# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
a sandbox at the beach, oil painting style

# data[].attributes.attachment_link.title
Perfect Beach Scene: 7 Hours of White Sand, Blue Water & Ocean Waves in 4K

# data[].attributes.attachment_link.description
In my life I have been fortunate to have explored fascinating places around the world.  There is one particular city though, that keeps giving me new emotions every day. It is Roma (or Rome).
Its variety of architectures that stands clearly apart from other "megacities", Its unparalleled history legacy and Its intimate and quieter sides make Rome a city that does get into your bloodstream. 

Watch my other works:
Cuba: https://vimeo.com/224883799
Venezia: https://vimeo.com/181612110
Lanzarote: https://vimeo.com/192406523
Reverie of Vietnam: https://vimeo.com/126747807
Moments of Puglia: https://vimeo.com/165102515
Malta: https://vimeo.com/202709486

Rome has been documented in different ways and for different purposes but few videos make you appreciate this city through local's eyes. 

I have dedicated months filming everyday's moment to describe a day in Rome through a roman's eyes. This short film is the result. Let me indulge you for a few minutes.  

Awards:
OFFICIAL SELECTION - 2016 ICFF – Italian Contemporary Film Festival

Locations:
Many filmed locations are unknown to many. Click on the link to see film locations on map: https://goo.gl/AWgM6g

Based on an original idea and directed by Oliver Astrologo - FB: http://fb.com/oliver.astrologo
Additional footage: Nils Astrologo

Original Score: 
Max LL - http://maxll.ca

The original soundtrack of ROMA has been produced by talented composer Max LL. All music and sounds effects rights are reserved. 

SteadyCam (Gimbal) support
Aerea Visus - Uniclamp : http://goo.gl/KMDqbs

Thanks:
Marco Baroni di Fonderia, Simone Sampò, Alice Celia, Federico Chericoni and everyone who helped me create this video.

Appearances:
Maurizio & Satia Martinoli, Alessia Scognamiglio, Andrea di Curcio, Stefano Silvani, Valeria D’Ovidio, Tommaso Cassinis. The mask: Jacopo Sabar Giacchino.

Flickr album: https://flic.kr/s/aHskitMuGV

Geek Stuff
I have received so many messages asking for details on how I produce my videos. 
I put down this short piece: http://oliverastrologo.com/videotips this explains few techniques I have been using and includes a list of equipment. Don't hesitate to write to me if you need further details or have any recommendation.

Gear (Find a comprensive list of my equipment here: http://oliverastrologo.com/gear)
Sony A7ii @ 1080 50p PP7 (Exposed in S-Log2)
Sony A7s @ 1080 50p PP7 (Exposed in S-Log2)

Video Stabilization: Area Visus AV-ST-01

Lens used:
Zeiss 35mm 2.8
Zeiss 55mm 1.8
Canon 24-15mm 4.0 IS

Color Correction
ImpulZ LUTs with some tweaks. 

Riprese aeree (in italiano):
La questione delle riprese aeree effettuate con Droni è spesso soggetta a controversie, è importante ricordare che possono essere (e spesso sono) utilizzati in modo responsabile. Le riprese aeree di questo video sono state realizzate prima del 30 Aprile 2014 data antecedente alle nuove restrizioni sui voli, tutte le immagini sono state acquisite rispettando le seguenti modalità:

- Evitare le zone sensibili o qualsiasi cosa che può essere frainteso senza previa autorizzazione.
- Evitare i periodi più affollati, le ore di punta, eventi speciali, ecc.
- Evitare le folle. In caso di zone ove erano presenti delle persone con osservatori di terra e ricetrasmittenti.
- Rispettare le aree residenziali di tranquillità e diritto alla privacy.
- Eliminare qualsiasi materiale che rivela inavvertitamente persone o che possa compromettere la privacy.

Per domande riguardanti le riprese aeree, vi prego di contattarmi via e-mail.

** Important **
All video, music and sounds effects are rights reserved.
Please only use and share this embed code of the original video.
Third party downloads and distribution is not permitted.

If you are interested in buying footage or any inquiry please contact: info@oliverastrologo.com
******************************************************
Instagram: https://instagram.com/oliverhl
Twitter https://twitter.com/oliverastrologo
Facebook https://fb.com/oliver.astrologo
*******************************************************

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

Geschiedenis van de vrouwenrechten

In oude beschavingen als Babylonië en Egypte genoten vrouwen onafhankelijkheid en een betrekkelijk hoge status. Ze namen deel aan het openbare leven en hadden recht op bezit. In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters. In Rome waren zij geheel ondergeschikt aan mannen, met name vaders, broers en echtgenoten.

Het christendom sloot vrouwen geheel uit van het openbare leven. In de Renaissance en Verlichting was er een teruggang in de positie van de vrouw. In 1789, het jaar van de Franse Revolutie, schreef Olympe de Gouges een Verklaring van de rechten van de vrouw. Deze beïnvloedde Mary Wollstonecraft (1759-1797), die het boek Rechtvaardiging van de rechten van vrouwen (1792) schreef. In de 19e eeuw waren arbeidersvrouwen over het algemeen veroordeeld tot het laagste werk, terwijl vrouwen uit hogere klassen waren veroordeeld tot ledigheid of strikt omschreven sociale activiteiten. Later, zoals in De tweede sekse (1953) van Simone de Beauvoir, kwam de persoonlijke en politieke situatie van vrouwen in het middelpunt te staan.

Achterstelling van en geweld tegen vrouwen

Tegenwoordig is vooral in ontwikkelingslanden de positie van vrouwen veel slechter dan die van mannen. Vrouwen verrichten daar de meeste arbeid en hebben tevens de zorg voor kinderen. Een belangrijke erkenning was de eerste VN-conferentie over vrouwen in 1975, het internationale jaar van de vrouw. In het Westen ijvert de vrouwenbeweging nu vooral tegen achterstelling van de vrouw in maatschappelijke posities en in de door mannen gedomineerde beeldvorming als die van reclame.

In ontwikkelingslanden, waar de positie van vrouwen veel slechter is, moeten elementaire rechten als die op zelfstandigheid en vrije huwelijkskeuze vaak nog vanaf de grond worden bevochten. In verscheidene landen van de islam wordt de vrouwenbeweging sterk bemoeilijkt, ook door religieuze opvattingen die bijvoorbeeld polygamie toestaan. In 1993 aanvaardde de Algemene Vergadering van de VN een ‘Verklaring over de uitbanning van alle vormen van geweld tegen vrouwen.’

Vrouwenkiesrecht

Het vrouwenkiesrecht werd inzet van sociale en politieke bewegingen in de 19e eeuw, vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. De vrouwelijke activisten heetten daar suffragettes (suffrage = kiesrecht). Vooral in de VS was de beweging nauw verbonden met die tegen slavernij. Nieuw-Zeeland (1893) en Australië (1902) voerden het recht als eerste in. Tussen 1914 en 1939 werd het vrouwenkiesrecht erkend in 28 landen. In Zwitserland kreeg het laatste kanton (provincie) pas in 1991 vrouwenkiesrecht. Vrouwenkiesrecht is nu bijna universeel aanvaard.

Vrouwenverdrag

In 1949 aanvaardden de VN een ‘Verdrag voor de onderdrukking van handel in personen en de uitbuiting van de prostitutie van anderen’. Het ‘Verdrag voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen’, kortweg Vrouwenverdrag, werd door de VN aanvaard in 1979 en trad twee jaar later in werking. Zo’n 90 procent van alle staten staten zijn nu partij bij het verdrag. Het verdrag spreekt zich uit tegen alle vormen van discriminatie in fundamentele rechten, wetgeving en overheidsdienst. Het verdrag laat positieve actie toe tot de gelijkheid is bereikt. Maatregelen tot bescherming van het moederschap en zwangerschap gelden niet als discriminatie.

Het verdrag schrijft voor dat maatregelen moeten worden getroffen tegen de uitbuiting van prostitutie en de handel in vrouwen. Volgens het verdrag moet de lidstaat de bepalingen in de eigen wetgeving overnemen en elke vier jaar rapport uitbrengen aan een speciaal VN-comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen. Dat comité bestaat uit 23 onafhankelijke deskundigen.

De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties (ECOSOC) heeft sinds 1946 een Commissie voor de Status van Vrouwen. In de eerste periode lag het accent van de commissie vooral op normstelling; hieruit vloeide onder meer het Verdrag inzake de politieke rechten van vrouwen (1953) voort. Daarna ging de aandacht meer uit naar programma’s. De commissie deed de voorbereidingen van het ‘VN-decennium van de vrouw’ (1975-1984) en van de VN-conferenties over de rechten van de vrouw in Mexico (1975), Kopenhagen (1980), Nairobi (1985) en Beijing (1995). Sindsdien is er elke vijf jaar een (veel kleinere) conferentie geweest om te bezien waar aanbevelingen kunnen worden aangevuld of gepreciseerd.

Op de conferentie in Nairobi werden de Forward Looking Strategies aanvaard. Dit document is ondertekend door 150 landen. De bepalingen hebben geen bindende kracht. Ze roepen op tot, onder meer,  gelijke kansen, extra aandacht voor vrouwelijke slachtoffers van geweld en gepaste behandeling van vrouwen in gevangenschap. In Beijing stonden onder meer geweld tegen vrouwen en het recht op seksuele oriëntatie op de agenda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen, vrouwenrechten en Vrouwenverdrag - Amnesty International

# data[].attributes.attachment_link.description
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

Geschiedenis van de vrouwenrechten

In oude beschavingen als Babylonië en Egypte genoten vrouwen onafhankelijkheid en een betrekkelijk hoge status. Ze namen deel aan het openbare leven en hadden recht op bezit. In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters. In Rome waren zij geheel ondergeschikt aan mannen, met name vaders, broers en echtgenoten.

Het christendom sloot vrouwen geheel uit van het openbare leven. In de Renaissance en Verlichting was er een teruggang in de positie van de vrouw. In 1789, het jaar van de Franse Revolutie, schreef Olympe de Gouges een Verklaring van de rechten van de vrouw. Deze beïnvloedde Mary Wollstonecraft (1759-1797), die het boek Rechtvaardiging van de rechten van vrouwen (1792) schreef. In de 19e eeuw waren arbeidersvrouwen over het algemeen veroordeeld tot het laagste werk, terwijl vrouwen uit hogere klassen waren veroordeeld tot ledigheid of strikt omschreven sociale activiteiten. Later, zoals in De tweede sekse (1953) van Simone de Beauvoir, kwam de persoonlijke en politieke situatie van vrouwen in het middelpunt te staan.

Achterstelling van en geweld tegen vrouwen

Tegenwoordig is vooral in ontwikkelingslanden de positie van vrouwen veel slechter dan die van mannen. Vrouwen verrichten daar de meeste arbeid en hebben tevens de zorg voor kinderen. Een belangrijke erkenning was de eerste VN-conferentie over vrouwen in 1975, het internationale jaar van de vrouw. In het Westen ijvert de vrouwenbeweging nu vooral tegen achterstelling van de vrouw in maatschappelijke posities en in de door mannen gedomineerde beeldvorming als die van reclame.

In ontwikkelingslanden, waar de positie van vrouwen veel slechter is, moeten elementaire rechten als die op zelfstandigheid en vrije huwelijkskeuze vaak nog vanaf de grond worden bevochten. In verscheidene landen van de islam wordt de vrouwenbeweging sterk bemoeilijkt, ook door religieuze opvattingen die bijvoorbeeld polygamie toestaan. In 1993 aanvaardde de Algemene Vergadering van de VN een ‘Verklaring over de uitbanning van alle vormen van geweld tegen vrouwen.’

Vrouwenkiesrecht

Het vrouwenkiesrecht werd inzet van sociale en politieke bewegingen in de 19e eeuw, vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. De vrouwelijke activisten heetten daar suffragettes (suffrage = kiesrecht). Vooral in de VS was de beweging nauw verbonden met die tegen slavernij. Nieuw-Zeeland (1893) en Australië (1902) voerden het recht als eerste in. Tussen 1914 en 1939 werd het vrouwenkiesrecht erkend in 28 landen. In Zwitserland kreeg het laatste kanton (provincie) pas in 1991 vrouwenkiesrecht. Vrouwenkiesrecht is nu bijna universeel aanvaard.

Vrouwenverdrag

In 1949 aanvaardden de VN een ‘Verdrag voor de onderdrukking van handel in personen en de uitbuiting van de prostitutie van anderen’. Het ‘Verdrag voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen’, kortweg Vrouwenverdrag, werd door de VN aanvaard in 1979 en trad twee jaar later in werking. Zo’n 90 procent van alle staten staten zijn nu partij bij het verdrag. Het verdrag spreekt zich uit tegen alle vormen van discriminatie in fundamentele rechten, wetgeving en overheidsdienst. Het verdrag laat positieve actie toe tot de gelijkheid is bereikt. Maatregelen tot bescherming van het moederschap en zwangerschap gelden niet als discriminatie.

Het verdrag schrijft voor dat maatregelen moeten worden getroffen tegen de uitbuiting van prostitutie en de handel in vrouwen. Volgens het verdrag moet de lidstaat de bepalingen in de eigen wetgeving overnemen en elke vier jaar rapport uitbrengen aan een speciaal VN-comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen. Dat comité bestaat uit 23 onafhankelijke deskundigen.

De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties (ECOSOC) heeft sinds 1946 een Commissie voor de Status van Vrouwen. In de eerste periode lag het accent van de commissie vooral op normstelling; hieruit vloeide onder meer het Verdrag inzake de politieke rechten van vrouwen (1953) voort. Daarna ging de aandacht meer uit naar programma’s. De commissie deed de voorbereidingen van het ‘VN-decennium van de vrouw’ (1975-1984) en van de VN-conferenties over de rechten van de vrouw in Mexico (1975), Kopenhagen (1980), Nairobi (1985) en Beijing (1995). Sindsdien is er elke vijf jaar een (veel kleinere) conferentie geweest om te bezien waar aanbevelingen kunnen worden aangevuld of gepreciseerd.

Op de conferentie in Nairobi werden de Forward Looking Strategies aanvaard. Dit document is ondertekend door 150 landen. De bepalingen hebben geen bindende kracht. Ze roepen op tot, onder meer,  gelijke kansen, extra aandacht voor vrouwelijke slachtoffers van geweld en gepaste behandeling van vrouwen in gevangenschap. In Beijing stonden onder meer geweld tegen vrouwen en het recht op seksuele oriëntatie op de agenda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen, vrouwenrechten en Vrouwenverdrag - Amnesty International

# data[].attributes.attachment_link.description
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

Geschiedenis van de vrouwenrechten

In oude beschavingen als Babylonië en Egypte genoten vrouwen onafhankelijkheid en een betrekkelijk hoge status. Ze namen deel aan het openbare leven en hadden recht op bezit. In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters. In Rome waren zij geheel ondergeschikt aan mannen, met name vaders, broers en echtgenoten.

Het christendom sloot vrouwen geheel uit van het openbare leven. In de Renaissance en Verlichting was er een teruggang in de positie van de vrouw. In 1789, het jaar van de Franse Revolutie, schreef Olympe de Gouges een Verklaring van de rechten van de vrouw. Deze beïnvloedde Mary Wollstonecraft (1759-1797), die het boek Rechtvaardiging van de rechten van vrouwen (1792) schreef. In de 19e eeuw waren arbeidersvrouwen over het algemeen veroordeeld tot het laagste werk, terwijl vrouwen uit hogere klassen waren veroordeeld tot ledigheid of strikt omschreven sociale activiteiten. Later, zoals in De tweede sekse (1953) van Simone de Beauvoir, kwam de persoonlijke en politieke situatie van vrouwen in het middelpunt te staan.

Achterstelling van en geweld tegen vrouwen

Tegenwoordig is vooral in ontwikkelingslanden de positie van vrouwen veel slechter dan die van mannen. Vrouwen verrichten daar de meeste arbeid en hebben tevens de zorg voor kinderen. Een belangrijke erkenning was de eerste VN-conferentie over vrouwen in 1975, het internationale jaar van de vrouw. In het Westen ijvert de vrouwenbeweging nu vooral tegen achterstelling van de vrouw in maatschappelijke posities en in de door mannen gedomineerde beeldvorming als die van reclame.

In ontwikkelingslanden, waar de positie van vrouwen veel slechter is, moeten elementaire rechten als die op zelfstandigheid en vrije huwelijkskeuze vaak nog vanaf de grond worden bevochten. In verscheidene landen van de islam wordt de vrouwenbeweging sterk bemoeilijkt, ook door religieuze opvattingen die bijvoorbeeld polygamie toestaan. In 1993 aanvaardde de Algemene Vergadering van de VN een ‘Verklaring over de uitbanning van alle vormen van geweld tegen vrouwen.’

Vrouwenkiesrecht

Het vrouwenkiesrecht werd inzet van sociale en politieke bewegingen in de 19e eeuw, vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. De vrouwelijke activisten heetten daar suffragettes (suffrage = kiesrecht). Vooral in de VS was de beweging nauw verbonden met die tegen slavernij. Nieuw-Zeeland (1893) en Australië (1902) voerden het recht als eerste in. Tussen 1914 en 1939 werd het vrouwenkiesrecht erkend in 28 landen. In Zwitserland kreeg het laatste kanton (provincie) pas in 1991 vrouwenkiesrecht. Vrouwenkiesrecht is nu bijna universeel aanvaard.

Vrouwenverdrag

In 1949 aanvaardden de VN een ‘Verdrag voor de onderdrukking van handel in personen en de uitbuiting van de prostitutie van anderen’. Het ‘Verdrag voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen’, kortweg Vrouwenverdrag, werd door de VN aanvaard in 1979 en trad twee jaar later in werking. Zo’n 90 procent van alle staten staten zijn nu partij bij het verdrag. Het verdrag spreekt zich uit tegen alle vormen van discriminatie in fundamentele rechten, wetgeving en overheidsdienst. Het verdrag laat positieve actie toe tot de gelijkheid is bereikt. Maatregelen tot bescherming van het moederschap en zwangerschap gelden niet als discriminatie.

Het verdrag schrijft voor dat maatregelen moeten worden getroffen tegen de uitbuiting van prostitutie en de handel in vrouwen. Volgens het verdrag moet de lidstaat de bepalingen in de eigen wetgeving overnemen en elke vier jaar rapport uitbrengen aan een speciaal VN-comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen. Dat comité bestaat uit 23 onafhankelijke deskundigen.

De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties (ECOSOC) heeft sinds 1946 een Commissie voor de Status van Vrouwen. In de eerste periode lag het accent van de commissie vooral op normstelling; hieruit vloeide onder meer het Verdrag inzake de politieke rechten van vrouwen (1953) voort. Daarna ging de aandacht meer uit naar programma’s. De commissie deed de voorbereidingen van het ‘VN-decennium van de vrouw’ (1975-1984) en van de VN-conferenties over de rechten van de vrouw in Mexico (1975), Kopenhagen (1980), Nairobi (1985) en Beijing (1995). Sindsdien is er elke vijf jaar een (veel kleinere) conferentie geweest om te bezien waar aanbevelingen kunnen worden aangevuld of gepreciseerd.

Op de conferentie in Nairobi werden de Forward Looking Strategies aanvaard. Dit document is ondertekend door 150 landen. De bepalingen hebben geen bindende kracht. Ze roepen op tot, onder meer,  gelijke kansen, extra aandacht voor vrouwelijke slachtoffers van geweld en gepaste behandeling van vrouwen in gevangenschap. In Beijing stonden onder meer geweld tegen vrouwen en het recht op seksuele oriëntatie op de agenda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen, vrouwenrechten en Vrouwenverdrag - Amnesty International

# data[].attributes.attachment_link.description
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

Geschiedenis van de vrouwenrechten

In oude beschavingen als Babylonië en Egypte genoten vrouwen onafhankelijkheid en een betrekkelijk hoge status. Ze namen deel aan het openbare leven en hadden recht op bezit. In Sparta waren vrouwen gelijk aan mannen, maar in Athene hadden zij weinig rechten en werden ze meestal behandeld als huishoudsters. In Rome waren zij geheel ondergeschikt aan mannen, met name vaders, broers en echtgenoten.

Het christendom sloot vrouwen geheel uit van het openbare leven. In de Renaissance en Verlichting was er een teruggang in de positie van de vrouw. In 1789, het jaar van de Franse Revolutie, schreef Olympe de Gouges een Verklaring van de rechten van de vrouw. Deze beïnvloedde Mary Wollstonecraft (1759-1797), die het boek Rechtvaardiging van de rechten van vrouwen (1792) schreef. In de 19e eeuw waren arbeidersvrouwen over het algemeen veroordeeld tot het laagste werk, terwijl vrouwen uit hogere klassen waren veroordeeld tot ledigheid of strikt omschreven sociale activiteiten. Later, zoals in De tweede sekse (1953) van Simone de Beauvoir, kwam de persoonlijke en politieke situatie van vrouwen in het middelpunt te staan.

Achterstelling van en geweld tegen vrouwen

Tegenwoordig is vooral in ontwikkelingslanden de positie van vrouwen veel slechter dan die van mannen. Vrouwen verrichten daar de meeste arbeid en hebben tevens de zorg voor kinderen. Een belangrijke erkenning was de eerste VN-conferentie over vrouwen in 1975, het internationale jaar van de vrouw. In het Westen ijvert de vrouwenbeweging nu vooral tegen achterstelling van de vrouw in maatschappelijke posities en in de door mannen gedomineerde beeldvorming als die van reclame.

In ontwikkelingslanden, waar de positie van vrouwen veel slechter is, moeten elementaire rechten als die op zelfstandigheid en vrije huwelijkskeuze vaak nog vanaf de grond worden bevochten. In verscheidene landen van de islam wordt de vrouwenbeweging sterk bemoeilijkt, ook door religieuze opvattingen die bijvoorbeeld polygamie toestaan. In 1993 aanvaardde de Algemene Vergadering van de VN een ‘Verklaring over de uitbanning van alle vormen van geweld tegen vrouwen.’

Vrouwenkiesrecht

Het vrouwenkiesrecht werd inzet van sociale en politieke bewegingen in de 19e eeuw, vooral in Groot-Brittannië en de Verenigde Staten. De vrouwelijke activisten heetten daar suffragettes (suffrage = kiesrecht). Vooral in de VS was de beweging nauw verbonden met die tegen slavernij. Nieuw-Zeeland (1893) en Australië (1902) voerden het recht als eerste in. Tussen 1914 en 1939 werd het vrouwenkiesrecht erkend in 28 landen. In Zwitserland kreeg het laatste kanton (provincie) pas in 1991 vrouwenkiesrecht. Vrouwenkiesrecht is nu bijna universeel aanvaard.

Vrouwenverdrag

In 1949 aanvaardden de VN een ‘Verdrag voor de onderdrukking van handel in personen en de uitbuiting van de prostitutie van anderen’. Het ‘Verdrag voor de uitbanning van alle vormen van discriminatie tegen vrouwen’, kortweg Vrouwenverdrag, werd door de VN aanvaard in 1979 en trad twee jaar later in werking. Zo’n 90 procent van alle staten staten zijn nu partij bij het verdrag. Het verdrag spreekt zich uit tegen alle vormen van discriminatie in fundamentele rechten, wetgeving en overheidsdienst. Het verdrag laat positieve actie toe tot de gelijkheid is bereikt. Maatregelen tot bescherming van het moederschap en zwangerschap gelden niet als discriminatie.

Het verdrag schrijft voor dat maatregelen moeten worden getroffen tegen de uitbuiting van prostitutie en de handel in vrouwen. Volgens het verdrag moet de lidstaat de bepalingen in de eigen wetgeving overnemen en elke vier jaar rapport uitbrengen aan een speciaal VN-comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen. Dat comité bestaat uit 23 onafhankelijke deskundigen.

De Economische en Sociale Raad van de Verenigde Naties (ECOSOC) heeft sinds 1946 een Commissie voor de Status van Vrouwen. In de eerste periode lag het accent van de commissie vooral op normstelling; hieruit vloeide onder meer het Verdrag inzake de politieke rechten van vrouwen (1953) voort. Daarna ging de aandacht meer uit naar programma’s. De commissie deed de voorbereidingen van het ‘VN-decennium van de vrouw’ (1975-1984) en van de VN-conferenties over de rechten van de vrouw in Mexico (1975), Kopenhagen (1980), Nairobi (1985) en Beijing (1995). Sindsdien is er elke vijf jaar een (veel kleinere) conferentie geweest om te bezien waar aanbevelingen kunnen worden aangevuld of gepreciseerd.

Op de conferentie in Nairobi werden de Forward Looking Strategies aanvaard. Dit document is ondertekend door 150 landen. De bepalingen hebben geen bindende kracht. Ze roepen op tot, onder meer,  gelijke kansen, extra aandacht voor vrouwelijke slachtoffers van geweld en gepaste behandeling van vrouwen in gevangenschap. In Beijing stonden onder meer geweld tegen vrouwen en het recht op seksuele oriëntatie op de agenda.

# data[].attributes.attachment_link.title
Vrouwen, vrouwenrechten en Vrouwenverdrag - Amnesty International

# data[].attributes.attachment_link.description
Vooral in ontwikkelingslanden is de positie van vrouwen slechter dan die van mannen. Ze doen het meeste werk en zorgen ook nog voor de kinderen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Mensenrechten verdedig je met vuur! | Amnesty International

# data[].attributes.attachment_link.description
Amnesty International is een wereldwijde beweging van meer dan 7 miljoen mensen in 150+ landen. Samen strijden we voor mensenrechten en tegen onrecht.