# data[].attributes.body
'Het Dolhuys te Haarlem is een museum in een voormalig dolhuis, waar sinds de 16e eeuw krankzinnigen werden verpleegd. Het museum heeft als belangrijkste onderwerp de psyche en geest van de mens in al haar facetten.' - Wikipedia.
In het Dolhuys konden we zien waar de mensen zich mee bezig hielden, terwijl zij geestelijk niet goed waren. Je zag hier heel veel creativiteit zoals schilderijen, gedichten en verhalen. Ook kreeg je veel indrukken door middel van de verhalen die de vroegere patiënten te vertellen hadden.
Voor velen is er een groot verschil in 'normaal' gedrag: dit komt door bijvoorbeeld cultuurverschillen of een net andere aanpak van de opvoeding etc. Voor mij wijkt iemand af van de normale norm als deze persoon andere mensen respectloos behandeld, agressief en/of crimineel gedrag vertoont.
Iedereen heeft verschillende denkwijzen, verschillende interesses en zo verschilt er nog wel meer. Zo was ik bijvoorbeeld ooit in Hong Kong, hier is het voor de meesten compleet normaal om met hun mond open te eten of te slurpen, maar ik dacht bij mezelf dat het niet normaal was, hun zijn echter niet anders gewend.
Ik zou mensen die in mijn ogen afwijken van de 'normale' norm en ook mensen die niet afwijken van deze norm, behandelen zoals ik zelf ook behandeld zou willen worden: met respect. Ik zou deze mensen in hun waarde laten, tenzij ik het idee heb dat ze een gevaar voor zichzelf of anderen zijn.

# data[].attributes.body
Op deze dag kregen we een presentatie van Jonas Litjens.
Aan het begin vertelde hij ons een verhaal van een van de patiënten die hij had verzorgd in de wijk en we moesten in een groepje bedenken wat de beste oplossing was voor deze patiënt.
Deze patiënt had zijn arm gebroken, maar hij had ook een halfzijdige verlamming, wat dagelijkse behoeften en bezigheden erg lastig maakten. Hij leefde in een appartement van één hoog, dus dat zat hem ook niet mee. Zijn familie, twee broers, wilde hem ook niet meer helpen vanwege de boze houding van de patiënt. Wij zijn toen gaan brainstormen en zijn met een redelijk simpele oplossing gekomen; het was het handigst als deze meneer tijdelijk werd opgenomen in het verzorgingstehuis zodat hij hulp kon krijgen wanneer dit nodig was.
Ook had hij een patiënt gevraagd haar verhaal te doen. Meneer Litjens heeft deze patiënt een jaar lang verzorgd. In eerste instantie had ze suikerziekte en moest er insuline ingespoten worden, later kwamen ze erachter dat ze necrotiserende fasciitis op haar benen had, een vleesetende bacterie. Hiervoor had ze dus zorg thuis nodig; de wond moest verzorgd worden en ze moest ook minimaal 30 minuten per dag lopen.
Het is dit werkbezoek erg duidelijk geworden wat een wijkverpleegkundige nou eigenlijk écht doet, dus niet alleen verzorgen, maar ook het geven van injecties, verzorgen van wonden en nog meer belangrijke taken!