασίας, του συναγωνισμού και της χαράς του "εὖ ἀγωνίζεσθαι", η αποτυχία ανόδου στο βάθρο των νικητών, ισοδυναμεί με αφανισμό. Η αποτυχία μπορεί να αφορά έναν ρόλο (του αθλητή) αλλά η ταύτιση και υιοθέτηση της μονοδιάστατης ταυτότητας, εμφανίζει την αποτυχία ως αποτυχία του προσώπου. Είναι συχνή η μελαγχολία και η κατάθλιψη στον αθλητή που διακόπτει την υπερπροσπάθεια, βιολογικά λόγω της ξαφνικής ένδειας ενδορφινών (οι αντικαταθλιπτικές ορμόνες που παράγονται από τον κάματο- μυϊκό κόπο). Είναι ωστόσο πιο υπαρξιακή, από την απουσία "ρούχου" με το οποίο θα βγει στην κοινωνία, ακόμα κι αν η αποτυχία δεν ήταν η ήττα σε αγώνες τελικούς, αλλά η διακοπή λόγω ατυχήματος ή καταπόνησης στην προπόνηση.

Την ίδια στιγμή η επιλογή του πρωταθλητικού τμήματος σε σχέση με τον γενικό ή "από χόμπι" αθλητισμό, συχνά είναι η καλύτερη επιλογή για μια οικογένεια, ειδικά στην Ελλάδα. Οι επαγγελματίες και οι πιο παθιασμένοι προπονητές, βρίσκονται συχνά σε αυτά τα τμήματα. Η πρόσβαση σε χώρους και χρόνο προπόνησης για τον άνθρωπο που αφιερώνεται σε ένα άθλημα, είναι πιο αυτονόητη μέσα από τον πρωταθλητισμό. Και η αίσθηση της κοινής κουλτούρας, ομαδικότητας, κοινού σκοπού, του "ανήκειν", της ταυτότητας δηλαδή, αντιστοιχεί σε μια καθημερινότητα μέσα στο άθλημα. Όλο και περισσότερο ψυχολογικά ενήμεροι προπονητές αναλαμβάνουν τις τρυφερότερες ηλικίες. Δύστοκα ωστόσο και αναιμικά επισυμβαίνουν οι αλλαγές ειδικά στις πιο εξειδικευμένες και κορυφαίες κατηγορίες. "Πως να μην πάρουμε μετάλλιο Αλέξη, αφού ξέραμε ότι οι δυο έπρεπε να τραβάμε κουπί για τρεις! Ήταν προϋπόθεση να αποδεχθούμε τον γιο του παράγοντα στην αποστολή"... Η παραδοξότητα της αναξιοκρατίας και η επίφαση των προθέσεων, ολοκληρώνουν το mentality (την κουλτούρα σκέψης) γύρω από το σκοπό, και συχνά στους κύκλους των ίδιων των γονιών είναι άμεσα ή έμμεσα γνωστά ποιος "είναι αυστηρός", "απαιτητικός" ή και ίσως "απλώνει" το χέρι...

Στο παλιό μου σχολείο, γειτονιά με το Καυτατζόγλειο, μου έχει μείνει η εικόνα από τη συμμαθήτρια που ξαφνικά άλλαξε η εικόνα της, προς μιας πιο σεξουαλικά ενήλικης γυναίκας, την ίδια ώρα που η ίδια μιλούσε με αγωνία για τον προπονητή που ακούγονταν πως θώπευε τις "μεγαλύτερες" κοπέλες... δηλαδή τα 18χρονα. Σήμερα κατανοώ πως στο μπέρδεμά της μοιραζόταν την εμπειρία της με τους συνομηλίκους, προσπαθώντας να καταλάβει ποιο είναι το όριο και τι να πράξει.

Ο σεξουαλικός βιασμός αρνείται την αλήθεια του προσώπου. "Κλειδώνει" την μονοδιάστατη αίσθηση της χρηστικότητας του κορμιού. Κρατάει το βλέμμα προσηλωμένο στην εκτονωτική σεξουαλικότητα της λίμπιντο, αρνείται την πρόσβαση στην ερωτικότητα της σχέσης και της ελευθερίας. Δημιουργεί αμφιθυμία (μπερδεμένες σκέψεις) για το ποιος είμαι, να χαρώ ή να φοβηθώ που έχω την υγειά μου, να εκτιμήσω ή να ντραπώ που έχω σεξουαλικότητα και γοητεία, να φροντιστώ και να μοιραστώ την λαχτάρα μου για ζωή ή να κρυφτώ και να γεμίσω ενοχές που το γέλιο μου θύμιζε ζωή, τα στήθη μου υπόσχονταν τρυφερότητα και τα χείλη μου ξυπνούσαν τις αισθήσεις;

Το ζήτημα είναι κεντρικό: η ταυτότητα του άντρα μοιάζει να είναι σε κρίση. Μοιάζει να έχει παράξει η κοινωνία αυτή άντρες σύμφωνα με τα χολυγουντιανά πρότυπα δεκαετιών· "σκληρούς" και αυτονομημένους από τις σχέσεις ήρωες (καλούς ή κακούς) που μοιάζουν σε δυο χαρακτηριστικά: "γ***** και δέρνουν", συνουσιάζονται ως επιβήτορες με ό,τι εκπέμπει θυλικότητα και επιβάλλονται με μυική δύναμη, σε ό,τι "αρσενικό"! Η δύναμη της τρυφερότητας και η δύναμη της σχέσης μοιάζουν ορφανές και ανυποστήρικτες.

Μια δεκαετία πριν ο επίτιμος αρεοπαγίτης κ. Κοσμίδης σε παρέμβαση σε συνέδριο ψυχιατρικής ανέφερε την κοινωνία που καλλιεργεί το "soft porn", την εργαλειοποίηση της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο σταθερά σε κοινωνικό επίπεδο. Υποστήριξε πως αυτό οδηγεί στην βαρειά βιομηχανία της πορνογραφίας. Αντίστοιχα η ιδέα της αποδοχής της σεξουαλικής προσέγγισης σε κάθε τι που αφορά τις γυναίκες, ετοιμάζει άντρες και γυναίκες να "παίξουν" το ρόλο τους σε μια κοινωνία ανεκτικότητας. Η σιωπή του θύματος βασίζεται σε αυτό το κοινωνικό δικαστήριο που μέσα της (ή του) έχει ήδη επισυμβεί. Πόσο έτοιμοι είμαστε να αναλάβουμε την διαχείριση της επιθυμίας σε μια κοινωνία που η πρόσβαση σε κάθε κρυφή επιθυμία και η πραγμάτωσή της διαφημίζεται ως η κορυφαία εμπειρία των κορυφαίων στην εξουσία την κοινωνική;

Στις ατελείωτες ώρες προπόνησης στο άθλημα ή στο μάθημα, στο υπόγειο ή το ισόγειο γυμναστήριο, όταν το παιδί ασκείται ως σώμα, γονείς, προπονητές, παράγοντες και θεατές, ετοιμάζουμε το επόμενο κορμί που επιθυμούμε να δοξαστεί και μέσα από αυτό να δοξαστούμε και εμείς, γονείς, προπονητές, παράγοντες και θεατές! Όλοι θέλουμε μια χάντρα έστω από τη λάμψη. Και όλοι θα θέλαμε συμμετοχή στη λάμψη, θα έδινε εξάλλου για λίγο νόημα και στόχο στην κενή ζωή. Αυτό μπορεί σε μερικές περιπτώσεις να ευωδοθεί και ανάμεσα στα φλας των φωτογραφιών και τις εκδηλώσεις υποδοχής "ηρώων" να χαθεί το πιο ουσιαστικό: πως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων απαγορεύτηκε στο κορμί η ψυχή του και ό,τι μας κάνει "ανθρώπους". Το προπονημένο στην σωματική και λεκτική βία παιδί, γίνεται με τη συνενοχή μας, το κορμί του νεαρού ενήλικα που θα παραβιάζεται και σεξουαλικά· δεν έχει όριο η χρήση, η εξουσία και η αίσθηση ιδιοκτησίας του κάθε παράγοντα ομάδας, στο ποθητό και ταυτόχρονα παραδομένο στο άθλημα πρόσωπο. Σακατεμένα από τον πρωταθλητισμό κορμιά, μένουν να ελπίζουν στο μόνο που τους έχει ποτέ νοηματοδοθεί: το μετάλλιο. Θέλει χρόνια αποτοξίνωσης και τρυφερή φροντίδα του τραύματος για να αποκαλυφθεί το μυστικό, για να κατανοηθεί το αδιανόητο: "υπήρξες αντικείμενο στην επιθυμία του άλλου..."

Απαιτεί την εγκατάσταση μιας επικοινωνιακής σχέσης με το παιδί, την σύντροφο, τον φίλο. Να θερμανθεί η ψυχή, να μυρίσει την αλλαγή στην σχέση, να κάτσει η αγάπη αντί τον έλεγχο, η συντροφικότητα αντί της σεξουαλικής εμπειρίας, να υπάρξει χρόνος κοινός, να αρχίσει η αλλαγή να παρατηρείται. Να εμπιστευτεί ξανά ο πονεμένος ψυχισμός, πως στην αποκάλυψη της εμπειρίας βίας και βιασμού, δεν θα τρέξει να φύγει ο άλλος, δεν θα πληρώσει την αποκάλυψη με εξευτελισμό και απόρριψη. Ότι η διαγενεακή ντροπή της οικογένειας ήταν ένας μύθος. Ότι ο κόπος αυτή την φορά έχει νόημα. Ότι η φωνή είναι για την ελπίδα. Και θέλει ένα καινούργιο "πρωταθλητισμό" για να φτάσει το κενό της βιασμένης ύπαρξης να επανασυνδεθεί. Και έχει έναν καινούργιο Γολγοθά να ανεβεί· ξανά στο επίκεντρο η αθλητής, αλλά τώρα για κάτι που δεν δοξάζει, δεν φέρνει τα χειροκροτήματα τα δυνατά. Μπορεί μάλιστα έναν προς έναν εμάς, τους πρώην θεατές, να αγχώνει και να αηδιάζει. Αμέτοχοι τότε, αμέτοχοι ξανά; Η αίσθηση αποδοχής στηρίζει. Η αίσθηση συν- κίνησης βοηθάει. Από το μυστικό, στην αποκάλυψη. Από το δημόσιο, στο προσωπικό. Από τη σιωπή του θύματος, στην επικοινωνία της σχέσης.

Ψυχίατρος Παιδιών και Εφήβων

Προτείνετε μια διόρθωση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλική κακοποίηση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σοφία μπεκατώρου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πρωταθλητισμός

# data[].attributes.attachment_link.title
Σεξουαλική και Μη-Σεξουαλική Βία στον πρωταθλητισμό: "Δεν αγάπησα τον εαυτό μου"

# data[].attributes.attachment_link.description
Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παρέδωκε στο δάσκαλο. "Το κρέας δικό σου", του 'πε, "τα κόκαλα δικά μου· μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο". Νίκου Καζαντζάκη, "Αναφορά στον Γκρέκο" Ο βιασμός ως πράξη χρησιμοποιεί το σώμα.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Εναλλακτική Δράση

# data[].attributes.attachment_link.title
Όχι στην παιδική κακοποίηση | Τα χέρια σας πρέπει να φροντίζουν, όχι να τιμωρούν. 
Εξαιρετικό βίντεο. Λέμε όχι στην παιδική κακοποίηση | By Εναλλακτική Δράση | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
140K views, 3.2K likes, 6 loves, 25 comments, 4.4K shares, Facebook Watch Videos from Εναλλακτική Δράση: Τα χέρια σας πρέπει να φροντίζουν, όχι να τιμωρούν. 
Εξαιρετικό βίντεο. Λέμε όχι στην παιδική...

# data[].attributes.attachment_link.title
Pink Floyd - Another Brick In The Wall (HQ)

# data[].attributes.attachment_link.title
Lady Gaga - Til It Happens To You (Official Music Video)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μια φορα κι εναν καιρο.....

Γράφτηκε το πρωτο παραμυθι για τη σεξουαλικη κακοποιηση στα παιδια.

Η Ρίνα είναι μια χαρούμενη μικρή αστερίας που ζει στονβυθό της θάλασσας στην ήσυχη γειτονιά των κοραλλιών. Μια μέρα, η μαμά τη στέλνει στο σπίτι της γειτόνισσάς τους, της κυρίας Αχινού για να ζητήσει μαργαριταράκια για το κέικ που φτιάχνει. Η φιλική κυρία Αχινού όμως απουσιάζει και στο σπίτι είναι μόνο ο κύριος Αχινός. Η συμπεριφορά του ξαφνιάζει και κάνει τη μικρή Ρίνα να νιώσει άσχημα, σαν άρρωστη, χωρίς όμως να ξέρει γιατί της συμβαίνει αυτό. Όταν η Ρίνα αποφασίζει να μιλήσει στη μαμά, νιώθει σαν να φεύγει ένας θαλάσσιος ελέφαντας από το στήθος της.

Και ξέρει τώρα πως υπάρχουν πράγματα που μπορεί να κάνει η ίδια για να προστατεύσει τον εαυτό της, αλλά έχει στο πλάι της και ανθρώπους έτοιμους να τη βοηθήσουν.

Ένα σημαντικό παραμύθι για την εκπαίδευση των μικρών και μεγαλύτερων παιδιών στην πρόληψη της σεξουαλικής κακοποίησης.

Το παραμύθι "Η Ρίνα αποφασίζει να μιλήσει" που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις Εκδόσεις Σοκόλη είναι ένα παραμύθι που με φιλική αφήγηση και τρυφερή εικονογράφηση αγγίζει ένα δύσκολο θέμα, που αποτελεί δυστυχώς μια από τις μάστιγες της σημερινής κοινωνίας: τη σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση των παιδιών, από τη νηπιακή μέχρι και τη μεγαλύτερη ηλικία.

Το παραμύθι υπογράφει η συγγραφέας, μεταφράστρια και δημοσιογράφος Ελένη Δασκαλάκη. Την εικονογράφηση έχει επιμεληθεί η εικαστικός Μαρία Κουτρουμπά, απόφοιτη της Σχολής Βακαλό. Το παραμύθι ξεκινά με πρόλογο του Δρ Θάνου Ασκητή και περιέχει δύο Παραρτήματα για τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς από την ψυχολόγο-τραυματοθεραπεύτρια Άννα Μαρία Κυριακοπούλου και τη Δρ Νάντια Κουρμούση, υπεύθυνη Ψυχικής Υγείας στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση Ανατολικής Αττικής.

Είτε με την ιδιότητα του γονιού, είτε του εκπαιδευτικού, ας μάθουμε τα παιδιά μας να προστατεύουν και τα ίδια τον εαυτό τους και ας τα βοηθήσουμε να ξεκλειδώσουν και να επικοινωνήσουν τυχόν άσχημες εμπειρίες τους.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλικη κακοποιηση

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αλεξία Σβώλου-Νάνου

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήρθε το πρώτο παραμύθι για την σεξουαλική κακοποίηση στα παιδιά - Free Sunday

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια φορα κι εναν καιρο..... Γράφτηκε το πρωτο παραμυθι για τη σεξουαλικη κακοποιηση στα παιδια. Η Ρίνα είναι μια χαρούμενη μικρή αστερίας που ζει στονβυθό της θάλασσας στην ήσυχη γειτονιά των κοραλλιών. Μια μέρα, η μαμά τη στέλνει στο σπίτι της γειτόνισσάς τους, της κυρίας Αχινού για να ζητήσει...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη, Κυριακή, σε μία σπάνια συνέντευξη, στην εκπομπή "Open Ελλάδα" με τους Σπύρο Χαριτάτο και Γιώργο Καραμέρο, μας γνώρισε την κόρη της, την Ελένη. Το κορίτσι που είχε δίψα για μάθηση και για γνώση. "Να το χω στείλει με τους καλύτερους οιωνούς στη Ρόδο. Ήταν ένα παιδί που αγαπούσε τη μάθηση, τη γνώση, που έκανε προσπάθεια, με τ´αγγλικά της, τα γερμανικά της, τ´αραβικά της, να πληρώνουμε φροντιστήρια δίωρα κάθε φορά, με τα τουρκικά, να 'ρχεται Διδυμότειχο, να έρχεται 20 μέρες Χριστούγεννα, Πάσχα, να έχει όνειρα, να έχει στόχους, να έρθει να πάρει το μπαμπά της, να πάνε στην Ιορδανία, να μάθει καλά τ´ αραβικά, να πάει στην Ανδριανούπολη, στο προξενείο, να δουλέψει αμισθί το παιδί μου, όνειρα. Όνειρα! Ήθελε να κάνει το μεταπτυχιακό της. Ήθελε να δώσει στο διπλωματικό σώμα. Είχε στόχους μεγάλους το παιδί μου".

Ξυλοδαρμός, βιασμός, βασανισμοί και δολοφονία με την ποινή να είναι "ισόβια" και δεκαπέντε χρόνια
Συνεχίζοντας την κατάθεση ψυχής της η κυρία Τοπαλούδη, μέσα από το "Open Ελλάδα" έκανε έκκληση στον πρωθυπουργό της χώρας, "ήτανε ανθρωπόμορφα τέρατα, ανθρωπόμορφα κτήνη και να τους καταδικάσει όλη η ελληνική κοινωνία. Αυτοί οι νόμοι για μένα δεν είναι νόμοι. Νόμοι που προδίδουν, νόμοι που εξοργίζουν. Είναι νόμοι που πηγαίνουνε με την πλευρά των δολοφόνων, παρά με την πλευρά των θυμάτων. Κάνω έκκληση αυτή τη στιγμή, στον πρωθυπουργό της χώρας και στον τέως πρωθυπουργό ν´ αλλάξουνε εδώ και τώρα, τον ποινικό κώδικα. Ισόβια σημαίνει, ίσα με τον βίο. Σε τέτοιες βαρβαρότητες, σε τέτοια εγκλήματα, αναρωτήθηκε κανείς τί έζησε το παιδί μου στα χέρια αυτών των σαδιστών;". Η εισαγγελέας, Αριστοτέλεια Δόγκα, ολοκλήρωσε την αγόρευση της, με σπασμένη φωνή και λυγμούς, με την εξής φράση: " Η Ελένη είναι σύμβολο για το γεγονός ότι το 2020 η γυναίκα εξακολουθεί ν´ αντιμετωπίζεται από κάποιους ως τίποτα. Θα λάμπει για πάντα και θα δείχνει το δρόμο".

Η πραγματική ιστορία της Αλεξάνδρας του τραγουδιού που δεν δικαιώθηκε ποτέ...
Η Ελένη ξύπνησε μνήμες. Ακόμα κι αν αυτές οι μνήμες, είναι από το πολύ παρελθόν και κάπως έτσι έμαθα τα πραγματικά νέα της Αλεξάνδρας και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας. Ίσως 60 χρόνια μετά να είναι πολλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την αλήθεια και την αποκατάσταση της. Η 18χρονη Αλεξάνδρα ήρθε στο Αιγάλεω από τη Μάνη για να μάθει ραπτική. Έμενε σε ένα σπίτι με συγγενείς της, τότε που στη γειτονιά είχε μόνο προσφυγικά σπίτια και πολλά δωματιάκια με κοινή αυλή. Ήταν πολύ όμορφη. Δεν πήγαινε πουθενά αλλού, εκτός από το σπίτι, τη μοδίστρα και το περίπτερο. Στο περίπτερο καθόταν με τη θεία μου τη Μαίρη, συνομήλικες τότε. Αρραβωνιασμένη και ερωτευμένη, κάτι τη βασάνιζε, αλλά φοβόταν να μιλήσει. Οι φίλες της όμως καταλάβαιναν.

Η σπιτονοικοκυρά της Ε., σχεδόν 80 πια, δε μπορεί να ξεχάσει την εικόνα με το κεφάλι της ανοιγμένο και το σκορπισμένο της πρόσωπο στον απέναντι τοίχο. Έκανε πολλές απόπειρες να τη βιάσει ο θείος της, ο ίδιος ο αδερφός της μάνας της κι εκείνο το βράδυ, η Αλεξάνδρα, φαίνεται, αντιστάθηκε, όσο ποτέ. Της τίναξε τα μυαλά με το όπλο του! Αν τώρα, στο 2020, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που λένε για την Ελένη Τοπαλούδη, ότι προκάλεσε, ότι εκδιδόταν, αν τώρα πέφτουν ισχυρά μέσα να καλύψουν τους φρικτούς δολοφόνους της, για σκεφτείτε τότε... τότε που ακόμα τα εγκλήματα τιμής, ήταν καθημερινότητα! Η Αλεξάνδρα, όχι, δεν έπαιρνε τα σκονάκια μαζί με τον μπακάλη, όπως λέει το γνωστό, ρεμπέτικο τραγούδι, δεν έβγαινε βόλτες, δεν ήξερε πράγματι τι θα πει άνδρας. Ούτε καν ήξερε πού είναι το "Ροζικλαίρ". Το "Ροζικλαίρ" ήταν κινηματογράφος 500 θέσεων, στην οδό Πατησίων 12, που έφτιαξε το 1913, εποχή του βωβού κινηματογράφου, ο Φλεγκενάιμερ, και η ονομασία που του έδωσε προέκυψε από τα ονόματα που είχαν οι δυο κόρες του, Ρόζα και Κλαίρη. Οι κυρίες και οι κύριοι της εποχής περνούσαν αποστρέφοντας το βλέμμα έχοντας για καταγώγιο το σκοτεινό άδυτο του λαϊκού κοινού. Η καημένη η Αλεξάνδρα, δεν ήξερε ούτε να φτάσει στην Ομόνοια. Ήταν ένα φοβισμένο κορίτσι που νόμιζε ότι ο αρραβωνιαστικός της θα την έσωζε από το εφιάλτη που βίωνε καθημερινά.

Λένε ότι ο δολοφόνος ο ίδιος, ο θείος της δηλαδή, έγραψε τους στίχους για να μείνει στην ιστορία σαν "πουτάνα". Ο Τάσος Σχορέλης στην Ρεμπέτικη Ανθολογία (σ. 133, Α΄), αναφέρει το τραγούδι ως παλιό, "αδέσποτο" και πως υπάρχει σε δίσκο με τον Κατσαρό, πολύ παλιότερα απ την εμφάνιση του στη δισκογραφία, που αναφέρεται με στιχουργό και συνθέτη τον μέγα Κώστα Γιαννίδης, και σε α ερμηνεία το έχουμε με το Βαγ. Περπινιάδη, το 1960 - σε 2η με το Στράτο Διονυσίου, το 1963.

Το τάβλι ή Τα νέα της Αλεξάνδρας

"...Στ ορκίζομαι Βαγγέλη μου, για κάτσε να τα πούμε, στο τάβλι αυτό που παίζουμε, στο ούζο που θα πιούμε. Σ' τ' ορκίζομαι Βαγγέλη μου, Βαγγέλη να σε θάψω, αυτή θα την εκδικηθώ, αυτή θα την εκάψω! Για άκουσε τα νέα της Αλεξάνδρας, που μου 'λέγε "δεν ξέρει τι θα πει άντρας". Κι εχτές τ' απομεσήμερο, βγήκε για να ψωνίσει κι η ώρα πήγε τέσσερις κι ακόμα να γυρίσει. Και ψάχνοντας και ψάχνοντας, τη βρήκα στου Μιχάλη να παίρνει τα σκονάκια της μαζί με το μπακάλη. Αυτά λοιπόν τα νέα της Αλεξάνδρας που μου 'λέγε "δεν ξέρει τι θα πει άντρας". Και σήμερα ξεκίνησε να πάει για τη μοδίστρα, που κάθεται σ' ένα στενό κοντά στη Βαγγελίστρα. Και μου 'παν πως την είδανε, να βγαίνει χέρι χέρι, μαζί με το Χαράλαμπο από το Ροζικλαίρι".

Η Αλεξάνδρα που έγινε τραγούδι ως τάχα "ζωηρή γυναίκα", γιατί αντιστάθηκε στον βιασμό και το πλήρωσε με τη ζωή της
Η Αλεξάνδρα δολοφονήθηκε από τον πατριαρχικό - αφέντη - θείο της. Και βιάζεται καθημερινά εδώ και μισό αιώνα κάθε φορά που ακούγεται αυτό το τραγούδι. Μπείτε και δείτε ακόμα τι σχόλια αφήνει ο κόσμος για την δολοφονημένη Αλεξάνδρα. Κι αυτά είναι τα πραγματικά "νέα της Αλεξάνδρας", όπως τα έγραψε η Αργυρώ Μουστάκα Βρεττού, όλα όσα δηλαδή της διηγήθηκε η θεία της ιστορίας, σημειώνοντας πως "ίσως 60 χρόνια μετά να είναι πολλά, αλλά ποτέ δεν είναι αργά για την αλήθεια και την αποκατάσταση της". Η Αλεξάνδρα ήταν αρραβωνιασμένη με φαντάρο που ήταν στο ναυτικό. Οι φίλες της έχουν περάσει τόσα χρόνια κι ακόμη να μιλήσουν. Στη δίκη φοβήθηκαν να καταθέσουν από τη γειτονιά. Η ατάκα ήταν "κανόνισε να έρθουν από το σόι του, να μας γεμίσουν σκάγια". Όσο κι αν έψαξε να βρει φωτογραφία της Αλεξάνδρας, η Αργυρώ, δε βρήκε. Σύμφωνα με τον Θανάση Γιώγλου σε κείμενο του αφιερωμένο στον σπουδαίο λαϊκό τραγουδιστή Κώστα Μπαλαχούτη, τον θυμάται να λέει για την πραγματική ιστορία της Αλεξάνδρας, μια άλλη εκδοχή: "Τελικά την σκότωσε ο αδελφός της για να ξεπλύνει, όπως είπε, την ντροπή επειδή δεν ήταν φρόνιμη. Τον έβαλε, λένε, το σόι να το κάνει, γιατί δεν ξεπλενόταν εύκολα. Ο άνθρωπος αυτός το μετάνιωσε βέβαια, αλλά το φονικό είχε γίνει. Την ιστορία μου μετέφερε ένας φίλος, που έμενε τότε στην Αμφιάλη και εκείνα τα χρόνια ήταν κοντινό το γεγονός..."...

Για κάθε Ελένη, για κάθε Αλεξάνδρα...
Όπως και να χει, η Αλεξάνδρα μένει στο τραγούδι, για λάθος λόγους. Η Αλεξάνδρα δολοφονήθηκε, επειδή αντιστάθηκε στον βιασμό και επειδή διεκδίκησε το δικαίωμα της στην επιλογή. Η Αλεξάνδρα κι η Ελένη συναντήθηκαν, με διαφορά 30 χρόνων, γιατί τίποτα δεν έχει αλλάξει, εντέλει, για τους ίδιους λόγους. Για την κάθε Αλεξάνδρα, για την κάθε Ελένη, σπάμε τη σιωπή και ζητάμε αλλαγή στο νόμο: Τα ισόβια, να είναι ισόβια!

Η Έλλη Αυξεντίου είναι δημοσιογράφος από την Κύπρο. Τελείωσε το Παγκύπριο Λύκειο Λάρνακας και σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Από το 2005 δημοσιογραφεί και από το 2007 ζει μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας, ενώ έχει δουλέψει στην τηλεόραση, σε εφημερίδες και περιοδικά και σε μεγάλα ομογενειακά μέσα στη Νέα Υόρκη. Γράφει κυρίως ανθρώπινες ιστορίες και αφηγήματα από το 2013. Είναι, ακόμη, υπεύθυνη επικοινωνίας συνεδρίων και εκθέσεων.

# data[].attributes.attachment_link.title
Πως η Αλεξάνδρα του ρεμπέτικου τραγουδιού, πριν 60 χρόνια συναντιέται με την Ελένη Τοπαλούδη | Spotlight Post

# data[].attributes.attachment_link.description
Η μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη, Κυριακή, σε μία σπάνια συνέντευξη, στην εκπομπή "Open Ελλάδα" με τους Σπύρο Χαριτάτο και Γιώργο Καραμέρο, μας γνώρισε την κόρη της, την Ελένη. Το κορίτσι που είχε δίψα για μάθηση και για γνώση. "Να το χω στείλει με τους καλύτερους οιωνούς στη Ρόδο.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Έλενα Λεβεντάκη - Ψυχολόγος στην Αθήνα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Παιδική κακοποίηση ψυχοθεραπείας βουλιμία αυτοπραγμάτωση χαμηλή ψυχολογία αυτοεκτίμηση συναισθήματα ανορεξία ψυχολόγοι ψυχοθεραπεία σχέσεις φαντασιώσεις νευρική ψυχολόγος φόβος διάσχιση εγκατάλειψη Αθήνα Ακρόπολη συμπεριφοράς διαταραχή αυτογνωσία συμβουλευτική προσέγγιση διάχυτη ψυχοθεραπευτής κέντρο άγχος κατάθλιψη κενό αναλυτική δυσκολίες μετρό αναπτυξιακή γνωσιακή θανάτου γονέων πανικού προβλήματα κρίσεις ραντεβού ψυχοθεραπεύτρια συνεδρίες φοβίες
https://psycho-logia.gr/wp-content/uploads/2011/11/abusegirn_n.jpg
Ακούγοντας την φράση "παιδική κακοποίηση", οι περισσότεροι φανταζόμαστε την σωματική κακοποίηση του παιδιού ή την σεξουαλική. Η παιδική κακοποίηση όμως αφορά την σωματική, την συναισθηματική, την σεξουαλική και την ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της ανάπτυξής του.

Η σωματική κακοποίηση είναι το ξύλο, το τράνταγμα ή σπρώξιμο με επιθετικό τρόπο. Σωματική κακοποίηση είναι ακόμα και το bullying που μπορεί να υποστεί ένα παιδί στο σχολείο.

Συναισθηματική κακοποίηση είναι η παραμέληση, η εγκατάλειψη, η επίκριση, η απόρριψη, η σύγκριση, η υποτίμηση από τους γονείς και τους σημαντικούς άλλους μέσα στους οποίους συγκαταλέγονται και οι εκπαιδευτικοί-παιδαγωγοί του παιδιού.

Η σεξουαλική κακοποίηση αφορά οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη πάνω στο παιδί ή απόπειρα αυτής και όχι μόνο. Κατά την γνώμη μου ακόμα και η παρενόχληση είναι κακοποίηση στην παιδική ψυχή.

Η ψυχολογική κακοποίηση έχει πιο γενική έννοια και θα λέγαμε ότι είναι οποιαδήποτε κατάσταση στρεσάρει, αγχώνει και τρομάζει το παιδί όπως η βία μεταξύ των γονέων, αλλά και οποιοδήποτε πρόβλημα στην σχέση των γονέων που έχει αντίκτυπο στο παιδί. Ψυχολογική κακοποίηση είναι και η επιβολή υπερβολικής εξουσίας που ασκούν οι γονείς είτε αφορά αυταρχική συμπεριφορά είτε έλεγχο είτε οποιασδήποτε μορφής καταπίεση και υποτίμησης της προσωπικότητας του παιδιού.

Οι κακοποιητές γονείς μπορεί να είναι οποιουδήποτε μορφωτικού επιπέδου ή κοινωνικής τάξης. Δεν έχει να κάνει τόσο με την μόρφωση όσο με τα βιώματα των ίδιων ως παιδιά. Στα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα υπάρχει κακοποίηση έκδηλη, δηλαδή σωματική, σεξουαλική και ψυχολογική κακοποίηση. Στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και στους γονείς ανώτερης μόρφωσης υπάρχει περισσότερο άδηλη κακοποίηση κυρίως συναισθηματική και ψυχολογική. Το ότι είναι κάποιος δάσκαλος ή ψυχολόγος δεν διασφαλίζει ότι είναι και καλός γονέας.

Η χειρότερη παγίδα στην οποία μπορεί να πέσει ένας γονέας είναι να θεωρεί ότι είναι " τέλειος γονιός ". Συνειδητά μπορεί να προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο για τα παιδία μας όμως το καλύτερο το ορίζουμε πάντα εμείς. Το να κάνουμε λάθη ως γονείς είναι αναπόφευκτο αρκεί να μην εθελοτυφλούμε.

Στην θεραπεία η πιο δύσκολη μορφή κακοποίησης είναι αυτή που ο θεραπευόμενος δεν την έχει αντιληφθεί και ενώ παρουσιάζει μια πολύ καλή παιδική ηλικία και θεωρεί ότι οι γονείς του ήταν πολύ καλοί (πολλές φορές μάλιστα είναι εξιδανικευμένος ο ένας από τους δύο γονείς). Αυτή η μορφή τραύματος είναι δύσκολη γιατί ενώ ως παιδί έχει βιώσει αρνητικές καταστάσεις επειδή οι γονείς του δούλευαν ή ήταν συναισθηματικά απόντες, δεν υπήρχε κάποια φανερή μορφή κακοποίησης και οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα βίωνε ή βιώνει το παιδί ή πλέον ο ενήλικας για τους γονείς του, του γεννά ενοχές. Οι γονείς είναι πρόσωπα ασφάλειας, φροντίδας, προστασίας και εμπιστοσύνης, οποιαδήποτε συμπεριφορά τους είναι συμπεριφορά προς μίμηση. Αν το πρόσωπο φροντίδας κακοποιεί το παιδί, το παιδί θα θεωρήσει ότι είναι φυσιολογικό να είναι θύμα του φροντιστή του και είναι πολύ πιθανό ο ίδιος ως ενήλικας να εξακολουθήσει να μπαίνει σε ρόλο θύματος ή να γίνεται ο ίδιος θύτης.

"Το να αγνοούμε αυτούς που είναι μικρότεροι και πιο αδύναμοι είναι η καλύτερη άμυνα ενάντια στο ξέσπασμα των δικών μας αισθημάτων αδυναμίας: είναι η έκφραση μιας αδυναμίας αποκομμένης από τις ρίζες της. Ο δυνατός άνθρωπος, επειδή το έχει αισθανθεί, γνωρίζει ότι κουβαλά και ο ίδιος μέσα του την δική του αδυναμία και κατά συνέπεια δεν έχει ανάγκη να δείχνει την δύναμή του μέσα από την περιφρόνηση. Πολλοί ενήλικες συνειδητοποιούν για πρώτη φορά μέσω των παιδιών τους τα δικά τους αισθήματα ανικανότητας, ζήλιας και μοναξιάς, αφού στην παιδική τους ηλικία δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να τα αποδεχτούν και να τα βιώσουν συνειδητά.... Μέχρι να ευαισθητοποιηθούμε όσον αφορά τον πόνο των μικρών παιδιών, αυτή η άσκηση εξουσίας από τους ενήλικες θα θεωρείτε μια φυσιολογική πλευρά της ανθρώπινης συμπεριφοράς, αφού σχεδόν κανείς δεν την προσέχει ή δεν την παίρνει στα σοβαρά. Επειδή τα θύματα είναι "απλώς παιδιά", υπεραπλουστεύουμε το άγχος και τη στεναχώρια τους. Σε είκοσι χρόνια, όμως, αυτά τα παιδιά θα είναι ενήλικες και θα νιώθουν την ανάγκη να πάρουν πίσω το αίμα τους από τα δικά τους παιδιά. Μπορεί συνειδητά να μάχονται σθεναρά την σκληρότητα που υπάρχει στον κόσμο και, ωστόσο, να κουβαλούν μέσα τους μια εμπειρία σκληρότητας, την οποία ασυνείδητα μεταφέρουν σε άλλους. Όσο αυτή η σκληρότητα παραμένει κρυμμένη πίσω από την εξιδανικευμένη εικόνα μιας ευτυχισμένης παιδικής ηλικίας, δε θα έχουν επίγνωση του τι τους συμβαίνει και δεν θα μπορούν ν' αποφύγουν να τη μεταφέρουν σε άλλους προβαίνοντας σε καταστροφικές πράξεις" απόσπασμα από το βιβλίο "οι φυλακές της παιδικής ηλικίας" της Alice Miller.

Παιδική κακοποίηση βουλιμία Αθήνα προσέγγιση αυτοεκτίμηση διαταραχή διάχυτη Ακρόπολη κατάθλιψη άγχος ψυχοθεραπείας γνωσιακή αναπτυξιακή αυτοπραγμάτωση θανάτου κενό σχέσεις ραντεβού ψυχολόγος συμπεριφοράς ψυχοθεραπεύτρια νευρική ανορεξία ψυχολόγοι ψυχοθεραπευτής αυτογνωσία πανικού προβλήματα συμβουλευτική φοβίες φόβος χαμηλή συνεδρίες κέντρο δυσκολίες ψυχοθεραπεία φαντασιώσεις αναλυτική συναισθήματα γονέων κρίσεις εγκατάλειψη διάσχιση ψυχολογία μετρόΠαιδική κακοποίηση ραντεβού ψυχοθεραπευτής βουλιμία ανορεξία μετρό ψυχολόγος γονέων χαμηλή συναισθήματα αυτοπραγμάτωση Ακρόπολη αναπτυξιακή εγκατάλειψη άγχος ψυχοθεραπείας διαταραχή διάχυτη ψυχοθεραπεία συμπεριφοράς ψυχολόγοι συνεδρίες φοβίες συμβουλευτική πανικού θανάτου αναλυτική διάσχιση νευρική κρίσεις γνωσιακή κέντρο αυτογνωσία κενό προβλήματα κατάθλιψη φόβος αυτοεκτίμηση φαντασιώσεις ψυχοθεραπεύτρια Αθήνα ψυχολογία σχέσεις προσέγγιση δυσκολίες Παιδική κακοποίηση ψυχοθεραπεία κρίσεις διάσχιση θανάτου φοβίες αναλυτική γονέων κέντρο προσέγγιση διάχυτη Ακρόπολη συνεδρίες μετρό συμπεριφοράς χαμηλή αναπτυξιακή ραντεβού ψυχοθεραπείας ψυχολόγος βουλιμία ψυχοθεραπευτής κατάθλιψη ψυχολόγοι νευρική προβλήματα συμβουλευτική ψυχοθεραπεύτρια γνωσιακή δυσκολίες σχέσεις κενό διαταραχή πανικού φόβος ανορεξία φαντασιώσεις αυτογνωσία αυτοεκτίμηση συναισθήματα άγχος ψυχολογία αυτοπραγμάτωση Αθήνα εγκατάλειψη Παιδική κακοποίηση ψυχοθεραπευτής Ακρόπολη θανάτου ψυχοθεραπεία κέντρο αναπτυξιακή ραντεβού φοβίες αυτογνωσία άγχος αναλυτική βουλιμία ψυχολόγος διαταραχή προβλήματα κενό κρίσεις συνεδρίες Αθήνα προσέγγιση σχέσεις εγκατάλειψη κατάθλιψη διάχυτη δυσκολίες μετρό συμπεριφοράς συναισθήματα διάσχιση ψυχοθεραπεύτρια φαντασιώσεις πανικού ψυχοθεραπείας γνωσιακή ψυχολόγοι αυτοεκτίμηση φόβος ανορεξία νευρική γονέων ψυχολογία χαμηλή συμβουλευτική αυτοπραγμάτωση Παιδική κακοποίηση διάχυτη εγκατάλειψη κενό χαμηλή διαταραχή κέντρο ψυχολόγοι συναισθήματα γνωσιακή Αθήνα πανικού φοβίες φόβος προσέγγιση Ακρόπολη μετρό ψυχοθεραπεία νευρική συμπεριφοράς ψυχολογία ψυχοθεραπευτής φαντασιώσεις αναλυτική συνεδρίες βουλιμία κατάθλιψη γονέων αυτοεκτίμηση συμβουλευτική ανορεξία αυτοπραγμάτωση δυσκολίες κρίσεις ψυχολόγος άγχος θανάτου σχέσεις ψυχοθεραπεύτρια ψυχοθεραπείας διάσχιση ραντεβού αυτογνωσία προβλήματα αναπτυξιακή

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοεκτίμηση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
φαντασιώσεις

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συναισθήματα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συμπεριφοράς

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπευτής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπεύτρια

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συμβουλευτική

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοπραγμάτωση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχοθεραπείας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Έλενα Λεβεντάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση - Έλενα Λεβεντάκη - Ψυχολόγος στην Αθήνα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ακούγοντας την φράση "παιδική κακοποίηση", οι περισσότεροι φανταζόμαστε την σωματική κακοποίηση του παιδιού ή την σεξουαλική. Η παιδική κακοποίηση όμως αφορά την σωματική, την συναισθηματική, την σεξουαλική και την ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού σε οποιοδήποτε στάδιο της ανάπτυξής του. Η σωματική κακοποίηση είναι το ξύλο, το τράνταγμα ή σπρώξιμο με επιθετικό τρόπο.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
copyright: eurokinissi

Σε μία ακόμα αποκάλυψη προχώρησε η Σοφία Μπεκατώρου κατά την κατάθεσή της στην Εισαγγελέα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Σοφία Μπεκατώρου κατήγγειλε σεξουαλική κακοποίηση συναθλήτριάς της, επίσης από το χώρο της ιστιοπλοΐας. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι η αξιόποινη πράξη της αθλήτριας αυτής φέρεται να έχει τελεστεί σε χρόνο που το αδίκημα δεν έχει παραγραφεί.

Ετσι η συγκεκριμένη αθλήτρια αναμένεται να κληθεί να καταθέσει ενώπιον του εισαγγελέα χωρίς να αποκλείεται ότι και εκείνη με τη σειρά εκτός από τη δική της περίπτωση να αναφερθεί και σε άλλα πρόσωπα.

Σε κάθε περίπτωση, όπως όλα δείχνουν, τα στόματα έχουν αρχίσει να ανοίγουν και μετά το τέλος της προκαταρκτικής εξέτασης ο εισαγγελέας αναμένεται να καλέσει για εξηγήσεις το πρόσωπο ή τα πρόσωπα εκείνα που θα έχουν κατονομαστεί από τις παθούσες.

Η κατάθεση της Μπεκατώρου

"Κατέθεσα για την προσωπική μου υπόθεση. Με αφορμή αυτή ελπίζω και άλλες γυναίκες κι άλλοι άνθρωποι να βγουν να μιλήσουν ώστε η κοινωνία να είναι πιο υγιής και να μην φοβόμαστε" δήλωσε εξερχόμενη της Εισαγγελίας η Σοφία Μπεκατώρου.

Η Σοφία Μπεκατώρου έδωσε αναλυτική κατάθεση για όσα ισχυρίζεται ότι υπέστη κατά τη διάρκεια αποστολής στην Ισπανία το 1998, γεγονός που -σύμφωνα με όσα έχει δηλώσει- "κουβαλούσε" επί σειρά ετών, μη μπορώντας να το διαχειριστεί ώστε να το δημοσιοποιήσει σε χρόνο που ο καταγγελόμενος ως δράστης θα μπορούσε να έρθει αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη.

Στο πλαίσιο της έρευνας θα αξιολογηθούν όλα όσα κατέθεσε στον εισαγγελικό λειτουργό η καταγγέλουσα και αναμένεται να κληθούν σε κατάθεση και άλλοι μάρτυρες. Η δικογραφία, που μόλις άνοιξε, είναι πιθανό να κινητοποιήσει και άλλες γυναίκες ή άνδρες αθλητές, οι οποίοι ενδέχεται να έχουν υποστεί σεξουαλική βία στο πλαίσιο της επαγγελματικής δραστηριότητάς τους, να προσέλθουν στον εισαγγελέα και να καταγγείλουν πρόσφατες πράξεις σε βάρος τους.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σοφία μπεκατώρου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλική κακοποίηση

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group)

# data[].attributes.attachment_link.title
Σοφία Μπεκατώρου: Αποκάλυψε σεξουαλική κακοποίηση συναθλήτριάς της

# data[].attributes.attachment_link.description
Σε μία ακόμα αποκάλυψη προχώρησε η Σοφία Μπεκατώρου κατά την κατάθεσή της στην Εισαγγελέα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Σοφία Μπεκατώρου κατήγγειλε σεξουαλική κακοποίηση συναθλήτριάς της, επίσης από το χώρο της ιστιοπλοΐας. Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι ότι η αξιόποινη πράξη της αθλήτριας αυτής φέρεται να έχει τελεστεί σε χρόνο που το αδίκημα δεν έχει παραγραφεί.

# data[].attributes.attachment_link.title
Eλλη Στάη για σεξουαλική παρενόχληση που δέχθηκε: «Το έθαψα στο πέρασμα του χρόνου»

# data[].attributes.attachment_link.description
Την δική της εμπειρία σεξουαλικής παρενόχλησης κατέθεσε η δημοσιογράφος Έλλη Στάη

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Έλενα Ακρίτα, σε μία εκ βαθέων συνέντευξη, μιλά στο ethnos.gr για το νέο της βιβλίο "Σκισμένο Τούλι", τη Σοφία Μπεκατώρου, τη διαφορετικότητα, την κατάθλιψη και τονίζει ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, αλλά "δεν πιστεύω ότι θα έρθουν μόνες τους. Πρέπει να τις φέρουμε εμείς"

Έλενα Ακρίτα (Copyright: Διόπτρα / Κοσμάς Κουμιανός)

Η Έλενα Ακρίτα, η οποία ήθελε όταν μεγαλώσει να γίνει μοδίστρα, αλλά τελικά την κέρδισε η δημοσιογραφία και η συγγραφή, είναι ένας ειλικρινής και χειμαρρώδης χαρακτήρας, τον οποίο απολαμβάνουμε να τον ακούμε όσο και να τον διαβάζουμε. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του βραβευμένου βιβλίου της "Τα Τάπερ της Αλίκης", η αγαπημένη συγγραφέας επιστρέφει με το "Σκισμένο Τούλι" από τις εκδόσεις Διόπτρα. Πέντε γυναίκες προχωρούν πιασμένες χέρι χέρι, αδιαφορώντας για ηλικίες, τάξεις και γενιές. Πετάνε τα σκισμένα τούλια από πάνω τους και διεκδικούν τη ζωή τους από την αρχή. Σε μια εποχή που τα ανθρώπινα δικαιώματα πνίγονται στις κραυγές των αρνητών τους, η Έλενα Ακρίτα με χιούμορ και συγκίνηση αφηγείται μια δυνατή ιστορία, ενώ η πένα της γίνεται αγωγός για να ακουστεί η κρυφή φωνή που ξεκινάει από μέσα μας.

"Ο κοινός άξονας στα δύο τελευταία μου μυθιστορήματα έχει να κάνει με μία πιο φεμινιστική προσέγγιση απέναντι στα πράγματα, χωρίς όμως οι δύο ιστορίες να έχουν καταγγελτικό λόγο. Δηλαδή από "Τα Τάπερ της Αλίκης", που ξεκινάει τη δεκαετία του '80 μέχρι "Το Σκισμένο Τούλι", που εκτυλίσσεται στα χρόνια της πανδημίας, υπάρχει μία συνάφεια σε θέματα, όπως είναι η κακοποίηση, ο βιασμός και το μπούλινγκ. Παράλληλα, και στα δύο βιβλία υπάρχει η καχυποψία που αντιμετωπίζουν τα ομόφυλα ζευγάρια. Στο "Τάπερ της Αλίκης" είναι δύο αγόρια που είναι μαζί από το σχολείο και στο "Σκισμένο Τούλι" είναι δύο γυναίκες που επίσης είναι πολλά χρόνια μαζί, αλλά ζουν κάτω από αυτό το λοξό και στραβό βλέμμα της κοινωνίας. Υπάρχουν, λοιπόν, κοινές θεματικές που έχουν να κάνουν με αυτά που προβληματίζουν τον συγγραφέα, δηλαδή εμένα στην προκειμένη περίπτωση" αναφέρει η Έλενα Ακρίτα στο ethnos.gr.

Τραγικό πρόσωπο στο "Σκισμένο Τούλι" είναι η Μάρω, μία παντρεμένη γυναίκα, η οποία πέφτει θύμα πολλαπλού βιασμού και, παρά τις ιατροδικαστικές αποδείξεις, θα πρέπει να ξεκινήσει έναν δύσκολο δικαστικό αγώνα για να τιμωρήσει τους βιαστές της που έχουν χρήματα και "άκρες". "Αυτό που έχει ενδιαφέρον στην περίπτωση της Μάρως είναι το πώς διαχειρίζεται μία τεράστια προσωπική τραγωδία. Ειδικά αυτή την περίοδο που οι καταγγελίες για σεξουαλική κακοποίηση έρχονται η μία μετά την άλλη στο φως. Η εμπειρία της Μάρως είναι ταυτόχρονα ότι πιο διαχρονικό και επίκαιρο μπορεί κανείς να ζήσει στην εποχή και στον τόπο μας. Δηλαδή η Μάρω είναι η Μπεκατώρου. Η Μάρω είναι το κορίτσι που στο μπαρ της πιάνει τα οπίσθια ο μαγαζάτορας. Η Μάρω είναι το κορίτσι, που μπαίνει στο λεωφορείο και της βάζουν χέρι. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι η Μάρω. Αυτό που αγαπώ περισσότερο σε αυτό το κορίτσι είναι το γεγονός ότι δεν είναι ούτε Μπουμπουλίνα ούτε Αμαζόνα. Η Μάρω φοβάται, έχει τύψεις και πιστεύει ότι φταίει αυτή για όσα της συνέβησαν. Λέει ότι φταίει η φούστα της και αναρωτιέται αν είναι γυναίκα ελαφρών ηθών. Προσωποποιεί και κατά κάποιο τρόπο σωματοποιεί τόσο πολύ τις ενοχές της που της βγαίνει σε κατάθλιψη. Γι' αυτό και ζητάει βοήθεια από ψυχίατρο. Βγαίνει μπροστά με πολύ μεγάλο κόστος και με μεγάλο τίμημα. Πολλές φορές το μετανιώνει, αυτοθυματοποιείται και λυγίζει. Είναι στιγμές που αναρωτιέται να πάρει τα χρήματα που της δίνουν γιατί δεν είναι άγια, αλλά ανθρώπινη. Είναι μία γυναίκα με σάρκα και οστά, πλέον άνεργη, με έναν άντρα που τα φέρνει δύσκολα οικονομικά. Είναι μία γυναίκα, όπως όλες μας. Απλά η Μάρω βρίσκει το κουράγιο και κάνει την υπέρβαση. Κάτι που μερικές από εμάς δεν το καταφέρνουμε " τονίζει η συγγραφέας.

Η κυκλοφορία του βιβλίου της Έλενας Ακρίτα και η ιστορία της Μάρως συνέπεσε χρονικά με την υπόθεση της Σοφίας Μπεκατώρου, η οποία τόλμησε, έσπασε τη σιωπή της και μίλησε για τη σεξουαλική κακοποίηση που έχει υποστεί από παράγοντα της ιστιοπλοϊκής ομοσπονδίας. Ηδη, μάλιστα, το δρόμο που χάραξε η Σοφία Μπεκατώρου ακολούθησαν κι άλλες αθλήτριες, οι οποίες μίλησαν για τις τραυματικές εμπειρίες που έχουν βιώσει. "Αυτό είναι μόνο η αρχή. Με αφορμή τη Σοφία Μπεκατώρου, ξεκινάει ένα #metoo και στην Ελλάδα με καθυστέρηση τεσσάρων με πέντε χρόνων. Πιστεύω ότι θα ανοίξουν κι άλλα στόματα και σε άλλους χώρους. Γιατί τα ίδια συμβαίνουν σε όλους τους εργασιακούς χώρους. Και εμείς στα νιάτα μας στη δημοσιογραφία τα είχαμε υποστεί όλα αυτά, απλά εμείς τότε δεν ξέραμε καν τη λέξη "παρενόχληση". Λέγαμε: "σου έβαλε χέρι" ή "σου ρίχτηκε". Κάτι τέτοια. Και νιώθαμε και ενοχές ότι έφταιγε η φούστα που ήταν κοντή" επισημαίνει. Για όσους ισχυρίζονται ότι η Σοφία Μπεκατώρου "άργησε" να μιλήσει, η κυρία Ακρίτα απαντά ότι "άργησε να μιλήσει γιατί υπάρχουν άτομα που ρωτάνε: "Γιατί άργησε τόσο να μιλήσει;"". Είναι αυτό που είχε πει ο Ζακ Κωστόπουλος: "O λόγος που δεν μιλάμε είναι εκείνοι που μας ρωτάνε γιατί δεν μιλάμε". Είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι".

Σύμφωνα με τη συγγραφέα, δεν υπάρχει στη χώρα μας ένα θεσμικό πλαίσιο που να προστατεύει πλήρως τα κακοποιημένα άτομα. "Υπάρχουν φορείς, υπάρχουν τρόποι να επικοινωνήσεις μία τραγωδία, αλλά μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά τα πράγματα και ιδιαίτερα στο θέμα της κακοποίησης, δεν υπάρχουν τα αντίστοιχα κονδύλια για να μπορούν να υποστηριχτούν και πρακτικά αυτοί οι άνθρωποι. Δηλαδή ότι υπάρχουν γραμμές SOS που λες το πρόβλημά σου και σου δίνουν κάποιες πολύτιμες συμβουλές είναι αρκετά σημαντικό και δεν το υποτιμώ. Και επειδή όταν έγραψα το "Σκισμένο Τούλι" δούλεψα πολύ και έκανα έρευνα σε τέτοιους φορείς κάνουν ότι μπορούν, αλλά χωρίς λεφτά δεν γίνονται πολλά πράγματα. Μπορούν να σου δώσουν κάποιες κατευθυντήριες γραμμές, αλλά δεν μπορούν να κάνουν περισσότερα από αυτό, όταν δεν υπάρχουν τα χρήματα να πεις ότι φτιάχνω καταφύγια για κακοποιημένα παιδιά, για μονογονεϊκές οικογένειες, για μανάδες που τις κυνηγάει ο άνδρας τους και ένα διάστημα θα πρέπει μείνουν κάπου κρυμμένες για να μην τις σκοτώσει στο ξύλο. Χρειάζονται και λεφτά και δεν υπάρχουν. Κι αν υπάρχουν δεν δίνονται εκεί που είναι οι πραγματικές κοινωνικές προτεραιότητες στον τόπο μας " τονίζει.

Έλενα Ακρίτα (Copyright: Διόπτρα / Κοσμάς Κουμιανός)

Η Νένα, η Ιοκάστη και ο "απρόσμενος έρωτας"

Η Έλενα Ακρίτα αγαπά όλες τις γυναίκες του νέου της βιβλίου. Η Νένα, για παράδειγμα, είναι ένα αμφιλεγόμενο πρόσωπο της ιστορίας, η οποία θα γνωρίσει τον άντρα της ζωής της τη μέρα που παντρεύεται έναν άλλον. "Είναι μία γυναίκα που ερωτεύεται από εκεί που δεν το περιμένει. Ερωτεύεται ειλικρινά, βαθιά και σχεδόν παιδικά. Ωστόσο, και η Νένα έχει αρνητικά σημεία και γκρίζες ζώνες. Για παράδειγμα, κατηγορεί τον σύζυγό της ότι την κερατώνει, ενώ και ίδια τον απατά. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι αγαπάμε λιγότερο την κάθε Μάρω και την κάθε Νένα. Όσο πιο πολλές είναι οι αδυναμίες των χαρακτήρων τους και της συμπεριφοράς τους τόσο πιο πολύ τις αγκαλιάζουμε και τις αγαπάμε. Το ίδιο γίνεται και με τα αγόρια ".

Ένα ακόμα ενδιαφέρον πρόσωπο μέσα από το βιβλίο είναι η Ιοκάστη, η οποία στα χρόνια της δύσης της θα ζήσει έναν εφηβικό παράφορο έρωτα. " Ο έρωτας δεν έχει ηλικία. Δεν υπάρχουν ούτε κανόνες ούτε νόρμες. Ο καθένας είναι διαφορετικός απ' όλους τους άλλους. Είναι ένας και μοναδικός στον κόσμο. Με την ίδια ακολουθία και ο κάθε άνθρωπος συμπεριφέρεται διαφορετικά. Η Ιοκάστη συμπεριφέρεται ως ένα 16χρονο κοριτσάκι, αλλά παράλληλα και μία γυναίκα της ηλικίας της. Οι δύο γυναίκες αυτές, το ερωτευμένο κορίτσι και η συνταξιούχος αξιοπρεπή κυρία μέσα στην Ιοκάστη, παλεύουν συνέχεια. Από την άλλη, τα θέλω τού Γιώργου είναι πιο ξεκάθαρα μέσα του. Η Ιοκάστη είναι συνέχεια εμπρός πίσω. Πιστεύω ότι η κάθε γυναίκα έχει παραπάνω από έναν "εαυτό". Εγώ που σας μιλάω τώρα, έχω την εμπειρία και τη γνώση της ηλικίας μου, έχω τον αυθορμητισμό ενός νέου κοριτσιού και έχω τη φιλαρέσκεια σαν γυναίκα κάποιες φορές μίας νέας κοπέλας. Όλα αυτά συνυπάρχουν μέσα μου και συνυπάρχουν σε όλες τις γυναίκες. Το θέμα είναι να μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά και να μην τσακώνονται μεταξύ τους. Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα και αυτό είναι κυρίως το μεγάλο στοίχημα της Ιοκάστης" επισημαίνει.

Στη διάρκεια της πλοκής, η Ιοκάστη αισθάνεται ανασφαλής με το σώμα της, καθώς, σύμφωνα με την ίδια, έχει "πλαδαρέψει και έχει γίνει χάλια". Φοβάται ότι μόλις τη δει γυμνή ο Γιώργος, ο νέος της έρωτας, θα χάσει πάσα ιδέα γι' αυτήν. Ρωτάω, λοιπόν, την κυρία Ακρίτα αν και η ίδια όσο περνούν τα χρόνια έχει ανασφάλειες με το σώμα και την εμφάνισή της. "Σαφώς και έχω! Αν και η λογική μού λέει ότι η φθορά που υφίσταται το σώμα μου είναι πάρα πολύ φυσιολογική, μέσα μου υπάρχει ένα κομμάτι του εαυτού μου που θυμάται το πολύ όμορφο και καλοφτιαγμένο κορίτσι που ήμουν κάποτε. Σε κανέναν δεν αρέσει που μεγαλώνει. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο ψέμα που έχουν εφεύρει οι γυναίκες είναι ότι "αγαπώ τις ρυτίδες μου". Δεν νομίζω ότι υπάρχει γυναίκα που αγαπάει τις ρυτίδες της ή τη φθορά που υφίσταται η εμφάνισή της. Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό. Αλλά μην σας κάνω την ηρωίδα. Είναι πολύ δύσκολο" αναφέρει η συγγραφέας και προσθέτει ότι στα 40 της έπαθε κρίση μέσης ηλικίας. "Πίστεψα ότι τελείωσε η ζωή μου. Απίστευτες ανοησίες. Νομίζω ότι όλες την παθαίνουμε. Επίσης, έχει να κάνει και με την ψυχολογία της κάθε στιγμής. Ας μην βάζουμε, όμως, κανόνες σε πράγματα που είναι ρευστά και αλλάζουν συνέχεια. Εγώ μπορεί καμιά φορά να είμαι σε τέτοια ψυχολογία που να περάσω μπροστά από τον καθρέφτη, βγαίνοντας από το μπάνιο, και να τραβήξω το βλέμμα μου γιατί δεν μου αρέσει το σώμα μου, ενώ άλλες φορές πάλι να το κοιτάξω και να πω: "Μια χαρά είσαι για την ηλικία σου". Όλα, λοιπόν, είναι πολύ ρευστά και είναι πολύ δύσκολο να τα βάζουμε σε κουτάκια".

"Λάθος νύφες, σε λάθος γάμο"

Το "Σκισμένο Τούλι" είναι ο χαρακτηρισμός που περιγράφει, σύμφωνα με τη Νένα, τις "λάθος νύφες, σε λάθος γάμο", δηλαδή γυναίκες που συνθηκολόγησαν και ανέλαβαν το βάρος του συζυγικού βίου επειδή έτσι έπρεπε, επειδή η κοινωνία αυτό περίμενε από εκείνες. "Όλες οι γυναίκες έχουμε αποτυχημένους γάμους και σχέσεις. Ωστόσο, στη δική μου περίπτωση, η μυθοπλασία δεν έχει κανένα στοιχείο προσωπικού βιώματος. Αν παρατηρήσετε τις ηρωίδες μου, δεν έχουν καμία σχέση με εμένα. Για παράδειγμα, στο "Τάπερ της Αλίκης" δεν μου έκαναν ποτέ μπούλινγκ επειδή ήμουν ένα παχύσαρκο παιδί. Ίσα - ίσα ήμουν ένα αδύνατο κορίτσι. Ο συνδετικός κρίκος είναι αυτός που υπάρχει πάντα σε όλες τις γυναίκες. Ξεκινάει ένας γάμος, πιστεύεις πάντα στις καλύτερες προδιαγραφές μέχρι που ανακαλύπτεις πολλές φορές στη ζωή σου ότι το "πάντα" δεν είναι για πάντα. Αυτό είναι τόσο απλό και συμβαίνει σε όλους μας" υπογραμμίζει η συγγραφέας και προσθέτει: "Το κάθε ταλέντο στη συγγραφή έχει να κάνει με το τι εισπράττεις ότι συμβαίνει γύρω σου. Τα βιώματά σου πάντα παίζουν ρόλο. Όπως για παράδειγμα, όταν ήμουν μικρή και διάβαζα ρομαντική λογοτεχνία πίστευα ότι οι άνθρωποι λειτουργούν στο σεξ με έναν τρόπο πάρα πολύ ιδιαίτερο, "ιδανικό" και τέλειο, ενώ δεν είναι έτσι στη ζωή. Μέχρι εκεί όμως. Όποιο βίωμα έχουμε εμείς οι γυναίκες το μοιραζόμαστε, αλλά δεν είναι προσωπικά. Δεν με έδερναν οι πρώην άντρες μου ".

Αν είναι κάτι που απεχθάνεται περισσότερο η Έλενα Ακρίτα στη ζωή της, αυτό είναι ο εξωραϊσμός του παρελθόντος. "Παλιότερα, οι άνθρωποι σαφώς επικοινωνούσαν περισσότερο, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Εξωραΐζουμε εποχές που δεν το αξίζουν. Αχ τι ωραία που ήταν οι γυναίκες στα κατώφλια και έπαιζαν τα παιδιά στις αλάνες. Όλη αυτή η ροζ μυθολογία, η οποία κατά την άποψή μου είναι κενή περιεχομένου. Ήταν μία κοινωνία πάρα πολύ καταπιεστική και καταθλιπτική. Μία κοινωνία που συνέθλιβε την αντίθετη άποψη, τη διαφορετικότητα, μία κοινωνία που αν δεν τολμούσες να ακολουθήσεις τις δικές της επιταγές κατά βήμα, σε πέταγε κατευθείαν έξω από την κοινότητα. Ήταν μία πάρα πολύ σκληρή και ανάλγητη κοινωνία. Νομίζω, λοιπόν, ότι μπορεί η τωρινή εποχή να έχει πάρα πολλά αγκάθια, αλλά από την άλλη γίνονται βήματα σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όταν τα βήματα θα γίνουν άλματα, τότε πιστεύω θα είμαστε σε ένα πολύ καλό δρόμο".

Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται ότι οι νέοι αποφεύγουν τον γάμο και τα παιδιά, ενώ προτιμούν να απολαμβάνουν περισσότερο την ελευθερία τους. "Καλά κάνουν αν θέλετε τη γνώμη μου. Κάτω από τις συνθήκες που ζουν οι σημερινοί νέοι, χωρίς καμία εξασφάλιση, χωρίς χρήματα, χωρίς δουλειά, το τελευταίο που τους μάρανε για να το πω απλά είναι σε αυτό τον κόσμο τον τόσο εχθρικό και εκδικητικό προς αυτούς να σκέπτομαι πότε θα παντρευτούν και πότε θα κάνουν παιδιά. Νομίζω ότι αυτό δείχνει μία ωριμότητα. Το παιδί είναι μία σημαντική δέσμευση. Συνεπώς, θεωρώ απολύτως σεβαστούς και κατανοητούς τους ενδοιασμούς των νέων που δεν επιθυμούν ή δεν θέλουν να ξεκινήσουν οικογένεια αυτή τη στιγμή ".

Κατάθλιψη

Η Έλενα Ακρίτα γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε σε μία προστατευμένη αστική κοινότητα, όπως τα κορίτσια των παραμυθιών. Ο πατέρας της, ο λογοτέχνης και πολιτικός Λουκής Ακρίτας, πέθανε όταν η δημοσιογράφος ήταν μόλις δέκα ετών. "Τη δεκαετία του ΄60, στην οποία μεγάλωσα, δεν υπήρχαν πολλά ορφανά παιδιά, αλλά ούτε και παιδιά χωρισμένων γονιών. Ορφανό ήταν το "Κοριτσάκι με τα σπίρτα" ή "Σταχτοπούτα". Όταν πέθανε ο πατέρας μου, λοιπόν, ήταν λίγο περίεργο. Ήταν μία εξωπραγματική κατάσταση. Απλά θα σας αναφέρω πως όταν συμπληρώναμε τα στοιχεία μας στο σχολείο και κάποιο από τα παιδιά είχαμε χάσει τον έναν από τους δύο μας γονείς, γράφαμε ορφανό ή ορφανή. Το πιστεύετε αυτό; Δεν βάζαμε το όνομα του γονιού, αλλά έπρεπε να γράψουμε ορφανή. Δηλαδή να αυτοστιγματιστούμε. Θυμάμαι να πηγαίνω Δ΄ Δημοτικού, είχε πεθάνει τότε ο μπαμπάς μου και έγραψα όνομα πατρός Λουκής και όνομα μητρός Σύλβα. Όταν το είδε η δασκάλα μου, με έβαλε να σβήσω το όνομα του πατέρα μου και να συμπληρώσω ορφανή. Για να το θυμάμαι μέχρι σήμερα και ακόμα να ταράζομαι, φαντάζεστε πόσο βαθύ ήταν το τραύμα ".

Τα πρώτα συμπτώματα από την εμφανίστηκαν στην Έλενα Ακρίτα όταν ήταν 30 ετών. "Μπόρεσα και μίλησα γι' αυτό πριν από πέντε χρόνια. Καταλαβαίνετε πόσο καιρό ζούσα με αυτό το τραύμα. Εγώ έγραφα πάντα σε ένα γραφείο και αυτό μέσα στο μυαλό μου με προστάτευε. Ήταν το άσυλό μου. Όταν έπρεπε, όμως, να βγω από αυτό, σχεδόν σωματοποιούσα τον πανικό μου. Δηλαδή είχα να πάω κάπου και αρρώσταινα. Είχα ρίγη και δέκατα" αναφέρει η δημοσιογράφος και συνεχίζει: "Βέβαια, δεν βοηθούσε και το γεγονός ότι δεν ήμασταν ενημερωμένοι. Είναι, όπως αυτό που σας είπα και πριν με την παρενόχληση. Δεν λέγαμε: "κατάθλιψη", αλλά ότι "είμαι σήμερα στις μαύρες μου". Θέλω να πω ότι δεν είχαν ονόματα αυτά, τα οποία βιώναμε ώστε να μπορούμε πιο άμεσα να απευθυνθούμε σε ειδικούς. Βρισκόμασταν στο σκοτάδι. Και αυτό το σκοτάδι αν δεν το ξορκίσεις από την αρχή, θα σε ακολουθεί για πολλά χρόνια".

ΕΡΤ

Μια νέα σελίδα στη μακρά ιστορία της επιδιώκει να γράψει, φέτος, η . Τη βρίσκει με τρεις νέες σειρές μυθοπλασίας στο πρόγραμμά της, συνοδευόμενες από μεγάλα ονόματα ηθοποιών και συντελεστών, με καινούργιες εκπομπές που έρχονται να βάλουν τέλος στις ακατάπαυστες επαναλήψεις και με μια υβριδική πλατφόρμα που επιτέλους αξιοποιείται και ανοίγεται σε πρωτότυπα πρότζεκτ. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πώς βλέπει την κίνηση αυτή. " Είμαι κομμένη από τη ΕΡΤ και δεν μπορώ να έχω άποψη. Εδώ και αρκετά χρόνια, δεν μου έχουν προτείνει να δώσω ούτε μία συνέντευξη. Τίποτα. Συνεπώς, δεν μπορώ ούτε να σχολιάσω κάτι ούτε να σας πω πόσο αντικειμενική και εκπληκτική είναι, όταν προσπαθεί να φιμώσει ορισμένους ανθρώπους " υπογραμμίζει.

Η κυρία απέχει αρκετά χρόνια από την τηλεόραση. Άραγε έχει σε μια άκρη του μυαλού της να επανέλθει μπροστά στις κάμερες με μια νέα εκπομπή; "Δεν είμαι σίγουρη αν θα ήθελα να επιστρέψω. Δεν είμαι άνθρωπος που κάνω ασκήσεις επί χάρτου, έτσι υποθετικές. Σε κάποια φάση της ζωής μου, θα μπορούσε ίσως να κάνω μία εκπομπή, όπως τα "Φώτα Πορείας ", που παρουσίαζα παλιότερα στην και ήταν κάποιες εκ βαθέων συνεντεύξεις, πολύ ουσιαστικές και με αντίλογο. Μόνο σε μία τέτοια περίπτωση. Κάτι άλλο δεν νομίζω ότι θα με ενδιέφερε" απαντά.

Τελειώνοντας, τη ρωτάω αν θεωρεί ότι μια σκοτεινή εποχή τελειώνει και μια άλλη φαίνεται να ανατέλλει γεμάτη φως, όνειρα και αισιοδοξία. "Και το πιστεύω και θέλω να το πιστέψω πολύ" λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια. " Θέλω να πιστεύω ότι οι άνθρωποι συσπειρώνονται, οι καθαρές φωνές ενώνονται και υψώνονται πιο δυναμικά. Θέλω να πιστεύω ότι εμείς οι γυναίκες που είμαστε αδελφές, αρχίζουμε και προχωράμε με τα κόκκινα γοβάκια μας, όπως συνηθίζω να λέω, στους ίδιους δρόμους. Τα μάτια ανοίγουν. Οι άνθρωποι που έχουν έναν συντηρητισμό και πιστεύουν στο "Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια" σιγά - σιγά απομονώνονται ως φωνές κοινής αποδοχής. Επίσης, τα κοινωνικά δίκτυα σε μεγάλο βαθμό προσπαθούν και καταφέρνουν ενίοτε να τους αποκλείσουν και να γίνουν οι γραφικές φωνές στο πουθενά. Σε αυτό ελπίζω ότι έχω βοηθήσει και εγώ, έχοντας ένα προφίλ στο Facebook, που αριθμεί πάνω από 220.000 χρήστες, οι οποίοι με εμπιστεύονται και με ακολουθούν. Νομίζω ότι όλοι πάμε προς τα εκεί και με είδατε ότι ζωήρεψα και παθιάστηκα γιατί αυτό είναι ένα θέμα που με πονάει και με αγγίζει πάρα πολύ. Πιστεύω στις καλύτερες μέρες, αλλά δεν πιστεύω ότι θα έρθουν μόνες τους. Πρέπει να τις φέρουμε εμείς" καταλήγει η Έλενα Ακρίτα.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλική παρενόχληση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σοφία μπεκατώρου

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έλενα ακρίτα

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group)

# data[].attributes.attachment_link.title
Έλενα Ακρίτα στο ethnos.gr: Πώς νίκησα την κατάθλιψη - Είμαι κομμένη εδώ και χρόνια από την ΕΡΤ

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Έλενα Ακρίτα, σε μία εκ βαθέων συνέντευξη, μιλά στο ethnos.gr για το νέο της βιβλίο "Σκισμένο Τούλι", τη Σοφία Μπεκατώρου, τη διαφορετικότητα, την κατάθλιψη και τονίζει ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες, αλλά "δεν πιστεύω ότι θα έρθουν μόνες τους. Πρέπει να τις φέρουμε εμείς"

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η κουλτούρα του βιασμού αποτελεί μια αντίληψη, που βασίζεται στην πατριαρχία. Η σεξουαλική βία όλων των εκφάνσεων, συμπεριλαμβανομένου και του βιασμού "κανονικοποιείται" και δικαιολογείται. Συνήθως, στο άκουσμα μιας είδησης σεξουαλικής παρενόχλησης ή βιασμού ακούγονται και γράφονται απόψεις που επαναθυματοποιούν τη γυναίκα.

Η κουλτούρα της σεξουαλικής βίας

Απόψεις ή σχόλια όπως "τι φορούσε;", "μήπως προκάλεσε;", "άντρας είναι" και άλλα παρόμοια, ενισχύουν την κουλτούρα του βιασμού και υποβιβάζουν τα όσα έχει βιώσει το άτομο που υπέστη σεξουαλική βία.

Σεξουαλική βία μπορεί να δεχτεί οποιοδήποτε άτομο ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, καταγωγής, κοινωνικοοικονομικού και πολιτισμικού υποβάθρου ή σεξουαλικού προσανατολισμού (Marshall Women's Center, nd).

Η κουλτούρα του βιασμού διαιωνίζεται μέσω της χρήσης σεξιστικής γλώσσας, των σεξιστικών αστείων και της σεξουαλικοποίησης του γυναικείου σώματος, που εκπορεύονται από τις γενικότερες πατριαρχικές αντιλήψεις για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία.
Τέτοιου είδους αντιλήψεις συμβάλλουν στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, ακόμη και στις σύγχρονες και ευνομούμενες κοινωνίες όπου διαβιούμε σήμερα.

Επιπρόσθετα, ο τρόπος προβολής της θηλυκότητας από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τις διαφημίσεις και τις ταινίες έχει συμβάλλει σημαντικά στην αναπαραγωγή και τη διαιώνιση της κουλτούρας του βιασμού, μέσω της προβολής και της προώθησης ενός γυναικείου προτύπου παθητικού και υποταγμένου, ενώ από την άλλη πλευρά οι άντρες προβάλλονται ως κοινωνικά και οικονομικά ισχυροί και ανεξάρτητοι με έντονη σεξουαλικότητα.

Η κουλτούρα του βιασμού δεν δέχεται ότι και οι άντρες μπορούν να υποστούν σεξουαλική βία. (Marshall Women's Center, nd).

Αποκτήστε το βιβλίο Το ξύπνημα της Εύας, από το εξειδικευμένο βιβλιοπωλείο ψυχολογίας του Psychology.gr
Επιπτώσεις σεξουαλικής βίας

Η σεξουαλική βία έχει άμεσες και μακροπρόθεσμες σωματικές, πνευματικές και ψυχολογικές επιπτώσεις στο άτομο που τη βίωσε. Το άγχος, η αίσθηση της ανασφάλειας, η εμφάνιση καταθλιπτικών συμπτωμάτων, η κοινωνική απομόνωση, η χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτό-εκτίμηση και το μετατραυματικό στρες είναι μόνο μερικές από τις επιπτώσεις της σεξουαλικής βίας. Επίσης, συχνό φαινόμενο αποτελεί και η αλλαγή της πρότερης συμπεριφοράς και ορισμένων συνηθειών από το άτομο που υπέστη βία, βιώνοντας το φόβο της επαναθυματοποίησης (Willness et al., 2007).

Στόχος του κινήματος #MeToo, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ ήταν να φέρει στην επιφάνεια το κεκαλυμμένο πρόβλημα της σεξουαλικής βίας, καθιστώντας σαφές ότι αποτελεί διευρυμένο πρόβλημα. Επιπλέον, στόχευε στο να δοθεί έκταση στο συγκεκριμένο ζήτημα, ώστε ολοένα και περισσότερες γυναίκες που έχουν υποστεί σεξουαλική βία να το δημοσιοποιήσουν, αισθανόμενες ότι δεν είναι οι μόνες ούτε είναι μόνες.

Σπάζοντας το φαύλο κύκλο της βίας η κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με τις συνέπειες μιας μακροχρόνιας συνενοχής, αποσιώπησης και ενοχοποίησης της γυναίκας.

Εκτός αυτού αρχίζουμε να αναλογιζόμαστε την βαρύτητα της αποκλειστικής ευθύνης του θύτη, ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες των πράξεων του, αλλά και με την κοινωνική κατακραυγή από μεγάλο μέρος της κοινωνίας (Pazzanese, 2020).

Προκαταλήψεις για τους επιβιώσαντες σεξουαλικής κακοποίησης

Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας των Cohen et al. (2020) η μεροληψία της κουλτούρας του βιασμού είναι υπαρκτό φαινόμενο και μάλιστα μέσω αυτής διαμορφώνονται και αντιλήψεις που καθορίζουν την αξιοπιστία μιας υπόθεσης σεξουαλικής βίας.

Σε μια σειρά μελετών, δόθηκαν στους ερωτηθέντες ορισμένες λεπτομέρειες σχετικά με τις περιπτώσεις βιασμού, όπως η φυλή των επιζώντων και των δραστών, το σεξουαλικό ιστορικό, η κοινωνικοοικονομική κατάσταση, η σχέση του δράστη με τον επιζώντα, ο τόπος του εγκλήματος, η ενδυμασία του θύματος καθώς και όλες οι λεπτομέρειες που είναι γνωστό ότι μπορούν να προκαλέσουν τέσσερα βασικά στοιχεία της προκατάληψης του βιασμού: κατηγορίες θύματος, συμπάθεια των δραστών, συναίνεση του επιβιώσαντα και αμφισβήτηση της αξιοπιστίας του θύματος.

Στο πλαίσιο της μελέτης και δεδομένων των προαναφερθέντων χαρακτηριστικών ζητήθηκε από τους ερωτηθέντες να προσδιορίσουν ποιες υποθέσεις πρέπει να αναφερθούν στην αστυνομία και πόσο σοβαρά θα πρέπει να τιμωρηθούν οι δράστες, αιτιολογώντας εν συντομία την άποψή τους.

Οι παρεχόμενες πληροφορίες δεν ήταν νομικά συναφείς και ως εκ τούτου δεν έπρεπε να έχουν ληφθεί υπόψη στην αξιολόγηση των υποθέσεων, όμως αυτό συνέβη. Όπως επεσήμανε ο Schwarz, διδακτορικός φοιτητής πολιτικής επιστήμης στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον αυτό συμβαίνει, γιατί οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ορισμένα χαρακτηριστικά και πληροφορίες, για να κάνουν διακρίσεις μεταξύ των περιπτώσεων.

Μεροληψία για τον βιασμό

Οι Baum, Cohen και Zhukov το 2018 δημοσίευσαν την πρώτη μεγάλης κλίμακας ποσοτική ανάλυση της μεροληψίας για τον βιασμό στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στις ΗΠΑ. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένα προφίλ θυμάτων θεωρούνταν λιγότερο αξιόπιστα, συγκριτικά με άλλα.

Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες σχετικά με το σεξουαλικό ιστορικό του θύματος, τη σχέση με τον δράστη, το φύλο, τον τόπο διάπραξης του εγκλήματος, καθώς και οι κατηγορίες του θύματος επηρέασαν περισσότερο την άποψη των ανθρώπων για το αν θα ανέφεραν μια υπόθεση στην αστυνομία και πώς οι ίδιοι πίστευαν ότι ο δράστης θα πρέπει να τιμωρηθεί.
Αξίζει να αναφερθεί ότι οι περιπτώσεις που αφορούσαν άντρες επιζώντες από σεξουαλική βία ήταν σημαντικά λιγότερο πιστευτές. Επίσης, τα ευρήματα της έρευνας έδειξαν ότι ο τόπος του βιασμού αποτελούσε κριτήριο για το αν θα αναφερθεί το περιστατικό στις Αρχές.
Αν το περιστατικό συνέβη σε ένα πάρτι ή δράστης και θύμα γνωρίζονταν ήταν λιγότερο πιθανό να γίνει καταγγελία και παράλληλα λιγότερο πιθανό οι ερωτώμενοι να επιδιώξουν την τιμωρία του δράστη. Τα ευρήματα της παρούσας έρευνας ανέδειξαν την αναγκαιότητα για περαιτέρω διερεύνηση της επίδρασης της μεροληψίας στις Αστυνομικές Αρχές, τους δικηγόρους και το Δικαστήριο (Pazzanese, 2020).

Οι προκαταλήψεις για την κουλτούρα του βιασμού και οι μακροπρόθεσμες συνέπειες της σεξουαλικής βίας αποτελούν απάντηση σε όσους αναρωτιούνται γιατί το άτομο που υπέστη βία δεν μίλησε νωρίτερα.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να εξαλειφθεί η κουλτούρα του βιασμού;

Αποφεύγουμε τη χρήση σεξιστικών σχολίων και συμπεριφορών που πρακτικά επιτυγχάνεται μέσω της αποφυγής της σεξιστικής γλώσσας και συμπεριφορών που υποβαθμίζουν άμεσα ή έμμεσα τις θηλυκότητες. Αν βρεθούμε ως μάρτυρας σε κάποιο περιστατικό μιλάμε και υποστηρίζουμε το άτομο. Επίσης, καλό θα είναι το περιστατικό να καταγγελθεί στις Αρχές. Σκεφτόμαστε κριτικά όσα προβάλλονται από τα μέσα ενημέρωσης και αφορούν άμεσα ή έμεσα τα έμφυλα ζητήματα.

Σεβόμαστε το φυσικό χώρο των άλλων και τις επιθυμίες τους και μαθαίνουμε τι σημαίνει συναίνεση, χωρίς να προσπαθούμε να μεταπείσουμε το άλλο άτομο για την απόφασή του. Ας μην αφήσουμε τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις να διαμορφώσουν τις ενέργειές μας. (Marshall Women's Center, nd).

Πηγές:
Marshall Women's Center, nd. Διαθέσιμο στο: marshall.edu/

Pazzanese, C., (2020). How rape culture shapes whether a survivor is believed. The Harvard Gazette Διαθέσιμο στο: harvard.edu/
Willness, C., Steel, P., Lee, K., (2007). A meta-analysis of the antecedents and consequences of workplace sexual harassment Personnel Psychology 60(1) p.127 - 162 doi:10.1111/j.1744-6570.2007.00067

Απόφοιτη του Τμήματος Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης-Κοινωνική Διοίκησης με Κατεύθυνση την Κοινωνική Εργασία.
Μεταπτυχιακές σπουδές στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Κοινωνική Πολιτική και Κοινωνική Εργασία καθώς και στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, στο πρόγραμμα Ποινικό Δίκαιο και Εξαρτήσεις.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλική βία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξιστική γλώσσα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μετατραυματικό στρες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
καταθλιπτικά συμπτώματα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έμφυλα ζητήματα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
προκαταλήψεις

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλικός προσανατολισμός

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μαρία μωραΐτη

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαρία Μωραΐτη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η διαιώνιση της κουλτούρας του βιασμού στις σύγχρονες κοινωνίες

# data[].attributes.attachment_link.description
Η κουλτούρα του βιασμού αποτελεί μια αντίληψη, που βασίζεται στην πατριαρχία. Η σεξουαλική βία όλων των εκφάνσεων, συμπεριλαμβανομένου και του βιασμού "κανονικοποιείται" και δικαιολογείται. Συνήθως, στο άκουσμα μιας είδησης σεξουαλικής παρενόχλησης ή βιασμού ακούγονται και γράφονται απόψεις που επαναθυματοποιούν τη γυναίκα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Φοιτήτρια ΑΠΘ: Ελεγα «όχι» στον καθηγητή, με έκοβε και εγκατάλειψα τη σχολή

# data[].attributes.attachment_link.description
H πρώην φοιτήτρια μάλιστα, καταγγέλλει ότι το «όχι» της στον καθηγητή, την οδήγησε να εγκαταλείψει τη σχολή της, διότι ο καθηγητής την «έκοβε» επανειλημμένα στο μάθημά του

# data[].attributes.attachment_link.title
Kristin Jones: Why children stay silent following sexual violence

# data[].attributes.attachment_link.description
Sexual assault is never the victim's fault, says advocate Kristin Jones. In this courageous talk, she tells her story of overcoming the shame that followed sexual abuse as a teenager -- and shares how parents can foster an open conversation about abuse to empower kids and encourage them to ask for help.

# data[].attributes.attachment_link.title
Τα Νεα Της Αλεξανδρας - Βαγγελης Περπινιαδης

# data[].attributes.attachment_link.title
"Είμαι 14 ετών και κρύβω το σώμα μου κάτω από φαρδιά ρούχα...": Ιστορίες κοριτσιών που έπεσαν θύματα παρενόχλησης

# data[].attributes.attachment_link.description
Είμαι 10 χρονών, έχω αρχίσει και σχηματίζομαι. Πάω να ψωνίσω και σιγοτραγουδώ. Εκεί μέσα στο μαγαζί ο μαγαζάτορας με κοιτά με ένα περίεργο ύφος και μου ψιθυρίζει καθώς η γυναίκα του βγαίνει για λίγο έξω: "Εσένα δεν πρέπει να σε χαλάσει κανείς. Μόνο για γλείψιμο είσαι."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ADVERTORIAL

Το τελευταίο διάστημα το βλέμμα μας είναι στραμμένο σε μια σειρά αποκαλύψεων σεξουαλικής παρενόχλησης στον αθλητικό και όχι μόνο χώρο. Η δημοσιοποίηση της ιστορίας της Χρυσής Ολυμπιονίκη ανέδειξε μια σειρά από σχόλια με πρωταγωνιστή την αδυσώπητη αντίδραση των φοβισμένων: τη σιωπή. Και, μάλιστα, διαφορετικές σιωπές από διαφορετικούς ανθρώπους.

Σιωπή της ντροπής: Πριν από κάποια χρόνια στις Βρυξέλλες ένας συνάδελφος ψυχολόγος, ο οποίος εργαζόταν στη βελγική πρωτεύουσα, μου ανέφερε τον "κανόνα του εσωρούχου" ως μέτρο πρόληψης σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, κάτι πολύ διαδεδομένο στις ευρωπαϊκές σχολικές τάξεις. Θαύμασα την ευκολία που το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα συζητά και αναλύει αυτά τα ζητήματα στα παιδιά, σε αντίθεση με το ελληνικό σύστημα, το οποίο βαριά εμποτισμένο από τις επιταγές της ορθόδοξης κατήχησης και του μικροαστικού συντηρητισμού περιβάλλει τα θέματα του σώματος με έναν βαρύ μανδύα ντροπής και συστολής, επιβάλλοντας επιτίμιο σιωπής σε οτιδήποτε αφορά τη διερεύνηση του σώματος, είτε από τον κάτοχό του είτε από κάποιον τρίτο. Για όσους αναρωτιούνται λοιπόν "γιατί τώρα έπειτα από τόσα χρόνια;" η απάντηση είναι ότι τώρα η ανάγκη για ομολογία και ίαση έγινε κραυγή και πνίξιμο, ξεπερνώντας τα τόσα χρόνια επίπονης εκπαίδευσης στο "δεν μιλάμε για αυτά τα ζητήματα".

Σιωπή της επιβολής: Δεύτερο ζήτημα που αναδεικνύεται είναι το πώς μεταφράζουν ορισμένοι άνθρωποι την όποια μορφή εξουσίας τούς έχει δοθεί: από σημείο ευθύνης σε σημείο ασυδοσίας. Κάθε εχέφρον πλάσμα και συνειδητό μέλος ενός συστήματος αναγνωρίζει ότι η απαραίτητη για τη δημοκρατία ιεραρχία προσθέτει επιπλέον ευθύνες και νιάξιμο σε αυτόν που την ανεβαίνει κλιμακωτά. Ο ασύδοτος όμως, εκμεταλλευόμενος τη σιωπή του θύματος, μετατρέπει την εξουσία που του δόθηκε σε βία και απολυταρχισμό. Και επιβάλλει τη σιωπή στους άλλους για την όποια πράξη του.

Συλλογική σιωπή: Είναι αυτή που μας κουνάει το δάχτυλο, που επιβάλλεται επειδή τάχα το τραύμα έχει ημερομηνία λήξης, που παρεμβαίνει χρόνια τώρα στον κοινωνικό ιστό αυτής της χώρας με το μότο "τι θα πει ο κόσμος;". Ο "κόσμος" έχει άποψη, απαιτεί να ακολουθήσεις τη δική του παράλογη λογική, κρίνει και ποτέ δεν κρίνεται, σε κάνει να σιωπάς, αλλά εκείνος δεν σιωπά ποτέ.

Οι σιωπές λοιπόν, που μαθαίνονται στα σχολεία, τις οικογένειες και όλα τα κοινωνικά συστήματα αυτού του τόπου (π.χ., στρατός, χώροι εργασίας κ.α.), είναι το ένα σκέλος αυτής της εξοργιστικής ιστορίας. Μαζί και η αδερφή τους, η βία, η έκφανση κάθε πρωτόγονης κληρονομιάς του ανθρώπινου είδους, που τόσο πάσχισε η οργανωμένη κοινωνία να απομονώσει. Όσο ταΐζουμε το ένα σκέλος, τόσο τροφοδοτούμε και την ταΐστρα του άλλου.

Το πιστοποιημένο Κέντρο Δια Βίου Μάθησης (ΚΔΒΜ) της ΙΑΣΙΣ, EDIFY Centre, αξιοποιώντας την πολυετή εμπειρία του στο χώρο της μη τυπικής εκπαίδευσης, προσφέρει καινοτόμα εκπαιδευτικά εργαλεία μέσα από βιωματικά εργαστήρια, τα οποία σχεδιάστηκαν, δοκιμάστηκαν και αξιολογήθηκαν από το τμήμα Έρευνας & Ανάπτυξης (R&D) του Φορέα.

Ο Ηλίας Ραφαήλ είναι Σύμβουλος/ Ψυχολόγος (BA Psychology ΕΚΠΑ,) και Εκπαιδευτής Ενηλίκων (MEd Adult Education, ΕΑΠ). Εργάζεται - μεταξύ άλλων - ως Επιστημονικός Υπεύθυνος/ Διευθυντής Εκπαίδευσης στο Εκπαιδευτικό Κέντρο EDIFY της ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ και ως Project Manager σε Εθνικά και Ευρωπαϊκά Προγράμματα Κατάρτισης και Συμβουλευτικής.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υγεία & ευεξία

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι διαφορετικές "σιωπές": Ένας ψυχολόγος εξηγεί το πώς η σιωπή διδάσκεται στην κοινωνία | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
ADVERTORIAL Το τελευταίο διάστημα το βλέμμα μας είναι στραμμένο σε μια σειρά αποκαλύψεων σεξουαλικής παρενόχλησης στον αθλητικό και όχι μόνο χώρο. Η δημοσιοποίηση της ιστορίας της Χρυσής Ολυμπιονίκη ανέδειξε μια σειρά από σχόλια με πρωταγωνιστή την αδυσώπητη αντίδραση των φοβισμένων: τη σιωπή. Και, μάλιστα, διαφορετικές σιωπές από διαφορετικούς ανθρώπους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στα 15 περίπου χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, θυμάμαι ένα θέμα να με είχε δυσκολέψει πολύ. Πάρα πολύ. Έφυγα από τη συνέντευξη τύπου και δεν ήξερα πώς να το γράψω. Πώς να μεταφέρω στον κόσμο αυτήν τη σοκαριστική περιγραφή που είχα μόλις ακούσει. Μια περιγραφή που αν δεν ήξερες για τι μιλά, θα νόμιζες ότι είναι μια αθώα στιγμή μέσα σε μια οικογένεια. Και αυτό είναι που την κάνει τόσο σοκαριστική. Ότι μπορεί να συμβεί και στη δική σου οικογένεια και να μην το καταλάβεις.

Η ιστορία έχει ως εξής: Ηταν ένα κοριτσάκι, τρεισήμισι ετών. Οι γονείς της μικρής χωρισμένοι, αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή οι σχέσεις τους ήταν καλές. Μια Κυριακή βράδυ, έχοντας γυρίσει από ένα Σαββατοκύριακο με τον πατέρα της, τσακώνεται με την μαμά της γιατί δεν της δίνει το παιχνίδι που θέλει. Κλαίει, δεν μπορεί να ηρεμήσει. Και τότε ζητάει από τη μαμά της, να της κάνει αυτό που της κάνει ο μπαμπάς της και την ηρεμεί.

Η ιστορία ειπώθηκε σε συνέντευξη Τύπου για τη δράση "Ασφαλές Αγγιγμα" του "ΕΛΙΖΑ" (Εταιρία κατά της Κακοποίησης του Παιδιού), και την ιστορία την μοιράστηκε μαζί μας η καθηγήτρια Ψυχολογίας Τίνια Απέργη.

Αυτό που έκανε εκείνος ο άντρας στην κόρη του ήταν να αγγίζει τα γεννητικά της όργανα. Και μέσα σε ένα λεπτό η κ. Απέργη μας είχε κάνει όλους να καταλάβουμε πώς μπορεί ένα παιδί να βιώνει την σεξουαλική κακοποίηση από ένα οικείο πρόσωπο. Ως μη τέτοια.

Ένα παιδί σε αυτές τις ηλικίες δεν μπορεί να ξεχωρίσει το καλό από το κακό. Δεν ξέρει τι σημαίνει όταν ένας άνθρωπος το αγγίζει σε σημεία που δεν πρέπει -ειδικά όταν πρόκειται για άτομο της οικογένειάς του (από όπου προέρχεται συνήθως ο θύτης). Είναι εντελώς, μα εντελώς απροστάτευτο!

Πολλές φορές θα του πάρει χρόνια για να συνειδητοποιήσει τι του έχει συμβεί. Και άλλα τόσα χρόνια ψυχοθεραπείας για να μάθει να το διαχειρίζεται.

Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό ακούγοντας όσα είπε σήμερα ο Δημήτρης Μοθωναίος στη συνέντευξη του στο "Πρωινό" και τη Φαίη Σκορδά. Σε μια από τις σπάνιες φορές που θύμα παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης βρίσκει το κουράγιο να μιλήσει για όσα έζησε. Και κυρίως για όσα έμειναν.

"Κουβαλάω πάνω μου την ενοχή όλων των ανθρώπων που δεν μου αντιστοιχεί"

Είπε ότι από τα έξι του χρόνια τον κακοποιούσε σεξουαλικά άτομο από το στενό συγγενικό του περιβάλλον. Ότι ο ίδιος τότε και για πολλά χρόνια δεν συνειδητοποιούσε τι ήταν αυτό. Δεν αναγνώριζε την πράξη ως κακοποίηση. Αισθανόταν ότι αυτός ο άνθρωπος τον αγαπάει πάρα πολύ. Παράλληλα, όπως κατάλαβε πολύ αργότερα, έθαβε πολύ βαθιά στο μυαλό του όλα αυτά που του έκανε. "Έχω εικόνες διάσπαρτες, να με πηγαίνει για μπάνιο στην παραλία και να ξαπλώνει δίπλα μου και μετά δεν θυμάμαι", λέει.

Χρειάστηκε να φτάσει 26 χρονών όταν ο ίδιος άνθρωπος τον προσέγγισε ξανά, για να συνειδητοποιήσει τι ήταν όλο αυτό. Και όταν τον αντιμετώπισε, ο ίδιος άνθρωπος τον απείλησε να μην αποκαλύψει τίποτα σε κανέναν.

Μιλάει και για την αντίδραση των γονιών του όταν μεγάλος πιά τους το αποκάλυψε. Μη μπορώντας να το διαχειριστούν, επέλεξαν την άρνηση. Και άλλη πλήγη... "Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι οι φίλοι είναι η οικογένεια που διαλέγεις και ότι είσαι μόνος σου στη ζωή".

Όλα αυτά οδήγησαν στο αλκοόλ, σε προβλήματα στις σχέσεις του ("μου διαμόρφωσε όλη τη σεξουαλική μου ταυτότητα. Δεν μπορώ να ξέρω πως θα ήταν η σεξουαλική μου ταυτότητα αν αυτό δεν είχε συμβεί"), ένα μοτίβο σχέσεων κακοποιητικό. Γιατί μέσα τους, πολλά θύματα κακοποίησης, ειδικά όταν έχει συμβεί σε μικρή ηλικία, ζουν με το βάρος ότι δεν αξίζουν κάτι καλύτερο.

"Δυστυχώς μου έτυχε αυτό", λέει κάποια στιγμή στην εξομολόγησή του. "Πρέπει να δουλεύω τετραπλά από όλους τους άλλους για να είμαι τώρα ήρεμος και ευτυχής". Αυτό σημαίνει πάνω από μια δεκαετία ψυχοθεραπεία.

Κλείνοντας περιγράφει με μια πρόταση τι είναι αυτό που κάνει πολλά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης να μην μιλάνε. Αυτό το αβάσταχτο αίσθημα της ενοχής, ότι φταίνε, ότι δεν αξίζουν την ευτυχία.

"Εγώ κάθε μέρα ξυπνάω και κάνω μια ολόκληρη άσκηση, μια σειρά ασκήσεων και αναπνοών, μέσα στις οποίες επαναλαμβάνω στον εαυτό μου ότι αξίζω και έχω δικαίωμα στην ευτυχία και στην ομορφιά. Και ακόμα, όσο και αν το επαναλάβω, δεν το πιστεύω. Έχω την τάση να είμαι τελειομανής, να μην στεναχωρώ κανέναν, αν στη δουλειά, στην εκπομπή, συνέβαινε κάτι, μπορώ να τρελαθώ! Νομίζω ότι κάτι έκανα εγώ λάθος. Κουβαλάω πάνω μου την ενοχή όλων των ανθρώπων που δεν μου αντιστοιχεί".

Όμως ο Δημήτρης είναι αυτή τη στιγμή ο πιο γενναίος άνθρωπος που μπορώ να σκεφτώ. Πήρε ένα πολύ προσωπικό τραύμα του -το μεγαλύτερο που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος κατά τη γνώμη μου- και το έκανε μάθημα για όλους μας. Για τους άλλους ανθρώπους που έχουν βιώσει κάτι ανάλογο. Για όσους μεγαλώνουν παιδιά. Ακόμα και για τους ίδιους τους θήτες, θέλω να πιστεύω.

Δημήτρη, σε ευχαριστούμε...

ΥΓ. Φεύγοντας τότε από εκείνη τη συνέντευξη τύπου δεν ήξερα αν πρέπει να γράψω για την ιστορία που είχαμε ακούσει, μην σοκάρω το αναγνωστικό μας κοινό. Τελικά αποφάσισα να την γράψω όπως ακριβώς την άκουσα. Για να καταλάβουν όλοι ότι δεν πρέπει να έχουμε την απαίτηση από ένα παιδί να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, ούτε να ξέρει πώς να προστατευτεί. Είναι δική μας δουλειά γαμώτο...

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σεξουαλική κακοποίηση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
δημήτρης μοθωναίος

# data[].attributes.attachment_link.title
Αν δεν ξέρετε τι πληγές αφήνει σε ένα παιδί η σεξουαλική κακοποίηση ακούστε τον Δημήτρη Μοθωναίο

# data[].attributes.attachment_link.description
Στα 15 περίπου χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, θυμάμαι ένα θέμα να με είχε δυσκολέψει πολύ. Πάρα πολύ. Έφυγα από τη συνέντευξη τύπου και δεν ήξερα πώς να το γράψω. Πώς να μεταφέρω στον κόσμο αυτήν τη σοκαριστική περιγραφή που είχα μόλις ακούσει.

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς μέσα σε λιγότερο από δέκα λεπτά μπορείς να διδάξεις ηθική και ενσυναίσθηση.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο σκηνοθέτης του Έτερος Εγώ 
Σωτήρης Τσαφούλιας
μιλάει για τα γεγονότα που ειδαν τελευταία τα φώτα της δημοσιότητας.
...............................................
Θέλω να πω οτι αυτό το δεκάλεπτο...

# data[].attributes.attachment_link.description
Log into Facebook to start sharing and connecting with your friends, family, and people you know.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Παναγιώτης Τσιμπούκης

# data[].attributes.attachment_link.title
Φρίκη: Τρία αδέλφια στρατιωτικοί βίαζαν και κακοποιούσαν επί τρία χρόνια τον 5χρονο γιο του ενός

# data[].attributes.attachment_link.description
Ανατριχιαστικές περιγραφές που ξεπερνούν ακόμη και την πιο διεστραμμένη φαντασία - Πέρα από τους βιασμούς και τον εξαναγκασμό σε ακατονόμαστες σεξουαλικές πράξεις, τον βασάνιζαν σβήνοντας τσιγάρα στο κορμάκι του

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βία κατά των γυναικών

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
άρθρο γεωργία πετράκη

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πανδημία και έμφυλη βία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
επιπτώσεις της πανδημίας

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ενδοοικογενειακή βία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κοινωνική απομόνωση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έμφυλη βία στατιστικά στοιχεία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
θύματα ενδο-οικογενειακής βίας

# data[].attributes.attachment_link.title
Επιπτώσεις της πανδημίας στη βία κατά των γυναικών

# data[].attributes.attachment_link.description
Η βία κατά των γυναικών και οι επιπτώσεις της πανδημίας. Οι συνθήκες του περιορισμού δημιουργούν εύφορο έδαφος για την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σάββας Ν. Σαλπιστής, Ph.D.

# data[].attributes.attachment_link.title
Λεκτική κακοποίηση: η τιμωρία του άλλου διαμέσου της σιωπής

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο σοφός λαός λέει πως "Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει", εννοώντας τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν τα λεγόμενα κάποιου και τη βία που μπορεί να εμπεριέχεται σε αυτά. Θεωρώ πως το ίδιο ακριβώς -αν όχι περισσότερο- ισχύει και για την τιμωρητική σιωπή που και αυτή θεωρείται ως μία μορφή λεκτικής κακοποίησης.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mary Ellen Wilson: Το κορίτσι που έγινε σύμβολο κατά της παιδικής κακοποίησης

# data[].attributes.attachment_link.description
Στα τέλη του 19ου αιώνα η κακομεταχείριση των παιδιών και δη από τους γονείς τους θεωρούνταν σχεδόν αυτονόητη και σχεδόν κανείς δεν αντιδρούσε στη θέασή της. Κι όμως η περίπτωση της Μary Ellen Wilson έγινε η αφορμή να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη, πράγμα που επέφερε και την πρώτη παρέμβαση από την πλευρά της Πολιτείας σχετικά με την προστασία των παιδιών που υφίστανται βία.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
CSIi - Cyber Security International Institute

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Γράφει η Πελαγία η Σωτήρκου, φοιτήτρια Κοινωνιολογίας

Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, μετράμε κάποια από τα πιο στυγερά εγκλήματα εις βάρος γυναικών. Αξέχαστη έχει μείνει σε όλους μας η υπόθεση της φοιτήτριας, Ελένης Τοπαλούδη, η οποία βιάστηκε και δολοφονήθηκε από δύο νεαρούς άνδρες, επειδή αρνήθηκε να συνευρεθεί μαζί τους, καθώς και η πρόσφατη υπόθεση στην Μακρινίτσα στο Πήλιο, της γυναίκας που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της. Ερχόμαστε τώρα στην υπόθεση των Γλυκών Νερών, όπου ο σύζυγος της Κάρολαϊν, ομολόγησε πως εκείνος δολοφόνησε τη σύζυγό του και μητέρα του βρέφους τους, ενώ είχε πλάσει ολόκληρο σενάριο περί ληστείας στην κατοικία τους. Δυστυχώς ο προσωπικός χώρος πολλών θυμάτων από ασφαλές μέρος καταλήγει σε εφιάλτη.

Τί κοινό έχουν τα εγκλήματα αυτά; Ότι αποτελούν εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας και γυναικοκτονίες.

* Η ενδοοικογενειακή βία, αποτελεί μορφή έμφυλης βίας και διαδραματίζεται μέσα στην οικογένεια, στο νοικοκυριό. Πιο συγκεκριμένα πρόκειται για την λεκτική ψυχολογική/συναισθηματική, σωματική, σεξουαλική, οικονομική κακοποίηση ή απειλή βίας, που ασκείται μεταξύ (πρώην ή νυν) συζύγων/συντρόφων/μερών του συμφώνου συμβίωσης, ή μεταξύ άλλων μελών μιας οικογένειας
* Γυναικοκτονία, πρόκειται για ανθρωποκτονία γυναικών, από πρόθεση, επειδή είναι γυναίκες, αποτελεί ακραία μορφή έμφυλης και σεξιστικής βίας και έχει ως κίνητρο την άσκηση κοινωνικού ελέγχου στις επιλογές και τα σώματα των γυναικών. Η Νταϊάνα Ράσελ, κατέγραψε τον όρο γυναικοκτονία (femicide) (1976), ορίζοντας έτσι το εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό αυτό φαινόμενο. Τα εγκλήματα αυτά, στηρίζονται σε αντιλήψεις ριζωμένες βαθιά στο χρόνο, σε εμπεδωμένες κοινωνικές αντιλήψεις και έμφυλα στερεότυπα, σύμφωνα με τα οποία οι γυναίκες είναι κατώτερες και υποδεέστερες από την ανδρική εξουσία και "πρέπει" να "τιμωρηθούν" και να "ελεγχθούν" μέσω αυτής της βίας.
Στην Ελλάδα, οι δολοφονίες γυναικών δεν υπάγονται σε κάποια "ειδική κατηγορία" και εμπίπτει στην εκ προθέσεως ανθρωποκτονία (299 ΠΚ).
Στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας (ν. 3500/2006), η γυναικοκτονία ως αποτέλεσμα ενδοοικογενειακής βίας εμπίπτει είτε στην εκ προθέσεως ανθρωποκτονία (299 ΠΚ), είτε στη θανατηφόρα σωματική βλάβη (311 ΠΚ).
Μήπως άραγε θα έπρεπε να υπάρξει διαφοροποίηση στη ρύθμιση σε τέτοιου είδους εγκλήματα, ενώ παράλληλα να έχουν αναλογιστεί πολλά στοιχεία όπως πχ τα κίνητρα των δραστών;
Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε ως κοινωνία, είναι πως κάποια στερεότυπα και αντιλήψεις που κυριαρχούσαν παλιότερα, σχετικά με τη θέση και τον ρόλο της γυναίκας, δεν πρέπει να εξακολουθούν να διαιωνίζονται. Αυτό εν μέρει, μπορεί να επιτευχθεί με τη σωστή μόρφωση και διαπαιδαγώγηση των ατόμων ήδη από την νεαρή ηλικία, μαθαίνοντας σε όλους, ανεξαιρέτως, τον σεβασμό, την ισότητα και την αλληλεγγύη που θα πρέπει να δείχνουν στον συνάνθρωπό τους, δίνοντας έμφαση σε κρίσιμα σημεία που διαμορφώνουν συμπεριφορές, δημιουργώντας σωστά πρότυπα μακριά από τοξικότητες και έμφυλους διαχωρισμούς.
Ας ελπίσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον, όπου όλοι θα αισθάνονται ασφαλείς μέσα και έξω από την κατοικία τους!

ΠΗΓΕΣ

https://www.crimetimes.gr/%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%8D%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%84%CE%BF-%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC/ https://diotima.org.gr/gynaikoktonia-i-proti-aitia-thanatoy/

The following two tabs change content below.

 Ονομάζομαι Ιωάννα Σκλιάμη, είμαι πτυχιούχος του Τμήματος Θεολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είμαι απόφοιτη του τμήματος Ψυχολογίας του Μητροπολιτικού Κολλεγίου και μεταπτυχιακή φοιτήτρια (MSc) εγκληματολογίας στο University of Nicosia. Είμαι κάτοχος εξειδικευμένων προγραμμάτων πάνω στην Εγκληματολογία, Ανακριτική και Δικαστική Ψυχολογία. Συνεργάζομαι με το CSI Institute, συμμετέχοντας στην συγγραφή άρθρων, βοηθώντας σε διάφορες δράσεις κατακτώντας, παράλληλα, και μια θέση στο Hr του Ινστιτούτου.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ιωάννα Σκλιάμη

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενδοοικογενειακή βία και Γυναικοκτονίες: ορισμοί, περιστατικά και νομικό πλαίσιο στην Ελλάδα - CSIi - Cyber Security International Institute

# data[].attributes.attachment_link.description
Γράφει η Πελαγία η Σωτήρκου, φοιτήτρια Κοινωνιολογίας Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, μετράμε κάποια από τα πιο στυγερά εγκλήματα εις βάρος γυναικών. Αξέχαστη έχει μείνει σε όλους μας η υπόθεση της φοιτήτριας, Ελένης Τοπαλούδη, η οποία βιάστηκε και δολοφονήθηκε από δύο νεαρούς άνδρες, επειδή αρνήθηκε να συνευρεθεί μαζί τους, καθώς και η πρόσφατη υπόθεση στην Μακρινίτσα στο Πήλιο, της γυναίκας που δολοφονήθηκε από τον πρώην σύζυγό της.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το όνομά μου είναι Άνεκε Λούκας και ήμουν σεξουαλική σκλάβα της ευρωπαϊκής ελίτ από τα 6 μου χρόνια | LiFO

# data[].attributes.attachment_link.description
Μια γυναίκα, θύμα κυκλώματος VIP παιδοβιαστών του Βελγίου, μεταξύ των οποίων και συνεργάτες του διαβόητου Ντιτρού, αποκαλύπτει για πρώτη φορά την τρομακτική εμπειρία της, καλώντας σε επαγρύπνηση

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Σε όλα μου τα βιβλία προσπάθησα να δείξω ότι η βία που ασκείται στα παιδιά γίνεται μπούμερανγκ για την κοινωνία.

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα όταν έθεσα το ερώτημα τού από πού προέρχεται το μίσος, πώς γεννιέται. Θέλησα να μάθω γιατί κάποιοι κλίνουν προς την ακραία βία και κάποιοι άλλοι όχι. Μόνον όταν διερεύνησα διεξοδικά τις παιδικές ηλικίες δικτατόρων και κατά συρροήν δολοφόνων, άρχισα να καταλαβαίνω.

Γιατί όλοι τους στην παιδική ηλικία εκτέθηκαν σε αδιανόητα φρικτά βιώματα, τα οποία αρνήθηκαν ολωσδιόλου.

Αυτή ακριβώς η άρνηση ήταν, κατά την άποψή μου, που τους οδήγησε σε πράξεις εκδίκησης όταν ήταν ενήλικοι. Ένα παιδί που έχει υποστεί σωματική τιμωρία και ταπείνωση στο όνομα της ανατροφής αφομοιώνει από πολύ μικρό τη γλώσσα της βίας και της υποκρισίας και την κατανοεί ως το μοναδικό αποτελεσματικό μέσο επικοινωνίας.

Όταν προσπάθησα να διασαφηνίσω, με βάση τα παραδείγματα του Χίτλερ και του Στάλιν, πώς μπορεί να επιδράσει η παιδική κακοποίηση στην κοινωνία, πολλοί άνθρωποι μου αντέτειναν ότι και οι ίδιοι είχαν συχνά φάει ξύλο και παρ' όλα αυτά δεν έγιναν εγκληματίες.

Όταν τους ρωτούσα για λεπτομέρειες της παιδικής τους ηλικίας αποδεικνυόταν ότι κατά κανόνα υπήρχε τουλάχιστον ένα πρόσωπο που, ναι μεν δεν προστάτευε το παιδί από την κακοποίηση, αλλά του έδειχνε συμπάθεια ή ακόμη και αγάπη.

Αυτό το πρόσωπο -ο "μάρτυρας - αρωγός", όπως το ονομάζω" υπήρχε, μεταξύ άλλων, στη ζωή του Ντοστογιέφσκι, ο οποίος λέγεται πως είχε έναν εξαιρετικά βίαιο πατέρα αλλά μια στοργική μητέρα. Εκείνη μετέδωσε στο γιο της τη γνώση για την ύπαρξη της αγάπης, χωρίς την οποία τα μυθιστορήματα του Ντοστογιέφσκι θα ήταν αδιανόητα.

Ανάμεσα στα παιδιά που έχουν υποστεί σωματική τιμωρία στο παρελθόν υπάρχουν και εκείνα που ήδη στην παιδική τους ηλικία ή στην μετέπειτα ζωή τους δεν συνάντησαν μόνο πρόσωπα που τους βοήθησαν, δίχως να το συνειδητοποιούν, αλλά και "ενήμερους μάρτυρες", ανθρώπους δηλαδή που εν γνώσει τους τα συνέδραμαν να αναγνωρίσουν το άδικο που βίωσαν και να εκφράσουν τη θλίψη τους για αυτό που τους είχε συμβεί.

Αυτά τα παιδιά δεν εξελίχτηκαν φυσικά σε βίαιες εγκληματικές προσωπικότητες. Ήταν σε θέση να νιώσουν συναισθήματα και να δράσουν συνειδητά.

Όποιος ασχολείται με την παιδική κακοποίηση βρίσκεται συχνά αντιμέτωπος με το ανεξήγητο φαινόμενο γονείς να κακοποιούν ή να παραμελούν τα παιδιά τους με τον ίδιο τρόπο που υπέστησαν την κακοποίηση και την παραμέληση οι ίδιοι ως παιδιά. Όμως, ως ενήλικοι δεν θυμούνται πια τι υπέφεραν.

Στις περιπτώσεις σεξουαλικής επιθετικότητας εναντίον παιδιών, σχεδόν αποτελεί τον κανόνα οι δράστες να μη γνωρίζουν την προσωπική τους ιστορία ή, τουλάχιστον, να έχουν αποκοπεί από τα συναισθήματα που την συνόδευαν. Μόλις στη θεραπεία, αν αυτή είναι εφικτή, αποδεικνύεται ότι εκδραμάτιζαν κατ' εξακολούθηση τη δική τους ιστορία επί πολλά χρόνια.

Το φαινόμενο αυτό μπορώ να το εξηγήσω μόνον υποθέτοντας ότι οι πληροφορίες σχετικά με την κακοποίηση που βίωσαν οι άνθρωποι αυτοί στην παιδική τους ηλικία διατηρήθηκαν μόνιμα στον εγκέφαλό τους, αποθηκευμένες υπό μορφήν ασυνείδητων αναμνήσεων.

Είναι αδύνατο για ένα παιδί να έχει ένα συνειδητό βίωμα κακοποίησης χωρίς "ενήμερους μάρτυρες". Το παιδί πρέπει να απωθήσει αυτή τη γνώση, για να μην καταρρεύσει από την οδύνη και το φόβο. Όμως, οι ασυνείδητες αναμνήσεις ωθούν τους ανθρώπους να αναπαράγουν διαρκώς εκ νέου τις απωθημένες σκηνές, για να απελευθερωθούν από τους φόβους τους, που είναι κατάλοιπα της πρώιμης κακοποίησης.

Καθένας από αυτούς δημιουργεί καταστάσεις στις οποίες παίρνει τον ενεργό ρόλο, για να κυριαρχήσει πάνω στην αδυναμία του παιδιού και να διαφύγει τους ασυνείδητους φόβους. Ωστόσο, ούτε αυτό φέρνει τη λύτρωση. Ο ίδιος γίνεται ξανά και ξανά δράστης, βρίσκοντας κάθε φορά νέα θύματα.

Όσο προβάλλει πάνω σε αποδιοπομπαίους τράγους το μίσος και το φόβο, δεν μπορεί να τα διαχειριστεί.

Μόνον όταν αναγνωρίσει το πραγματικό αίτιο και κατανοήσει τη φυσική του αντίδραση στο άδικο, μπορεί ο "τυφλός" να νικήσει το μίσος το οποίο μεταθέτει σε αθώους. Γιατί η λειτουργία του μίσους, η οποία είναι να συγκαλύψει την αλήθεια, από εκείνη τη στιγμή και έπειτα καθίσταται περιττή.

Άνθρωποι που, ενώ έχουν διαπράξει σεξουαλικά εγκλήματα, έχουν επεξεργαστεί την ιστορία τους στο πλαίσιο μιας θεραπείας δεν διατρέχουν, ως γνωστόν, κίνδυνο να συνεχίσουν να εκδραματίζουν τα τραύματά τους με καταστρεπτικό τρόπο.

Τι είναι αλήθεια το μίσος; Στα δικά μου μάτια είναι μια πιθανή συνέπεια της οργής και της απόγνωσης του παιδιού, το οποίο παραμελήθηκε ήδη κατά το προγλωσσικό στάδιο.

Όσο ο θυμός απέναντι σε έναν γονιό παραμένει ασυνείδητος και απωθημένος δεν μπορεί να σβήσει. Μπορεί μόνο να μετατεθεί σε αποδιοπομπαίους τράγους, στα ίδια τα παιδιά αυτού που τον νιώθει ή σε υποτιθέμενους εχθρούς.

Καμουφλαρισμένος ως ιδεολογία, ο θυμός που έχει μετεξελιχθεί σε μίσος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος, γιατί είναι ανίκητος και υπερβαίνει κάθε ηθική επιταγή.

Όποιος παρατηρήσει με ενσυναίσθηση το κλάμα ενός απελπισμένου βρέφους θα εκπλαγεί από την ένταση αυτών των συναισθημάτων.

Πού μπορούν να οδηγήσουν οι μηχανισμοί της μετάθεσης του μίσους απεδείχθη σε πάμπολλα παραδείγματα δικτατόρων. Κέρδισαν τα πλήθη και τα οδήγησαν στο φόνο στρέφοντας τα έντονα συναισθήματά τους, που ως τότε βρίσκονταν εν υπνώσει, εναντίον αποδιοπομπαίων τράγων.

Γιατί τα συναισθήματα που γεννήθηκαν στα πρωταρχικά στάδια της ζωής και δεν εστίασαν κάπου, χρειάζονται ένα αντικείμενο, προκειμένου πράξεις που κάποτε δεν επιτρέπονταν στο παιδί να καταστούν δυνατές.

Ένα ζώο αντιδρά στην επίθεση είτε με φυγή, είτε με πάλη.

Αμφότεροι οι τρόποι αυτοί είναι αδύνατοι για ένα νήπιο το οποίο το βασανίζουν οι πιο κοντινοί του συγγενείς. Έτσι, η φυσική αντίδραση αναστέλλεται, για δεκαετίες ολόκληρες μερικές φορές, ώσπου να εκδηλωθεί απέναντι σε κάποιον πιο αδύναμο.

Τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα ξεσπούν με τρόπο αδίστακτο κατά των μειονοτήτων. Αυτό το ονομάζουμε ξενοφοβία, και τα θύματα ποικίλλουν από τόπο σε τόπο: μπορεί να είναι Τούρκοι, Ρομά, καταγόμενοι από την Μπιάφρα, Χούτου ή Τούτου' μπορεί να είναι, όπως στην Κίνα του Μάο και στην Καμπότζη, διανοούμενοι.

Μόνο οι λόγοι αυτού του μίσους είναι παντού οι ίδιοι [...] Σκοτώνουν και βασανίζουν ξένους ανθρώπους, που δεν τους έχουν κάνει τίποτε κακό, κι ύστερα ωραιοποιούν τις φρικαλεότητές τους με υποτιθέμενες θρησκευτικές ή πολιτικές ιδέες. Φυσικά, δεν έχουν ιδέα πως πάνω σε αυτούς τους ανθρώπους εκδικούνται για την τρομοκρατία που γνώρισαν οι ίδιοι στην πρώιμη παιδική τους ηλικία.

Όμως ούτε η σημερινή τους άγνοια ούτε ο θυμός που κάποτε καταπίεσαν και σήμερα απαρνούνται μπορούν να δικαιολογήσουν κατά οποιονδήποτε τρόπο την ακραία καταστροφική τους συμπεριφορά ή μπορούν να αξιώσουν τον οίκτο μας.

Όταν κάποιος ξέρει ότι ο Χίτλερ υπέστη από τον πατέρα του βαριά κακοποίηση, ταπείνωση και χλευασμό, και όταν επιπλέον ξέρει ότι αρνήθηκε τα συναισθήματά του απέναντι στον πατέρα του, τότε αποκαλύπτεται η πηγή του μίσους του.

Εκτός κι αν προτιμήσει κανείς να μην καταπιαστεί με το θέμα. Εγώ έπρεπε να το κάνω, γιατί ήλπιζα να βρω απαντήσεις για τα κίνητρα όχι μόνο του Χίτλερ, αλλά και άλλων τυράννων.

Σε όλες τις περιπτώσεις, βρήκα επιπτώσεις του μίσους απέναντι σε έναν τουλάχιστον γονιό - μίσος, που παρέμενε ασυνείδητο, όχι μόνο επειδή απαγορευόταν αυστηρά να μισείς τον γονιό σου, αλλά και επειδή για ένα παιδί ήταν θέμα επιβίωσης να διατηρήσει την ψευδαίσθηση ότι έχει έναν καλό γονιό.

Μόνο με τη μετάθεση σε ένα υποκατάστατο του γονιού πρόσωπο, γινόταν επιτρεπτό το μίσος αυτό και μπορούσε να εκδηλωθεί.

Ο Χίτλερ δεν θα έβρισκε πιθανότατα τόσους υποστηρικτές, εάν τα πρότυπα ανατροφής που ο ίδιος είχε γνωρίσει και οι τρομερές συνέπειές τους στη Γερμανία και την Αυστρία δεν ήταν τόσο διαδεδομένα.

[...] δεν έχω συναντήσει κανέναν εγκληματία που στα παιδικά του χρόνια να μην ήταν ο ίδιος θύμα.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν γνωρίζουν τα κίνητρά τους, επειδή δεν έχουν πρόσβαση στα συναισθήματα και τις αναμνήσεις τους.

Ο Daniel J. Goldhagen, ο οποίος σε ένα βιβλίο του (D.J.G., Hitlers willege Vollstrecker, Siedler, 1996) βασίζεται κυρίως σε μαρτυρίες δραστών, αποκαλύπτει παράλληλα τα συναισθήματά τους, καθιστώντας το υλικό αυτό προσβάσιμο προς περαιτέρω έρευνα.

Τα παραθέματα και οι εικόνες του βιβλίου του τεκμηριώνουν σαφέστατα ότι τα ικανοποιημένα, γελαστά πρόσωπα των δραστών έδειχναν να ευχαριστιούνται το βασανισμό.

Δυστυχώς, ο Daniel Goldhagen στην έρευνά του φώτισε μόνο φαινομενολογικά την οικειοθελή συμμετοχή σε πράξεις βασανισμών και εξευτελισμών, μη λαμβάνοντας υπόψη του την παιδική ηλικία των δραστών.

Καταπιάνεται μεν με τα συναισθήματά τους, τα οποία ως τότε είχαν αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό, όμως, χωρίς το υπόβαθρο της ανατροφής στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, η συμπεριφορά τους παραμένει αινιγματική.

Ματαίως ο αναγνώστης αναζητά μια εξήγηση. Πώς είναι δυνατόν άνδρες και γυναίκες που έχαιραν μιας γενικής εκτίμησης να συμπεριφέρθηκαν σαν τέρατα; Πώς συνέβη ένας πρώην δάσκαλος όπως ο Klaus Barbie και άλλοι άνδρες, που περιγράφονται από τις κόρες τους ως καλοί και στοργικοί πατεράδες, να βασάνισαν ή να έβαλαν να βασανιστούν αθώοι;

Το ερώτημα αυτό δεν το θέτει ο Goldman. Πιστεύει ότι παραπέμποντας στον γερμανικό αντισημιτισμό έχει ήδη προσφέρει μια ικανοποιητική απάντηση. Όμως, δεν το έχει κάνει.

Αν αιτία του Ολοκαυτώματος είναι ο γερμανικός αντισημιτισμός, τότε μένει ανεξήγητο για ποιο λόγο δεν είχαμε στον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο κιόλας μια γενοκτονία, τότε που ο αντισημιτισμός ήταν εξίσου ισχυρός. Και γιατί δεν είχαμε ένα Ολοκαύτωμα στις υπόλοιπες αντισημιτικές χώρες, όπως η Πολωνία, η Ρωσία και άλλα ευρωπαϊκά κράτη;

Το επιχείρημα ότι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης έφερε το λαό σε απόγνωση λόγω της ανεργίας και της φτώχειας, μια απόγνωση που εκτονώθηκε στη δολοφονία των Εβραίων, δεν είναι πειστικό, εάν λάβουμε υπόψη ότι ο Χίτλερ κατάφερε γρήγορα να δαμάσει το πρόβλημα της ανεργίας.

Κατά συνέπεια, υπήρχαν και άλλοι παράγοντες που μέχρι τώρα δεν έχουν εξεταστεί, ενώ θα έριχναν φως στην ερώτηση γιατί το Ολοκαύτωμα συνέβη στη Γερμανία και γιατί συνέβη εκείνη και όχι οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή.

Κατά την άποψή μου, η αιτία βρίσκεται σαφέστατα στον καταστροφικό τρόπο ανατροφής των μικρών παιδιών, ο οποίος ήταν ευρύτατα διαδεδομένος στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα στη Γερμανία και τον οποίο χαρακτηρίζω ως κακοποίηση νηπίων.

Και σε άλλες χώρες κακοποιούνταν και εξακολουθούν μέχρι σήμερα ακόμη να κακοποιούνται παιδιά με το πρόσχημα της ανατροφής -όμως ούτε κατά διάνοια με τον συστηματικό τρόπο και την επιμέλεια που ήταν τόσο χαρακτηριστικοί για τη μαύρη παιδαγωγική στη Γερμανία.

Στις δύο γενιές που προηγήθηκαν της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία, οι μέθοδοι αυτές τελειοποιήθηκαν.

Ώσπου στο τέλος ο Χίτλερ έλαβε αυτό που χρειαζόταν. Σύμφωνα με τα δικά του λόγια αυτό εκφράστηκε ως εξής:

"Η παιδαγωγική μου είναι σκληρή. Η αδυναμία πρέπει να κοπεί από τη ρίζα. Στα εκπαιδευτήριά μου θα γαλουχηθεί μια νεολαία, που μπροστά της ο κόσμος θα τρομάζει. Μια βίαιη, κυρίαρχη, ατρόμητη, φοβερή νεολαία θέλω. Η νεότητα πρέπει να έχει όλα αυτά τα γνωρίσματα.

Πρέπει να υπομένει πόνους. Τίποτε το αδύναμο και τρυφερό δεν πρέπει να βρίσκεται εντός της. Το ελεύθερο, υπέροχο αρπακτικό ζώο πρέπει να αστράφτει και πάλι στο βλέμμα της. Δυνατή και όμορφη τη θέλω τη νεολαία μου (...) έτσι θα μπορέσω να δημιουργήσω Νέο".

Αυτό το παιδαγωγικό πρόγραμμα εξολόθρευσης του ζωντανού στοιχείου προηγήθηκε των σχεδίων εξολόθρευσης ενός λαού. Ήταν, με άλλα λόγια, η προϋπόθεση της επιτυχίας.

[...] Ο μοναδικός παράγοντας που διαφοροποιούσε τους σωτήρες από τους οπαδούς του ναζιστικού καθεστώτος ήταν, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη έρευνα, ο τρόπος διαπαιδαγώγησης των γονιών τους.

Όλοι σχεδόν οι σωτήρες δήλωσαν στις συνεντεύξεις τους ότι οι γονείς τους προσπάθησαν να τους διαπαιδαγωγήσουν με επιχειρήματα και όχι με τιμωρίες.

[...] Άνθρωποι που ως παιδιά έλαβαν στοργή και συμπαράσταση υιοθετούν από νωρίς τον γεμάτο κατανόηση και αυτόνομο τρόπο συμπεριφοράς των γονιών τους. Η αυτοπεποίθηση, η ικανότητα να αποφασίζουν και να συμπονούν ήταν κοινές σε όλους τους σωτήρες.

Το 70% από αυτούς δήλωσαν ότι αποφάσισαν μέσα σε λίγα λεπτά να παρέχουν την πρώτη φορά βοήθεια. Το 80% είπαν ότι δεν το συζήτησαν με κανέναν. Γιατί: "Έπρεπε να το κάνω, δεν άντεχα να βλέπω το άδικο και να μένω άπραγος".

[...] Ένα παιδί που εχει ανατραφεί με τη χρήση βίας φοβάται να προσλάβει νέες εμπειρίες, γιατί στα μάτια του ελλοχεύει παντού ο κίνδυνος εντελώς ξαφνικά να τιμωρηθεί για υποτιθέμενα σφάλματα. Στον μετέπειτα ενήλικο θα λείπει η πυξίδα των εμπειριών, που θα τον καθοδηγούσε.

Γι' αυτό και θα υποκλίνεται με δουλοπρέπεια μπροστά στην εξουσία και θα φέρεται στους πιο αδύναμους σαν να ήταν δούλοι του, έτσι όπως βίωσε ως παιδί την αυθαιρεσία των γονιών του.

[...] δεν είναι τα τραύματα αυτά καθ' αυτά που έχουν ως άμεση συνέπεια την εμφάνιση νευρώσεων και τις εγκληματικές σταδιοδρομίες, αλλά ο τρόπος επεξεργασίας τους.

Εάν δεν υπάρξουν θετικοί παράγοντες, αν λείψουν τόσο η τρυφερότητα όσο και τα "πρόσωπα - αρωγοί", παραμένουμε στην άρνηση της οδύνης και την εξιδανίκευση της βαναυσότητας με όλες τις καταστροφικές συνέπειες.

Όποιος έλαβε, ήδη από την προγλωσσική ηλικία, μια άκρως ταπεινωτική και βάναυη διαπαιδαγώγηση, συνήθως χωρίς "ενήμερους μάρτυρες", θα έμαθε ενδεχομένως και να θαυμάζει αυτή τη βαναυσότητα, εάν κανένας στο περιβάλλον των πρώτων χρόνων ζωής του παιδιού δεν την αμφισβήτησε και δεν εκπροσωπούσε ανθρώπινες αξίες.

[...] Αποφεύγοντας την αναζήτηση της αλήθειας δεν διασώζουμε την αγάπη -ούτε καν την αγάπη για τους γονείς μας.Η πράξη της συγχώρεσης δεν μας βοηθάει, όσο συγκαλύπτει αυτά που συνέβησαν. Γιατί η αγάπη και η αυταπάτη αλληλοαποκλείονται.

Από την αναλήθεια, την άρνηση της οδύνης στο προσωπικό μας παρελθόν, γεννιέται το μίσος που μεταβιβάζεται σε αθώους. Αποτελεί μια προσκόλλληση στην αυταπάτη και αδιέξοδο. Η πραγματική αγάπη αντέχει την αλήθεια.

Επιμέλεια: Κρυσταλία Πατούλη

Πηγή : tvxs.gr

Thessaloniki Arts and Culture, http://www.thessalonikiartsandculture.gr/

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς γεννιέται το μίσος, από την Alice Miller

# data[].attributes.attachment_link.description
Σε όλα μου τα βιβλία προσπάθησα να δείξω ότι η βία που ασκείται στα παιδιά γίνεται μπούμερανγκ για την κοινωνία. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξα όταν έθεσα το ερώτημα τού από πού προέρχεται το μίσος, πώς γεννιέται. Θέλησα να μάθω γιατί κάποιοι κλίνουν προς την ακραία βία και κάποιοι άλλοι όχι.

# data[].attributes.attachment_link.title
«Όταν ήμουν παιδί μ’άφηναν να κλαίω μόνος μου μέχρι να κοιμηθώ και είμαι μια χαρά...» - The Mamagers.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
«Όταν ήμουν παιδί μ‘άφηναν να κλαίω μόνος μου μέχρι να κοιμηθώ και ήταν τόσο άσχημο που δεν έβγαινα πια απ’το δωμάτιό μου»,

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Radiotileoptiki S.A (OPEN Digital Group)

# data[].attributes.attachment_link.title
Κεντρική Σελίδα

# data[].attributes.attachment_link.description
Ειδήσεις σήμερα από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο. Δείτε τώρα τα τελευταία νέα και τις νεότερες ειδήσεις. Ολοκληρωμένες αναλύσεις και ρεπορτάζ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ

# data[].attributes.attachment_link.title
Στα μάτια των κακοποιημένων παιδιών διαβάζουμε την αλήθεια

# data[].attributes.attachment_link.title
Υλικό για εκπαιδευτικούς

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
της Αγγελικής Καρδαρά.
Συνέντευξη με την Ψυχολόγο-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια-Υπ. Διδ.Εγκληματολογίας, κ. Ματίνα Μαλανδρή.

Κυρία Μαλανδρή ασχολείστε με το πολύ σοβαρό ζήτημα της παιδικής κακοποίησης, τόσο επαγγελματικά όσο και σε ερευνητικό επίπεδο. Θα ήθελα να μας περιγράψετε την επικρατούσα στη χώρα μας κατάσταση. Ποιες μορφές κακοποίησης υφίστανται τα παιδιά στην Ελλάδα της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, πόσα περιστατικά φτάνουν τελικά στους ειδικούς και πώς αντιμετωπίζονται;

Η "πραγματική" εικόνα της κακοποίησης στην Ελλάδα, παρά τις προσπάθειες αποτύπωσής της, θεωρώ πως είναι πλασματική. Και αυτό λόγω του σκοτεινού αριθμού που γνωρίζουμε πως υπάρχει, δηλαδή των περιπτώσεων εκείνων που δεν καταγγέλλονται. Όμως, μια εικόνα της υπάρχουσας κατάστασης μας δίνει η πρώτη επιδημιολογική έρευνα για την κακοποίηση στην Ελλάδα, η έρευνα BECAN, με βάση την οποία πάνω από σχεδόν 8 στα 10 παιδιά αναφέρουν ότι έχουν υποστεί τουλάχιστον μια εμπειρία σωματικής βίας, πάνω από 8 στα δέκα παιδιά εμπειρία ψυχολογικής βίας, και σχεδόν 2 στα 10 αναφέρουν ότι έχουν υποστεί μια εμπειρία σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους.

Οι μορφές της κακοποίησης παραμένουν οι ίδιες, σεξουαλική, σωματική, συναισθηματική και παραμέληση, που όμως, πλέον κάποιες από αυτές μπορεί να πραγματοποιούνται και με τη χρήση των τεχνολογικών μέσων. Σε σχέση τώρα με την αντιμετώπιση των περιστατικών θυματοποίησης ανηλίκων εντός της οικογένειας, προϋποτίθεται καταρχάς η αποκάλυψή του περιστατικού, κάτι που στην περίπτωση αυτής της μορφής θυματοποίησης αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύπλοκο θέμα. Η ιδιαιτερότητα της μορφής αυτής έγκειται στο ότι το άτομο, το οποίο έχει αναλάβει τη φροντίδα του παιδιού, είναι και αυτό που το κακοποιεί, κάτι το οποίο είναι ιδιαίτερα συγκρουσιακό για το παιδί.

Αφενός λοιπόν για το ίδιο το παιδί είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αποκαλύψει το γεγονός, αφετέρου ακόμη και να το αποκαλύψει μπορεί ο δράστης να μην επιτρέψει την καταγγελία. Σχετικά με τη θεραπευτική αντιμετώπιση, υπάρχουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας και πολυπληθή ιδιωτικά θεραπευτικά κέντρα, το ζήτημα είναι όμως, κατά πόσο θα απευθυνθούν εκεί για θεραπεία, άνθρωποι που δεν θεωρούν ότι χρειάζονται θεραπευτική βοήθεια. Θα ήθελα να αναφερθώ τέλος, στη συμβολή του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού, το οποίο έχει δημιουργήσει το πρωτόκολλο "Ολοκληρωμένης Προσέγγισης για τη Διερεύνηση, Διάγνωση και Διαχείριση Περιστατικών Κακοποίησης και Παραμέλησης Παιδιών", η εφαρμογή του οποίου θα αλλάξει ριζικά την αναγνώριση και τη θεραπεία των περιπτώσεων κακοποίησης, αρκεί βέβαια να εφαρμοστεί τελικά.

Μπορείτε να μας απεικονίσετε το προφίλ του γονιού που φτάνει στο σημείο να κακοποιήσει το παιδί του, σωματικά, λεκτικά ή/και ψυχολογικά;

Κάποια στοιχεία του γονέα που σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο κακοποίησης του παιδιού είναι η δυσκολία του ίδιου να συνδεθεί συναισθηματικά με το νεογέννητο παιδί, η έλλειψη γνώσης για την ανατροφή του παιδιού και τις ανάγκες του, η αντίδραση με ακατάλληλες ή βίαιες τιμωρίες σε συμπεριφορές του, η χρήση της σωματικής τιμωρίας ως μέσο πειθαρχίας παιδιών, η ύπαρξη σωματικών ή ψυχικών προβλημάτων που παρεμποδίζει την ικανότητά του ως γονέα, η έλλειψη αυτοελέγχου όταν εκνευρίζεται, ή η κοινωνική απομόνωση.

Κατά τη γνώμη μου είναι ιδιαίτερα σημαντική η ποιότητα των δεσμών που οι γονείς εσωτερίκευσαν ως παιδιά, και αποτελεί βασικό ερμηνευτικό παράγοντα του φαινομένου της διαγενεαλογικής μεταβίβασης της βίας. Ο Bowlby, αντιμετωπίζει την επιθετικότητα ως μια αντίδραση σε τραύματα που δημιουργούνται κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου λόγω ανεπαρκούς φροντίδας ή παραμέλησης. Ο δεσμός της μητέρας με το νεογέννητο βρέφος είναι μόνο σε ένα μικρό βαθμό αυτόματος ή βιολογικά καθορισμένος. Στην πραγματικότητα επηρεάζεται έντονα από τις προηγούμενες εμπειρίες της ζωής της, με αφετηρία τη δική της σχέση με τη μητέρα της, τον πατέρα και άλλα σημαντικά πρόσωπα.

Είναι δυνατόν ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του, με την κατάλληλη θεραπευτική αγωγή να αλλάξει ριζικά συμπεριφορά, να γίνει ένας "καλός γονιός" και να κερδίσει ξανά την εμπιστοσύνη του παιδιού του;

Κάθε περίπτωση είναι μοναδική και είναι επικίνδυνο να δώσουμε μια γενικευμένη απάντηση. Πιστεύω πως μεγαλύτερη σημασία από το πόσο "σοβαρή" είναι η περίπτωση της κακοποίησης-παραμέλησης, έχει το πώς αυτή βιώθηκε από το παιδί. Το ζήτημα της απώλειας της εμπιστοσύνης στον πρωταρχικό σου Άλλο, στο γονιό σου, είναι πυρηνικό.

Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις, το παιδί μπορεί να δέχεται ως αλήθεια του, αυτό που του έχουν πει πως είναι η αλήθεια, και με αυτή την έννοια η εμπιστοσύνη προς τον γονιό είναι δεδομένη, δεν αμφισβητείται. Κάτι που μπορώ να προσθέσω από τη θεραπευτική μου εμπειρία, είναι πως τα παιδιά δύσκολα "προδίδουν" τους γονείς τους, τους υπερασπίζονται ακόμη και αν εκείνοι τα χτυπούν ή τους ασκούν ψυχολογική βία. Σε σχέση με το αν οι γονείς που κακοποιούν μπορεί να αλλάξουν, εξαρτάται από το αν θέλουν. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όμως έτσι εύκολα, χρειάζεται πολύ υψηλό κίνητρο και χρόνια θεραπείας.

Ένας γονιός που κακοποιεί το παιδί του μπορεί να φτάσει από μόνος του στη συνειδητοποίηση ότι έχει ο ίδιος πρόβλημα και να αναζητήσει βοήθεια από τους ειδικούς;

Θα έλεγα ότι στις περισσότερες περιπτώσεις ο γονιός που κακοποιεί ή παραμελεί το παιδί του είτε δεν έχει επίγνωση της βλάβης που ασκεί στο παιδί του ή δεν επιθυμεί να αλλάξει συμπεριφορά και προσπαθεί αυτή να μην γίνει φανερή για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο διάστημα. Χρειάζεται εξωτερική παρέμβαση για να φτάσει σε κάποιο θεραπευτικό πλαίσιο. Και ακόμη και αν φτάσει, δεν είναι πολύ πιθανό πως θα συνεργαστεί με τις συστάσεις του θεραπευτή.

Ποια είναι τα "σημάδια" που πρέπει να προβληματίσουν έναν εκπαιδευτικό ότι ένα παιδάκι κακοποιείται στο σπίτι του και πώς μπορεί να αντιδράσει με τις ενδείξεις και όχι αποδείξεις που θα έχει;

Να μην ξεχνάμε πως η παρουσία κάποιων συμπεριφορών δεν συνεπάγεται κακοποίηση, άρα πρέπει οι εκπαιδευτικοί να είναι προσεκτικοί. Ενδεικτικά όμως αναφέρουμε ορισμένους δείκτες γιατί οι εκπαιδευτικοί πρέπει να είναι ενημερωμένοι. Δείκτες συμπεριφοράς στην περίπτωση της παραμέλησης, θεωρούνται η εμπλοκή σε παραβατικές συμπεριφορές, στεναχωρημένα παιδιά ή με επίπεδο συναίσθημα, κουρασμένα παιδιά με δυσκολία συγκέντρωσης στο σχολείο λόγω έλλειψης ύπνου.

Στην περίπτωση της ψυχολογικής κακοποίησης, το άγχος, η κατάθλιψη, σημάδια κοινωνικής απομόνωσης, βία που εκφράζεται με λόγια ή πράξεις. Στην περίπτωση της σεξουαλικής κακοποίησης, παρατηρείται συχνά προχωρημένη σεξουαλική γνώση βάσει της ηλικίας, έκφραση φόβου απέναντι σε κάποιο πρόσωπο, υπερβολικός αυνανισμός, πρόωρο σεξουαλικό παιχνίδι, υπερβολική περιέργεια για το σεξ, απρόσμενη πτώση της σχολικής επίδοσης, έκφραση σεξουαλικής δραστηριότητας μέσα από παιχνίδια ή καταθλιπτικό συναίσθημα.

Αν οι εκπαιδευτικοί πληροφορηθούν έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας είναι υποχρεωμένοι να δράσουν. Το άρθρο 23 του νόμου 3500/2006, ορίζει ότι εφόσον οι εκπαιδευτικοί κατά τη διάρκεια του εκπαιδευτικού τους έργου πληροφορηθούν ή διαπιστώσουν ότι ένα έγκλημα ενδοοικογενειακής βίας λαμβάνει χώρα σε βάρος μαθητή υποχρεούνται να το αναφέρουν χωρίς καθυστέρηση στο διευθυντή της μονάδας και αυτός με τη σειρά του στον αρμόδιο εισαγγελέα. Επιπλέον, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προτείνουν στους γονείς τη συνεργασία με υπηρεσίες υποστήριξης.

Ποια είναι η συμπεριφορά ενός παιδιού που είναι θύμα οικογενειακής βίας απέναντι στους συμμαθητές και τους δασκάλους/καθηγητές του, αλλά και απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό;

Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να περιλαμβάνει ανάμεσα σε άλλες εκφοβισμό άλλων παιδιών ή εκφοβισμό από άλλα παιδιά, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις με συνομήλικους, ή αναφορικά με την σχολική του επίδοση μπορεί να υπάρχει μεγάλος αριθμός απουσιών ή δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας εργασίας. Πώς νιώθει το ίδιο το παιδί πέρα από το πώς συμπεριφέρεται στους άλλους, αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα. Το παιδί βρίσκεται σε σύγχυση διότι ο γονιός είναι αυτός που σε "κανονικές" συνθήκες εκφράζει αγάπη, ενώ αντίθετα στην περίπτωση της κακοποίησης, ο γονιός επιφέρει κακομεταχείριση. Τα παιδιά αυτά, συχνά μεγαλώνουν με ένα πυρηνικό αίσθημα αναξιότητας, ντροπής και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Οι σχέσεις τους σημειώνονται από εξαιρετική ευαισθησία στα συναισθήματα των άλλων και αναζητούν έντονα την αποδοχή και την αγάπη.

Κρίνω πολύ ενδιαφέρουσα την ενασχόλησή σας με τη θεραπεία της ψυχούλας του παιδιού μέσα από την τέχνη/ art therapy. Με ποιον τρόπο η εκπαιδευτική κοινότητα μπορεί να αξιοποιήσει την art therapy, προκειμένου να βοηθήσει τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σπίτι ή/και στο σχολείο;

Ερχόμαστε τώρα σε ένα θέμα που αποτελεί έναν από τους μεγάλους μου έρωτες! Την Eικαστική Ψυχοθεραπεία. Η Εικαστική Ψυχοθεραπεία περιλαμβάνει τόσο τη δημιουργική διαδικασία και τα εικαστικά προϊόντα όσο και την ύπαρξη μιας θεραπευτικής σχέσης. Το εικαστικό προϊόν δημιουργείται από τον πελάτη σε ένα υποστηρικτικό και οριοθετημένο πλαίσιο, όπου ο εικαστικός θεραπευτής, προσεκτικά βλέπει, ακούει, επεξεργάζεται, και καθρεφτίζει, τόσο σε σχέση με το εικαστικό έργο όσο και σε σχέση με το άτομο. Η χρήση της δημιουργικότητας με στόχο την θεραπεία παιδιών, και δη την θεραπεία κακοποιημένων παιδιών αποτελεί για μένα ένα ιερό έργο.

Η Εικαστική Ψυχοθεραπεία ανεξάρτητα από τον πληθυσμό στον οποία κάθε φορά απευθύνεται, βοηθά στην ανάδυση ασυνείδητου υλικού στην επιφάνεια, μέσω της ύπαρξης ενός εικαστικού, δημιουργικού πεδίου συμβολικής εμπειρίας. Οι πρώτες περιπτώσεις μελέτης παιδικής κακοποίησης και θεραπείας μέσω Εικαστικής Ψυχοθεραπείας εντοπίζονται περίπου γύρω στις αρχές του 1960 και σύμφωνα με πολλούς εικαστικούς θεραπευτές και άλλους επαγγελματίες ψυχικής υγείας, η Εικαστική Ψυχοθεραπεία θεωρήθηκε ως ο πλέον κατάλληλος και λιγότερο αγχογόνος τρόπος για τη διάγνωση και τη θεραπεία παιδιών θυμάτων κακοποίησης. Τα παιδιά αισθάνονται πιο άνετα να ζωγραφίζουν εικόνες για να εκφράσουν και να επεξεργαστούν τις κακοποιητικές εμπειρίες, από το να μιλήσουν για αυτές. Η εικόνα ενσωματώνει πολλαπλά οφέλη τόσο ως θεραπευτικό μέσο, αλλά κατά τη γνώμη μου και ως ερευνητικό εργαλείο.

Οι τρόποι αναπαράστασης στον ανθρώπινο εγκέφαλο είναι δύο, ο λεκτικός και ο εικονικός. Είναι πολύ περιοριστικό να διεξάγουμε έρευνες χρησιμοποιώντας μόνο τον λόγο. Η εικονική αναπαράσταση μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους προσέγγισης της ανθρώπινης εμπειρίας, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί κάλλιστα στο πλαίσιο του σχολείου, όμως πρώτα για να γίνει αυτό με αξιοπιστία και εγκυρότητα, χρειάζεται έρευνα. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και να δοκιμάζουμε ιδέες που μπορεί να μας ανοίξουν νέους δρόμους.

Η κ. Mατίνα Μαλανδρή σπούδασε Ψυχολογία (Βsc) στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στην Εικαστική Ψυχοθεραπεία στο Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας (Dipl.).

Είναι απόφοιτη του μεταπτυχιακού "Εγκληματολογία" του Παντείου Πανεπιστημίου (MA) και εκπονεί τη διδακτορική της διατριβή με θέμα την "αναγνώριση της κακοποίησης παιδιού και προτάσεις αντεγκληματικής πολιτικής".

Στη διάρκεια της εκπαίδευσης και της εργασίας της απέκτησε εμπειρία σε ένα εύρος ιδιωτικών και δημοσίων φορέων, με ιδιαίτερη έμφαση στη θεραπεία παιδιών και εφήβων (Κέντρο Ψυχικής Υγείας Δήμου Βύρωνα, Αναρρωτήριο Πεντέλης, Κέντρο συμβουλευτικής Δήμου Καισαριανής, Εθνικός Οργανισμός Πρόνοιας "η Αγία Βαρβάρα", Ιδιωτικά νηπιαγωγεία κ.ά.).

Συνεργάζεται με το Κέντρο Τέχνης και Ψυχοθεραπείας ως διδάσκουσα και Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια, καθώς και με ιδιωτικά κέντρα θεραπείας παιδιών. Η βαθιά της αγάπη για τα παιδιά και η ανάγκη προστασίας τους είναι ο πυρήνας όλων των θεραπευτικών και ερευνητικών της εργασιών.
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΖΩΓΡΑΦΙΩΝ ΑΠΟ ΚΑΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ Instagram! Facebook! Twitter!

# data[].attributes.attachment_link.title
Παιδική κακοποίηση: Πως οι ζωγραφιές των παιδιών αποκαλύπτουν τον πόνο [εικόνες] - ΑμεΑ Care

# data[].attributes.attachment_link.description
της Αγγελικής Καρδαρά. Συνέντευξη με την Ψυχολόγο-Εικαστική Ψυχοθεραπεύτρια-Υπ. Διδ.Εγκληματολογίας, κ. Ματίνα Μαλανδρή. Κυρία Μαλανδρή ασχολείστε με το πολύ σοβαρό ζήτημα της παιδικής κακοποίησης, τόσο επαγγελματικά όσο και σε ερευνητικό επίπεδο. Θα ήθελα να μας περιγράψετε την επικρατούσα στη χώρα μας κατάσταση.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Αφύπνιση Συνείδησης

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.

Ποιο είναι αυτό; Ο τρόπος μας και η συμπεριφορά μας απέναντι στο παιδί μας. Διαβάστε το συγκλονιστικό κείμενο της Κατερίνας Μάλλιου.
Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να σε φοβάμαι...
Ενώ εσύ μου φώναζες, τραυμάτιζες την αυτοπεποίθηση μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν είχα αξιοπρέπεια επειδή ήμουν μικρός...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να μην τολμάω, να μη δοκιμάζω, να μην προσπαθώ να ανακαλύπτω, να μην παίρνω πρωτοβουλίες, για να μη θυμώνεις...

Ενώ εσύ μου φώναζες, με έκανες να νιώθω ασήμαντος και αδύναμος...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου έδειχνες ότι δεν μπορούσα να σε εμπιστεύομαι...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι δεν μπορούσα να σου μιλήσω αν είχα κάποιο πρόβλημα ή κάποιος μου έκανε κακό, γιατί φοβόμουν πώς θα αντιδρούσες...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι όταν αγαπάμε κάποιον, έχουμε δικαίωμα να του φερόμαστε άσχημα...

Ενώ εσύ μου φώναζες, η φωνή σου δεν με άφηνε να σκεφτώ τα λόγια σου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, ίδρωνα, η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, το στομάχι και τα αυτιά μου πονούσαν...

Ενώ εσύ μου φώναζες, θύμωνα που δεν νοιαζόσουν για αυτά που ήθελα να σου πω...

Ενώ εσύ μου φώναζες, αναρωτιόμουν που πήγε ο μπαμπάς μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες να φωνάζω κι εγώ...

Ενώ εσύ μου φώναζες, ήμουν μόνος μου...

Ενώ εσύ μου φώναζες, σκεφτόμουν ότι δεν μ' αγαπάς πια...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες ότι επιτρέπεται να φέρομαι άσχημα σε κάποιον πιο αδύναμο από μένα...

Ενώ εσύ μου φώναζες, μου μάθαινες πώς να φερθώ στα παιδιά μου όταν μεγαλώσω...

Ενώ εσύ μου φώναζες, δεν φανταζόσουν τον αγώνα που πρέπει να δώσω τώρα που μεγάλωσα, για να μη γίνω σαν εσένα...

# data[].attributes.attachment_link.title
"Ενώ εσύ μου φώναζες..." ένα κείμενο γροθιά για όλους τους γονείς! - Αφύπνιση Συνείδησης

# data[].attributes.attachment_link.description
Πολλές φορές σαν γονείς, ξεχνάμε ότι έχουμε απέναντί μας ένα παιδί που το μόνο που θέλει είναι αγάπη από εμάς. Τα οικονομικά προβλήματα, τα νεύρα της δουλειάς και το άγχος της επιβίωσης μας κάνει να ξεχνάμε το πιο σημαντικό πράγμα στο κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ

# data[].attributes.attachment_link.title
Στην ομοφοβία του Κούγια απαντάμε με την συνέντευξη Καπουτζίδη στην ΕΡΤ Α.Ε.  🏳️‍🌈

Παρακολουθήστε μια συνέντευξη που καυτηριάζει την "άριστη" ματσίλα... | By Ελευθέριος | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
0 views, 163 likes, 102 loves, 1 comments, 92 shares, Facebook Watch Videos from Δόγιας Ελευθέριος: Στην ομοφοβία του Κούγια απαντάμε με την συνέντευξη Καπουτζίδη στην ΕΡΤ Α.Ε.  🏳️‍🌈

Παρακολουθήστε...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
While there have been a number of cases of feral children raised in social isolation with little or no human contact, few have captured public and scientific attention, like that of Genie Wiley.

Genie spent almost her entire childhood locked in a bedroom, isolated, and abused for over a decade. Her case was one of the first to put the critical period theory to the test. Could a child reared in utter deprivation and isolation develop language? Could a nurturing environment make up for a horrifying past?

Who Was Genie Wiley?

In order to understand Genie's story, it is important to look at what is known about her early life, the discovery of the abuse she had endured, and the subsequent efforts to treat and study her.

Early Life (1957-1970)

Genie's life prior to her discovery was one of utter deprivation. She spent most of her days tied naked to a potty chair, only able to move her hands and feet. When she made noise, her father would beat her. The rare times her father did interact with her, it was to bark or growl. Genie Wiley's brother, who was five years older than Genie, also suffered abuse under their father.

Discovery and Study (1970-1975)

Genie's story came to light on November 4, 1970, in Los Angeles, California. A social worker discovered the 13-year old girl after her mother sought out services for her own health. The social worker soon discovered that the girl had been confined to a small room, and an investigation by authorities quickly revealed that the child had spent most of her life in this room, often tied to a potty chair.

A Genie Wiley documentary was made in 1997 called "Secrets of the Wild Child." In it, Susan Curtiss, PhD, a linguist and researcher who worked with Genie, explained that the name Genie was used in case files to protect the girl's identity and privacy.

Both parents were charged with abuse, but Genie's father died by suicide the day before he was due to appear in court, leaving behind a note stating that "the world will never understand."

The story of Genie's case soon spread, drawing attention from both the public and the scientific community. The case was important, said psycholinguist and author Harlan Lane, PhD, because "our morality doesn't allow us to conduct deprivation experiments with human beings; these unfortunate people are all we have to go on."

With so much interest in her case, the question became what should be done to help her. A team of psychologists and language experts began the process of rehabilitating Genie.

The National Institute of Mental Health (NIMH) provided funding for scientific research on Genie's case. Psychologist David Rigler, PhD, was part of the "Genie team" and he explained the process.

Genie's rehabilitation team also included graduate student Susan Curtiss and psychologist James Kent. Upon her initial arrival at UCLA, Genie weighed just 59 pounds and moved with a strange "bunny walk." She often spat and was unable to straighten her arms and legs. Silent, incontinent, and unable to chew, she initially seemed only able to recognize her own name and the word "sorry."

Genie Wiley's Rehabilitation and the Forbidden Experiment

She soon began to rapidly progress in specific areas, quickly learning how to use the toilet and dress herself. Over the next few months, she began to experience more developmental progress but remained poor in areas such as language. She enjoyed going out on day trips outside of the hospital and explored her new environment with an intensity that amazed her caregivers and strangers alike.

Curtiss suggested that Genie had a strong ability to communicate nonverbally, often receiving gifts from total strangers who seemed to understand the young girl's powerful need to explore the world around her.

After an outbreak of measles, Genie was quarantined at her teacher's home. Butler soon became protective and began restricting access to Genie. Other members of the team felt that Butler's goal was to become famous from the case, at one point claiming that Butler had called herself the next Anne Sullivan, the teacher famous for helping Helen Keller learn to communicate.

Genie was partially treated like an asset and an opportunity for recognition, significantly interfering with their roles, and the researchers fought with each other for access to their perceived power source.

Eventually, Genie was removed from Butler's care and went to live in the home of psychologist David Rigler, where she remained for the next four years. Despite some difficulties, she appeared to do well in the Rigler household. She enjoyed listening to classical music on the piano and loved to draw, often finding it easier to communicate through drawing than through other methods.

Recap

State Custody (1975-Present)

NIMH withdrew funding in 1974, due to the lack of scientific findings. Linguist Susan Curtiss had found that while Genie could use words, she could not produce grammar. She could not arrange these words in a meaningful way, supporting the idea of a critical period in language development.

Rigler's research was disorganized and largely anecdotal. Without funds to continue the research and care for Genie, she was moved from the Riglers' care.

In 1975, Genie returned to live with her birth mother. When her mother found the task too difficult, Genie was moved through a series of foster homes, where she was often subjected to further abuse and neglect.

Genie's birth mother then sued the Children's Hospital of Los Angeles and the research team, charging them with excessive testing. While the lawsuit was eventually settled, it raised important questions about the treatment and care of Genie. Did the research interfere with the girl's therapeutic treatment?

Psychiatrist Jay Shurley visited her on her 27th and 29th birthdays and characterized her as largely silent, depressed, and chronically institutionalized. Little is known about Genie's present condition, although an anonymous individual hired a private investigator to track her down in 2000 and described her as happy. But this contrasts with other reports.

Genie Wiley Today

Why Was the Genie Wiley Case So Famous?

Part of the reason why Genie's case fascinated psychologists and linguists so deeply was that it presented a unique opportunity to study a hotly contested debate about language development.

Essentially, it boils down to the age-old nature versus nurture debate. Does genetics or environment play a greater role in the development of language?

Nativists believe that the capacity for language is innate, while empiricists suggest that environmental variables play a key role. Nativist Noam Chomsky suggested that acquiring language could not be fully explained by learning alone.

Instead, Chomsky proposed that children are born with a language acquisition device (LAD), an innate ability to understand the principles of language. Once exposed to language, the LAD allows children to learn the language at a remarkable pace.

Critical Periods

Linguist Eric Lenneberg suggests that like many other human behaviors, the ability to acquire language is subject to critical periods. A critical period is a limited span of time during which an organism is sensitive to external stimuli and capable of acquiring certain skills.

According to Lenneberg, the critical period for language acquisition lasts until around age 12. After the onset of puberty, he argued, the organization of the brain becomes set and no longer able to learn and use language in a fully functional manner.

Genie's case presented researchers with a unique opportunity. If given an enriched learning environment, could she overcome her deprived childhood and learn language even though she had missed the critical period?

Despite scoring at the level of a 1-year-old upon her initial assessment, Genie quickly began adding new words to her vocabulary. She started by learning single words and eventually began putting two words together much the way young children do. Curtiss began to feel that Genie would be fully capable of acquiring language.

Did Genie Learn to Speak?

After a year of treatment, Genie started putting three words together occasionally. In children going through normal language development, this stage is followed by what is known as a language explosion. Children rapidly acquire new words and begin putting them together in novel ways.

Unfortunately, this never happened for Genie. Her language abilities remained stuck at this stage and she appeared unable to apply grammatical rules and use language in a meaningful way. At this point, her progress leveled off and her acquisition of new language halted.

Of course, Genie's case is not so simple. Not only did she miss the critical period for learning language, but she was also horrifically abused. She was malnourished and deprived of cognitive stimulation for most of her childhood.

Researchers were also never able to fully determine if Genie had any pre-existing cognitive deficits. As an infant, a pediatrician had identified her as having some type of mental delay. So researchers were left to wonder whether Genie had experienced cognitive deficits caused by her years of abuse or if she had been born with some degree of intellectual disability.

Ethical Concerns

There are many ethical concerns surrounding Genie's story. Arguments among those in charge of Genie's care and rehabilitation reflect some of these concerns.

"If you want to do rigorous science, then Genie's interests are going to come second some of the time. If you only care about helping Genie, then you wouldn't do a lot of the scientific research," suggested psycholinguist Harlan Lane in the NOVA documentary focused on her life.

In Genie's case, some of the researchers held multiple roles of caretaker-teacher-researcher-housemate. which, by modern standards, we would deem unethical. For example, the Riglers benefitted financially by taking Genie in (David received a large grant and was released from certain duties at the children's hospital without loss of pay). Butler also played a role in removing Genie from the Riglers' home, filing multiple complaints against him.

"I think future generations are going to study Genie's case not only for what it can teach us about human development but also for what it can teach us about the rewards and the risks of conducting 'the forbidden experiment,'" Lane explained.

Bottom Line

Genie Wiley's story perhaps leaves us with more questions than answers. Though it was difficult for Genie to learn language, she was able to communicate through body language, music, and art once she was in a safe home environment. Unfortunately, we don't know what her progress could have been had adequate care not been taken away from her.

Ultimately, her case is so important for the psychology and research field because we must learn from this experience not to revictimize and exploit the very people we set out to help. This is an important lesson because Genie's original abuse by her parents was perpetuated by the neglect and abandonment she faced later in her life. We must always strive to maintain objectivity and consider the best interest of the subject before our own.

Frequently Asked Questions

Where is Genie Wiley now?

Genie, now in her 60s, is believed to be living in an adult care facility in California. Efforts by journalists to learn more about her location and current condition have been rejected by authorities due to confidentiality rules. Curtiss has also reported attempting to contact Genie without success.

Why wasn't Genie Wiley's mother prosecuted?

Along with her husband, Irene Wiley was charged with abuse, but these charges were eventually dropped. Irene was blind and reportedly mentally ill, so it is believed that Genie's father was the child's primary caretaker. Genie's father, Clark Wiley, also abused his wife and other children. Two of the couple's children died in infancy under suspicious circumstances.

What have we learned from Genie Wiley?

Genie's story suggests that the acquisition of language has a critical period of development. Her case is complex, however, since it is unclear if her language deficits were due to deprivation or if there was an underlying mental disability that played a role. The severe abuse she experienced may have also affected her mental development and language acquisition.

# data[].attributes.attachment_link.title
Who Was Genie Wiley? The Story of a Child Deprived of Nearly All Human Contact

# data[].attributes.attachment_link.description
Genie Wiley was an isolated and abused child discovered by a social worker. Psychologists studied her to learn about language development. Learn what they uncovered.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι για την διαφορετική πλευρά και προσωπικότητα του Άλμπερτ Aϊνστάιν. Τον έχουν χαρακτηρίσει ψυχρό, άπιστο, ζηλόφθονο και μισογύνη. Μέχρι και σήμερα, 63 χρόνια μετά, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες.

Η "Mirror" ανοίγει κι άλλο παράθυρο από την προσωπική του ζωή και το δύσκολο γάμο του με την Μιλέβα Μάριτς.

Στο "Αϊνστάιν: Η ζωή τού και το Σύμπαν" ο συγγραφέας - βιογράφος Γουόλτερ Ισαάκσον

περιγράφει τον Αλμπερτ Αϊνστάιν μισογύνη σχεδόν ή τουλάχιστον ως έναν άντρα που έβλεπε τον γάμο του με την Σέρβα Μιλέβα Μάριτς (η οποία ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες στην Ευρώπη που σπούδασαν φυσική και μαθηματικά) σαν μαθηματική εξίσωση.

Οταν έπειτα από 11 χρόνια γάμου ο Αϊνστάιν κατάλαβε ότι δεν υπήρχε πια κανένα σημείο επαφής ανάμεσα σε εκείνον και τη σύζυγό του (με την οποία είχε παντρευτεί το 1903) αποφάσισε να φτιάξει έναν κανόνα "εσωτερικής διαχείρισης" προκειμένου να συνεχίσουν τη συμβίωση για το καλό των παιδιών τους....

Ο Άλμπερτ Άινσταϊν ήταν άπιστος απέναντί της από τις πρώτες ημέρες του γάμου τους. Και μετά το χωρισμό, ο ίδιος ήθελε να μείνουν μαζί για χάρη των δύο παιδιών τους. Βέβαια, το τίμημα ήταν μεγάλο, γιατί ο ιδιοφυής άντρας είχε μια λίστα με... υποχρεώσεις που έπρεπε εκείνη να τηρήσει.

Το απερίγραπτο είναι πως η γυναίκα αποδέχτηκε τη λίστα, που την υποβάθμιζε από αγαπημένη σύζυγο σε οικιακή βοηθό.

Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο διάσημος βιογράφος Γουόλτερ Ισαάκσον.
Διαβάστε τη λίστα
1. Οφείλεις να έχεις σε πλήρη τάξη τα καθαρά ρούχα μου
2. Θα μου φέρνεις στο δωμάτιό μου στο σωστό χρόνο τα τρία γεύματα της ημέρας
3. Η κρεβατοκάμαρα και οι εργασίες - βιβλία μου θα είναι σε τάξη και κανείς δεν θα κάθεται στο γραφείο μου
4. Θα αποφεύγεις κάθε είδους σχέση μαζί μου, πλην των περιπτώσεων που αυτό θα είναι αναγκαίο για κοινωνικούς σκοπούς. Θα πρέπει να ξεχάσεις τις εξόδους και τα ταξίδια μαζί μου, αλλά και τον προσωπικό μας χρόνο στο σπίτι.
5. Δεν θα περιμένεις καμία οικειότητα μαζί μου ή προσέγγιση
6. Δεν θα μου μιλάς αν δεν σου το ζητήσω
7. Θα εξαφανίζεσαι από την κρεβατοκάμαρά μου ή το γραφείο μου οποιαδήποτε στιγμή το ζητήσω
8. Δεν θα με υποτιμήσεις ποτέ μπροστά στα παιδιά, είτε με το λόγο σου, είτε με τη συμπεριφορά σου

Η Μάριτς υπέγραψε τη λίστα με τις εντολές του αλλά λίγους μήνες αργότερα πήρε τους γιους τους, Χανς, Αλμπερτ και Εντουαρντ (η κόρη τους είχε δοθεί για υιοθεσία), άφησε τον Αϊνστάιν στο Βερολίνο και μετακόμισε στη Ζυρίχη. Το 1919 ζήτησε διαζύγιο και τον έβγαλε τελείως από τη ζωή της.

Διαβάστε ακόμη:
https://www.popup.gr/

# data[].attributes.attachment_link.title
Η λίστα του Αϊνστάιν στη γυναίκα του: Δεν θα μου μιλάς αν δεν σου το ζητήσω

# data[].attributes.attachment_link.description
Έχουν χυθεί τόνοι από μελάνι για την διαφορετική πλευρά και προσωπικότητα του Άλμπερτ Aϊνστάιν. Τον έχουν χαρακτηρίσει ψυχρό, άπιστο, ζηλόφθονο και μισογύνη. Μέχρι και σήμερα, 63 χρόνια μετά, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους επιστήμονες. Η "Mirror" ανοίγει κι άλλο παράθυρο από την προσωπική του ζωή και το δύσκολο γάμο του με την Μιλέβα Μάριτς.

# data[].attributes.attachment_link.title
Σώπα μη μιλάς.... (του Αζίζ Νεσίν)

# data[].attributes.attachment_link.title
Ενδοοικογενειακη Βια Και Συμβουλευτικη Κακοποιημενων Γυναικων

# data[].attributes.attachment_link.description
Ενδοοικογενειακη Βια Και Συμβουλευτικη Κακοποιημενων Γυναικων Tο Κέντρο δια βίου μάθησης ΚΕ.ΣΥ.ΘΕ (Κέντρο Πρόληψης & Συμβουλευτικής) , αντιλαμβανόμενο την κρίση που επικρατεί λόγω της αλλαγής της...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ηγετική φυσιογνωμία των Ευρωπαίων Πρασίνων και πρωτεργάτης του Μάη του ΄68, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ή "κόκκινος Ντάνι", ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρέπει να ένιωσε πολύ άβολα όταν ένα χρόνο αργότερα, το 2013 πήγε στη Στουτγάρδη για να παραλάβει το βραβείο Theodor Heuss Prize.

Έξω από το κτίριο όπου θα γινόταν η απονομή, διαδήλωναν ομάδες για την προστασία των παιδιών κατηγορώντας τον για παιδεραστία. Ο βασικός ομιλητής, ο Andreas Vosskuhle - πρόεδρος του Γερμανικού Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου αρνήθηκε να συμμετάσχει και το παράδειγμά του ακολούθησαν και άλλοι ομιλητές.

Η αιτία ήταν το αυτοβιογραφικό βιβλίο που είχε γράψει ο Κον Μπεντίτ το 1975 με τίτλο " Το Μεγάλο Παζάρι " (Der grosse Basar), στο οποίο περιγράφει ερωτικές συνευρέσεις με παιδιά πέντε ετών την εποχή που ήταν δάσκαλος σε ένα αντι-αυταρχικό νηπιαγωγείο στη Φραγκφούρτη.

"Μερικά παιδιά άνοιγαν το φερμουάρ μου και άρχιζαν να με χαϊδεύουν. Αντιδρούσα διαφορετικά, ανάλογα με την περίπτωση (...) Αλλά αν επέμεναν, τα χάιδευα".

Μερικά χρόνια αργότερα, στις 23 Απριλίου 1982, ο Κον Μπεντίτ δήλωνε ανερυθρίαστα : "Στις εννέα το πρωί, υποδέχομαι τα οκτώ νήπια ηλικίας μεταξύ 16 μηνών και 2 ετών. Πλένω τον ποπό τους, τα γαργαλάω, με γαργαλούν και αγκαλιαζόμαστε... Ξέρετε, η σεξουαλικότητα ενός παιδιού είναι φανταστικό πράγμα. Πρέπει να είσαι ειλικρινής... Με τα πολύ μικρά παιδιά, δεν είναι το ίδιο όπως με αυτά των τεσσάρων έως έξι ετών. Όταν ένα μικρό κορίτσι, πέντε ετών, αρχίζει να γδύνεται, είναι υπέροχο, επειδή είναι ένα παιχνίδι. Είναι ένα απίστευτα ερωτικό παιχνίδι". (Πηγή:

Ο Κον Μπεντίτ εκείνη την ημέρα στη Στουτγάρδη υπερασπίστηκε τον εαυτό του λέγοντας πως επρόκειτο για γεγονότα τα οποία επινόησε ο ίδιος χαρακτηρίζοντας τα ως προϊόντα "ανυπόφορης ασυνειδησίας", ισχυριζόμενος παράλληλα ότι με τον τρόπο αυτό ήθελε να προκαλέσει τους αστούς.

"Γνωρίζοντας σήμερα τι είναι οι σεξουαλικές κακοποιήσεις, έχω τύψεις που τα έγραψα όλα αυτά." δήλωσε.

Βέβαια την εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης ο κ. Κον Μπεντίτ και πολλοί άλλοι Γάλλοι, αλλά και Γερμανοί διανοούμενοι τάσσονταν υπέρ της παιδεραστίας, θεωρώντας πως η απαγόρευσή της ήταν και αυτή μια κοινωνική κατασκευή που έπρεπε να καταρριφθεί για το καλό πάντα των παιδιών.

Υποστήριζαν σθεναρά την αποποινικοποίηση της παιδοφιλίας όταν υπάρχει συναίνεση και από τα δύο μέρη.

Ενδεικτικό παράδειγμα ήταν όταν το 1977 τρεις άντρες καταδικάστηκαν σε τριετή φυλάκιση για ανάρμοστες σχέσεις με παιδιά 13 και 14 ετών, γνωστοί διανοούμενοι αντέδρασαν λέγοντας "αρκετά" και με επιστολή τους στην Liberation, η οποία αναδημοσιεύθηκε και από την Le Monde, ζητούσαν την αποποινικοποίηση της παιδεραστίας όταν υπάρχει συναίνεση μεταξύ των δύο μερών.

Το κείμενο υπέγραψαν οι Ζαν-Πολ Σαρτρ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Ρολάν Μπαρτ, Μισέλ Φουκό, Λουί Αραγκόν, οι μετέπειτα υπουργοί Ζακ Λανγκ, ο οποίος πριν από λίγα χρόνια ζήτησε συγγνώμη, ο Μπερνάρ Κουσνέρ, η γνωστή ψυχολόγος Φρανσουά Ντολντό, ο Ντεριντά, ο βραβευμένος συγγραφέας του "Οι μικρότεροι των 16", όπου περιέγραφε τις εμπειρίες του με ανήλικους, Γκαμπριέλ Ματζνέφ και δεκάδες άλλοι.

Η λογική που επικρατούσε τότε ήταν ότι η σεξουαλική απελευθέρωση θα άλλαζε την κοινωνία, θα διέλυε τα ταμπού, την πατριαρχία, την δικτατορία της οικογένειας και θα απέτρεπε πιθανή εγκαθίδρυση απολυταρχικών καθεστώτων.

Ο Ζακ Λανγκ πρόσφατα ζήτησε και αυτός συγγνώμη, υποστηρίζοντας πως εκείνα τα χρόνια υπέγραφαν κάθε βλακώδες αίτημα που έπεφτε στα χέρια τους.

Όμως η ελαφρότητα με την οποία αρκετοί από αυτούς εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της παιδεραστίας με την αιτιολογία της συναίνεσης δεν απαλύνει και τον πόνο των θυμάτων.

Ένα παιδί 14 - 15 ετών όσο άνετα μπορεί να θαμπωθεί από το κύρος και την εξουσία ενός ενήλικου τόσο εύκολα μπορεί και να συναινέσει σε σεξουαλικές επαφές μαζί του. Αυτό λέγεται αποπλάνηση.

Αυτό περιγράφει και η Γαλλίδα Βανεσά Σπρενγκορά στο "Le Consentement" ( Συναίνεση) το οποίο κυκλοφόρησε το 2020. Σε αυτό δίνει την μαρτυρία της για την αποπλάνησή της όταν ήταν 14 ετών, από τον διάσημο συγγραφέα Γκαμπριέλ Ματζνέφ σπάζοντας ένα απόστημα δεκαετιών και προκαλώντας την κατακραυγή ενάντια στον υπερήλικα πλέον Ματζνέφ.

Ακόμη πιο συγκλονιστικό το βιβλίο της Καμίλ Κουσνέρ "La grande familia" ( Η μεγάλη Οικογένεια).

Η Καμίλ Κουσνέρ κόρη του Μπερνάρ Κουσνέρ, πρώην υπουργού Υγείας και Εξωτερικών της Γαλλίας και ιδρυτή των Γιατρών Χωρίς Σύνορα, και της συγγραφέα Εβελίν Πιζιέρ, αποκαλύπτει στο βιβλίο της τη σεξουαλική κακοποίηση του αδελφού της όταν ήταν 14 ετών από τον πατριό τους, τον διαπρεπή συνταγματολόγο και πρώην ευρωβουλευτή του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ολιβιέ Ντιαμέλ.

Το βιβλίο, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, προκάλεσε σάλο στη Γαλλία με αποτέλεσμα χιλιάδες περιπτώσεις αιμομιξίας να καταγγελθούν μέσω του #MetooInceste (#MetooΑιμομιξία). Οι αντιδράσεις ανάγκασαν ακόμη τον Γάλλο πρόεδρο Μακρόν να πάρει θέση.

"Αυτές τις μαρτυρίες, κανείς δεν μπορεί πια να τις αγνοήσει. Πρέπει να ακούσουμε, να συγκεντρώσουμε τις μαρτυρίες των θυμάτων, ακόμη και πολλών ετών, δεκαετιών, πρέπει να τιμωρήσουμε τους εγκληματίες για τις προηγούμενες ενέργειές τους και να τους εμποδίσουμε να τις επαναλάβουν...Χρειάζεται να προσαρμόσουμε τον ποινικό κώδικα για να προστατεύσουμε τα παιδιά θύματα αιμομιξίας και σεξουαλικής βίας" δήλωσε ο Μακρόν.

Σύμφωνα με την Κουσνέρ επρόκειτο για έναν κύκλο διανοούμενων που το σύνθημά τους ήταν το "απαγορεύεται το απαγορεύεται". Τη δεκαετία του 1980 όλοι τους ήταν λιγότερο ριζοσπατικοποιημένοι συγκριτικά με τον Μάη του ΄68, όμως διακατέχονταν από την ελευθεριότητα που πρέσβευαν στη νεότητά τους. Όλοι είχαν στενές σχέσεις μεταξύ τους και γι΄αυτό ο πατριός της ονόμαζε αυτόν τον κύκλο "La grande familia". Σήμερα όλοι τους ή τουλάχιστον οι περισσότεροι από αυτούς έχουν αξιώματα και βρίσκονται ψηλά στην ιεραρχία της γαλλικής κοινωνίας.

Μπορεί κάποια από αυτά τα παιδιά να μίλησαν, όμως άλλα μαζί και οι οικογένειές τους που συμμετείχαν στα ελευθεριακά νηπιαγωγεία σιώπησαν και σιωπούν υπό το βάρος της ντροπής.

Όμως στο κόμμα των Γερμανών Πρασίνων έως και πριν από λίγα χρόνια υπήρχαν ομάδες που διεκδικούσαν την από-ποινικοποίηση της παιδεραστίας, οδηγώντας το ηγετικό στέλεχος τους τη Σιμόν Πέτερ το 2014 να ζητήσει συγγνώμη από τη γερμανική κοινωνία και τα θύματα της παιδεραστίας.

Όσον αφορά τον Κον Μπεντίτ δεν αποδείχθηκε ποτέ εάν πράγματι είχε κακοποιήσει ανήλικους. Όμως έχει σημασία; Αρκεί μια απλή δήλωσή του ότι επρόκειτο για προβακατόρικες ανοησίες της νεότητός του; Πόσους παιδόφιλους ενθάρρυνε να ενταχθούν στο κόμμα και πόσους ακόμη θαυμαστές του αποενοχοποίησε με τα γραπτά του και τις δηλώσεις του;

Ανεξάρτητα από την πορεία του στη διεθνή πολιτική σκηνή, μπορεί στην Ελλάδα του 2021 με την αποφορά των σκανδάλων περί σεξουλικής κακοποίησης να μας πνίγει, να διατηρεί ακόμη τον τίτλο του επίτιμου διδάκτορα της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών;

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ντανιέλ κον μπεντίτ

# data[].attributes.attachment_link.title
Όταν ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ περιέγραφε σεξουαλικές συνευρέσεις με παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ηγετική φυσιογνωμία των Ευρωπαίων Πρασίνων και πρωτεργάτης του Μάη του ΄68, ο Ντανιέλ Κον Μπεντίτ ή "κόκκινος Ντάνι", ο οποίος τον Φεβρουάριο του 2012 αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρέπει να ένιωσε πολύ άβολα όταν ένα χρόνο αργότερα, το 2013 πήγε στη Στουτγάρδη για να παραλάβει το βραβείο Theodor Heuss Prize.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
FOX6 News Milwaukee | Wisconsin & Local Milwaukee News WITI

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In the midst of the deadly coronavirus pandemic, a silent epidemic rages -- human trafficking. It's a $150 billion global industry, and southeast Wisconsin is a major hub. January is Human Trafficking Awareness Month.

Milwaukee Mitchell International Airport features signage that asks the public to "spot the signs and break the chains," reminding that "human trafficking can happen anywhere."

"We have seen an increase in human trafficking, especially online," Melissa Hoppmeyer said.

With children now spending more time on computers and devices, taking part in virtual learning during the coronavirus pandemic, concerns are growing.

"When we are looking at the sex trafficking of minors, 76% of transactions for online sex with minor females starts online, so those are factors we need to be looking at, especially with the virtual world we are all now living in because of the pandemic," Kathryn Marsh said.

Hoppmeyer and Marsh, career prosecutors, say kids ages 11-14 are highly recruited - even boys.
FREE DOWNLOAD: Get breaking news alerts in the FOX6 News app for iOS or Android
"Abusers are looking for people they can manipulate," said Marsh. "They are looking for those who are most vulnerable, and they are smart. They know how to identify ones in a chatroom. I tell parents, online gaming is a huge one for boys."

Hoppmeyer and Marsh also educate about labor and exploitation.

"It's a sharing of a picture, and now, the abuser is blackmailing the child for more sexually explicit content, or come out and meet them outside of their home," Marsh said.

With the National Center for Missing and Exploited Children seeing an increase in tips, Hoppmeyer suggests parents help decrease the chances for potential danger.

"Having an open and honest conversation with your children -- that they can come to you with any issues that come up," she said. "You want to make sure you kids are just communicating with people they actually know."

Marsh says statistics show about 1 in 6 child runaways in the U.S. end up in the sex trafficking industry, so it's important to be aware of truancy, unexplained absences or withdrawn behavior.

For details about how victims of any type of human trafficking can reach out for help, call 414-797-3047 or visit www.missingkids.org or www.convergenceresource.org

If you would like to report suspected trafficking, call 866-347-2423.

# data[].attributes.attachment_link.title
Human trafficking a $150B industry; ages 11-14 highly recruited

# data[].attributes.attachment_link.description
In the midst of the deadly coronavirus pandemic, a silent epidemic rages -- human trafficking. It's a $150 billion global industry, and southeast Wisconsin is a major hub. January is Human Trafficking Awareness Month. Milwaukee Mitchell International Airport features signage that asks the public to "spot the signs and break the chains," reminding that "human trafficking can happen anywhere."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τι είναι η ψυχολογική κακοποίηση και πώς θεραπευτές και ειδικοί ψυχικής υγείας να εντοπίσουν και να φροντίσουν ένα παιδί που έχει υποστεί ψυχολογική κακοποίηση.

Η ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού, ορίζεται από τους ειδικούς του χώρου της ψυχικής υγείας ως πράξεις, συμπεριφορές ή και παραλείψεις, από τις οποίες το παιδί εισπράττει συστηματική απόρριψη, εκφοβισμό, απομόνωση, εκμετάλλευση, υποτίμηση και συναισθηματική απροσφορότητα. Ψυχολογική κακοποίηση μπορεί, υπό συνθήκες, να θεωρηθεί και η απουσία επαίνων, ενθάρρυνσης, φροντίδας, η υπερπροστασία όταν εμποδίζει το παιδί να έρθει σε επαφή με συνομηλίκους του, κοκ.

Συνήθως είναι αρκετά δύσκολο να εντοπισθεί από τους ειδικούς αν ένα παιδί υφίσταται ψυχολογική κακοποίηση, καθώς απαιτείται χρόνος ώστε ο επαγγελματίας ψυχικής υγείας να χτίσει μια σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί. Αν σκεφτούμε ότι η εμπιστοσύνη που δείχνει κανείς στους άλλους, μαζί με την ικανότητα να δένεται, είναι κάποια από τα βασικά στοιχεία που πλήττονται όταν κακοποιείται ψυχολογικά, τότε η δημιουργία ασφαλούς σχέσης με τον ειδικό, μοιάζει ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση.

Η ταπείνωση, ο υποβιβασμός, ο εξευτελισμός, μπορεί να είναι εξίσου επικίνδυνα με άλλες μορφές σωματικής βίας και αν δεν υπάρξει κατάλληλη στήριξη. Στην κλινική μας δουλειά, βλέπουμε παιδιά τα οποία κακοποιούνται ψυχολογικά, να έχουν εξαιρετικά χαμηλή αυτοεκτίμηση, έκδηλο άγχος, να κάνουν χρήση οινοπνευματωδών ή τοξικών ουσιών, κοκ. Ακόμη, αρκετές έρευνες συσχετίζουν την επιθετική συμπεριφορά κάποιων ενηλίκων, με τη βία που τους υπεβλήθη ενώ ήταν παιδιά.

Διαβάστε σχετικά: Ο αβάσταχος, διαρκής πόνος της παιδικής λεκτικής κακοποίησης

Ένα σημαντικό ερώτημα που έχει απασχολήσει τους ειδικούς, είναι πώς μπορούμε να ξέρουμε αν έχει υπάρξει στ' αλήθεια ψυχολογική βία. Σε αντίθεση με τη σωματική ή και σεξουαλική κακοποίηση, οι ψυχολογικές βλάβες συχνά δε μπορούν να στοιχειοθετηθούν επαρκώς. Φαίνεται ωστόσο η απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, να κρύβεται στη λέξη αλήθεια. Ας αναλογιστούμε, για ποια αλήθεια, ποια πραγματικότητα μιλάμε;

Αν το πρόσωπο που μας δίνει την πληροφορία αισθάνεται ότι έχει βιώσει ψυχολογική κακοποίηση, τότε αυτό μοιάζει να είναι αρκετό για να μας δώσει μια κατεύθυνση σχετικά με το πώς να δουλέψουμε μαζί του. Σίγουρα η δική του πραγματικότητα δεν είναι η μόνη, αλλά είναι μια υπαρκτή εκδοχή που δε μπορούμε να αγνοήσουμε.

Όπως και να' χει, δεν επιβιώνουν όλοι από την ψυχολογική κακοποίηση. Ο κίνδυνος μπορεί να είναι άμεσος - σε κάποιες περιπτώσεις οι άνθρωποι αυτοκτονούν, μην αντέχοντας το ψυχικό κόστος από την κακοποίηση τους, αλλά και έμμεσος - αρκεί να σκεφτούμε ατυχήματα που προέκυψαν σε παιδιά που το έσκασαν, λόγω ψυχολογικής βίας, από το σπίτι τους.

Πώς μπορεί ένα παιδί να επιβιώσει από την ψυχολογική κακοποίηση που υπέστη ή και υφίσταται ακόμη; Οι γονείς ίσως να μη μπορέσουν να αγαπήσουν το παιδί που έχουν απορρίψει, αλλά μπορούν να βοηθηθούν να επιτρέψουν στα παιδιά τους να λάβουν θετικό ενδιαφέρον από άλλους ανθρώπους, που δε χρειάζεται να είναι συνεχώς παρόντες. Επιπροσθέτως, μέσω των κατοικιδίων, της λογοτεχνίας και του παιχνιδιού, τα παιδιά ενισχύονται.

Οι θεραπευτές, από τη μεριά τους, προσπαθούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να βγάλουν νόημα σχετικά με το γιατί και το πώς προέκυψε η κακοποίηση, έτσι ώστε να αποκτήσουν μια αίσθηση ελέγχου.
"Έτσι, το δυνατό μυαλό της Ματίλντα συνέχισε να μεγαλώνει, αφού τρεφόταν από τις φωνές όλων αυτών των συγγραφέων που είχαν στείλει τα βιβλία τους στον κόσμο σαν καράβια στη θάλασσα. αυτά τα βιβλία έδωσαν στην Ματίλντα ένα ελπιδοφόρο και παρηγορητικό μήνυμα: δεν είσαι μόνη".

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχολογική βία

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κωνσταντίνα Γεραντώνη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ψυχολογική κακοποίηση στα παιδιά

# data[].attributes.attachment_link.description
Τι είναι η ψυχολογική κακοποίηση και πώς θεραπευτές και ειδικοί ψυχικής υγείας να εντοπίσουν και να φροντίσουν ένα παιδί που έχει υποστεί ψυχολογική κακοποίηση. Η ψυχολογική κακοποίηση ενός παιδιού, ορίζεται από τους ειδικούς του χώρου της ψυχικής υγείας ως πράξεις, συμπεριφορές ή και παραλείψεις, από τις οποίες το παιδί εισπράττει συστηματική απόρριψη, εκφοβισμό, απομόνωση, εκμετάλλευση, υποτίμηση και συναισθηματική απροσφορότητα.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΦΑΚΕΛΟΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ | ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ!!ΠΩΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΗΛΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ..ΤΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΟΛΙΣ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ!!! | By CSI Institute | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
245K views, 6.7K likes, 1.7K loves, 2.1K comments, 3.4K shares, Facebook Watch Videos from CSI Institute: ΤΡΟΠΟΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΑΠΟ ΠΑΙΔΟΦΙΛΟΥΣ!!ΠΩΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΑΝΗΛΙΚΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ..ΤΙ...

# data[].attributes.attachment_link.title
ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΙΑ | ΚΩΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ,.ΠΟΥ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ...ΣΗΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗΣ Κ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΩΝ.... | By CSI Institute | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
336K views, 6.4K likes, 1.2K loves, 1.5K comments, 5K shares, Facebook Watch Videos from CSI Institute: ΚΩΔΙΚΟΙ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗΣ ΠΑΙΔΟΦΙΛΩΝ,.ΠΟΥ ΣΤΟΧΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΠΩΣ...ΣΗΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΟΗΣΗΣ Κ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗΣ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας

Η Μάγια Αγγέλου ( αγγλικά: Maya Angelou·[α] πραγματικό όνομα: Marguerite Annie Johnson, 4 Απριλίου 1928 - 28 Μαΐου 2014)[2] ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, τραγουδίστρια, πεζογράφος, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των πολιτών και καθηγήτρια πανεπιστημίου. Κυκλοφόρησε επτά αυτοβιογραφίες, τρεις μελέτες, αρκετές ποιητικές συλλογές καθώς και μια λίστα από θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα μέσα σε 50 χρόνια. Έλαβε δεκάδες βραβεία και πάνω από 50 τιμητικές διακρίσεις. Η Αγγέλου είναι περισσότερο γνωστή για τις επτά αυτοβιογραφίες της, οι οποίες επικεντρώνονται στην παιδική της ηλικία και στα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής της. Η πρώτη αυτοβιογραφία της με τίτλο I Know Why the Caged Bird Sings (1969) περιγράφει την ζωή της μέχρι την ηλικία των 17 ετών και της χάρισε διεθνή αναγνώριση.

Έγινε ποιήτρια και συγγραφέας αφότου ανέλαβε μια σειρά από δουλειές ως νεαρή ενήλικας, συμπεριλαμβανομένων των μαγείρισσα, πόρνη, χορεύτρια σε νυχτερινά μαγαζιά, τραγουδίστρια, ηθοποιός στην όπερα Porgy and Bess, συντονίστρια σε συνέδρια της βόρειο-χριστιανών και δημοσιογράφος στην Αίγυπτο και την Γκάνα κατά την διάρκεια της αποικιοκρατίας της Αφρικής. Ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός παραστάσεων, ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων. Το 1982 έγινε η πρώτη καθηγήτρια στο Τμήμα Αμερικανικών Σπουδών στο Wake Forest University της Βόρειας Καρολίνα. Ήταν ενεργό μέλος του Κινήματος των Δικαιωμάτων των Πολιτών και εργάστηκε μαζί με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τον Μάλκολμ Χ.[3][4][5] Ξεκινώντας την δεκαετία του 1990, έκανε περίπου 80 εμφανίσεις ανά έτος ως επισκέπτρια καθηγήτρια σε διάφορα πανεπιστήμια ; κάτι που το συνέχισε μέχρι την ηλικία των 80 ετών. Το 1993, η Αγγέλου αφηγήθηκε το ποίημά της "On the Pulse of Morning" στην ορκωμοσία του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και έγινε η πρώτη ποιήτρια που απήγγειλε ποίημά της σε ορκωμοσία Προέδρου των ΗΠΑ μετά τον Robert Frost στην ορκωμοσία του Προέδρου John F. Kennedy το 1961.

Με την έκδοση του βιβλίου I Know Why the Caged Bird Sings, η Αγγέλου παρουσίασε διάφορα θέματα της προσωπικής της ζωής. Ήταν εκπρόσωπος των μαύρων και των γυναικών της Αμερικής και τα έργα της θεωρούνται ότι υπερασπίζονται τον πολιτισμό των μαύρων. Τα έργα της χρησιμοποιούνται ευρέως στα σχολεία και στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου παρόλο που έχουν γίνει προσπάθειες να αποσυρθούν τα βιβλία της από κάποιες βιβλιοθήκες των ΗΠΑ. Τα γνωστότερα έργα της Αγγέλου κατατάσσονται στην κατηγορία των αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων, ωστόσο πολλοί κριτικοί λογοτεχνίας τα θεωρούν αυτοβιογραφίες. Η Αγγέλου έκανε προσπάθεια να αμφισβητήσει την κοινή δομή της αυτοβιογραφίας μέσω της κριτικής, της αλλαγής και της επέκτασης του είδους. Τα βιβλία της επικεντρώνονται σε θέματα όπως ο ρατσισμός, η ταυτότητα, η οικογένεια και τα ταξίδια.

Η Αγγέλου ανέδειξε την εμπειρία τού να είναι κανείς αφρικανικής καταγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες.[4][6] Θεωρείται από τις πιο σπουδαίες Αμερικανίδες ποιήτριες και συγγραφείς,[7] ως "μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές μορφές της Αμερικής κατά την τελευταία 50ετία"[8] και μια από τις "μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας".[9]

Γεννήθηκε στο Σαιντ Λούις του Μιζούρι, στις 4 Απριλίου 1928. Ήταν το δεύτερο παιδί του Bailey Johnson, διατροφολόγου στο ναυτικό, και της Vivian Johnson, νοσοκόμας. Ο μεγαλύτερος αδερφός της, Bailey Jr, της είχε δώσει το ψευδώνυμο Μάγια, που προερχόταν από το "My" ή το "Mya Sister". Όταν η Αγγέλου ήταν τριών και ο αδερφός της τεσσάρων, ο γάμος των γονιών τους έληξε και ο πατέρας τους τούς έστειλε στο Αρκάνσας, μόνους τους με το τρένο, ώστε να ζήσουν με την γιαγιά από την πλευρά του πατέρα τους, Annie Henderson. Παρόλο που τα οικονομικά των αφροαμερικανών εκείνης της εποχής ήταν αρκετά περιορισμένα, η γιαγιά της Αγγέλου είχε μια οικονομική ευημερία κατά την Μεγάλη Ύφεση και τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεδομένου ότι το κατάστημα που διηύθυνε πωλούσε τα αναγκαία προϊόντα και η ίδια έκανε "σοφές και ειλικρινείς επενδύσεις".

Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο πατέρας της επέστρεψε την ίδια και τον αδερφό της στην μητέρα τους στο St. Louis. Σε ηλικία 8 ετών, ενώ έμενε με την μητέρα της, η Αγγέλου κακοποίηθηκε σεξουαλικά από τον φίλο της μητέρας της, έναν άνδρα με το όνομα Freeman. Η Αγγέλου ανέφερε το γεγονός στον αδερφό της, ο οποίος το είπε στην υπόλοιπη οικογένεια. Ο Freeman καταδικάστηκε ως ένοχος αλλά μπήκε στην φυλακή για μόλις μια ημέρα. Τέσσερις ημέρες μετά την αποφυλάκισή του, δολοφονήθηκε, προφανώς από τους θείους της Αγγέλου. Η Αγγέλου έγινε κωφάλαλη για σχεδόν πέντε χρόνια, πιστεύοντας όπως ανέφερε, "Πίστευα ότι η φωνή μου τους σκότωσε ; σκότωσα αυτόν τον άνδρα επειδή είπα το όνομά του. Και τότε σκέφτηκα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να ξαναμιλήσω επειδή η φωνή μου θα σκότωσε τον οποιονδήποτε ..."[4] Σύμφωνα με την Marcia Ann Gillespie και τους συνεργάτες της, οι οποίοι έγραψαν μια βιογραφία της Αγγέλου, ήταν κατά την διάρκεια εκείνης την περιόδου που η Αγγέλου ανέπτυξε την εξαιρετική της μνήμη, την αγάπη της για τα βιβλία και την λογοτεχνία και την ικανότητά της να ακούει και να παρατηρεί τον κόσμο γύρω της.

Λίγο μετά την δολοφονία του Freeman, η Αγγέλου και ο αδερφός της στάλθηκαν πίσω στην γιαγιά τους. Η Αγγέλου ευχαρίστησε την δασκάλα και φίλη της οικογένειάς της Bertha Flowers, που την βοήθησε να ξαναμιλήσει. Γνωρίστηκε με συγγραφείς όπως ο Κάρολος Ντίκενς, ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ, ο Edgar Allan Poe, ο Douglas Johnson και ο James Weldon Johnson - συγγραφείς που επηρέασαν την ζωή και την καριέρα της, αλλά και με μαύρες γυναίκες καλλιτέχνιδες όπως οι Frances Harper, Anne Spencer και Jessie Fauset.

Όταν η Αγγέλου ήταν 14 ετών, η ίδια και ο αδερφός της μετακόμισαν μαζί με την μητέρα τους στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αγγέλου φοίτησε στο Labor School της Καλιφόρνια. Πριν την αποφοίτησή της, εργάστηκε ως οδηγός τρόλεϊ στο Σαν Φρανσίσκο και ήταν η πρώτη μαύρη γυναίκα οδηγός.Τρεις εβδομάδες μετά την αποφοίτησή της, σε ηλικία 17 ετών, γέννησε τον γιο της Κλάϊντ (ο οποίος αργότερα άλλαξε το όνομά του σε Guy Johnson).

Ενηλικίωση και πρώιμη καριέρα : 1951-61 Επεξεργασία

Το 1951 η Αγγέλου παντρεύτηκε τον Έλληνα ηλεκτρολόγο, πρώην ναυτικό και μουσικό Tosh Angelos[4][5], παρά την καταδίκη των διαφυλετικών σχέσεων εκείνη την εποχή και την αποδοκιμασία της μητέρας της. Εκείνη την εποχή έλαβε μαθήματα σύγχρονου χορού και συνάντησε τους χορευτές και χορεογράφους Alvin Ailey και Ruth Beckford. Η Αγγέλου και ο Ailey έγιναν χορευτικό ζευγάρι και αποκαλούνταν "Al and Rita", κάνοντας εμφανίσεις μοντέρνου χορού σε διάφορα σωματεία σε όλο το Σαν Φρανσίσκο αλλά χωρίς να γίνουν ποτέ πετυχημένοι. Η Αγγέλου, ο σύζυγός της και ο γιος της μετακόμισαν στην Νέα Υόρκη ώστε να μπορέσει να σπουδάσει αφρικανικό χορό με τον χορευτή από το Τρινιδάδ Pearl Primus αλλά επέστρεψαν στο Σαν Φρανσίσκο ένα χρόνο αργότερα.

Μετά την λήξη του γάμου της Αγγέλου το 1954, η ίδια άρχισε να χορεύει επαγγελματικά σε διάφορα κλαμπ του Σαν Φρανσίσκο, συμπεριλαμβανομένου του Purple Onion, όπου τραγουδούσε και χόρευε ταυτόχρονα. Μέχρι εκείνη την περίοδο χρησιμοποιούσε το όνομα "Marguerite Johnson" ή "Rita", αλλά μετά την παρατροπή των μάνατζέρ της άλλαξε το επαγγελματικό της όνομα σε "Maya Angelou" (το ψευδώνυμό της). Από το 1954 έως το 1955, η Αγγέλου έκανε περιοδεία στην Ευρώπη με την παραγωγή της όπερας Porgy and Bess. Ξεκίνησε να μαθαίνει την γλώσσα της κάθε χώρας που επισκεπτόταν και μέσα σε ελάχιστα χρόνια απέκτησε άριστη γνώση σε αρκετές γλώσσες. Το 1957, η Αγγέλου ηχογράφησε το πρώτο της άλμπουμ, Miss Calypso[β], σε ύφος μουσικής φολκ, κάντρυ και ρέγκε,[10] το οποίο κυκλοφόρησε σε CD το 1996. To 1969 εξέδοσε το δίσκο The Poetry οf Maya Angelou,[γ] με απαγγελίες ποιημάτων της.[10]

Η Αγγέλου συνάντησε τον μυθιστοριογράφο John Oliver Killens το 1959 και, με την παρότρυνσή του, μετακόμισε στην Νέα Υόρκη για να επικεντρωθεί στην συγγραφική καριέρα της. Έγινε μέλος του Harlem Writers Guild, όπου συνάντησε αρκετούς σημαντικούς αφροαμερικανούς συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένων των John Henrik Clarke, Rosa Guy, Paule Marshall και Julian Mayfield, και εξέδωσε το πρώτο της μυθιστόρημα. Το 1960, αφού συνάντησε τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και άκουσε μια ομιλία του, η ίδια και ο Killens οργάνωσαν το "θρυλικό" Cabaret for Freedom προκειμένου να ενισχύσουν το Southern Christian Leadership Conference (SCLC), του οποίου ορίστηκε συντονίστρια. Σύμφωνα με τον Lyman Hagen, η συνεισφορά της στα πολιτικά δικαιώματα ήταν πετυχημένη και αρκετά αποτελεσματική. Την ίδια περίοδο η Αγγέλου ξεκίνησε τον ακτιβισμό.

Από την Αφρική μέχρι το Caged Bird : 1961-69 Επεξεργασία

Το 1961 η Αγγέλου συμμετείχε στην παράσταση του Ζαν Ζενέ The Blacks, μαζί με τους Abbey Lincoln, Roscoe Lee Brown, James Earl Jones, Louis Gossett, Godfrey Cambridge και Cicely Tyson. Την ίδια χρονιά συναντήθηκε με τον βορειοαφρικανό Vusumzi Make; δεν παντρεύτηκαν ποτέ επίσημα. Η ίδια, ο γιος της Guy και ο Make μετακόμισαν στο Κάιρο, όπου η Αγγέλου εργάστηκε ως εκδότρια στην εβδομαδιαία αγγλική εφημερίδα The Arab Observer. Το 1962, η σχέση της με τον Make έληξε και η ίδια με τον γιος της μετακόμισαν στην Γκάνα ώστε ο τελευταίος να μπορέσει να φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, ωστόσο είχε ένα σοβαρό ατύχημα με το μηχανάκι. Η Αγγέλου παρέμεινε στην Γκάνα για την ανάρρωσή του και τελικά έμεινε στην χώρα μέχρι το 1965. Έγινε διευθύντρια στο Πανεπιστήμιο της Γκάνα και ήταν ενεργό μέλος στην αφροαμερικανική κοινότητα της χώρας. Ήταν εκδότρια και συντάκτης στην εφημερίδα The African Review, περιοδική συγγραφέας στην εφημερίδα Ghanaian Times, έγραψε κείμενα και έκανε εκπομπές στο Radio Ghana ενώ παράλληλα εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο της Γκάνα. Συμμετείχε στην αναβίωση της παράστασης The Blacks στην Γενεύη και το Βερολίνο.

Στην Γκάνα έγινε στενή φίλη με τον Μάλκολμ Χ κατά την διάρκεια της επίσκεψής του στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Η Αγγέλου επέστρεψε στις ΗΠΑ το 1965 για να βοηθήσει τον Μάλκολμ Χ να δημιουργήσει έναν οργανισμό για τα πολιτικά δικαιώματα, την Organization of Afro-American Unity; ο Μάλκολμ Χ δολοφονήθηκε λίγο μετά. Καταρρακωμένη, επισκέφτηκε τον αδερφό της στην Χαβάη, όπου κηνύγησε μια καριέρα στο τραγούδι και έπειτα επέστρεψε στο Λος Άντζελες για να επικεντρωθεί στην συγγραφική καριέρα της. Εργάστηκε ως ερευνήτρια και κατέγραψε τις ταραχές που σημειώθηκαν στην Χαβάη το 1965. Έγραψε θεατρικά έργα, στα οποία πρωταγωνίστησε, και επέστρεψε στην Νέα Υόρκη το 1967. Συνάντησε την Rosa Guy και ανανέωσε την φιλία της με τον James Baldwin, τον οποίο είχε συναντήσει στο Παρίσι την δεκαετία του 1950 και τον οποίο αποκαλούσε "αδερφό" εκείνη την εποχή. Ο φίλος της Jerry Purcell παρείχε στην Αγγέλου μια επιχορήγηση για να συνεχίσει το γράψιμο.

Το 1968 ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ζήτησε από την Αγγέλου να διοργανώσει μια πορεία. Η ίδια συμφώνησε αλλά "την ανέβαλλε ξανά" και μετά από μια "μακάβρια στροφή της μοίρας", ο Μάλκολμ Χ δολοφονήθηκε στα 40α της γενέθλια (4 Απριλίου). Καταρρακωμένη ξανά, ο φίλος της James Baldwin την ενθάρρυνε ξανά και την έβγαλε από την κατάθλιψη. Όπως αναφέρει ο Gillespie, "Μπορεί το 1968 να ήταν ένα έτος μεγάλου πόνου, απώλειας και θλίψης, ωστόσο ήταν επίσης το έτος που η Αμερική συνειδητοποίησε για πρώτη φορά το μέγεθος του πνεύματος και της ιδιοφυΐας της Μάγιας Αγγέλου". Παρόλο που δεν είχε σχεδόν καθόλου εμπειρία, έγραψε, έκανε την παραγωγή και αφηγήθηκε το Blacks, Blues, Black!, μια σειρά ντοκιμαντέρ σε δέκα επεισόδια που είχαν ως θέμα την σύνδεση μεταξύ της μπλουζ μουσικής και της αφρικανικής κληρονομιάς των αφροαμερικανών. Έγραψε και αφηγήθηκε επιπλέον την σειρά ντοκιμαντέρ "οι Αφρικανισμοί που υφίστανται ακόμα στις ΗΠΑ" για την Εθνική Εκπαιδευτική Τηλεόραση, τον προάγγελο του PBS. Το 1968 έλαβε έμπνευση κατά την διάρκεια ενός δείπνου με τον Μπάλντουιν, τον καρτουνίστα Jules Feiffer και την σύζυγό του Judy, και με την προτροπή του εκδότη Robert Loomis, έγραψε την πρώτη της αυτοβιογραφία, I Know Why the Caged Bird Sings, η οποία δημοσιεύτηκε το 1969 και της απέφερε διεθνή αναγνώριση και διάκριση.

Το έργο της Αγγέλου Georgia, Georgia, σε παραγωγή μιας σουηδικής εταιρείας κινηματογράφου και με τα γυρίσματα να γίνονταν στην Σουηδία, το πρώτο σενάριο που γράφτηκε από μια μαύρη γυναίκα, κυκλοφόρησε το 1972. Έγραψε επίσης το τραγούδι τίτλων της ταινίας παρόλο που είχε ελάχιστη συμμετοχή στην ταινία. Η Αγγέλου παντρεύτηκε τον Ουαλό ξυλουργό και πρώην σύζυγο της Germaine Greer, Paul du Feu, στο Σαν Φρανσίσκο το 1973. Τα επόμενα δέκα χρόνια, όπως αναφέρει ο Gillespie, "Η Αγγέλου είχε κάνει περισσότερα πράγματα από όσα ήλπιζαν οι περισσότεροι καλλιτέχνες να πετύχουν σε όλη την διάρκεια της ζωής τους". Η Αγγέλου εργάστηκε ως συνθέτρια, γράφοντας στίχους για την τραγουδίστρια Roberta Flack, και συνθέτοντας μουσική για ταινίες. Έγραψε άρθρα, μικρές ιστορίες, σενάρια για την τηλεόραση, ντοκιμαντέρ, αυτοβιογραφίες και ποίηση, έκανε την παραγωγή σε θεατρικά έργα και ήταν επισκέπτρια καθηγήτρια σε αρκετά κολέγια και πανεπιστήμια. Ήταν μια "απρόθυμη ηθοποιός" και ήταν υποψήφια για βραβείο Tony το 1973 για τον ρόλο της στην ταινία Look Away. Ως θεατρική σκηνοθέτης, το 1988 ανέλαβε να ανεβάσει το έργο του Errol John Moon on a Rainbow Shawl στο θέατρο Almeida στο Λονδίνο.

Το 1977 η Αγγέλου εμφανίστηκε στην τηλεοπτική μίνι-σειρά Roots. Έλαβε μια πληθώρα βραβείων κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων πάνω από τριάντα τιμητικών διακρίσεων από κολέγια και πανεπιστήμια όλου του κόσμου. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, η Αγγέλου συνάντησε την Όπρα Γουίνφρεϋ όταν η Γουίνφρεϋ εργαζόταν στην τηλεόραση στην Βαλτιμόρη του Μέριλαντ ; αργότερα η Αγγέλου θα γινόταν η στενή φίλη και μέντορας της Γουίνφρεϋ. Το 1981 η Αγγέλου και ο du Feu χώρισαν. Επέστρεψε στις νότιες ΗΠΑ το 1981 επειδή ένιωθε ότι έπρεπε να συμβιβαστεί με το παρελθόν της εκεί και παρόλο που δεν κατείχε κάποιο πτυχίο, δέχτηκε την θέση της καθηγήτριας στο Τμήμα Αμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Wake Forest στο Winston-Salem της Βόρειας Καρολίνα, όπου ήταν από τους ελάχιστους καθηγητές πλήρους απασχόλησης.[11] Από τη στιγμή εκείνη και έπειτα, θεωρούσε τον εαυτό της ως "μια καθηγήτρια που γράφει". Η Αγγέλου δίδαξε μια ποικιλία από μαθήματα τα οποία αντανακλούσαν τα ενδιαφέροντά της όπως ήταν η φιλοσοφία, η ηθική, η θεολογία, η επιστήμη, το θέατρο και η συγγραφή. Η εφημερίδα The Winston-Salem Journal ανέφερε ότι παρόλο που η Αγγέλου έκανε αρκετούς φίλους στο πανεπιστήμιο, "ποτέ δεν απογοητεύτηκε από την κριτική που της άσκησαν άνθρωποι οι οποίοι θεωρούσαν ότι ήταν περισσότερο μια διασημότητα παρά μια διάνοια". Το τελευταίο μάθημα που δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Wake Forest ήταν το 2011 αλλά σχεδίαζε να διδάξει ακόμα μια φορά στα τέλη του 2014. Η τελευταία της εμφάνιση ως καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο ήταν στα τέλη του 2013. Ξεκινώντας από την δεκαετία του 1990, η Αγγέλου συμμετείχε ενεργά στις διαλέξεις υπό την μορφή ξεναγήσεων, κάτι που συνέχισε μέχρι την ηλικία των 80 ετών.

Το 1993 η Αγγέλου αφηγήθηκε το ποίημα "On the Pulse of Morning" στην ορκωμοσία του Προέδρου Μπιλ Κλίντον και έγινε η πρώτη ποιήτρια που αφηγήθηκε ποίημά της σε τελετή ορκωμοσίας μετά τον Robert Frost στην ορκωμοσία του Προέδρου John F. Kennedy το 1961. Η αφήγησή της οδήγησε σε μεγαλύτερη φήμη και αναγνώριση του προηγούμενου έργου της και επέκτεινε τα ενδιαφέροντά της "πέρα από φυλετικά, οικονομικά και εκπαιδευτικά όρια". Η ηχογράφηση του ποιήματος της χάρισε ένα βραβείο Γκράμμυ. Τον Ιούνιο του 1995, κυκλοφόρησε το "δεύτερο 'δημόσιο' ποίημά της", όπως το αποκάλεσε ο Richard Long, με τον τίτλο "A Brave and Startling Truth", το οποίο μνημόνευε την 50η επέτειο των Ηνωμένων Εθνών.

Η Αγγέλου πέτυχε τον στόχο της και το 1996 σκηνοθέτησε την ταινία Down in the Delta, στην οποία συμμετείχαν οι ηθοποιοί Alfre Woodard και Wesley Snipes. Συνεργάστηκε την ίδια χρονιά με τους καλλιτέχνες Ashford & Simpson στα επτά από τα έντεκα κομμάτια του άλμπουμ τους Been Found. Το άλμπουμ χάρισε στην Αγγέλου τρεις εμφανίσεις στο Billboard. Το 2000 δημιούργησε μια πετυχημένη συλλογή προϊόντων για την Hallmark, συμπεριλαμβανομένων των ευχετήριων καρτών και διακοσμητικών αντικειμένων για το σπίτι. Απάντησε στους κριτικούς οι οποίοι την κατηγόρησαν πως έγινε υπερβολική εμπορική αναφέροντας ότι "η εταιρεία διατήρησε τον ρόλο της ως 'η ποιήτρια του λαού' ". Πάνω από τρίαντα χρόνια αργότερα, η Αγγέλου ξεκίνησε να γράφει την ιστορία της ζωής της και το 2002 ολοκλήρωσε την έκτη αυτοβιογραφία της A Song Flung Up to Heaven.

Η Αγγέλου οργάνωσε μια εκστρατεία για το Δημοκρατικό Κόμμα στις προεδρικές εκλογές του 2008, δίνοντας δημόσια υποστήριξη στην Χίλαρυ Κλίντον. Στο πρώτο ντιμπέιτ στην Βόρεια Καρολίνα, η εκστρατεία της Κλίντον εξέδωσε διαφημίσεις όπου φιγουράριζε ένα απόσπασμα της Αγγέλου. Οι διαφημίσεις αυτές αποτελούσαν μέρος της προσπάθειας της Κλίντον να υποστηρίξει την μαύρη κοινότητα ; ωστόσο ο Ομπάμα κέρδισε στη Βόρεια Καρολίνα με 29 επιπλέον ψήφους και λαμβάνοντας το 80% των ψήφων των μαύρων. Όταν η εκστρατεία της Κλίντον ολοκληρώθηκε, η Αγγέλου υποστήριξε τον Μπαράκ Ομπάμα ο οποίος κέρδισε στις εκλογές και έγινε ο πρώτος αφρο-αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ. Η ίδια ανέφερε "Μεγαλώνουμε πέρα από τα στερεότυπα των ρατσισμού και του σεξισμού".

Στα τέλη του 2010, η Αγγέλου δώρισε τα προσωπικά της έγγραφα και αναμνηστικά της καριέρας της στο Schomburg Center για την Έρευνα πάνω στον Πολιτισμό των Μαύρων στο Χάρλεμ. Αποτελούνταν από περισσότερα από 340 κουτιά με έγγραφα τα οποία περιλάμβαναν τις χειρόγραφες σημειώσεις της για το βιβλίο I Know Why the Caged Bird Sings[δ], ένα τηλεγράφημα του 1982 από τον Coretta Scott King, μηνύματα θαυμαστών αλλά και προσωπική και επαγγελματική αλληλογραφία από συναδέλφους της όπως ο εκδότης της Robert Loomis.

Το 2013, σε ηλικία 85 ετών, η Αγγέλου κυκλοφόρησε την έβδομη αυτοβιογραφία της σειράς, με τίτλο Mom & Me & Mom, η οποία επικεντρώνεται στην σχέση με την μητέρα της.

To 2014, λίγο πριν το θάνατό της, κυκλοφόρησε ένα μουσικό αφιέρωμα στην ποίηση της Μάγιας Αγγέλου, με τίτλο Caged Bird Songs. Πρόκειται για απαγγελίες τις ποιήτριας, με μουσική επένδυση σε ύφος χιπ χοπ και τζαζ, σε παραγωγή των Σων Ριβέρα (Shawn Rivera) και RoccStar (Leon "Roccstar" Youngblood Jr.).[ε]

Η Μάγια Αγγέλου έλαβε δημόσιες θέσεις, όπως στη Bicentennial Commission,[ζ] όπου διορίστηκε από τον πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ τo 1970, στην Commission for International Woman of the Year, όπου διορίστηκε από τον πρόεδρο Τζίμυ Κάρτερ και πολλές τιμητικές βραβεύσεις και διακρίσεις[2].

To 1993 απήγγηλε το ποίημα "On the Pulse of the Morning" κατά την τελετή ανάληψης της Προεδρίας των ΗΠΑ από τον Μπιλ Κλίντον και το 2000 έλαβε, για τη συνολική προσφορά της στην ποίηση το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών ( National Medal of Arts). Συνέθεσε, επιπλέον, το ποίημα "Amazing Peace" για την τελετή φωτισμού του χριστουγεννιάτικου δέντρου του Λευκού Οίκου το 2005. Το 2010 η Μάγια Αγγέλου έλαβε από τον πρόεδρο Ομπάμα το Μετάλιο της Ελευθερίας ( Presidential Medal of Freedom), την ύψιστη πολιτική διάκριση που προβλέπεται από το αμερικανικό κράτος.[12] Στις 7 Απριλίου 2015 η αμερικανική ταχυδρομική υπηρεσία ( United States Postal Service - USPS) κυκλοφόρησε προς τιμήν της ειδικό γραμματόσημο, στη σειρά Forever.[14] Τις απονεμήθηκε τρεις φορές το Βραβείο Γκράμι για Μη Μουσικό Άλμπουμ - Προφορικού Λόγου (Best Spoken Word οr Non-Musical Album).[15]

Η Μάγια Αγγέλου είχε ανακηρυχτεί, κατά τη διάρκεια της ζωής της, "επίτιμη διδάκτωρ" πάνω από πενήντα φορές.[12]

Η Αγγέλου πέθανε το πρωί της 28ης Μαΐου 2014. Την βρήκε η νοσοκόμα της. Παρόλο που η Αγγέλου είχε δημοσιοποιήσει την άσχημη κατάσταση της υγείας της και είχε ακυρώσει προγραμματισμένες εμφανίσεις της, εργαζόταν πάνω σε ένα καινούριο βιβλίο, μια αυτοβιογραφία με θέμα τις εμπειρίες της με τους εθνικούς και παγκόσμιους ηγέτες. Κατά την τελετή βράβευσής της στο Wake Forest University, ο γιος της Guy Johnson ανέφερε ότι παρόλο που η Αγγέλου είχε έναν συνεχή πόνο εξαιτίας της καριέρας της ως χορεύτριας, έγραψε τέσσερα βιβλία στα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής της.

Αφιερώματα και συλλυπητήρια μηνύματα στην Αγγέλου αποδόθηκαν από καλλιτέχνες και παγκόσμιους ηγέτες, συμπεριλαμβανομένων των Μπιλ Κλίντον και Μπαράκ Ομπάμα, του οποίου η αδερφή πήρε το όνομα της Αγγέλου. Ο Harold Augenbraum, από το Εθνικό Ίδρυμα Βιβλίου, δήλωσε ότι "η κληρονομιά της Αγγέλου είναι αυτή που οι συγγραφείς και οι αναγνώστες σε όλο τον κόσμο μπορούν να θαυμάσουν και να εμπνευστούν". Την πρώτη εβδομάδα μετά τον θάνατο της Αγγέλου, το βιβλίο I Know Why the Caged Bird Sings ανέβηκε στο νούμερο 1 στην λίστα με τα μπεστ-σέλερ στο Amazon.com

Στις 2014-05-29, η εκκλησία Mount Zion Baptist στο Winston-Salem, στην οποία η Αγγέλου ήταν μέλος για 30 χρόνια, πραγματοποίησε ένα δημόσιο μνημόσυνο για να τιμήσει την Αγγέλου. Στις 7 Ιουνίου 2014, ένα ιδιωτικό μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στο Παρεκκλήσι Wait Chapel στην πανεπιστημιούπολη του Wake Forest University. Το μνημόσυνο ήταν σε ζωντανή μετάδοση στους τοπικούς σταθμούς του Winston-Salem και προβλήθηκε ζωντανά στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου. Ομιλία έβγαλαν ο γιος της, η Όπρα Γουίνφρεϊ, η Μισέλ Ομπάμα και ο Μπιλ Κλίντον. Στις 15 Ιουνίου 2014, ένα μνημόσυνο πραγματοποιήθηκε στην εκκλησία Glide Memorial στο Σαν Φρανσίσκο, όπου η Αγγέλου ήταν μέλος για πολλά χρόνια.

Το 2015 ένα γραμματόσημο των ταχυδρομείων των ΗΠΑ κυκλοφόρησε προς τιμήν της Μάγια Αγγέλου με το απόσπασμα της Joan Walsh Anglund "Ένα πουλί δεν τραγουδά επειδή έχει μια απάντηση, τραγουδά επειδή έχει ένα τραγούδι", παρόλο που το γραμματόσημο λανθασμένα αποδίδει το απόσπασμα στην Αγγέλου. Το εν λόγω απόσπασμα προέρχεται από την συλλογή ποιημάτων της Anglund A Cup of Sun (1967).

Η Αγγέλου έγραψε συνολικά επτά αυτοβιογραφίες. Σύμφωνα με την Mary Jane Lupton, η τρίτη αυτοβιογραφία της Αγγέλου Singin' and Swingin' and Gettin' Merry Like Christmas σημάδεψε την πρώτη φορά που μια αρκετά γνωστή αφροαμερικανίδα αυτοβιογράφος είχε γράψει έναν τρίτο τόμο για την ζωή της. Τα βιβλία της "εκτείνονται στον χρόνο και τον τόπο", από το Αρκάνσας μέχρι την Αφρική και πίσω στις ΗΠΑ, και λαμβάνουν χώρα από την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι την δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Κυκλοφόρησε την έβδομη αυτοβιογραφία της Mom & Me & Mom το 2013, σε ηλικία 85 ετών. Οι κριτικοί τείνουν να ασκούν κριτική στις επόμενες αυτοβιογραφίες της Αγγέλου "με βάση την πρώτη", με το Caged Bird να λαμβάνει τους μεγαλύτερους επαίνους. Η Αγγέλου έγραψε πέντε συλλογές από μελέτες, τις οποίες ο συγγραφέας Hilton Als αποκάλεσε τα "βιβλία σοφίας" της. Η Αγγέλου εμπιστεύτηκε τον ίδιο εκδότη στην συγγραφική της καριέρα, τον Robert Loomis, των εκδόσεων Random House ; ο τελευταίος συνταξιοδοτήθηκε το 2011. Η Αγγέλου είπε για τον Loomis: "Έχουμε μια σχέση που είναι σχεδόν μεταξύ διασήμων ανάμεσα στους εκδότες".

Η μεγάλη και εντατική καριέρα της Αγγέλου περιλάμβανε επίσης ποίηση, θέατρο, σενάρια για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο, σκηνοθεσία και υποκριτική. Υπήρξε μια παραγωγική ποιήτρια ; ο τόμος Just Give Me a Cool Drink of Water 'fore I Diiie (1971) ήταν υποψήφιος για βραβείο Πούλιτζερ και επιλέχθηκε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον για να αφηγηθεί το ποίημά της "On the Pulse of Morning" στην ορκωμοσία του το 1993.

Η πετυχημένη υποκριτική καριέρα της Αγγέλου περιλάμβανε πλήθος παραστάσεων, ταινιών και τηλεοπτικών προγραμμάτων, συμπεριλαμβανομένης της εμφάνισής της στην μίνι-σειρά Ρίζες[3][4] το 1977. Το σενάριό της, Georgia, Georgia (1972), ήταν το πρώτο αυθεντικό σενάριο μιας μαύρης γυναίκας στο οποίο έγινε η παραγωγή για τον κινηματογράφο και η ίδια ήταν η πρώτη αφροαμερικανίδα γυναίκα που σκηνοθέτησε την ταινία Down in the Delta το 1998.

Χρονολογία των αυτοβιογραφιών Επεξεργασία

I Know Why the Caged Bird Sings (1969): Up to 1944 (age 17)

Gather Together in My Name (1974): 1944-48

Singin' and Swingin' and Gettin' Merry Like Christmas (1976): 1949-55

The Heart of a Woman (1981): 1957-62

All God's Children Need Traveling Shoes (1986): 1962-65

A Song Flung Up to Heaven (2002): 1965-68

Mom & Me & Mom (2013): overview

Η Αγγέλου, αν και είναι περισσότερο γνωστή για τις επτά αυτοβιογραφίες της, ωστόσο υπήρξε μια παραγωγική και πετυχημένη ποιήτρια. Την αποκάλεσαν "η βραβευμένη μαύρη γυναίκα ποιήτρια" και τα ποιήματά της θεωρούνται οι ύμνοι των αφροαμερικανών. Η Αγγέλου σπούδασε και ξεκίνησε να γράφει ποίηση από μικρή ηλικία, ενώ χρησιμοποίησε την ποίηση και άλλα λογοτεχνικά είδη για να αντιμετωπίσει τον βιασμό που υπέστη σε νεαρή ηλικία, όπως περιγράφεται στο Caged Bird. Σύμφωνα με την Yasmin DeGout, η λογοτεχνία επηρέασε τις ευαισθησίες της Αγγέλου για να γίνει η ποιήτρια και συγγραφέας που κατέληξε να γίνει, ειδικότερα τον "απελευθερωμένο λόγο ο οποίος θα εξελισσόταν στον ατομικό της ποιητικό λόγο"

Πολλοί κριτικοί της λογοτεχνίας θεωρούν τις αυτοβιογραφίες της Αγγέλου περισσότερο σημαντικές από την ποίησή της. Παρόλο που όλα τα βιβλία της έχουν γίνει μπεστ-σέλλερ, η ποίησή της δεν γίνεται αντιληπτή στον ίδιο σημαντικό βαθμό όπως η πρόζα της και δεν έχει μελετηθεί αρκετά. Τα ποιήματά της ήταν περισσότερο ενδιαφέροντα όταν τα αφηγούνταν και πολλοί κριτικοί έδωσαν έμφαση στην δημόσια μορφή της ποίησής της. Η έλλειψη κριτικής αναγνώρισης της Αγγέλου έχει αποδοθεί τόσο στην δημόσια φύση των ποιημάτων της και στην επιτυχία της Αγγέλου αλλά και στο γεγονός ότι οι κριτικοί προτιμούν την ποίηση ως μια γραπτή μορφή και όχι ως μια προφορική αφηγηματική μορφή. Η Zofia Burr καταδίκασε τους κριτικούς του έργου της Αγγέλου για το ότι δεν έλαβαν υπόψη τους υψηλότερους σκοπούς των γραπτών της Αγγέλου : "να είσαι αντικειμενικός αντί για προσωπικός, να είσαι αυθεντικός αντί για εξομολογητικός".

Η χρήση αφηγηματικών τεχνικών όπως ο διάλογος και η ανάπτυξη του θέματος, του σκηνικού, της πλοκής και της γλώσσας έχει οδηγήσει συχνά τους κριτικούς να θεωρούν τα βιβλία της ως αυτοβιογραφικά μυθιστορήματα. Η Αγγέλου έκανε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την κοινή δομή της αυτοβιογραφίας μέσω της κριτικής, της αλλαγής και της επέκτασης του θέματος. Η Mary Jane Lupton υποστηρίζει ότι όλες οι αυτοβιογραφίες της Αγγέλου συμμορφώνονται με την βασική μορφή αυτού του λογοτεχνικού είδους : είναι γραμμένες από έναν μόνο συγγραφέα, είναι σε χρονολογική σειρά και και περιλαμβάνουν τα στοιχεία του χαρακτήρα και του θέματος. Η Αγγέλου αναγνωρίζει ότι υπάρχουν αφηγηματικά στοιχεία στα βιβλία της ; η Lupton αναφέρει ότι η Αγγέλου συνήθιζε να "απομακρύνεται από την συμβατική μορφή της αυτοβιογραφίας ως αλήθειας", η οποία παραλληλίζει τις συμβάσεις αρκετών αφροαμερικανικών αυτοβιογραφιών που γράφτηκαν καθ'όλη την πολιτική ιστορία των ΗΠΑ, όταν τόσο η Lupton όσο και ο αφρο-αμερικανός Crispin Sartwell υποστηρίζουν ότι η αλήθεια λογοκρίθηκε από την ανάγκη για αυτοπροστασία. Ο Lyman B. Hagen τοποθετεί την Αγγέλου στην μεγάλη λιστα των αφροαμερικανών αυτοβιογράφων αλλά ισχυρίζεται ότι η Αγγέλου δημιούργησε μια μοναδική ερμηνεία της μορφής της αυτοβιογραφίας.

1. ↑ "Maya Angelou Wins Best Spoken Word οr Non-Musical Album" (βίντεο). Grammy.com. 2014.

2. ↑ 2,0 2,1

3. ↑ Μαργαρίτα Πουρνάρα (2014-05-29). . 3,0 "Μάγια Αγγέλου, μια ζωή γεμάτη τρομερές εμπειρίες". Η Καθημερινή http://www.kathimerini.gr/769280/article/proswpa/proskhnio/magia-aggeloy-mia-zwh-gemath-tromeres-empeiries.3,1

4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4

5. ↑ 5,0 "Έφυγε η Μάγια Αγγέλου". Real.gr. 29 Μαΐου 2014. 5,1

6. ↑

7. ↑

8. ↑ "Έφυγε από τη ζωή η κορυφαία ποιήτρια Μάγια Αγγέλου". ΣΚΑΪ. 28 Μαΐου 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 30 Σεπτεμβρίου 2014.

9. ↑

10. ↑ 10,0 10,1

11. ↑ "Legendary author Maya Angelou dies at age 86". CNN. 2014-05-29.

12. ↑ 12,0 12,1 12,2

13. ↑ "Cage Bird Songs". Smooch Music Inc. 2014. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 27 Μαρτίου 2016.

14. ↑

15. ↑

Angelou, Maya (1969). I Know Why the Caged Bird Sings. New York: Random House. ISBN 978-0-375-50789-2

Angelou, Maya (1993). Wouldn't Take Nothing for My Journey Now. New York: Random House. ISBN 978-0-394-22363-6

Angelou, Maya (2008). Letter to My Daughter. New York: Random House. ISBN 978-0-8129-8003-5

Braxton, Joanne M., ed. (1999). Maya Angelou's I Know Why the Caged Bird Sings: A Casebook. New York: Oxford Press. ISBN 978-0-19-511606-9

Braxton, Joanne M. "Symbolic Geography and Psychic Landscapes: A Conversation with Maya Angelou", pp. 3-20

Tate, Claudia. "Maya Angelou: An Interview", pp. 149-158

Burr, Zofia (2002). Of Women, Poetry, and Power: Strategies of Address in Dickinson, Miles, Brooks, Lorde, and Angelou. Urbana, Illinois: University of Illinois Press. ISBN 978-0-252-02769-7

DeGout, Yasmin Y. (2009). "The Poetry of Maya Angelou: Liberation Ideology and Technique". In Bloom's Modern Critical Views-Maya Angelou, Harold Bloom, ed. New York: Infobase Publishing, pp. 121-132. ISBN 978-1-60413-177-2

Gillespie, Marcia Ann, Rosa Johnson Butler, and Richard A. Long. (2008). Maya Angelou: A Glorious Celebration. New York: Random House. ISBN 978-0-385-51108-7

Hagen, Lyman B. (1997). Heart of a Woman, Mind of a Writer, and Soul of a Poet: A Critical Analysis of the Writings of Maya Angelou. Lanham, Maryland: University Press. ISBN 978-0-7618-0621-9

Lauret, Maria (1994). Liberating Literature: Feminist Fiction in America. New York: Routledge Press. ISBN 978-0-415-06515-3

Long, Richard (2005). "Maya Angelou". Smithsonian 36, (8): pp. 84-85

Lupton, Mary Jane (1998). Maya Angelou: A Critical Companion. Westport, Connecticut: Greenwood Press. ISBN 978-0-313-30325-8

McWhorter, John (2002). "Saint Maya." The New Republic 226, (19): pp. 35-41.

O'Neale, Sondra (1984). "Reconstruction of the Composite Self: New Images of Black Women in Maya Angelou's Continuing Autobiography", in Black Women Writers (1950-1980): A Critical Evaluation, Mari Evans, ed. Garden City, N.Y: Doubleday. ISBN 978-0-385-17124-3

Toppman, Lawrence (1989). "Maya Angelou: The Serene Spirit of a Survivor", in Conversations with Maya Angelou, Jeffrey M. Elliot, ed. Jackson, Mississippi: University Press. ISBN 978-0-87805-362-9

Walker, Pierre A. (October 1995). "Racial Protest, Identity, Words, and Form in Maya Angelou's I Know Why the Caged Bird Sings". College Literature 22, (3): pp. 91-108.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάγια Αγγέλου - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας Η Μάγια Αγγέλου ( αγγλικά: Maya Angelou·[α] πραγματικό όνομα: Marguerite Annie Johnson, 4 Απριλίου 1928 - 28 Μαΐου 2014)[2] ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια, τραγουδίστρια, πεζογράφος, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των πολιτών και καθηγήτρια πανεπιστημίου. Κυκλοφόρησε επτά αυτοβιογραφίες, τρεις μελέτες, αρκετές ποιητικές συλλογές καθώς και μια λίστα από θεατρικές παραστάσεις, ταινίες και τηλεοπτικά προγράμματα μέσα σε 50 χρόνια.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
CSIi - Cyber Security International Institute

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Εγκληματολογίας
500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275 εκατομμύρια παιδιά σ' όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους τα σπίτια. Ενώ η οικογένεια πρέπει να είναι το φυσικό περιβάλλον για την προστασία των παιδιών, το σπίτι μπορεί επίσης να είναι ένας τόπος όπου τα παιδιά δοκιμάζουν τη βία υπό μορφή πειθαρχίας.

Κύριες Μορφές Κακοποίησης Παιδιών:

ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ : Αφορά κάθε φυσική / σωματική βλάβη που υφίσταται ένα παιδί η οποία δεν οφείλεται σε ατύχημα. Μπορεί να είναι οποιοδήποτε χτύπημα (με το χέρι, με ξύλο, με ζώνη ή άλλο αντικείμενο) γροθιά, κλωτσιά, τράνταγμα, πέταγμα, μαχαίρωμα, πνίξιμο, κάψιμο ή δάγκωμα του παιδιού, ή κάθε πράξη που οδηγεί σε φυσικό τραυματισμό του παιδιού. Μπορεί να πρόκειται για μικρές μελανιές, σοβαρά κατάγματα ακόμη και θάνατο. Κάθε τραυματισμός θεωρείται κακοποίηση ανεξάρτητα από το εάν υπήρχε σκοπός να πληγωθεί το παιδί.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ / ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ :Η πιθανότητα της σωματικής κακοποίησης πρέπει να τίθεται όταν το παιδί: Έχει ανεξήγητες μελανιές, δαγκωματιές, εγκαύματα, κατάγματα, ή μαυρισμένα μάτια. Έχει μώλωπες σε αποδρομή ή άλλα αξιοσημείωτα σημάδια μετά από μια απουσία από το σχολείο. Φαίνεται να φοβάται τους γονείς του και διαμαρτύρεται ή κλαίει όταν πλησιάζει η ώρα της επιστροφής στο σπίτι. "Μαζεύεται" όταν το πλησιάζουν ενήλικες. Αναφέρει ότι τραυματίστηκε από κάποιον ενήλικα που το φροντίζει ή τους γονείς του.

ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ :Η σεξουαλική κακοποίηση είναι μέρος όλων των ορισμών παιδικής κακοποίησης. Περιλαμβάνει πράξεις ενός γονιού ή ενήλικου που φροντίζει το παιδί, οποιουδήποτε τύπου επαφή ενός ενηλίκου με ένα παιδί με στόχο τη σεξουαλική ικανοποίηση του ενηλίκου, ο οποίος έχει πάντα την αποκλειστική ευθύνη γιατί τα παιδιά δεν είναι δυνατόν να συγκατατεθούν σε οποιαδήποτε τέτοια ενέργεια. Τέτοιες ενέργειες είναι η θωπεία (χάιδεμα) στα γεννητικά όργανα ενός παιδιού, η διείσδυση με οποιονδήποτε τρόπο στο στόμα, τα γεννητικά όργανα ή τον πρωκτό του παιδιού, ο αιμομικτικός βιασμός, ο σοδομισμός, η παιδεραστία, η έκθεση γυμνών μερών του σώματος - προσβολή της δημοσίας αιδούς. Περιλαμβάνει τέλος το βιασμό, την ασέλγεια , την παρενόχληση και κάθε μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης των παιδιών.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ / ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ :Η πιθανότητα της σεξουαλικής κακοποίησης πρέπει να τίθεται όταν το παιδί: Δυσκολεύεται να περπατήσει ή να καθίσει. Ξαφνικά αρνείται να αλλάξει για το μάθημα της γυμναστικής ή να συμμετάσχει σε φυσικές δραστηριότητες. Αναφέρει εφιάλτες ή νυχτερινή ενούρηση. Παρουσιάζει αιφνίδια μεταβολή της όρεξης. Επιδεικνύει αλλόκοτη, εξεζητημένη, ή ασυνήθιστη σεξουαλική επίγνωση ή συμπεριφορά.

ΠΑΡΑΜΕΛΗΣΗ :Ορίζεται ως η αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών του παιδιού. Μπορεί να είναι: Φυσική (στέρηση επαρκούς τροφής, ρουχισμού, καταφυγίου, επίβλεψης ή ιατρικής φροντίδας) η οποία μπορεί να οφείλεται σε οικονομική ανέχεια ή να μην υπάρχει προφανές οικονομικό πρόβλημα. Η δεύτερη περίπτωση αποτελεί σαφή παραμέληση. Ιατρική (αδυναμία παροχής απαραίτητης φροντίδας για τη σωματική και την ψυχική υγεία). Εκπαιδευτική (αδυναμία παροχής εκπαίδευσης / μόρφωσης ή κάλυψης ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών). Συναισθηματική (αδιαφορία για τις συναισθηματικές ανάγκες ενός παιδιού όπως η αγάπη, η ασφάλεια και το αίσθημα αξίας, αδυναμία παροχής ψυχολογικής φροντίδας, ή για συνήθειες όπως η χρήση οινοπνεύματος ή άλλων ουσιών).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ / ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ: Η πιθανότητα της παραμέλησης πρέπει να τίθεται όταν το παιδί: Απουσιάζει συχνά από το σχολείο. Ζητιανεύει ή κλέβει φαγητό ή χρήματα. Δεν τυγχάνει της απαραίτητης ιατρικής ή οδοντιατρικής φροντίδας, εμβολιασμών, ή γυαλιών οράσεως. Είναι συνεχώς βρώμικο και δύσοσμο. Δεν έχει αρκετά ρούχα κατάλληλα για τις καιρικές συνθήκες. Κάνει χρήση οινοπνεύματος ή άλλων ουσιών (ναρκωτικών). Δηλώνει ότι δεν υπάρχει κάποιος στο σπίτι για να το φροντίσει.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ :Σημαίνει κάθε "τραυματισμό της ψυχολογικής υπόστασης και της συναισθηματικής σταθερότητας του παιδιού όπως αυτός τεκμηριώνεται από μια εμφανή και ουσιαστική αλλαγή στη συμπεριφορά, τη συναισθηματική ανταπόκριση, ή την επίγνωση" ή ο οποίος φαίνεται / εκδηλώνεται ως "άγχος, κατάθλιψη, απόσυρση ή επιθετική συμπεριφορά).

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ / ΥΠΟΠΤΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ: Η πιθανότητα συναισθηματικής κακομεταχείρισης πρέπει να τίθεται όταν το παιδί: Εκδηλώνει ακραίες συμπεριφορές, όπως υπερβολικά υποχωρητική ή απαιτητική συμπεριφορά, υπερβολική παθητικότητα, ή επιθετικότητα. Εκδηλώνει συμπεριφορές "μεγαλίστικες" (κάνει το "γονιό" σε άλλα παιδιά) ή "παιδιαρίστικες" (ρυθμικές κινήσεις ή χτύπημα του κεφαλιού). Παρουσιάζει καθυστέρηση της σωματικής ή της συναισθηματικής του ανάπτυξης. Έχει κάνει απόπειρα αυτοκτονίας. Αναφέρει έλλειψη συνδέσμου με τους γονείς/ το γονιό.

The following two tabs change content below.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Κέλλυ Ιωάννου

# data[].attributes.attachment_link.title
Μορφές βίας και κακοποίησης παιδιών - CSIi - Cyber Security International Institute

# data[].attributes.attachment_link.description
Μεταπτυχιακή Φοιτήτρια Εγκληματολογίας 500 εκατομμύρια μέχρι και 1,5 δισεκατομμύριο παιδιά πέφτουν θύματα βίας κάθε χρόνο. Επίσης εκτιμάται ότι κάθε χρόνο τουλάχιστον 275 εκατομμύρια παιδιά σ' όλο τον κόσμο, βιώνουν τη βία μέσα στα ίδια τους τα σπίτια.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΒΟΥΛΓΑΡΕΛΗ

# data[].attributes.attachment_link.title
«Δεν είναι απλά μια ιστορία, είναι ομολογία»: Η συγκλονιστική διαφήμιση της DUO για τον βιασμό

# data[].attributes.attachment_link.description
Η νέα διαφήμιση της DUO στέλνει ένα δυνατό και ηχηρό μήνυμα μέσα από ένα σύντομο και επίκαιρο όσο ποτέ σποτ. | MY BEST | BOVARY | DUO, διαφήμιση, άνδρες, βιασμός

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Τι καθιστά μια σχέση υγιή και τι όχι; Αυτό που αποτελεί οπωσδήποτε εμπόδιο στη δημιουργία μιας καλής συντροφικής σχέσης είναι η ύπαρξη ψυχολογικής βίας. Κι επειδή η ψυχολογική βία δεν είναι χειροπιαστή, όπως η φυσική, είναι δύσκολο πολλές φορές να τη διακρίνουμε.

Χρειάζεται όμως να αποσαφηνίσουμε τη διαφορά μεταξύ βίας και σύγκρουσης. Στη σύγκρουση ο καθένας αναγνωρίζει τον άλλον ως ισότιμο και διατηρεί την ταυτότητά του, δίχως αυτό να σημαίνει ότι οι συχνές, έντονες κι εξουθενωτικές συγκρούσεις δεν επιβαρύνουν ψυχικά τους συντρόφους. Στη βία, από την άλλη, υπάρχει ασυμμετρία και κυριαρχία του ενός στον άλλον, με τέτοιο τρόπο που ο άλλος θεωρείται αντικείμενο.

Τι είναι όμως η Ψυχολογική Βία;

Ψυχολογική Βία είναι η συμπεριφορά που αποσκοπεί στην περιφρόνηση του άλλου, με στόχο την αποδυνάμωση και υποταγή του, τον έλεγχο και τη διατήρηση της εξουσίας. Χρειάζεται να τονίσουμε ότι κάθε βία είναι πρώτα ψυχολογική και οι συνέπειές της είναι σοβαρότερες, ακόμη κι από τη φυσική βία. Από την άλλη δε νοείται φυσική βία χωρίς την ψυχολογική.

Τα χαρακτηριστικά της Ψυχολογικής Βίας είναι συνήθως τα εξής:

Ο Έλεγχος στη ζωή του άλλου, με την έννοια της κακόβουλης κυριαρχίας κι εξουσίας επάνω του.

Η Απομόνωση από την οικογένεια, τους φίλους, την εργασία, την κοινωνική ζωή. Η απομόνωση είναι αποτέλεσμα της ψυχολογικής κακοποίησης, αλλά κι ένας τρόπος διατήρησης της εξουσίας και του ελέγχου, καθώς το απομονωμένο άτομο θα αναζητήσει δυσκολότερα υποστήριξη.

Η Παθολογική ζήλια, η οποία αποτελεί ένα ακόμη είδος ελέγχου. Εκδηλώνεται με τη μορφή συνεχούς καχυποψίας, αστήρικτης απόδοσης προθέσεων και τάσης για ολοκληρωτική κατοχή.

Η Υποτίμηση για τις διανοητικές ικανότητες, τη συμπεριφορά, την εμφάνιση, τη σεξουαλικότητα, την πατρική οικογένεια, το γονεϊκό ρόλο κ.λπ. Μέσω της περιφρονητικής στάσης και των προσβολών, επιδιώκεται να θιγεί η αυτοεκτίμηση του άλλου.

Οι Ταπεινώσεις του άλλου και η παντελής έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπό του. Πολλές φορές οι ταπεινώσεις είναι σεξουαλικού περιεχομένου - συχνότερα από τον άντρα προς τη γυναίκα - και προκαλούν ντροπή, η οποία εμποδίζει το άτομο να μιλήσει για αυτές και να αναζητήσει στήριξη.

Οι Πράξεις εκφοβισμού, π.χ. εκτόνωση σε αντικείμενα, επικίνδυνη οδήγηση με μεγάλη ταχύτητα - ως επίδειξη δύναμης ή άσκηση έμμεσης βίας.

Οι Απειλές για άσκηση σωματικής βίας ή για θέματα που είναι σημαντικά ή ευαίσθητα για τον άλλον.

Η Αδιαφορία στο αίτημα για τρυφερότητα κι η εκδήλωση απόρριψης ή περιφρόνησης.

Η Άρνηση της άμεσης επικοινωνίας. Σε αυτή την περίπτωση το άτομο που ασκεί βία αρνείται το διάλογο, αποφεύγει να απαντήσει σε άμεσες ερωτήσεις και καταφεύγει σε υπονοούμενα, πικρόχολους υπαινιγμούς, ψέματα ή διπλά μηνύματα που μπερδεύουν τον άλλον.

Άλλες μορφές ψυχολογικής βίας

Η Οικονομική πίεση, που παίρνει τη μορφή συστηματικού ελέγχου όλων των εσόδων κι εξόδων, είτε όταν ο ένας σύντροφος εξαρτάται οικονομικά από τον άλλον, είτε όταν είναι αυτάρκης, είτε όταν έχει μεγαλύτερο εισόδημα.

Το Stalking, που είναι η άσκηση πίεσης στη φάση του χωρισμού, όπως ο έλεγχος των κινήσεων, η συχνή παρακολούθηση στο δρόμο, έξω από το σπίτι ή τη δουλειά, η τηλεφωνική παρενόχληση, κ.λπ.

Η ψυχολογική βία κορυφώνεται στη φάση του χωρισμού. Τα διαζύγια, σε αυτή την περίπτωση είναι βίαια, με πολύ χρονοβόρες διαδικασίες, και στόχο την αποδυνάμωση του άλλου.

Στην αρχή ο πιο "αδύναμος" υπακούει για να ευχαριστήσει τον άλλον ή να αποφύγει τη σύγκρουση, την οποία συνήθως δεν αντέχει. Στην προσπάθειά του να διατηρήσει τη σχέση, μπορεί να εκθέτει περαιτέρω τις αδυναμίες του, τις οποίες ο "δυνατός" χρησιμοποιεί εναντίον του, καθιστώντας τον υπεύθυνο για ό,τι συμβαίνει.
Συχνά είναι αδύνατο να προβλέψει τι θα προκαλέσει την έκρηξη του συντρόφου του και βρίσκεται σε μια διαρκή επιφυλακή, η οποία του προκαλεί μεγάλο στρες και φόβο.

Προκειμένου να μη χάσει το σύντροφό του ή τη σχέση συμμορφώνεται, χάνει την ικανότητά του να αμυνθεί και την κριτική του σκέψη. Οι αντιστάσεις του μειώνονται, σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πια να αντιδράσει και καταλήγει να είναι αντικείμενο.
Οπωσδήποτε στόχος είναι ο κάθε σύντροφος να δει τα δικά του θέματα - για ποιους λόγους δηλαδή ο "δυνατότερος" έχει ανάγκη να ελέγχει υπερβολικά και να κακομεταχειρίζεται το σύντροφό του και για ποιους λόγους ο πιο "αδύναμος" επιτρέπει στο σύντροφό του την άσκηση ψυχολογικής βίας και τελικά θυματοποιείται.

Η έκθεση σε συνθήκες ψυχολογικής βίας προκαλούν συνήθως έντονα συμπτώματα στρες, άγχους, φόβου και ντροπής που μπορούν να οδηγήσουν ακόμη και σε σοβαρή μορφή κατάθλιψης. Το άτομο που υφίσταται τη βία είναι πιθανό να έχει βιώσει και στην οικογένειά του αντίστοιχες τραυματικές καταστάσεις ή για κάποιους λόγους να μην έχει σαφή αίσθηση της αξίας του και των ορίων που χρειάζεται να θέσει στους άλλους.

Από την άλλη, το άτομο που ασκεί βία έχει συνήθως στοιχεία ναρκισσιστικά κι έλλειψη ενσυναίσθησης ή κι αντίστοιχα η βίαιη συμπεριφορά αποτελεί έναν οικείο τρόπο αλληλεπίδρασης, εξαιτίας οικογενειακών βιωμάτων.
Επειδή όμως η ανθρώπινη φύση δεν είναι πάντα τόσο ξεκάθαρα διαχωρισμένη, δεν είναι σπάνιο ο ίδιος άνθρωπος να λειτουργεί και ως "θύτης" και ως "θύμα", στην ίδια σχέση, παίρνοντας ακραίες θέσεις, ανάλογα με την περίσταση. Οι άνθρωποι αυτοί είναι πιθανό να προσέλθουν για θεραπεία.

Ο σύντροφος που λειτουργεί αποκλειστικά ως "θύτης" σπάνια θα απευθυνθεί σε κάποιον ψυχολόγο ή επαγγελματία ψυχικής υγείας , προκειμένου να αναζητήσει τους λόγους της συμπεριφοράς του, και τελικά να την αλλάξει. Κι αν προσέλθει για θεραπεία, συνήθως το αρχικό του αίτημα θα είναι άλλο κι όχι η βίαιη στάση του.
Έτσι το άτομο που υφίσταται βία χρειάζεται να ενδυναμωθεί, προκειμένου να βγει από τη θέση του θύματος.
Αυτό δεν είναι εύκολο πολλές φορές, καθώς ενδέχεται να βρίσκεται για πολύ καιρό σε αυτή τη θέση και να έχει υποστεί ισχυρό πλήγμα στην αυτοεκτίμησή του.

Όπως και να έχει, είναι σημαντικό να αναγνωρίσει ότι βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση και - λαμβάνοντας βοήθεια - να αλλάξει τη θέση στην οποία έχει περιέλθει. Είναι μια προσπάθεια που είναι σημαντικό να κάνουν και οι δύο σύντροφοι, αν επιθυμούν να διατηρήσουν τη σχέση ή να σχετιστούν υγιώς. Καθώς όμως οι επιπτώσεις είναι σοβαρότερες για αυτόν που υφίσταται τη βία, χρειάζεται να λάβει εκείνος την πρωτοβουλία να μπει σε μια διαδικασία ψυχοθεραπείας, προκειμένου να σταματήσει να δέχεται κακοποίηση και να ζήσει απαλλαγμένος από τη βία.

1. Hirigoyen, M. F. (2000). Ηθική παρενόχληση: Η διαστροφική βία στην καθημερινή ζωή. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.
2. Hirigoyen, M. F. (2006). Η κακοποιημένη γυναίκα: Η βία μέσα στο ζευγάρι. Αθήνα: Εκδόσεις Πατάκη.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχολογική βία

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
επαγγελματίες

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ψυχική υγεία αυτοεκτίμηση

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ενσυναίσθηση

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Αρετή Δρακάκη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Ψυχολογική Βία στο ζευγάρι

# data[].attributes.attachment_link.description
Τι καθιστά μια σχέση υγιή και τι όχι; Αυτό που αποτελεί οπωσδήποτε εμπόδιο στη δημιουργία μιας καλής συντροφικής σχέσης είναι η ύπαρξη ψυχολογικής βίας. Κι επειδή η ψυχολογική βία δεν είναι χειροπιαστή, όπως η φυσική, είναι δύσκολο πολλές φορές να τη διακρίνουμε. Χρειάζεται όμως να αποσαφηνίσουμε τη διαφορά μεταξύ βίας και σύγκρουσης.

# data[].attributes.attachment_link.title
3 animation μικρού μήκους για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης - The Mamagers.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Παρακάτω θα βρείτε 3 animation μικρού μήκους για την πρόληψη της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Δείτε τα μαζί με τα παιδιά.

# data[].attributes.attachment_link.title
Το σχολείο δεν πρέπει να μένει βουβό στην έμφυλη βία

# data[].attributes.attachment_link.description
Η έμφυλη βία δεν γνωρίζει σταγανά. Το μόνο ασφαλές όριο είναι η ειλικρινής επικοινωνία και η εμπιστοσύνη με τα παιδιά.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Υπολογίζεται ότι περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής κακοποίησης. Μπορείτε να βοηθήσετε να μη συμβεί στο δικό σας παιδί. Μάθετε στο παιδί τον Κανόνα των Εσωρούχων.

Ο Κανόνας των Εσωρούχων

Ο Κανόνας αποτελεί ένα απλό μέσο, ώστε οι γονείς να εξηγήσουν στα παιδιά τους ποια είναι εκείνα τα σημεία του σώματος στα οποία δεν πρέπει οι άλλοι να επιχειρήσουν να τα αγγίξουν, πώς πρέπει να αντιδράσουν τα παιδιά και πού να στραφούν για βοήθεια. Τι ορίζει όμως ο Κανόνας των Εσωρούχων; Είναι απλό: κανείς δεν μπορεί να αγγίξει ή να χαϊδέψει το παιδί σε εκείνα τα σημεία του σώματός του τα οποία κατά κανόνα καλύπτονται από εσώρουχα. Και αντιστοίχως, ούτε τα παιδιά επιτρέπεται να αγγίξουν το σώμα άλλων σε αυτά τα σημεία. Ο Κανόνας είναι επίσης χρήσιμος γιατί βοηθάει να εξηγήσουμε στα παιδιά ότι το σώμα τους τούς ανήκει, ότι υπάρχουν καλά και κακά μυστικά και ότι υπάρχει καλό αλλά και κακό χάδι ή άγγιγμα.

Πώς να διδάξετε τον Κανόνα

Ο Κανόνας των Εσωρούχων δημιουργήθηκε για να βοηθήσει γονείς και κηδεμόνες να ξεκινήσουν τη συζήτηση με τα παιδιά τους. Μπορεί να αποτελέσει εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο πρόληψης της σεξουαλικής κακοποίησης.
Δείτε εδώ το βιβλίο η Κίκο και το χέρι.
1. Το σώμα σου σού ανήκει

Τα παιδιά θα πρέπει να ξέρουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει και ότι κανείς δεν μπορεί να τα αγγίξει ή να τα χαϊδέψει χωρίς την άδειά τους. Ο ειλικρινής και άμεσος διάλογος ήδη από μικρή ηλικία σχετικά με τη σεξουαλικότητα και τα απόκρυφα σημεία του σώματος, με σωστή χρήση των όρων που αφορούν τα γεννητικά όργανα και άλλα σημεία του σώματός τους, θα βοηθήσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τι δεν επιτρέπεται. Τα παιδιά διατηρούν το δικαίωμα να αρνηθούν φιλί ή χάδι ακόμη και από άτομο το οποίο αγαπούν. Πρέπει να μάθουν να λένε όχι, αμέσως και κάθετα, σε περίπτωση ανάρμοστης σωματικής συμπεριφοράς, όπως και τρόπους να αποφεύγουν καταστάσεις που απειλούν την ασφάλειά τους και να ενημερώνουν έναν ενήλικα τον οποίον εμπιστεύονται σε τέτοια περίπτωση για το θέμα. Έχει σημασία να τονισθεί ότι τα παιδιά θα πρέπει να επιμείνουν έως ότου ο ενήλικας να δώσει τη δέουσα σημασία παίρνοντάς τα στα σοβαρά.

Στο βιβλίο μας, το χέρι ζητά την άδεια της Κίκο ώστε να την αγγίξει. Η Κίκο δέχεται, αλλά όταν το χέρι προσπαθεί να μπει μέσα στο εσώρουχο η Κίκο λέει "όχι!" Οι γονείς και οι κηδεμόνες μπορούν να αξιοποιήσουν αυτή την αλληλουχία γεγονότων για να εξηγήσουν στο παιδί τους ότι μπορεί να πει "όχι!" ανά πάσα στιγμή.

2. Καλό άγγιγμα - κακό άγγιγμα

Τα παιδιά δεν αντιλαμβάνονται πάντα τη διαφορά μεταξύ αγγίγματος που επιτρέπεται και εκείνου που θεωρείται ανάρμοστο. Πείτε τους ότι δεν είναι σωστό να κοιτάζει ή να αγγίζει κανείς τα απόκρυφα σημεία του σώματός τους, ούτε είναι σωστό να τους ζητάει κάποιος να δουν ή να αγγίξουν αυτά τα σημεία στο σώμα κάποιου άλλου. Ο Κανόνας των Εσωρούχων τα βοηθάει να αναγνωρίζουν ένα εμφανές όριο που είναι επίσης εύκολο να θυμούνται: τα εσώρουχα. Ταυτοχρόνως, βοηθάει τους μεγάλους να ξεκινήσουν μια κουβέντα με τα παιδιά. Αν τυχόν τα παιδιά δεν είναι βέβαια κατά πόσον η συμπεριφορά ενός ενήλικα είναι αποδεκτή ή όχι, φροντίστε να ξέρουν ότι μπορούν να στραφούν σε κάποιον ενήλικα τον οποίον εμπιστεύονται, ώστε να τα βοηθήσει.

Στο βιβλίο μας, η Κίκο δε δέχεται να την αγγίξουν μέσα από το εσώρουχο. Οι γονείς μπορούν να εξηγήσουν στο παιδί ότι υπάρχουν κάποιοι ενήλικες (όπως οι γονείς, οι κηδεμόνες και οι γιατροί) που ενδέχεται να χρειαστεί να αγγίξουν το παιδί αλλά ας ενθαρρύνουμε τα παιδιά να πουν όχι ακόμη και σε αυτούς, αν τυχόν αισθανθούν άβολα ή αμήχανα.

3. Καλά μυστικά - κακά μυστικά

Η μυστικότητα αποτελεί την τακτική που εφαρμόζουν κατά κόρον όσοι διαπράττουν το αδίκημα της σεξουαλικής κακοποίησης. Για το λόγο αυτό είναι σημαντικό να μάθουμε στα παιδιά τη διαφορά μεταξύ καλών μυστικών και κακών μυστικών αλλά και να καλλιεργήσουμε ένα κλίμα εμπιστοσύνης. Οποιοδήποτε μυστικό τους δημιουργεί άγχος, αμηχανία, φόβο ή στενοχώρια δε θεωρείται καλό και άρα δε θα πρέπει να το κρατούν μυστικό. Αντιθέτως, θα πρέπει να το πουν σε κάποιον ενήλικα που εμπιστεύονται (γονιό, δάσκαλο, αστυνομικό, γιατρό).

Στο βιβλίο μας, το χέρι ενθαρρύνει την Κίκο να μιλήσει ανοικτά, εφόσον κάποιος θέλει να την αγγίξει με τρόπο ανάρμοστο. Η αλληλουχία αυτή των καταστάσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί ώστε να αναφερθείτε στη διαφορά μεταξύ καλού μυστικού (όπως λ.χ. ένα πάρτι γενεθλίων) και κακού μυστικού (οτιδήποτε προκαλεί στο παιδί στενοχώρια και άγχος). Οι γονείς πρέπει να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να τους αποκαλύπτουν τα κακά μυστικά.

4. Η πρόληψη και η προστασία είναι ευθύνη των ενηλίκων

Τα κακοποιημένα παιδιά νιώθουν αισθήματα ντροπής, ενοχής και φόβου. Οι ενήλικες θα πρέπει να αποφεύγουν να καλλιεργούν ταμπού σε σχέση με τη σεξουαλικότητα αλλά και να εξασφαλίζουν ότι τα παιδιά τους γνωρίζουν σε ποιον να απευθυνθούν για να μιλήσουν σε περίπτωση που ανησυχούν, στενοχωριούνται ή θλίβονται. Τα παιδιά δεν αποκλείεται να διαισθανθούν ότι κάτι δεν πάει καλά, οπότε οι μεγάλοι θα πρέπει να είναι προσεκτικοί και δεκτικοί με τα συναισθήματα και τη συμπεριφορά των παιδιών. Ίσως υπάρχει λόγος που το παιδί αρνείται να έρθει σε επαφή με κάποιον άλλο ενήλικα ή παιδί. Θα πρέπει να το σεβαστούν. Τα παιδιά πρέπει να νιώθουν ότι μπορούν ανά πάσα στιγμή να συζητήσουν με τους γονείς τους.

Το χέρι στο βιβλίο είναι φίλος της Κίκο. Οι μεγαλύτεροι υπάρχουν για να βοηθούν τα παιδιά στην καθημερινότητά τους. Η πρόληψη της σεξουαλικής βίας αποτελεί πρωτίστως ευθύνη των ενηλίκων και είναι σημαντικό να φροντίζουμε να μη φορτώνουμε ένα τέτοιο βάρος στις πλάτες των παιδιών.

5. Άλλες χρήσιμες συμβουλές που συνοδεύουν τον Κανόνα των Εσωρούχων
Ενημέρωση, καταγγελίες και αποκάλυψη στοιχείων
Τα παιδιά χρειάζονται σαφείς οδηγίες ως προς το ποιοι είναι οι ενήλικες που αποτελούν το δίκτυο ασφαλείας τους. Πρέπει να τα ενθαρρύνουμε να επιλέξουν ενήλικες τους οποίους μπορούν να εμπιστευτούν, οι οποίοι είναι διαθέσιμοι και διατεθειμένοι να ακούσουν και να βοηθήσουν. Μόνο ένα από τα μέλη του δικτύου αυτού μπορεί να κατοικεί στο ίδιο σπίτι με το παιδί. Τα υπόλοιπα θα πρέπει να μην είναι συγγενικά πρόσωπα ούτε να προέρχονται από τον άμεσο οικογενειακό κύκλο. Τα παιδιά θα πρέπει να γνωρίζουν πώς να αποταθούν για βοήθεια σε ένα τέτοιο δίκτυο ασφαλείας και εμπιστοσύνης.
Γνωστοί δράστες
Στην πλειονότητα των περιπτώσεων ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει. Είναι πολύ δύσκολο, κυρίως για τα μικρά παιδιά, να καταλάβουν ότι κάποιος που ήδη γνωρίζουν μπορεί να τα βλάψει. Μην ξεχνάτε τη διαδικασία που ακολουθούν κατά κανόνα οι θύτες ώστε να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών. Στο σπίτι επομένως θα πρέπει να ισχύει ως κανόνας ότι το παιδί οφείλει να ενημερώνει σε κάθε περίπτωση που κάποιος του προσφέρει δώρα τακτικά, του ζητάει να κρατήσει μυστικά ή προσπαθεί να βρεθεί μόνος με το παιδί.
Άγνωστοι δράστες
Σε κάποιες περιπτώσεις ο δράστης μπορεί να είναι ένας άγνωστος. Διδάξτε στο παιδί σας κάποιους απλούς κανόνες σχετικά με την επαφή με αγνώστους, όπως λ.χ. να μην επιβιβάζονται ποτέ σε αυτοκίνητο ατόμου το οποίο δε γνωρίζουν, ούτε να δέχονται δώρα ή προσκλήσεις από αγνώστους.
Βοήθεια
Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν ότι υπάρχουν ομάδες επαγγελματιών οι οποίες μπορούν να τα βοηθήσουν (δάσκαλοι, κοινωνικοί λειτουργοί, συνήγορος του πολίτη, γιατροί, ο ψυχολόγος στο σχολείο, η αστυνομία) αλλά και ειδικά κέντρα στα οποία μπορούν να απευθυνθούν ή και τηλεφωνικές γραμμές τις οποίες μπορούν να καλέσουν ώστε να ζητήσουν συμβουλές και βοήθεια.
Ο λόγος ύπαρξης του Κανόνα
Περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα κάποιας μορφής σεξουαλικής κακοποίησης ή βίας. Μπορεί να συμβεί σε οποιοδήποτε παιδί, ανεξαρτήτως φύλου, ηλικίας, φυλής, κοινωνικής τάξης και θρησκείας. Συχνότατα ο δράστης είναι άτομο που το παιδί γνωρίζει και εμπιστεύεται. Ενδεχομένως να είναι ακόμη και κάποιο άλλο παιδί.
Βοήθησε ώστε να μη συμβεί στο δικό σου παιδί
Το βασικότερο στοιχείο είναι η καλή επικοινωνία με το παιδί. Προϋποθέτει εξωστρέφεια, ειλικρίνεια, ευθύτητα, αποφασιστικότητα και μια ατμόσφαιρα φιλική που δεν καλλιεργεί το φόβο.
Ο Κανόνας των Εσωρούχων μπορεί να βοηθήσει
Κανένα παιδί δεν είναι αρκετά μικρό, για να μην ξέρει τον Κανόνα των Εσωρούχων, αφού η κακοποίηση δε γνωρίζει ηλικία. Αν θεωρείτε ότι έρχεστε σε δύσκολη θέση μιλώντας για το ζήτημα αυτό στο παιδί σας, θυμηθείτε ότι μάλλον είναι πιο δύσκολο για σας ως ενήλικα παρά για ένα παιδί.
Τι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση που υποψιάζεστε κακοποίηση
Αν τυχόν υποπτεύεστε ότι το παιδί σας μπορεί να έπεσε θύμα κακοποίησης, είναι πολύ σημαντικό να μη θυμώσετε μαζί του. Μην το κάνετε να νιώσει σαν να φταίει ή σαν να έκανε κάτι κακό. Μην ανακρίνετε το παιδί: ρωτήστε τι συνέβη, πότε και με ποιον αλλά μη ρωτήσετε το γιατί. Προσπαθήστε να μη δείξετε την ταραχή σας στο παιδί σας. Τα παιδιά νιώθουν πολύ εύκολα αίσθημα ενοχής, οπότε ενδέχεται τελικά να μη σας αποκαλύψουν τα πάντα. Προσπαθήστε να μη βγάλετε βιαστικά συμπεράσματα βασιζόμενοι σε ανεπαρκή ή ασαφή στοιχεία. Διαβεβαιώστε το παιδί σας ότι θα ασχοληθείτε με το θέμα και επικοινωνήστε με κάποιον που μπορεί να σας βοηθήσει: έναν ψυχολόγο ή άλλον ειδικό στη φροντίδα του παιδιού, γιατρό, κοινωνικό λειτουργό ή την αστυνομία. Σε κάποιες χώρες υπάρχουν ειδικές τηλεφωνικές γραμμές και κέντρα που ασχολούνται αποκλειστικά με παιδιά που πέφτουν θύματα σεξουαλικής βίας. Μπορούν να σας δώσουν οδηγίες και να σας καθοδηγήσουν. Φροντίστε να επικοινωνήσετε μαζί τους, αν σε ένα παιδί ενδεχομένως έχει ασκηθεί σεξουαλική βία.
Πού θα βρείτε υλικό και πληροφορίες
Όλο το υλικό περιέχεται στην ιστοσελίδα: enastapente.gr

# data[].attributes.attachment_link.title
Μάθετε στο παιδί σας τον Κανόνα των Εσωρούχων - The Mamagers.gr

# data[].attributes.attachment_link.description
Υπολογίζεται ότι περίπου ένα στα πέντε παιδιά πέφτει θύμα σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένης και της σεξουαλικής κακοποίησης. Μπορείτε να βοηθήσετε να μη συμβεί στο δικό σας παιδί. Μάθετε στο παιδί τον Κανόνα των Εσωρούχων.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ανορεκτικά Όνειρα - Κίκκα Ουζουνίδου

# data[].attributes.attachment_link.title
Μια καθηλωτική αυτοβιογραφία.... | Παιδιά που μεγάλωσαν με φωνές και εντάσεις και  ξέσπασαν στον εαυτό τους... Γονείς που έζησαν δίπλα σε τοξικούς συντρόφους και έκαναν λάθη στα παιδιά... | By Ανορεκτικά Όνειρα - Κίκκα Ουζουνίδου | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
214K views, 1.6K likes, 310 loves, 427 comments, 241 shares, Facebook Watch Videos from Ανορεκτικά Όνειρα - Κίκκα Ουζουνίδου: Παιδιά που μεγάλωσαν με φωνές και εντάσεις και  ξέσπασαν στον εαυτό...

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Doctors Without Borders/Médecins Sans Frontières (MSF)

# data[].attributes.attachment_link.title
To assist victims of sexual violences - Nigeria | We’re running a medical program in Port Harcourt to assist victims of sexual violence, open 24h. CALL US! | By Doctors Without Borders/Médecins Sans Frontières (MSF) | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
39K views, 336 likes, 26 loves, 16 comments, 205 shares, Facebook Watch Videos from Doctors Without Borders/Médecins Sans Frontières (MSF): We’re running a medical program in Port Harcourt to assist...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
There are about 190 million children aged under 18 in the World Health Organization (WHO) European Region. 18 million have experienced sexual abuse, 44 million have experienced physical abuse, 55 million have experienced mental abuse. In this video, 7 individuals who experienced abuse in their childhood talk about their experience and what can make a difference and what should be done to ensure safe and healthy childhood.

# data[].attributes.attachment_link.description
There are about 190 million children aged under 18 in the World Health Organization (WHO) European Region. 18 million have experienced sexual abuse, 44 million have experienced physical abuse, 55 million have experienced mental abuse.

# data[].attributes.attachment_link.title
How Childhood Trauma Can Make You A Sick Adult | Big Think

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Centers for Disease Control and Prevention (CDC)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ένα παιδί μπορεί να κακοποιηθεί με πολλούς τρόπους και πολλές φορές, μέχρι να καταλάβει ότι έχει κακοποιηθεί. Το ήξερες αυτό; Και μπορεί δυστυχώς να κακοποιηθεί συστηματικά και επανειλημμένα από εκείνους που είναι υπεράνω υποψίας και οι μοναδικοί υπερήρωες στο μικροσύμπαν του: τους γονείς του.

Μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να το καταλάβει. Ή να περάσουν πολλά χρόνια - όχι όμως χωρίς τραυματικές επιπτώσεις - και να μην το καταλάβει ποτέ. Να εκμυστηρευτεί τον αβάσταχτο και συχνά απροσδιόριστο πόνο του σε έναν έμπιστο φίλο. Να ξετυλίξει το κουβάρι της μπερδεμένης του ψυχής στον θεραπευτή του. Ή να γράψει ένα...βιβλίο. Όπως έκανε η Κίκκα Ουζουνίδου.

Το βιβλίο της "Ανορεκτικά Όνειρα" είναι η κατάθεση μιας τραυματισμένης ψυχής. Όχι επειδή περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη δύσκολη μάχη της με τη διατροφική διαταραχή, αλλά επειδή κυρίως μοιράζεται από πού ξεκίνησε όλο αυτό: από μια υπέρμετρα κακοποιητική σχέση με τους γονείς της.

Αναφέρεις μέσα στο βιβλίο σου πόσο τραυματικό ήταν να βλέπεις τους γονείς σου να καβγαδίζουν έντονα και να απαξιώνουν ο ένας τον άλλον. Θεωρείς ότι υποτιμάται αυτό το φαινόμενο και ο αντίκτυπός του στην ψυχοσύνθεση ενός παιδιού;

Η οικογένεια για ένα παιδί είναι το καταφύγιό του. Το μέρος που θέλει να νιώθει ασφαλές και να αισθάνεται συναισθηματική ζεστασιά. Όταν βλέπει τους γονείς του να μαλώνουν, οι ισορροπίες γκρεμίζονται και γεννιούνται ανασφάλειες και ενοχές. Ανασφάλειες, επειδή πάντα ένα παιδί νομίζει ότι ένας καυγάς μπορεί να καταφέρει να διαλύσει μια οικογένεια και ενοχές, επειδή το παιδί νιώθει πως ίσως αυτό είναι η αιτία που οι γονείς του μαλώνουν.

Κάπως έτσι ένιωθα κι εγώ. Σε κάθε τους φασαρία γέμιζα με φόβο και ενοχές. Κατέρρεαν οι ισορροπίες μου και γέμιζα με θλίψη και άγχος. Έτρεμα ακόμα και εκείνες τις φορές που δεν ήταν φανερό. Και το βράδυ κοιμόμουν παρέα με τις φίλες μου τις ενοχές, νομίζοντας πως ήμουν η αιτία της φασαρίας τους. Νιώθοντας πως, αν δεν υπήρχα, ίσως να μπορούσαν να γίνουν αυτοί οι δύο άνθρωποι κάποτε ευτυχισμένοι...

Πιστεύεις ότι ζευγάρια με παιδιά που καβγαδίζουν έντονα και συχνά ενώπιον των παιδιών τους είναι καλύτερα να χωρίζουν;

Πιστεύω πως έχουμε τεράστια ευθύνη ποιον άνθρωπο θα επιλέξουμε για να δημιουργήσουμε οικογένεια. Αυτή είναι μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες που έχουμε. Ιδιαίτερα τώρα που οι εποχές έχουν αλλάξει, ένα ζευγάρι έχει την ευκαιρία να δοκιμαστεί πριν φέρει στον κόσμο παιδιά. Θα πρέπει λοιπόν να κάνουμε ωριμότερη επιλογή συντρόφου.

Ένας χωρισμός πάντα στοιχίζει στο παιδί όσο ανώδυνος κι αν είναι. Κι ένας γονιός αυτό δεν θα το νιώσει ποτέ, παρά μόνο αν είναι και εκείνος παιδί χωρισμένων γονιών. Είναι ένα κενό που μένει μέσα σου μια ολόκληρη ζωή και ένα "γιατί" που συνοδεύει κάθε σου βήμα.

Γονείς που καυγαδίζουν μπροστά στα παιδιά τους, αρχικά πρέπει να το παλέψουν και να ψάξουν τι είναι αυτό που τους χωρίζει και τι ήταν εκείνο που κάποτε τους είχε ενώσει. Αν παρόλα αυτά δεν σταθεί τίποτα ικανό για να βελτιώσει τη μεταξύ τους σχέση, τότε το σωστότερο είναι ο χωρισμός. Σωστότερο. Όχι όμως και ανώδυνο...

Το βιβλίο σου αποκαθηλώνει τον γονεϊκό ρόλο και αποδεικνύει πόσο κακό μπορούν να κάνουν κάποιοι γονείς στα παιδιά τους. Θεωρείς ότι υπάρχουν πολλοί σαν και σένα; Παιδιά που είναι πλέον ενήλικες, αλλά δεν τολμούν ή δεν θέλουν να πουν ότι έχουν κακοποιηθεί με κάποιον τρόπο από τους γονείς τους;

Από τη μέρα που εκδόθηκε το βιβλίο μου, χωρίς να φανεί υπερβολικό, έχω μιλήσει με χιλιάδες ανθρώπους. Με μεγάλη μου θλίψη έχω διαπιστώσει ότι είναι πολλοί οι ενήλικες που μεγάλωσαν με παιδικά τραύματα. Τραύματα που δυστυχώς κάποιοι συνεχίζουν τώρα στα δικά τους παιδιά, αφού δεν κατάφεραν ποτέ να σπάσουν την αλυσίδα.

Όχι, δεν μιλούν! Βλέπετε ζούμε στα χρόνια της "εικόνας" και δεν τολμάμε εύκολα να τη χαλάσουμε. Ο κόσμος δυστυχώς δεν μιλάει και οι περισσότεροι συνεχίζουμε να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι μας. Είχα την τιμή να μου ανοιχτούν πολλοί άνθρωποι, ίσως γιατί το βιβλίο μου τους ξεκλείδωσε και τους έκανε να νιώσουν πως δεν είναι μόνοι. Πως κάποιος μπορεί να τους νιώσει και να τους καταλάβει. Έτσι, με βεβαιότητα θα σας πω, πως ναι, υπάρχουν πολλοί που έχουν κακοποιηθεί και δεν το ομολογούν...

Η κακοποίηση δεν είναι μόνο το ξύλο και η σωματική βία. Κακοποίηση είναι και κάθε λεκτική υποτίμηση ή χειραγώγηση. Το καταλαβαίνει κανείς ξεκάθαρα αυτό διαβάζοντας το βιβλίο σου. Θεωρείς ότι η συναισθηματική κακοποίηση είναι κάτι που δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε εύκολα;

Ναι, είναι αλήθεια. Πολλές φορές τη συναισθηματική κακοποίηση αργούμε να την καταλάβουμε. Μεγαλώνουμε με ταμπέλες και νομίζουμε πως αυτό είμαστε. Για πολλά χρόνια πίστευα πως είμαι "κούτσουρο", επειδή έτσι άκουγα τον πατέρα μου να με αποκαλεί σε κάθε μου παιδική αποτυχία. Για πολλά χρόνια ένιωθα "άχρηστη", επειδή θεωρούσα πως άξιζα όλες τις τιμωρίες που είχα υποστεί από τη μητέρα μου. Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα πως δεν ήμουν ούτε κούτσουρο ούτε και άξιζα να περάσω όσα πέρασα. Κι έτσι αποφάσισα να γράψω αυτό το βιβλίο και να γίνω η κραυγή για όλα εκείνα τα παιδιά που υποφέρουν και δεν τολμούν να το φωνάξουν.

Στο βιβλίο σου μιλάς ανοιχτά για όλα τα "φάουλ" της μητέρας σου. Ταυτόχρονα όμως τη δικαιολογείς...

Για κάθε παιδί οι γονείς του είναι οι ήρωές του. Έτσι, πάντα έχουν την ανάγκη να τους δικαιολογούν και να τους έχουν ψηλά. Εδώ και πολλά χρόνια της έχω συγχωρέσει όλα της τα λάθη. Μόνο αν συγχωρέσεις ξεφορτώνεσαι το φορτίο και μπορείς να πας παρακάτω, καθαρός.

Ήταν αυτό το outing στο βιβλίο σου μια τιμωρία προς εκείνη ή μια κραυγή για να θορυβηθούν όσοι μπορεί να περνούν ή να κάνουν τα ίδια;

Μου ήταν και μου είναι απερίγραπτα δύσκολα να μιλήσω για εκείνη και για όσα βίωσα κοντά της ως παιδί. Κάθε βράδυ που ξαπλώνω, έχω έναν κόμπο στο στομάχι γιατί ξέρω ότι πονάει, γιατί ξέρω πως όσοι διαβάζουν το βιβλίο έχουν και μία κριτική για εκείνη.

Όχι, δεν ήταν τιμωρία για εκείνη! Δεν θα έπαιρνα ποτέ ικανοποίηση με το να την τιμωρήσω. Το outing αυτό ήταν μια "σφαλιάρα" προς τους γονείς, για τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Μόνο αν μιλήσεις ανοιχτά, μπορείς να βοηθήσεις κάποιον. Μόνο άμα του πεις την ωμή αλήθεια, μπορείς να τον ταρακουνήσεις.

Αυτό προσπάθησα να κάνω μέσα από το βιβλίο μου. Τη θλίψη που νιώθω για την πίκρα που έδωσα στην μητέρα μου, την αντισταθμίζει το γεγονός πως το βιβλίο αυτό βοήθησε και συνεχίζει να το κάνει πολλές οικογένειες με αντίστοιχα προβλήματα...

Η σχέση με τη μητέρα φαίνεται να είναι καθοριστικής σημασίας στη γέννηση της διατροφικής διαταραχής. Έτσι υποστηρίζουν οι έρευνες. Θέλεις να μας περιγράψεις τη δική σου σχέση με τη μητέρα σου;

Ο ρόλος της μητέρας θεωρώ πως έχει καθοριστικό ρόλο για το μεγάλωμα ενός παιδιού. Έχουμε δει μητέρες ηρωίδες που καλύπτουν το κενό ακόμα κι όταν ο πατέρας είναι απών ή κάκιστος. Μητέρες που δεν μεταφέρουν την όποια ψυχική τους αναστάτωση στα παιδιά τους και που συνεχίζουν με το χαμόγελο στα χείλη να καλύπτουν το δάκρυ της ψυχής τους.

Η δική μου μητέρα δεν κατάφερε να νικήσει τα δικά της κατάλοιπα, τα δικά της συζυγικά προβλήματα και ξέσπασε πάνω μας. Τιμωρίες, αυταρχισμός, πράξεις στα όρια της τρέλας, μετά αγάπη, μετά ξανά πράξεις στα όρια της τρέλας... Μία φως και μία σκοτάδι. Της είχα, όμως, τεράστια αδυναμία, όπως πιστεύω έχει κάθε παιδί στη μητέρα του. Της συγχωρούσα τα πάντα, ακόμα και τις ακραίες της συμπεριφορές. Ήμουν προσκολλημένη πάνω της και της άφηνα τα περιθώρια να με χειριστεί όπως εκείνη ήθελε...

"Ακραίος τρόμος και μετά απέραντη αγάπη", είναι τα λόγια που χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τη σχέση με τη μητέρα σου. Πόσοι γονείς υποστηρίζουν ότι λατρεύουν τα παιδιά τους, όμως στην πραγματικότητα είναι χειριστικοί, ελεγκτικοί, αυταρχικοί, κακοποιητικοί ή ακατάλληλοι για γονείς;

Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί ακατάλληλοι γονείς... Τους καταλαβαίνεις εύκολα αν κοιτάξεις τα παιδιά τους! Κι όμως, θα σου πουν πως τα αγαπούν.. Και δύσκολα θα παραδεχθούν πως έχουν κάνει λάθη... Ένας γονιός έχει εξουσία πάνω σε ένα παιδί, ειδικά τα πρώτα χρόνια της ζωής του. Μπορεί να το κάνει να ανεχθεί και να συνηθίσει πολλά στραβά. Κάποια από αυτά τα παιδιά μεγαλώνοντας θα καταλάβουν τι τους έχει συμβεί και κάποια δυστυχώς θα συνεχίζουν να ζουν ως υποχείρια των γονιών τους, χωρίς να καταφέρουν να σπάσουν ποτέ την αλυσίδα.

Διαβάζοντας το βιβλίο σου ο αναγνώστης βιώνει καρέ καρέ πώς ένα παιδί που μεγαλώνει με φωνές και εντάσεις ξεσπά στον εαυτό του...

Η άποψη μου είναι πως επιλέγουμε τυχαία τον τρόπο με τον οποίο θα ξεσπάσουμε στον εαυτό μας. Αν εκείνα τα χρόνια είχε έρθει στο δρόμο μου κάποιος να μου δώσει ναρκωτικά, ίσως να τα είχα πάρει... Αν είχε έρθει κάποιος στο δρόμο μου να μου δείξει πως με το ποτό μεθάς τα προβλήματά σου, ίσως να είχα γίνει αλκοολική. Αν είχε έρθει κάποιος στον δρόμο μου να μου δείξει πως με την αλητεία νικάς τα προβλήματα, ίσως είχα γίνει κι εγώ αλήτισσα. Τίποτα από αυτά όμως δεν ήρθε στο δικό μου δρόμο και έτσι με επισκέφτηκαν οι διατροφικές διαταραχές. Με ό,τι τρόπο κι αν ξεσπάσει κάποιος στον εαυτό του, τα συναισθήματα είναι πάντα ίδια, οι αιτίες έχουν την ίδια πηγή και ο τρόπος για να λυτρωθείς, θέλει την ίδια προσπάθεια!

"Δεν ξέρω πόσους παλμούς ανέβαζα κάθε φορά που προκαλούσα εμετό... Ιδρωνα, θόλωνα, ζαλιζόμουν, έτρεμα και λιποθυμούσα...". Οι περιγραφές σου για τα βουλιμικά σου επεισόδια είναι συγκλονιστικές. Πιστεύεις ότι αυτές οι περιγραφές είναι ένας τρόπος να καταλάβει κάποιος πόσο υποφέρει ένα άτομο με διατροφική διαταραχή;

Ένα άτομο με διατροφική διαταραχή υποφέρει όσο και ένας εξαρτημένος από ουσίες άνθρωπος. Η αιτία μπορεί να είναι διαφορετική, αλλά το συναίσθημα και ο τρόπος που το βιώνει είναι σχεδόν ίδια. Ναι, ένα άτομο με διατροφική διαταραχή υποφέρει πραγματικά. Υποφέρει το σώμα του και άλλο τόσο η ψυχή του, η οποία είναι σε μία διαρκή αναστάτωση...

Οι διατροφικές διαταραχές είναι από τις πιο θανάσιμες ψυχικές διαταραχές. Ένας άνθρωπος πεθαίνει κάθε 52 λεπτά από διατροφική διαταραχή. Αριθμούνται πάνω από 10.000 θάνατοι το χρόνο. Πιστεύεις ότι το βιβλίο σου δίνει αυτό το μήνυμα σε μια έφηβη που το διαβάζει ότι κινδυνεύει η ζωή της;

Το μήνυμα αυτό είναι ξεκάθαρο μέσα από το βιβλίο μου. Τέντωσα τόσο οριακά το σχοινί που μύρισα τον θάνατο... Πάνω μου αλλά και μέσα μου... Αλήθεια, έχει μυρωδιά ο θάνατος! Ταλαιπώρησα σε ακραίο βαθμό τόσο πολύ τον οργανισμό μου και ακόμα και σήμερα, δεν ξέρω ποια δύναμη ήταν εκείνη που δεν με άφησε να πεθάνω... Άντεξε αυτό το κορμί τόσα πολλά που δύσκολα ερμηνεύονται με την λογική. Ναι, οι διατροφικές διαταραχές είναι μια πολύ επικίνδυνη ψυχική ασθένεια, για αυτό και πρέπει να δίνουμε τις μάχες μας από νωρίς, πριν γίνουν ακυβέρνητες.

Το πρόβλημά σου της ψυχογενής βουλιμίας το έλυσες μόνη σου μέσα από τη δύναμη της προσωπικής θέλησης. Είναι σημαντικό ωστόσο να πούμε ότι το πρόβλημα αυτό σπάνια λύνεται έτσι, γιατί πρόκειται για μια σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή. Χρειάζεται βοήθεια ειδικού. Συμφωνείς με αυτό;

Συμφωνώ απόλυτα πως χρειάζεται βοήθεια ειδικού για να λυθεί το πρόβλημα. Έχει όμως επίσης τεράστια σημασία να έχουμε την επιθυμία να παλέψουμε. Να έχουμε τη θέληση να ξεφύγουμε από όλα εκείνα που μας γδέρνουν την ψυχή. Η θέληση μαζί με τον κατάλληλο ειδικό μπορεί να νικήσουν όλα τα θηρία! Όσο μεγάλα κι αν είναι! Όσο ανίκητα κι αν φαντάζουν!

Η ψυχοθεραπεία πάντως είναι ένας τρόπος να μιλήσει σε ένα ασφαλές πλαίσιο για τα τραύματά του κάποιος. Ποια είναι η άποψή σου για αυτό;

Στα χρόνια που χρειάστηκα ψυχοθεραπεία, πριν από 20 χρόνια δηλαδή, δεν υπήρχε η γνώση και η εμπειρία που υπάρχει σήμερα. Από την άλλη, δεν τολμούσες εύκολα να ζητήσεις βοήθεια ή να πεις πως σε παρακολουθεί κάποιος ψυχοθεραπευτής, γιατί η κοινωνία σε κατηγοριοποιούσε αμέσως στους προβληματικούς ανθρώπους και σε απομόνωνε διακριτικά... Δυστυχώς δεν είχα καλή εμπειρία από τους ειδικούς εκείνης της εποχής.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι πλέον υπάρχουν ειδικά κέντρα που ασχολούνται με την υποστήριξη για τέτοιου είδους προβλήματα. Πιστεύεις ότι, αν κάποιος σε πήγαινε σε ένα τέτοιο κέντρο, θα είχες ταλαιπωρηθεί λιγότερο;

Είναι πολύ σημαντικό, με τον ψυχολόγο - ψυχίατρο που θα επιλέξουμε, να νιώθουμε άγγιγμα ψυχής. Να νιώθουμε ζεστασιά και ότι μπορεί να μας καταλάβει. Χαίρομαι πολύ που πλέον έχουν δημιουργηθεί ειδικά κέντρα, με γνώμονα την αγάπη και την κατανόηση προς τον "ασθενή". Νιώθεις πως έχεις έναν σημαντικό σύμμαχο στα προβλήματά σου και καλύτερες προϋποθέσεις για να απαλλαγείς από αυτά.

Θα ήθελες να γίνεις μητέρα;

Είμαι 41 ετών και δεν έχω παιδιά. Με όλα αυτά που έζησα πάντα είχα έναν φόβο... Φοβόμουν μήπως μέσα μου υπάρχει κάποιο κακό κομμάτι του εαυτού μου που βγει στην επιφάνεια με τη γέννηση ενός παιδιού. Κι έτσι δεν τόλμησα ποτέ να σκεφτώ να γίνω μάνα... Στη ζωή μου όμως έχω πολλά παιδάκια γύρω μου! Αναζητούν τη συντροφιά μου κι εγώ τη δική τους! Περνάμε όμορφα και σε κάθε παιδάκι προσπαθώ να δώσω και κάτι. Σε εκείνο που φοβάται προσπαθώ να δώσω τόλμη και σε εκείνο που έχει θράσος προσπαθώ να του δείξω πως με την ευγένεια κερδίζεις περισσότερα! Και σε όλα δείχνω την αγάπη που νιώθω για εκείνα. Η αγάπη είναι το πολυτιμότερο συναίσθημα!

Αν ήσουν εσύ μητέρα ενός εφήβου ή μίας έφηβης, πώς φαντάζεσαι ότι θα ήθελες να είσαι;

Θα ήθελα να είμαι κοντά της. Ένας παιδί στην εφηβεία θέλει κάποιον να μπορεί να τον ακούσει, να τον καταλάβει και να τον καθοδηγήσει γλυκά, στο παρακάτω βήμα δίχως να το φοβάται...

Αναφέρεις ότι, όταν έπιασες δουλειά, βοηθήθηκε η ψυχολογία σου. Πιστεύεις ότι η εργασία είναι θεραπεία; Με ποιον τρόπο λειτούργησε θεραπευτικά σε εσένα;

Η εργασία τότε για μένα ήταν το άνοιγμα ενός νέου κύκλου. Νέοι άνθρωποι στη ζωή μου, καινούριο πρόγραμμα, καινούριες υποχρεώσεις. Και μέσα από αυτά πήρα δύναμη, γιατί άρχισα να νιώθω ικανή! Χρήσιμη! Σημαντική! Άρχισα να νιώθω αγάπη και θαυμασμό από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Όλα εκείνα δηλαδή που μου έλειπαν ως παιδί...

Τι θα ήθελες να έχει κάνει κάποιος για σένα, για να μην περάσεις όλη αυτή την ταλαιπωρία που πέρασες;

Θα ήθελα η κοινωνία να είχε ενδιαφερθεί περισσότερο! Οι συγγενείς μου, που είμαι σίγουρη πως γνώριζαν, να είχαν κάνει τις προσπάθειές τους. Οι δάσκαλοι στο σχολείο που έβλεπαν την αλλαγή μου, να με είχαν προσεγγίσει ! Μία μόνο δασκάλα έστρεψε τότε το βλέμμα της πάνω μου και λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, για να την βρω και να της πω ένα ευχαριστώ από την καρδιά μου, ως υγιής πλέον άνθρωπος! Δυστυχώς μας κυριεύει η φράση "μην ανακατεύεσαι" και έτσι αφήνουμε πολλά παιδιά αβοήθητα...

Ποιο είναι το "τριαντάφυλλο" που δίνεις κάθε μέρα στον εαυτό σου για να νιώσεις καλύτερα;

Έχω μια παιδική φωτογραφία που κρατάω τρυφερά ένα τριαντάφυλλο. Αυτή η φωτογραφία με βοήθησε να νικήσω το θηρίο και να αποκτήσω μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Κάθε φορά που την κοιτούσα, ένιωθα πως έπρεπε να παλέψω όχι για εμένα, αλλά για εκείνο το παιδάκι που δεν μου έφταιγε σε τίποτα... Για εκείνο το μικρό αθώο πλασματάκι που τόσο πολύ κακοποιούσα.

Αυτή η φωτογραφία συνεχίζει να μου δίνει δύναμη ακόμα και σήμερα. Άλλες φορές την κοιτάζω με περηφάνια για όσα ξεπέρασα, άλλες φορές την κοιτάζω με τύψεις και θέλω να καλύψω τον χαμένο χρόνο, άλλες φορές την κοιτάζω με ευθύνη προς εκείνο το κοριτσάκι και όλες οι φορές μου δίνουν δύναμη!

# data[].attributes.attachment_link.title
Κίκκα Ουζουνίδου: H συγγραφέας που έκανε το τραύμα της παιδικής κακοποίησης βιβλίο

# data[].attributes.attachment_link.description
Ένα παιδί μπορεί να κακοποιηθεί με πολλούς τρόπους και πολλές φορές, μέχρι να καταλάβει ότι έχει κακοποιηθεί. Το ήξερες αυτό; Και μπορεί δυστυχώς να κακοποιηθεί συστηματικά και επανειλημμένα από εκείνους που είναι υπεράνω υποψίας και οι μοναδικοί υπερήρωες στο μικροσύμπαν του: τους γονείς του. Μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να το καταλάβει.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Σιδηρόπουλος Στέφανος - Ψυχολόγος

# data[].attributes.attachment_link.title
Σιδηρόπουλος Στέφανος - Ψυχολόγος - "Ποτέ δεν τόλμησα να μιλήσω σε κανέναν, γιατί αν το έκανα, θα με χτυπούσε."  Η ζωή του κοριτσιού που εξ' αιτίας της θεσπίστηκαν τα δικαιώματα των παιδιών για την προστασία τους από την κακοποίηση.  Η Mary Ellen Wilson γεννήθηκε στις ΗΠΑ στην εποχή Αμερικάνικου εμφυλίου πολέμου το 1864 και την ίδια χρονιά είχε χάσει τον πατέρα της στον πόλεμο (στην φωτογραφία είναι 10 χρονών). Η μητέρα της πλέον δεν ήταν σε θέση να την μεγαλώσει μόνη της λόγω του πολέμου και της ανέχειας και έτσι αναγκάστηκε να την αφήσει σε ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα της Νέας Υόρκης το οποίο στην συνέχεια την έδωσε για υιοθεσία σε μια νέα οικογένεια έχοντας πλέον ως θετή μαμά την  Mary Connolly η οποία όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια την βασάνιζε.   Με το καιρό οι γείτονες τους είχαν παρατηρήσει την κακομεταχείριση του μικρού κοριτσιού και μια δραστήρια γειτόνισσα τους, που δεν αδιαφόρησε,  η Etta Angell Wheeler προέβει σε επίσημη καταγγελία στις αρχές, όμως σχετικός νόμος προστασίας των παιδιών για την κακοποίηση από τις οικογένειες τους δεν υπήρχε τότε και οι αστυνομικές αρχές δεν μπορούσαν να δράσουν!!! Είχε αναφερθεί χαρακτηριστικά ότι τα ζώα είχαν περισσότερα δικαιώματα από ό,τι τα παιδιά εκείνες τις μέρες!   Τελικώς στην συνέχεια με την βοήθεια, στην κυριολεξία,  ενός φιλοζωικού σωματείου για τα δικαιώματα και την προστασία των ζώων του Henry Bergh και την κατακραυγή του κόσμου οι αστυνομικές και οι δικαστικές αρχές ενεργοποιήθηκαν και επιλήφθηκαν της υπόθεσης.  Οι θετοί της γονείς καταδικάστηκαν σε ένα χρόνο φυλάκιση και το κοριτσάκι υιοθετήθηκε από άλλη οικογένεια όπου και μεγάλωσε ευτυχισμένα και  παντρεύτηκε το 1888 όπου και γέννησε δύο παιδιά και υιοθέτησε άλλο ένα παιδάκι. Η Mary Ellen Wilson  πέθανε πλήρης ημερών, σε ηλικία 92 ετών, το 1956.  Η υπόθεσης της έκανε τον κόσμο πιο δίκαιο και πιο καλό αφού η πολιτεία αναγκάστηκε και νομοθέτησε για πρώτη φορά στην ιστορία της, σχετικούς νόμους για τα δικαιώματα και την προστασία των παιδιών από την ενδοοικογενειακή βία.   Στη δίκη της Mary Ellen Wilson η κατέθεσε τα εξής:   «Ο πατέρας και η μητέρα μου είναι και οι δύο νεκροί. Δεν ξέρω πόσο χρονών είμαι. Δεν θυμάμαι μια εποχή που δεν ζούσα με τους Connollys. Η Μάμα μου ( δηλαδή η θετή της μαμά Mary Connolly) είχε τη συνήθεια να με χτυπάει σχεδόν κάθε μέρα. Συνήθιζε να με μαστιγώνει καθημερινά με ένα αιχμηρό μαστίγιο. Το μαστίγιο άφηνε πάντα ένα μαύρο και μπλε σημάδι στο σώμα μου και εγώ έκλαιγα. Έχω τώρα τα μαύρα και μπλε σημάδια στο σώμα μου και επίσης μια περικοπή στην αριστερή πλευρά του μετώπου μου, έγινε από ένα ψαλίδι. Με χτύπησε με το ψαλίδι και με έκοψε. Δεν θυμάμαι ποτέ να ένιωσα το φιλί της μαμάς. Ποτέ δεν με πήραν στην αγκαλιά τους και ποτέ δεν με χάιδεψαν. Ποτέ δεν τόλμησα να μιλήσω σε κανέναν, γιατί αν το έκανα, θα με χτυπούσε. Δεν ξέρω γιατί με χτύπαγε η Μαμά μου, δεν μου είπε ποτέ τίποτα όταν με χτύπησε. Δεν θέλω να επιστρέψω για να ζήσω πάλι με τη Μαμά, γιατί με χτυπά. Δεν έχω καμία καλή ανάμνηση από τη ζωή μου. " | Facebook

# data[].attributes.attachment_link.description
"Ποτέ δεν τόλμησα να μιλήσω σε κανέναν, γιατί αν το έκανα, θα με χτυπούσε."

Η ζωή του κοριτσιού που εξ' αιτίας της θεσπίστηκαν τα δικαιώματα των παιδιών για την προστασία τους από την κακοποίηση.

Η...

# data[].attributes.attachment_link.title
ψυχικη κακοποιηση