# data[].attributes.body
Je ziet hier onder een plaatje van oefening, die vaak bij trainingen wordt gebruikt om vertrouwen te creëren, die gaat zo: iemand laadt zich achterovervallen en andere moet hem opvangen. Waardoor de persoon die valt erop moet vertrouwen dat zij of hij wordt gevangen. En dit boek draait om vertrouwen: Als max sabine(en Ja ik schrijf geen hoofdletter) terugvind, dan moet Max erop vertrouwen dat ze niet weer weg gaat. Wat uiteindelijk op een niet onopgemerkte manier gebeurt. Waardoor de hoofdpersonen ook verander in hun gedrag en ander soort relatie tussen elkaar krijgen. Dus hoeveelheid vertrouwen schommel steeds van bijna niks tot veel en weer andere som. Dit blijkt ook  ook uit het verleden van de vader, waar het boek mee begint.

# data[].attributes.attachment_link.title
het boek de dochter van bjorn Marinussen

# data[].attributes.body
Perspectief

(B) wie vertelt dit verhaal?

Het wordt vanuit Max verteld, maar hij gebruikt zijn “eigen” uitgesproken woorden. Waardoor het soms lijkt of er alwetende verteller aanwezig is, dat niet zo is. Sommige citaten in het boek, de lange citaten van een halve boekpagina vooral, worden soms door andere personages verteld.

(F) was dit wel handig keus van de schrijver?

Ja, want zo krijgt het verhaal meer diepgang en kunnen lezers de emoties van personages beter begrijpen. Daarnaast wordt het verhaal er minder eentonig, hierdoor haken mensen minder gauw af.

(D) Is de verteller (on) betrouwbaar?

Hij is onbetrouwbaar, want hij spreek uit het zichzelf in het verhaal als hoofdpersoon. Hij overdrijft wel sommige stukken. Zoals het moment dat hij erachter komt dat Sabine weg is. Doet hij net of de aarde in elkaar zakt, terwijl het een beetje liefdesverdriet is. En dat hij daarna haar zwart gaat maken (in zijn hoofd). Hij weet echt niet eens waarom zei het deed. Dus je komt pas aan het einde van het verhaal te weten wat reden was voor Sabines verdwijning. Het hele boek zie maar van een kant, vanuit een persoon die naar zijn levensverhaal kijkt.

Personages

(A) Wie zijn de hoofdpersonen?

Er zijn 2 hoofdpersonen in het begin Max en Sabine, later kom er een Sam bij, die connecties met Sabine heeft. En begin tot midden in het boek komt de vader van Max op de voorgrond te staan. En heeft het boek ook ander situatie als het hoofdprobleem. Vader van max heet Simon.

(C) Wie zijn de bijpersonen? Wat is hun rol: tegenstander of helper?

De moeder van max, haar dochter liz. Dan de moeder van Sabine. Anna de vrouw van Sam. Voorstander: moeder dn vader van Max en Sam. Tegenstanders: die zijn er niet echt, want ze werken hoofdpersoon niet tegen om zijn doel te halen, zijn doel is Sabine, maar helpen verder ook niet. Ze dienen als opvulling voor het verhaal.

(G) Reageren de personages voorspelbaar of juist helemaal niet?

Ja en nee, bij de meeste situaties zoals dat de vrouw van Sam in ziekenhuis ligt, is Sam erg verdrietig. Dit is ook wat je verwacht. Maar als je kijkt naar Sabine, die gedraagt zich ook logisch. Zoals dat je schikt als je een van je oude vriendjes naar ongeveer 20 jaar ziet. Maar als ze vanuit iemand ogen en dat Sabine zelf ook zegt. Dat ze stapelgek is op Max. Vervolgens is paar dagen laten is ze verdwenen. Dat is niet verwachte reactie in eerste instantie.  Tot dat je weet wat erachter zit. Dus voor lezer geeft het boek soms rare reactie van personages aan. Terwijl het logische reacties zijn (als je de achtergrond weet)

# data[].attributes.body
Het is ingewikkelde verhaallijn, want loop niet chronologisch, waardoor je steeds uit het lopende verhaal wordt gehaald, en in flashback. Daardoor moest je weer terugdenken aan: “waar was ik gebleven”. Het voordeel hierbij was wel dat je bij boek bleef en dat je in verhaal bleef zitten. Zoals uit dit stukje blijkt:

‘Nee, ik denk het niet …Naar Nederland ga ik niet.’

Ze klonk zo absoluut dat ik me meteen ergerde.

Maar ik vroeg niets. Ik wilde geen scènes meer.

83

Veel had ik van tevoren niet over Los Angeles nagedacht, als

stad, maar ik had niet verwacht dat ik al na ongeveer een

week zo gewend zijn…….

Je moet wel bij dit boek tegen hoofdgedachtes kunnen, daar horen dus lange gedachtes en zelfreflecties bij. Dat is ook een van dingen die boek complex maken, te gelijk het lezen van het boek leuk en fijn maakt. Want in dit boek is het, in tegenstelling tot ander boeken, dat de schrijver makkelijk woorden gebruikt. Het gevolg hiervan is dat het verhaal simpeler wordt.

Tevens gebruikt de schrijver woorden als loonies, die het verhaal meer nadruk geeft. hierdoor wordt het verhaal meer menselijker en levendiger voor mij. Daarnaast gebruikt zij veel uitgesproken emoties, deze factoren maken er een echt lijkend verhaal van. Zoals bij deze uitspraak over zijn vader:

Bij de meeste tegenslagen leek het alsof er bij hem een scherm wegschoof, dan schreeuwde hij bittere, redeloze verwensingen, als een vreemde.

of dit fragment:

Nora schaterde. Sabine glimlachte, ik ook.

Dit was de soort verhalen dat ik kende zonder de ooit

gehoord te hebben.

‘Heb jij altijd al gefotografeerd?’ Vroeg ik ineens.

Sabine keek me geschrokken aan, nu het over haar ging.

Ook worden echte plaatsnamen als Los Angeles. Ik vind dit altijd extra sfeer aan boek geven. Ten tweede laat het boek zien hoe makkelijk mensen bepaalde behoeftes weg kunnen stoppen of ze vervangen voor andere behoeftes/emoties. Zoals dat je dat Max met een collega naar bed gaat. Wat ik leuk vind om te lezen, dan mensen makkelijker wezens zijn ze zelf denken.

Als laatste heeft het verhaal veel thema’s, die bij elke paragraaf terug komen. Daardoor elkaar overkoepelen. Er heerst dus onder thema’s veel samenhang. Wat als gevolg heeft dat verhaal spannend wordt. En ik heb dit verhaal voor de tweede keer door gelezen binnen twee en halve maand, en de spanning  blijft behouden ook weet je het verhaal. Geeft wel aan dat de spanning op koter termijn, een week tot 3 weken ongeveer, niet meer (volledige) voelbaar is. Uit deze handeling blijkt hoe de schrijver spanning aangeeft:

‘Bel me op dit nummer, en voor tienen,’ fluisterde ze. Ze

liet haar vuisten zakken en duwde vervolgens iets in mijn

handpalm (de kinderlijke ongerichtheid van al die bewe-

gingen).

‘ ik ko-hom!’ riep ze naar Sam.

Ik voelde een papiertje in de palm van mijn hand.

Vooral de eerste zin geeft in het verhaal een vraag opwekkende gedachte. Waarom wilt ze dit zo doen? Waarom op die tijd?

# data[].attributes.body
Het boek is roman, dus is het hoofdthema liefde. In dit geval tussen jong stel, in begin

Van het verhaal, dat niet getrouwd is. Waarvan de mannelijke hoofdpersoon, genaamd Max Lipschitz. Hij studeert literatuurwetenschappen. Zijn vriendin Sabine en werken bij het Anne frank huis. Later ging ze fotografie-studie doen. Ze hebben allebei een joodse achtergrond, wat in dit boek een belangrijke rol speelt. Verder laat het boek zien hoe hoogtepunten en dieptepunten in relatie er uit zien. Tevens op rooskleurige dag want op een dag is Sabine weg om mysterieuze redenen. En op briefje staat:

Ik moet een tijd alleen zijn, goed nadenken, verweg.

Ik hoop dat je het ooit zal accepteren.

Hopp niet, zoek niet. Het kan niet. Ik wil het niet.

Dag lieve max, ik huil wel.

Heb een goed leven,

Sabine

Waarover moet ze nadenken? Wat doet max? Het boek de Dochter van Jessica Durlacher bevat dus veel geheimen, doordat het boek ook veel verwijzingen bevat naar WO 2. Daarnaast laat het boek ook zien hoe kwetsbaar de mens is, als je hem plaats in deze grote en een worden wereld.