# data[].attributes.attachment_caption
Ηλίας Μακρής, Η Ευρώπη των 25.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ηλίας Μακρής , Η Ευρώπη των 25

# data[].attributes.headline
ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

# data[].attributes.subject
ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνος, Γ6

Υπάρχουν 4 κύρια θεσμικά όργανα λήψης αποφάσεων που ηγούνται της διοίκησης της ΕΕ. Τα θεσμικά αυτά όργανα παρέχουν από κοινού στην ΕΕ κατευθύνσεις πολιτικής και διαδραματίζουν διαφορετικούς ρόλους στη νομοθετική διαδικασία:

το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Βρυξέλλες/Στρασβούργο/Λουξεμβούργο)

το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Βρυξέλλες)

το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο/Αντιπροσωπείες σε ολόκληρη την ΕΕ)

Το έργο τους συμπληρώνεται από άλλα θεσμικά όργανα και οργανισμούς, τα οποία περιλαμβάνουν:

το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Λουξεμβούργο)

την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Φρανκφούρτη)

το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (Λουξεμβούργο ) https://european-union.europa.eu/institutions-law-budget/institutions-and-bodies/types-institutions-and-bodies_el

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Εγκατάσταση και θέση

Το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μοναδικό και το σύστημα λήψης αποφάσεών της εξελίσσεται συνεχώς. Τα 7 ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, τα 7 λοιπά όργανα της ΕΕ και περισσότεροι από 30 αποκεντρωμένοι οργανισμοί είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την ΕΕ. Συνεργάζονται για την αντιμετώπιση των κοινών συμφερόντων της ΕΕ και των ευρωπαίων πολιτών.

Όσον αφορά τη διοίκηση, υπάρχουν άλλοι 20 οργανισμοί και φορείς της ΕΕ που εκτελούν ειδικά νομικά καθήκοντα και 4 διοργανικές υπηρεσίες που υποστηρίζουν τα θεσμικά όργανα.

Όλες αυτές οι οντότητες έχουν συγκεκριμένους ρόλους - από την ανάπτυξη της νομοθεσίας και τη χάραξης πολιτικής της ΕΕ έως την εφαρμογή πολιτικών και την εκτέλεση εργασιών σε εξειδικευμένους τομείς, όπως η υγεία, η ιατρική, οι μεταφορές και το περιβάλλον.

Υπάρχουν 4 κύρια θεσμικά όργανα λήψης αποφάσεων που ηγούνται της διοίκησης της ΕΕ. Τα θεσμικά αυτά όργανα παρέχουν από κοινού στην ΕΕ κατευθύνσεις πολιτικής και διαδραματίζουν διαφορετικούς ρόλους στη νομοθετική διαδικασία:

το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Βρυξέλλες/Στρασβούργο/Λουξεμβούργο)

το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Βρυξέλλες)

το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο/Αντιπροσωπείες σε ολόκληρη την ΕΕ)

Το έργο τους συμπληρώνεται από άλλα θεσμικά όργανα και οργανισμούς, τα οποία περιλαμβάνουν:

το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Λουξεμβούργο)

την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Φρανκφούρτη)

το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (Λουξεμβούργο)

Τα θεσμικά όργανα και οι οργανισμοί της ΕΕ συνεργάζονται εκτενώς με το δίκτυο των οργάνων και οργανισμών της ΕΕ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρωταρχική λειτουργία των εν λόγω οργάνων και οργανισμών είναι να υλοποιούν τις πολιτικές επιτόπου.

Περίπου 60 000 υπάλληλοι και λοιπό προσωπικό της ΕΕ εξυπηρετούν 450 εκατομμύρια Ευρωπαίους (και αμέτρητους άλλους σε όλο τον κόσμο). Ο αριθμός αυτός είναι σχετικά μικρός - το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών διαθέτει περίπου 140 000 υπαλλήλους για πληθυσμό μόλις 67 εκατομμυρίων.
Κύρια στοιχεία και αριθμοί

Θεσμικά όργανα

Οι εξουσίες, οι αρμοδιότητες και οι διαδικασίες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ καθορίζονται στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ: η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (1957) και η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (1992). Πιο πρόσφατα, η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007) εισήγαγε ορισμένες τροποποιήσεις και προσθήκες στις αρμοδιότητές τους.

Τα 4 κύρια θεσμικά όργανα της ΕΕ, με τα διακριτά τους καθήκοντα, συνεργάζονται στενά για τον καθορισμό του θεματολογίου της ΕΕ, καθώς και τη δρομολόγηση και τον συντονισμό της νομοθετικής διαδικασίας της ΕΕ.

Γενικά, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν εκδίδει νομοθετικές πράξεις. Ωστόσο, μπορεί να συμφωνεί σχετικά με αλλαγές στη Συνθήκη για τη λειτουργία της ΕΕ. Κύριος ρόλος του είναι να καθορίζει την πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπονούν τις πολιτικές και τη νομοθεσία που εφαρμόζονται σε ολόκληρη την ΕΕ. Η διαδικασία που ακολουθούν ονομάζεται συνήθης νομοθετική διαδικασία.

Κατ' αρχήν, η Επιτροπή προτείνει νέες νομοθετικές πράξεις, ενώ το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις εκδίδει. Στη συνέχεια, τα κράτη μέλη τις εφαρμόζουν και η Επιτροπή διασφαλίζει την ορθή εφαρμογή τους.

Λοιπά όργανα και οργανισμοί

Εκτός από τα θεσμικά όργανα, υπάρχουν διάφορα άλλα όργανα και οργανισμοί που διαδραματίζουν εξειδικευμένο ρόλο, βοηθώντας την ΕΕ να εκπληρώνει τα καθήκοντά της. Ορισμένα όργανα έχουν καθήκον να συμβουλεύουν τα θεσμικά όργανα (Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών)· Άλλα διασφαλίζουν ότι τα θεσμικά όργανα συμμορφώνονται με τους κανόνες και τις διαδικασίες της ΕΕ (Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής, Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων). Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης είναι ένας οργανισμός εξωτερικής πολιτικής που στηρίζει την ΕΕ σε θέματα εξωτερικών υποθέσεων.

Διοργανικές υπηρεσίες

Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ δημιούργησαν 4 διοργανικές υπηρεσίες για την εξυπηρέτηση και τη στήριξη του έργου των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, καθώς και των λοιπών οργάνων και οργανισμών της. Καθεμία από αυτές έχει ειδικές αρμοδιότητες, οι οποίες καλύπτουν τις βασικές απαιτήσεις των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, όπως η πρόσληψη, η κατάρτιση και η ανάπτυξη του προσωπικού, η πληροφορική και οι εκδόσεις. Η Υπηρεσία Εκδόσεων ιδρύθηκε το 1969, ενώ οι άλλες υπηρεσίες δημιουργήθηκαν πιο πρόσφατα - η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού το 2003, η Ευρωπαϊκή Σχολή Διοίκησης το 2005 και η ομάδα αντιμετώπισης έκτακτων αναγκών στην πληροφορική το 2012.

Αποκεντρωμένοι οργανισμοί

Επί του παρόντος υπάρχουν περισσότεροι από 30 αποκεντρωμένοι οργανισμοί. Έχουν τη δική τους νομική προσωπικότητα, έχουν συσταθεί για αόριστο χρονικό διάστημα και διακρίνονται από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

Οι αποκεντρωμένοι οργανισμοί συμβάλλουν στην εφαρμογή των πολιτικών της ΕΕ. Επίσης, προάγουν τη συνεργασία μεταξύ της ΕΕ και των εθνικών κυβερνήσεων, συγκεντρώνοντας τεχνική και εξειδικευμένη εμπειρογνωσία τόσο από τα θεσμικά όργανα της Ένωσης όσο και από τις εθνικές αρχές.

Οι αποκεντρωμένοι οργανισμοί είναι διασκορπισμένοι σε ολόκληρη την Ευρώπη και ασχολούνται με ζητήματα που επηρεάζουν την καθημερινή ζωή σχεδόν 450 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στην ΕΕ. Στα παραδείγματα περιλαμβάνονται τα τρόφιμα, η ιατρική, η δικαιοσύνη, η ασφάλεια των μεταφορών, η τοξικομανία και το περιβάλλον.
Για παράδειγμα:
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων είναι αποκεντρωμένος οργανισμός με έδρα το Άμστερνταμ. Ιδρύθηκε το 1995 και εργάζεται για τη διασφάλιση της αποτελεσματικότητας και της ασφάλειας των φαρμάκων για ανθρώπινη και κτηνιατρική χρήση σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επίσης, προάγει την έρευνα και την καινοτομία στην ανάπτυξη φαρμάκων. Έχει συμβάλει σημαντικά στην ανάπτυξη φαρμάκων για παιδιά, φαρμάκων για σπάνιες νόσους, προηγμένων θεραπειών, καθώς και φυτικών και κτηνιατρικών φαρμάκων. Μπορεί επίσης να διαδραματίσει ρόλο στην αντιμετώπιση προκλήσεων που αφορούν τη δημόσια υγεία, όπως το AIDS, ο καρκίνος, η νόσος του Αλτσχάιμερ και ο διαβήτης.
Όλοι οι αποκεντρωμένοι οργανισμοί
Έργο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Φαρμάκων σχετικά με τις ιογενείς νόσους

Κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας

Η ΕΕ έχει συστήσει 3 οργανισμούς για την εκτέλεση σαφώς καθορισμένων τεχνικών, επιστημονικών και διαχειριστικών καθηκόντων. Πρωταρχική αποστολή της τριάδας είναι να βοηθήσει την ΕΕ και τα κράτη μέλη της να εφαρμόσουν την κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της κοινής πολιτικής ασφάλειας και άμυνας, καθώς και άλλες πτυχές της εξωτερικής δράσης της ΕΕ.

Ο Οργανισμός Άμυνας στηρίζει την ανάπτυξη αμυντικών ικανοτήτων και τη στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Τονώνει την έρευνα και την τεχνολογία στον τομέα της άμυνας, ενισχύει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία και λειτουργεί ως στρατιωτικός σύνδεσμος για τις πολιτικές της ΕΕ.

Το Ινστιτούτο αναλύει θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας Παρέχει αναλύσεις, διοργανώνει φόρουμ συζήτησης για τη διαμόρφωση της πολιτικής της ΕΕ και συμβάλλει στις συζητήσεις για τη στρατηγική ασφάλειας εντός και εκτός Ευρώπης.

Το Δορυφορικό Κέντρο παρέχει προϊόντα και υπηρεσίες που αφορούν γεωδιαστημικές πληροφορίες, κυρίως αναλύοντας δεδομένα από δορυφόρους γεωσκόπησης. Παρέχει στους φορείς λήψης αποφάσεων έγκαιρες προειδοποιήσεις για πιθανές κρίσεις, ώστε να καταστεί δυνατή η έγκαιρη λήψη διπλωματικών, οικονομικών και ανθρωπιστικών μέτρων.

Εκτελεστικοί οργανισμοί

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει συστήσει 6 εκτελεστικούς οργανισμούς για περιορισμένο χρονικό διάστημα για τη διαχείριση συγκεκριμένων καθηκόντων που συνδέονται με τα προγράμματα της ΕΕ. Οι εν λόγω εκτελεστικοί οργανισμοί, οι οποίοι είναι νομικές οντότητες, ασχολούνται με πρωτοβουλίες της Επιτροπής που κυμαίνονται από την υγεία και την εκπαίδευση έως την καινοτομία και την έρευνα.
Για παράδειγμα:
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ίδρυσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Καινοτομίας και τον Εκτελεστικό Οργανισμό για τις ΜΜΕ (EISMEA) με σκοπό την ανάπτυξη και την υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Καινοτομίας, το οποίο εντοπίζει και υποστηρίζει ρηξικέλευθες τεχνολογίες και καινοτομίες. Ο Οργανισμός είναι επίσης υπεύθυνος για τη διαχείριση των προγραμμάτων της ΕΕ στους τομείς της στήριξης των ΜΜΕ, των οικοσυστημάτων καινοτομίας, της ενιαίας αγοράς, της πολιτικής για τους καταναλωτές και των διαπεριφερειακών επενδύσεων στην καινοτομία. Διασφαλίζει ότι οι εργασίες που χρηματοδοτούνται από τα προγράμματα αυτά αποφέρουν αποτελέσματα και παρέχει στην Επιτροπή πολύτιμη συμβολή για τα καθήκοντα πολιτικής της.
Όλοι οι εκτελεστικοί οργανισμοί

Όργανα και οργανισμοί της Ευρατόμ

Υπάρχουν 2 όργανα και οργανισμοί της Ευρατόμ που δημιουργήθηκαν για την υποστήριξη των στόχων της Συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας (ΕΥΡΑΤΟΜ, 1957). Οι στόχοι της Συνθήκης είναι: o συντονισμός των εθνικών προγραμμάτων πυρηνικής έρευνας για ειρηνικούς σκοπούς· η παροχή γνώσεων, υποδομών και χρηματοδότησης για την πυρηνική ενέργεια· και η εξασφάλιση επαρκούς και ασφαλούς εφοδιασμού σε πυρηνική ενέργεια.

Ο Οργανισμός διασφαλίζει τον τακτικό και ισότιμο εφοδιασμό των χρηστών της ΕΕ με πυρηνικά καύσιμα. Ενισχύει την ασφάλεια του εφοδιασμού των χρηστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η κοινή επιχείρηση διαχειρίζεται τη συνεισφορά της ΕΕ στο έργο ITER (αρχικά, ο διεθνής θερμοπυρηνικός πειραματικός αντιδραστήρας), που σχεδιάστηκε για την επίδειξη της επιστημονικής και τεχνολογικής εφικτότητας ηλεκτροπαραγωγής από σύντηξη, και συνεργάζεται με την Ιαπωνία σε ερευνητικά και αναπτυξιακά έργα στον τομέα της σύντηξης.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
θεσμικό κοινοτικό όργανο

# data[].attributes.attachment_link.title
Είδη θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών | Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μοναδικό και το σύστημα λήψης αποφάσεών της εξελίσσεται συνεχώς. Τα 7 ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, τα 7 λοιπά όργανα της ΕΕ και περισσότεροι από 30 αποκεντρωμένοι οργανισμοί είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την ΕΕ. Συνεργάζονται για την αντιμετώπιση των κοινών συμφερόντων της ΕΕ και των ευρωπαίων πολιτών.

# data[].attributes.headline
Τσαγγαλάς Κωνσταντίνος. Αρχες και Αξιες

# data[].attributes.subject
Τσαγγαλάς Κωνσταντίνος. Αρχες και Αξιες

# data[].attributes.body
Στόχοι και αξίες

Η προώθηση της ειρήνης και της ασφάλειας και ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι μόνο ορισμένοι από τους στόχους και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στόχοι και αξίες

Ιδρυτικές συμφωνίες

Οι σημαντικότερες Συνθήκες της ΕΕ (ιδρυτικές Συνθήκες, τροποποιήσεις των Συνθηκών, Συνθήκη της Λισαβόνας, Συμφωνία Σένγκεν κ.λπ.)

Πρόσβαση σε πληροφορίες

Πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα και έγγραφα θεσμικών οργάνων χορηγείται σε κάθε υπήκοο της ΕΕ, γεγονός που αυξάνει τη διαφάνεια της νομοθετικής διαδικασίας. Μάθετε πώς να έχετε πρόσβαση https://european-union.europa.eu/principles-countries-history/principles-and-values/aims-and-values_el

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι θεμελιωμένη στις παρακάτω αξίες:

Ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Πρέπει να γίνεται σεβαστή και να προστατεύεται και αποτελεί την ίδια τη βάση των θεμελιωδών δικαιωμάτων.

Ελευθερία
Η ελεύθερη κυκλοφορία εξασφαλίζει στους πολίτες το δικαίωμα να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα εντός της Ένωσης. Οι ατομικές ελευθερίες, όπως ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής, η ελευθερία της σκέψης, της θρησκείας, του συνέρχεσθαι, της έκφρασης και της ενημέρωσης προστατεύονται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Δημοκρατία
Η λειτουργία της Ένωσης στηρίζεται στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Ο Ευρωπαίος πολίτης απολαμβάνει αυτομάτως πολιτικά δικαιώματα. Κάθε ενήλικος πολίτης της ΕΕ έχει το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Οι πολίτες της ΕΕ έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στη χώρα κατοικίας τους, ή στη χώρα καταγωγής τους.

Ισότητα
Η ισότητα σημαίνει ότι όλοι οι πολίτες έχουν ίσα δικαιώματα ενώπιον του νόμου. Η αρχή της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών διέπει όλες τις ευρωπαϊκές πολιτικές και αποτελεί τη βάση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Ισχύει σε όλους τους τομείς. Η αρχή της ίσης αμοιβής για ίση εργασία συμπεριλήφθηκε στη Συνθήκη της Ρώμης.

Κράτος δικαίου
Η ΕΕ βασίζεται στο κράτος δικαίου. Όλες οι ενέργειες της ΕΕ βασίζονται στις Συνθήκες, τις οποίες οι χώρες της ΕΕ έχουν εγκρίνει αυτοβούλως και δημοκρατικά. Η προάσπιση του δικαίου και της δικαιοσύνης εξασφαλίζεται από ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα. Τα χώρες της ΕΕ παραχώρησαν την τελική δικαιοδοσία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, οι αποφάσεις του οποίου πρέπει να γίνονται σεβαστές από όλους.

Ανθρώπινα δικαιώματα
Τα ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύονται από τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Αυτά καλύπτουν το δικαίωμα σε μη διακριτική μεταχείριση λόγω φύλου, φυλετικής ή εθνοτικής καταγωγής, θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού, το δικαίωμα στην προστασία των προσωπικών δεδομένων, και/ή το δικαίωμα πρόσβασης στη δικαιοσύνη.

Οι στόχοι της ΕΕ ορίζονται στο άρθρο 2 της Συνθήκης της Λισαβόνας και στον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.

Το 2012, η ΕΕ έλαβε το βραβείο Νόμπελ ειρήνης για το έργο της με σκοπό την προαγωγή της ειρήνης, της συμφιλίωσης, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συμβούλιο της ευρωπαϊκής ένωσης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ιστορία της ευρώπης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
προώθηση της ευρωπαϊκής ιδέας

# data[].attributes.attachment_link.title
Στόχοι και αξίες

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι θεμελιωμένη στις παρακάτω αξίες: Ανθρώπινη αξιοπρέπεια Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι απαραβίαστη. Πρέπει να γίνεται σεβαστή και να προστατεύεται και αποτελεί την ίδια τη βάση των θεμελιωδών δικαιωμάτων. Ελευθερία Η ελεύθερη κυκλοφορία εξασφαλίζει στους πολίτες το δικαίωμα να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα εντός της Ένωσης.

# data[].attributes.headline
                                                                                Θεσμικά όργανα                                                                                                                                       Πασχαλης Ραφαηλ Πασχαλιδης, Γ6                  

# data[].attributes.subject
                                                                                Θεσμικά όργανα                                                                                                                                       Πασχαλης Ραφαηλ Πασχαλιδης, Γ6                  

# data[].attributes.body
Το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μοναδικό και το σύστημα λήψης αποφάσεών της εξελίσσεται συνεχώς. Τα 7 ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, τα 7 λοιπά όργανα της ΕΕ και περισσότεροι από 30 αποκεντρωμένοι οργανισμοί είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την ΕΕ. Συνεργάζονται για την αντιμετώπιση των κοινών συμφερόντων της ΕΕ και των ευρωπαίων πολιτών.

Όσον αφορά τη διοίκηση, υπάρχουν άλλοι 20 οργανισμοί και φορείς της ΕΕ που εκτελούν ειδικά νομικά καθήκοντα και 4 διοργανικές υπηρεσίες που υποστηρίζουν τα θεσμικά όργανα.

Όλες αυτές οι οντότητες έχουν συγκεκριμένους ρόλους — από την ανάπτυξη της νομοθεσίας και τη χάραξης πολιτικής της ΕΕ έως την εφαρμογή πολιτικών και την εκτέλεση εργασιών σε εξειδικευμένους τομείς, όπως η υγεία, η ιατρική, οι μεταφορές και το περιβάλλον.

Υπάρχουν 4 κύρια θεσμικά όργανα λήψης αποφάσεων που ηγούνται της διοίκησης της ΕΕ. Τα θεσμικά αυτά όργανα παρέχουν από κοινού στην ΕΕ κατευθύνσεις πολιτικής και διαδραματίζουν διαφορετικούς ρόλους στη νομοθετική διαδικασία:

το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Βρυξέλλες/Στρασβούργο/Λουξεμβούργο)

το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Βρυξέλλες)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο/Αντιπροσωπείες σε ολόκληρη την ΕΕ)

Το έργο τους συμπληρώνεται από άλλα θεσμικά όργανα και οργανισμούς, τα οποία περιλαμβάνουν:

το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Λουξεμβούργο)

την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Φρανκφούρτη)

το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (Λουξεμβούργο)

ΗΓΕΣΙΑ

Οι ιδρυτικές Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηρίζουν συλλογικά την αρχή ότι οι εκλογικές διαδικασίες και οι διαδικασίες επιλογής ηγεσίας στα κύρια θεσμικά όργανα της ΕΕ πρέπει να διεξάγονται με διαφανή και δημοκρατικό τρόπο.
Οι Συνθήκες της ΕΕ —η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης— παρέχουν το ευρύ πλαίσιο λειτουργίας για τα κύρια θεσμικά όργανα της ΕΕ και ορίζουν ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα είναι η μορφή διακυβέρνησης στην οποία βασίζεται η ΕΕ.
Η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση καθιστά σαφές ότι:

οι πολίτες εκπροσωπούνται άμεσα σε επίπεδο ΕΕ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

οι χώρες της ΕΕ εκπροσωπούνται με διττό τρόπο:

στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο από τον αρχηγό κράτους ή κυβέρνησης

στο Συμβούλιο της ΕΕ από τις κυβερνήσεις τους (δηλαδή από εκπροσώπους «οι οποίοι είναι δημοκρατικά υπεύθυνοι είτε έναντι των εθνικών τους κοινοβουλίων είτε έναντι των πολιτών τους»)

Η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007) εισήγαγε ορισμένες αξιοσημείωτες μεταρρυθμίσεις, όπως, για παράδειγμα, η θέσπιση της θέσης του μόνιμου και αποκλειστικού προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και η ενίσχυση του ρόλου και των εξουσιών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

# data[].attributes.headline
Κύρια στοιχεία και αριθμοί

# data[].attributes.subject
Κύρια στοιχεία και αριθμοί

# data[].attributes.body
Σιαφογιάννη Θεοφανία, Γ6

Δομή

Πώς δαπανάται ο προϋπολογισμός της ΕΕ, πώς οργανώνεται το προσωπικό της, ποιες χώρες χρησιμοποιούν το ευρώ και ποιες χώρες είναι μέλη του χώρου ελεύθερης μετακίνησης Σένγκεν.

Οικονομία

Η ΕΕ είναι μια ενιαία αγορά που συναλλάσσεται τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και μεταξύ των χωρών μελών της

Η ζωή στην ΕΕ

Πληροφορίες σχετικά με το μέγεθος και τον πληθυσμό των χωρών της ΕΕ, την ποιότητα ζωής και εκπαίδευσης και την ποιότητα των συστημάτων μεταφορών και ενέργειας.
https://european-union.europa.eu/principles-countries-history/key-facts-and-figures_el#:~:text=%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B8%CE%BC%CE%BF%CE%AF-,%CE%9A%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%B1%20%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%B9%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%B8%CE%BC%CE%BF%CE%AF,-%CE%94%CE%BF%CE%BC%CE%AE

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ( Ε.Ε.) αποτελεί μια οικονομική και πολιτική ένωση είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών.

Ιδρύθηκε την 25 Μαρτίου 1957 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (υπογραφή 7.2. 1992), γνωστότερης ως Συνθήκη του Μάαστριχτ, βασιζόμενη στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες ( Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας) τις οποίες και αντικατέστησε. Το 1993, η Ένωση αριθμούσε 12 μέλη. Από τότε νέες τροποποιητικές συνθήκες έχουν επεκτείνει τις αρμοδιότητές της και σταδιακές διευρύνσεις έχουν αυξήσει τον αριθμό των κρατών-μελών της. Θεωρείται ως η ισχυρότερη ένωση κρατών μέχρι σήμερα στην παγκόσμια ιστορία, με επιδιώξεις οικονομικού, πολιτικού, κοινωνικού και πολιτιστικού περιεχομένου. Η ΕΕ αποτελεί το τρέχον στάδιο μιας ανοιχτής διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και πολιτικές οντότητες στον κόσμο, με περισσότερους από 447,3 εκατομμύρια κατοίκους ή το 5,8% του παγκόσμιου πληθυσμού και συνδυασμένο ονομαστικό ΑΕΠ περίπου 16,06 τρισεκατομμύρια ευρώ το 2014. Έχει δημιουργήσει μια εσωτερική αγορά με ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, προσώπων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, διαθέτει κοινή αγροτική και αλιευτική πολιτική, κοινή εμπορική πολιτική προς τις τρίτες χώρες, όπως επίσης και περιφερειακή πολιτική για την υποστήριξη των φτωχότερων περιφερειών της. Επιδιώκει να αποτελέσει ένα Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, μέσα στον οποίο τα κράτη μέλη της συνεργάζονται στενά σχετικά με τις γενικές πολιτικές, τους ελέγχους στα σύνορα (εσωτερικά και εξωτερικά), το άσυλο, τη μετανάστευση, τη δικαστική συνεργασία σε αστικές και ποινικές υποθέσεις και την αστυνομική συνεργασία. Επίσης προωθεί μια κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφαλείας, προς το παρόν σε διακυβερνητικό επίπεδο. Στο πλαίσιο της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης εισήγαγε ενιαίο νόμισμα, το ευρώ, που έχει υιοθετηθεί από δεκαεννέα κράτη μέλη μέχρι σήμερα.

Με την ίδρυσή της η Ευρωπαϊκή Ένωση, εισήγαγε για πρώτη φορά την έννοια της Ευρωπαϊκής Ιθαγένειας: οι πολίτες των κρατών μελών είναι παράλληλα και πολίτες της Ένωσης, δηλαδή μπορούν, μεταξύ άλλων, να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στο έδαφός των κρατών μελών και να εκλέγουν ή/και να εκλέγονται μια φορά κάθε πέντε έτη στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (όπως και στις εθνικές εκλογές της χώρας τους). Παράλληλα οι έλεγχοι διαβατηρίων στα εσωτερικά της σύνορα καταργήθηκαν με τη Συμφωνία του Σένγκεν ( Schengen).

Η EE τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης το 2012.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το πολιτικό κλίμα ήταν πιο ώριμο από ποτέ για μια ενδεχόμενη ενοποίηση της Ευρώπης. Η ενότητα θεωρήθηκε από πολλούς ως η μοναδική λύση για την αποφυγή μελλοντικών πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και την απομόνωση των ακραίων μορφών εθνικισμού, οι οποίες ήταν υπεύθυνες για την πρόσφατη καταστροφή της ευρωπαϊκής ηπείρου. Το έναυσμα έδωσε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ με το λόγο που εκφώνησε στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης το 1946, στον οποίο προτείνει την ανάπτυξη μιας ευρωπαϊκής οικογένειας σε κλίμα ειρήνης, ασφάλειας και ελευθερίας. Στις 9 Μαΐου 1950 ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν (Robert Schuman) υπέβαλε μια πρόταση για κοινή διαχείριση από τη Γαλλία και τη Δυτική Γερμανία των βιομηχανιών του άνθρακα και του χάλυβα. Η πρόταση, γνωστή ως Διακήρυξη Σουμάν, περιέγραφε το σχέδιο ως "το πρώτο συγκεκριμένο βήμα προς μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία". Η πρόταση οδήγησε στο σχηματισμό της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) από τη Δυτική Γερμανία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, την Ιταλία, το Λουξεμβούργο και τις Κάτω Χώρες. Στους δημιουργούς και υποστηρικτές συγκαταλέγονται οι Ζαν Μονέ (Jean Monnet), Ρομπέρ Σουμάν, Πωλ-Ανρί Σπάακ (Paul Henri Spaak) και Αλτσίντε ντε Γκάσπερι (Alcide De Gasperi). Η Κοινότητα ιδρύθηκε με τη Συνθήκη των Παρισίων (υπογραφή 18.4. 1951) στις 23 Ιουλίου 1952 και θεωρείται η απαρχή της δημιουργίας της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στις 23 Ιουνίου 2016, το Ηνωμένο Βασίλειο ψήφισε την αποχώρησή του από την Ευρωπαϊκή Ένωση μετά από δημοψηφίσμα (51,9% υπέρ, 48,1% κατά). Τελικά, αποχώρησε στις 31 Ιανουαρίου 2020.

Όπως ολόκληρη η ευρωπαϊκή ήπειρος έτσι και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δεχθεί επιρροές από τον ελληνικό πολιτισμό και τη μυθολογία του. Η μυθολογική φιγούρα της Ευρώπης έχει συνυφανθεί με τη προσωποποίηση της ίδιας της ηπείρου (η οποία άλλωστε έχει πάρει το όνομά της από αυτήν) και εσχάτως της Ένωσης. Αγάλματα και πίνακες ζωγραφικής της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία, κοσμούν πολλούς χώρους και κτήρια της Ένωσης ενώ συναντάται επίσης και στο ελληνικό νόμισμα των 2 ευρώ. Η δεύτερη έκδοση των τραπεζογραμματίων του ευρώ έχει πάρει το όνομα Σειρά "Ευρώπη", στα οποία έχει τοποθετηθεί το πορτραίτο της Ευρώπης.

Η σημαία της ένωσης αποτελείται από έναν κύκλο 12 χρυσών αστέρων σε μπλε φόντο. Το "μπλε" συμβολίζει τη δύση ενώ τα 12 χρυσά αστέρια με τη τοποθέτησή τους σε κύκλο συμβολίζουν την αλληλεγγύη, την αρμονία και την τελειότητα. Η σημαία είχε σχεδιασθεί αρχικά το 1955 για το Συμβούλιο της Ευρώπης, υιοθετήθηκε ως επίσημη σημαία της ΕΟΚ το 1985 και κληρονομήθηκε από την ΕΕ. Την ίδια χρονιά υιοθετήθηκε και ο επίσημος ύμνος της Ένωσης ο οποίος είναι το πρελούδιο της Ωδής στη Χαρά, τμήμα της 9ης Συμφωνίας του Μπετόβεν, σε ορχηστρική έκδοση. Η 9η Μαΐου έχει κηρυχτεί ως Ημέρα της Ευρώπης και είναι η επέτειος της Διακήρυξης Σουμάν (9/5/1950), της απαρχής της σύγχρονης ευρωπαϊκής ιδέας.

Από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίαρχα ευρωπαϊκά κράτη έχουν συνάψει συνθήκες και ως εκ τούτου συνεργάστηκαν και εναρμόνισαν πολιτικές (ή συνέδεσαν την κυριαρχία) σε έναν αυξανόμενο αριθμό τομέων, στο έργο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ή στην οικοδόμηση της Ευρώπης (γαλλικά: la construction européenne). Το ακόλουθο χρονοδιάγραμμα περιγράφει τη νομική έναρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) - το κύριο πλαίσιο για αυτήν την ενοποίηση. Η ΕΕ κληρονόμησε πολλές από τις σημερινές της ευθύνες από τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες (ΕΚ), οι οποίες ιδρύθηκαν τη δεκαετία του 1950 στο πνεύμα της Διακήρυξης Σουμάν.

Στις 23 Ιουλίου 1952 έξι ευρωπαϊκά κράτη ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα και την 1η Ιανουαρίου 1958 τα ίδια συμμετείχαν στη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας και της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ατομικής Ενέργειας, οι οποίες αποτέλεσαν τα πρώτα στάδια εξέλιξης της σημερινής ΕE. Από τότε είκοσι δύο χώρες προσχώρησαν σε διαδοχικά κύματα διεύρυνσης.

Ευρωπαϊκές Χώρες που έχουν συνάψει ξεχωριστές συνθήκες με την ΕΕ:

Χώρες της ΕΖΕΣ, που δεν εντάχθηκαν ποτέ στην ΕΕ:

Υποψήφιες Ευρωπαϊκές Χώρες, προς ένταξη στην ΕΕ:

Αυτήν την περίοδο υπάρχουν αρκετές υποψήφιες χώρες προς ένταξη οι οποίες δεν πληρούν ακόμη τα κριτήρια του καταστατικού της Ευρωπαϊκής Ένωσης:

Η Σερβία και το Μαυροβούνιο. Η πρώτη για να ενταχθεί Ευρωπαϊκή Ένωση, μεταξύ των άλλων υποχρεωτικών αλλαγών που καλείται να κάνει στο Σύνταγμά της, καλείται να επιλύσει και το ζήτημα του Κοσόβου, το οποίο αποτελεί τόσο μέρος της Επικράτειας της αλλά και αμφισβητούμενη περιοχή. Το Κόσοβο, παρότι αναγνωρίζεται ως δυνάμει υποψήφιο για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να γίνει κράτος μέλος διότι είναι κράτος περιορισμένης αναγνώρισης (δεν είναι κράτος μέλος του ΟΗΕ), το οποίο είναι πρωτεύον θέμα για την ένταξη του στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ορισμένες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αναγνωρίζουν το Κόσοβο ως κυρίαρχο κράτος, το οποίο επίσης είναι ένα μείζον πρόβλημα για την ένταξη τόσο της Σερβίας όσο και του Κοσόβου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την άλλη, όσον αφορά το Μαυροβούνιο, ένα σημαντικό εμπόδιο για ένταξη στην ΕΕ αποτελεί το γεγονός πως χρησιμοποιεί μονομερώς το Ευρώ ως εθνικό του νόμισμα από το 2000, χωρίς να ανήκει ακόμη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη, αντικαθιστώντας το εθνικό νόμισμα που χρησιμοποιούσε, που ήταν μεταξύ άλλων το γερμανικό μάρκο, ενώ το 2006 όταν απέκτησε την ανεξαρτησία του από τη Συνομοσπονδία της Σερβίας και του Μαυροβουνίου επέλεξε να μην δημιουργήσει το δικό του νόμισμα. Τόσο η Σερβία όσο και το Μαυροβούνιο βρίσκονται σε ενταξιακές διαπραγματεύσεις.

Η Αλβανία και η Βόρεια Μακεδονία. Οι δύο χώρες περίμεναν για χρόνια στη λίστα των υποψήφιων χωρών για ένταξη στην ΕΕ και, μόλις στις 19 Ιουλίου 2022, έλαβαν το πράσινο φως για την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, όταν η Βουλγαρία απέσυρε το βέτο που είχε θέσει στις διαπραγματεύσεις της Βόρειας Μακεδονίας λόγω πολιτικών διαφορών. Σημαντικό ρόλο στην καθυστέρηση της έναρξης των ενταξιακών διαπραγματεύσεων διαδραμάτισε και το βέτο που είχε θέσει η Ελλάδα στη Βόρεια Μακεδονία μέχρι το 2019, λόγω του ονοματολογικού ζητήματος, το οποίο λύθηκε με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Η ΕΕ συνέδεε μέχρι την έναρξη των διαπραγματεύσεων το 2022 τις υποψηφιότητες της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας με την πρόθεση να προχωρούν μαζί.

Η Ουκρανία και η Μολδαβία. Η πρώτη, μετά τη ρωσική εισβολή, υπέβαλλε αίτηση για ένταξη στην ΕΕ στις 28 Φεβρουαρίου 2022, ενώ η Μολδαβία προχώρησε στην ίδια ενέργεια στις 3 Μαρτίου 2022. Δεδομένου της ιδιαίτερης πολιτικής κατάστασης, η ΕΕ αποφάσισε στις 23 Ιουνίου 2022 να χορηγήσει άμεσα καθεστώς υποψηφιότητας και στις δύο χώρες, με την έναρξη, ωστόσο, των ενταξιακών διαπραγματεύσεων να εκρεμμούν. Οι δύο χώρες έχουν να αντιμετωπίσουν πολλά ζητήματα μέχρι να ενταχθούν στην ΕΕ, τα οποία συνοψίζονται κυρίως σε οικονομικά, ενώ μεγάλο ρόλο διαδραματίζουν τα εδαφικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν με αποσχισθέντες περιοχές και η επιρροή της Ρωσίας.

Η Βοσνία και Ερζεγοβίνη υπέβαλε αίτηση ένταξης στην ΕΕ το 2016 και έλαβε καθεστώς υποψήφιας στις 13 Δεκεμβρίου 2022.

Η Γεωργία και το Κόσοβο έχουν υποβάλλει επίσης αίτηση για ένταξη στην ΕΕ (το 2016 και το 2022 αντίστοιχα) χωρίς ωστόσο, να έχουν λάβει ακόμη από την ΕΕ καθεστώς υποψηφιότητας.

Υπόθεση της Τουρκίας, προς ένταξη στην ΕΕ:

Η Τουρκία ξεκίνησε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις για ένταξη στην ΕΕ το 2005, ενώ η χώρα είχε υποβάλλει αίτηση για ένταξη στην ΕΟΚ από το 1987. Το 2019 μία επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ψήφισε την αναστολή των ενταξιακών συνομιλιών με την Τουρκία με αποτέλεσμα οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις να έχουν έως σήμερα παγώσει, αλλά η Τουρκία συνεχίζει να διατηρεί το καθεστώς υποψήφιας χώρας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η κατάσταση που οδήγησε στην αναστολή των ενταξιακών διαπραγματεύσεων αφορά το ιδιαίτερο καθεστώς της Τουρκίας, η οποία τα τελευταία περίπου 20 χρόνια κυβερνάται από την αυταρχική κυβέρνηση του Ερντογάν, με τη χώρα να μην σημειώνει πρόοδο σε μία σειρά κριτηρίων που αφορούν προϋπόθεση για ένταξη στην ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ακόμη, πολλά κράτη μέλη της ΕΕ αντιτίθενται στην ένταξη της Τουρκίας, ενώ μείζον και ίσως το σημαντικότερο πρόβλημα που εμποδίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ αποτελούν οι σχέσεις της με την Κύπρο, η οποία αποτελεί ήδη κράτος μέλος της ΕΕ και την οποία δεν αναγνωρίζει καν ως ανεξάρτητο κράτος. Η κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου είναι, σύμφωνα το διεθνές δίκαιο και τον ΟΗΕ, παράβαση του καταστατικού χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και η λύση του Κυπριακού αποτελεί προϋπόθεση για ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παράλληλα, η χώρα καλούταν να επιλύσει ζητήματα που είχε και με άλλα κράτη μέλη της ΕΕ (Ελλάδα Γκρίζες Ζώνες) έτσι ώστε να είναι σύμφωνη με τους Ευρωπαϊκούς και διεθνείς κανονισμούς. Οικονομικά ζητήματα αποτελούσαν επίσης εμπόδιο για την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

Έξοδος του Ηνωμένου Βασίλειου από την Ευρωπαϊκή Ένωση:

Στις 23 Ιουνίου 2016 διεξήχθη δημοψήφισμα στο Ηνωμένο Βασίλειο με θέμα για την παραμονή ή την έξοδο της χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση στο οποίο το 51,9% των πολιτών αποφάσισε την αποχώρηση του από την ένωση. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι η πρώτη χώρα που εγκατέλειψε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο έγινε στις 1 Φεβρουαρίου 2020.

Το έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώνεται από τα εδάφη των κρατών μελών της και επεκτείνεται με την προσχώρηση των νέων. Καλύπτει έναν τομέα 4.381.376 τετραγωνικών χιλιομέτρων με έκταση βορειοανατολικά ως τη Φινλανδία, βορειοδυτικά ως την Ιρλανδία, νοτιοανατολικά ως την Κύπρο και νοτιοδυτικά ως την Πορτογαλία. Αντιπροσωπεύει την έβδομη μεγαλύτερη περιοχή στον κόσμο σε έκταση ενώ υπολογίζεται ότι η ακτογραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι περίπου 65.992 χλμ. Υψηλότερη κορυφή είναι το Λευκό Όρος των Άλπεων με ύψος 4.810 μέτρα.

Αν συμπεριληφθούν και τα υπερπόντια εδάφη των κρατών μελών, η ΕΕ περιλαμβάνει τους περισσότερους τύπους κλιμάτων από αρκτικό μέχρι τροπικό. Επομένως, οι μετεωρολογικοί μέσοι όροι για την ΕΕ συνολικά δεν είναι επαρκείς για συμπεράσματα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού ζει είτε σε περιοχές με μεσογειακό κλίμα (νότια Ευρώπη) είτε σε ένα ήπιο θαλάσσιο κλίμα (δυτική Ευρώπη) ή σε ένα θερμό κατά το θέρος ηπειρωτικό κλίμα (στα ανατολικά κράτη μέλη).

Η ΕΕ λειτουργεί στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που της ανατίθενται από τις υφιστάμενες Συνθήκες και σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας (η οποία υπαγορεύει ότι "η ΕΕ στο σύνολό της μπορεί να προβεί σε ενέργειες, μόνο όταν ένας συγκεκριμένος στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί επαρκώς από τα κράτη μέλη"). Οι ευρωπαϊκοί νόμοι θεσπίζονται ποικιλοτρόπως. Μιλώντας γενικά, μπορούν να χωρισθούν σε δυο μεγάλες κατηγορίες:

1. Νόμοι οι οποίοι θεσπίζονται χωρίς την ανάγκη λήψης επιμέρους εθνικών μέτρων, για την εφαρμογή τους

2. Νόμοι οι οποίοι θεσπίζονται αφού ληφθούν μέτρα για την εφαρμογής σε κάθε επιμέρους κράτος-μέλος.

Η σαφής πολιτική κατηγοριοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με βάση τους νόμους που τη διέπουν (δηλαδή γα το αν πρόκειται για ένα συνταγματικό ή ένα υπερεθνικό όργανο) έχει αποτελέσει αντικείμενο έντονων συζητήσεων και αντιπαραθέσεων. Ιστορικώς τουλάχιστον, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί έναν υπερεθνικό, διεθνή οργανισμό ενώ αν ληφθούν υπ' όψιν ορισμένα κριτήρια θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια Συνομοσπονδία. Ωστόσο, έχοντας αρκετά χαρακτηριστικά ενός ομόσπονδου οργάνου, θεωρείται από πολλούς ως ντε φάκτο ομοσπονδία ανεξάρτητων κρατών. Για τον λόγο αυτό, της έχει αποδοθεί και ο όρος sui generis (που σημαίνει, "μοναδικό στο είδος του") παρ' όλο που τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να αμφισβητείται καθώς αρχίζουν και θεσπίζονται νόμοι που υπονοούν ότι αποτελεί ενιαία κρατική οντότητα.

Οι δυσκολίες κατηγοριοποίησης έγκεινται στην ίδια τη φύση των εθνικών και των διεθνών νόμων, καθώς το Ευρωπαϊκό Δίκαιο αποτελείται από συνδυασμούς και των δυο κατηγοριών. Όσον αφορά όμως την καθαρά συνταγματική ορολογία και το Διεθνές Δίκαιο, ο όρος "ομοσπονδία" προσδιορίζει ένα ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος το οποίο συγκροτείται από τη συνένωση επιμέρους κρατών-μελών, βάσει συνταγματικών διατάξεων. Έχοντας αυτό κατά νου, η ΕΕ δε μπορεί να χαρακτηριστεί ως ομοσπονδιακό κράτος, χωρίς να έχει κατοχυρωθεί συνταγματικώς κάτι τέτοιο, παρ όλο που η φύση της είναι ομοσπονδιακή. Πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο δε πρόκειται να συμβεί (τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον) καθώς θα απαιτούσε την κατάργηση των συνταγμάτων των κρατών μελών.

Οι νομοθετικές πράξεις στις οποίες μπορεί να προβεί η ΕΕ είναι τριών ειδών.

Κανονισμοί: Με την έναρξη της ισχύος τους εφαρμόζονται ως νόμοι σε όλα τα κράτη-μέλη ταυτόχρονα, χωρίς την ανάγκη επιπρόσθετων μέτρων από αυτά. Επίσης, υπερισχύουν αυτομάτως όλων των αντικρουόμενων διατάξεων του εσωτερικού δικαίου των κρατών-μελών.

Οδηγίες: Απαιτούν την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων από τα κράτη-μέλη, μέσα σε ένα ορισμένο χρονοδιάγραμμα, αφήνοντας στη διακριτική τους ευχέρεια τα μέσα με τα οποία θα τους πετύχουν. Αν εκπνεύσουν τα χρονικά περιθώρια για την εφαρμογή τους, τότε τα κράτη-μέλη ενδέχεται, υπό ορισμένες συνθήκες, να υποστούν άμεσες κυρώσεις.

Αποφάσεις: Αποτελούν ένα εναλλακτικό είδος νομοθετικής ενέργειας, καθώς εκδίδονται και εφαρμόζονται μόνο σε συγκεκριμένα άτομα, εταιρείες ή σε ένα συγκεκριμένο κράτος-μέλος. Η πιο συνηθισμένη χρήση τους είναι στο δίκαιο του ανταγωνισμού ή για τη χορήγηση κρατικών ενισχύσεων. Επίσης συχνά, χρησιμοποιούνται και για ποικίλα διαδικαστικά και διοικητικά θέματα των θεσμικών οργάνων.

Η ΕΕ έχει νομική υπόσταση και προσωπικότητα από ιδρύσεώς της, με δικαίωμα να υπογράφει διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες. Οι συνθήκες πάνω στις οποίες βασίστηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι αυτές που κατοχυρώνουν τη νομική της εξουσία, τους απαραίτητους θεσμούς για την άσκησή της και τους ευρύτερους στόχους της Ένωσης.

Σύμφωνα με την αρχή της υπεροχής του ευρωπαϊκού δικαίου, τα εθνικά δικαστήρια οφείλουν να επιβάλουν τις συνθήκες που τα κράτη-μέλη τους έχουν επικυρώσει και να εφαρμόσουν τους νόμους που εκδόθηκαν βάσει αυτών, ακόμη και αν κάτι τέτοιο έρχεται σε αντίθεση με το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών.

Το δικαστικό σύστημα της ΕΕ διασφαλίζει την ομοιόμορφη ερμηνεία και εφαρμογή του δικαίου της Ένωσης. Η δικαστική της διάρθρωση - που αποκαλείται στο σύνολό της ως Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης - αποτελείται από τρία επιμέρους δικαστήρια: το καθεαυτό Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το Γενικό Δικαστήριο και το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ασχολείται κυρίως με υποθέσεις που αφορούν τα ίδια τα κράτη μέλη, τα θεσμικά όργανα καθώς και με υποθέσεις των εθνικών δικαστηρίων των κρατών μελών μετά από παραπομπή τους σε αυτό. Το Γενικό Δικαστήριο αναλαμβάνει υποθέσεις που αφορούν ιδιώτες, επιχειρήσεις και εταιρείες, ενώ το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης αποφαίνεται σε διενέξεις μεταξύ της ΕΕ και του προσωπικού διοίκησής της. Οι αποφάσεις του Γενικού Δικαστηρίου είναι εφέσιμες, μέχρι ενός σημείου, στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Τέλος, το ειδικό Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που όμως δεν έχει άμεση σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς αποτελεί όργανο του Συμβουλίου της Ευρώπης έχει ως έργο του τον έλεγχο της εφαρμογής της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την εκδίκαση προσφυγών από τους πολίτες με θέμα την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα κράτη μέλη.

Η ΕΕ ασκεί τις αρμοδιότητές της σε έναν ενιαίο χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης, πολύτιμων για τη δημοκρατική της λειτουργία. Για τη διατήρησή της, έχουν θεσμοθετηθεί τα κατάλληλα όργανα, τα οποία είναι τα εξής:

η Ευρωπόλ (Europol), η ευρωπαϊκή αστυνομία για τον εύρυθμο συντονισμό των επιμέρους αστυνομικών δυνάμεων των μελών της Ένωσης,

η Μονάδα Δικαστικής Συνεργασίας της ΕΕ (Eurojust), για τη συνεργασία μεταξύ των εισαγγελικών αρχών, και

η Φρόντεξ (Frontex), για την αποτελεσματική συνεργασία των συνοριακών αρχών ελέγχου έτσι ώστε να προστατεύονται τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης από απειλές όπως η παράνομη μετανάστευση, η παράνομη διακίνηση και εμπορία αγαθών και ανθρώπων και η διείσδυση της τρομοκρατίας.

Επίσης, πολύτιμο εργαλείο για την ομαλή λειτουργία του χώρου ασφάλειας, αποτελεί το Σύστημα Πληροφοριών Σένγκεν, το οποίο εντάσσεται στα πλαίσια της Συνθήκης Σένγκεν και παρέχει μια ενιαία βάση δεδομένων για τη διευκόλυνση του έργου των αστυνομικών και μεταναστευτικών αρχών.

Η Ένωση σέβεται τα θεμελιώδη δικαιώματα, όπως κατοχυρώνονται με την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και όπως προκύπτουν από τις κοινές συνταγματικές παραδόσεις των κρατών μελών, ως γενικές αρχές του κοινοτικού δικαίου.

Η έναρξη της ισχύος της Συνθήκης της Λισαβόνας το 2009, έδωσε νομική ισχύ στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο Χάρτης αυτός είναι ένας κωδικοποιημένος κατάλογος των θεμελιωδών δικαιωμάτων με βάση τις οποίες μπορούν να κριθούν νομικά οι πράξεις της ΕΕ. Η αποδοχή του, αποτελεί βασική προϋπόθεση προσχώρησης στην ΕΕ.

Τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. είναι επτά, τα οποία είναι τα εξής:

1. το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

2. το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

3. η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν)

4. το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

5. το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο

6. το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

7. η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)

Οι αρμοδιότητες τροποποίησης και ελέγχου της νομοθεσίας, κατανέμονται μεταξύ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ασκεί εκτελεστικά καθήκοντα από κοινού με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (έχοντας πιο περιορισμένα καθήκοντα). Η νομισματική πολιτική της ευρωζώνης, στην οποία συμμετέχουν τα περισσότερα κράτη της Ένωσης, εκπορεύεται από την ΕΚΤ, ενώ ο οικονομικός προϋπολογισμός της Ένωσης, ελέγχεται από το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο. Η ερμηνεία και η εφαρμογή του ευρωπαϊκού δικαίου καθώς και των Συνθηκών που έχουν υπογραφεί (ή θα υπογραφούν στο μέλλον) ελέγχονται και εξασφαλίζονται από Δικαστήριο της ΕΕ. Επίσης, υπάρχει και ένα πλήθος βοηθητικών οργάνων που λειτουργούν συμβουλευτικά προς την ΕΕ ενώ ορισμένα από αυτά εξειδικεύονται σε συγκεκριμένους τομείς.

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο λειτουργεί ως καθοδηγητής της ΕΕ. Καθορίζει τη γενική πολιτική και τις στρατηγικές που ακολουθούνται από την ΕΕ ενώ συμμετέχει ενεργά σε οποιεσδήποτε τροποποιήσεις των υφιστάμενων συνθηκών, γι 'αυτό και έχει χαρακτηριστεί από πολλούς ως η "υπέρτατη πολιτική εξουσία" της Ένωσης. Συνεδριάζει τέσσερις φορές το χρόνο, αποτελούμενο από τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ως επικεφαλής, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και τους αντιπροσώπους των κρατών μελών (ένας για κάθε κράτος-μέλος).

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ασκεί τον ηγετικό του ρόλο για την επίλυση οποιωνδήποτε διαφορών μεταξύ των κρατών-μελών και των υπόλοιπων θεσμικών οργάνων, όπως επίσης και για την επίλυση των πολιτικών κρίσεων και των διαφωνιών, όσον αφορά αμφιλεγόμενα θέματα και πολιτικές. Εξωτερικά, ενεργεί συλλογικά ως "αρχηγός κράτους" επικυρώνοντας σημαντικά έγγραφα (όπως π.χ., διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες).

Ως επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ο Πρόεδρος είναι υπεύθυνος για τη διασφάλιση της εξωτερικής εκπροσώπησης της ΕΕ και τη προώθηση της συναίνεσης μεταξύ των μελών της, τόσο κατά τη διάρκεια των συνεδριάσεων όσο και στις χρονικές περιόδους ανάμεσά τους. Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου έχει θητεία δυόμιση χρόνων, με δικαίωμα ανανέωσης καθηκόντων για μία επιπλέον θητεία. Ο ρόλος του κατοχυρώθηκε νομικά και θεσμικά με την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβώνας, στις 1 Δεκεμβρίου 2009. Ο πρώτος Πρόεδρος που ανέλαβε καθήκοντα ήταν ο Χέρμαν βαν Ρομπέι το 2009, ενώ σημερινός Πρόεδρος είναι ο Σαρλ Μισέλ.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποτελεί το ανώτατο εκτελεστικό όργανο της ΕΕ. Έχει νομοθετικές αρμοδιότητες και είναι υπεύθυνη για την εν γένει εύρυθμη λειτουργία της Ένωσης. Κάθε κράτος-μέλος εκπροσωπείται από ένα μέλος στην Επιτροπή, ο οποίος ονομάζεται Επίτροπος. Κάθε Επίτροπος έχει ευρωπαϊκό ρόλο και εκπροσωπεί τα ενδιαφέροντα της Ένωσης, χωρίς υποδείξεις από εθνικές κυβερνήσεις και οργανισμούς.

Κεφαλή της Επιτροπής είναι ο Πρόεδρός της, ο οποίος διορίζεται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Δεύτερος τη τάξει, είναι ο Ύπατος Εκπρόσωπος της Ένωσης για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, ο οποίος θεωρείται ως αντιπρόεδρος και επιλέγεται επίσης από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Οι υπόλοιποι Επίτροποι διορίζονται από το Συμβούλιο της ΕΕ (γνωστό και ως Συμβούλιο των Υπουργών) μετά από συμφωνία με τον διορισθέντα Πρόεδρο. Ο συνολικός αριθμός των μελών της Επιτροπής είναι 28, ενεργούν ως ενιαίο σώμα και υπόκεινται σε ψήφο εμπιστοσύνης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί το κάτω τμήμα του διθάλαμου νομοθετικού σώματος της ΕΕ (το κάτω τμήμα, είναι το Συμβούλιο της ΕΕ). Αποτελείται από 705 βουλευτές, οι οποίοι εκλέγονται άμεσα από τους πολίτες της ΕΕ κάθε πέντε χρόνια, ύστερα από τις αντίστοιχες εκλογές σε κάθε κράτος-μέλος. Κάθε χώρα έχει συγκεκριμένο αριθμό εδρών και οι βουλευτές που εκλέγονται εδράζονται στη βουλή ανάλογα με τη κομματική ή ιδεολογική τους προτίμηση.

Το Κοινοβούλιο, από κοινού με το Συμβούλιο της ΕΕ, περνά νομοθεσίες σε όλους σχεδόν τους τομείς σύμφωνα με τη συνήθη νομοθετική διαδικασία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι υπόλογη στο Κοινοβούλιο. Απαιτεί την έγκρισή του για να αναλάβει καθήκοντα, υποβάλει εκθέσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα σε αυτό και υπόκειται σε προτάσεις μομφής από αυτό.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αποτελεί τον κεντρικό ομιλητή της βουλής, είναι το πρόσωπο που την εκπροσωπεί και εκλέγεται κάθε δυόμιση χρόνια από τους βουλευτές.

Το Συμβούλιο της ΕΕ αποτελεί το άνω τμήμα του διθάλαμου νομοθετικού σώματος της ΕΕ. Σε αυτό συμμετέχει ένας υπουργός από τη κυβέρνηση κάθε κράτους-μέλους, ανάλογα με το θέμα προς συζήτηση. Θεωρείται ότι αποτελεί ενιαίο σώμα, ανεξαρτήτως της σύνθεσής του. Εκτός από νομοθετικά καθήκοντα, το Συμβούλιο ασκεί επίσης εκτελεστικά καθήκοντα σε θέματα που αφορούν τη κοινή εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφαλείας.

Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο ελέγχει την ορθότητα του προϋπολογισμού της Ένωσης. Διατυπώνει τις απόψεις και τις προτάσεις του για τη βελτίωση της χρηματοπιστωτικής νομοθεσίας και τη καταπολέμηση της απάτης. Επίσης, υποβάλει ετήσιες εκθέσεις, τόσο στο Συμβούλιο όσο και στο Κοινοβούλιο της ΕΕ, για κάθε οικονομικό έτος. Σύμφωνα με αυτές τις εκθέσεις, το Κοινοβούλιο εγκρίνει ή όχι τους χειρισμούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι υπεύθυνη για τη σωστή διαχείριση του προϋπολογισμού.

Το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο έχει τη νομική υποχρέωση να παράσχει, τόσο στο Συμβούλιο όσο και στο Κοινοβούλιο της ΕΕ, ετήσια δήλωση που επιβεβαιώνει την αξιοπιστία των λογαριασμών, τη νομιμότητα και τη κανονικότητα των υποκείμενων σε αυτήν πράξεων . Η υποχρέωση αυτή κατοχυρώθηκε νομικά το 1993.

Τα κράτη μέλη της ΕΕ διατηρούν όλες τις εξουσίες και τις αρμοδιότητες, οι οποίες δεν έρχονται σε αντίθεση με όσες έχουν παραχωρηθεί ρητώς στην ΕΕ. Στις υπόλοιπες περιπτώσεις, κάθε κράτος-μέλος αποποιείται της ικανότητάς του να νομοθετεί μονομερώς σε θέματα που άπτονται της αρμοδιότητας της ΕΕ, ενώ έχει δικαίωμα να το κάνει μόνο σε περιπτώσεις που η συλλογική νομοθετική ικανότητα της ΕΕ δεν το επιτρέπει.

Η συνεργασία των κρατών-μελών ως προς την καθιέρωση μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής χρονολογείται ήδη από το 1957 (με την ίδρυση της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας), υπό τη μορφή της Κοινής Εμπορικής Πολιτικής με τον υπόλοιπο κόσμο. Οι πρώτες όμως στοχευμένες ενέργειες για τη καθιέρωση μιας κοινής εξωτερικής πολιτικής, ξεκίνησαν το 1970 με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Συνεργασίας. Η συνεργασία αυτή είχε το χαρακτήρα μιας άτυπης συνεδρίασης και διαβούλευσης με στόχο τον σχηματισμό κοινών πολιτικών προς τις τρίτες χώρες. Το άτυπο αυτό όργανο επισημοποιήθηκε πολύ αργότερα, με την εφαρμογή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης το 1987. Η Ευρωπαϊκή Πολιτική Συνεργασία αντικαταστάθηκε από τη Συμφωνία για τη Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας (ΚΕΠΠΑ), όπως ορίστηκε στη Συνθήκη του Μάαστριχτ .

Στόχοι της ΚΕΠΠΑ είναι η προώθηση των συμφερόντων της ίδιας ΕΕ αλλά και της διεθνούς κοινότητας που βρίσκεται από πίσω της, σε θέματα που αφορούν την αναβάθμιση της διεθνούς συνεργασίας, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας καθώς και την τήρηση του υφιστάμενου δικαίου. Η ΚΕΠΠΑ απαιτεί ομόφωνες αποφάσεις μεταξύ των κρατών μελών σχετικά με την πολιτική πρόκειται να ακολουθηθεί για κάθε συγκεκριμένο θέμα.

Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας, η ΚΕΠΠΑ περιλαμβάνεται πλέον στο ευρύτερο τμήμα της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ), το οποίο αποτελεί στην ουσία το υπουργείο εξωτερικών της Ένωσης. Η Συνθήκη της Λισαβόνας ενισχύει την αποτελεσματικότητα της ΚΕΠΠΑ αναθέτοντας στον Ύπατο Εκπρόσωπο την υλοποίηση των στρατηγικών και των αποφάσεων που λαμβάνονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Συμβούλιο της ΕΕ στον τομέα της. Ο Ύπατος Εκπρόσωπος αποτελεί επίσης το θεσμικό όργανο που ομιλεί εκ μέρους της ΕΕ, σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας και έχει το καθήκον της εναρμόνισης των θέσεων των κρατών μελών σε αυτά τα θέματα.

Τόσο η ΕΕ όσο και οι προκάτοχοί της, δεν σχεδιάσθηκαν ώστε να αποτελέσουν κάποιο είδος στρατιωτικής συμμαχίας. Σύμφωνα με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ (1997), η εδαφική υπεράσπιση της ΕΕ είχε ανατεθεί στο ΝΑΤΟ.

Ωστόσο, μετά τον πόλεμο στο Κόσοβο το 1999, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε ότι η η Ένωση θα πρέπει να έχει την ικανότητα αυτόνομης δράσης έτσι ώστε να ανταποκρίνεται κατάλληλα σε διεθνείς κρίσεις, χωρίς να προκαταλαμβάνεται από τις αποφάσεις του ΝΑΤΟ. Έτσι, ξεκίνησαν να λαμβάνονται πρωτοβουλίες με σκοπό την αύξηση της στρατιωτικής ικανότητας της ΕΕ, με απώτερο σκοπό τη σύσταση ολοκληρωμένης στρατιωτικής δύναμης έτσι ώστε να διασφαλίζεται η εδαφική της ακεραιότητα ενάντια σε εξωτερικούς κινδύνους περνώντας παράλληλα και ένα μήνυμα ότι δε πρόκειται να ξεσπάσει ποτέ ξανά πόλεμος μεταξύ των χωρών της Ένωσης. Μετά από μια σειρά διαβουλεύσεων, δημιουργήθηκαν οι Μάχιμες Μονάδες Άμεσης Αντίδρασης της Ε.Ε.. Η κάθε μια απ' αυτές στελεχώνεται συνήθως από 1500 στρατιώτες, με δύο από αυτές να μπορούν να αναπτύσσονται ανά πάσα στιγμή σε περιόδους κρίσης. Ουσιαστικά, η απρόσκοπτη συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων της Ένωσης ( Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία) είναι αυτή που εγγυάται την ευρύτερη αμυντική και στρατιωτική συνεργασία.

Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις της ΕΕ υποστηρίζονται από το Στρατιωτικό Επιτελείο της Ε.Ε., τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Άμυνας και το Δορυφορικό Κέντρο της Ε.Ε..

Στα πλαίσια της γενικότερης εξωτερικής πολιτικής της Ένωσης περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και οι σχέσεις της με τις γείτονες χώρες (δηλαδή με αυτές που έχει χερσαία ή θαλάσσια σύνορα), οι οποίες είτε αποτελούν εν δυνάμει υποψήφιες προς ένταξη είτε απολαμβάνουν προνόμια που τις καθιστούν μέλη ως έναν βαθμό. Η ΕΕ έχει ως στόχο τη διεύρυνση των στενών της σχέσεων με τις χώρες αυτές μέσω της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Γειτονίας (ΕΠΓ). Η ΕΠΓ καθορίζει τον πολιτικό συντονισμό και προάγει τη βαθύτερη οικονομική ολοκλήρωση με τα συμβεβλημένα κράτη, βάσει αμοιβαίων δεσμεύσεων που πηγάζουν από τις γενικές αξίες της ΕΕ. Η ΕΠΓ παραμένει διαχωρισμένη από τη διαδικασία της διεύρυνσης, αν και δεν προδικάζει τον τρόπο με τον οποίο ενδέχεται να αναπτυχθούν στο μέλλον οι σχέσεις της ΕΕ με τους γείτονές της. Η ΕΠΓ μπορεί να ερμηνευθεί και ως φιλοδοξία της ΕΕ για την επέκταση των συνόρων της στο άμεσο μέλλον. Συμπληρωματικά μέσα αλληλεπίδρασης της ΕΕ με τις γειτονικές της χώρες μέσα στα πλαίσια της ΕΠΓ, είναι η Μεσογειακή Ένωση (η οποία απαρτίζεται από τις χώρες που βρέχονται από τη Μεσόγειο θάλασσα) και η Ανατολική Εταιρική Σχέση (η οποία περιλαμβάνει χώρες της πρώην ΕΣΣΔ).

Η ΕΕ δημιουργήθηκε πρωτίστως ως οικονομική ένωση το 1958, με την ίδρυση της τότε ΕΟΚ. Επίσης, από τότε δημιουργήθηκε και διατηρείται μέχρι σήμερα η Ενιαία Ευρωπαϊκή Αγορά, η οποία εξασφαλίζει την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων, εμπορευμάτων, κεφαλαίων και υπηρεσιών. Η συνδυασμένη ενιαία αγορά της ΕΕ αποτελεί τη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, με κατ' εκτίμηση ονομαστικό ΑΕΠ 16,073 τρις. δολάρια το 2012. Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο, ο δεύτερος μεγαλύτερος εισαγωγέας, ενώ αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους σε χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις ελβετικών ιδρυμάτων, η ΕΕ διατηρεί το 30% του παγκόσμιου καθαρού πλούτου (ο οποίος εκτιμάται στα 223 τρις. δολάρια για το 2012).

Σύμφωνα με τη ετήσια λίστα του επιχειρηματικού περιοδικού Fortune, περίπου οι 161 από τις 500 μεγαλύτερες επιχειρήσεις στον πλανήτη έχουν την έδρα τους εντός της ΕΕ. Μάλιστα, 4 από αυτές βρίσκονται μέσα στις 10 πρώτες. Τα επίπεδα της ανεργίας στην ΕΕ των 28, σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (Eurostat), κυμάνθηκαν κατά μέσο όρο γύρω στο 6,3% για τον Οκτώβριο του 2019, με την Ελλάδα και την Ισπανία να έχουν την αρνητική πρωτιά (16,6% και 14,2% αντίστοιχα) .

Το μέσο κατά κεφαλήν εισόδημα ανά κάτοικο, εμφανίζει πάρα πολύ μεγάλες αποκλίσεις ανάμεσα στα άκρα της ΕΕ. Οι πλουσιότεροι κάτοικοι με βάση το μέσο ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα εντοπίζονται στο κέντρο του Λονδίνου (78.000 €/κάτοικο), το Λουξεμβούργο (62.500 €/κάτοικο) και τις Βρυξέλλες (52.500 €/κάτοικο) ενώ οι φτωχότεροι στις βορειοανατολικές επαρχίες της Ρουμανίας (6.900 €/κάτοικο) και στις βορειοανατολικές και νότιες επαρχίες της Βουλγαρίας (6.900-7.200 €/κάτοικο).

Δύο από τους κυριότερους στόχους της πρώην ΕΟΚ, τους οποίους επίσης κληρονόμησε η ΕΕ με αποστολή την ολοκλήρωσή τους, ήταν η εγκαθίδρυση μιας ενιαίας αγοράς για τα μέλη της καθώς και η πλήρης τελωνειακή τους ένωση. Η ενιαία αγορά εξασφαλίζει την ελεύθερη κυκλοφορία ανθρώπων, εμπορευμάτων, κεφαλαίων και υπηρεσιών εντός της ΕΕ ενώ με την τελωνειακή ένωση όλα τα κράτη-μέλη οφείλουν να υιοθετήσουν ενιαίους τελωνειακούς δασμούς για τα εξωτερικά προϊόντα που εισέρχονται στην ενιαία αγορά. Η Ισλανδία, το Λίχτενσταϊν, η Νορβηγία και η Ελβετία, αν και εκτός ΕΕ συμμετέχουν επίσης στην ενιαία αγορά ως μέλη της ΕΖΕΣ, αλλά όχι και στην τελωνειακή ένωση.

Η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων είναι απαραίτητη για την ενίσχυση των επενδύσεων εντός της ΕΕ, όπως π.χ.. η αγορά ακινήτων και μετοχών. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθώς και η ίδρυση της νομισματικής ένωσης ( Ευρωζώνη) ενίσχυσαν και προώθησαν σημαντικά αυτό το προνόμιο, το οποίο είναι το μοναδικό που μπορεί να χορηγηθεί σε κράτη-μέλη και εταιρείες εκτός ΕΕ, για την εξωτερική προσέλκυση επενδύσεων.

Με την ίδρυση της ΕΕ το 1993 θεσπίστηκε επισήμως η ευρωπαϊκή ιθαγένεια, η οποία συμπληρώνει την εθνική ιθαγένεια των κρατών-μελών της. Η θέσπιση μιας κοινής ιθαγένειας κρίθηκε απαραίτητη για την προώθηση της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων που την κατέχουν, εντός της ΕΕ. Έτσι, οι κάτοχοι της ευρωπαϊκής ιθαγένειας μπορούν ελεύθερα να μετακινούνται εντός της Ένωσης για εργασία, σπουδές, μόνιμη κατοίκηση ή ακόμα και να συνταξιοδοτηθούν σε κάποια άλλη χώρα. Επίσης, συμφωνήθηκε η πλήρης αναγνώριση των επαγγελματικών προσόντων ως απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω προνόμια.

Η ελευθερία δημιουργίας και διακίνησης υπηρεσιών επιτρέπει σε ιδιώτες επιχειρηματίες την απρόσκοπτη παροχή υπηρεσιών σε προσωρινή ή και μόνιμη βάση, εντός της κοινής αγοράς. Παρ' όλο που η παροχή υπηρεσιών απαρτίζει το 60 - 70% του ΑΕΠ, η νομοθεσία ήταν ελλιπής σε αυτόν τον τομέα μέχρι προσφάτως. Το νομοθετικό αυτό κενό καλύφθηκε με την ΟΔΗΓΙΑ 2006/123/ΕΚ σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά , η οποία τέθηκε σε πλήρη εφαρμογή στις 28 Δεκεμβρίου 2009.

Η ΕΕ εξασφαλίζει τον ανόθευτο ανταγωνισμό εντός της ενιαίας της αγοράς. Η Κομισιόν, ως ρυθμιστική αρχή του δίκαιου του ανταγωνισμού, εργάζεται για τη φιλελευθεροποίηση της αγοράς και την πάταξη των οικονομικών καρτέλ ενώ επίσης είναι υπεύθυνη για την επιβολή κυρώσεων σε περιπτώσεις μονοπωλιακής συμπεριφοράς και την έγκριση συγχωνεύσεων. Έχουν υπάρξει διάφορες περιπτώσεις, μεγάλης δημοσιότητας, όπου ο Επίτροπος ανταγωνισμού έχει επιβάλει πρόστιμα ή έχει απορρίψει συγχωνεύσεις εταιρειών κολοσσών. Μια από αυτές ήταν η επιβολή προστίμου στη Microsoft, το 2007, συνολικού ύψους 777 εκατομμυρίων ευρώ για την κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της στην αγορά και την επιβολή αθέμιτων πρακτικών αδειοδότησης των προϊόντων της. Ένα ακόμα πιο βαρύ και πρωτοφανές πρόστιμο επιβλήθηκε στην ίδια εταιρεία το 2013, ύψους 561 δισ. ευρώ, για τη μη τήρηση εθελοντικού συμφώνου.

Η νομισματική ένωση ξεκίνησε το 1999, με 11 χώρες να λαμβάνουν μέρος αρχικώς. Το ευρώ έκανε επίσης την πρώτη του επίσημη εμφάνιση τότε, αλλά μόνο σε λογιστική μορφή. Η φυσική του έκδοση και διάθεση στις χώρες της ευρωζώνης (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας), ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου 2002. Από τότε και στο εξής, καταργήθηκαν τα εθνικά νομίσματα των κρατών της ευρωζώνης, η οποία σήμερα αριθμεί 19 μέλη.

Το ευρώ αποτελεί σήμερα το δεύτερο ισχυρότερο αποθεματικό νόμισμα στον πλανήτη, καθώς περίπου το 1/4 των αποθεματικών των διεθνών χρηματιστηρίων είναι σε ευρώ. Ο έλεγχος του κοινού νομίσματος και των πολιτικών της νομισματικής ένωσης, εκπορεύεται από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ βρίσκεται στο επίκεντρο του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (το οποίο περιλαμβάνει όλες τις εθνικές τράπεζες των μελών της ΕΕ) και ελέγχεται από το Γενικό Συμβούλιό της, το οποίο περιλαμβάνεται από τον Πρόεδρο και τον Αντιπρόεδρο της ΕΚΤ και τους διοικητές των κεντρικών εθνικών τραπεζών των 28 μελών της ΕΕ.

Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Χρηματοπιστωτικής Εποπτείας (ESFS) αποτελεί το θεσμοθετημένο οικονομικό σύστημα εποπτείας της ΕΕ για τη διασφάλιση της οικονομικής της σταθερότητας. Αποτελείται από τρεις επιμέρους αρχές: την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών (ΕΑΤ), την Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων και την Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών. Οι αρχές αυτές συμπληρώνονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συστημικών Κινδύνων το οποίο τελεί υπό την άμεση εποπτεία της ΕΚΤ.

Όλα τα κράτη που επιθυμούν να γίνουν μέλος της Ευρωζώνης, δεσμεύονται από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ για τη λήψη σημαντικών οικονομικών μέτρων, που αφορούν κυρίως την αποφυγή υπερβολικών δημοσιονομικών ελλειμμάτων και τη βιωσιμότητα του δημόσιου χρέους τους.

Η ΕΕ είναι μια παραδοσιακή δύναμη στον τομέα της ενεργειακής πολιτικής για πολλά έτη, μια παράδοση που ξεκίνησε και εξελίσσεται από την εποχή της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα. Η εισαγωγή μιας υποχρεωτικής και περιεκτικής ευρωπαϊκής ενεργειακής πολιτικής εγκρίθηκε στη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Οκτώβριο του 2005 και δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο του 2007.

Η ενεργειακή πολιτική της ΕΕ θέτει πέντε στόχους:

Αύξηση του ενεργειακού ανταγωνισμού στην ενιαία της αγορά.

Αύξηση της χρηματοδότησης για την ανάπτυξη συστημάτων νέων μορφών ενέργειας.

Ενθάρρυνση των ενεργειακών επενδύσεων και την ενίσχυση της διασύνδεσης των δικτύων ηλεκτρικής ενέργειας.

Διαφοροποίηση των υφιστάμενων ενεργειακών πόρων με εναλλακτικές μορφές ενέργειας

Θέσπιση ενός νέου ενεργειακού πλαισίου για την αποτελεσματική συνεργασία με τη Ρωσία και τη βελτίωση των σχέσεων με ενεργειακά πλούσια κράτη της Κεντρικής Ασίας και της Βόρειας Αφρικής.

Η ΕΕ εισάγει 82% του πετρελαίου και 57% του αερίου που καταναλώνει καθώς και το 97,5% των απαιτήσεων της σε ουράνιο, παραμένοντας ο κύριος παγκόσμιος εισαγωγέας αυτών. Για τον λόγο αυτό, υπάρχουν ακόμα ανησυχίες ότι η ενεργειακή επάρκεια της ΕΕ εξαρτάται κατά ένα μεγάλο μέρος από τη Ρωσία. Αυτή η ανησυχία έχει γίνει ιδιαίτερα οξεία μετά από μια σειρά διαφωνιών μεταξύ Ρωσίας και γειτονικών κρατών, όταν η Ρωσία αύξησε την τιμή του εξαγωγικού ενεργειακού της πλούτου. Ως αποτέλεσμα η ΕΕ προσπαθεί να διαφοροποιήσει την ενεργειακή της πολιτική σχετικά με τον ανεφοδιασμό της.

Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) είναι μια από τις παλαιότερες και σημαντικότερες πολιτικές της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Η πολιτική έχει ως στόχους, την αυξανόμενη γεωργική παραγωγή παρέχοντας βέβαιη αυτάρκεια στις προμήθειες τροφίμων και την εξασφάλιση υψηλής ποιότητας ζωής για τους αγρότες σταθεροποιώντας τις αγορές και εξασφαλίζοντας λογικές τιμές για τους καταναλωτές . Μέχρι προσφάτως η πολιτική αυτή λειτουργούσε μέσω ενός συστήματος γεωργικών επιχορηγήσεων και παρεμβάσεων στην αγορά.

Η άσκηση όμως της παραπάνω πολιτικής, οδήγησε σε σημαντική υπερπαραγωγή. Η πλεονάζουσα παραγωγή αγοράζονταν από την Κοινότητα η οποία την προωθούσε στις διεθνείς αγορές σε τιμές σημαντικά μειωμένες από αυτές που εγγυόταν για τους αγρότες η ίδια η Κοινότητα. Στους αγρότες προσφέρθηκαν επιδοτήσεις, ίσες με τη διαφορά τιμών ανάμεσα σε αυτές που εγγυόταν η Κοινότητα και στις διεθνείς τιμές, έτσι ώστε να εξάγουν τα προϊόντα τους εκτός της Κοινότητας. Το σύστημα αυτό δέχθηκε δριμεία κριτική με τη κατηγορία της υπονόμευσης του ανταγωνισμού των αγροτών εκτός Ευρώπης, και ιδιαίτερα του αναπτυσσόμενου κόσμου. Η ώθηση αυτή προς την υπέρογκη παραγωγή κατηγορήθηκε και για την ενθάρρυνση μεθόδων καλλιέργειας εχθρικών για το περιβάλλον. Οι υποστηρικτές της ΚΑΠ υπερασπίζονταν το σύστημα των τακτικών επιχορηγήσεων με το επιχείρημα ότι έτσι εξασφαλίζονταν ένα άριστο βιοτικό επίπεδο για το σύνολο των αγροτών. Στη πραγματικότητα ωστόσο, μόλις το 8% του συνόλου των επιχορηγήσεων έφθανε στους μικρούς τοπικούς αγρότες.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, η Κοινή Γεωργική Πολιτική υποβλήθηκε σε μια σειρά μεταρρυθμίσεων. Οι γεωργικές δαπάνες της Ένωσης κινήθηκαν μακριά από το κατεστημένο σύστημα των τακτικών επιχορηγήσεων, το οποίο μετασχηματίστηκε σε ένα σύστημα άμεσης χρηματοδότησης των καλλιεργειών με βάση το μέγεθός τους. Αυτό έχει ως στόχο να μπορεί η ίδια η αγορά να καθορίζει τα επιθυμητά επίπεδα παραγωγής, διατηρώντας παράλληλα τα επίπεδα των αγροτικών εισοδημάτων.

Ο πληθυσμός της ΕΕ των 27, εκτιμήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2020 γύρω στα 447,3 εκατομμύρια (με το νούμερο αυτό να υπόκειται σε ορισμένες αποκλίσεις). Πρόκειται για τον τρίτο μεγαλύτερο πληθυσμό στον κόσμο μετά την Κίνα και την Ινδία. Ο πληθυσμός της ΕΕ δεν είναι ομοιόμορφα κατανεμημένος στην ευρωπαϊκή ήπειρο καθώς ορισμένες χώρες (και περιοχές μέσα σε αυτές) είναι πιο πυκνοκατοικημένες σε σχέση με άλλες.

Πολυπληθέστερη χώρα της ΕΕ είναι η Γερμανία με 83,2 εκατομμύρια κατοίκους. Ακολουθούν η Γαλλία (67,3 εκατ.), η Ιταλία (59,6 εκατ.) και η Ισπανία (47,3). Η χώρα με τον μικρότερο πληθυσμό στην ΕΕ είναι η Μάλτα με μόλις 0,5 εκατ. κατοίκους.

Η μεγαλύτερη πόλη της ΕΕ είναι το Παρίσι, με τον πληθυσμό του συνολικού μητροπολιτικού συγκροτήματος να ξεπερνά τα 13,6 εκατομμύρια. Εκτός όμως από τις πολυάριθμες μεγάλες πόλεις, σε αρκετές χώρες έχουν δημιουργηθεί ευρύτερες μητροπολιτικές περιοχές χωρίς κάποιο διακριτό πυρήνα-κέντρο, οι οποίες δημιουργήθηκαν από τη σταδιακή συνένωση κοντινών πόλεων. Οι μεγαλύτερες είναι, η Κοιλάδα του Ρουρ ( Έσσεν - Μπόχουμ - Ντόρτμουντ και λογίζεται ως ένα ενιαίο πολεοδομικό συγκρότημα), το Ράντσταντ ( Άμστερνταμ, Ρότερνταμ, Χάγη, Ουτρέχτη), η Μητροπολιτική Περιοχή της Κεντρικής Ρηνανίας-Φρανκφούρτης ( Φρανκφούρτη, Μάιντζ, Βίζμπαντεν, Όφενμπαχ), η Μητροπολιτική Περιοχή της Άνω Σιλεσίας ( Κατόβιτσε, Οστράβα) και η περιοχή Έρεσουντ ( Κοπεγχάγη- Μάλμε, η μοναδική που απλώνεται ανάμεσα σε δύο χώρες).

Στη συνέχεια παρατίθεται ο πίνακας με τις μεγαλύτερες πόλεις της ΕΕ:

Μετανάστευση

Η αυξανόμενη τάση του πληθυσμού της Ευρώπης έρχεται ως αποτέλεσμα του συνδυασμού φυσικής αύξησης (ο αριθμός των γεννήσεων υπερβαίνει τον αριθμό των θανάτων) και καθαρής μετανάστευσης (ο αριθμός των ατόμων που εγκαθίστανται στην ΕΕ υπερβαίνει τον αριθμό εκείνων που την εγκαταλείπουν). Σήμερα η αύξηση του πληθυσμού της ΕΕ οφείλεται κυρίως στην καθαρή μετανάστευση.

Η Ευρώπη αποτέλεσε επί σειρά ετών, εστία φιλοξενίας και παροχής ασύλου σε οικονομικούς μετανάστες και ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο ή τις πολιτικές διώξεις σε περιοχές του κόσμου όπου υπάρχουν συγκρούσεις. Ο αριθμός εκείνων που ζητούν άσυλο αυξάνεται σε περιόδους πολέμου, όπως στη διάρκεια των συγκρούσεων στα Βαλκάνια στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Από τότε, ο αριθμός των αιτήσεων ασύλου στην ΕΕ μειώθηκε και το 2006 ήταν χαμηλότερος από οποιοδήποτε άλλο διάστημα των τελευταίων 15 ετών.

Ωστόσο, μείζον ζήτημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί η συστηματική παράνομη μετανάστευση και η αντιμετώπισή της, με κύριες πύλες εισόδου τις νότιες-νοτιοανατολικές χώρες ( Ιταλία, Ελλάδα, Βουλγαρία) και κυρίως την Ελλάδα η οποία βρίσκεται στο σταυροδρόμι των ηπείρων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον 4,5 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες στα κράτη-μέλη της Ένωσης, αριθμός ο οποίος αυξάνεται χρόνο με τον χρόνο. Οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται εγκατεστημένοι στη Γερμανία, την Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. Οι περισσότεροι προέρχονται από το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία, την Τουρκία, το Αφγανιστάν και την Κίνα, αλλά και από χώρες της Αφρικής, της Ασίας, της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Ένα μεγάλο ποσοστό των παράνομων μεταναστών που συλλαμβάνονται, κρατείται σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους φιλοξενίας με σκοπό να απελαθούν στις χώρες καταγωγής τους ή να επαναπροωθηθούν στη χώρα μέσω της οποίας εισήλθαν στην ΕΕ.

Η διατήρηση των τοπικών γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων αποτελεί αποκλειστικό ζήτημα κάθε κράτους ξεχωριστά, ωστόσο προωθείται ανελλιπώς η εκμάθηση τουλάχιστον των περισσότερο ομιλούμενων γλωσσών της ΕΕ. Περίπου το 56% των ευρωπαίων πολιτών μπορούν να συζητήσουν και να συνεννοηθούν σε γλώσσες πέραν της μητρικής τους. Τα Αγγλικά είναι η περισσότερο ομιλούμενη γλώσσα στην ΕΕ με ποσοστό 51% επί των κατοίκων (13% ως μητρική και 38% ως επίκτητη). Λαμβάνοντας υπόψη μόνο τις μητρικές γλώσσες, η Γερμανική έρχεται πρώτη με ποσοστό 16%. Οι περισσότερες επίσημες γλώσσες ανήκουν στην Ινδοευρωπαϊκή οικογένεια. Εξαίρεση αποτελούν τα Εσθονικά, Φινλανδικά και Ουγγρικά που ανήκουν στην Ουραλική οικογένεια και τα Μαλτέζικα που ανήκουν στη Σημιτική. Το αλφάβητο που χρησιμοποιεί η πλειοψηφία των χωρών είναι το Λατινικό, με εξαίρεση την Ελλάδα και την Κύπρο που χρησιμοποιούν το Ελληνικό αλφάβητο. Και τα δύο αποτελούν επίσημα αλφάβητα της ΕΕ, ενώ με την ένταξη της Βουλγαρίας το 2007 προστέθηκε και το Κυριλλικό.

Η ΕΕ αποτελεί ένα κοσμικιστικό σώμα χωρίς να συνδέεται επίσημα με καμιάς μορφής θρησκεία. Ωστόσο, το Άρθρο 17 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ ορίζει ότι η Ένωση σέβεται και δεν θίγει το καθεστώς που έχουν σύμφωνα με το εθνικό δίκαιο οι εκκλησίες και οι θρησκευτικές ενώσεις ή κοινότητες στα κράτη μέλη.

Σύμφωνα με δημοσκοπικά στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου το 2012, η πιο διαδεδομένη θρησκεία της ΕΕ είναι ο Χριστιανισμός απαρτίζοντας το 72% του πληθυσμού (48% Καθολικοί, 12% Προτεστάντες, 8% Ορθόδοξοι και 4% άλλες μορφές χριστιανισμού). Ο Μουσουλμανισμός απαρτίζει μόλις το 2%, ενώ ένα συνολικό ποσοστό του 3% συγκεντρώνουν άλλες θρησκείες, όπως ο Βουδισμός, ο Ινδουϊσμός, ο Σιχισμός και ο Ιουδαϊσμός. Το υπόλοιπο 23% του πληθυσμού δηλώνει άθεος ή Αγνωστικιστής.

Το γεγονός ότι ο Χριστιανισμός αποτελεί πυλώνα της Ευρώπης αποτελεί η δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου τον Σεπτέμβρη του 2015, ο οποίος ανέφερε σχετικά: "Το αέτωμα της ΕΕ στηρίζεται σε τρεις πυλώνες: στην αρχαία Ελλάδα, με το πνεύμα και την ελευθερία, στη Ρώμη που αποτελεί τη βάση του κρατικού οικοδομήματος, και στο χριστιανισμό που είναι η βάση της αλληλεγγύης".

Ο ρόλος της ΕΕ στον τομέα της εκπαίδευσης είναι περιορισμένος στην υποστήριξη και ενθάρρυνση των πολιτικών που ασκούν οι εθνικές κυβερνήσεις. Ωστόσο στον τομέα της ανώτατης (πανεπιστημιακής) εκπαίδευσης, η ΕΕ έχει αναλάβει πρωτοβουλίες με τον καταρτισμό προγραμμάτων για την προώθηση και την ενίσχυση της κινητικότητας μεταξύ των φοιτητών των διαφόρων ακαδημαϊκών ιδρυμάτων. Τα προγράμματα αυτά έχουν σχεδιαστεί στοχεύοντας στην ευρύτερη γνωριμία με την κουλτούρα και το εκπαιδευτικού σύστημα των άλλων χωρών, καθώς και στη διάδοση των ορθών πρακτικών εκπαίδευσης και κατάρτισης. Το πιο διαδεδομένο από αυτά είναι το Πρόγραμμα Erasmus, ένα ευρωπαϊκό σύστημα ανταλλαγής φοιτητών το οποίο ξεκίνησε το 1987. Το πρόγραμμα αυτό αποτέλεσε συνώνυμο της φοιτητικής ζωής με εκατομμύρια ακαδημαϊκούς και κολεγιακούς φοιτητές να παίρνουν μέρος από τότε.

Η ΕΕ υποστηρίζει και συντονίζει την επιστημονική και τεχνολογική έρευνα και ανάπτυξη, μέσω πολλών αναπτυξιακών προγραμμάτων. Το ανεξάρτητο Ευρωπαϊκό Ερευνητικό Συμβούλιο διαχειρίζεται τα προγράμματα αυτά και κατανέμει τα κονδύλια της ΕΕ σε ευρωπαϊκά ή εθνικά ερευνητικά κέντρα.

Η ΕΕ προωθεί την εκπαίδευση και κατάρτιση, έχοντας αναπτύξει ένα συγκεκριμένο "Στρατηγικό Πλαίσιο". Η πολιτική της ΕΕ υποστηρίζει τις δράσεις κάθε χώρας και βοηθά στην αντιμετώπιση κοινών προβλημάτων, όπως η γήρανση του πληθυσμού, οι τεχνολογικές εξελίξεις και η αύξηση της ανεργίας.

Η υγειονομική και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στην ΕΕ παρέχεται κυρίως από τα πολυάριθμα συστήματα υγείας που λειτουργούν στα κράτη-μέλη. Τα συστήματα αυτά είναι κυρίως δημόσια, χρηματοδοτούμενα μέσω αντίστοιχης φορολογίας ενώ εξίσου ισχυρή είναι και η παρουσία του ιδιωτικού τομέα ο οποίος εξαρτάται εξ' ολοκλήρου από ιδιωτικά κεφάλαια.

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο συνεργασίας στο οποίο λειτουργεί η ΕΕ και συναισθανόμενη την απαραίτητη παροχή βασικής ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, προσφέρει το δικαίωμα δωρεάν έκδοσης της Ευρωπαϊκής Κάρτας Ασφάλισης Ασθενείας σε όλους τους πολίτες της. Η κάρτα αυτή παρέχει βασική ασφάλιση υγείας στους πολίτες που επισκέπτονται άλλες χώρες της Ένωσης. Έτσι εξασφαλίζεται η άμεση ιατροφαρμακευτική φροντίδα και θεραπεία σε επείγουσες καταστάσεις.

1. "World Economic Outlook Database, October 2020". IMF.org. International Monetary Fund.

2. "World Economic Outlook Database, October 2020 (EU countries)". IMF.org. International Monetary Fund.

3. "Inequalities in Human Development in the 21st Century" (PDF). Human Development Report. σελ. 5.

4. Η εκτίμηση αυτή είναι από τον Ιανουάριο του 2020, που λαμβάνει υπόψη την Έξοδο του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση

5. . "A really simple guide to Brexit". 2020-01-27. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2020-01-30https://web.archive.org/web/20200130092733/https://www.bbc.com/news/uk-politics-32810887.

6. Η Γροιλανδία, αυτοδιοίκητο έδαφος υπό την κυριαρχία του Βασιλείου της Δανίας (όχι έδαφος της), από το 1979, εγκατέλειψε οριστικά τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες το 1985, μετά από δημοψήφισμα.

7. Με τη Γερμανική επανένωση, που εφαρμόστηκε επίσημα στις 3 Οκτωβρίου, η Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας (Ανατολική Γερμανία) μαζί με το Ανατολικό Βερολίνο, έπαψε να υπάρχει σαν ανεξάρτητο κράτος και ενώθηκε με τη Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), μαζί με το Δυτικό Βερολίνο, η οποία είχε πρωτεύουσα τη Βόννη, και το έδαφός της έγινε αυτόματα τμήμα της τότε ΕΟΚ, σαν Γερμανία, με πρωτεύουσα το ενωμένο και σημερινό Βερολίνο.

8. Το Ηνωμένο Βασίλειο, ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για 47 χρόνια (από το 1973 μέχρι και το 2020), το οποίο μετά από δημοψήφισμα το 2016, αποφάσισε να εγκαταλείψει οριστικά την Ευρωπαϊκή Ένωση στις 29 Μαρτίου 2019, και έτσι η Μεγάλη Βρετανία (μαζί με τα εδάφη της Βόρειας Ιρλανδίας και του Γιβραλτάρ) έπαψε να είναι μέλος της, σύμφωνα με το Άρθρο 50. Κατόπιν συμφωνίας για παράταση των διαπραγματεύσεων, το Brexit, πραγματοποιήθηκε και επίσημα στις 1 Φεβρουαρίου.

9. ΕΕ: Ξεκίνησαν η ενταξιακές διαπραγματεύσεις με Βόρεια Μακεδονία και Αλβανία

10. "Ukraine has officially received the status of a candidate for EU membership"

11. Tidey, Alice (13 Δεκεμβρίου 2022). "'Historic': Bosnia set to receive EU candidate status". euronews (στα Αγγλικά).

12. European Parliament votes to suspend Turkey's EU membership bid

13. European Union Αρχειοθετήθηκε 2020-05-08 στο Wayback Machine. CIA World Factbook

14. όταν η Ανατολική Γερμανία ενώθηκε με τη Δυτική Γερμανία, αυτομάτως η προαναφερόμενη έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης

15. "Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών" (PDF). Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο (PDF) στις 2 Απριλίου 2015.

16. "Μέσος όρος του επίπεδου της ανεργίας στην ΕΕ ανά χώρα και στο σύνολο". Eurostat.

17. Εurostat, Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη

18. Interactive, Pegasus. "Επαφές Αβραμόπουλου στην Αθήνα". ethnos.gr. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 29 Σεπτεμβρίου 2015.

Επίσημος ιστοχώρος της ΕΕ, europa.eu.int, στις επίσημες γλώσσες.

Μερικοί από τους υπο-χώρους:

# data[].attributes.attachment_link.title
Ευρωπαϊκή Ένωση - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Ευρωπαϊκή Ένωση ( Ε.Ε.) αποτελεί μια οικονομική και πολιτική ένωση είκοσι επτά ευρωπαϊκών κρατών. Ιδρύθηκε την 25 Μαρτίου 1957 με τη θέση σε ισχύ της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση (υπογραφή 7.2. 1992), γνωστότερης ως Συνθήκη του Μάαστριχτ , βασιζόμενη στις τότε Ευρωπαϊκές Κοινότητες ( Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα, Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα, Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας) τις οποίες και αντικατέστησε.

# data[].attributes.headline
Τα οφέλη του ευρώ €

# data[].attributes.subject
Τα οφέλη του ευρώ €

# data[].attributes.body
Τσούτσας Δημήτρης, Γ6

https://european-union.europa.eu/institutions-law-budget/euro/benefits_el
Ποια είναι τα οφέλη του ευρώ;

Το ευρώ προσφέρει πολλά οφέλη στους ιδιώτες, τις επιχειρήσεις και τις οικονομίες των χωρών που το χρησιμοποιούν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται:

η ευκολία στη σύγκριση των τιμών μεταξύ των χωρών, γεγονός που ενισχύει τον ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων, προς όφελος των καταναλωτών
η σταθερότητα των τιμών
χάρη στο ευρώ, οι επιχειρήσεις μπορούν ευκολότερα, φτηνότερα και ασφαλέστερα να πραγματοποιούν αγοραπωλησίες εντός της ζώνης του ευρώ και να αναπτύσσουν εμπορικές συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο
η ενισχυμένη οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη
οι καλύτερα ολοκληρωμένες και, ως εκ τούτου, αποτελεσματικότερες χρηματοπιστωτικές αγορές
η μεγαλύτερη επιρροή στην παγκόσμια οικονομία
ένα απτό σύμβολο της ευρωπαϊκής ταυτότητας.
Πολλά από τα οφέλη αυτά είναι αλληλένδετα. Για παράδειγμα, η οικονομική σταθερότητα ωφελεί την οικονομία ενός κράτους μέλους καθώς δίνει στην κυβέρνησή του τη δυνατότητα να προγραμματίζει το μέλλον. Ωφελεί όμως και τις επιχειρήσεις διότι μειώνει την αβεβαιότητα και ενθαρρύνει την πραγματοποίηση επενδύσεων. Ταυτόχρονα, ωφελεί και τους πολίτες, καθώς δημιουργούνται περισσότερες και πιο ποιοτικές θέσεις εργασίας.

# data[].attributes.attachment_caption
6ο Γυμνάσιο Λάρισας - Θοδωρής Συρμακέζης, Γ6

# data[].attributes.headline
Γλώσσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση 

# data[].attributes.subject
Γλώσσες στην Ευρωπαϊκή Ένωση 

# data[].attributes.body
Η ΕΕ χαρακτηρίζεται από την πολιτιστική και γλωσσική πολυμορφία της, και οι γλώσσες που ομιλούνται στις χώρες της ΕΕ αποτελούν ουσιώδες κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Για τον λόγο αυτό η ΕΕ υποστηρίζει την πολυγλωσσία στα προγράμματά της και στις εργασίες των θεσμικών της οργάνων.

Η ΕΕ έχει 24 επίσημες γλώσσες:
αγγλικά, βουλγαρικά, γαλλικά, γερμανικά, δανικά, ελληνικά, εσθονικά, ιρλανδικά, ισπανικά, ιταλικά, κροατικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ολλανδικά, ουγγρικά, πολωνικά, πορτογαλικά, ρουμανικά, σλοβακικά, σλοβενικά, σουηδικά, τσεχικά και φινλανδικά.

Ιστορία
Κάθε φορά που προσχωρούν νέα μέλη στην ΕΕ, προστίθενται νέες γλώσσες στον αριθμό των επίσημων γλωσσών.
Επίσημη γλώσσα της ΕΕ από το...

1958: γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά

1973: αγγλικά, δανικά

1981: ελληνικά

1986: ισπανικά, πορτογαλικά

1995: σουηδικά, φινλανδικά

2004: εσθονικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ουγγρικά, πολωνικά, σλοβακικά, σλοβενικά

2007: βουλγαρικά, ιρλανδικά, ρουμανικά

2013: κροατικά

Ανακαλύψτε πώς ακούγονται οι επίσημες γλώσσες της ΕΕ

https://op.europa.eu/webpub/dgt/languages-take-you-further/el/discover/

# data[].attributes.headline
Ιστορία της Ε.Ε., Χαρά Πολυμέρου

# data[].attributes.subject
Ιστορία της Ε.Ε., Χαρά Πολυμέρου

# data[].attributes.body
https://european-union.europa.eu/index_el

Πρωτεργάτες και πρωτεργάτριες

Οι οραματιστές ηγέτες και ηγέτιδες που αναφέρονται στη συνέχεια ενέπνευσαν τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία ζούμε σήμερα. Χωρίς την ενεργητικότητα και τον δυναμισμό τους, δεν θα ζούσαμε σε έναν κόσμο ειρήνης και σταθερότητας που σήμερα θεωρούμε δεδομένο.

Αγωνιστές και αγωνίστριες της αντίστασης, δικηγόροι και βουλευτές, οι πρωτεργάτες και πρωτεργάτριες της ΕΕ αποτελούσαν μια ποικιλόμορφη ομάδα ανθρώπων με κοινά, ωστόσο, ιδανικά: μια ειρηνική, ενωμένη και ευημερούσα Ευρώπη.

Εκτός από τους πρωτεργάτες και τις πρωτεργάτριες που αναφέρονται παρακάτω, πολλοί άλλοι εργάστηκαν και εργάζονται ακατάπαυστα για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Έτσι, η παρούσα ενότητα για τους πρωτεργάτες και τις πρωτεργάτριες της ΕΕ βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.

Χρονολόγιο

1945-59

1. Ειρήνη στην Ευρώπη και απαρχές συνεργασίας

2. Πώς η μεταπολεμική συνεργασία στην Ευρώπη οδήγησε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, στην υπογραφή των Συνθηκών της Ρώμης και στη γέννηση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

3. 1960-69

4. Η «ανθηρή δεκαετία του '60» —περίοδος οικονομικής ανάπτυξης

5. Πώς εξελίχθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη δεκαετία του '60: περαιτέρω οικονομική ολοκλήρωση της Ευρώπης και έναρξη της διεθνούς συνεργασίας.

1. 1970-79

2. Η Κοινότητα μεγαλώνει —προσχωρούν τα πρώτα νέα μέλη: Δανία, Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο

3. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη δεκαετία του '70: προσχώρηση των πρώτων νέων μελών, ευρωπαϊκές εκλογές και περιφερειακή πολιτική για την υποστήριξη των φτωχότερων περιοχών.

4. 1980-89

5. Η Ευρώπη αλλάζει όψη —κατάρρευση του κομμουνισμού

6. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη δεκαετία του 1980: προσχώρηση περισσότερων χωρών, πρόγραμμα Erasmus και δρομολόγηση της ενιαίας αγοράς.

7. 1990-99

8. Μια Ευρώπη χωρίς σύνορα

9. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη δεκαετία του 1990: μεγαλύτερη διεύρυνση, έναρξη λειτουργίας της ενιαίας αγοράς, ταξίδια χωρίς σύνορα και ευρώ.

1. 2000-09

2. Περαιτέρω διεύρυνση

3. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2000 έως το 2009: προσχώρηση 12 νέων χωρών, αναγνώριση του ευρώ ως νόμιμου χρήματος και υπογραφή της Συνθήκης της Λισαβόνας.

4. 2010-19

5. Δεκαετία προκλήσεων

6. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2010 έως το 2019: αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης, προσχώρηση της Κροατίας και ψήφιση υπέρ της αποχώρησης στο Ηνωμένο Βασίλειο.

1. Από το 2020 έως σήμερα

2. Ευρωπαϊκή Ένωση ενωμένη και ανθεκτική

3. Πώς εξελίσσεται η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 2020 και μετά: αντιμετώπιση πρωτοφανών προκλήσεων, όπως η πανδημία COVID-19 και ο επιθετικός πόλεμος της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας, και καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

# data[].attributes.headline
Οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2019-2024

# data[].attributes.subject
Οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2019-2024

# data[].attributes.body
Αλπού Κωνσταντίνα Γ΄6

Οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2019-2024

Σκοπός
Έπειτα από τις ευρωπαϊκές εκλογές τον Μάιο του 2019, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ορισμένες προτεραιότητες για τη διαμόρφωση του πολιτικού της θεματολογίου και των πολιτικών της έως το 2024, προτεραιότητες οι οποίες εξυπηρετούν την αντιμετώπιση των κύριων προκλήσεων που αντιμετωπίζουν η ΕΕ και οι πολίτες της.
Οι προτεραιότητες προκύπτουν από τις συνομιλίες μεταξύ των ηγετών της ΕΕ, των υπουργών των κρατών μελών, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των πολιτικών ομάδων που έχουν εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τον Ιούνιο του 2019 οι ηγέτες της ΕΕ καθόρισαν τις προτεραιότητές τους στο στρατηγικό θεματολόγιο της ΕΕ
Αναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτούEN••• για την περίοδο 2019-2024. Αυτό αποτελεί τη βάση των πολιτικών προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τις οποίες καθορίζει πριν από την έναρξη της 5ετούς θητείας της.

Ένα νέο στρατηγικό θεματολόγιο για την ΕΕ για την περίοδο 2019-2024
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έθεσε 4 τομείς προτεραιότητας στο στρατηγικό του θεματολόγιο για την περίοδο 2019-2024 που καθοδηγούν το έργο των θεσμικών οργάνων της ΕΕ την πενταετία αυτή. Οι προτεραιότητες αυτές επιδιώκουν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που έχει δημιουργήσει η σημερινή παγκόσμια κατάσταση. Η ΕΕ, δίνοντας έμφαση σ’ αυτούς τους τομείς, μπορεί να ενισχύσει τον ρόλο της στο σημερινό δύσκολο περιβάλλον.
Το στρατηγικό θεματολόγιο·καθορίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να υλοποιηθούν οι εν λόγω προτεραιότητες.
Οι 4 προτεραιότητες
Προστασία των πολιτών και των ελευθεριών
Εξασφάλιση αποτελεσματικού ελέγχου των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και περαιτέρω ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής. Καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του διασυνοριακού ή διαδικτυακού εγκλήματος, αύξηση της ανθεκτικότητας της ΕΕ έναντι φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών.
Ανάπτυξη μιας ισχυρής και δυναμικής οικονομικής βάσης
Οικοδόμηση μιας ανθεκτικής οικονομίας με την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, ώστε να είναι καλύτερα προετοιμασμένη η Ευρώπη για μελλοντικούς κλυδωνισμούς, με την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης και της Ένωσης Κεφαλαιαγορών, με την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου του ευρώ, με την επένδυση στις δεξιότητες και την εκπαίδευση, με την υποστήριξη των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, με την υιοθέτηση του ψηφιακού μετασχηματισμού και με την ανάπτυξη μιας ισχυρής βιομηχανικής πολιτικής.
Οικοδόμηση μιας κλιματικά ουδέτερης, πράσινης, δίκαιης και κοινωνικής Ευρώπης
Επενδύσεις σε πράσινες πρωτοβουλίες που βελτιώνουν την ποιότητα του αέρα και των υδάτων, προωθούν τη βιώσιμη γεωργία και προστατεύουν τα περιβαλλοντικά συστήματα και τη βιοποικιλότητα. Δημιουργία μιας αποτελεσματικής κυκλικής οικονομίας (στην οποία τα προϊόντα σχεδιάζονται έτσι ώστε να είναι πιο ανθεκτικά, επαναχρησιμοποιήσιμα, επισκευάσιμα, ανακυκλώσιμα και ενεργειακώς αποδοτικά) και μιας εύρυθμης ενεργειακής αγοράς της ΕΕ που να παρέχει βιώσιμη, ασφαλή και οικονομικά προσιτή ενέργεια. Ταχύτερη μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενίσχυση της ενεργειακής απόδοσης, με παράλληλη μείωση της εξάρτησης της ΕΕ από εξωτερικές πηγές ενέργειας. Εφαρμογή του ευρωπαϊκού πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων.
Προαγωγή των ευρωπαϊκών συμφερόντων και αξιών στη διεθνή σκηνή
Οικοδόμηση ισχυρής εξωτερικής πολιτικής που θα περιλαμβάνει μια φιλόδοξη πολιτική γειτονίας με τους 16 εγγύτερους ανατολικούς και νότιους γείτονες της ΕΕ και ολοκληρωμένη εταιρική σχέση με την Αφρική. Προαγωγή της παγκόσμιας ειρήνης, της σταθερότητας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διασφάλιση μιας εύρωστης εμπορικής πολιτικής που να συνάδει με την πολυμέρεια και τη διεθνή τάξη βάσει κανόνων. Ανάληψη μεγαλύτερης ευθύνης για την ασφάλεια και την άμυνα, στο πλαίσιο στενής συνεργασίας με το ΝΑΤΟ.
Διαβάστε περισσότερα για το πολιτικό θεματολόγιο της ΕΕ
Ένα νέο στρατηγικό θεματολόγιο για την ΕΕ για την περίοδο 2019-2024
Αναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτούEN•••

Οι προτεραιότητες της Επιτροπής για την περίοδο 2019-2024 (πολιτικές κατευθυντήριες γραμμές)
Η πρόεδρος της Επιτροπής
Αναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτούEN••• καθόρισε 6 πολιτικές προτεραιότητες για την τρέχουσα 5ετή θητεία της. Οι προτεραιότητες αυτές προκύπτουν από το στρατηγικό θεματολόγιο του Συμβουλίου και τις συζητήσεις με τις πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Οι 6 προτεραιότητες
Μια Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία
Μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια σύγχρονη, αποδοτική ως προς τη χρήση των πόρων και ανταγωνιστική οικονομία, με παράλληλη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης, καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και επίτευξη, έως το 2050, μιας Ευρώπης με ουδέτερο ισοζύγιο διοξειδίου του άνθρακα που χρησιμοποιεί αποδοτικά τους πόρους.
Μια Ευρώπη έτοιμη για την ψηφιακή εποχή
Υιοθέτηση του ψηφιακού μετασχηματισμού μέσω επενδύσεων στους τομείς των επιχειρήσεων, της έρευνας και καινοτομίας, της μεταρρύθμισης της προστασίας των δεδομένων, της ενδυνάμωσης των ατόμων με τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη νέα γενιά τεχνολογιών και του σχεδιασμού κανόνων που συμβαδίζουν με τους ρυθμούς εξέλιξης της τεχνολογίας.
Μια οικονομία στην υπηρεσία των ανθρώπων
Ισχυροποίηση της οικονομίας της ΕΕ, με παράλληλη προστασία των θέσεων εργασίας και μείωση των ανισοτήτων, στήριξη των επιχειρήσεων, εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης και της Ένωσης Κεφαλαιαγορών.
Μια ισχυρότερη Ευρώπη στον κόσμο
Ισχυροποίηση της θέσης της ΕΕ στη διεθνή σκηνή, με ενίσχυση του ρόλου της ως υποστηρικτή του ισχυρού, ανοικτού και δίκαιου εμπορίου, της πολυμέρειας και μιας παγκόσμιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Προώθηση των σχέσεων με τις γειτονικές χώρες και τους εταίρους, καθώς και ενίσχυση της ικανότητας της ΕΕ να διαχειρίζεται κρίσεις με μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα.
Προώθηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής μας
Προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου ως βάσης της ισότητας, της ανεκτικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντιμετώπιση των κινδύνων για την ασφάλεια, προστασία και ενδυνάμωση των καταναλωτών, καθώς και προαγωγή ενός συστήματος νόμιμης και ασφαλούς μετανάστευσης, με παράλληλη αποτελεσματική διαχείριση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, εκσυγχρονισμός του συστήματος ασύλου της ΕΕ και στενή συνεργασία με τις χώρες εταίρους.
Νέα ώθηση για την ευρωπαϊκή δημοκρατία
Ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών της Ευρώπης με την εμβάθυνση των σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια, με την προστασία της δημοκρατίας στην ΕΕ από εξωτερικές παρεμβάσεις, με τη διασφάλιση της διαφάνειας και της ακεραιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας, καθώς και με την ευρύτερη συμμετοχή των Ευρωπαίων στη διαμόρφωση του μέλλοντος της ΕΕ.
https://european-union.europa.eu/priorities-and-actions/eu-priorities_el

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η πρόεδρος της Επιτροπής καθόρισε 6 πολιτικές προτεραιότητες για την τρέχουσα 5ετή θητεία της. Οι προτεραιότητες αυτές προκύπτουν από το στρατηγικό θεματολόγιο του Συμβουλίου και τις συζητήσεις με τις πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Οι 6 προτεραιότητες
Μια Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία
Μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια σύγχρονη, αποδοτική ως προς τη χρήση των πόρων και ανταγωνιστική οικονομία, με παράλληλη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης, καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και επίτευξη, έως το 2050, μιας Ευρώπης με ουδέτερο ισοζύγιο διοξειδίου του άνθρακα που χρησιμοποιεί αποδοτικά τους πόρους.
Μια Ευρώπη έτοιμη για την ψηφιακή εποχή
Υιοθέτηση του ψηφιακού μετασχηματισμού μέσω επενδύσεων στους τομείς των επιχειρήσεων, της έρευνας και καινοτομίας, της μεταρρύθμισης της προστασίας των δεδομένων, της ενδυνάμωσης των ατόμων με τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη νέα γενιά τεχνολογιών και του σχεδιασμού κανόνων που συμβαδίζουν με τους ρυθμούς εξέλιξης της τεχνολογίας.
Μια οικονομία στην υπηρεσία των ανθρώπων
Ισχυροποίηση της οικονομίας της ΕΕ, με παράλληλη προστασία των θέσεων εργασίας και μείωση των ανισοτήτων, στήριξη των επιχειρήσεων, εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης και της Ένωσης Κεφαλαιαγορών.
Μια ισχυρότερη Ευρώπη στον κόσμο
Ισχυροποίηση της θέσης της ΕΕ στη διεθνή σκηνή, με ενίσχυση του ρόλου της ως υποστηρικτή του ισχυρού, ανοικτού και δίκαιου εμπορίου, της πολυμέρειας και μιας παγκόσμιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Προώθηση των σχέσεων με τις γειτονικές χώρες και τους εταίρους, καθώς και ενίσχυση της ικανότητας της ΕΕ να διαχειρίζεται κρίσεις με μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα.
Προώθηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής μας
Προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου ως βάσης της ισότητας, της ανεκτικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντιμετώπιση των κινδύνων για την ασφάλεια, προστασία και ενδυνάμωση των καταναλωτών, καθώς και προαγωγή ενός συστήματος νόμιμης και ασφαλούς μετανάστευσης, με παράλληλη αποτελεσματική διαχείριση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, εκσυγχρονισμός του συστήματος ασύλου της ΕΕ και στενή συνεργασία με τις χώρες εταίρους.
Νέα ώθηση για την ευρωπαϊκή δημοκρατία
Ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών της Ευρώπης με την εμβάθυνση των σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια, με την προστασία της δημοκρατίας στην ΕΕ από εξωτερικές παρεμβάσεις, με τη διασφάλιση της διαφάνειας και της ακεραιότητας καθ' όλη τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας, καθώς και με την ευρύτερη συμμετοχή των Ευρωπαίων στη διαμόρφωση του μέλλοντος της ΕΕ.
Περισσότερα για τις προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Περισσότερα για τις δράσεις της Επιτροπής ανά θέμα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
πολιτική της εε

# data[].attributes.attachment_link.title
Οι προτεραιότητες της ΕΕ την περίοδο 2019-2024 | Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Η πρόεδρος της Επιτροπής καθόρισε 6 πολιτικές προτεραιότητες για την τρέχουσα 5ετή θητεία της. Οι προτεραιότητες αυτές προκύπτουν από το στρατηγικό θεματολόγιο του Συμβουλίου και τις συζητήσεις με τις πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

# data[].attributes.headline
Ευρωπαϊκά οφέλη 

# data[].attributes.subject
Ευρωπαϊκά οφέλη 

# data[].attributes.body
Χριστίνα Νίτσικα

Οφέλη

Ποια είναι τα οφέλη του ευρώ;
Το ευρώ προσφέρει πολλά οφέλη στους ιδιώτες, τις επιχειρήσεις και τις οικονομίες των χωρών που το χρησιμοποιούν. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται:

η ευκολία στη σύγκριση των τιμών μεταξύ των χωρών, γεγονός που ενισχύει τον ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων, προς όφελος των καταναλωτών

η σταθερότητα των τιμών

χάρη στο ευρώ, οι επιχειρήσεις μπορούν ευκολότερα, φτηνότερα και ασφαλέστερα να πραγματοποιούν αγοραπωλησίες εντός της ζώνης του ευρώ και να αναπτύσσουν εμπορικές συναλλαγές με τον υπόλοιπο κόσμο

η ενισχυμένη οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη

οι καλύτερα ολοκληρωμένες και, ως εκ τούτου, αποτελεσματικότερες χρηματοπιστωτικές αγορές

η μεγαλύτερη επιρροή στην παγκόσμια οικονομία

ένα απτό σύμβολο της ευρωπαϊκής ταυτότητας.

Πολλά από τα οφέλη αυτά είναι αλληλένδετα. Για παράδειγμα, η οικονομική σταθερότητα ωφελεί την οικονομία ενός κράτους μέλους καθώς δίνει στην κυβέρνησή του τη δυνατότητα να προγραμματίζει το μέλλον. Ωφελεί όμως και τις επιχειρήσεις διότι μειώνει την αβεβαιότητα και ενθαρρύνει την πραγματοποίηση επενδύσεων. Ταυτόχρονα, ωφελεί και τους πολίτες, καθώς δημιουργούνται περισσότερες και πιο ποιοτικές θέσεις εργασίας.

Πώς παράγει το ευρώ αυτά τα οφέλη;
Το ευρώ έχει καταργήσει το κόστος των διακυμάνσεων των συναλλαγματικών ισοτιμιών εντός της ζώνης του ευρώ. Το γεγονός αυτό προστατεύει τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις εντός της ζώνης του ευρώ από δαπανηρές διακυμάνσεις στις αγορές συναλλάγματος, οι οποίες, σε ορισμένες χώρες, υποσκάπτουν την εμπιστοσύνη, αποθαρρύνουν τις επενδύσεις και προκαλούν οικονομική αστάθεια. Πριν από το ευρώ, η ανάγκη ανταλλαγής νομισμάτων συνεπαγόταν πρόσθετο κόστος, κινδύνους και έλλειψη διαφάνειας στις διασυνοριακές συναλλαγές. Η χρήση ενιαίου νομίσματος καθιστά την επιχειρηματική δραστηριότητα και τις επενδύσεις στη ζώνη του ευρώ ευκολότερες, φθηνότερες και λιγότερο ριψοκίνδυνες.
Διευκολύνοντας τη σύγκριση των τιμών, το ευρώ ενθαρρύνει το εμπόριο και τις επενδύσεις κάθε είδους μεταξύ των χωρών. Βοηθά επίσης τους καταναλωτές και τις επιχειρήσεις να εξασφαλίσουν τις καλύτερες δυνατόν τιμές.

Παγκόσμια οφέλη
Η κλίμακα του ενιαίου νομίσματος και το μέγεθος της ζώνης του ευρώ δημιουργούν επίσης νέες ευκαιρίες για την παγκόσμια οικονομία. Λόγω του ενιαίου νομίσματος, η ζώνη του ευρώ γίνεται ελκυστική για την πραγματοποίηση επιχειρηματικών δραστηριοτήτων από τρίτες χώρες, με αποτέλεσμα την προώθηση του εμπορίου και των επενδύσεων.
Η συνετή οικονομική διαχείριση καθιστά το ευρώ ελκυστικό αποθεματικό νόμισμα για τρίτες χώρες και ενισχύει τη βαρύτητα της ζώνης του ευρώ στην παγκόσμια οικονομία. Το ευρώ είναι το δεύτερο δημοφιλέστερο αποθεματικό νόμισμα παγκοσμίως.
Ως αποτέλεσμα της σταθερότητας του ευρώ, οι επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο που συναλλάσσονται με την Ευρώπη δέχονται τιμές εκφρασμένες σε ευρώ. Αυτό απαλλάσσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις από το κόστος που συνεπάγονται οι μεταβολές των συναλλαγματικών ισοτιμιών και το κόστος μετατροπής του ευρώ σε άλλα νομίσματα. Το ευρώ είναι το νόμισμα επιλογής για σχεδόν το 40 % των παγκόσμιων διασυνοριακών πληρωμών και για το ήμισυ σχεδόν των εξαγωγών της ΕΕ παγκοσμίως.
Το μέγεθος της ζώνης του ευρώ και η συνετή διαχείριση εξασφαλίζουν, επίσης, οικονομική σταθερότητα, καθιστώντας τη ζώνη του ευρώ πιο ανθεκτική στους εξωτερικούς οικονομικούς κραδασμούς, δηλαδή, στις αιφνίδιες οικονομικές αλλαγές που ενδέχεται να προκύψουν εκτός της ζώνης του ευρώ και που διαταράσσουν τις εθνικές οικονομίες, όπως, η παγκόσμια άνοδος της τιμής του πετρελαίου ή οι αναταράξεις στις παγκόσμιες αγορές συναλλάγματος. Το μέγεθος και η ισχύς της ζώνης του ευρώ τη διευκολύνουν να απορροφά καλύτερα αυτούς τους εξωτερικούς κραδασμούς χωρίς απώλειες θέσεων εργασίας ή μείωση του ρυθμού ανάπτυξης.

Αποκομίζοντας τα οφέλη
Πρώτον, η οικονομία της ζώνης του ευρώ επωφελείται από τη συνετή διαχείριση. Οι οικονομικοί και δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένου του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, που αποτελεί κεντρική συνιστώσα της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, προωθούν την οικονομική σταθερότητα και ανάπτυξη. Δεύτερον, το ευρώ είναι ο κύριος μηχανισμός μεγιστοποίησης των οφελών της ενιαίας αγοράς, της εμπορικής πολιτικής και της πολιτικής συνεργασίας. Ως εκ τούτου, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών δομών της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκδόσεις

Πώς το ευρώ μας ωφελεί όλους

Σύντομος οδηγός του ευρώ

Περισσότερες πληροφορίες

Πώς ωφελείστε από το ευρώ

Συλλογή βίντεο

6 αρχεία πολυμέσων
Δείτε όλες τις ειδήσεις

Διαδώστε αυτή τη σελίδα

Twitter

Facebook

LinkedIn

Ηλεκτρονική διεύθυνση

Περισσότερες επιλογές διάδοσης

Διαχειριστής του ιστότοπου: Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Γενική Διεύθυνση Επικοινωνίας

Επικοινωνήστε με την ΕΕ

Τηλεφωνήστε μας στο 00 800 6 7 8 9 10 11

Χρησιμοποιήστε άλλες τηλεφωνικές επιλογές

Γράψτε μας μέσω του δελτίου επικοινωνίας

Συναντήστε μας σε ένα από τα κέντρα της ΕΕ

Μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Αναζητήστε τις σελίδες της ΕΕ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Νομικό πλαίσιο

Γλώσσες στις οποίες είναι διαθέσιμοι οι ιστότοποί μας

Πολιτική απορρήτου

Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου

Cookies

Δυνατότητα πρόσβασης

Θεσμικά όργανα της ΕΕ

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Ευρωπαϊκό Συμβούλιο

Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ)

Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ)

Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (ΕΕΣ)

Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης (ΕΥΕΔ)

Ευρωπαϊκή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή (ΕΟΚΕ)

Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Περιφερειών (ΕτΠ)

Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕ)

Ευρωπαίος Διαμεσολαβητής

Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων (ΕΕΠΔ)

Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων (ΕΣΠΔ)

Η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Επιλογής Προσωπικού

Υπηρεσία Εκδόσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Οργανισμοί

# data[].attributes.headline
 ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΙΟΡΔΑΝΗΣ Γ6                                                                   Ιστορία της ΕΕ

# data[].attributes.subject
 ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΙΟΡΔΑΝΗΣ Γ6                                                                   Ιστορία της ΕΕ

# data[].attributes.body
Ιστορία της ΕΕ

Πρωτεργάτες και πρωτεργάτριες

Οι οραματιστές ηγέτες και ηγέτιδες που αναφέρονται στη συνέχεια ενέπνευσαν τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία ζούμε σήμερα. Χωρίς την ενεργητικότητα και τον δυναμισμό τους, δεν θα ζούσαμε σε έναν κόσμο ειρήνης και σταθερότητας που σήμερα θεωρούμε δεδομένο.
Αγωνιστές και αγωνίστριες της αντίστασης, δικηγόροι και βουλευτές, οι πρωτεργάτες και πρωτεργάτριες της ΕΕ αποτελούσαν μια ποικιλόμορφη ομάδα ανθρώπων με κοινά, ωστόσο, ιδανικά: μια ειρηνική, ενωμένη και ευημερούσα Ευρώπη.
Εκτός από τους πρωτεργάτες και τις πρωτεργάτριες που αναφέρονται παρακάτω, πολλοί άλλοι εργάστηκαν και εργάζονται ακατάπαυστα για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Έτσι, η παρούσα ενότητα για τους πρωτεργάτες και τις πρωτεργάτριες της ΕΕ βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.

https://european-union.europa.eu/index_el

# data[].attributes.headline
Ταξίδια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Παναγιωτίδης Στέργιος 

# data[].attributes.subject
Ταξίδια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, Παναγιωτίδης Στέργιος 

# data[].attributes.body
Ως υπήκοος της ΕΕ, έχετε το δικαίωμα της ελεύθερης κυκλοφορίας. Αυτό σημαίνει ότι δικαιούστε να ταξιδεύετε, να εργάζεστε και να ζείτε σε άλλη χώρα της ΕΕ. Αν είστε πολίτης χώρας Σένγκεν —που είναι και οι περισσότερες χώρες της ΕΕ— μπορείτε επίσης να ταξιδεύετε σε άλλες χώρες Σένγκεν χωρίς να υποβάλλεστε σε συνοριακούς ελέγχους.
Ως υπήκοος της ΕΕ, μπορείτε επίσης να επωφελείστε από τα δικαιώματα των επιβατών σε ολόκληρη την ΕΕ για ταξίδια προς, από ή εντός της ΕΕ με αεροπλάνο, τρένο, λεωφορείο/πούλμαν ή πλοίο. Μπορείτε να ταξιδεύετε στην ΕΕ έχοντας μαζί σας ζώα συντροφιάς και άλλα ζώα, εφόσον τηρείτε τους κανόνες (διαβατήρια ζώων συντροφιάς). Η ΕΕ έχει θέσει όρια για τη μεταφορά οινοπνευματωδών ποτών, καπνού ή μετρητών σε άλλη χώρα της ΕΕ. Κάθε χώρα της ΕΕ μπορεί να θέτει τα δικά της όρια ή περιορισμούς, γι’ αυτό φροντίστε να ενημερώνεστε πριν από την αναχώρησή σας.

Τι έγγραφα χρειάζεστε για να ταξιδέψετε στην ΕΕ

Πληροφορίες σχετικά με τα ταξιδιωτικά έγγραφα που χρειάζονται οι υπήκοοι της ΕΕ, τα μέλη της οικογένειάς τους που είναι υπήκοοι τρίτων χωρών, τα παιδιά και άλλοι υπήκοοι χωρών εκτός ΕΕ όταν εισέρχονται στην ΕΕ ή ταξιδεύουν στο εσωτερικό της. Μάθετε τι πρέπει να κάνετε εάν χάσετε το διαβατήριό σας ή εάν αυτό λήξει όταν ταξιδεύετε στην ΕΕ.

# data[].attributes.attachment_caption
Γλώσσες, πολυγλωσσία, γλωσσικό καθεστώς | Ευρωπαϊκή Ένωση          ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΡΩΣΣΙΟΥ Γ6

# data[].attributes.headline
ΓΛΩΣΣΕΣ,ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑ,ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΟΣ ΤΗΣ ΕΕ,ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

# data[].attributes.subject
ΓΛΩΣΣΕΣ,ΠΟΛΥΓΛΩΣΣΙΑ,ΓΛΩΣΣΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΟΣ ΤΗΣ ΕΕ,ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

# data[].attributes.body
Γλώσσες

Η ΕΕ χαρακτηρίζεται από την πολιτιστική και γλωσσική πολυμορφία της, και οι γλώσσες που ομιλούνται στις χώρες της ΕΕ αποτελούν ουσιώδες κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Για τον λόγο αυτό η ΕΕ υποστηρίζει την πολυγλωσσία στα προγράμματά της και στις εργασίες των θεσμικών της οργάνων.

Η ΕΕ έχει 24 επίσημες γλώσσες:
αγγλικά, βουλγαρικά, γαλλικά, γερμανικά, δανικά, ελληνικά, εσθονικά, ιρλανδικά, ισπανικά, ιταλικά, κροατικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ολλανδικά, ουγγρικά, πολωνικά, πορτογαλικά, ρουμανικά, σλοβακικά, σλοβενικά, σουηδικά, τσεχικά και φινλανδικά.

Ιστορία
Κάθε φορά που προσχωρούν νέα μέλη στην ΕΕ, προστίθενται νέες γλώσσες στον αριθμό των επίσημων γλωσσών.
Επίσημη γλώσσα της ΕΕ από το...

1958: γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά

1973: αγγλικά, δανικά

1981: ελληνικά

1986: ισπανικά, πορτογαλικά

1995: σουηδικά, φινλανδικά

2004: εσθονικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ουγγρικά, πολωνικά, σλοβακικά, σλοβενικά

2007: βουλγαρικά, ιρλανδικά, ρουμανικά

2013: κροατικά

Ανακαλύψτε πώς ακούγονται οι επίσημες γλώσσες της ΕΕ

Πολυγλωσσία
Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ είναι η πολυγλωσσία.
Η πολιτική αυτή έχει ως στόχο:

την επικοινωνία με τους πολίτες στη γλώσσα τους

την προστασία της πλούσιας γλωσσικής πολυμορφίας της Ευρώπης

την προώθηση της εκμάθησης γλωσσών στην Ευρώπη

Πρόκειται για μια μοναδική προσέγγιση, που δεν μπορεί να συγκριθεί με την προσέγγιση πολύγλωσσων χωρών ή διεθνών οργανισμών.

Η πολυγλωσσία κατοχυρώνεται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ: Οι πολίτες της ΕΕ έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε από τις 24 επίσημες γλώσσες για να επικοινωνούν με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα θεσμικά όργανα πρέπει να απαντήσουν στην ίδια γλώσσα.

Οι νομικές πράξεις και η σύνοψή τους είναι διαθέσιμες σε όλες τις επίσημες γλώσσες της ΕΕ.

Κατά τις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχεται διερμηνεία σε όλες τις επίσημες γλώσσες. Τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε επίσημη γλώσσα όταν μιλούν στο Κοινοβούλιο.

Εδώ υπεισέρχονται οι διερμηνείς συνεδριάσεων και οι μεταφραστές, οι οποίοι μεταφέρουν τον προφορικό και τον γραπτό λόγο στις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ και σε άλλες γλώσσες όταν χρειάζεται.

Γλωσσικό καθεστώς της ΕΕ

Το Συμβούλιο θεσπίζει με ομοφωνία τους κανόνες σχετικά με το γλωσσικό καθεστώς των θεσμικών οργάνων της ΕΕ μέσω κανονισμών που εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 342 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι κανόνες καθορίζονται στον κανονισμό αριθ. 1, ο οποίος ορίζει ότι τα θεσμικά όργανα έχουν 24 επίσημες γλώσσες και γλώσσες εργασίας.

Τα αγγλικά παραμένουν επίσημη γλώσσα της ΕΕ, παρά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Εξακολουθούν να είναι επίσημη γλώσσα και γλώσσα εργασίας των θεσμικών οργάνων της ΕΕ όσο περιλαμβάνονται στον σχετικό κατάλογο του κανονισμού αριθ. 1. Τα αγγλικά αποτελούν επίσης μία από τις επίσημες γλώσσες της Ιρλανδίας και της Μάλτας.

Ο κανονισμός αριθ. 1 καθορίζει επίσης κανόνες για τις γλώσσες στις οποίες πρέπει να συντάσσεται και να δημοσιεύεται η νομοθεσία της ΕΕ, καθώς και τις γλώσσες στις οποίες συντάσσονται τα έγγραφα που αποστέλλονται μεταξύ των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των πολιτών ή μεταξύ των θεσμικών οργάνων και των χωρών της ΕΕ. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν επίσης το δικαίωμα να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζουν σε εσωτερικό επίπεδο τις γλωσσικές ρυθμίσεις.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ΕΕ χαρακτηρίζεται από την πολιτιστική και γλωσσική πολυμορφία της, και οι γλώσσες που ομιλούνται στις χώρες της ΕΕ αποτελούν ουσιώδες κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της. Για τον λόγο αυτό η ΕΕ υποστηρίζει την πολυγλωσσία στα προγράμματά της και στις εργασίες των θεσμικών της οργάνων.

Η ΕΕ έχει 24 επίσημες γλώσσες:

αγγλικά, βουλγαρικά, γαλλικά, γερμανικά, δανικά, ελληνικά, εσθονικά, ιρλανδικά, ισπανικά, ιταλικά, κροατικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ολλανδικά, ουγγρικά, πολωνικά, πορτογαλικά, ρουμανικά, σλοβακικά, σλοβενικά, σουηδικά, τσεχικά και φινλανδικά.

Ιστορία

Κάθε φορά που προσχωρούν νέα μέλη στην ΕΕ, προστίθενται νέες γλώσσες στον αριθμό των επίσημων γλωσσών.

Επίσημη γλώσσα της ΕΕ από το...

1958: γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ολλανδικά

1973: αγγλικά, δανικά

1981: ελληνικά

1986: ισπανικά, πορτογαλικά

1995: σουηδικά, φινλανδικά

2004: εσθονικά, λετονικά, λιθουανικά, μαλτέζικα, ουγγρικά, πολωνικά, σλοβακικά, σλοβενικά, τσεχικά

2007: βουλγαρικά, ιρλανδικά, ρουμανικά

2013: κροατικά

Ανακαλύψτε πώς ακούγονται οι επίσημες γλώσσες της ΕΕ

Πολυγλωσσία

Μία από τις θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ είναι η πολυγλωσσία.

Η πολιτική αυτή έχει ως στόχο:

την επικοινωνία με τους πολίτες στη γλώσσα τους

την προστασία της πλούσιας γλωσσικής πολυμορφίας της Ευρώπης

την προώθηση της εκμάθησης γλωσσών στην Ευρώπη

Πρόκειται για μια μοναδική προσέγγιση, που δεν μπορεί να συγκριθεί με την προσέγγιση πολύγλωσσων χωρών ή διεθνών οργανισμών.

Η πολυγλωσσία κατοχυρώνεται στον Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ: Οι πολίτες της ΕΕ έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε από τις 24 επίσημες γλώσσες για να επικοινωνούν με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ και τα θεσμικά όργανα πρέπει να απαντήσουν στην ίδια γλώσσα.

Οι νομικές πράξεις και η σύνοψή τους είναι διαθέσιμες σε όλες τις επίσημες γλώσσες της ΕΕ.

Κατά τις συνεδριάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέχεται διερμηνεία σε όλες τις επίσημες γλώσσες. Τα μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε επίσημη γλώσσα όταν μιλούν στο Κοινοβούλιο.

Εδώ υπεισέρχονται οι διερμηνείς συνεδριάσεων και οι μεταφραστές, οι οποίοι μεταφέρουν τον προφορικό και τον γραπτό λόγο στις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ και σε άλλες γλώσσες όταν χρειάζεται.

Γλωσσικό καθεστώς της ΕΕ

Το Συμβούλιο θεσπίζει με ομοφωνία τους κανόνες σχετικά με το γλωσσικό καθεστώς των θεσμικών οργάνων της ΕΕ μέσω κανονισμών που εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 342 της Συνθήκης για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι κανόνες καθορίζονται στον κανονισμό αριθ. 1, ο οποίος ορίζει ότι τα θεσμικά όργανα έχουν 24 επίσημες γλώσσες και γλώσσες εργασίας.

Τα αγγλικά παραμένουν επίσημη γλώσσα της ΕΕ, παρά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Εξακολουθούν να είναι επίσημη γλώσσα και γλώσσα εργασίας των θεσμικών οργάνων της ΕΕ όσο περιλαμβάνονται στον σχετικό κατάλογο του κανονισμού αριθ. 1. Τα αγγλικά αποτελούν επίσης μία από τις επίσημες γλώσσες της Ιρλανδίας και της Μάλτας.

Ο κανονισμός αριθ. 1 καθορίζει επίσης κανόνες για τις γλώσσες στις οποίες πρέπει να συντάσσεται και να δημοσιεύεται η νομοθεσία της ΕΕ, καθώς και τις γλώσσες στις οποίες συντάσσονται τα έγγραφα που αποστέλλονται μεταξύ των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των πολιτών ή μεταξύ των θεσμικών οργάνων και των χωρών της ΕΕ. Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν επίσης το δικαίωμα να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζουν σε εσωτερικό επίπεδο τις γλωσσικές ρυθμίσεις.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γλώσσες, πολυγλωσσία, γλωσσικό καθεστώς | Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Μάθετε για τις 24 επίσημες γλώσσες της ΕΕ, για την πολυγλωσσία και τους κανόνες για τη χρήση των γλωσσών από τα θεσμικά όργανα της ΕΕ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κράτος-μελος-ΕΕ

# data[].attributes.headline
ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

# data[].attributes.subject
ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

# data[].attributes.body
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, Είδη θεσμικών και λοιπών οργάνων και οργανισμών

Εγκατάσταση και θέση
Το θεσμικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μοναδικό και το σύστημα λήψης αποφάσεών της εξελίσσεται συνεχώς. Τα 7 ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, τα 7 λοιπά όργανα της ΕΕ και περισσότεροι από 30 αποκεντρωμένοι οργανισμοί είναι διασκορπισμένα σε ολόκληρη την ΕΕ. Συνεργάζονται για την αντιμετώπιση των κοινών συμφερόντων της ΕΕ και των ευρωπαίων πολιτών.
Όσον αφορά τη διοίκηση, υπάρχουν άλλοι 20 οργανισμοί και φορείς της ΕΕ που εκτελούν ειδικά νομικά καθήκοντα και 4 διοργανικές υπηρεσίες που υποστηρίζουν τα θεσμικά όργανα.
Όλες αυτές οι οντότητες έχουν συγκεκριμένους ρόλους — από την ανάπτυξη της νομοθεσίας και τη χάραξης πολιτικής της ΕΕ έως την εφαρμογή πολιτικών και την εκτέλεση εργασιών σε εξειδικευμένους τομείς, όπως η υγεία, η ιατρική, οι μεταφορές και το περιβάλλον.
Υπάρχουν 4 κύρια θεσμικά όργανα λήψης αποφάσεων που ηγούνται της διοίκησης της ΕΕ. Τα θεσμικά αυτά όργανα παρέχουν από κοινού στην ΕΕ κατευθύνσεις πολιτικής και διαδραματίζουν διαφορετικούς ρόλους στη νομοθετική διαδικασία:

το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (Βρυξέλλες/Στρασβούργο/Λουξεμβούργο)

το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (Βρυξέλλες)

το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο)

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Βρυξέλλες/Λουξεμβούργο/Αντιπροσωπείες σε ολόκληρη την ΕΕ)

Το έργο τους συμπληρώνεται από άλλα θεσμικά όργανα και οργανισμούς, τα οποία περιλαμβάνουν:

το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Λουξεμβούργο)

την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (Φρανκφούρτη)

το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο (Λουξεμβούργο)

Τα θεσμικά όργανα και οι οργανισμοί της ΕΕ συνεργάζονται εκτενώς με το δίκτυο των οργάνων και οργανισμών της ΕΕ σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πρωταρχική λειτουργία των εν λόγω οργάνων και οργανισμών είναι να υλοποιούν τις πολιτικές επιτόπου.

Περίπου 60 000 υπάλληλοι και λοιπό προσωπικό της ΕΕ εξυπηρετούν 450 εκατομμύρια Ευρωπαίους (και αμέτρητους άλλους σε όλο τον κόσμο). Ο αριθμός αυτός είναι σχετικά μικρός — το γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών διαθέτει περίπου 140 000 υπαλλήλους για πληθυσμό μόλις 67 εκατομμυρίων.

Κύρια στοιχεία και αριθμοί

Θεσμικά όργανα
Οι εξουσίες, οι αρμοδιότητες και οι διαδικασίες των θεσμικών οργάνων της ΕΕ καθορίζονται στις ιδρυτικές συνθήκες της ΕΕ: η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης
Αναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτούEN••• (1957) και η Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση (1992). Πιο πρόσφατα, η Συνθήκη της Λισαβόνας
Αναζητήστε διαθέσιμες μεταφράσεις του συνδέσμου αυτούEN••• (2007) εισήγαγε ορισμένες τροποποιήσεις και προσθήκες στις αρμοδιότητές τους.
Τα 4 κύρια θεσμικά όργανα της ΕΕ, με τα διακριτά τους καθήκοντα, συνεργάζονται στενά για τον καθορισμό του θεματολογίου της ΕΕ, καθώς και τη δρομολόγηση και τον συντονισμό της νομοθετικής διαδικασίας της ΕΕ.
Γενικά, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν εκδίδει νομοθετικές πράξεις. Ωστόσο, μπορεί να συμφωνεί σχετικά με αλλαγές στη Συνθήκη για τη λειτουργία της ΕΕ. Κύριος ρόλος του είναι να καθορίζει την πολιτική κατεύθυνση της ΕΕ. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εκπονούν τις πολιτικές και τη νομοθεσία που εφαρμόζονται σε ολόκληρη την ΕΕ. Η διαδικασία που ακολουθούν ονομάζεται συνήθης νομοθετική διαδικασία.
Κατ’ αρχήν, η Επιτροπή προτείνει νέες νομοθετικές πράξεις, ενώ το Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης τις εκδίδει. Στη συνέχεια, τα κράτη μέλη τις εφαρμόζουν και η Επιτροπή διασφαλίζει την ορθή εφαρμογή τους.

# data[].attributes.headline
Χαλκιάς Δημήτρης Οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2019-2024

# data[].attributes.subject
Χαλκιάς Δημήτρης Οι προτεραιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης την περίοδο 2019-2024

# data[].attributes.body
Σκοπός
Έπειτα από τις ευρωπαϊκές εκλογές τον Μάιο του 2019, η Ευρωπαϊκή Ένωση έθεσε ορισμένες προτεραιότητες για τη διαμόρφωση του πολιτικού της θεματολογίου και των πολιτικών της έως το 2024, προτεραιότητες οι οποίες εξυπηρετούν την αντιμετώπιση των κύριων προκλήσεων που αντιμετωπίζουν η ΕΕ και οι πολίτες της.

Οι προτεραιότητες προκύπτουν από τις συνομιλίες μεταξύ των ηγετών της ΕΕ, των υπουργών των κρατών μελών, των θεσμικών οργάνων της ΕΕ και των πολιτικών ομάδων που έχουν εκλεγεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Τον Ιούνιο του 2019 οι ηγέτες της ΕΕ καθόρισαν τις προτεραιότητές τους στο στρατηγικό θεματολόγιο της ΕΕ. Αυτό αποτελεί τη βάση των πολιτικών προτεραιοτήτων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τις οποίες καθορίζει πριν από την έναρξη της 5ετούς θητείας της.

Ένα νέο στρατηγικό θεματολόγιο για την ΕΕ για την περίοδο 2019-2024

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έθεσε 4 τομείς προτεραιότητας στο στρατηγικό του θεματολόγιο για την περίοδο 2019-2024 που καθοδηγούν το έργο των θεσμικών οργάνων της ΕΕ την πενταετία αυτή. Οι προτεραιότητες αυτές επιδιώκουν να ανταποκριθούν στις προκλήσεις και τις ευκαιρίες που έχει δημιουργήσει η σημερινή παγκόσμια κατάσταση. Η ΕΕ, δίνοντας έμφαση σ’ αυτούς τους τομείς, μπορεί να ενισχύσει τον ρόλο της στο σημερινό δύσκολο περιβάλλον.

Το στρατηγικό θεματολόγιο·καθορίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να υλοποιηθούν οι εν λόγω προτεραιότητες.

Οι 4 προτεραιότητες

Προστασία των πολιτών και των ελευθεριών

Εξασφάλιση αποτελεσματικού ελέγχου των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ και περαιτέρω ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης μεταναστευτικής πολιτικής. Καταπολέμηση της τρομοκρατίας, του διασυνοριακού ή διαδικτυακού εγκλήματος, αύξηση της ανθεκτικότητας της ΕΕ έναντι φυσικών και ανθρωπογενών καταστροφών.

Ανάπτυξη μιας ισχυρής και δυναμικής οικονομικής βάσης

Οικοδόμηση μιας ανθεκτικής οικονομίας με την εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης, ώστε να είναι καλύτερα προετοιμασμένη η Ευρώπη για μελλοντικούς κλυδωνισμούς, με την ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης και της Ένωσης Κεφαλαιαγορών, με την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου του ευρώ, με την επένδυση στις δεξιότητες και την εκπαίδευση, με την υποστήριξη των ευρωπαϊκών επιχειρήσεων, με την υιοθέτηση του ψηφιακού μετασχηματισμού και με την ανάπτυξη μιας ισχυρής βιομηχανικής πολιτικής.

Οικοδόμηση μιας κλιματικά ουδέτερης, πράσινης, δίκαιης και κοινωνικής Ευρώπης

Επενδύσεις σε πράσινες πρωτοβουλίες που βελτιώνουν την ποιότητα του αέρα και των υδάτων, προωθούν τη βιώσιμη γεωργία και προστατεύουν τα περιβαλλοντικά συστήματα και τη βιοποικιλότητα. Δημιουργία μιας αποτελεσματικής κυκλικής οικονομίας (στην οποία τα προϊόντα σχεδιάζονται έτσι ώστε να είναι πιο ανθεκτικά, επαναχρησιμοποιήσιμα, επισκευάσιμα, ανακυκλώσιμα και ενεργειακώς αποδοτικά) και μιας εύρυθμης ενεργειακής αγοράς της ΕΕ που να παρέχει βιώσιμη, ασφαλή και οικονομικά προσιτή ενέργεια. Ταχύτερη μετάβαση σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ενίσχυση της ενεργειακής απόδοσης, με παράλληλη μείωση της εξάρτησης της ΕΕ από εξωτερικές πηγές ενέργειας. Εφαρμογή του ευρωπαϊκού πυλώνα κοινωνικών δικαιωμάτων.

Προαγωγή των ευρωπαϊκών συμφερόντων και αξιών στη διεθνή σκηνή

Οικοδόμηση ισχυρής εξωτερικής πολιτικής που θα περιλαμβάνει μια φιλόδοξη πολιτική γειτονίας με τους 16 εγγύτερους ανατολικούς και νότιους γείτονες της ΕΕ και ολοκληρωμένη εταιρική σχέση με την Αφρική. Προαγωγή της παγκόσμιας ειρήνης, της σταθερότητας, της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Διασφάλιση μιας εύρωστης εμπορικής πολιτικής που να συνάδει με την πολυμέρεια και τη διεθνή τάξη βάσει κανόνων. Ανάληψη μεγαλύτερης ευθύνης για την ασφάλεια και την άμυνα, στο πλαίσιο στενής συνεργασίας με το ΝΑΤΟ.

Οι προτεραιότητες της Επιτροπής για την περίοδο 2019-2024 (πολιτικές κατευθυντήριες γραμμές)
Η πρόεδρος της Επιτροπής καθόρισε 6 πολιτικές προτεραιότητες για την τρέχουσα 5ετή θητεία της. Οι προτεραιότητες αυτές προκύπτουν από το στρατηγικό θεματολόγιο του Συμβουλίου και τις συζητήσεις με τις πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Οι 6 προτεραιότητες

Μια Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία

Μετασχηματισμός της ΕΕ σε μια σύγχρονη, αποδοτική ως προς τη χρήση των πόρων και ανταγωνιστική οικονομία, με παράλληλη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος της Ευρώπης, καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και επίτευξη, έως το 2050, μιας Ευρώπης με ουδέτερο ισοζύγιο διοξειδίου του άνθρακα που χρησιμοποιεί αποδοτικά τους πόρους.

Μια Ευρώπη έτοιμη για την ψηφιακή εποχή

Υιοθέτηση του ψηφιακού μετασχηματισμού μέσω επενδύσεων στους τομείς των επιχειρήσεων, της έρευνας και καινοτομίας, της μεταρρύθμισης της προστασίας των δεδομένων, της ενδυνάμωσης των ατόμων με τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη νέα γενιά τεχνολογιών και του σχεδιασμού κανόνων που συμβαδίζουν με τους ρυθμούς εξέλιξης της τεχνολογίας.

Μια οικονομία στην υπηρεσία των ανθρώπων

Ισχυροποίηση της οικονομίας της ΕΕ, με παράλληλη προστασία των θέσεων εργασίας και μείωση των ανισοτήτων, στήριξη των επιχειρήσεων, εμβάθυνση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης και ολοκλήρωση της Τραπεζικής Ένωσης και της Ένωσης Κεφαλαιαγορών.

Μια ισχυρότερη Ευρώπη στον κόσμο

Ισχυροποίηση της θέσης της ΕΕ στη διεθνή σκηνή, με ενίσχυση του ρόλου της ως υποστηρικτή του ισχυρού, ανοικτού και δίκαιου εμπορίου, της πολυμέρειας και μιας παγκόσμιας τάξης που βασίζεται σε κανόνες. Προώθηση των σχέσεων με τις γειτονικές χώρες και τους εταίρους, καθώς και ενίσχυση της ικανότητας της ΕΕ να διαχειρίζεται κρίσεις με μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα.

Προώθηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής μας

Προάσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου ως βάσης της ισότητας, της ανεκτικότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αντιμετώπιση των κινδύνων για την ασφάλεια, προστασία και ενδυνάμωση των καταναλωτών, καθώς και προαγωγή ενός συστήματος νόμιμης και ασφαλούς μετανάστευσης, με παράλληλη αποτελεσματική διαχείριση των εξωτερικών συνόρων της ΕΕ, εκσυγχρονισμός του συστήματος ασύλου της ΕΕ και στενή συνεργασία με τις χώρες εταίρους.

Νέα ώθηση για την ευρωπαϊκή δημοκρατία

Ενίσχυση των δημοκρατικών διαδικασιών της Ευρώπης με την εμβάθυνση των σχέσεων με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια, με την προστασία της δημοκρατίας στην ΕΕ από εξωτερικές παρεμβάσεις, με τη διασφάλιση της διαφάνειας και της ακεραιότητας καθ’ όλη τη διάρκεια της νομοθετικής διαδικασίας, καθώς και με την ευρύτερη συμμετοχή των Ευρωπαίων στη διαμόρφωση του μέλλοντος της ΕΕ.

# data[].attributes.headline
Αρχες και αξιες

# data[].attributes.subject
Αρχες και αξιες

# data[].attributes.body
Ειρηναιος Σερβετας Γ'6 https://european-union.europa.eu/principles-countries-history/principles-and-values_el

Στόχοι και αξίες
Η προώθηση της ειρήνης και της ασφάλειας και ο σεβασμός των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών είναι μόνο ορισμένοι από τους στόχους και τις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στόχοι και αξίες

Ιδρυτικές συμφωνίες
Οι σημαντικότερες Συνθήκες της ΕΕ (ιδρυτικές Συνθήκες, τροποποιήσεις των Συνθηκών, Συνθήκη της Λισαβόνας, Συμφωνία Σένγκεν κ.λπ.)

Πρόσβαση σε πληροφορίες
Πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα και έγγραφα θεσμικών οργάνων χορηγείται σε κάθε υπήκοο της ΕΕ, γεγονός που αυξάνει τη διαφάνεια της νομοθετικής διαδικασίας. Μάθετε πώς να έχετε πρόσβαση

# data[].attributes.attachment_link.title
Αρχές, αξίες, πρόσβαση σε πληροφορίες | Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Βασικές αρχές και αξίες στις οποίες βασίζεται η ΕΕ. Πώς και πού μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε δημόσια έγγραφα της ΕΕ. Οι σημαντικότερες Συνθήκες της ΕΕ.

# data[].attributes.headline
ενεργειακή κρίση 

# data[].attributes.subject
ενεργειακή κρίση 

# data[].attributes.body
Σκουτη Μαρία

Τι έχει κάνει η ΕΕ για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης;

Κατά τον τελευταίο χρόνο η Επιτροπή αντιμετωπίζει το ζήτημα της αύξησης των τιμών της ενέργειας. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την περαιτέρω εργαλειοποίηση των ενεργειακών πόρων, η κατάσταση στην αγορά ενέργειας έχει επιδεινωθεί σημαντικά.
Παρά τη σημαντική μείωση του ρωσικού ενεργειακού εφοδιασμού —από 45 % των εισαγωγών φυσικού αερίου πέρυσι σε μόλις 14 % τον Σεπτέμβριο του 2022— η Ευρώπη κατάφερε να βρει εναλλακτικές πηγές εφοδιασμού και μείωσε τη ζήτησή της για να αντισταθμίσει το έλλειμμα.

Λάβαμε επίσης μέτρα για τον μετριασμό της αστάθειας της αγοράς και για να βοηθήσουμε τους πολίτες και τις επιχειρήσεις, ανακατευθύνοντάς τους τα πλεονάζοντα έσοδα του ενεργειακού τομέα.

Χάρη στην εργαλειοθήκη για τις τιμές της ενέργειας, τα κράτη μέλη ανέπτυξαν πολλά μέτρα σε εθνικό επίπεδο για τη μείωση της πίεσης των τιμών στους πολίτες και τη βιομηχανία. Τον Μάιο εγκρίναμε το σχέδιο REPowerEU για τον τερματισμό της εξάρτησής μας από τα ρωσικά ορυκτά καύσιμα το συντομότερο δυνατόν.
Για να κατοχυρωθεί η ασφάλεια του εφοδιασμού για τους επόμενους χειμώνες, εφαρμόσαμε νέες ελάχιστες υποχρεώσεις αποθήκευσης φυσικού αερίου και έναν στόχο μείωσης της ζήτησης φυσικού αερίου κατά 15 %, ώστε να διευκολυνθεί η ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης στην Ευρώπη. Οι προσπάθειες εξοικονόμησης ενέργειας και πλήρωσης των εγκαταστάσεων αποθήκευσης έχουν αποφέρει μέχρι στιγμής ικανοποιητικά αποτελέσματα.
Τον Σεπτέμβριο του 2022 υιοθετήθηκαν νέα μέτρα για τη μείωση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας και τη χρήση των ενεργειακών πλεονασμάτων προς όφελος των πολιτών και της βιομηχανίας.
Στις 18 Οκτωβρίου 2022 η Επιτροπή πρότεινε νέα μέτρα για την από κοινού αγορά φυσικού αερίου, για τους μηχανισμούς περιορισμού των τιμών, για τη διαφανή χρήση των υποδομών, καθώς και για την αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών μελών και τη διαχείριση της ζήτησης. Με αυτόν τον τρόπο θα εξασφαλιστεί περαιτέρω σταθερότητα στην αγορά.

Βασικά αριθμητικά στοιχεία
5 %
Υποχρέωση μείωσης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στις ώρες αιχμής κατά
15 %
Στόχος μείωσης της ζήτησης φυσικού αερίου κατά
92 %
Επίπεδο αποθήκευσης φυσικού αερίου στην ΕΕ στο

Διαφοροποίηση του εφοδιασμού μας
Η ΕΕ συνεργάζεται με διεθνείς εταίρους για τη διαφοροποίηση του εφοδιασμού εδώ και αρκετούς μήνες και έχει εξασφαλίσει επίπεδα-ρεκόρ στις εισαγωγές υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) και υψηλότερες παραδόσεις φυσικού αερίου μέσω αγωγών.

Επιτεύγματα

Τριμερές μνημόνιο συνεννόησης που υπεγράφη μεταξύ της ΕΕ, της Αιγύπτου και του Ισραήλ για την εξαγωγή φυσικού αερίου στην Ευρώπη

Μνημόνιο συμφωνίας με το Αζερμπαϊτζάν για στρατηγική εταιρική σχέση στον ενεργειακό τομέα

Δέσμευση των ΗΠΑ να παράσχουν στην ΕΕ επιπλέον τουλάχιστον 15 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ΥΦΑ φέτος

Κατά το πρώτο εξάμηνο του 2022, οι εισαγωγές ΥΦΑ εκτός Ρωσίας αυξήθηκαν κατά 19 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σε σύγκριση με την ίδια περίοδο πέρυσι. Οι εισαγωγές μέσω μη ρωσικών αγωγών αυξήθηκαν επίσης κατά 14 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα από τη Νορβηγία, το Αζερμπαϊτζάν, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Βόρεια Αφρική.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η πύλη πρόσβασής σας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_link.description
Αρχική σελίδα europa.eu στην Ευρωπαϊκή Ένωση

# data[].attributes.attachment_caption
Σκίτσο του Charley Case στο Jacques Le Goff, Η Ευρώπη. Μια αφήγηση για παιδιά και νέους, μτφρ. Βάσιας Τσακόπουλος, εκδ. Eλληνικά Γράμματα, 1997

# data[].attributes.attachment_caption
Hλίας Μακρής, περ. «K», εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2003

# data[].attributes.attachment_link.title
Hλίας Μακρής, περ. «K», εφημ. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2003

# data[].attributes.headline
Ιστορία (Γ΄ Γυμνασίου) - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο)  -                   Ε Ν Ο Τ Η Τ Α 12                                                               Η ωρίμανση της βιομηχανικής επανάστασης      

# data[].attributes.subject
Ιστορία (Γ΄ Γυμνασίου) - Βιβλίο Μαθητή (Εμπλουτισμένο)  -                   Ε Ν Ο Τ Η Τ Α 12                                                               Η ωρίμανση της βιομηχανικής επανάστασης      

# data[].attributes.body
http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547/5204/Istoria_G-Gymnasiou_html-empl/index3_12.html

1. Η σύζευξη επιστήμης και βιομηχανίας

[...] Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα αναπτύχθηκαν δύο βιομηχανικοί κλάδοι που βασίζονταν σε μια πολύ επαναστατική τεχνολογία: η χημική και (στο βαθμό που αφορούσε τις επικοινωνίες) η ηλεκτρική βιομηχανία. [...] Όπως μαρτυρούν τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν (1828-1905), ο καθηγητής έγινε μια πολύ σημαντικότερη για τη βιομηχανία μορφή από όσο ήταν στο παρελθόν [...]. Εξάλλου, το ερευνητικό εργαστήριο έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της βιομηχανικής ανάπτυξης. [...] Μια σημαντική συνέπεια αυτής της διείσδυσης της επιστήμης στη βιομηχανία ήταν ότι από τότε το εκπαιδευτικό σύστημα γινόταν όλο και ζωτικότερο για τη βιομηχανική ανάπτυξη.
E.J. Hobsbawm, Η εποχή του κεφαλαίου, 1848-1875, γ‘ ανατύπωση, μτφρ. Δ. Κούρτοβικ, ΜΙΕΤ, Αθήνα 2003, σ. 71-73.
---------------------------------------

Οικονομικός φιλελευθερισμός και καπιταλισμός Ο νέος τρόπος οργάνωσης της οικονομίας ονομάστηκε οικονομία της ελεύθερης αγοράς ή καπιταλισμός ή κεφαλαιοκρατία. Ιδεολογική βάση του νέου συστήματος υπήρξε ο οικονομικός φιλελευθερισμός. Σύμφωνα με αυτόν, οι επιχειρηματίες είχαν το δικαίωμα να πράττουν ό,τι εκείνοι έκριναν αναγκαίο για να κερδίζουν. Το ατομικό συμφέρον θεωρούνταν σημαντικότερο του κοινωνικού.

Η ανάγκη συγκέντρωσης τεράστιων κεφαλαίων για να ιδρυθούν μεγάλες βιομηχανίες οδήγησε στη δημιουργία εταιρειών με τη συμμετοχή πολλών κεφαλαιούχων. Το κεφάλαιο αυτών των επιχειρήσεων εκφραζόταν σε μετοχές. Ο κάθε κεφαλαιούχος, ανάλογα με το ποσοστό συμμετοχής του στην εταιρεία, είχε έναν αριθμό μετοχών. Την ίδια εποχή δημιουργήθηκαν μεγάλες τράπεζες που συγκέντρωναν κεφάλαια, τα οποία δάνειζαν σε επιχειρηματίες με τόκο. Η ανάγκη μείωσης του κόστους παραγωγής προκάλεσε συγχωνεύσεις και οδήγησε στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων, δηλαδή τεράστιων επιχειρήσεων που κατόρθωναν να επικρατήσουν μόνο αυτές στην αγορά.

Παράλληλα, άρχισαν να ξεσπούν, περιοδικά, οικονομικές κρίσεις όταν η αγορά αδυνατούσε να απορροφήσει την παραγωγή. Στο πλαίσιο αυτό, άρχισε να αμφισβητείται ο απόλυτος οικονομικός φιλελευθερισμός και να συζητείται η κρατική παρέμβαση στην οικονομία.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. Η σύζευξη επιστήμης και βιομηχανίας

[...] Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα αναπτύχθηκαν δύο βιομηχανικοί κλάδοι που βασίζονταν σε μια πολύ επαναστατική τεχνολογία: η χημική και (στο βαθμό που αφορούσε τις επικοινωνίες) η ηλεκτρική βιομηχανία. [...] Όπως μαρτυρούν τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν (1828-1905), ο καθηγητής έγινε μια πολύ σημαντικότερη για τη βιομηχανία μορφή από όσο ήταν στο παρελθόν [...]. Εξάλλου, το ερευνητικό εργαστήριο έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της βιομηχανικής ανάπτυξης. [...] Μια σημαντική συνέπεια αυτής της διείσδυσης της επιστήμης στη βιομηχανία ήταν ότι από τότε το εκπαιδευτικό σύστημα γινόταν όλο και ζωτικότερο για τη βιομηχανική ανάπτυξη.
E.J. Hobsbawm, Η εποχή του κεφαλαίου, 1848-1875, γ' ανατύπωση, μτφρ. Δ. Κούρτοβικ, ΜΙΕΤ, Αθήνα 2003, σ. 71-73.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα, όμως, εξαπλώθηκε με γρήγορους ρυθμούς σε νέες περιοχές της Ευρώπης, καθώς και στις ΗΠΑ, χάρη στην αδιάκοπη πρόοδο των παραδοσιακών βιομηχανικών τομέων (υφαντουργία, μεταλλουργία).

Μετά το 1880 πρωτοπόροι έγιναν νέοι βιομηχανικοί κλάδοι που συνδέονταν με την επιστημονική έρευνα. Η χημεία πέρασε από τον χώρο του εργαστηρίου στη μαζική παραγωγή. Επαναστατικές επιστημονικές ανακαλύψεις γέννησαν την οργανική χημεία και επέτρεψαν την παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων συνθετικών βαφών, λιπασμάτων, πλαστικών υλών και εκρηκτικών (δυναμίτιδα). Χάρη στη χημεία αναπτύχθηκαν, ακόμη, οι βιομηχανίες φαρμάκων, ψυγείων, φωτογραφικών και κινηματογραφικών ειδών. Πρωτοπόρος αναδείχτηκε η Γερμανία. Παράλληλα, ο ηλεκτρισμός αποτέλεσε, ίσως, την κυριότερη καινοτομία του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, τόσο ως πηγή ενέργειας για τους ηλεκτρικούς κινητήρες όσο και ως μέσο φωτισμού, καθώς άρχισε να αντικαθιστά το φωταέριο και τις λάμπες πετρελαίου. Αυτή την εποχή επινοήθηκαν ο ηλεκτρικός λαμπτήρας πυρακτώσεως, καθώς και μέθοδοι μετατροπής της ενέργειας των υδάτων σε ηλεκτρική ενέργεια και μεταφοράς της σε μεγάλες αποστάσεις.

Η επανάσταση στις συγκοινωνίες και στις επικοινωνίες Οι πρόοδοι στις συγκοινωνίες και στις επικοινωνίες επιτάχυναν τη βιομηχανική ανάπτυξη.

Όλα άρχισαν με τον σιδηρόδρομο. Το 1825 ο Άγγλος μηχανικός Στίβενσον (Stephenson) κίνησε την πρώτη ατμάμαξα στη σιδηροδρομική γραμμή Λίβερπουλ-Μάντσεστερ. Το επίτευγμα ήταν τεράστιο, αν σκεφτεί κανείς ότι έως τότε τα χερσαία μέσα μεταφοράς λίγο διέφεραν από εκείνα της αρχαιότητας. Ξεκίνησε, έτσι, μια διαδικασία συνεχών βελτιώσεων του σιδηροδρόμου, που έφτασε, στα τέλη του 19ου αιώνα, μέχρι την κατασκευή ηλεκτροκίνητων τραμ και αστικών υπόγειων ηλεκτρικών σιδηροδρόμων (μετρό). Η χρησιμοποίηση ατμομηχανής για την κίνηση στη θάλασσα οδήγησε στο σιδερένιο ατμόπλοιο, που αντικατέστησε, βαθμιαία, το ξύλινο ιστιοφόρο πλοίο. Ο χρόνος και το κόστος του ταξιδιού μειώθηκαν θεαματικά. Ο σιδηρόδρομος και το ατμόπλοιο έγιναν τα σύμβολα της βιομηχανικής ανάπτυξης, τα σύμβολα της νέας εποχής.

Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η εξέλιξη των κινητήρων και η ενσωμάτωσή τους σε οχήματα είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία του αυτοκινήτου, αλλά και τον πειραματισμό στη δημιουργία ιπτάμενων μηχανών, των πρώτων αεροπλάνων. Παράλληλα, το καύσιμο των κινητήρων, το πετρέλαιο, άρχιζε να αποκτά μεγάλη αξία και σημασία.

2. Σιδηρόδρομοι στη Βρετανία, 1800 περίπου.

2. Η σημασία του σιδηροδρόμου

Με τη γρήγορη βελτίωση όλων των εργαλείων παραγωγής, με την απεριόριστη διευκόλυνση των συγκοινωνιών, η αστική τάξη τραβάει στον πολιτισμό όλα, ακόμα και τα πιο βάρβαρα έθνη. [...] Αναγκάζει όλα τα έθνη να δεχτούν τον αστικό τρόπο παραγωγής, αν δεν θέλουν να χαθούν. Τα αναγκάζει να εισάγουν στη χώρα τους τον λεγόμενο πολιτισμό, δηλ. να γίνουν αστοί. Με μια λέξη δημιουργεί έναν κόσμο "κατ' εικόνα της".
Κ. Μαρξ & Φρ. Ένγκελς, Μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος (1848), Κ. Μαρξ & Φρ. Ένγκελς, Εκλεκτά έργα, Γνώσεις, χ.χ., τόμ. 1ος, σ. 24-25.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
βιομηχανικής

# data[].attributes.attachment_link.title
3-12. Η ωρίμανση της βιομηχανικής επανάστασης

# data[].attributes.attachment_link.description
1. Η σύζευξη επιστήμης και βιομηχανίας [...] Γύρω στα μέσα του 19ου αιώνα αναπτύχθηκαν δύο βιομηχανικοί κλάδοι που βασίζονταν σε μια πολύ επαναστατική τεχνολογία: η χημική και (στο βαθμό που αφορούσε τις επικοινωνίες) η ηλεκτρική βιομηχανία. [...] Όπως μαρτυρούν τα μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν (1828-1905), ο καθηγητής έγινε μια πολύ σημαντικότερη για τη βιομηχανία μορφή από όσο ήταν στο παρελθόν [...].

# data[].attributes.headline
Ψάξτε και εσείς σε ξ

# data[].attributes.body
Ψάξτε και εσείς σε ξένες εφημερίδες και καταγράψτε ελληνικές λέξεις που θα βρείτε είτε αυτούσιες είτε να περιέχουν κάποια ελληνική ρίζα. • Μπορείτε να επισκεφτείτε τις ηλεκτρονικές ιστοσελίδες γνωστών ξένων εφημερίδων για να κάνετε την έρευνά σας. • Ενδεικτικά, σας δίνονται οι ηλεκτρονικές διευθύνσεις:
www.unita.it, www.timesonline.co.uk, www.bild.t-online.de, www.dailytelegraph.co.uk, www.elpais.es, www.lemonde.fr, www.liberation.fr

# data[].attributes.body
https://photodentro.edu.gr/lor/r/8521/6995?locale=el

Ελλάδα και Ευρώπη

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Ιστοσελίδα με υλικό για την Ευρώπη και τη σχέση της Ελλάδας μαζί της. Μέσα από τους προτεινόμενους συνδέσμους, οι μαθητές και οι μαθήτριες μπορούν να διαβάσουν για τον μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία και να δουν αποτυπώσεις του στην τέχνη και τη νομισματοκοπία. Μπορούν επίσης να διαβάσουν κείμενα και να δουν βίντεο για την ιστορική σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη από την αρχαιότητα μέχρι τη σύγχρονη πραγματικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

# data[].attributes.attachment_link.description
Ιστοσελίδα με υλικό για την Ευρώπη και τη σχέση της Ελλάδας μαζί της. Μέσα από τους προτεινόμενους συνδέσμους, οι μαθητές και οι μαθήτριες μπορούν να διαβάσουν για τον μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από τον Δία και να δουν αποτυπώσεις του στην τέχνη και τη νομισματοκοπία. Μπορούν επίσης να διαβάσουν κ…

# data[].attributes.attachment_caption
Η αρπαγή της Ευρώπης, πίνακας του Τιτσιάνο

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82

# data[].attributes.headline
Ευρώ, το ενιαίο 

# data[].attributes.body
Ευρώ, το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης [πηγή: Interdynamic.

https://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6995

# data[].attributes.headline
Με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό το Βυζάντιο [πηγή: Βικιπαίδεια] επηρέασε τη σύγχρονη Ευρώπη;] https://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6995

# data[].attributes.subject
Με ποιους τρόπους και σε ποιο βαθμό το Βυζάντιο [πηγή: Βικιπαίδεια] επηρέασε τη σύγχρονη Ευρώπη;] https://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6995

# data[].attributes.body
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%85%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF

https://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/6995

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το Βυζάντιο, Βυζαντίς, ήταν αρχαία ελληνική αποικία που ιδρύθηκε στο μισό του Κεράτιου κόλπου και των στενών του Βοσπόρου, στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η Κωνσταντινούπολη. Η ονομασία της πόλης παραπέμπει σε θρακική ονοματολογία, ενώ σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, η τοποθεσία ονομαζόταν παλαιότερα Λύγος. Ο επικρατέστερος ιδρυτικός μύθος του Βυζαντίου παραδίδεται από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά, σύμφωνα με τον οποίο η πόλη ιδρύθηκε το 658/7 π.Χ. από Μεγαρείς αποίκους, με επικεφαλής τον Βύζαντα, από τον οποίο και πήρε το όνομά της. Ο μυθικός ήρωας Βύζας θεωρείται γιος του βασιλιά Νίσου από τα Μέγαρα ή γιος του Ποσειδώνα και της Κερόεσσας, κόρης της Ιούς και του Δία, την οποία η μητέρα της γέννησε στον Κεράτιο κόλπο. Άλλη εκδοχή εμφανίζει τον Βύζαντα ως γιο της νύμφης Σεμέστρας. Ο Βύζας αναφέρεται μαζί με τους Άντες στο χρονογράφημα Παραστάσεις σύντομοι χρονικαί (8ος-9ος αι.) και εικάζεται ότι πιθανός συνδυασμός των δύο ονομάτων οδήγησε στο τοπωνύμιο Βυζάντιον. Για τη χρονολογία ίδρυσης της πόλης υπάρχουν αρκετές εκδοχές, με επικρατέστερη εκείνη του 660 ή 659 π.Χ.. Λαμβάνοντας υπόψη τη μακραίωνη ιστορία της πόλης, στη διάρκεια της οποίας καταστράφηκε και χτίστηκε εκ νέου αρκετές φορές, οι αρχαιολογικές μαρτυρίες διακρίνονται με δυσκολία στο χώρο της σύγχρονης Κωνσταντινούπολης. Στα κατάλοιπα της αρχαίας πόλης ανήκει ο "κίονας των Γότθων", μνημείο που πιθανώς αντικατέστησε προηγούμενο άγαλμα του Βύζαντα και βρίσκεται μεταξύ του Τοπ Καπί και των θαλάσσιων τειχών, όπως και κεραμικά αντικείμενα, τα πρωιμότερα από τα οποία χρονολογούνται στον 7ο αιώνα π.Χ..

Σύμφωνα με τον ιδρυτικό μύθο του Βυζαντίου, όπως παραδίδεται από τον Στράβωνα, οι άποικοι ακολούθησαν χρησμό - πιθανώς του Μαντείου των Δελφών - ο οποίος τούς προέτρεπε να κτίσουν την πόλη τους έναντι της πόλης των "τυφλών". Ως τυφλοί υπονοούνταν οι κάτοικοι της Χαλκηδόνας, οι οποίοι είχαν ιδρύσει την πόλη τους νωρίτερα στην απέναντι ασιατική ακτή του Βοσπόρου δίχως να αντιληφθούν τα εξαιρετικά πλεονεκτήματα της απέναντι τοποθεσίας. Βασικό πλεονέκτημα της τοποθεσίας, σε σχέση με εκείνη της Χαλκηδόνας, ήταν η μεγαλύτερη δυνατότητα υπεράσπισής της, καθώς η ακρόπολη του Βυζαντίου στη συμβολή του Κεράτιου κόλπου και του Βοσπόρου, προστατευόταν σχεδόν ολοκληρωτικά από θάλασσα, με εξαίρεση μόνο το δυτικό τμήμα, στο οποίο όμως ήταν εφικτή η ανέγερση τειχών. Συγχρόνως, η περιοχή έλεγχε τους θαλάσσιους δρόμους και για εμπορικούς σκοπούς και μπορούσε να αξιοποιηθεί ως αφετηρία για ίδρυση νέων αποικιών κατά μήκος του Βοσπόρου. Επιπλέον, από κλιματολογικής άποψης, τα ψυχρά ρεύματα του Βοσπόρου έδιναν αρκετές βροχές που έκαναν τα καλλιεργήσιμα εδάφη εύφορα και τα ακαλλιέργητα γεμάτα από πυκνά δάση.

Το Βυζάντιο αναπτύχθηκε γρήγορα, περιτειχίστηκε και κατέλαβε εδάφη στα ασιατικά παράλια. Κατά τον Παυσανία, υπήρξε μία από τις καλύτερα οχυρωμένες πόλεις της αρχαιότητας. Ιστορικές πληροφορίες για το Βυζάντιο αντλούμε επίσης από τον Ηρόδοτο. Ο τύραννος της πόλης, Αρίστων, υποστήριξε μαζί με άλλους Έλληνες στρατηγούς τον Πέρση βασιλιά Δαρείο στην εκστρατεία του εναντίον των Σκυθών. Στη διάρκεια της Ιωνικής επανάστασης καταλήφθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις και μετά το τέλος της, οι κάτοικοί της μετοίκησαν, ιδρύοντας τη Μεσηβρία στις δυτικές ακτές του Εύξεινου Πόντου.

Κλασικοί και ελληνιστικοί χρόνοι

Κατά τους κλασικούς χρόνους, μετά τη νικηφόρο για τους Έλληνες έκβαση των Μηδικών Πολέμων, το Βυζάντιο καταλήφθηκε από τον Παυσανία νικητή των Πλαταιών, ο οποίος μετά από συμφωνία με τον Ξέρξη παρέμεινε διοικητής της πόλης πριν εκδιωχθεί από τους Αθηναίους. Το Βυζάντιο υπήρξε μέλος της Συμμαχίας της Δήλου, ενώ κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-405 π.Χ.) τάχθηκε αρχικά στο πλευρό των Αθηναίων. Το 411 π.Χ. αποστάτησε από τον αθηναϊκό συνασπισμό και τον επόμενο χρόνο καταλήφθηκε από τον Σπαρτιάτη στρατηγό Κλέαρχο, προφασιζόμενος ο τελευταίος την ανάγκη να εμποδιστεί η αποστολή σιτηρών προς την Αθήνα από τον Εύξεινο πόντο. Πολιορκήθηκε εκ νέου το 409 π.Χ από τους Αθηναίους, με επικεφαλής τον Αλκιβιάδη και όταν ο Κλέαρχος εγκατέλειψε την πόλη, ορισμένοι Βυζαντινοί άνοιξαν τις πύλες στους Αθηναίους, οι οποίοι, τελικά, μετά από μάχη εντός των τειχών κατέλαβαν την πόλη. Μετά την ήττα των Αθηναίων υπο τον Κόνωνα στους Αιγός Ποταμούς, οι Αθηναίοι υπέγραψαν συνθήκη ειρήνης που τους υποχρέωνε, μεταξύ άλλων, να εγκαταλείψουν το Βυζάντιο. Παράλληλα, οι πολίτες του Βυζαντίου που είχαν προδώσει την πόλη, παραδίδοντάς τη στα χέρια του Αλκιβιάδη, εξορίστηκαν, λαμβάνοντας αργότερα τιμητικά την αθηναϊκή πολιτεία. Η σπαρτιατική παρουσία στην πόλη έληξε περίπου το 390 π.Χ, όταν ο αθηναίος στρατηγός Θρασύβουλος επανέφερε το Βυζάντιο στην αθηναϊκή σφαίρα επιρροής, ωστόσο δεν έλειψαν κρίσεις στις σχέσεις των δύο πόλεων, όπως το 357 π.Χ, όταν το Βυζάντιο συντάχθηκε με τις δυνάμεις του Μαυσώλου.

Κατά την περίοδο της εξάπλωσης του Φιλίππου Β', το Βυζάντιο υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με το μακεδόνα βασιλιά, ωστόσο εκείνος πολιόρκησε την πόλη, το 341 π.Χ, μετά από άρνηση των Βυζαντινών να στραφούν εναντίον της Αθήνας. Οι κάτοικοί της πόλης απέδωσαν τη σωτηρία της σε θαύμα της θεάς Εκάτης, όπως μαρτυράται από άγαλμα που έστησαν προς τιμή της, αλλά και σε παραστάσεις της σε νομίσματα της εποχής. Η ημισέληνος που απεικονίστηκε σε βυζαντινά νομίσματα έγινε σύμβολο της πόλεως, γεγονός που θεωρείται πως επιζεί έως σήμερα με την υιοθέτησή της στη σημαία της τουρκικής δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, το Βυζάντιο υποστηρίχθηκε από τους Αθηναίους και αρκετές ακόμα ελληνικές πόλεις που συντάχθηκαν μαζί τους. Στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η πόλη διατήρησε ένα προνομιακό καθεστώς αυτονομίας. Κατά την εκστρατεία του Αλεξάνδρου προς το Δούναβη, τον υποστήριξε στέλνοντας πλοία. Μετά το θάνατό του, οι Βυζαντινοί, αν και αρχικά υποστήριζαν τον Αντίγονο Α', τελικά διατήρησαν ουδέτερη στάση στη μάχη του με τον Κάσσανδρο και τον Λύσανδρος. Το 279 π.Χ., η πόλη αναγκάστηκε να πληρώνει βαρύ φόρο στους Γαλάτες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι Βυζαντινοί επιδίωξαν την επέκταση της κυριαρχίας τους, κυρίως μέσω του ελέγχου του εμπορίου.

Ρωμαϊκή περίοδος

Κατά την περίοδο της ρωμαϊκής κυριαρχίας, το Βυζάντιο απολάμβανε αρχικά προνόμια ελεύθερης πόλης, καθώς διαδραμάτιζε σημαντικό ρόλο στους αγώνες εναντίον των Θρακών. Ενδεικτικά, ο Κλαύδιος εκχώρησε πενταετή ατέλεια, ενώ όπως παραδίδεται από τις επιστολές του Πλίνιου του νεότερου, ο Τραϊανός κατάργησε στην περίπτωση του Βυζαντίου εισφορές για την αυτοκρατορική λατρεία. Ωστόσο, τα προνόμια αυτά καταργήθηκαν επί αυτοκρατορίας του Βεσπασιανού, ο οποίος υποβίβασε το Βυζάντιο στο επίπεδο μιας κοινής ρωμαϊκής επαρχίας. Στα τέλη του 2ου αιώνα, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μεταξύ του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου (β. 193-211) και του διεκδικητή του θρόνου Πεσκένιου Νίγηρα, το Βυζάντιο τάχθηκε στο πλευρό του τελευταίου. Ο Σεβήρος προέβη σε συστηματική πολιορκία της πόλης, την οποία τελικά κατέλαβε το 196. Χρειάστηκε τριετής μάχη που συνοδεύτηκε από ολοσχερή καταστροφή, σκληρή τιμωρία των κατοίκων, αλλά και διοικητική υποβάθμιση του Βυζαντίου, αφού παραχωρήθηκε στην Πέρινθο. Καθώς η θέση του Βυζαντίου ήταν εμφανώς στρατηγικής σημασίας, ο Σεβήρος προέβη αργότερα σε εκτεταμένη ανοικοδόμηση της πόλης, η οποία ολοκληρώθηκε από το γιο του Αντωνίνο, υψώνοντας νέα τείχη που διπλασίασαν την έκτασή της, ενώ εκχώρησε επίσης προνόμια που ο ίδιος είχε παλαιότερα αφαιρέσει. Μεταξύ των σημαντικότερων κτισμάτων συγκαταλέγονται τα λουτρά στο ιερό του ναού του Διός, που ονομάστηκαν "Ζεύξιππον", θέατρο και ιπποδρόμιο, ενώ ανακαινίστηκε και το λεγόμενο "Στρατήγιον". Την ίδια περίοδο, η πόλη έλαβε προσωρινά την ονομασία Augusta Antonina (Αυγούστα Αντονίνα), προς τιμή του γιου τού Σεβήρου.

Το Βυζάντιο έζησε μια νέα καταστροφή, όταν ο Γαλλιηνός (β. 254-268) κατέστρεψε τις οχυρώσεις της, οι οποίες αργότερα κτίστηκαν εκ νέου από τον Διοκλητιανό. Την εποχή αυτή, οι συχνές επιδρομές φυλών, κυρίων των Γότθων, έφεραν το Βυζάντιο αρκετές φορές σε θέση άμυνας, χωρίς ωστόσο να υποστεί σημαντικό πλήγμα. Εκεί κατέφυγε ο Λικίνιος μετά την ήττα του από τον Κωνσταντίνο Α' στη Χρυσούπολη. Ο τελευταίος τον καταδίωξε αναγκάζοντάς τον τελικά να παραδοθεί. Προέβη σε πολιορκία της πόλης, την οποία κατέλαβε το Σεπτέμβριο του 324. Φαίνεται πως ο Κωνσταντίνος αντιλήφθηκε τα σημαντικά πλεονεκτήματα της θέσης του Βυζαντίου, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να μεταφέρει εκεί την πρωτεύουσα του, που ονομάστηκε Κωνσταντινούπολη.

Αν και για μικρό χρονικό διάστημα, στο Βυζάντιο είχε δημιουργηθεί σταθμητικός κανόνας βασισμένος σε νομίσματα από σίδηρο, με στόχο να δημιουργηθεί μία νομισματική μονάδα που θα εξυπηρετούσε τις εμπορικές συναλλαγές. Αρκετά αρχαία νομίσματα έχουν διασωθεί.

Μια αργυρή δραχμή από την Βαβυλώνα της εποχής του 4ου αι. π.Χ. φέρει την επιγραφή ΒΥ[ΖΑΝΤΙΩΝ] και απεικονίζει έναν ταύρο σε άποψη από τα αριστερά που στέκει όρθιος επάνω σε ένα δελφίνι και έχει σηκωμένο το δεξιό μπροστινό πόδι. Η πίσω όψη απεικονίζει τέσσερις φτερούγες ανεμόμυλου που σχηματίζουν έναν σταυρό. Το νόμισμα έχει διάμετρο 19 χιλ. και ζυγίζει 5,30 γραμ. Ένα αργυρό τετράδραχμο από την Φοινίκη της εποχής του 4ου- 3ου αι. π.Χ. φέρει την επιγραφή ΒΥ και απεικονίζει έναν ταύρο σε άποψη από τα αριστερά που στέκει όρθιος επάνω σε ένα δελφίνι και έχει σηκωμένο το δεξιό μπροστινό πόδι. Στο πλάι αριστερά το γράμμα Ρ. Η πίσω όψη απεικονίζει τέσσερις φτερούγες ανεμόμυλου που σχηματίζουν έναν σταυρό. Το νόμισμα έχει διάμετρο 24 χιλ. και ζυγίζει 14,84 γραμ.. Η απεικόνιση ταύρου ή αγελάδας στον εμπροσθότυπο ήταν γενικά συνήθης κατά τους κλασικούς χρόνους, ενώ αργότερα, κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, έκαναν την εμφάνισή τους μορφές θεοτήτων. Σε μικρό αριθμό νομισμάτων εικονίστηκε και ο Βύζας.

Νόμισμα του Βυζαντίου με επιγραφή ΒΥΖΑΝΤΙΩΝ.

Νόμισμα του Βυζαντίου. 4ος αι. π.Χ.

Νόμισμα του Βυζαντίου. 4ος - 3ος αι. π.Χ.

Από το έργο "De Constantinopoleos topographia" του Pierre Gilles (1490-1555).

1. Alexander P. Kazhdan (ed.), The Oxford Dictionary of Byzantium, Vol. I, Oxford University Press, USA, 1991, λήμμα "Byzantion", σ. 344

2. Καμάρα Αφροδίτη, "Βυζάντιον (Αρχαιότητα)", 2008, Εγκυκλοπαίδεια Μείζονος Ελληνισμού, Κωνσταντινούπολη URL: <http://www.ehw.gr/l.aspx?id=10949>

3. Στράβων, Γεωγραφικά, 7.6· ανάλογη αναφορά συναντάται και στον Ηρόδοτο (Ιστορίαι, Βιβλίο Δ'), ο οποίος αποδίδει τον χαρακτηρισμό περί τυφλών στον Πέρση στρατηγό Μεγάβαζο.

4. John Ward (1832-1912) και Sir George Francis Hill (1867-1948), επιμ. (1902). Greek coins and their parent cities (στα Αγγλικά). Λονδίνο: Murray.

# data[].attributes.attachment_link.title
Βυζάντιο - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το Βυζάντιο, Βυζαντίς, ήταν αρχαία ελληνική αποικία που ιδρύθηκε στο μισό του Κεράτιου κόλπου και των στενών του Βοσπόρου, στην περιοχή όπου βρίσκεται σήμερα η Κωνσταντινούπολη. Η ονομασία της πόλης παραπέμπει σε θρακική ονοματολογία, ενώ σύμφωνα με τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, η τοποθεσία ονομαζόταν παλαιότερα Λύγος.