# data[].attributes.headline
جريدة هارتس سنة 1919

# data[].attributes.subject
جريدة هارتس سنة 1919

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
هآرتز أو هآرتس (بالعبرية: הארץ أي "البلاد") هي صحيفة إسرائيلية باللغة العبرية تصدر يوميا في تل أبيب وتوزع في جميع أنحاء إسرائيل. كذلك تصدر ترجمة إلى اللغة الإنكليزية لمختارات من الصحيفة بتعاون مع الصحيفة الأمريكية هيرالد تريبيون. تعتبر صحيفة هآرتس واحدة من أهم الصحف الإسرائيلية.

تم تأسيسها في القدس سنة 1919، تنتمي إلى مجموعة هآرتز. في 1925 انتقلت هيئة التحرير ودار النشر إلى تل أبيب. في 1939 اشتراها زلمان شوكن، رجل أعمال يهودي ألماني الأصل، وعين ابنه گرشوم شوكن محررا رئيسيا. قام غرشوم شوكن بهذا المنصب لمدة 51 عاما حتى 1990، فهو المسؤول الرئيسي عن تصميم الصحيفة، أسلوب الكتابة فيها وطريقة تحريره. في 1990 عين گرشوم شوكن حانوخ مرمري رئيسا لتحرير، أما ابنه عاموس شوكن فورث الملكية على دار النشر. في 2005 تعين داڤيد لانداو رئيسا لتحرير بعد استقالة مرمري إثر خلاف مع عاموس شوكن بشأن أسلوب التحرير وطريقة التسويق.

تنتمي هآرتس إلى الخط السياسي الإسرائيلي اليساري . من توجهات الصحيفة الانسحاب من الأراضي الفلسطينية المحتلة كما دافعت عن اتفاقية اوسلو .

أشهر الصحفيين

Supplements and special features

طوال الأسبوع

News, op-eds, political commentary

Gallery (Culture, entertainment, television and radio listings)

TheMarker business supplement

Sudoku puzzle

Extended news coverage

Musaf Haaretz weekend magazine

Culture and literature

Real estate

Local news

Le Figaro, page 20, August 14 2006 (DuMont Schauberg's purchase of 25 percent of shares of the Haaretz group)

وصلات خارجية

وصلات خارجية

# data[].attributes.attachment_link.description
هآرتز أو هآرتس (بالعبرية: הארץ أي "البلاد") هي صحيفة إسرائيلية باللغة العبرية تصدر يوميا في تل أبيب وتوزع في جميع أنحاء إسرائيل. كذلك تصدر ترجمة إلى اللغة الإنكليزية لمختارات من الصحيفة بتعاون مع الصحيفة الأمريكية هيرالد تريبيون. تعتبر صحيفة هآرتس واحدة من أهم الصحف الإسرائيلية. تم تأسيسها في القدس سنة 1919، تنتمي إلى مجموعة هآرتز.

# data[].attributes.headline
جريدة يديعوت احرونوت سنة 1939

# data[].attributes.subject
جريدة يديعوت احرونوت سنة 1939

# data[].attributes.headline
]جريدة معاريف سنة 1948

# data[].attributes.subject
]جريدة معاريف سنة 1948

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
جريدة عبرية يومية مسائية (ثم تحولت إلى جريدة منتصف النهار وحالياً صباحية). ظهر العدد الأوّل منها في شباط العام 1948. مؤسسها الأول وصاحب الامتياز هو عزريئيل كارليباخ الذي عمل قبل ذلك محرراً في جريدة (يديعوت احرونوت)، إلا أنه انسحب منها مع عدد من الصحافيين

والمراسلين بهدف إقامة جريدة جديدة مستقلة. كان اتجاه الجريدة في سنواتها الأولى نحو اليمين السياسي والعقائدي، خاصة وأن معظم المؤسسين والممولين جاؤوا من خلفيات صهيونية تصحيحية، ولكن الجريدة سرعان ما انتبهت إلى هذا الأمر وبادرت إلى إدخال تغييرات في توجهاتها نحو جماهير القراء، وبالفعل نجحت في إعطاء صورة مخالفة عن خلفيات أصحابها والمشاركين في كتابة مواضيعها. وأظهرت الجريدة في عدة مواقف سياسية وحزبية نظرتها الموضوعية والناقدة، وأحيانا وقفت إلى جانب بعض الشخصيات السياسية كما فعلت في قضية بنحاس لافون. تعرضت الجريدة في السبعينيات من القرن الماضي إلى أزمات إدارية وتنظيمية وأحيانا في التوجه، مما أفسح المجال أمام الجريدة الأخرى المنافسة - ( يديعوت أحرونوت) - بالتفوق والتحول إلى الجريدة الأكثر انتشاراً في اسرائيل. ولكن لما تم بيع معظم أسهم معاريف إلى الثري اليهودي البريطاني روبرت ماكسويل في مطلع التسعينيات عادت الجريدة إلى الانتعاش من جديد، ولكن في أعقاب انتحار ماكسويل وإفلاس مصالحه قامت عائلة نمرودي بشراء امتياز (معاريف). وتولى تحريرها عوفر نمرودي الذي اتهم بالتنصت على جريدة أخرى وتورط في صفقات وعمليات رشاوى، ما أدى إلى تنحية نفسه العام 1996 ليمثل أمام المحكمة المركزية. وهذه الحالة تركت أثرها على الجريدة.

وتمتلك الجريدة جرائد أخرى للأطفال وللشبيبة وللمرأة وغيرها، وكذلك داراً للنشر، ولها شراكة مع شركة تلعاد للبث التلفزيوني في القنال الثاني في التلفزيون الاسرائيلي.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
مركز فلسطيني

# data[].attributes.attachment_link.title
جريدة معاريف

# data[].attributes.attachment_link.description
جريدة عبرية يومية مسائية (ثم تحولت إلى جريدة منتصف النهار وحالياً صباحية). ظهر العدد الأوّل منها في شباط العام 1948. مؤسسها الأول وصاحب الامتياز هو عزريئيل كارليباخ الذي عمل قبل ذلك محرراً في جريدة (يديعوت احرونوت)، إلا أنه انسحب منها مع عدد من الصحافيين والمراسلين بهدف إقامة جريدة جديدة مستقلة.

# data[].attributes.headline
الراديو الاسرائيلي גלי צה"ל سنة 1965

# data[].attributes.subject
الراديو الاسرائيلي גלי צה"ל سنة 1965

# data[].attributes.attachment_link.description
קיימים 6 סוגי הקלות: הת"ש 1 - החיילים לא ישובצו במערך הלוחם. הת"ש 2 - החיילים יישנן לפחות שני לילות בשבוע בבית. הת"ש 3 - החיילים יישנו לפחות שלושה לילות בשבוע בבית ולא ישובצו ביחידה שמרחקה עולה על מרחק של 100 ק"מ מביתם. הת"ש 4 - ניתן לקבל רק מהקב"ן.

# data[].attributes.headline
التلفزيون التربوي الاسرائيلي سنة 1966

# data[].attributes.subject
التلفزيون التربوي الاسرائيلي سنة 1966

# data[].attributes.headline
القناة الاولى الاسرائيلية سنة 1968

# data[].attributes.subject
القناة الاولى الاسرائيلية سنة 1968

# data[].attributes.headline
ظهور التلفزيون الملون سنة 1981

# data[].attributes.subject
ظهور التلفزيون الملون سنة 1981

# data[].attributes.headline
تلفزيون الكوابل سنة 

# data[].attributes.body
تلفزيون الكوابل سنة 1990

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
טלוויזיה בכבלים היא טכנולוגיית תקשורת בה נעשה שימוש ב כבלים לצורך קבלה ושידור אותות אל מכשיר טלוויזיה וממנו, כשפעמים רבות השירות כרוך בתשלום.

בתחילה, הועברו שידורי ה טלוויזיה באמצעות גלי רדיו, שעבור קליטתם נדרש היה להתקין אנטנות המכוונות לתחנות השידור. עם ריבוי ערוצי השידור, היה צורך בכמות הולכת וגדלה של אנטנות. טכנולוגיית הטלוויזיה בכבלים ביטלה את הצורך בהתקנת אנטנות ייחודיות ובמקומן הועברו אותות השידור ממרכז קליטה, באמצעות שידורם ב כבלים (לרוב תת-קרקעיים) לבתי המנויים.

בשלביה הראשונים, הייתה הטלוויזיה בכבלים מבוססת על טכנולוגיה של פריסת מערך של כבלים קואקסיאליים. בשלב מאוחר יותר פותחה טכנולוגית סיבים וקואקס משולבת - HFC. כיום, השימוש בכבלים מאפשר מגוון רחב של ערוצי טלוויזיה.

עם תחילת שידורי טלוויזיה ב אינטרנט החלה להתפתח תופעה של Cord-cutting.

ערכים מורחבים - yes הטלוויזיה בלוויין, HOT, טלוויזיה רב ערוצית בישראל

הטלוויזיה בכבלים בישראל קיבלה זיכיון ראשון לשידור חוקי נסיוני בשנת 1989, כאשר מספר חברות זכו במכרז לשדר במספר אזורים בארץ. עד אמצע שנות ה-80, שידרו בישראל אנשים פרטיים ערוצי כבלים פיראטיים בהם היו משודרים סרטים ברוב שעות היום, כולל פרסומות של האזור בו שידרו. ערוצים אלו הופסקו בעקבות פשיטות של המשטרה על הגורמים המשדרים.

ב- 1990 החלה הקמת תשתית לשידורי הכבלים ברחבי הארץ, בין השאר הונחו צינורות מתחת לכבישים במקומות בהם לא הייתה הכנה מתאמת לתשתית זאת. לצורך כך הוקמו 5 חברות כבלים: "ICS" (לימים "עידן"), "מתב", "גוונים", "ערוצי זהב" ו"תבל". לאחר מספר שנים הצטמצם מספרן של החברות ל-3 חברות גדולות: "מתב", "ערוצי זהב" ו"תבל".

בשנת 2003 התאחדו חברות הכבלים הנותרות לכדי תאגיד אחד הנקרא " HOT", אשר אמור היה להתחרות בחברת הלוויין YES, השייכת מאז 2009 לחברת בזק. במקביל לאיחוד חברות הכבלים, אוחדה מועצת הכבלים עם מועצת הלוויין בסוף שנות ה-90 למועצה ציבורית הנקראת " המועצה לשידורי כבלים ושידורי לוויין".

בשנת 2009 החלו שידורי הניסיון של עידן+, מערך השידורים הדיגיטליים מטעם הרשות השנייה לטלוויזיה ולרדיו, כאשר נקלטו בו 2 ערוצי הטלוויזיה האנלוגיים (ערוץ 1 וערוץ 2), ערוץ 10, ערוץ 33 ו ערוץ הכנסת. בשנת 2011 נסגרו בהדרגה השידורים האנלוגיים בישראל, לטובת השידורים הדיגיטליים בעידן+. במהלך השנים נוספו גם ערוץ 23, ערוץ 1 ב-HD, ערוץ 20 ו ערוץ 24. ערוץ 9 וערוץ הלא TV ביצעו שידורי ניסיון בעידן+, אך לא המשיכו הלאה. ב נובמבר 2017 נכנס לתוקפו פיצול ערוץ 2, וכן נכנסו לעידן+ הערוצים קשת 12 ורשת 13.

תשתית מודרנית של טלוויזיה בכבלים מאפשרת שירותים חדישים ובהם אינטרנט בכבלים, ממירים דיגיטליים, טלוויזיה אינטראקטיבית, טלפוניה בכבלים ו שידור וידאו דיגיטלי .

# data[].attributes.attachment_link.title
טלוויזיה בכבלים

# data[].attributes.attachment_link.description
טלוויזיה בכבלים היא טכנולוגיית תקשורת בה נעשה שימוש ב כבלים לצורך קבלה ושידור אותות אל מכשיר טלוויזיה וממנו, כשפעמים רבות השירות כרוך בתשלום. בתחילה, הועברו שידורי ה טלוויזיה באמצעות גלי רדיו, שעבור קליטתם נדרש היה להתקין אנטנות המכוונות לתחנות השידור. עם ריבוי ערוצי השידור, היה צורך בכמות הולכת וגדלה של אנטנות.

# data[].attributes.headline
القناة الثانية سنة 1993

# data[].attributes.subject
القناة الثانية سنة 1993

# data[].attributes.headline
الراديو المحلي سنة 1995

# data[].attributes.subject
الراديو المحلي سنة 1995

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
חוק הרשות השנייה לטלוויזיה ורדיו התש"ן - 1990 מסדיר את הקמתן של תחנות רדיו אזורי, המופעלות על ידי בעלי זיכיון פרטיים, וממומנות בדרך מסחרית (מכירת זמן פרסום) במסגרת פיקוח ציבורי. הזיכיון מוענק לארבע שנים בהליך של מכרז. המועצה רשאית להאריך את הזיכיון ללא מכרז לשלוש תקופות נוספות של ארבע שנים כל אחת, לפי שיקול דעתה, בהתאם לביצועי בעל הזיכיון.

מן ההיבט הציבורי, עמדו התחנות ברוב דרישות הרשות. מדובר בתחנות רדיו משוכללות, שלמדו לייעל את פעילותן ולהתמקצע באמצעות הפעלת מערכות ארגוניות-רדיופוניות, תוך שימת לב להיבטים מסחריים. יודגש כי התחנות, לרבות התחנות הפריפריאליות, משרתות היטב את מטרתן (אחוזי ההאזנה להן גבוהים מאלה של התחנות הארציות באזורן), פונות אל אוכלוסיות האזור ונותנות מענה לצורכיהן (חדשות אזוריות; מידע אזורי לציבור; תכניות צרכנות; תכניות שבהן ראשי רשויות באזור עונים לשאלות מאזינים; סיקור אירועי אקטואליה, בידור וספורט המתרחשים באזור).

content_sub_title

הרשות השנייה לטלוויזיה ולרדיו -איו''ש

הרשות השנייה איו"ש הוקמה מכוח צו אלוף פיקוד מרכז הקובע את סמכותה ודרכי פעולתה של רשות זו. ביום 12.2.09 הרשות השנייה איו"ש העניקה לרדיו"ש בע"מ זיכיון לשידורי רדיו באזור יהודה ושומרון. הרשות השנייה איו"ש מפקחת על שידוריו של בעל הזיכיון המשדר בתחנת הרדיו האזורי הקרויה "גלי ישראל".

# data[].attributes.attachment_link.description
חוק הרשות השנייה לטלוויזיה ורדיו התש"ן - 1990 מסדיר את הקמתן של תחנות רדיו אזורי, המופעלות על ידי בעלי זיכיון פרטיים, וממומנות בדרך מסחרית (מכירת זמן פרסום) במסגרת פיקוח ציבורי. הזיכיון מוענק לארבע שנים בהליך של מכרז. המועצה רשאית להאריך את הזיכיון ללא מכרז לשלוש תקופות נוספות של ארבע שנים כל אחת, לפי שיקול דעתה, בהתאם לביצועי בעל הזיכיון.

# data[].attributes.headline
القمر الصناعي الاول سنة 2000

# data[].attributes.subject
القمر الصناعي الاول سنة 2000

# data[].attributes.headline
القناة الاسرائيلية العاشرة سنة 2002

# data[].attributes.subject
القناة الاسرائيلية العاشرة سنة 2002

# data[].attributes.headline
جريدة اسرائيل اليوم سنة 2007

# data[].attributes.subject
جريدة اسرائيل اليوم سنة 2007