# data[].attributes.headline
ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

# data[].attributes.body
Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (1714 - 24 Αυγούστου 1779), γνωστός και ως Πατροκοσμάς, ήταν Ελληνορθόδοξος μοναχός. Το κατά κόσμον όνομά του ήταν Κώνστας, ενώ το επώνυμό του χάρις στις αναφορές των Βενετών προβλεπτών, που έχουν διασωθεί στα κρατικά αρχεία της Βενετίας, γνωρίζουμε πως ήταν Εσωχωρίτης.
Το 1961 ανακηρύχθηκε άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εορτάζεται στις 24 Αυγούστου. Η δράση του συνδέεται με τον παλιότερο θρησκευτικό ουμανισμό.[2] Γεννήθηκε στην Αιτωλία και όπως αναφέρει ο ίδιος αόριστα «Η πατρίδα μου είναι Ελλάδα από το Απόκουρον».

# data[].attributes.attachment_link.title
63) Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός 8  Σπουδές & πνευματική κατάρτιση

# data[].attributes.body
Κατά το Ορθόδοξο χριστιανικό δόγμα, νεομάρτυρας είναι ο ορθόδοξος χριστιανός που υπέστη μαρτυρικό θάνατο λόγω της θρησκευτικής πίστης του, κυρίως κατά τους χρόνους της τουρκοκρατίας έως και τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία τιμώνται ως νεομάρτυρες και χριστιανοί που μαρτύρησαν υπό το σοβιετικό καθεστώς, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής ή από ισλαμιστές κατά τον πόλεμο της Τσετσενίας ή από τρομοκρατικές επιθέσεις.[1][2]

Ο βίαιος εξισλαμισμός χριστιανών και μαζί το φαινόμενο των νεομαρτύρων εμφανίζεται κατά την περίοδο της Αραβοκρατίας και αναζωπυρώνεται από το τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα στις περιοχές όπου κατακτήθηκαν από τους Τούρκους (Σελτζούκους ή Οθωμανούς).

# data[].attributes.headline
Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

# data[].attributes.body
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης, σήμανε και το τέλος της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ψηφιακή Τάξη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

# data[].attributes.body
Το Σχίσμα του 1054 ή Σχίσμα των δύο Εκκλησιών είναι η διαίρεση και διάσπαση τηςκοινωνίας μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκησίας όταν επικεφαλής τους ήταν ο Πάπας Λέων Θ ́και ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μιχαήλ Κηρουλάριος, ύστερααπό τους αμοιβαίουςαναθεματισμούςπου εξαπολύθηκαν τον Ιούλιο του 1054. Αν καιμοιάζει να προέκυψε ξαφνικά, στην πραγματικότητα επισημοποίησε μια ήδη προϋπάρχουσα κατάσταση καθώς με το πέρασμα των χρόνων ο ανατολικός και ο δυτικός Χριστιανισμός διαμόρφωσαν διαφορετικές παραδόσεις, αν και εξελίχθηκανπαράλληλα, καθώς το χάσμα μεταξύ τους διευρυνόταν σε επίπεδο δογματικό,λειτουργικό και διοικητικό

# data[].attributes.headline
Ζ΄ΟΙΚΟΥΜ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Ζ΄ΟΙΚΟΥΜ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Το έτος 787 μ.Χ. συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, με απόφαση της Αυτοκράτειρας Ειρήνης της Αθηναίας και του υιού της Κωνσταντίνου, στην οποία προήδρευσε ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος. Η Σύνοδος αυτή ακύρωσε την εικονομαχική Σύνοδο που έγινε το 754 μ.Χ. επί Κωνσταντίνου Κοπρωνύμου, αναθεμάτισε τους αιρετικούς εικονομάχους και κατοχύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία για τις ιερές εικόνες.

# data[].attributes.headline
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ(Β΄ ΦΑΣΗ)

# data[].attributes.subject
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ(Β΄ ΦΑΣΗ)

# data[].attributes.body
Επί Λέοντος Ε΄ άρχισε με οξύτητα η δεύτερη φάση της Εικονομαχίας. Πιεζόμενος και από τον στρατό, ο αυτοκράτορας διέταξε την καθαίρεση των εικόνων και συγκάλεσε σύνοδο η οποία κατήργησε τις αποφάσεις της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου και αναγνώρισε αντ’ αυτής την σύνοδο της Ιερείας. Ο δολοφόνος και διάδοχός του, Μιχαήλ Β´, τήρησε επαμφοτερίζουσα πολιτική, δυσαρεστώντας τους πάντες και αφήνοντας το θέμα σε εκκρεμότητα. Ο γιος και διάδοχος του Μιχαήλ Θεόφιλος αναδείχθηκε σε υπέρμαχο της Εικονομαχίας και οι απαγορεύσεις των εικόνων και οι διωγμοί των μοναχών επαναλήφθηκαν.

# data[].attributes.headline
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ (Α΄ΦΑΣΗ)

# data[].attributes.subject
ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑ (Α΄ΦΑΣΗ)

# data[].attributes.body
Οι λατρευτικές υπερβολές των πιστών σχετικά με τις εικόνες, τα ιερά σκεύη και τα λείψανα των αγίων και η μεγάλη επιρροή της Εκκλησίας και ιδιαίτερα των μοναχών, οδήγησαν το 726 τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ στην έκδοση διατάγματος με το οποίο αποδοκιμαζόταν η προσκύνηση των εικόνων ως ψευδολατρείαΟ γιος και διάδοχός του Κωνσταντίνος Ε΄ υπήρξε πολύ ορμητικότερος. Εξαπέλυσε απηνή διωγμό κατά των εικόνων και των μοναχών, και συγκάλεσε την σύνοδο της Ιερείας (754), κατά την οποία καταδικάστηκαν οι θρησκευτικές απεικονίσεις. Μοναχοί και μοναχές υποχρεώθηκαν σε γάμο και πολλές μονές κρατικοποιήθηκαν. Επί της βασιλείας του γιου του Λέοντα Δ΄ η εικονομαχική πολιτική συνεχίστηκε αλλά πολύ ηπιότερα. Μετά τον πρόωρο θάνατό του η εξουσία περιήλθε στην σύζυγό του και μητέρα του γιου του Κωνσταντίνου ΣΤ΄ Ειρήνη η οποία συνεκάλεσε την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια, που αναστήλωσε τις εικόνες. Ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α´ που την ανέτρεψε, ακολούθησε ήπια εικονομαχική πολιτική αν και περιεπλάκη σε οξύτατη διαμάχη με τους άκρους εικονόφιλους.

# data[].attributes.headline
ΣΤ΄ΟΙΚΟΥΜ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
ΣΤ΄ΟΙΚΟΥΜ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι η τρίτη Σύνοδος που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Το 680/681 καταδίκασε τον μονοθελητισμό και τον μονοενεργητισμό ως αιρέσεις και καθόρισε ότι ο Ιησούς Χριστός είχε δύο θελήσεις και δύο ενέργειες, θεϊκές και ανθρώπινες.

# data[].attributes.headline
Ε΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Ε΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος συγκλήθηκε στις 5 Μαΐου μέχρι τις 21 Ιουνίου του 553 στην Κωνσταντινούπολη με τη συμμετοχή 165 επισκόπων, υπό την προεδρία του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ευτυχίου. Την συγκάλεσε ο Αυτοκράτορας Ιουστινιανός Α΄. Επαναβεβαίωσε τα ορθόδοξα δόγματα περί της Αγίας Τριάδας και του Ιησού Χριστού και καταδίκασε πλήθος μη ορθοδόξων συγγραμμάτων καθώς και ορισμένους συγγραφείς (Ευάγριο, Δίδυμο, Ωριγένη κ.α.).

# data[].attributes.headline
Δ οικουμενική σύνοδος

# data[].attributes.subject
Δ οικουμενική σύνοδος

# data[].attributes.body
Η Δ΄ Οικουμενική σύνοδος έλαβε χώρα στην Χαλκηδόνα το 451 από το αυτοκρατορικό ζεύγος Μαρκιανού και Πουλχερίας, όπου αποτέλεσε και την άρση μίας διαφωνίας, που κράτησε για μια εκατονταετία περίπου, στην απόδοση του Χριστολογικού δόγματος: η Αλεξανδρινή, μέχρι εκείνο το σημείο, μονοφυσιτική σχολή και από την άλλη η δεύτερη μεγάλη θεολογική σχολή, η Αντιοχειανή, με την δυοφυσιτική ορολογία. Ο αριθμός των μελών της υπερέβη τους 600 επισκόπους, γεγονός που την καθιστά την πολυπληθέστερη από όλες τις προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους. Στις πρώτες συνεδρίες της λειτούργησε ως ανώτερο συνοδικό δικαστήριο με κύριους κατηγορουμένους τον επίσκοπο Αλεξανδρείας Διόσκορο και άλλους πρωταγωνιστές της Ληστρικής συνόδου της Εφέσου. Με την διευθέτηση του ζητήματος αυτού, οι επόμενες συνεδρίες είχαν ως θέμα τα ζητήματα πίστεως.

# data[].attributes.headline
Γ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Γ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.headline
Β’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Β’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Η Β’ Οικουμενική Σύνοδος συνήλθε από τον Μάιο μέχρι το τέλος του Ιουλίου του 381 στην Κωνσταντινούπολη, μετά από πρόσκληση του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μεγάλου, προς επίλυση θεολογικών και διοικητικών προβλημάτων. Οι εκατόν πενήντα θεοφόροι Πατέρες, που συμμετείχαν σε αυτήν, προέρχονταν από περιοχές, οι οποίες πολιτικά υπάγονταν στη δικαιοδοσία του αυτοκράτορα που τους συγκάλεσε. Επρόκειτο δηλαδή περί Μεγάλης Συνόδου των Επισκόπων του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, η δε αναγνώρισή της ως της Β’ Οικουμενικής έγινε από την Δ’ Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στη Χαλκηδόνα το 451, η οποία και αποδέχθηκε το Σύμβολον αυτής ως ισοδύναμο και ισόκυρο με αυτό της Νικαίας.

# data[].attributes.headline
Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
Α΄ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.body
Α' Οικουμενική Σύνοδος ή Πρώτη Σύνοδος της Νίκαιας αποκαλείται η εκκλησιαστική σύνοδος, που διενεργήθηκε το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας και συγκλήθηκε από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Μέγα Κωνσταντίνο, με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο κύριος στόχος σύγκλησης της συνόδου ήταν «η καταδίκη του Αρειανισμού και η θετική διατύπωσις της ορθοδόξου δογματικής διδασκαλίας περί του δευτέρου προσώπου της Αγίας Τριάδος».

# data[].attributes.headline
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

# data[].attributes.subject
ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

# data[].attributes.body
Η οικουμενική σύνοδος είναι μία σύνοδος εκκλησιαστικών αξιωματούχων και θεολογικών εμπειρογνωμόνων που συνέρχονται για να συζητήσουν και να επιλύσουν ζητήματα εκκλησιαστικού δόγματος και πρακτικής, στην οποία αυτοί που έχουν δικαίωμα ψήφου συγκαλούνται απ' όλο τον κόσμο (οικουμένη) και εξασφαλίζουν την έγκριση ολόκληρης της Εκκλησίας. Στο χαρακτηρισμό της δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν το μέγεθος του αριθμού των συμμετεχόντων επισκόπων, λόγω του ότι αυτός μπορεί να ποικίλλει σε κάθε σύνοδο, ούτε η αντιπροσωπευτικότητα την οποία έχει έναντι των κατά τόπους εκκλησιών. Μέτρο για την ανάδειξη μιας Συνόδου ως Οικουμενικής είναι η επακόλουθη αποδοχή των αποφάσεών της και η παγκόσμια αναγνώριση της οικουμενικότητάς της. Όλες οι οικουμενικές σύνοδοι έλαβαν χώρα από τον 4ο ως τον 8ο αιώνα.

# data[].attributes.headline
ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

# data[].attributes.subject
ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ

# data[].attributes.body
Με την ονομασία Τρεις Ιεράρχες αναφέρονται τρεις άγιοι και Θεολόγοι της Ορθόδοξης Χριστιανικής
Θρησκείας, προστάτες των γραμμάτων και των μαθητών, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο Βασίλειος ο
Μέγας και ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός ή Θεολόγος.
H εορτή των Τριών Ιεραρχών καθιερώθηκε στα μέσα του 11ου αιώνα και στα χρόνια του Κωνσταντίνου
Θ' Μονομάχου ή του Αλέξιου Α ́Κομνηνού από τον Μητροπολίτη Ευχαΐτων Ιωάννη Μαυρόποδα ο οποίος
συνέθεσε τμήμα της Ακολουθίας για τους Τρεις Αγίους της Εκκλησίας.
Οι Τρεις Άγιοι εμφανίζονται μαζί το 1066 στο Ψαλτήριο Θεοδώρου και σε όλη τη διάρκεια του 11ου αιώνα
όλο και πιο συχνά σε εικονογραφημένα χειρόγραφα.
Η μνήμη των Τριών Ιεραρχών έρχεται να συμβολίσει μεταφορικά την Αγία Τριάδα και τον ρόλο των
Τριών Πατέρων στη διαμόρφωση του τριαδικού δόγματος και να υποδηλώσει τα όρια προσέγγισης του
ελληνικού φιλοσοφικού στοχασμού.

# data[].attributes.body
Με τον όρο μοναχισμός στον Χριστιανισμό εννοείται το θρησκευτικό κίνημα των λαϊκών -κυρίως- που με βάση το κήρυγμα του Ιησού και την αποστολική γραμματεία αναζητούν την πνευματική τελειότητα (θέωση) μέσω της αναχώρησης από τα αστικά κέντρα και της καταφυγής σε ερημικούς τόπους. Η αρχή του ανάγεται στην περίοδο των διωγμών ενάντια των Χριστιανών και την ανάγκη ασφάλειας των μελών της Εκκλησίας μέσω της απόσυρσης σε απομονωμένες περιοχές, εκεί υποβοηθούμενοι από τις κλιματολογικές συνθήκες επιδίδονταν στην άσκηση. Ο μοναχισμός έλαβε διαστάσεις τον 4ο αιώνα, παρουσιαζόμενος ως κίνημα διαμαρτυρίας προς την εκκοσμίκευση, η οποία παρατηρήθηκε μετά την αναγνώριση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας. Τον γενικό όρο μοναχισμός ακολουθούν δύο διακριτές εκφάνσεις του, ο αναχωρητικός μοναχισμός και ο κοινοβιακός μοναχισμός.

# data[].attributes.headline
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.subject
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ και ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ

# data[].attributes.body
Την περίοδο αυτή ο Ελληνισμός ήταν ένας τρόπος ζωής, μια ιδέα πολιτισμού, ο οποίος στην πορεία άρχισε να αποκτά μια καθαρά εθνική, φυλετική και γεωγραφική έννοια. Από την άλλη πλευρά, ο Χριστιανισμός κινείται μακριά από τον εθνοφυλετισμό, υπερβαίνοντας τις όποιες διακρίσεις. Ο Απόστολος Παύλος άλλωστε είχε πεί και το περίφημο «ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ».

# data[].attributes.headline
ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

# data[].attributes.subject
ΔΙΑΤΑΓΜΑ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

# data[].attributes.body
Διάταγμα των Μεδιολάνων (αλλιώς και διάταγμα του Μιλάνου, καθώς τα Μεδιόλανα είναι το - από τα λατινικά εξελληνισμένο - όνομα του σημερινού Μιλάνου της Ιταλίας) ονομάζεται το διάταγμα της θέσπισης της ανεξιθρησκείας στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με το οποίο ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Αύγουστος Λικίνιος σταμάτησαν τους διωγμούς των χριστιανών το 313 μ.Χ. Με το διάταγμα νομιμοποιήθηκε η χριστιανική Εκκλησία ως «επιτρεπόμενη θρησκεία» (βλ.Religio licita), οι οπαδοί της οποίας έπρεπε να προσεύχονται στον δικό τους θεό για την ευτυχία του κράτους

# data[].attributes.body
Οι Κατακόμβες ήταν υπόγεια νεκροταφεία και οστεοθήκες των Χριστιανών και γενικά κάθε βαθύς και σκοτεινός υπόγειος χώρος. (συμπλέγματα διαδρόμων και κεντρικών θαλάμων στα τοιχώματα των οποίων ανοίγονται τάφοι)

# data[].attributes.body
Μάρτυρες: πρόσωπα που υπέφεραν εξαιτίας της θρησκευτικής τους πίστεως.

Τους σκέπαζαν με δέρματα ζώων και τους έριχναν να τους κατασπαράξουν τα σκυλιά, ή τους κάρφωναν σε σταυρούς, ή τους έκαιγαν για να χρησιμεύσουν ως φωτισμός τη νύχτα.

Η Αγία Αικατερίνη η Μεγαλομάρτυρας  κατά την Ορθοδοξία, έγινε αγία επειδή έμεινε ακλόνητη στα πιστεύω της παρά τις πιέσεις και τα βασανιστήρια που υπέστη, αφού τελικά αποκεφαλίστηκε.

# data[].attributes.body
Οι διώξεις κατά Χριστιανών: σύλληψη και εκτέλεση ανθρώπων που θεωρούνταν απ’ τους Ρωμαίους, συνωμότες, ασεβείς, άθεοι,

Οι πρώτοι χριστιανοί διώκονταν από τους Ρωμαίους που Θέλουν να σταματήσουν τη διάδοση του Χριστιανισμού.
Σταμάτησαν το 313 μ.Χ. με το διάταγμα των Μεδιολάνων

# data[].attributes.headline
ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ ΑΠ ΠΑΥΛΟΥ

# data[].attributes.subject
ΠΕΡΙΟΔΕΙΕΣ ΑΠ ΠΑΥΛΟΥ

# data[].attributes.body
Στη διάρκεια των περιοδειών του ο Απόστολος Παύλος:

διέσχισε χιλιάδες χιλιόμετρα, διδάσκοντας σε όλες τις σπουδαίες πόλεις της Μικράς Ασίας και της Ελλάδας

έγραψε επιστολές προς τις κοινότητες που ίδρυσε

χρησιμοποίησε κάθε μέσον της εποχής και συχνά κινδύνεψε

είχε μαζί του πολλούς αφοσιωμένους συνεργάτες (Μάρκο, Βαρνάβα, Λουκά, Σίλα,Τιμόθεο)

εργαζόταν όποτε του δινόταν η ευκαιρία

κατηγορήθηκε, δικάστηκε, φυλακίστηκε

καταδικάστηκε σε θάνατο και αποκεφαλίστηκε στη Ρώμη μεταξύ 66 και 68 μ.Χ.

# data[].attributes.headline
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ

# data[].attributes.headline
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ

# data[].attributes.body
Ο Απόστολος Παύλος, γνωστός στον δυτικό κόσμο και ως Άγιος Παύλος γεννηθείς ως Σαούλ (Σαύλος, βλ. Πράξ. 7:58, 8:3 κ.ά.), (Ταρσός, Κιλικία αρχές 1ου αι. (5-15 μ.Χ.) – Ρώμη 66-68 μ.Χ.), ήταν Απόστολος και συγγραφέας των μισών περίπου βιβλίων της Καινής Διαθήκης. Ήταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της πρώιμης εποχής του Χριστιανισμού, υποστηρικτής της παγκοσμιότητας της Διδασκαλίας Του Ιησού. Για τον λόγο αυτό, έλαβε το όνομα « ̓Απόστολος τῶν ἐθνῶν»..
Το μίσος του Παύλου εναντίον των ομοεθνών του χριστιανών πήγαζε, αφ' ενός μεν από τον μέχρι φανατισμού ζήλο του υπέρ της ιουδαϊκής θρησκείας (Φιλιπ. 3:5-6, Πράξ. 26:4 εξ., Γαλ. 1:13 εξ.) αφ' ετέρου δε από την αγάπη του προς το ιουδαϊκό έθνος, το οποίο είχε επιλεγεί από τον Θεό να επιτέλεσει σπουδαίο έργο στην ιστορία της Θείας Οικονομίας (Ρωμ. 9-11).
Εγινε Χριστιανός όχι από την πειθώ κάποιου Αποστόλου ή κήρυκα της νέας πίστης, αλλ' απ' ευθείας, από τον ίδιο τον Χριστό ο οποίος τον κάλεσε στο ευαγγελικό έργο και στο αποστολικό αξίωμα.

# data[].attributes.headline
ΠΡΩΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

# data[].attributes.subject
ΠΡΩΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

# data[].attributes.body
Αμέσως  μετά την Πεντηκοστή δημιουργήθηκε η Εκκλησία στα
Ιεροσόλυμα, η οποία έγινε το πρότυπο μιας κοινωνίας που στηριζόταν στην αγάπη μεταξύ των μελών της. Η αγάπη αυτή και ο τρόπος ζωής τους
έδειξε ότι η πίστη στο Χριστό μπορούσε να αλλάξει την κοινωνία και τους ανθρώπους. Διαβάζουμε στις πράξεις, «όλοι όσοι πίστεψαν είχαν μια
καρδιά και μια ψυχή. Κανείς δεν θεωρούσε ότι κάτι από τα υπάρχοντα του ήταν δικό του, αλλά όλα ήταν κοινά». Την κοινότητα των Ιεροσολύμων
την ανέθεσαν στον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο. Στα μέλη της κοινότητας υπήρχε ισότητα και αλληλεγγύη, δεν υπήρχαν
πλούσιοι και φτωχοί. Αυτοί που είχαν περιουσίες τις πουλούσαν και πρόσφεραν τα χρήματα στους Αποστόλους, για να τα διαχειριστούν και να
καλύψουν τις ανάγκες των ανθρώπων που ήταν άποροι. «Όλοι οι πιστοί ζούσαν σε ένα τόπο και είχαν τα πάντα κοινά, πουλούσαν ακόμα τα κτήματα και τα υπάρχοντα τους και μοίραζαν τα χρήματα σε όλους,
ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός». Κάθε μέρα μαζεύονταν στον ναό
των Ιεροσολύμων, για να ακούσουν το κήρυγμα των Αποστόλων και για
να προσευχηθούν. Τα βράδια συγκεντρώνονταν σε σπίτια, τελούσαν την θεία ευχαριστία και έτρωγαν με απλότητα το δείπνο τους (αγάπες). Σε
αυτή την κοινωνία εισήρθαν πολλά νέα μέλη οδηγούμενα από τη χάρη του θεού αλλά και από την αγάπη και την κοινοχρησία. Όλο αυτό είχε ως
αποτέλεσμα την εξάπλωση του χριστιανισμού.

# data[].attributes.headline
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

# data[].attributes.subject
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ

# data[].attributes.body
Η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος
Ο Απόστολος Πέτρος κηρύσσει για τον ερχομό του Αγίου Πνεύματος