# data[].attributes.headline
ทำไมกันนะชีวิต ฉันคื

# data[].attributes.body
ทำไมกันนะชีวิต ฉันคือเด็กน้อยที่ต้องจ่ายยาเหน็บริดสีดวงให้พระถึง 2 รูป T T แค่คนธรรมดาก็อึดอัดแย๊ว

# data[].attributes.headline
มิสแกรนด์เมืองแพร่แห่ระเบิด 2

# data[].attributes.subject
มิสแกรนด์เมืองแพร่แห่ระเบิด 2

# data[].attributes.body
6/6/2565 Ward day 1 (1/5)

ไม่ไหว กูจะวู

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 7:27•Watch full video

# data[].attributes.attachment_link.title
ไม่ได้หมดรัก แต่หมดแรง -  น้ำชา ชีรณัฐ【OFFICIAL MV】

# data[].attributes.headline
Red Zone แห่งภาคเหนือ ที่มีชื่อย่อว่า แพร่

# data[].attributes.subject
Red Zone แห่งภาคเหนือ ที่มีชื่อย่อว่า แพร่

# data[].attributes.headline
ร้านยาในห้างแห่งหนึ่งที่ติดbts

# data[].attributes.subject
ร้านยาในห้างแห่งหนึ่งที่ติดbts

# data[].attributes.body
เข้างาน 11-19 น.
Day 1 : ทำความรู้จักพี่ ๆ ในร้าน เดินเล่นรอบร้าน พักกินข้าวตอน15-16 ไปกินข้าวชั้น5 กลับมาแจก atk แล้วก็ยืนเปื่อย ๆ เดินไปเดินมาจนถึง 1 ทุ่ม กลับหอนอน
Day 2 : ก็ยังคงไม่ได้ทำไรมาก วันนี้เข้า11.3-19.3 ยังคงแจก atk แปะสตกสี ๆ ตามปีที่หมดอายุ ดูบัญชียา ขย 9 10 11 12 ดูไม่ถึง10นาที แล้วก็กลายไปเป็นพนักงานคนนึง พาลูกค้าหาของ โดนพี่ ๆ ใช้งานตัดกระดาษต่าง ๆ ใช้เดินไปเอาของจากสาขาอื่นบ้าง จริง ๆ ก็ไปถามเองแหละว่ามีอะไรให้ช่วยไหม แต่ก็ไม่คิดว่าจะกลายไปเป็นพนง.อีกคน- -
Day 3 : ยังคงแจก atk เดินไปเดินมา พาลูกค้าหาของเริ่มจะแนะนำของได้ ถามว่าเกี่ยวกับยาไหมก็ไม่
Day 4 : ยังคงแจก atk แจกตลอดไป เช็คยาแปะสตก.เติมยาบนชั้น ช่วยเติมของอื่น ๆ ได้หน้าที่เพิ่มในการบันทึกอุณหภูมิ วันนี้อยู่กับที่เภสัชที่เป็นผู้จัดการร้าน พี่ก็ถามเกี่ยวกับยาทางเดินอาหารแล้วก็สอนนิดหน่อย ตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง จนเวลาผ่านไป 19.30 พี่พึ่งปล่อย คิดถึงพี่เภคนดีคนเดิมสุด
Day 5 : เป็นเช้าที่สดใส ดีใจที่ถึงวันศุกร์ งานเหมือนเดิมคือแจก atk บันทึกอุณหภูมิ เรียนยา antihistamine พี่ก็อธิบายต่าง ๆ นา ๆ ไปเม้ามอยกับพี่sup blackmores พี่พาไปเดินเล่นเลยได้เจอกับเพื่อนต่างมอที่สาขาอื่น เลยได้เพื่อนเม้าท์ละ ได้จ่าย zyrtec กับ zentel เองวันนี้ จ่ายยาที่หมายถึงถามแค่ว่าเป็นอะไรคะ เคงั้นเอานี่ไปป

# data[].attributes.headline
ร้านยาใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ย่านมหาลัยสีชมพู💗

# data[].attributes.subject
ร้านยาใจกลางเมืองแห่งหนึ่ง ย่านมหาลัยสีชมพู💗

# data[].attributes.headline
ร้านยาเล็กๆ ในห้างดังที่มีIKEA 

# data[].attributes.subject
ร้านยาเล็กๆ ในห้างดังที่มีIKEA 

# data[].attributes.body
ร้านเล็กๆ แต่ลูกค้าคือมาทั้งวัน*0*

# data[].attributes.headline
คลังยาชลบุรี

# data[].attributes.subject
คลังยาชลบุรี

# data[].attributes.body
ได้เวียน2สาขา ห่างกันประมาณ 800 ม. ชิลมาก ใจดีตั้งแต่พี่เภยันเจ้าของร้าน เจ้าของร้านรวยย ไปเที่ยวเมกาที20วัน พูดให้ passion ประดุจดั่ง life coach

# data[].attributes.headline
วันแรกจริง ๆ

# data[].attributes.subject
วันแรกจริง ๆ

# data[].attributes.body
ไปร้านตั้งแต่ 7 ครึ่ง แต่เริ่มงาน 9 โมง…

# data[].attributes.headline
มิสแกรนด์เมืองแพร่แห่ระเบิด 1

# data[].attributes.subject
มิสแกรนด์เมืองแพร่แห่ระเบิด 1

# data[].attributes.body
หม้อห้อมไม้สัก ถิ่นรักพระลอ ช่อแฮศรีเมือง ลือเลื่องแพะเมืองผี คนแพร่นี้ใจงาม

อภิสรา RXTU06
ส่งประกวดโดย รพ.แพร่

ʕ•́ᴥ•̀ʔっ

30/5/2565 IPD day 1 (1/5)

เปิดศักราชการฝึกงานด้วยวาระเจอเพื่อนร่วมฝึกมออื่นที่หน้าเหมือนคนเคยแอบแซ่บกันอย่างกับฝาแฝด หน้าเหมือนไม่พอ ยังชื่อเดียวกันอีก แอบขอพรในใจเบา ๆ ว่าอย่าอยู่หน่วยเดียวกัน บะลั่กๆๆ สุดท้ายได้อยู่กับสาวม.สยาม น่ารักดี
เข้าห้อง IPD (รพ.แพร่ ขนาด 500 เตียง) เห็นครั้งแรกเหมือนโกดังเก็บของแห่งหนึ่งชื่อย่อ พรพ. กล่องลังเยอะมาก แทบไม่มีทางเดิน เจ้าหน้าที่จัดยาต้องยืนหันหลังชนกัน มีจุดยืนจัดยาในห้องประมาณ 6-8 จุด
วิธีจัดยาจะวนเหมือนสายพานชาบู มีตะกร้า 1 ใบ (คิดว่าแยกสีตะกร้าตามวอร์ด แต่ไม่ได้ถามว่าสีไหนคือวอร์ดอะไร) ใส่ฉลากยาที่เป็นสตก.ไว้ เริ่มที่ตู้แรก (หมู่ A-B-C) ถ้ามียาในหมู่นี้เราก็จะหยิบยา (ส่วนมากตัดแบ่งใส่ซองมาแล้ว แต่ถ้าอันไหนหมดเราต้องตัดใส่ซองซิปเอง) แปะฉลากสตก.ลงไปบนซอง ต้องสังเกตจำนวนเม็ดให้ดี บนฉลากจะมีคำแนะนำเก็บให้พ้นแสง อันนั้นต้องเลือกหยิบซองทึบมาใส่ แต่ถ้ายาอยู่ในบลิสเตอร์ทึบมาแล้วใส่ซองใสได้ ทำตามออเดอร์บนใบสั่งยาที่มียาตรงบ้านเราให้ครบ อาจมีหลายรายการ หลังจากจัดครบก็สไลด์ไปเชลฟ์ข้าง ๆ คนที่จัดยา (D-E-F) ก็จะรับช่วงต่อ ทำไปจนครบทั้งห้องยา ถ้าบ้านไหนเช็คแล้วไม่มียาบ้านตัวเองก็ส่งต่อไปเลย พอสุดสายจะส่งต่อให้เภสัชกรเช็ครายการยาครั้งสุดท้าย ความถูกต้องของยาในตะกร้ากับรายการยา หลังจากนั้นแพ็คใส่ถุงพลาสติก (ถุงแกงใบใหญ่ ๆ) แม็คให้เรียบร้อย จะมีเจ้าหน้าที่มาแยกไปตามวอร์ดต่างๆ กระบวนการทั้งหมดนี้ต้องเสร็จก่อน 10.30 น. ของทุกวัน วุ่นวายสุด
เลขที่บ้านยาน่าจะไม่เยอะเท่า OPD แต่ยายากกว่า ส่วนมากเป็นยาฉีด วันแรกยังไม่โดนถามอะไร แต่ถึงถามก็ตอบไม่ได้ค่ะ เกือบโดนแกงหลายรอบมาก ยาบางตัวในฉลากมาเป็นชื่อการค้า(ที่อยู่ในระบบ) แต่รพ.เปลี่ยนยี่ห้อยา(ตัวยาจริงๆ) = ดิฉันจะไปตรัสรู้ได้อย่างไรว่าชื่อการค้านี้คือตัวยาสำคัญอะไร จะหยิบอันไหนมาใส่แทน แอบถามเจ้าหน้าที่หลายรอบเลย ทำไปซักพักยามันเริ่มซ้ำ ๆ ก็จำได้
หลังจาก 10.30 น. ถึงช่วง 15.00 น. จัดยาผู้ป่วยโควิด Home Isolation อย่างเดียว เยอะมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ในเซ็ตยาเด็กจะมีพาราน้ำ/ยาแก้ไอน้ำ/CPM น้ำ ใส่ช้อนชาลงไป 1 ช้อน และ"ใบคำนวณขนาดยาในเด็ก"  แอบอึ้งเหมือนกัน ถือว่ารพ.นี้ใส่ใจดี แยกเป็นขนาดยาตามช่วงน้ำหนักตัวเด็ก แล้วต้องแบกลังยาน้ำมาเติมเอง สภาพ ทำยาเด็กจบนึกว่าจะให้ไปทำอย่างอื่นต่อ ไม่จ้า มียาผู้ใหญ่มาอีก มี CPMเม็ด/พาราเม็ด/bromhexine เม็ด (ทุกเม็ดมาเป็นกระปุก 1000 เม็ด ดิฉันต้องนั่งตักยาใส่ซองซิปเองที่ละ 10-20 เม็ด;--;) + ยาน้ำมะข้ามป้อม 2 ขวด แพ็คจบอะไรจบก็ 15.00 พอดี
สุดท้ายมีพี่เรียกไปดูระบบข้อมูล IPD เขายังไม่ได้บอกไรมากแต่ให้ชั้นลองไปทำยา con (ยา con = ยาที่ส่งขึ้นไปให้ผู้ป่วยในบนวอร์ดในวันนั้น ซึ่งจะส่งไปตอน 10.30 น. ของทุกวัน แต่มีผู้ป่วยกลับบ้านก่อน 10.30 น. ทำให้ยาที่เอาขึ้นไปไม่มีคนใช้ จะถูกตีกลับลงมาที่ห้องยา พี่พนักงานบอกว่ายาฉีดส่วนมากเอากลับมาจ่ายต่อได้ แต่ยาเม็ดอาจจะทิ้ง) ดังนั้นมันจะมีมูลค่าของยา ยา con ที่หายไปในแต่ละวัน ผู้ป่วยกลับบ้านไปแล้วใครจะจ่ายตังล่ะค๊า ก็เลยต้องไปเช็คในประวัติการจ่ายยาบนวอร์ดจากฐานข้อมูล รพ. นั่งใส่ข้อมูลทุกสิ่งลงบน exel เพื่อเช็คว่าแต่ละวันรพ.เสียเงินตรงนี้ไปเท่าไหร่ ต้องทำวันต่อวัน ทำทุกวัน เก็บเป็นฐานข้อมูล ถ้าเกิดเสียเยอะเกินไปรพ.อาจจะเปลี่ยนนโยบายให้เลื่อนเวลาส่งยาตอน 10.30 น. ไปเป็นช่วงบ่ายแทน แต่นโยบายนี้ยังไม่เกิดขึ้น เขากำลังเก็บข้อมูลอยู่ และเขาก็ให้ชั้นไปลองทำ ปรากฎว่า ทำดีมากค่ะน้อง ทำเร็วมาก พรุ่งนี้มาทำอีกนะ
สุดท้าย เลิกงานตรงเวลา ได้ลิ้นจี่มา 1 พวงจากพี่เภสัชในนั้นกลับห้อง เย่ เหนื่อยเกือบตายได้ลิ้นจี่พวงนึง ปล.คนแพร่พูดเพราะ พูดน้อย แต่ต่อยหนักมาก ทรงงานหนักสุด พี่ปี 6 โดนด่ากระเจิง แนะนำปี 6 ไปที่อื่นเถอะ

31/5/2565 IPD day 2 (2/5)

วอร์ดเบาหวานจ.แพร่ใหญ่ที่สุดในโลกใบนี้ เพราะอะไร เพราะไม่มีอะไรไม่หวานเลยจ้า โรงอาหารกับข้าวไม่อร่อยซักอย่าง ติดหวานแบบหวานปะแล่มงง ไข่เจียวหมูสับยังหวานกรุบ เพราะน่าจะหมักหมูด้วยน้ำตาล?!?! ฟักทองผัดไข่หรือผัดน้ำตาลเอาดีๆ แก้ชื่อนะทีหลัง
จัดยา IPD ให้จบก่อน 10 ครึ่ง วันนี้ได้อยู่หมวดยา Antibiotic ละลานตามาก จัดเสร็จไปนั่งทำ exel มูลค่ายา con ประจำวัน และแพ็คยาให้ผู้ป่วย Covid-19
ตอนบ่ายหัวหน้าพี่ฝึกของ IPD เรียกเด็กปี 4 ทุกคนมาฟังระบบงาน IPD นั่งคุยกันตั้งแต่ 13.30-16.30 แรกๆ ก็ดิสคัส หลังๆ เริ่มแจกโจทย์ ให้หาว่าใบสั่งยานี้ผิดตรงไหน ผิดประเภทไหน ความรุนแรงจัดว่าอยู่ในระดับไหน เลคเชอร์ RDU ลอยมา แต่ก็ลอยผ่านไป ไม่เข้าหัวตั้งแต่เรียนแล้วจะมาเอาอะไรกับตอนนี้ จบได้ด้วยดีไม่โดนแกงเพราะแกล้งทำหน้าตาเหมือนรู้เรื่อง
ดอมน่าจะเจอคู่แข่งทางการเมืองในตำแหน่งว่าที่รมต.สาสุขแล้ว แคนดิเดตจาก KKU หนุ่มหน้ามนต์ชอบลงชุมชน/PCU เป็นของหวาน
และที่นี่ไม่อนุญาตให้ปี 4 จ่ายยาผู้ป่วย (คนอื่นเสียใจแต่ชั้นดีใจมาก) เพราะแค่จัดยา-นั่งไล่ใบยา หน้าก็จะมืดอยู่แล้วค่ะ คาดว่าพรุ่งนี้ต้องพกยาดมกับลูกอม ป้องกันน้ำตาลตก
สุดท้าย หมูกระทะริมแม่น้ำยม บรรยากาศดีแต่รสชาติแปลกๆ อาหารเหนืออาจจะไม่ใช่ทางของเรา หวานทุกอนู ไม่ต้องมีแฟนก็น้ำตาลขึ้นได้ Metformin ควรจัดเป็นยาสามัญประจำบ้านของที่นี่

01/6/2565 IPD day 3 (3/5)

เหนื่อยล้าเต็มที ไม่เห็นปลายทาง ช่วงเช้าจัดยา con ให้ผู้ป่วยในด้วยความเร็วแสงเหมือนทุกวัน วันนี้เริ่มเซียน จำได้ละว่าตู้ไหนยาอะไรอยู่ตรงไหน (เฉพาะยากิน) ส่วนตู้ยาฉีดเหมือนเมืองลับแล ทุกอย่างดูสับสนมึนงง
ตอนบ่ายพี่ใจดี บอกว่าก่อนไปจัดยาผู้ป่วยโควิดให้ไปทำเล่มให้เรียบร้อยก่อน เลยเดินถ่ายรูปยาเพื่อเอาไปเขียนช่วงสุดท้ายของสมุดฝึกงานเล่มรพ เขียนเกือบครบแล้วขาดยา 2 ช่องที่อาจจะต้องไปหาในคลังยาเพิ่ม พี่ที่คุมยาเสพติดดีมาก บอกว่าขอชื่อยี่ห้อยาเสพติดที่รพนี้มีได้ไหมคะ พี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการเปิดคลังทั้งหมด (คลัง=ลิ้นชักที่ไม่ล็อค55555555) อธิบายทีละตัว อธิบายระบบการเบิก วิธีเช็คใบ ย.ส.5 ว่าหมอเซ็นครบมั้ย วิสัญญีเบิกไปเท่าไหร่ เหลือเท่าไหร่ วันนัดทำลาย การขออนุญาตอย. อะไรใดๆที่เคยเรียนทฤษฎีกับอ.ปรุฬทั้งหมด ปังมากกกกกก (แต่ก็ไม่สามารถทดแทนที่พี่คนอื่นๆใช้ฉันเหมือนแรงงานทาสได้ ทั้งบ่าย กุแพ็คยาโควิดไม่หยุด แพ็คจนหน้ามืด น้ำตาลตก สภาพมาก ไม่ตายเพราะโควิดก็ตายเพราะโรคตับ)
สุดท้ายก่อนกลับบ้านเลยจะขอดูแบบบันทึก medication error เพื่อเอามาเขียนลงสมุด พี่บอกไม่ต้องเอาในบันทึกหรอก เอาของวันนี้แหละ ให้มาถ่ายรูป 4 ใบ เคสของวันนั้น ไม่บอกด้วยนะว่าผิดอะไรตรงไหน ให้ไปหาเอง (ระบบบันทึกในคอมก็มี ที่พี่เจ้าหน้าที่คีย์ชื่อยาใดๆ เปลี่ยนเป็นยาอะไรที่ถูกต้อง ส่งมอบผู้ป่วยเรียบร้อย) แต่พี่ชอบให้เจอความท้าทาย ให้อ่านกระดาษอีใบ transcription ของหมอนั่นแหละ แล้วใครที่ดูไอจีฉันจะรู้ว่าลายมือหมอสัปปะรังเคแค่ไหน แกมาเอารัย วุ้นแปลภาษาเท่านั้นที่จะรอดไปได้ สุดท้ายฉันทิ้งไป 1 เคส ไม่ได้หาจุดผิดไม่เจอ แต่อ่านไม่ออก 5555555555

02/6/2565 IPD day 4 (4/5)

เนื่องจากเมื่อวานอ่านลายตีนไม่ออก เคส ME เลยไม่ครบ เช้ามาดิฉันจึงแอบไปกระซิบพี่เภสัชที่คุมยาเสพติดเหมือนเดิม ขอ 1 เคสได้ไหมคะ ขอแบบหวานๆ กลืนง่ายๆ ตอนเย็นก่อนกลับบ้านพี่คือเปิดระบบคอมเลยจ้า บอกจุดผิด กระบวนการแก้ไข การส่ง consult หมอ และสิ่งที่ถูกต้อง ถ้าก้มกราบได้คงก้มกราบลงตรงนั้น พี่ควรเป็นคนดูแลเด็กฝึกงานอะจริงๆ ขอให้ชีวิตเจริญๆนะคะ 555555555
ความวัวยังไม่ทันหาย ความพงศกรก็เข้ามาแทรกเสมอ วันนี้เหมือนโดนส่งท้ายเพราะพรุ่งนี้แฮปปี้เบิร์ดเดย์ควีนนุ้ย อมก ดิฉันแทบจะไม่ใช่นศภ.แล้ว ดิฉันแทบจะเป็นหมาตัวหนึ่งแล้ว เพราะว่าที่นี่ไม่ให้ปี4จ่ายยาให้ผู้ป่วย ให้แค่สังเกตการณ์เท่านั้น ((((แต่หนูไม่ได้สังเกตอะไรเลยค่ะ โดนใช้ทำงานอย่างเดียว พี่หัวหน้าฝึกงานยังไม่วอแวหนูขนาดนี้เลย ยัยคนนี้มาจากไหนไม่รู้ ใช้กุทำงานให้เขาแทบตายสามสี่วัน เลี้ยงชาเขียวแก้วนึง กุซื้ออเมซอนในรพกินเองแพงกว่านี้อีก อห)))))
ปิดท้ายด้วยสโลแกนประจำจังหวัดแพร่ ลดทอด ลดเค็ม แต่รสหวาน ตอนกลางวันทำใจกินข้าวโรงอาหารไม่ได้แล้ว อินซูลินทำงานหนักเกินไปแล้ว เดินไปซื้อข้าวบอกแม่ค้าว่า ไข่ดาวสามฟองกับข้าวสวย ไม่เอาแกงค่ะ แม่ค้างง 555555555555 เสียไป 30 บาทถ้วน แต่สบายใจมากๆ อาหารที่อร่อยที่สุดในจังหวัดแพร่คือข้าวไข่ดาวเหยาะน้ำปลา ขอบคุณค่ะ

03/6/2565 IPD day 5 (5/5)

แฮปนะนุ้ย แต่บารมีของหล่อนน่ะไม่เยอะพอจะช่วยให้ชั้นหยุดงาน ดังนั้นชั้นเปลี่ยนเมนแล้ว ชั้นผิดหวังมาก ในฐานะสาวผมสั้นบอกเลยว่าเทอไม่ใช่ควีนของชั้นอีกต่อไป
ทำไมคนเราต้องทำงานวันหยุด ทำงานที่แปลว่า 8.30-16.30 เต็มเม็ดเต็มเหนี่ยว จริง ๆ มันคือการชดเชยวันหยุด แต่ก็ชดมันในวันที่ต้องหยุดนั่นแหละค่ะ สภาพพพพพพพพพพพ
ตอนเช้าเภสัชเข้าเวรทุกวอร์ดมากระจุกอยู่ในห้องยา IPD เพราะห้องยาเปิดห้องเดียวทั้งรพ วุ่นวายมาก แต่พี่เจ้าหน้าที่ท่านหนึ่งที่มาจาก OPD ก็ทำให้ความเหนื่อยล้าของตอนเช้าของชั้นหายไปด้วยคำว่า น้องหายาอะไรครับ หาไม่เจอบอกพี่นะ / ยานี้ใช้บ่อยเดี๋ยวพี่ตัดเป็นอันเล็กไว้ให้ครับ / ตะกร้าสีชมพูพี่ยกให้เราเลยนะ ยาอยู่ตรงบ้านเราหมดเลยครับ… หล่อมั้ยไม่รู้ เพราะใส่แมส แต่เสียงหล่อมากกกกกกกกกกกกก เวลาตอนเช้าผ่านไปไวเว่อ 555555555555
ตอนบ่ายเหมือนจะตาย นาฬิกาเหมือนมีใครมาหยิกเข็มให้เบี้ยว เวลาเดินช้าเหมือนตอนที่เธอจากไป ฮึก ขี้เกียจทำงานมาก เป็นครั้งแรกที่แอบอู้เนียนๆอยู่หลังตู้จัดยา นั่งร้องเพลงทั้งบ่าย คนอื่นร้องข้ามกำแพง หนู=ร้องข้ามเชลฟ์ยา จัดยาให้ผู้ป่วย ER เรื่อยๆ เพราะวันนี้ OPD ไม่เปิด ทำงานเอื่อยๆ ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของการทำงานวันศุกร์มาก่อนจนวันนี้ ดีใจมากตอนเลิกงาน ให้รางวัลตัวเองด้วยมะม่วงกะปิ 1 ถุง ;-;
อาทิตย์หน้าต้องขึ้นไปบนวอร์ดอายุรกรรม ถึงเวลาต้องทำ soap ที่เรารัก สภาพไม่น่ารอด แต่ไม่แคร์ และลาก่อน IPD อย่าได้วนมาเจอกันอีกเลย สาธุ บัย

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
0:00 / 4:40•Watch full video

# data[].attributes.attachment_link.title
กุหลาบเวียงพิงค์ x Savanah - พุ่มพวง ดวงจันทร์ | Afrobeat Dancehall Type beat (Prod. DCQBEATZ)

# data[].attributes.headline
จุฬานั่งข้างหลังกุทว

# data[].attributes.body
จุฬานั่งข้างหลังกุทวนยาแต่เช้าเรย

# data[].attributes.headline
ร้านยาแห่งหนึ่งในสถานศิวิไลที่ใครๆก็เรียกว่าห้าง(จะรีวิวแบบขำๆนะ)...week 1,2,3,4,5

# data[].attributes.subject
ร้านยาแห่งหนึ่งในสถานศิวิไลที่ใครๆก็เรียกว่าห้าง(จะรีวิวแบบขำๆนะ)...week 1,2,3,4,5

# data[].attributes.body
day 1= เอื้ออออ ยืนจนปวดขาจนเส้นเลือดคอร์ดขึ้นที่คอ แต่พี่เภสัชก็ไม่รีรอให้ไปซักเคสต่อเพราะเราดูว่าง พอซักเคสไปก็เริ่มอ้างว้าง สรุปเลยถามคนข้างๆว่าควรจ่ายยาอะไร จบ(เหงายิ่งกว่าเหงา-retrospect)
day 2= วันนี้ว้าวซ่าได้จ่ายยากันแต่เช้า จ่ายยาแบบเมาๆจนพี่เขารู้ว่าเรากลัว แต่พี่เภสัชใจดีอย่างกับเจ้าสัว เห็นใจเราเต้นรัวพี่เลยบอกว่าพี่เข้าใจ แต่ก็ไม่เป็นไร อันนี้เราฝึกกันได้ และสุดท้ายๆๆวันนี้ได้ปริ้นท์ฉลากยาในร้านด้วย เย่!!!(กลัว-Palmy)
day 3= เป็นวันที่เหนื่อยล้าจากเมื่อวาน เดินด้วยตาหย่อนยานกลับเข้าไปในร้าน สวดมนต์ให้การบ้านที่สั่งเมื่อวานพี่เขาลืม สุดท้ายพี่เขาไม่ลืมเราก็อื้มมมมซวยจริงๆ แต่เวลาไม่เคยประวิงสุดท้ายเลยทิ้งการบ้านที่ต้องส่งวันนี้ให้ไปนำเสนอพน.ต่อ(เดอะแบก-Tilly Birds)
day 4= รู้สึกดีขึ้นจากเมื่อวานเพราะไม่ต้องทำการบ้านจนดึกๆดื่นๆ มาถึงร้านก็ได้แต่ยืน สุดจะชื่นมื่นพี่แกให้พักเที่ยง 2 ชั่วโมง พักเสร็จกลับมายังไม่ทันได้ออกโรง อีก 2 ชั่วโมงพี่แกให้พักอีกครึ่งชั่วโมง กลับมาก็เจอพ่อหนุ่มดั้งโด่ง ชั้นเลยต้องเชื่อมโยงภาษาอังกฤษ พอถูๆไถๆได้แบบ snakeๆ fishๆ โชคดีอยู่นิดๆที่เขามาเรียกถามยาเฉยๆ (The lazy song-Bruno Mars)
day 5= วันนี้วันเบาๆยืนเหงาๆอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ยืนนานๆจนได้แต่มองเหม่อ คิดถึงพวกเธอๆที่อยู่ร้านอื่น ได้ซักประวัติจนเริ่มไหลลื่น แต่มาตายน้ำตื้นตรงที่การเลือกยา แต่ก็อย่างว่าเดาๆไปก่อน สิ่งที่พี่เขาสอนเราค่อยไปทวนได้ แล้วก็วันนี้วันสุดท้ายพรุ่งนี้ได้หยุดเย่!!!(เบาเบา-Singular)
day 6= หยุดเสาร์อาทิตย์นั่งปั่นงานจนร่างพัง แต่งานก็ปังแบบไม่ปังปิ้นาจ ก็เลยยืนแบบองอาจเหมือนบอดี้กาจเฝ้าร้านยา ยืนแบบไม่เมื่อยขาเพราะขาเราอัพสกิลแล้ว พอลูกค้ามาก็ซักแบบเจื้อยแจ้ว ช่วงพักก็ได้เจอน้องแมวเดินผ่านเป็นฝูงคือดีย์อ่ะ(ทราบแล้วเปลี่ยน-Bowkylion)
day 7= วันนี้เข้างานเกือบเที่ยงค่อยๆเดินเรียงเข้าไปในร้าน ร้านยาที่ใหม่ใหญ่ยิ่งกว่าบ้าน จนเริ่มเกียจคร้านที่จะกลับไปสาขาเดิม นั่งตากแอร์จนเคลิ้ม แต่ลูกค้าก็ยังไม่เริ่มมาสักที เจอพี่เภสัชใจดีเล่มเหลืองวันนี้เลยได้ทำเพิ่ม เจอแต่เคสเดิมๆเลยจ่ายยาจนคล่อง ขนาดพี่เภสัชยังเห็นพ้อง ว่าน้องๆจ่ายยาเก่งมาก จบ...(รอ-Slot Machine)
day 8= เป็นวันร้ายๆเหมือนลืมก้าวเท้าซ้ายตอนออกจากบ้าน เดินมาร้านด้วยใจเบิกบาน แต่อยู่ได้ไม่นานชีวิตดิช้านก็เริ่มบรรลัย กรุปแรกเจอพี่หน้าใสบอกว่าอยากได้ยาเม็ดแก้เจ็บคอ เราเลยใช้ centor บอกพี่แกว่าคอไม่ได้ติดเชื้อ พี่แกฟังแล้วเหมือนจะเชื่อแต่เริ่มทำหน้าเบื่อเพราะอยากได้แต่ยากิน เริ่มโดนพี่แกทุบจนหน้าเกือบจมดิน แต่ชีวิตยังไม่สิ้นเพราะพี่ในร้านช่วยไว้ แต่ความบรรลัยยังไม่จบ ต้องออกรบกับลูกค้ารายต่อไป คราวนี้เป็นผู้สาวใหญ่เดินมาแบบร้อนใจอยากได้ยาทานิ้วมือ พอจะจ่ายยากินคุณพี่ตอบแบบดื้อๆว่าตรงที่มืออยากได้ยาทา คุยไปคุยมาพี่แกเริ่มเสียงซ่าบอกไม่เอายาแล้วก็ได้ และความพีคสุดท้ายเป็นเรื่องตลกร้ายของเราเอง ลูกค้ามาแบบดูกันเองแล้วสอบถามราคายา เราก็อุตส่าอ่านที่ป้ายแล้วบอกไป ว่ายาที่พี่เขาได้ราคานิดหน่อยและมีจำนวนเม็ดไม่น้อย แต่พอคิดเงินจริงราคาเกือบร้อย เราเริ่มตาละห้อยว่าที่บอกพี่ราคาน้อยๆนั่นเราดูจำนวนเม็ดยาผิด สรุปวันนี้ได้ข้อคิดว่าชีวิตแค่โดนทำร้าย~~~แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย~~~แค่วันนี้หัวใจสลาย ฮะมุง...จบ(อกหัก-Bodyslam...save my life)
day 9= วันสุดท้ายของอาทิตย์ ได้ speak english เยอะกว่าที่เคย เมื่อก่อนเจอลูกค้าต่างชาติเราก็เฉยๆ แต่วันนี้อยากลองเอื้อนเอ่ยเลยใช้ภาษาที่พอมีติดตัวมา แต่ที่ฮาคือพอเจอลูกค้า เพื่อนที่อยู่ด้วยกำลังรวบรวมความกล้า(คุย) เลยดันยัยบ้าอย่างดิชั้นมาช่วยคุย ตอนแรกภาษาอังกฤษเราก็ดูซุยๆ สักพักเริ่มฉลุยเพราะไม่มีใครคุยเราเลยคุยจนชิน และวันนี้ก็โครตฟินเจอลูกค้าหล่อจนแดดิ้น พี่ในร้านได้ยินถึงกับต้องแซว แต่เพราะไม่ได้คู่กันแล้วลูกค้าเลยแคล้วจากเราไป T T แต่วันนี้ดีใจที่ได้ใช้สื่อ ความจริงก็คือพี่ให้เรากับเพื่อนทำสื่อเรื่องอาการเจ็บคอ วันนี้ทำเสร็จพี่ก็ไม่รีรอบอกว่างานเฟี้ยวเงาะ เลยเหมาะเจาะเอามาโชว์ให้ลูกค้าดู ฟินส่งท้ายสัปดาห์ไปเลยจ้า...หมายถึงเรื่องผู้ชายแหล่ะแก ;)...(14 อีกครั้ง-เสก โลโซ)
day 10= มาถึง day สิบลูกค้ากริบเพราะเป็นวันจันทร์ แต่เราก็ยังขยันยืนคุยด้วยกันรอลูกค้ามา วันนี้เจอลูกค้าต่างชาติเลยยื่นกระดาษให้เขาเขียนชื่อยา แต่คุยไปคุยมาสรุปว่ายาที่เขาหาไม่มีในร้านเรา ยืนไปอีกสักพักยังไม่ทันเหงา เจอลูกค้ามาทักเราด้วยความเป็นห่วง เห็นคนในร้านยืนกันเป็นพวงเลยเป็นห่วงว่าไม่เบียดไปหรอ(555 ในร้านยาตอนนั้นยืนกัน 5 คนในเคาน์เตอร์ซักประวัติ แล้วสภาพร้านคือในเคาน์เตอร์กว้างเมตรกว่าเอง) เราเองก็ทำได้แต่ยืนขี่คอ เลยแค่ไหว้ย่อบอกลาลูกค้าไป แต่วันนี้แสนภูมิใจได้ไขข้อสงสัยของลูกค้าเคสปวดหัว ถามไปแบบไม่เกรงกลัวว่าที่ปวดหัวนั้นใช่ไม่เกรนไหม แล้วสรุปอย่างมั่นใจว่าลูกค้าแค่เครียด แนะนำให้ลดความซีเรียส ลูกค้าจะได้ไม่เครียดและไม่ปวดหัว และวันนี้มีเรื่องให้ใจเต้นรัวเพราะพี่แหล่งฝึกให้เตรียมเลือกร้านฉลอง เย่~(Your Power-Billie Eilish)
day 11= ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ยืนรอลูกค้าจนเบื่อแต่ไม่เหงา คุยไปคุยมาก็รู้สึกได้ว่าพี่เภในร้านเอ็นดูเรา ชีวิตเลยไม่ค่อยเศร้าแต่เข่าเริ่มมีปัญหา แต่วันนี้ชีวิตหลั่ลล้าได้พวกกระเป๋าผ้า จากร้านยามาอีกรอบ และช่วงนี้ชอบมีดีเทลมาสอนเรื่องยา คิดแล้วก็แอบฮาดีเทลร้านยา สอนเก่งเป็นบ้าแถมกล้ากว่าเราอีก มาร้านนี้เจอดีเทลทุกๆวีค และที่สุดพีคเขามีของมาสานสัมพันธ์ ตอนแรกก็ยืนงงงัน แต่ของเขานั้นร้อยจังฮู้~~~(Peaches-Justin Bieber feat.Daniel Caesar & Giveon)
day 12= วันนี้วันพุธไม่ได้หยุดเช่นทุกวัน ลูกค้าค่อนข้างเงียบงัน จนดิฉันอาจไม่ได้ SOAP(2) แต่ชีวิตยังคงมี hope ก็ต้องรอ SOAP กันต่อไป เป็นวันนึงที่ได้คุยกับพี่พนักงานแบบสุขใจ คุยไปขำไปเขาเริ่มรู้ไต๋ว่าเรามันบ้า วันนี้ว่างจนแทบจะอยากลา เลยหยิบไม้ขนไก่มาปัดฝุ่นให้ชั้นวางสินค้า พี่เภในร้านเลยแกล้งชมว่าเด็กพลัดนี้น้าขยันจริงๆ ยืนรอแบบนิ่งๆอยู่ๆลูกค้าก็วิ่งเข้ามาในร้าน มาซื้อยาด้วยหน้าแดงฉานจนพี่ในร้านถึงกับตกใจ พอคุยๆไปลูกค้าบอกเพิ่งมีเรื่องมา เราก็ว้าวซ่ายืนแบบขาไม่กล้าขยับเลย...(Sweet but Psycho-Ava Max)
day 13= มาทำงานร้านยาอย่างเช่นทุกวัน ชีวิตโศกศัลย์ เพราะเป็นวันหวยออก เรื่องจริงไม่ได้หลอกพี่เภสัชบอกลูกค้าจะไม่ออกมาซื้อยา เพราะลูกค้าโดนหวยแ_กมาชีวิตเลยอ่อนล้า เงินซื้อยาแทบไม่มี แต่วันนี้แสนโชคดีเจอเคสดีๆเลยได้เก็บ SOAP2 มา(ลาออก-Paradox)
day 14= เป็นวันหลั่ลล้าเพราะเข้าร้านยาเกินช่วงสาย ก็คือเข้าตอนบ่ายแบบสบายๆ รู้สึกผ่อนคลายเพราะได้ตื่นสายมา และวันนี้มีของมาส่งที่ร้านยาพี่เภสัชชอบบอกว่า ให้จัดร้านยยาเหมือนเราจัดร้านตัวเอง วันนี้ยืนแบบกระฉับกระเฉง แต่รู้สึกโดนข่มเหงด้วยลูกค้าที่เข้าร้านมา เหมือนเดินออกจากบ้านแล้วก้าวขาขวา ชีวิตวันนี้เลยอ่อนล้ากับการปะทะคารมณ์ แต่ชีวิตยังไม่ล่มจมเพราะพี่เภสัชชม แต่จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร และได้คุยกับพี่พนักงานในเรื่องไสยๆ ใจเผลอไผลเหมือนโดนคุณไสยเสกข้าตัว แต่พี่บอกอย่าให้ใจเรามืดมัว อยู่ที่ทำตัวของเราก็พอ(วิญญาณ-Stamp,พงษ์สิทธิ์ คำภีร์)
day 15= เป็นวันเสาร์ที่เกือบไม่เหงาอีกต่อไป ผ่านวันศุกร์หรรษาไม่ทันไร ลูกค้าร้อนใจมาด้วยความฉุกเฉิน บางคนก็เขินเพราะซื้อยาคุมฉุกเฉินให้ภรรยา วันนี้ยังหน้าไม่ชาเพราะเจอลูกค้าน่ารักทั้งวัน(Deja vu-Olivia Rodrigo)
day 16= ทำงานวันอาทิตย์เหมือนชีวิตไม่มีวันหยุด ยืนจนสติหลุดสมองชำรุดร่างทรุดและโทรม คึดฮอดแต่โฮมที่เคยนอนเล่นเหมือนเช่นผ่านมา แต่ทำงานนานมาเลยชินชา จิตไม่อ่อนล้ามีแต่ขาที่เริ่มจะหมดแรง ช่างเป็นวันอาทิตย์ที่แห้งแล้ง เพราะลูกค้าไม่ค่อยแย่งกันเข้าร้านยา แล้ววันก่อนหน้านอนดึกเพราะดูซีรีย์มา เลยไม่ค่อยซ่าลืมทำตัวบ้ากับลูกค้าไป...จบ(ยิ้ม-Oat Pramote, Pop Pongkool)
day 17= หลังทำงานติดกันนานถึง 8 วัน แต่ก็ยังขยันเพราะนึกถึงวันที่จะได้หยุดในพรุ่งนี้ วันนี้ชีวิตดี๊ดี รู้สึกว่ามีสกิลการจ่ายยาเยอะขึ้น จากอาทิตย์แรกที่อึนๆก็อัพสกิลขึ้นจนจ่ายยาลื่นปรื้ด แต่บางครั้งก็เกือบวืดเพราะถามยาวเป็นพรืดแต่ไม่รู้ผู้ป่วยเป็นอะไร แต่วันนี้ดีใจได้แนะนำการกินยาคุม ลูกค้ามากับหนุ่มแต่ยังไม่เคยซื้อยาคุมมารับประทาน ตอนแรกหยิบยาราคาแรงเกินต้านทาน ลูกค้าบอกขอลดงบประมาณ หายาอยู่นานกว่าจะได้จ่ายไป แต่ลูกค้ายังไม่ทันไปเพื่อนแอบคุยกระซิบอยู่ข้างไหล่ ลูกค้าสงสัยถามว่ากระซิบอะไรกัน เราเลยตอบไปพลันว่าที่กระซิบนั้นไม่มีอะไร(ก็ไม่มีอะไรจริงๆอ่าน้าาาาา)...(You-Regard,Troye Sivan,Tate McRae)
day 18= ได้หยุดพักมา 1 วัน ส่วนวันนี้นั้นเหมือนมาหยุดเพิ่ม เพราะหน้าที่เราก็เดิมๆได้ทำเพิ่มเติมคือเคลียร์เล่มเหลือง พี่บอกจะได้ไม่ใช้เวลาสิ้นเปลืองนั่งทำเล่มเหลืองตอนว่างๆไป นั่งปั่นงานอยู่ไม่ทันไร พี่พนักงานมารับช่วงต่อเราเลยพักได้ เจอพี่เภสัชจัดชุดใหญ่ เลี้ยงมื้อเที่ยงแบบจุกๆไปเล่ยยยยย ส่วนตอนบ่ายฉันก็ไม่ได้อยู่เฉย ชวนพี่เภสัชมาเต้นด้วยเลยพี่เภสัชก็อย่างชอบใจ จบ
(ซูลูปาก้า ตาปาเฮ้-THEMOONWILLALWAYSBEWITHME)
day 19= มาเช้าๆแต่เกือบเข้าสาย เพราะมีเรื่องส่วนตัวแสนวุ่นวาย เกือบเข้าสายแล้วไหมล่ะเรา วันนี้ก็ยังคงยืนเหงาแต่คงไม่เฉาเท่าเพื่อนเราอีก 1 คน บังเอิญเห็นเพื่อนทำหน้าสุดจะทน เลยซักถามจนรู้ว่าเพื่อนเป็นอะไร สรุปว่าเป็นกรดไหลย้อน เหมือนจะขย้อนทุกค่อนขั่วโมง พี่เภสัชใจดีซื้อยามาให้เพื่อนกินจนโล่ง เพื่อนเลยยังไม่ลงโรงยืนช่วยขายยาได้อีกสบาย วันนี้ก็ฟีลผ่อนคลายทำตัวสบ้ายสบายเหมือนเป็นร้านยาเราเอง(สบาย สบาย-ธงไชย แมคอินไตย์)
day 20= วันศุกร์สดใสจิตใจเบิกบานแต่ดันกินอาหารที่ไม่ย่อยเข้าไป ร่างกายเลยไม่ค่อยรับอะไร ยืนมองลูกค้าตาใสแต่ข้างในกายช่างร้าวราน แต่วันนี้เจอแฟนคลับพี่เภสัชในร้าน ซื้อขนมราคามหาศาลเราที่อยู่ในร้านจึงได้กิน ขนมรสชาติอร่อยติดลิ้นลืมความทุกข์จนหมดสิ้น เหมือนชีวินถูกชุบขึ้นมา วันนี้ก็เป็นวันธรรมดาแต่แอบเจอลูกค้าที่ทำตัวดุเป็นบ้า พอถามอาการเป็นไรมาก็ไม่ค่อยจะตอบ เหมือนเป็นบททดสอบให้ฝึกตอบลูกค้าด้วยหน้ายิ้มไป~~~(แน่นอก-3.2.1. feat.ใบเตย อาร์สยาม)
day 21= ร้านยาที่นี่เจอฝรั่งเป็นเรื่องธรรมดา แต่เจอฝรั่งด่าฝังแล้วแทบบ้า มาด่าว่าที่ยาร้านเราแพง บอกว่า charge ราคาโครตแรงแล้วยังพูดแรงจนน่าโมโห มาด่าเราและคนทั้งร้านว่าโง่ ฟังแล้วแบบโอ้...มาด่าเราทำไม ก็มีน่าที่แค่หายาแล้วแจ้งราคาไง ไม่ใช่หัวหน้าใหญ่ที่จะได้เป็นคนตั้งราคา แล้วคือยืนฟังจนหน้าชา โชคร้ายที่เรารู้ภาษาเลยอยากจะบ้าตอนยืนฟัง แถมก่อนออกจากร้านยังแกล้งยืนหันหลังด่า shit ให้เราฟัง นี่อยากบอกไปดังๆว่า****(ประโยคแรกของเพลง)...ไปฟังเอานะ(abcdefu-GAYLE)
day 22= วันนี้วันดีทำอะไรก็ดีชีวิตดีไปหมด ได้ทำ SOAP จนหมดจดครบทั้ง 2 เรื่อง ชีวิตเริ่มเห็นแสงเรืองๆ เหมือนได้ปลดเปลื้องงานทุกอย่างไป แล้ววันนี้ก็เจอแต่เคสเดิมๆไง แต่ก็ดีใจที่ได้ไขข้อข้องใจให้ผู้ป่วย เหมือนเรามีส่วนช่วยให้ผูป่วยได้หายดี เฮ้อวันนี้รู้สึกดี๊ดีพอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน(ดี๊ดี-Jaylerr, Paris)

# data[].attributes.body
Dear diary สองวันแรกก็ร้อน+ฝนตกละ อาหารก็เดินไปดิของกินอะ เซเว่นอยู่ไกลกินร้านเอกภาพไปก่อนนะ เจอคนแปลกๆไปสามคน แต่มีร้านสักเท่ๆ ตลาดมีนะแต่แบบ…