# data[].attributes.headline
Ο ήρωας του Σαμαράκη

# data[].attributes.body
Ο ήρωας του Σαμαράκη

# data[].attributes.headline
Εφημερίδα "Εμπρός". Ρίξτε μια ματιά στην 1η, 7η και 14η σελ

# data[].attributes.subject
Εφημερίδα "Εμπρός". Ρίξτε μια ματιά στην 1η, 7η και 14η σελ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Αντώνης Σαμαράκης, «Ζητείται ελπίς»

# data[].attributes.attachment_link.description
Το διήγημα ανήκει στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων, που εκδόθηκε το 1954 και έκτοτε γνώρισε μεγάλη επιτυχία και αγαπήθηκε από το αναγνωστικό κοινό. Στο διήγημα αυτό, όπως και σε όλο το έργο του Σαμαράκη, διακρίνουμε το λιτό ύφος και τη γοργή αφήγηση, το συνδυασμό κοινωνικού προβληματισμού και ψυχολογικής παρατήρησης μέσα σε μια ατμόσφαιρα ιδεολογικής κρίσης και υπαρξιακού άγχους, που χαρακτηρίζει τη μεταπολεμική εποχή.

# data[].attributes.headline
Ακούστε το τραγούδι 

# data[].attributes.body
Ακούστε το τραγούδι «Σιγά μην κλάψω» (Γιάννης Αγγελάκας) και διαβάστε ξανά την τελευταία παράγραφο του διηγήματος «Ζητείται Ελπίς», όπου ο ήρωας αποφασίζει να δώσει την αγγελία του.

Τα ερωτήματα:

1.     Η Άρνηση του Φόβου: Στο κείμενο ο ήρωας λέει: «Στο διάολο η ετικέτα! [...] νιώθει χρέος του να το πει αυτό». Πώς συνδέεται αυτή η εσωτερική έκρηξη με την άρνηση του τραγουδιού να υποκύψει στον φόβο και τη θλίψη;

2.     Δημιουργική Γραφή: Φανταστείτε ότι ο ήρωας, καθώς πηγαίνει στην εφημερίδα να δώσει την αγγελία, φοράει ακουστικά και ακούει αυτό το τραγούδι. Γράψτε μια σύντομη παράγραφο (80-100 λέξεις) στο τετράδιό σας, περιγράφοντας τις σκέψεις του και την αυτοπεποίθηση που νιώθει πλέον. Σταθείτε ιδιαίτερα σε κάποιον στίχο από το τραγούδι που πιστεύετε ότι θα επηρέασε τον ήρωά μας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Γιάννης Αγγελάκας Official

# data[].attributes.attachment_link.title
Γιάννης Αγγελάκας - Σιγά μην κλάψω - Official Audio Release

# data[].attributes.body
Ο Hopper είναι ο ζωγράφος της αστικής μοναξιάς. Στο "Automat", μια γυναίκα κάθεται μόνη σε ένα τραπέζι καφενείου, κοιτάζοντας το φλιτζάνι της. Η ατμόσφαιρα, το ημίφως και η αίσθηση του κενού ταυτίζονται απόλυτα με το διήγημα του Σαμαράκη.

Ερώτηση: «Τι κοινό έχει το βλέμμα αυτής της γυναίκας με το βλέμμα του ήρωα στο διήγημα;»

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Automat is a 1927 painting by the American realist painter Edward Hopper. The painting was first displayed on Valentine's Day 1927 at the opening of Hopper's second solo show, at the Rehn Galleries in New York City. By April it had been sold for $1,200 ($18,720 in 2021 dollars ). The painting is today owned by the Des Moines Art Center in Iowa.

The painting portrays a lone woman staring into a cup of coffee in an automat at night. The reflection of identical rows of light fixtures stretches out through the night-blackened window.

Hopper's wife, Jo, served as the model for the woman. However, Hopper altered her face to make her younger (Jo was 44 in 1927). He also altered her figure; Jo was a curvy, full-figured woman, while one critic has described the woman in the painting as "'boyish' (that is, flat-chested)".

As is often the case in Hopper's paintings, both the woman's circumstances and her mood are ambiguous. She is well-dressed and is wearing makeup, which could indicate either that she is on her way to or from work at a job where personal appearance is important, or that she is on her way to or from a social occasion.

She has removed only one glove, which may indicate either that she is distracted, that she is in a hurry and can stop only for a moment, or simply that she has just come in from outside, and has not yet warmed up. But the latter possibility seems unlikely, for there is a small empty plate on the table, in front of her cup and saucer, suggesting that she may have eaten a snack and been sitting at this spot for some time.

The time of year-late autumn or winter-is evident from the fact that the woman is warmly dressed. But the time of day is unclear, since days are short at this time of year. It is possible, for example, that it is just after sunset, and early enough in the evening that the automat could be the spot at which she has arranged to rendezvous with a friend. Or it could be late at night, after the woman has completed a shift at work. Or again, it could be early in the morning, before sunrise, as a shift is about to start.

Whatever the hour, the restaurant appears to be largely empty and there are no signs of activity (or of any life at all) on the street outside. This adds to the sense of loneliness, and has caused the painting to be popularly associated with the concept of urban alienation. One critic has observed that, in a pose typical of Hopper's melancholic subjects, "the woman's eyes are downcast and her thoughts turned inward." Another critic has described her as "gazing at her coffee cup as if it were the last thing in the world she could hold on to." In 1995, magazine used Automat as the cover image for a story about stress and depression in the 20th century.

Art critic Ivo Kranzfelder compares the subject matter of this painting (a young woman nursing a drink alone in a restaurant) to Édouard Manet's and Edgar Degas's .

The viewer's perspective

The presence of a chairback in the lower right-hand corner of the canvas suggests that the viewer is sitting at a nearby table, from which vantage-point a stranger might be able to glance, uninvited, upon the woman.

In an innovative twist, Hopper made the woman's legs the brightest spot in the painting, thereby "turning her into an object of desire" and "making the viewer a voyeur." By today's standards this description seems overstated, but in 1927 the public display of women's legs was still a relatively novel phenomenon.

Hopper would make the crossed legs of a female subject the brightest spot on an otherwise dark canvas in a number of later paintings, including Compartment C, Car 293 (1938)[1] and Hotel Lobby (1943).[2]

As critic Carol Troyen notes, "the title, rather than any detail within the picture, is what identifies the restaurant as an automat." Troyen continues on, however, to note a number of features which would have made the restaurant identifiable to a New Yorker of the 1920s: "They were clean, efficient, well-lit and-typically furnished with round Carrera marble tables and solid oak chairs like those shown here-genteel. By the time Hopper painted his picture, automats had begun to be promoted as safe and proper places for the working woman to dine alone." To a New Yorker of the 1920s, Hopper's interior would have been instantly recognizable as an Automat. A 1912 photograph of the Automat in Times Square reveals every detail of the chairs and the marble-topped tables to correspond with what Hopper has painted. However, this is not the Times Square Automat; the ceiling lights at that location were significantly more ornate than the ones in the painting.

Automats, which were open at all hours of the day, were also "busy, noisy and anonymous. They served more than ten thousand customers a day." Moreover, the woman is sitting in the least congenial spot in the entire restaurant for introspection. She has, as Troyen notes, the table nearest the door, and behind her, on her other side, is the staircase to the restaurant's below-ground level. Even if the restaurant were relatively empty, there would have been constant foot-traffic past her table. Thus, "the figure's quiet, contemplative air," which is "out of step with the city's energy, its pace and its mechanized rhythm," is made even more noteworthy by the particularly busy spot in which she has chosen to sit.

Hopper's paintings are frequently built around a vignette that unfolds as the viewer gazes into a window, or out through a window. Sometimes, as in Railroad Sunset (1929),[3] Nighthawks (1942) and Office in a Small City (1953), it is still possible to see details of the scene beyond even after Hopper has guided the viewer's gaze through two panes of glass. When Hopper wishes to obscure the view, he tends to position the window at a sharp angle to the viewer's vantage-point, or to block the view with curtains or blinds. Another favourite technique-used, for example, in Conference at Night (1949),[4] -is to use bright light, flooding in from the exterior at a sharp angle from the sun or from an unseen streetlight, to illuminate a few mundane details within inches of the far side of the window, thereby throwing the deeper reaches of the view into shadow.

By way of comparison, in Automat the window dominates the painting, and yet "allows nothing of the street, or whatever else is outside, to be seen." The complete blackness outside is a departure both from Hopper's usual techniques, and from realism, since a New York street at night is full of light from cars and street lamps. This complete emptiness allows the reflections from the interior to stand out more dramatically, and intensifies the viewer's focus upon the woman.

The window conveys an impressionistic view, rather than one that is realistic, in another way. As Mark Strand notes, "The window reflects only the twin receding rows of ceiling lights and nothing else of the automat interior." It is possible that Hopper omitted these reflections in order to avoid distractions that might turn the viewer's away from the woman. Strand, however, suggests an alternative reason why the woman's reflection is omitted:

The painting suggests several things, but the most obvious and most resonant is that if what the window reflects is true then the scene takes place in limbo and the seated woman is an illusion. This is a troubling idea. And if the woman thinks of herself in this context, she cannot possibly be happy. But of course she does not think, she is the product of another will, an illusion, an invention of Hopper's.

The focusing effect of the blank window behind the woman can be seen most clearly when it is contrasted with Sunlight in a Cafeteria (1958),[5] one of Hopper's late paintings. In that painting, a female and a male subject sit in an otherwise empty cafeteria in spots reminiscent of the tables occupied, respectively, by the female subject and the viewer in Automat. Even the bowl of fruit on the windowsill in Automat has its parallel in a small potted plant on the windowsill in Sunlight in a Cafeteria. But in Sunlight in a Cafeteria, the well-illuminated street scene outside the large window seemingly distracts the man's attention from his counterpart, so that the two subjects "do not seem to be acting in the same scene, as it were." By contrast, in Automat the viewer is fully engaged by the presence of the woman.

# data[].attributes.attachment_link.description
Automat is a 1927 painting by the American realist painter Edward Hopper. The painting was first displayed on Valentine's Day 1927 at the opening of Hopper's second solo show, at the Rehn Galleries in New York City. By April it had been sold for $1,200 ($18,720 in 2021 dollars ).

# data[].attributes.headline
Βλέπετε αυτή την αγγελία στη στάση απέναντι από το σχολείο. Ποιες αντιδράσεις σας προκαλεί; Τι μπορεί να πουλάει ή να ζητάει αυτός που την έβαλε;

# data[].attributes.subject
Βλέπετε αυτή την αγγελία στη στάση απέναντι από το σχολείο. Ποιες αντιδράσεις σας προκαλεί; Τι μπορεί να πουλάει ή να ζητάει αυτός που την έβαλε;

# data[].attributes.attachment_link.title
Δραστηριότητα Padlet

# data[].attributes.headline
Aς κάνουμε μια ανακεφα

# data[].attributes.body
Aς κάνουμε μια ανακεφαλαίωση παίζοντας...

# data[].attributes.attachment_link.description
Host a game of kahoot – put on your game show host hat and make learning awesome.

# data[].attributes.headline
Το NotebookLM μέσα από ένα podcast σας δίνει τη δυνατότητα να ξανά θυμηθείτε τα βασικά σημεία του διηγήματος. Συνδεθείτε με τον λογαριασμό σας στην Google και ακούστε το. Στη συνέχεια, προχωρήστε στη δραστηριότητα padlet.

# data[].attributes.subject
Το NotebookLM μέσα από ένα podcast σας δίνει τη δυνατότητα να ξανά θυμηθείτε τα βασικά σημεία του διηγήματος. Συνδεθείτε με τον λογαριασμό σας στην Google και ακούστε το. Στη συνέχεια, προχωρήστε στη δραστηριότητα padlet.

# data[].attributes.attachment_link.description
Not your computer? Use Guest mode to sign in privately. Learn more about using Guest mode

# data[].attributes.attachment_link.title
Φύλλα εργασίας Ζητείται ελπίς1ης ώρας

# data[].attributes.attachment_link.title
Φύλλα εργασίαςΖητείται ελπίς 2η ώρα

# data[].attributes.attachment_caption
Ζητείται σεβασμός και συμφιλίωση 

# data[].attributes.headline
Ιωσηφίδου Αλεξανδρα 

# data[].attributes.subject
Ιωσηφίδου Αλεξανδρα 

# data[].attributes.body
Ο ηρωας του κειμένου βλέποντας την εικόνα μου πιστεύω θα αναθεωρούσε και θα έδινε ξανά ευκαιρία στην ελπίδα, εφόσον μέχρι και η φύση υποχωρεί, μας συγχωρεί και μας αποδέχεται δίνοντας μας εύσημα παρόλο που την καταστρέφουμε. Ένας άνθρωπος σε έναν άλλον θα μπορούσε να τον συγχρωρίσει και να ξανα πιστέψει σε αυτόν.

# data[].attributes.headline
Αραμπατζή Ευαγγελία 

# data[].attributes.subject
Αραμπατζή Ευαγγελία 

# data[].attributes.body
ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ένα ουράνιο τόξο μετά την ξηρασία ως υπενθύμιση ότι η ζωή πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναγεννηθεί.

# data[].attributes.headline
Νατσιοπούλου Δωροθέα 

# data[].attributes.subject
Νατσιοπούλου Δωροθέα 

# data[].attributes.body
Προσφέρεται ένα λουλούδι που συμβολίζει την πίστη ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Θεωρώ ότι ο ήρωας του κειμένου βλέποντας την εικόνα μου θα αναθεωρουσε τον λόγο της απόγνωσης του. Ακόμα και μέσα στο χάος και στην μηδαμινή ύπαρξη ζωής ο κόσμος καταφέρνει σιγά σιγά να επανέλθει. Για αυτό δεν πρέπει να τα παρατάμε. Πιστεύω ότι ακόμα και εκεί που υποστηρίζουμε ότι δεν υπάρχει ελπίδα, κάπου βαθιά μπορούμε να την εντοπίσουμε.

# data[].attributes.attachment_caption
ΖΗΤΕΙΤΑΙ ένας κόσμος όπου κάθε καταιγίδα αφήνει πίσω της ένα ουράνιο τόξο

# data[].attributes.headline
«Μια ρεαλιστική εικόνα

# data[].attributes.body
«Μια ρεαλιστική εικόνα ανατολής μετά από δυνατή βροχή, ο ήλιος βγαίνει πίσω από γκρίζα σύννεφα, ουράνιο τόξο στον ουρανό, φως που φωτίζει μια ήσυχη πόλη, αίσθηση ελπίδας και γαλήνης»

# data[].attributes.attachment_caption
Μέσα στη βροχή και στη σιωπή της πόλης, ενα φως επιμένει. 

# data[].attributes.attachment_caption
Ζητείται μια πράξη που μπορεί να κάνει την διαφορά 

# data[].attributes.headline
Αναστάσης Νικολάκης 

# data[].attributes.subject
Αναστάσης Νικολάκης 

# data[].attributes.body
Κατά την γνώμη μου, πιστεύω πως ο ήρωας θα ένιωθε πιο αισιόδοξος καθώς θα έβλεπε ότι ακόμα και μέσα στην καταστροφή, οι μικρές πράξεις μπορεί να αλλάξουν τα πάντα και να φέρουν ελπίδα στον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_caption
Προσφέρεται μία ρωγμή στο τοίχος της απελπισίας και του ψυχικού ολέθρου.

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Κλαδίσιος

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Κλαδίσιος

# data[].attributes.body
Κατά την γνώμη μου, μία απλή ρωγμή δεν θα του έφτανε και θα ήθελε κάτι πιο ζωντανό και ολόκληρο για απελευθερωθεί από την άβυσσο στην οποία έχει βυθιστεί.

# data[].attributes.attachment_caption
Βλέπουμε έναν άνθρωπο σε μια δυσκολη κατάσταση να βρίσκει ένα φως,αυτό το φως είναι η ελπίδα.Το μύνημα μέσα από αυτό είναι ότι ακόμα και στις ποιο δύσκολες στιγμές πάντα πρέπει να υπάρχει έστω και μια μικρή ελπίδα.

# data[].attributes.headline
Γεωργιάννα Ταρπάγκου 

# data[].attributes.subject
Γεωργιάννα Ταρπάγκου 

# data[].attributes.headline
Πιστεύω εάν ο πρωταγων

# data[].attributes.body
Πιστεύω εάν ο πρωταγωνιστής του διηγήματος έβλεπε αυτή την εικόνα, ένας εύοσονας να καθαρίζει την Αθήνα. Ίσως να ήλπιζε σε μία μικρή φλόγα ελπίδας

# data[].attributes.attachment_caption
Προσφέρεται ειρήνη σε εναν απελπισμενο κόσμο.

# data[].attributes.headline
Μπασλής Χρήστος 

# data[].attributes.subject
Μπασλής Χρήστος 

# data[].attributes.body
Κατά την γνώμη μου, ο ήρωας βλέποντας την εικόνα μου θα αρχίσει να ελπίζει ξανά σε έναν κόσμο χωρίς πόλεμο.

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Κασιδεροπουλου 

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρα Κασιδεροπουλου 

# data[].attributes.body
Θεωρώ πως πραγματικά θα έδινε αυτή η εικόνα ελπίδα στον ήρωα του κειμένου καθώς ένα πρόβλημα που τον απασχολεί είναι πως οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για τα πραγματικά θέματα και την κοινωνία αλλά για την μόδα και την μουσική

# data[].attributes.attachment_caption
Προσφαίρεται ελπίδα και εσιοδοξία στους γύρο σας 

# data[].attributes.headline
Παναγιώτα Σταυρούδη

# data[].attributes.subject
Παναγιώτα Σταυρούδη

# data[].attributes.body
Ναι,πιστεύω οτι ο ήροας του διηγήματος βλέποντας την ανάρτιση μου θα ένιωθε πιο αισιόδοξος γιατί όσες δισκολίες κι αν έχει η ζωή πάντα υπάρχει η ελπίδα να ανθίσει κάτι.

# data[].attributes.attachment_caption
 Ζητείται μια σταγόνα ελπίδας για να ανθίσει ξανά η ζωή ακόμα και μέσα στη μεγαλύτερη ξηρασία.

# data[].attributes.headline
Γαβριέλα Μουστάκα

# data[].attributes.subject
Γαβριέλα Μουστάκα

# data[].attributes.body
Πιστεύω πως του ήρωα θα του φανεί περίεργο παρόλο που και αυτός έγραψε μια παρόμοια αγγελία που να αποπνέει ελπίδα αλλά και θα αισθανθεί αισιόδοξα διότι θα δει πως δεν είναι ο μόνος που παλεύει με τέτοιο τρόπο να βρεθεί από κάπου, κάποιον η ελπίδα .

# data[].attributes.attachment_caption
"Ζητείτε ενα ουρανιο τοξο σαν την ελπιδα της πολης"

# data[].attributes.headline
Κατσουφη Σοφία 

# data[].attributes.subject
Κατσουφη Σοφία 

# data[].attributes.body
Σε αυτήν την εικόνα δείχνω πως η ελπίδα φαίνεται μέσα στο ουράνιο τόξο σαν να είναι το μόνο χρώμα σε αυτήν την πόλη και μας δείχνει πως πάντα υπάρχει κάτι καλό.