# data[].attributes.headline
รสวรรณคดี ๔ รส

# data[].attributes.subject
รสวรรณคดี ๔ รส

# data[].attributes.body
รสวรรณดีสัลลาปังคพิสัย ในเรื่องกล่าวในความทุกยากและความลำบากของชาวนา  ความว่า
หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง
จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง
รอบข้างไม่มีนาทีไหนทิ้งร่าง
แต่ชาวนาก็ยังอดตาย
ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน ชาวนายังพรวนดิน
เหงื่อหยดบนดินภายใต้ต้นข้าว
ใครจะรู้บ้างว่าในจานใบนั้น
ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

# data[].attributes.headline
โวหารภาพพจน์

# data[].attributes.subject
โวหารภาพพจน์

# data[].attributes.body
การใช้ภาพพจน์
๑.อุปมาโวหาร กลวิธีการอธิบายนั้นให้ความรู้เชิงวรรณคดีเปรียบเทียบแก่ ผู้อ่าน โดยทรงใช้การเปรียบเทียบการนำเสนอของบทกวีไทยและบทกวีจีน ว่า
เทคนิคในการเขียนของหลี่เป็นกับของจิตร ภูมิศักดิ์ต่างกัน โดยของจิตร ภูมิศักดิ์ จะเป็นการแสดงให้เห็นว่าผู้พูดคือชาวนา ดังความที่ว่า
เปิบข้าวทุกคราวคำ    จงสูจำเป็นอาจิณ
เหงื่อกูที่สูกิน               จึงก่อเกิดมาเป็นคน
ข้าวนี้น่ะมีรส               ให้ชนชิมทุกชั้นชน
เบื้องหลังสิทุกข์ทน      และขมขื่นจนเขียวคาว
จากแรงมาเป็นรวง      ระยะทางนั้นเหยียดยาว
จากรวงเป็นเม็ดพราว    ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ
เหงื่อหยดสักกี่หยาด  ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น
ปูดโปนกี่เส้นเอ็น           จึงแปรรวงมาเป็นกิน
น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง       และน้ำแรงอันหลั่งริน
สายเลือดกูทั้งสิ้น           ที่สูซดกำซาบฟัน
ส่วนของหลี่เชินเป็น บรรยายภาพที่เห็นเหมือนจิตรกรวาดภาพให้คนชม ส่วนจิตรใช้วิธี เสมือนกับนำชาวนามาบรรยายเรื่องของตนให้ผู้อ่านฟังด้วยตนเอง  ดังความที่ว่า
หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง
จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง
รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง
แต่ชาวนาก็ยังอดตาย
ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน ชาวนายังพรวนดิน
เหงื่อหยดบนดินภายใต้ต้นข้าว
ใครจะรู้บ้างว่าในจานใบนั้น
ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

๒.อติพจน์ มีการกล่าวเป็นความจริงว่าเหงื่อที่ชาวนาเสียไปกับการทำ นานั้นมีสีแดงระเรือหลังขึ้นมาเป็นสายเลือดของชาวนาทั้งนั้น

# data[].attributes.headline
คุณค่าวรรณคดีด้านต่างๆ

# data[].attributes.subject
คุณค่าวรรณคดีด้านต่างๆ

# data[].attributes.body
๑.ด้านเนื้อหา
ทุกข์ของชาวนาในบทกวี เป็นการนำเสนอความทุกข์ยาก ตรากตำของชาวนาผ่านมุมมองและความคิดเห็นของสมเด็จ พระเทพรัตนราชสุดา ฯ สยามบรมราชกุมารี จากบทกวีของ จิตร ภูมิศักดิ์ และหลี่เชินเป็นกวีชาวจีน นับเป็นตัวอย่างที่ดี

๒.ด้านวรรณศิลป์
-การใช้ภาษา
ใช้ภาษาง่าย ๆ ใช้ถ้อยคำกะทัดรัด แต่สละสลวย ในการบันทึกเหตุการณ์ ทําให้คนทั่วไปสามารถอ่าน เข้าใจ และเข้าถึงผู้อ่านทุกชนชั้นได้ง่าย
การใช้คำที่สื่อความหมาย เรื่องค่าต่าง ๆ ของกวีได้เป็นอย่างดี

# data[].attributes.headline
การวิเคราะห์วรรณคดีทุกของชาวนาในบทกวี

# data[].attributes.subject
การวิเคราะห์วรรณคดีทุกของชาวนาในบทกวี

# data[].attributes.body
สมาชิก
นายวรทัต พรมโชติ เลขที่ ๘
นายวิศณุภรณ์ บุญชู เลขที่ ๙
นายสมเกียรติ  เสนาพรม เลขที่ ๑๔
นางสาวแพรวา รัตนะ เลขที่ ๓๕
นางสาวกมลทิพย์ เกษมหอม เลขที่ ๓๘
นางสาวนภสร เชื้อไทย เลขที่ ๔๐
นางสาวอรุณกมล จันทร์สมบูรณ์ เลขที่ ๔๓