# data[].attributes.body
ik kwam aan bij Joep, hij zei hallo ik zei hoi
we gingen naar boven, ik zag jou ik dacht tyfus
ik deed mijn schoenen uit, jij ging gamen
ik lag bij joep, jij bij de computer
ik moest naar huis, ik zei doei jullie zeiden doei

ik kwam aan bij de brug, ik zei hola jij zei hola
we liepen langs de haven, ik keek naar Mia en Billie
ik liep naar het bankje, jij ging zitten
ik zat naast je, jou knie tegen de mijne
jij met je gebroken duim, ik met mijn gebroken enkel
roze gips en wit verband, we zitten nog net niet hand in hand
ik gaf Billie een snoepje, jij aaide Mia over haar kopje
ik heb nog 10 minuten zei ik, dan gaan we verder zei jij
we liepen door de Lancierstraat, we kwamen aan bij mijn huis
ik zei hoi tegen papa, doei tegen jou
ik kwam aan bij de brug, ik zei hola jij zei hola
we gaven een knuffel, jij gaf me een kus
we liepen langs de haven, ik sloeg op je bunda
we waren bij de speeltuin, ik ging zitten op de grond
jij zat op het hekje, je viel in de bush
ik moest naar huis, we liepen terug
we stonden bij de poort, we gaven een knuffel en zeiden doei

ik kwam aan bij jou, ik geef een knuffel aan je ma
we gaan naar boven, ik sla op je kont
ik doe mijn schoenen uit, jij wisselt je sokken
ik lig bij jou, jij ligt bij mij
ik blijf hier wonen, we zeiden geen doei

# data[].attributes.body
het eerste gedicht vind ik een beetje raar maar de tweede vind ik wel beter geschreven en ook serieuzer geschreven

# data[].attributes.body
En dan sta je daar, op het veld.
Babette zegt “je bent mijn held”.
Maar waarom zegt ze dat nou?
Ik sta hier maar, in de kou.
Ik ren weer verder maar Babette roept,
‘ik hoop dat Mia vannacht op je poept’
Iedereen heeft het gehoord,
Maar gelukkig, pleegt Guus Meeuwis een moord.
Zo is de aandacht van mij af,
Toch vind ik het maar maf.

# data[].attributes.body
Nu loop ik hier,
in de straten van mijn stad
In de verte hoor ik geluiden
waarschijnlijk van 013
dat zwarte gebouw met cd’s aan de zijkant
er is een concert bezig
je hoort iedereen zingen
je ruikt het bier wat door de zaal gegooid word
maar vooral,
voel je het vertrouwen van de mens in de mens