# data[].attributes.body
Dit artikel heeft nieuwswaarde omdat het schade aan de huizen veroorzaakt en overlast voor de bewoners. Het zijn vooral de automobilisten, vrachtwagenchauffeurs en tractorbestuurders uit de regio die zich niet aan de maximum snelheid houden.

Voor een krant als de Leeuwarder Courant gaat het om een te klein probleem. Voor de Sneeker een 'top' item al zeg ik het zelf 🙂

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bij het arriveren in de bebouwde kom wordt het verkeer duidelijk getoond hoe snel je er maximaal mag rijden: 30 kilometer per uur. Het zware verkeer dat er te snel over het klinkerweggetje rijdt veroorzaakt duidelijk voelbare trillingen. Metingen hebben laten zien dat er dagelijks 2500 voertuigen langs rijden.

De speciale kuilen in de weg helpen niet als snelheidsremmende maatregel.

De lokale politiek heeft ruim tien jaar geleden in samenspraak met de bewoners de weg door Nijesyl opnieuw ingericht. Er zijn snelheidsbeperkende kuilen aangelegd, de weg is versmald en voorzien van een stoeprand aan beide zijden zodat je er met je autobanden niet graag tegenaan rijdt. Tot verlaging van de snelheid en een einde van de trillingsproblemen heeft het niet geleid.

Scheuren in drempels, muren, huizen die verzakken, bewoners die 's ochtends vroeg uit hun bed trillen, het is een jarenlange frustratie. Bewoner Rients Hoekstra heeft zijn huis opgeknapt en scheuren weggewerkt, maar de eerste scheuren in de buitenmuur dienen zich alweer aan. Bij bewoonster Jeltsje Hemstra-Boschma zie je de scheuren in de woonkamer, in de douche, aan de buitenkant. Het is zo frustrerend dat ze er maar om lacht, dan voelt het niet zo erg.

Landbouwverkeer wordt steeds groter en zwaarder, net als vrachtwagens en hun vracht

Landbouwverkeer wordt steeds groter en zwaarder, evenals vrachtwagens. Aangezien er in Heeg een groot transportbedrijf zetelt, een afdeling Gemeentewerken met logischerwijs veel verkeersbewegingen en er veel loonbedrijven uit de regio met hun agrarische voertuigen gebruik maken van de weg, is een lage snelheid belangrijk voor het behoud van de huizen.

De grond is slap in Nijesyl, de huizen staan er dicht op de weg en het helpt ook al niet mee dat de weg is geplaveid met klinkers in plaats van met asfalt. Bij de gemeentepolitiek krijgen de Nijesylsters geen veranderingen meer voor elkaar.

Inwoners van Nijesyl zijn wanhopig. Oproep aan weggebruikers is laatste redmiddel

De gebruikers van de weg kunnen met hun snelheidsgedrag een groot deel van de overlast weg nemen. Metingen hebben uitgewezen dat de gemiddelde snelheid nu iets boven de 40 kilometer per uur, waar 30 kilometer is toegestaan. Daar valt dus nog winst te behalen.

De Nijesylsters zijn wanhopig. Friezen klagen niet snel: hier is echt iets aan de hand. "Wij zien deze oproep op dit moment als enige redmiddel", zegt Nynke de Vries namens dorpsbelang. "Misschien kunnen we nog wat ludieke acties doen, maar anders zou ik het echt niet weten."

# data[].attributes.attachment_link.title
Huizen Nijesyl hebben zwaar te lijden van de snelheid van zwaar landbouw- en transportverkeer. 'Oproep aan weggebruikers is ons laatste redmiddel'

# data[].attributes.attachment_link.description
Het al sinds het jaar 1100 bestaande dorpje Nijesyl wordt deels in het voortbestaan bedreigd omdat huizen verzakken en scheuren, door de trillingen die worden veroorzaakt door het vele verkeer dat er dagelijks doorheen rijdt. Nijesyl ligt aan een populaire verkeersader tussen Sneek/IJlst en Heeg/Oudega/Blauwhuis en de huizen staan er ouderwets dicht langs de weg.

# data[].attributes.body
Een (vrij bekende) Friese christelijke onderwijzeres/directrice. Past  heel goed bij het karakter en de achterban van het FD. En gewoon heel mooi en helder opgeschreven 🙂

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Titia Boomgaardt (66) stopt na bijna 46 jaar op de christelijke Willem Alexanderschool in Leeuwarden. ,,Ik ben klaar", zegt ze, een uur voor ze voor de allerlaatste keer de schooldeur dichttrekt. ,,Ik laat mijn levenswerk achter."

De wijk Aldlân in het zuiden van Leeuwarden moest nog gebouwd worden toen Boomgaardt er in 1976 bij de school solliciteerde. ,,Ik was 21 jaar en zat in het laatste jaar van de Pedagogische Academie (de voorloper van de Pabo, red.). Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en schreef. Aldlân bestond nog grotendeels uit gras toen ik hier kwam."

Het eerste gesprek ging hoofdzakelijk over het geloof, vertelt ze. ,,Naar welke kerk ik ging, of ik belijdend lid van de kerk was, hoe ik dacht over het christelijk onderwijs. Toen ik naar mijn ouders fietste, vertelde mijn moeder dat de school al had gebeld. Of ik in juni kon beginnen."

Boomgaardt wilde graag haar Friese Akte halen en begon in augustus 1976 als leerkracht van groep 5 van de Frederik Hendrikschool, zoals het toen nog heette. In Aldlân waren destijds nog vier scholen en twee aparte kleuterscholen. 46 jaar later is de Christelijke Willem Alexanderschool (PCBO), die met Sinne Kinderopvang een IKC vormt, nog over. In Aldlân West is daarnaast IKC de Weide, van koepel Proloog.

Fulltime werken

Er is in 46 jaar tijd veel meer veranderd. ,,Als ik mijn collega's vertel dat ik ontslagen werd als ik parttime wilde werken, geloven ze het niet. Het was 1985 en ik was zwanger. Het was óf ontslagen worden, óf fulltime blijven werken. Er zat niks tussen."

Weer trok ze de stoute schoenen aan en ging het gesprek aan met het bestuur. Of er niet tóch iets mogelijk was. ,,In die tijd werd de arbeidsduurverkorting (ADV) ingevoerd. Iedereen kreeg één dag in de maand vrij. Ik werd ingezet om de gaten te vullen. Dat betekende dat ik steeds voor een andere klas stond. Nu weet ik hoeveel ik daarvan heb geleerd, maar het was zwaar met een gezin met drie kinderen. Gelukkig sprong mijn man, die ook in het onderwijs zat, thuis bij."

1985 was ook het jaar dat de kleuterscholen bij het basisonderwijs kwamen. Zonder enige kennis van de groep, belandde Boomgaardt er voor de klas. ,,Ik had geen idee wat ik moest doen", blikt ze terug. ,,Bijbelverhalen en liedjes zingen, dat lukte nog wel. Voor de rest werd er vanuit het bestuur gezegd dat je met kosteloos materiaal, zoals eierdozen en closetrollen, al een heel eind kon komen met kleuters."

Boomgaardt zag al snel dat die typering van kleuteronderwijs niet terecht was. ,,De kleuterleidsters deden het fantastisch en de kleuters veroverden mijn hart. Ze waren zo ontwapenend. Wat voor mij een grote ontdekking was, was dat niet wij een lesprogramma op de kinderen loslieten maar dat kinderen vanuit zichzelf leerden en dat wij daarin dienstbaar waren."

Kleuterplein

Veertien jaar lang stond Boomgaardt voor de kleuterklas en ze werd uiteindelijk onderbouwcoördinator. Bij een rondleiding door de school van nu, staan overal nog erfenissen van haar. De techniekbakken voor alle klaslokalen, een kooklokaal, het atelier en een nieuwe bibliotheek. Maar vooral op het Kleuterplein, een centrale ruimte tussen de kleuterklassen met open speelhoeken, is haar signatuur zichtbaar. ,,Juf ben je nog niet weg?", vragen de kinderen. Er wordt veel geknuffeld. Van alle kinderen op de school kent ze de naam, familie, de broers en de zussen.

Toen de school in 2006 als zeer zwakke school werd beoordeeld door de onderwijsinspectie kwam dat totaal onverwacht. ,,Wat bleek was dat de onderbouw en bovenbouw naast elkaar leefden. Zo was de uitstroom van leerlingen niet goed. Daar hadden wij geen weet van."

Zoals eerder leidde ook deze crisis voor Boomgaardt een keerpunt in. Ze verving de directeur, die met koorts in bed lag, bij een vervolgbezoek van de inspectie. ,,Ik merkte dat het me goed afging", vertelt ze.

Directeur

De school kwam weer in het groen, maar de directeur keerde niet terug. ,,Toen kwam het verzoek of ik directeur wilde worden. En eerlijk, het was nooit bij me opgekomen. Maar mijn man stimuleerde me. Hij zei: jij kunt dit. Dit moet je doen. En ik heb het gedaan." Ze merkte dat ze als directeur ook nog steeds veel voor de kinderen kon betekenen.

Daarbij is de C van Christelijk in de schoolnaam altijd belangrijk geweest. ,,Dat signatuur moet je niet alleen dragen, maar ook uitdragen. Dat gaat verder dan de dagopening en de bijbelverhalen, maar ook over welke boeken er in de bibliotheek staan en welke toneelstukken er gekozen worden."

Van ouders en leerkrachten vraagt ze geen belijdend geloofsleven, zoals van haar in 1976 nog wel werd verlangd. ,,Ik wil wel dat ouders en leerkrachten onze christelijke identiteit onderschrijven. Bij PCBO, waar we sinds 2002 onder vallen, voeren we regelmatig gesprekken over onze identiteit."

Wijkschool

Ze is dankbaar dat ze al die jaren de ruimte heeft gekregen om de identiteit op haar manier vorm te geven binnen de school. Dat gaat niet alleen over de christelijke identiteit, maar ook over de wens altijd een wijkschool te blijven. ,,Toen we in 2013 het predicaat Excellente School kregen, kwamen er ineens overal telefoontjes en mailtjes van ouders vandaan of ze zich mochten inschrijven. Dat hebben we niet gedaan. We zijn een school van Aldlân en van de Wielenpôlle. Ik ben trots op ons gemêleerde publiek."

Trots is ze ook op de eenheid van het team. Dat leerkrachten zich ontfermen over alle kinderen op school en dat het uitzwaaimoment van de kinderen van groep 8 altijd in de aanwezigheid van het hele team is. ,,Wat een rijkdom dat ik het zo af mag sluiten", concludeert ze. ,,Dat ik dit in goede gezondheid heb mogen doen. Ik laat de school bovendien achter in de handen van een fantastisch team met een goede opvolger. Ik stop met diepe dankbaarheid."

# data[].attributes.attachment_link.title
Titia Boomgaardt voelt zich rijk op haar laatste werkdag op de Willem Alexanderschool in Leeuwarden

# data[].attributes.attachment_link.description
Titia Boomgaardt (66) stopt na bijna 46 jaar op de christelijke Willem Alexanderschool in Leeuwarden. ,,Ik ben klaar", zegt ze, een uur voor ze voor de allerlaatste keer de schooldeur dichttrekt. ,,Ik laat mijn levenswerk achter." De wijk Aldlân in het zuiden van Leeuwarden moest nog gebouwd worden toen Boomgaardt er in 1976 bij de school solliciteerde.

# data[].attributes.headline
Michiel - familie offert bedrijf op voor zonnepark

# data[].attributes.subject
Michiel - familie offert bedrijf op voor zonnepark

# data[].attributes.body
Twee titels, want overlap gebied. Komst zonnepark altijd spraakmakend . Waarom doet zo’n boer dat? Onderliggend conflict (sinds 1997!) al vaker in de pers besproken en lokaal spraakmakend. Geweld, intimidatie, strafrechtelijke veroordelingen (geweld) Burenruzies zijn universeel . Ruzie splijt het dorp in twee kampen . Burenruzies tonen de onmacht van instanties aan. Nu eindelijk eens goed uitgediept. Overheid speelt en heeft ook een rol . veel rechtszaken en procedures Uitgebreid onderzoek gedaan

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom de familie Dingstee haar nog jonge bedrijf wil opofferen voor een zonnepark

# data[].attributes.attachment_link.description
Wanneperveen - Ze wonen pas negen jaar in hun hypermoderne boerderij, de familie Dingstee. Toch denkt de familie erover haar bedrijf en alle bijbehorende gronden misschien te verkopen aan Powerfield voor de aanleg van een zonneweide.

# data[].attributes.headline
Lars - zondagskind wordt in de knop gebroken

# data[].attributes.subject
Lars - zondagskind wordt in de knop gebroken

# data[].attributes.attachment_link.title
Willem Poelstra: het zondagskind dat in de knop gebroken werd

# data[].attributes.attachment_link.description
Dit is het verhaal van Schelte Poelstra (79) uit Hijum, de vader van Willem Poelstra. Vandaag is het exact twintig jaar geleden dat het leven van zijn zoon in de knop gebroken werd. ,,Bist wat kwyt hear." Als we bij het grafmonument van Willem staan, zeg ik het toch weer.

# data[].attributes.body
Hart onder de riem voor de bevolking, door de burgemeester. Gedeeld gevoel: ik ben er voor jullie.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Burgemeester Eric van Oosterhout van de gemeente Emmen blikt terug op deze bizarre periode. ,,Dat de bevolking de maatregelen snel heeft geaccepteerd, heeft me zeer positief verrast. Daar moet ik de inwoners een groot compliment voor geven."

Toen het coronavirus opdook in de Chinese stad Wuhan en op 27 februari het eerste geval in Nederland werd ontdekt, had nog lang niet iedereen in de gaten dat het om een serieuze gezondheidscrisis ging. Ook Van Oosterhout dacht dat het in eerste instantie wel zou meevallen. Zo was hij op vrijdag 6 maart aanwezig op het populaire Boekenbal in de Stadsschouwburg in Amsterdam. ,,Ik had er een exclusieve uitnodiging voor gekregen. Het was enorm druk, ik heb heel veel handen geschud. Het was een heel ontspannen avond. Toen had ik nog niet in de gaten dat de situatie binnen een paar dagen totaal zou veranderen."

Andere tijd

Vervolgens ging het allemaal heel erg snel. Op advies van het RIVM riep premier Mark Rutte iedereen op om geen handen meer te schudden en regelmatig de handen te wassen. Theaters en andere cultuurinstellingen gingen dicht en vervolgens moesten op zondag 15 maart horecagelegenheden hun deuren per direct sluiten. ,,Een paar dagen ervoor had ik een vergadering van de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten, red.) voorgezeten. Toen ik daarna naar huis reed, besefte ik dat het allemaal zeer serieus was. Ik had echt het gevoel dat we een andere tijd in gingen."

Ondertussen was in de gemeente Coevorden het eerste coronageval van Drenthe ontdekt en niet veel later werd de eerste besmetting in Emmen vastgesteld. ,,Op televisie zag je die vreselijke beelden uit Italië, met witte pakken in ziekenhuizen en overledenen die met trucks werden weggebracht. Dan realiseer je je ineens dat Covid-19 een zeer dodelijke ziekte kan zijn."

Premier Mark Rutte kondigde meer maatregelen aan, zoals sluiting van scholen en kinderdagverblijven. Mensen met een contactberoep, zoals kappers en nagelstylistes, moesten stoppen met hun werkzaamheden. En door verreweg de meeste evenementen werd een streep gezet. Een samenkomst van meer dan drie personen was niet meer toegestaan en iedereen moest anderhalve meter afstand van elkaar houden. Van Oosterhout moest in zijn rol als burgemeester snel omschakelen. ,,Je hebt door dat er een zeer serieuze crisissituatie aan de hand is."

Veiligheidsregio Drenthe (VRD), waarin de twaalf Drentse burgemeesters overleg voeren, heeft de belangrijke taak om de maatregelen van de rijksoverheid zo goed mogelijk vorm te geven en te handhaven in de provincie. Het overleg tussen de burgemeesters is de afgelopen weken op een zeer plezierige manier verlopen, vindt Van Oosterhout. ,,Net als de samenwerking met de wethouders. In een noodsituatie moet je soms doorpakken en niet heel lang discussiëren. We konden in veel gevallen snel ter zake komen. Sommige maatregelen vanuit het Rijk zijn wel eens onduidelijk. Bijvoorbeeld of je mag sjoelen in een buurthuis. Ik had niet gedacht dat ik over dit soort zaken nog eens na zou moeten denken."

Voetballen

Mensen die zich niet aan de regels houden, kunnen worden bekeurd. Als je je bijvoorbeeld op straat niet aan de 1,5-meterregel houdt, riskeer je een bekeuring van 390 euro. Volgens Van Oosterhout zijn tot nu toe slechts een 'handjevol' bekeuringen uitgedeeld. ,,Als een overtreding wordt geconstateerd, dan is in de meeste gevallen een waarschuwing voldoende. Het ging bijvoorbeeld om vijf jongeren die met elkaar voetbalden of vier mensen bij elkaar in een parkje. Als handhavers dit zien, gaan ze eerst het gesprek aan. Werkt dat niet, dan word je uiteindelijk wel op de bon geslingerd. Maar dat zijn echt de uitzonderingen. Deze 'Drentse aanpak' voor het naleven van de regels werkt goed. Op de markt moesten handhavers soms ouderen vragen om anderhalve meter uit elkaar te gaan staan. En ach, ik ben het zelf ook wel eens even vergeten. Verreweg de meeste inwoners van onze gemeente vinden al deze maatregelen noodzakelijk. Er is hiervoor veel draagvlak in de samenleving."

Ook horecaondernemers hebben zich goed aan de regels gehouden, vindt de burgemeester. ,,Het was natuurlijk heel vervelend dat op 15 maart cafés en restaurants van het ene op het andere moment dicht moesten. Je krijgt je bestelling niet meer en moet vertrekken. Toch gaf de afkondiging van zo'n maatregel meteen aan dat de urgentie destijds groot was." Incidenten, zoals bijvoorbeeld schuurfeestjes, hebben zich de afgelopen periode volgens Van Oosterhout nauwelijks voorgedaan.

Economische dreun

De coronacrisis zorgt voor een gigantische economische dreun. Ook in de gemeente Emmen, realiseert de burgemeester zich. ,,Daar maken we ons als college grote zorgen over." Hij schat dat zo'n 20 à 30 procent van de bedrijven het water tot aan de lippen staat. ,,Ik weet dat er nogal wat ondernemingen zijn die er niet goed voor staan. Ik denk bijvoorbeeld aan een kapperszaak met zes personeelsleden, die acht weken dicht is. Een aantal horecabedrijven heeft het heel moeilijk, het is de vraag of ze 1 januari halen. Maar ik denk ook aan een bedrijf, dat op dit moment niet aan een bepaald onderdeel uit China kan komen. Een enorm concern als bijvoorbeeld Van der Valk heeft veel last van de crisis. Maximaal dertig gasten in het restaurant, dat is natuurlijk niet rendabel. Zelfs zo'n bedrijf krijgt een enorme draai om de oren."

,,Er zijn natuurlijk diverse steunmaatregelen opgetuigd om het bedrijfsleven te helpen, ook door ons als gemeente, maar dat zal niet in alle gevallen soelaas bieden", weet de burgemeester. ,,Met sommige bedrijven ging het al minder en dan geeft de coronacrisis het laatste duwtje. Dan zijn steunmaatregelen van de overheid slechts uitstel van executie."

Van Oosterhout wordt soms persoonlijk benaderd door ondernemers, die het lastig hebben. Samen met de wethouders probeert hij te doen wat in zijn vermogen ligt. Bij een ondernemer langs gaan en diegene steunen met bemoedigende woorden of op een andere manier bedrijven een handje helpen. ,,Bijna ieder weekend heb ik wel een afhaalmaaltijd besteld. Dan maak ik altijd even een babbeltje en dat wordt gewaardeerd."

Sluiting verpleeghuizen

De coronacrisis heeft niet alleen grote gevolgen voor de economie. Ook op sociaal gebied hakt de crisis er flink in, constateert Van Oosterhout. Neem bijvoorbeeld de sluiting van verzorgings- en verpleeghuizen, die door minister Hugo de Jonge op 19 maart werd afgekondigd. Van de ene op de andere dag konden bewoners hun kinderen, kleinkinderen en andere familie of vrienden niet meer ontmoeten. De maatregel was volgens het kabinet nodig omdat ouderen in hogere mate worden getroffen door het coronavirus. ,,De sluiting van de verzorgings- en verpleeghuizen: daar heb ik echt buikpijn van. Het is zo naar dat je als bewoner je kinderen en kleinkinderen zo lang niet kunt zien."

,,Door deze maatregel zijn levensjaren verloren gegaan", gaat de burgemeester verder. ,,Het leidt tot verdere vereenzaming in de instellingen, dat is verschrikkelijk. Natuurlijk, familieleden kunnen contact maken via bijvoorbeeld videobellen of buiten voor het raam staan, maar dat is toch een schraal soort contact. Het is toch niet hetzelfde als echt bij je vader of moeder op bezoek te gaan. Neem bijvoorbeeld een vrouw die honderd jaar wordt. De burgemeester en de familie kunnen niet komen. Natuurlijk, het personeel doet z'n best door bijvoorbeeld slingers op te hangen, maar het is toch niet zoals het zou moeten zijn."

Van Oosterhout heeft desondanks wel begrip voor de maatregel. ,,Ik snap die voorzichtigheid wel. Als je al andere kwalen hebt, kan een coronabesmetting erbij fataal zijn. Bestuurders hebben het er ook moeilijk mee, dat zag je bij Rutte en De Jonge."

Dan is bijvoorbeeld de kaartjesactie, waarbij de burgemeester een kaartje stuurt naar inwoners, die een steuntje in de rug konden gebruiken, een lichtpuntje. De actie leverde meer dan driehonderd mails op. De inwoners kregen allemaal een handgeschreven kaart. ,,De reacties kwamen overal vandaan. Ik heb de meest schrijnende verhalen gelezen. Bijvoorbeeld van ouders met een verstandelijk beperkt kind. Zo'n kind weet amper wat er precies aan de hand is. Dat is vreselijk."

Gouden Pijl

De coronacrisis zorgt voor een heel rustige zomer in Emmen. Geen grote evenementen, zoals het Hello Festival, C'est la Vie festival en de Gouden Pijl. ,,Maar er zijn bijvoorbeeld ook geen hardloopwedstrijden. Zelf zou ik in juli op vakantie naar Spanje, maar dat gaat niet door. En het EK voetbal, dat in volle gang zou zijn, ook dat is er niet, helaas." Van Oosterhout meldt dat op dit moment bekeken wordt of de Vlindermarkten, die normaliter in juli en augustus op de agenda staan, wel door kunnen gaan, uiteraard binnen de richtlijnen van het RIVM. ,,Maar het wordt natuurlijk een zomer die totaal anders dan anders is. Ik verwacht wel iets meer toeristen in Emmen. Mensen moeten nadenken wat verstandig is."

Toch betekent deze periode niet alleen narigheid voor de in Weerdinge woonachtige burgervader. ,,Heel veel vergaderingen gaan digitaal. Dat scheelt reistijd en je vergadert veel korter. Ik kom veel meer aan hardlopen toe en heb meer op de racefiets gezeten. En ik zag mijn vrouw ook veel vaker. Dat is toch mooi?"

Ook dit najaar zullen we de gevolgen van de coronacrisis blijven merken, realiseert de burgemeester zich. ,,De Eredivisie zal wel van start gaan, maar FC Emmen zal voorlopig haar wedstrijden helaas zonder publiek moeten spelen. Bemoedigend vind ik dat veel mensen toch weer een seizoenkaart voor FC Emmen hebben gekocht. En dat terwijl je de eerste tijd niet eens naar het stadion kunt komen. Ik ben dan ontzettend trots dat de Emmenaren hun club blijven steunen in deze moeilijke tijd. En wat betreft bijvoorbeeld Wildlands en het Atlas Theater, daar maak ik me ook grote zorgen over. Voorstellingen in het Atlas Theater voor honderd bezoekers, dat is natuurlijk geen maanden vol te houden."

Goed contact

De afgelopen periode zijn diverse versoepelingen doorgevoerd, zoals heropening van de scholen en de horeca. De opening van de terrassen is de eerste week van juni goed verlopen. ,,Soms werd mensen, die in een groepje zaten, gevraagd om verder uit elkaar te zitten. Gelukkig hebben we als gemeente een goed contact met de horeca." Van Oosterhout benadrukt de eigen verantwoordelijkheid van mensen. ,,Als rijk en burgemeesters zeggen we niet dat alles niet mag. Burgers moeten zelf blijven nadenken. We moeten ervoor zorgen dat die tweede coronagolf er niet komt. Een tweede lockdown zou een ramp zijn, zowel in medisch als economisch opzicht."

,,Het draagvlak voor alle maatregelen is nu nog hoog", gaat Van Oosterhout verder. ,,Mensen moeten zich realiseren dat die sluipmoordenaar, corona, nog steeds aanwezig is. Dat zag je kortgeleden in dat restaurant in Leer, waar een groot aantal gasten besmet raakte. Dus als je bijvoorbeeld het gemeentehuis of een restaurant betreedt: handen wassen. Houd 1,5 meter afstand en blijf weg van drukke plekken."

Van Oosterhout is blij met het grote begrip onder de bevolking voor de maatregelen. ,,Ik ben trots hoe we het hebben aangepakt in Emmen, op een volwassen manier. Ik moet de inwoners complimenteren dat ze de regels zo goed naleven. Maar ik hoop zo'n periode nooit meer mee te maken. Dan overheerst toch het negatieve. Maar het feit dat je op deze manier door zo'n nare periode bent heen gekomen, geeft toch hoop voor de toekomst."
Tekst: Koos Heeres

# data[].attributes.attachment_link.title
Burgemeester Eric van Oosterhout: 'Een groot compliment voor de bevolking'

# data[].attributes.attachment_link.description
De coronacrisis laat ook diepe sporen na in de gemeente Emmen. Met de afkondiging van de 'intelligente lockdown' ruim drie maanden geleden, kwam het openbare leven plotseling tot stilstand. Alle horecagelegenheden gingen dicht en verzorgings- en verpleeghuizen mochten geen bezoek meer ontvangen. En we maakten kennis met de 'anderhalvemetersamenleving'.

# data[].attributes.headline
Germ - de vrouw die zorgde voor Cuby's blues

# data[].attributes.subject
Germ - de vrouw die zorgde voor Cuby's blues

# data[].attributes.body
Mooie foto, persoonlijke kennis, landelijke uitstraling, en trots op de kop

# data[].attributes.attachment_link.title
Cuby's blues begon bij Miep in Norg - NDC mediagroep - De Krant van Toen

# data[].attributes.headline
Bram - Franeker kaatsen uit de uitzending gelaten

# data[].attributes.subject
Bram - Franeker kaatsen uit de uitzending gelaten

# data[].attributes.body
Mooi verteld, goed uitgevoerd, en heel herkenbaar (dat je het net niet bent geworden). Roept veel op: o.a. miskende trots.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
FRANEKER - De teleurstelling was groot bij een flink aantal Franekers en kaatsliefhebbers. In november hadden André van Duin en Janny van der Heijden tijdens hun speciale reeks voor de serie 'Denkend aan Holland' de Elfstedentocht per boot afgelegd en de stad aangedaan. Ze kregen toen een lesje kaatsen van oud-topkaatsers Rutmer van der Meer en Johan van der Meulen. De belangstellenden zaten vorige week klaar voor de uitzending van Omroep Max, maar op de stempelpost bij de Stadsherberg na kwam Franeker niet in beeld.

# data[].attributes.attachment_link.title
Franeker gepasseerd bij Elfstedentocht-uitzending Omroep Max

# data[].attributes.attachment_link.description
FRANEKER - De teleurstelling was groot bij een flink aantal Franekers en kaatsliefhebbers. In november hadden André van Duin en Janny van der Heijden tijdens hun speciale reeks voor de serie 'Denkend aan Holland' de Elfstedentocht per boot afgelegd en de stad aangedaan.

# data[].attributes.headline
Cindy - 'groundhopper' bezoekt zoveel mogelijk stadions

# data[].attributes.subject
Cindy - 'groundhopper' bezoekt zoveel mogelijk stadions

# data[].attributes.body
Interessant en verwonderend. Het is leuk om kennis te maken met een nieuwe hobby, door de ogen van een streekbewoner.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"De grote wedstrijden vind ik mooi, met de fanatieke ultrakernen op de tribune", vertelt Bodde, die ruim duizend stadions in 53 landen bezocht. "Maar een wedstrijd in de tweede divisie in Hongarije voor duizend toeschouwers vind ik ook waanzinnig. De echte liefhebbers zitten daar. De competitie is nog niet kapot door de commercie. Er zitten nog mensen met ouderwetse ratels en megafoons op de tribune. De kinderen zijn in de rust op het veld."

Oost-Europa

Bodde mag graag richting Oost -Europa gaan. "Dat nostalgische, die vergane glorie. Ik ben altijd al geïntrigeerd geweest door het communisme. Toen de muur viel in 1989 was ik 17 jaar. Ik wilde toen zo snel mogelijk de grens over." "Ik houd van de eenvoud, puurheid, gastvrijheid, cultuur. Zo'n oud stadion dat helemaal verrot is. Waar ze vroeger voor zestigduizend man speelden en nu voor duizend. Vergane glorie ten top. Vroeger is er veel geïnvesteerd vanwege prestige en die club speelt nu derde divisie. Ik stel me dan voor hoe het met zestigduizend man was. Ik vind dat magnifiek." Wat hem ook fascineert zijn de 'lost grounds'. Stadions en velden die verlaten zijn en nu overwoekerd worden door de natuur. Vooral die in Brno vind Bodde bijzonder. "Daar groeien nu de bomen op de tribune en huizen zwervers bijvoorbeeld. Ik zit dan weg te dromen hoe het vroeger geweest zou zijn."

Lege stadions

Tijdens zijn reizen bezoekt Bodde ook lege stadions. "In het weekeind kan het stadion op slot zijn en dan moet je wel eens over een hek klimmen." Tot nu toe heeft hij daar nog geen problemen mee gehad. Hij heeft dan ook duidelijke afspraken met de maximaal zeven mensen die met hem meereizen. "We maken niks stuk en we nemen niks mee." De auteur van drie boeken kiest bewust voor een groep van acht personen. "Dan kun je integreren met de lokale bevolking, tussen hen in zitten. Je probeert het eten en drinken daar en echt de wedstrijd op hun manier mee te beleven." Voor zijn reizen kiest de 'groundhopper' een affiche die hem aanspreekt. "Bijvoorbeeld een derby, teams die hoog staan in de competitie of in een oud stadion spelen." Dit keer was dat de wedstrijd Olomouc-Ostrava in Oost-Tsjechie. Drie dagen voor vertrek gooide hij het programma om. "De bond wilde strengere maatregelen, zoalseen combiregeling. De ultra's wilden daarom de wedstrijd boycotten. Toen was de lol van de derby er af."

Zilina - Slovan Bratislava

Nu werd het Zilina tegen Slovan Bratislava. Hoewel de wedstrijd slecht was, omdat Bratislava thuis kampioen wilde worden, was er voor Bodde genoeg te genieten. "Zilina heeft een stadion met vier losstaande tribunes. Dat vind ik mooi. Dan heb je contact met omgeving, ben je ook echt op die plek." Bijzonder vond hij in Slovenië de wedstrijd Maribor-Ljubjana. "De ultra's hadden fakkels. Het stadion was sierlijk en intiem. Je hebt daar een kapelletje boven op de berg. Toen het donker werd was dat verlicht. Het leek net de hemelpoort."

# data[].attributes.attachment_link.title
Groundhopper Tom Bodde geniet van vergane glorie

# data[].attributes.attachment_link.description
"De grote wedstrijden vind ik mooi, met de fanatieke ultrakernen op de tribune", vertelt Bodde, die ruim duizend stadions in 53 landen bezocht. "Maar een wedstrijd in de tweede divisie in Hongarije voor duizend toeschouwers vind ik ook waanzinnig. De echte liefhebbers zitten daar. De competitie is nog niet kapot door de commercie.

# data[].attributes.headline
Pieter - Ria de niet-Fries die Fries werd

# data[].attributes.subject
Pieter - Ria de niet-Fries die Fries werd

# data[].attributes.body
Blik van buiten de provincie maar toch 'intern', veel wijsheden, je wordt er blij van (ze heeft het beste voor met de wereld)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het hele repertoire heeft de geboren Zeddamse in de uitvoering over haar leven voorbij zien komen, van feestmuziek tot treurmars. Als tweede dochter in een gezin van acht - vader ondernemer, moeder juf - beleeft ze vlakbij de Duitse grensovergang naar Emmerik een onbezorgde jeugd. Totdat de buren letterlijk en figuurlijk alle grenzen overtreden. Dat het Duitse leger een deel van hun huis opeist is nog tot daar aan toe. Het is niets vergeleken met het noodlot dat haar broer Ton treft wanneer die weigert om voor de Arbeitseinsatz te tekenen. Hij wordt opgepakt en via kamp Amersfoort afgevoerd naar concentratiekamp Neuengamme. Daar overlijdt hij op 15 december 1944.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ria Westendorp-Pas: hoe een dame uit de Achterhoek Fries met de Friezen werd

# data[].attributes.attachment_link.description
Nee, van het concert des levens krijgt niemand een program. Wie had ooit kunnen bedenken dat Ria Westendorp-Pas, in de Achterhoek geboren en getogen, ooit zou zeggen 'ik bin in Fries mei de Friezen'. Woensdag viert ze haar honderdste verjaardag.

# data[].attributes.body
Menselijk, herkenbaar, geraakt worden door verlies. Maar ook: betekenisgeving en geen andere belangen. Veel impact in Dronten - iedereen kent haar.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het begon in augustus 2010, met een lastige voetblessure. De training van het 15-jarige meerkamptalent Saskia Gootjes moest worden stilgelegd. Toen ze zich na zes weken gips en krukken wilde voorbereiden op het nieuwe atletiekseizoen, leek ze niet meer op de oude Saskia.

Ze had het in de trainingen voortdurend koud, waar ze voorheen juist kleding moest uitgooien. 'Er manifesteerde zich een schijnbaar verzet om te belasten en de schema's te doorlopen. (...) Het viel haar allemaal zwaar', schreef haar vader, Hans Gootjes. Uiterst nauwkeurig hield hij de vorderingen van zijn dochter in de gaten. Zoals elke vader bij zijn 15-jarige dochter zou doen, maar misschien nog wel iets meer: Gootjes is sportcoach, bewegingswetenschapper en technisch directeur van gymnastiekbond KNGU.

Saskia was een formidabel atletiektalent, gemaakt voor de zevenkamp. Bij de Pinkstermeerkamp was ze derde geworden bij de Nederlandse junioren. Met beperkte training, want bij haar vereniging Flevo Delta in Dronten wilden ze haar niet overbelasten, reikte ze al tot de top van Nederland - twee plaatsen achter de vrouw die nu de beste van het land is, Nadine Visser.

Maar op 5 december 2010 ontdekte Hans Gootjes bij zijn dochter 'een sevenpack'. Op die sinterklaasavond werd er een matras van boven gehaald, om Saskia, die over pijn in haar rug klaagde, even te kunnen masseren. Haar vader observeerde. Staat de wervelkolom recht, voorover buigen, zijwaarts, rechts en links. Het spiedende oog en de voelende hand ontdekten iets wat er niet hoorde. Op de plek waar eerst een sixpack had gezeten 'was er nog een zevende verdikking zichtbaar en vooral ook voelbaar, links in de buik, iets schuin boven de navel richting de borst, een massieve plek die nauwelijks van zijn plaats te schuiven was'.

Daar begon de tocht van Saskia, vader Hans Gootjes en moeder Marja Voulon langs specialisten en ziekenhuizen; het MC Zuiderzee, het VUmc en het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ). Hans Gootjes noemt het in zijn gedetailleerde en liefdevolle boek Als Rennen Geen Zin Meer Heeft de 'meerkamp tegen kanker'. Het gelijknamige hoofdstuk, het hart van het boek, is gebaseerd op nauwkeurig bijgehouden aantekeningen, dagboeken en 23 nieuwsbrieven.

Want die verdikking van de milt en ook de lever, dat was kanker, werd al snel ontdekt. Hepatosplenaal gamma/delta T-cel lymfoom, HSTCL. Saskia Gootjes was voor zover bekend de enige mens op de wereld die in 2011 die levensbedreigende vorm van kanker bij zich droeg. De prognose was uiterst somber. De spaarzame literatuur sprak van een gemiddelde levensverwachting van acht maanden.

Saskia had het lichamelijk zwaar, maar ze ervoer ook andere beproevingen. Een harde: ze moest haar clubtrainingen missen. Maar ze wist ook dat ze - mits fit - op Papendal welkom was geweest, het nationale trainingscentrum van de Atletiekunie. Dat zou een beloning voor haar goede prestaties in het voorjaar van 2010 zijn geweest.

De intensieve ziekenhuisopnames hadden een grote invloed op Saskia's leven. 'Maar natuurlijk miste ze ook het deelnemen aan wedstrijden, gewoon naar school gaan, naar het dorp op de fiets, afspreken met vriendinnen, lekker in haar eigen bureauhoekje zitten (werken), normaal aan tafel eten. Kortom, de vertrouwde onbezorgde bewegingsvrijheid die voor een jong meisje vanzelfsprekend zou moeten zijn', schrijft Hans Gootjes.

De meerkampatletiek dient in het boek als metafoor voor de strijd die Saskia voerde. Hoe klein haar kansen ook waren, voor die enkele procenten werd gestreden, met wat je topsportmentaliteit zou kunnen noemen. Tegelijkertijd waakt Gootjes ervoor de 'strijd' tegen kanker als een soort wedstrijd te benaderen, zoals Lance Armstrong dat bijvoorbeeld had gedaan. Hij zat meer op de lijn van olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden, die na zijn goud in Peking ten overstaan van de Amerikaanse media de Lance-houding had veroordeeld: kanker was geen kwestie van winnen of verliezen, en hij was zeker niet de Lance van de lage landen.

Hans Gootjes: 'Ik vond het destijds al een fantastisch statement van Maarten van der Weijden. Ik ben het volledig met hem eens. Wij hebben nooit gedacht: we zijn aan het knokken en we zullen de onzichtbare tegenstander verslaan. Maar de houding van Saskia en die van ons had wel iets krachtigs. We zeiden: als dit kleine beetje haar kans is om te overleven, dan is dat beetje onze honderd procent. Dan gaan we alles doen wat in ons vermogen ligt. Saskia is nooit bezig geweest met overlijden. Wij waren dat alleen toen ze zeventien dagen op de intensive care lag. En op de laatste avond. Daarvoor niet. Onze instelling was dat Saskia beter zou worden. Dat gold ook voor het medisch team.'

Ze werd niet beter. Ze overleed, op 10 augustus 2011. Hans en Marja wilden haar niet opnieuw naar de intensive care laten verplaatsen. Verlengen van het leven, als 'tussenoplossing zonder perspectief', was voor hen geen optie.

Waar het haar gezondheid betrof, was Saskia duidelijk in haar keuzen. Ze bleef een atlete. 'Wil je een plak cake, chips of een roze koek?', vroegen ze in het VUmc. Saskia hield het liever op knäckebröd met runderrookvlees en een bakje fruit. En dat er buiten het WKZ werd gepaft zat Saskia (en haar ouders) tot het eind van haar leven dwars. Op de dag dat ze overleed zei ze tegen haar vader: 'Jullie staan mijn longen toch niet af aan iemand die rookt, papa?'

Hans Gootjes kan vertellen over zijn dochter alsof ze nog naast hem staat, klaar voor de training. 'Ze was aangesloten bij de groep van Bart Bennema, de coach van Dafne Schippers. De Olympische Spelen van Rio, die van Tokio, dat waren haar dromen en idealen. Je zult het nooit weten, maar ik denk dat ze heel ver was gekomen.'

# data[].attributes.attachment_link.title
'Jullie staan mijn longen toch niet af aan een roker, papa?'

# data[].attributes.attachment_link.description
Het begon in augustus 2010, met een lastige voetblessure. De training van het 15-jarige meerkamptalent Saskia Gootjes moest worden stilgelegd. Toen ze zich na zes weken gips en krukken wilde voorbereiden op het nieuwe atletiekseizoen, leek ze niet meer op de oude Saskia.

# data[].attributes.body
Maak per verhaal een 'tegel' aan door op de plus-knop rechts onderin te klikken. Vul een titel in en zet erbij van welk medium het verhaal komt. Klik op het oranje hyperlink-tekentje en voeg de url van het verhaal toe. Met de roze 'publish' knop publiceer je de tegel. Is er nog maar weinig ruimte? Sleep je tegel gewoon naar onder en het veld wordt groter.
// NB soms verschijnt je tegel helemaal onderin - scroll naar beneden of je hem daar misschien ziet!