# data[].attributes.body
Ik heb de leestest gedaan en ik zit nu op leesniveau 1: belevend lezend. Dit zegt dat ik het vooral zie als dat ik moet lezen en het dus niet iets is wat ik graag doe. Verdere kenmerken zijn dat deze lezers weinig ervaring hebben met het lezen van fictie en er niet graag over praten. Hier herken ik mezelf wel in. Wel denk ik dat ik best wel een gemiddeld leestempo heb. Ik vind het boek vaak leuker als het iets is wat mij interesseert en als er spanning is. Verder vind ik dikke boeken ook niet leuk omdat ik dan langer moet lezen. Ook herken ik het kenmerk van niveau 1 dat ik het leuk vind als een boek humor heeft.

Leesniveau 2 richt zich op herkennend lezen. Dat focust zich dus op dat je niet alleen het boek leuk moet vinden, maar je ook verbanden wilt leggen met je eigen leven. Bij niveau 2 vind je het leuker om te lezen en heb je hiernaast ook positieve ervaringen met het lezen van fictie.

Als ik mijn leesniveau van niveau 1 naar niveau 2 wil brengen dan denk ik dat ik mij op de volgende dingen moet focussen:

-        andere genres en thema's proberen

Ik denk dat ik nu de hele tijd dezelfde soort boeken kies als ik een boek moet lezen. Als ik wil doorgroeien naar niveau 2 is het belangrijk om ook andere soorten boeken te pakken om te kijken of ik dat ook interessant vind en misschien meer verschillende boeken leuk vindt. Een boekkenmerk van niveau 2 is dat je boeken leest met voor jongeren herkenbare onderwerpen en personages

-        leestempo verbeteren

Als mijn leestempo laag is tijdens het lezen kan dit er ook voor zorgen dat een boek lezen best lang duurt. Als ik vaker een boek erbij ga pakken dan verhoogt mijn leestempo waardoor ik sneller een boek uit heb en er dus eerder van af ben.

-        goede boek kiezen

Als ik een boek wil lezen dan moet dit wel een boek zijn wat mij interessant lijkt. Zo zou ik dus meer kunnen gaan letten op het onderwerp van het boek en dat het niet te dik is. Ik denk dat als ik weet dat het ik het onderwerp leuk vindt en het boek niet al te dik is, ik het boek er eerder bij zou pakken. Verder moet het boek makkelijk te lezen zijn en er voor zorgen dat ik wil weten hoe het verhaal verderloopt.

Ik hoop dat als ik de tips die ik hier boven heb benoemd ga toepassen dat ik lezen leuker en makkelijker ga vinden.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Met ons groepje hebben we gekozen voor de volgende drie boeken uit de misdaadliteratuur:

Zeik door Herman Brusselmans

Bor door Joris Moens

Odessa Star door Herman Koch

We hebben boeken uitgekozen waarvan we denken dat ze passen bij ons leesniveau en waarbij ze ons misschien ook wel een stap verder naar leesniveau 2 brengen. De boeken zijn met humor geschreven, niet te dik (waardoor we makkelijker het boek erbij pakken) en Bor is een verhaal over een leeftijdsgenoot.

# data[].attributes.body
Zeik: welke unieke schrijfstijl heeft Brusselmans in Zeik?

Bor: Hoe beïnvloeden de relaties die Bor heeft de keuzes die hij maakt?

Odessa Star: Wat is de betekenis van de titel "Odessa Star" in het verhaal?

# data[].attributes.headline
Recensie: Herman Brusselmans – Zeik HP de Tijd 02/01 | 2015 door Dries Muus 

# data[].attributes.subject
Recensie: Herman Brusselmans – Zeik HP de Tijd 02/01 | 2015 door Dries Muus 

# data[].attributes.body
Het nieuwe jaar is nu al twee dagen oud, en nog steeds is er geen nieuwe roman van Herman Brusselmans verschenen. Moeten we ons zorgen maken?Neuh. Niet echt. Zelfs voor Brusselmans’ doen was 2014 een uitzonderlijk productief jaar. Hij schreef drie romans, in plaats van de gebruikelijke twee, en vooral Zeik, een literaire thriller, is een bescheiden hoogtepunt in zijn enorme oeuvre. Of in elk geval, het is een compleet ander boek dan we van hem, of wie dan ook, gewend zijn.En toch is Zeik typisch Brusselmans. Het verhaal mag dan draaien om de Gentse moordbrigade in 1961, er is een heuse plot rondom een seriemoordenaar, die symbolisch bedoelde getallen op de lijken van mooie jonge meisjes aanbrengt, en er is een broeierige liefdesgeschiedenis tussen twee inspecteurs. Maar er is, godzijdank, vooral een hoop hilarische onzin.Kutromans Commissaris Übertrut, inspecteurs Zeik, El Bazaz, Compas en Broekgat lossen moorden op en houden zich daarnaast bezig met erg veel, en erg krankzinnig, ouwehoeren. In dat geouwehoer zien we Brusselmans op zijn best. De gebruikelijke politiek incorrecte onzin, over vrouwen, homo’s, buitenlanders en mongolen, over de kutromans van Harry Mulisch en die van Hugo Claus, die volgens inspecteur Zeik wel eens een immigrant zou kunnen zijn – een Bulgaar, natuurlijk.Het is een parodie op een thriller, maar hoe belachelijk de moordzaak ook is, Brusselmans weet je ondertussen wel nieuwsgierig te houden naar de ontknoping – van de moorden én van de mogelijke liefde tussen inspecteurs Selma Compas en Ivo Broekgat.Oeuvreprijs In veel van zijn laatste werk was Brusselmans’ meligheid in de eerste plaats vermoeiend, de romans voelden vaak als losse flodders aan. Richtingloos geschrijf, leeglopen achter het toetsenbord. Af en toe vermakelijk, zelden onvergetelijk. Maar zo eens in de paar jaar verschijnt er een Brusselmans waarin het klopt, waarin de schrijver een vorm vindt voor zijn onzin en voor zijn vrolijk-cynische gekanker. Zeik is zo’n roman. Eén à twee keer hardop lachen per pagina. Volstrekt uniek, hoogwaardig vermaak.Niet dat het de auteur zelf veel zou kunnen schelen, maar wordt het niet eens tijd om Brusselmans een oeuvreprijs te geven?

Zeik: Waarom wordt Zeik wel een parodie op een thriller genoemd?

# data[].attributes.body
Kleinburger met gangsterdromen Jan Modaal en het kwaad

Herman Koch (1953) zal bij het grote publiek vooral bekend zijn als lid van het Jiskefet-trio, maar hij begon zijn carrière toch heus als schrijver. Zijn debuutroman 'Red ons, Maria Montanelli' beschrijft het leven van een middelbare scholier in Amsterdam. In dat boek wordt onmiddellijk duidelijk wie Kochs grote voorbeeld is: Gerard Reve, en dan vooral die van 'De avonden', met zijn geestige gedram over menselijke onvolmaaktheden.

Kochs hoofdpersonen zijn bij voorkeur lege karakters die op zoek gaan naar levensverrijkende prikkels. Zo raakt de hoofdpersoon in 'Eindelijk oorlog' (1996) mateloos geïntrigeerd door de oorlogsgeschiedenis van een onlangs overleden tante, waaraan hij vervolgens zijn eigen historische status probeert te ontlenen.Ook de hoofdpersoon in Kochs jongste roman 'Odessa Star', Fred Moorman, is zo iemand. Zijn data stemmen ongeveer overeen met die van de schrijver zelf, het verhaal speelt zich nadrukkelijk af in Amsterdam, maar voor de rest heeft Koch van hem weer zo'n man gemaakt in wiens leven eigenlijk niks gebeurt. Freds vrouw loopt niet langer warm voor hem, z'n zoon ontgroeit hem en wat hij eigenlijk voor de kost doet, daar kom je het hele boek nadrukkelijk niet achter.Dan loopt Fred zijn oude schoolvriend Max G. tegen het lijf. Deze figuur lijkt me geënt op Klaas Bruinsma, dus dat komt mooi uit met Mabelgate. Max is penose maar heeft tegelijkertijd stijl, zijn leven van criminele handeltjes en liquidaties begoochelt de loze Fred en langzamerhand raakt hij verstrikt in het web van Max. Zo bewerkstelligt hij dat zijn voormalige schoolvriend de oude benedenbuurvrouw, die maar niet wil opkrassen naar een verzorgingsflat, om zeep helpt. En als zijn zwager en het vriendinnetje van zijn zoon argwaan krijgen, komen ook die op het lijstje lastige tegenstanders te staan.Ten slotte echter 'overwint' Fred zijn banden met de maffia door tijdens een televisiequiz, waarin de crimineel ook al onder één hoedje speelt met de quizmaster, de doorgestoken kaart te omzeilen, doelbewust het foute antwoord te geven en daardoor als het ware over zichzelf te zegevieren.Koch heeft het verhaal ingenieus in elkaar gestoken. 'Odessa Star' leest als een thriller. Langzaam en ongemerkt word je naar onontkoombare conclusies toegezogen. Wel heeft hij er een handje van de geheimzinnigheden dik aan te zetten. De wijze waarop zaken verzwegen blijven, wordt op den duur haast een maniertje.Overtuigend daarentegen is Kochs weergave van het karakter van Fred Moorman. In feite is Fred een veel karakterlozer slechterik dan zijn vriend Max, die in elk geval nog ongrijpbare allure heeft. Fred daarentegen zit vol achterbakse rancunes en zenuwtjes, maar laat toch rustig zijn buurvrouw omleggen, terwijl hij op vakantie is. Hij is zo'n persoonlijkheid waarin de schrijver Nabokov grossierde, zonder morele component, een miezerige kleinburger die zich bij gebrek aan andere idealen, bevredigt met gangsterdromen. Ook zijn bekering aan het eind heeft niets heroïsch, want hij verknalt de quizvraag alleen maar om te laten zien dat hij onafhankelijk is en zich in feite van niemand iets aantrekt.Freds verwantschap met Frits van Egters uit 'De avonden' blijkt uit zijn obsessie voor onsmakelijke details van de mens. Het begint al op de middelbare school als hij en Max zich allerlei seksuele details over hun leraar Frans voorstellen. Later stelt Fred zich ook het seksleven van de oude buurvrouw voor: 'namelijk dat er ooit een moment moest zijn geweest waarop een man zich hijgend en bezweet naar mevrouw De Bilde had toegebogen, met de opwinding al dwars door zijn broek heen voelbaar, terwijl hij haar lieve woordjes toefluisterde; lieve woordjes als schatje, liefje, konijntje van me, terwijl hij ondertussen zijn broekriem lossjorde en zijn gulp met hele losspringende knopen tegelijk opentrok' enzovoort enzovoort. Wie niets meemaakt moet de wereld nu eenmaal zelf inrichten.Wie in deze roman allerlei geestigheden à la Jiskefet verwacht, komt bedrogen uit. Toch ontbreekt de ironie niet, bijvoorbeeld als het gaat om Freds eenzelvige neefje Wilco: ,,Hoe kon een kind 'hoogbegaafd' zijn wanneer niet beide ouders over meer dan gemiddelde intelligentie beschikten?'' (...) ,,De zaak werd enigszins gecompliceerd omdat Wilco behalve aan 'hoogbegaafdheid' ook nog aan twee andere ziekten leed, te weten 'adhd' en 'dyslexie'.'' Een onmiskenbare sneer naar populaire opvattingen.'Odessa Star' wordt bevolkt door vele karikaturen, van de suffige en tuttige vrienden van Fred tot de amorele Max en Fred zelf toe. Zelfs komen er drie smetteloze vrouwelijke engeltjes in voor, de milieubewuste Nathalie, de verzorgende Fatima en de onweerstaanbaar lieve Tamar. Toch is het alles bij elkaar geen karikaturale roman, omdat het thema, de natte droom van de loser, de ironie overstijgt. Psychologie was nooit Kochs sterkste kant maar Fred Moorman is een karakter dat je, door zijn zwakte en immoraliteit, bijblijft. Hij is Jan Modaal en slechterik ineen. Veel illusies over de mens laat Herman Koch niet heel. Daar klinkt dan toch wat Jiskefet in door.

https://www.trouw.nl/voorpagina/kleinburger-met-gangsterdromen-jan-modaal-en-het-kwaad~bbce25fd

Odessa Star: Koch laat het personage in zijn boeken soms leeg overkomen. Denk je dat deze benadering de boodschap van het boek versterkt, of had je liever meer diepgang in het karakter Fred gezien?

# data[].attributes.body
BOR: Waarom vinden jongeren BOR zo leuk?

# data[].attributes.body
-        Colin leidt de podcast in.

-        Opbouw podcast

-        Voorstellen deelnemers met lees- en smaakontwikkeling

-        Samenvatting boek:

o   Thomas: Bor (daarnaast gezamenlijke verdiepingsslag)

o   Maurits: Odessa Star (daarnaast gezamenlijke verdiepingsslag)

o   Colin: Zeik (daarnaast gezamenlijke verdiepingsslag)

-        Vragen die worden besproken:

o   Bor: Hoe beïnvloeden de relaties die Bor heeft de keuzes die hij maakt?

o   Zeik: welke unieke schrijfstijl heeft Brusselmans in Zeik?

o   Odessa Star: Wat is de betekenis van de titel "Odessa Star" in het verhaal?

-        Secundaire vragen die worden besproken:

o   Bor: Waarom vinden jongeren BOR zo leuk?

o   Zeik: Waarom wordt Zeik wel een parodie op een thriller genoemd?

o   Odessa Star: Koch laat het personage in zijn boeken soms leeg overkomen. Denk je dat deze benadering de boodschap van het boek versterkt, of had je liever meer diepgang in het karakter Fred gezien?

# data[].attributes.body
Ik heb de leestest gedaan en ik zit nu op leesniveau 1: belevend lezend. Dit zegt dat ik het vooral zie als dat ik moet lezen en het dus niet iets is wat ik graag doe. Tenminste niet meer, vroeger heb ik heel erg veel boeken gelezen, ik heb toen zelfs momenten gehad dat ik niet meer verder mocht lezen van mijn moeder omdat ze het te gek vond worden. Over boeken praten deed ik eigenlijk nooit want niemand van mijn leeftijd was toen eigenlijk ook veel aan het lezen en als ze dan lazen waren het compleet andere boeken dan degene die ik las of leuk vond. Ik vind van mezelf dat ik een best snel leestempo heb, maar als ik moet voorlezen dan is het te snel want dan lees ik sneller dan ik kan praten. Ik vind boeken van het genre thrillers eigenlijk de enigste leuke boeken, want dat interesseert mij en daar gebeuren dingen in en dat zijn wel dingen die een boek nodig heeft wil ik mijn aandacht erbij kunnen houden. Maar als er genoeg dingen gebeuren in een boek en het interessant blijft om te lezen dan maakt het mij niet uit hoeveel bladzijde een boek heeft of hoe dik het boek is. Ik zit nu helaas wel op leesniveau 1 maar dat komt omdat de lol van het lezen af is gehaald door verplichtingen leesniveau 2 is meer gericht op verbanden leggen met je eigen leven, maar dat heb ik nog nooit echt gedaan. Het enigste echte verschil met nu en vroeger is dat ik vroeger vrijwillig boeken erbij kon pakken als ik even zin had om te lezen en nu voelt dat al gauw verplicht. Bij leesniveau 2 vind je lezen ook leuker. Als ik weer terug wil naar een hoger leesniveau dan moeten voor mij de verplichtingen er af. Ik vind namelijk dat lezen alleen echt leuk is als je het vrijwillig doet, verder kan ik niet zo veel eraan veranderen want ik weet al welk thema ik leuk vind dat is namelijk thriller/criminaliteit in die richting. Dan kan ik lezen echt heel leuk vinden alleen de verplichtingen verpesten het voor mij. Dat vind ik ook best jammer. De boeken die wij met ons groepje hebben gekozen zijn:

Zeik door Herman Brusselmans

Bor door Joris Moens

Odessa Star door Herman Koch

Ze hebben allemaal het genre misdaadliteratuur. Waardoor ik wel echt achter onze keuze sta want dat is wel richting de genres die ik heel leuk vind. Al heeft het mij niet echt geholpen met lezen weer leuker vinden, omdat we dan verplicht moeten lezen en zoals ik al zei vind ik dat niet leuk.

# data[].attributes.body
Ik heb leesniveau 1 gekregen, vooral omdat ik lezen niet leuk vind en me er moeilijk op kan concentreren. Boeken trekken me meestal niet, omdat ik ze vaak te langdradig vind. Korte verhalen daarentegen zijn voor mij veel makkelijker te volgen en prettiger om te lezen. Ik merk dat ik sneller mijn aandacht verlies bij lange teksten, terwijl een kort en krachtig verhaal me beter boeit.

Toch heb ik vorig jaar drie boeken gelezen: Dagen van gras, De belofte van Pisa en Lanseloet van Denemarken. Van deze drie vond ik Dagen van gras veruit het beste. Het verhaal vond ik heel mooi en tegelijkertijd erg realistisch. Het gaat over een jongen die veel drugs gebruikt en uiteindelijk in een instelling terechtkomt. Dit vond ik indrukwekkend, omdat het iets is dat in de echte wereld ook kan gebeuren. Het boek wist me daardoor veel meer te raken dan de andere twee.

De belofte van Pisa vond ik minder boeiend om te lezen. Het verhaal zelf sprak me niet heel erg aan en ik vond het soms lastig om doorheen te komen. Maar de film daarentegen vond ik wél erg goed. In de film kwamen de emoties van de personages veel beter naar voren, waardoor het verhaal voor mij meer tot leven kwam. Dat is de reden waarom dit boek voor mij op de tweede plaats staat.

Het laatste boek, Lanseloet van Denemarken, vond ik het minst interessant. Om eerlijk te zijn heb ik het boek niet helemaal gelezen en herinner ik me vooral de samenvatting. De taal was moeilijk te begrijpen, wat het lezen lastiger maakte. Toch vond ik het romantische aspect van het verhaal wel leuk, omdat romantiek me aanspreekt. Ondanks dat, had ik moeite om mijn aandacht erbij te houden, waardoor dit boek voor mij op de laatste plaats komt.