# data[].attributes.headline
สถานที่ท่องเที่ยว

# data[].attributes.subject
สถานที่ท่องเที่ยว

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
สถานที่ท่องเที่ยวจีน

# data[].attributes.attachment_link.title
ชมความมหัศจรรย์ ที่ธรรมชาติสร้างขึ้น ณ เหยียนอัน (จีน1) | The First Ultimate เที่ยวสุดโลก | EP.288

# data[].attributes.body
HSK (Hanyu Shuiping Kaoshi) ย่อมาจาก การสอบวัดระดับภาษาจีนกลาง หรือที่รู้จักกันในชื่อ HSK เป็นการทดสอบมาตรฐานระดับสากลที่ออกแบบมาเพื่อประเมินความสามารถของผู้ที่ไม่ใช่เจ้าของภาษาในการใช้ภาษาจีนกลาง (Putonghua)

HSK แบ่งออกเป็น 6 ระดับ ดังนี้

HSK 1 (ระดับพื้นฐาน): ความสามารถเบื้องต้น

HSK 2 (ระดับประถมศึกษา): ทักษะการสื่อสารพื้นฐาน

HSK 3 (ระดับกลาง 1): พูดคล่องสำหรับสถานการณ์ทั่วไป

HSK 4 (ระดับกลาง 2): ความสามารถในการพูดคุยหัวข้อต่างๆ ได้อย่างลึกซึ้ง

HSK 5 (ระดับสูง): อ่านและเข้าใจหนังสือพิมพ์และนิตยสาร

HSK 6 (ระดับสูงสุด): ความสามารถขั้นสูงสำหรับการศึกษาต่อและงานวิชาชีพ

# data[].attributes.headline
อักษรจีนที่เขียนตามรูปภาพ

# data[].attributes.subject
อักษรจีนที่เขียนตามรูปภาพ

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
อักษรจีนที่เขียนตามรูปภาพ

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
เม ภาษาจีน ร้ายสาระ

# data[].attributes.attachment_link.title
สอนจำอักษรจีน 98 ตัวอักษร  หมวดที่ 1 ธรรมชาติ  EP.1

# data[].attributes.body
1. ยุคอักษรโบราณ (Ancient Script)

พบหลักฐานเก่าแก่ที่สุดเมื่อประมาณ 5,000 ปีก่อน บนเครื่องปั้นดินเผาในวัฒนธรรมหยางเชา

เป็นอักษรภาพ แสดงภาพวัตถุหรือแนวคิดโดยตรง

ตัวอย่าง: อักษรจารึกบนกระดูกสัตว์ (甲骨文, jiăgǔwén) อักษรจารึกบนโลหะ (金文, jīnwén)

2. ยุคอักษรคลาสสิก (Classical Script)

พัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์โจว (1046 – 256 ปีก่อนคริสตกาล)

อักษรมีรูปแบบที่ซับซ้อนมากขึ้น พัฒนามาจากอักษรภาพ กลายเป็นอักษรผสมผสาน (ideographic-logographic script)

ตัวอย่าง: อักษรใหญ่จ้วน (大篆, dà zhuàn) อักษรเล็กจ้วน (小篆, xiǎo zhuàn)

3. ยุคอักษรมาตรฐาน (Standardized Script)

เกิดขึ้นในสมัยจักรพรรดิจิ๋นซี (秦始皇, Qín Shǐhuáng) ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ฉิน

มีการปฏิรูประบบอักษร กำหนดรูปแบบอักษรให้เป็นมาตรฐานทั่วทั้งจักรวรรดิ

ตัวอย่าง: อักษรลี่ซู (隶书, lìshū)

4. ยุคอักษรสมัยใหม่ (Modern Script)

พัฒนาขึ้นในสมัยราชวงศ์ฮั่น (206 ปีก่อนคริสตกาล – 220 ค.ศ.)

อักษรมีรูปแบบที่เรียบง่ายขึ้น เหมาะแก่การเขียนที่รวดเร็ว

ตัวอย่าง: อักษร楷书 (kǎishū)

5. ยุคอักษรปัจจุบัน (Contemporary Script)

พัฒนาต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน

อักษรมีรูปแบบที่เรียบง่าย สะดวกต่อการอ่านเขียน

ตัวอย่าง: อักษรซื่อต้าฟง (宋体, sòngtǐ) อักษรเฮ้ยถี (黑体, hēitǐ)

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
วิวัฒนาการอักษรจีน

# data[].attributes.attachment_link.title
ภาษาและวัฒนธรรม เรื่องวิวัฒนาการตัวอักษรจีน

# data[].attributes.headline
สัทอักษรสากล

# data[].attributes.subject
สัทอักษรสากล

# data[].attributes.body
สัทอักษร (Phonetic Alphabet) คือ ชุดอักษรที่ใช้แทนเสียงในภาษา โดยมุ่งหมายเพื่อให้เป็นสัญกรณ์มาตรฐานสำหรับการแทนเสียงพูดในทุกภาษา นักภาษาศาสตร์ใช้สัทอักษรเพื่อแทนหน่วยเสียงต่าง ๆ ที่อวัยวะออกเสียงของมนุษย์สามารถเปล่งเสียงได้ โดยแทนหน่วยเสียงแต่ละหน่วยเสียงด้วยสัญลักษณ์เฉพาะที่ไม่ซ้ำกัน

สัทอักษรที่ใช้กันทั่วไปมี 2 ประเภท ดังนี้

1. สัทอักษรสากล (International Phonetic Alphabet: IPA) : พัฒนาโดยสมาคมสัทศาสตร์สากล (International Phonetic Association: IPA) เป็นสัทอักษรที่ใช้กันแพร่หลายมากที่สุด มีสัญลักษณ์สำหรับแทนเสียงที่หลากหลาย ครอบคลุมถึงเสียงในภาษาส่วนใหญ่ของโลก

2. สัทอักษรสำหรับภาษาไทย: พัฒนาขึ้นโดยหน่วยงานและนักภาษาศาสตร์ชาวไทย มีหลายรูปแบบ แต่ละรูปแบบมีจุดมุ่งหมายและการใช้งานที่แตกต่างกัน

ประโยชน์ของสัทอักษร

ใช้แทนเสียงในภาษาที่เขียนด้วยอักษรระบบอื่น เช่น ภาษาไทย ภาษาจีน ภาษาญี่ปุ่น

ใช้ในการเปรียบเทียบเสียงในภาษากลุ่มต่าง ๆ

ใช้ในการสอนภาษา

ใช้ในการวิจัยภาษา