# data[].attributes.body
Wystawa Ilony Primus-Ziarnowskiej

# data[].attributes.attachment_link.title
Spotkania w nowej U/Ważnej rzeczywistości - wirtualna wystawa malarstwa Ilony Primus-Ziarnowskiej

# data[].attributes.body
Malarstwo Karoliny Grochowiak

# data[].attributes.attachment_link.title
Karolina Grochowiak  - Wystawa malarstwa

# data[].attributes.body
Galeria plakatu filmowego ze zbiorów kolekcji autorskiej Piotra Kotowskiego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Emocje zamknięte w plakacie - wystawa Polskiej Szkoły Plakatu w Chatce Żaka

# data[].attributes.body
Wystawa plakatu filmowego Andrzeja Pągowskiego

# data[].attributes.attachment_link.title
Wystawa plakatu filmowego Andrzeja Pągowskiego

# data[].attributes.body
Zapraszam Was do wirtualnych odwiedzin wyjątkowych wystaw plakatu i malarstwa

# data[].attributes.body
„Plakaty” Karoliny Podoskiej ilustrują ostatnie wydarzenia w kulturze i tematy współczesne. „Malarstwo” Anny Warenik-Gabbiani nawiązuje do doskonałości natury, subtelnego piękna kwiatów i roślin.

# data[].attributes.attachment_link.title
GALERIA SZTUKI - DWOREK SIERAKOWSKICH w Sopocie

# data[].attributes.body
/oprac. Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.body
Dlaczego ten Teatr jest taki wielki? Na czym polega jego wyjątkowość? Na te pytania odpowie Karolina Łukaszewicz, przewodniczka po Teatrze Wielkim Operze Narodowej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Użytkowniku,

Wygląda na to, że używasz dodatku do swojej przeglądarki, który blokuje reklamy.
Aby móc oglądać materiał prosimy o jego wyłączenie.
Dziękujemy! Redakcja TVP VOD

WYŁĄCZ BLOKADĘ

Dlaczego ten Teatr jest taki wielki? Na czym polega jego wyjątkowość? Czym różni się od...

Moja lista Usuń z mojej listy

Dlaczego ten Teatr jest taki wielki? Na czym polega jego wyjątkowość? Czym różni się od... ROZWIŃ

Dlaczego ten Teatr jest taki wielki? Na czym polega jego wyjątkowość? Czym różni się od innych teatrów i dlaczego warto go odwiedzić? Na te pytania odpowie Karolina Łukaszewicz, przewodniczka po Teatrze Wielkim Operze Narodowej. ZWIŃ

Moja lista Usuń z mojej listy

Moja lista Usuń z mojej listy

# data[].attributes.attachment_link.title
Zaczarowany świat... - Teatr Wielki - Opera Narodowa, odc. 1

# data[].attributes.attachment_link.description
Wygląda na to, że używasz dodatku do swojej przeglądarki, który blokuje reklamy. Aby móc oglądać materiał prosimy o jego wyłączenie. Dziękujemy! Redakcja TVP VOD WYŁĄCZ BLOKADĘ Dlaczego ten Teatr jest taki wielki? Na czym polega jego wyjątkowość? Czym różni się od... Moja lista Usuń z mojej listy Dlaczego ten Teatr jest taki wielki?

# data[].attributes.body
Wybierz się na wyjątkowy koncert:

# data[].attributes.attachment_link.title
#moniuszko201 | Recital Olgi Pasiecznik i Ewy Pobłockiej

# data[].attributes.body
Teatr Wielki został wzniesiony w latach 1825-1833 według projektu Antonia Corazziego. Był potem kilkakrotnie przebudowywany. Podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku został zbombardowany i niemal całkowicie zniszczony. W latach 1945-1965 zespół teatru działał na innych scenach, a gmach Teatru został odbudowany z gruzów i rozbudowany. Uroczyste otwarcie ogromnego i nowoczesnego Teatru Wielkiego odbyło się 19 listopada 1965 roku.

# data[].attributes.attachment_link.description
Teatr Wielki został wzniesiony w latach 1825-1833 według projektu Antonia Corazziego. Był potem kilkakrotnie przebudowywany. Podczas oblężenia Warszawy w 1939 roku został zbombardowany i niemal całkowicie zniszczony. W latach 1945-1965 zespół teatru działał na innych scenach, a gmach Teatru został odbudowany z gruzów i rozbudowany.

# data[].attributes.body
Odwiedź jedną z wielu wystaw w 3D:

# data[].attributes.body
Zobacz proces przygotowań do spektaklu w wybranych pracowniach Teatru Wielkiego – Opery Narodowej m.in: krawieckiej, szewskiej, charakteryzatorskiej a także pracę solistów, chóru, tancerzy i pracowników sceny w kulisach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jeden dzień z życia Teatru Wielkiego - Opery Narodowej

# data[].attributes.body
Wybierz się na wirtualny spacer po Operze Narodowej Teatrze Wielkim

# data[].attributes.attachment_link.title
Wirtualny spacer - Opera Narodowa Teatr Wielki

# data[].attributes.headline
Wirtualny spacer po Operze Narodowej Teatrze Wielkim

# data[].attributes.subject
Wirtualny spacer po Operze Narodowej Teatrze Wielkim

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.body
Centrum Sztuki w Oławie zaprasza na baśń baletową „CESARSKI SŁOWIK” na motywach bajki H.CH. Andersena o małym słowiku, który uratował cesarza Chin.
Przedstawienie zostało zarejestrowane w styczniu 2018 roku w Centrum Sztuki Impart

# data[].attributes.body
Przedstawienie Olega Vinogradova „Jezioro łabędzie” wystawiono w Teatrze im. Kirowa w Leningradzie w grudniu 1990 roku. W rolach głównych grają Julia Makhalina i Igor Zelensky.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tchaikovsky: Swan Lake - The Kirov Ballet

# data[].attributes.body
Najsłynniejszy melodramat na świecie, opowieść o miłości pomiędzy potomkami zwaśnionych rodów Montekich i Capuletów.
Czysta i spójna choreografia Krzysztofa Pastora w szlachetnej scenografii Tatyany van Walsum. Muzyka: Siergiej Prokofiew.

# data[].attributes.attachment_link.title
ROMEO AND JULIET Prokofiev – Polish National Ballet

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

Chciałam przedstawić Wam  informacje o rozmaitych propozycjach związanych z tańcem i pochodzących z legalnych źródeł.
Zapraszam :)

# data[].attributes.body
Spektakl taneczny o życiu Królowej Jadwigi który jest nie tylko przedstawieniem faktów z jej życia, ale także ukazaniem jej przeżyć wewnętrznych – ukazania jej jako wzoru kobiety, mającej władzę króla, a jednocześnie pokornie służącą innym poprzez dobroć i miłość. Spektakl opiera się na technice tańca współczesnego, klasycznego, a także tańców dworskich

# data[].attributes.attachment_link.title
Spektakl „Jadwiga - klejnot Wawelu”  Teatr Tańca Lilia

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Natalia Morga

Chciałabym zachęcić Was do obejrzenia filmu pt. "Polina"
O czym jest film Polina?
Produkcja opowiada o losach młodej dziewczyny, która już w młodości marzy o zostaniu baletnicą. Ciężko trenuje i w wieku 18 lat debiutuje na deskach Teatru Bolszoj.
Film Polina powstał na podstawie powieści graficznej Polina autorstwa Bastiena Vivesa.

Oto zwiastun filmu

# data[].attributes.attachment_link.title
Polina - Official U.S. Trailer - Oscilloscope Laboratories

# data[].attributes.body
Ciekawym miejscem wartym uwagi jest
Radiostacja Gliwice. To kompleks zabudowań, który powstał w 1935 r. Składa się z wieży antenowej, budynku nadajnika (obecnie oddział Muzeum w Gliwicach) oraz dwóch pozostałych budynków. Wieża antenowa licząca niespełna 111m, to obecnie najwyższa drewniana konstrukcja w Europie. Zbudowana została z belek z modrzewia syberyjskiego, połączonych ze sobą mosiężnymi śrubami. W budynku nadajniki zachowała się oryginalna aparatura radiowa, w tym nadajnik o mocy 8kW. Teren wokół wieży to przestrzeń rekreacyjna i miejsce wydarzeń plenerowych. Obok znajduje się Park sensoryczny, gdzie można poznać zjawisko fali dźwiękowej.
Źródło: zabytkitechniki.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Radiostacja Gliwice jest Pomnikiem Historii

# data[].attributes.headline
Muzeum w Gliwicach - Radiostacja Gliwice

# data[].attributes.subject
Muzeum w Gliwicach - Radiostacja Gliwice

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Dagmara Makowska

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Dagmara Makowska

# data[].attributes.body
Chciałabym Wam zaprezentować ciekawe miejsce jakim jest Muzeum Ognia w Żorach. Inspiracją do powstania tego miejsca był tragiczny pożar, który wybuchł w Żorach 11 maja 1702 roku i zniszczył znaczną część miasta. Na pamiątkę tego wydarzenia do dziś w mieście odbywa się unikatowe w skali światowej Święto Ogniowe. Muzeum Ognia to niezwykle nowoczesny obiekt o niespotykanych kształtach, łączący w sobie funkcje edukacyjne i rozrywkowe. Ekspozycja tego unikatowego w skali światowej centrum nauki wprowadza gości w tajniki zagadnień związanych z ogniem i energią - rozpoczynając od prehistorii, a kończąc na czasach współczesnych oraz wybiegając w przyszłość. Muzeum Ognia poprzez interaktywną formę ekspozycji jest miejscem, które zachęca do zabawy zarówno młodszych, jak i starszych gości. Jednocześnie każdy z odwiedzających wychodzi bogatszy nie tylko o nowe doświadczenia, ale też wiedzę, ujętą w formę ciekawostek.
Źródło: MiastoZory

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum Ognia w Żorach - film promocyjny 2020 r.

# data[].attributes.body
źródło:
zamek-pszczyna.pl, polskapogodzinach.pl ,  youtube.pl

# data[].attributes.body
Zabytkowy park posiada powierzchnię 156 ha. Dzięki temu, że posiada stawy z wysepkami, kanały i strumyki, a także bogatą roślinność, jest jednym z najpiękniejszych parków krajobrazowych Śląska.

# data[].attributes.attachment_link.title
[4K] Pszczyna - Park Zamkowy (the Castle Park), Polska (Poland) (videoturysta.eu)

# data[].attributes.body
Skąd w ogóle w Pszczynie wzięły się żubry? Żubry były prezentem od cara Aleksandra II w zamian za 20 pszczyńskich jeleni. Pszczyńska hodowla odegrała bardzo ważną  rolę- gdy aby ratować dziką populację żubrów, posłużono się właśnie materiałem genetycznym z Pszczyny.

# data[].attributes.attachment_link.title
Pokazowa Zagroda Żubrów, Pszczyna, Polska

# data[].attributes.body
Więcej ciekawych informacji na temat księżnej Daisy znajdziecie tutaj:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Była radosną, charyzmatyczną, młodą Angielką, urodziwą i bogatą księżną, małżonką jednego z najbogatszych dziedziców w ówczesnej Europie, czarującą panią na zamku Książ, który pod jej rządami stał się miejscem spotkań europejskich władców i najwyższej arystokracji. Nie doznając szczęścia w małżeństwie, całą swą energię i talenty skierowała ku celom humanitarnym, stając się jedną z pierwszych reformatorek społecznych na Dolnym Śląsku. W najbliższą niedzielę (28 czerwca) przypada 147. rocznica jej urodzin, a dzień później 77. rocznica śmierci w Wałbrzychu. Oto historia księżnej Daisy von Pless.

„W pretensjonalnym świecie była najmniej snobistyczną osobą, jaką kiedykolwiek znałem; w okrutnej rzeczywistości jaśniała radością i uprzejmością. Miała na świecie tylko jednego wroga - samotność, która ją w końcu pokonała" - tak o księżnej Daisy, która zmarła dzień po swoich 70. urodzinach, 29 czerwca 1943 roku w Wałbrzychu, pisał angielski dyplomata i pisarz Harold Nicolson. Opinię tę przedstawił na łamach „The Spectatora" z 22 lipca 1943 r., kiedy na Wyspy Brytyjskie dotarła już informacja o samotnej śmierci królowej europejskich salonów z przełomu XIX i XX w.

Legendarna Daisy von Pless przyszła na świat jako Mary Therese Olivia Cornwallis-West 28 czerwca 1873 r. na zamku Ruthin (hrabstwo Denbighshire) w północnej Walii. Jej ojcem był pułkownik William Cornwallis-West (1835-1917), zasłużony w angielskich wojnach kolonialnych, a matką Mary Adelaide Virginia Thomasina Eupatoria de domo Fitz-Patrick (1854-1920), zdrobniale zwana Patsy, wywodząca swoją genealogie od starożytnych, irlandzkich królów Tary . Także ze strony ojca Daisy miała doskonałe koneksje rodzinne. Wśród jej przodków byli m.in. królowie Anglii z średniowiecznej dynastii Plantagenetów, a dzięki małżeństwu młodszego brata, skoligacona była z Winstonem Churchillem, którego w swoich pamiętnikach opisała z resztą jako głośnego bufona. Młodszy brat Daisy, George, poślubił o 20 lat starszą od siebie matkę Churchilla i był rówieśnikiem swojego słynnego pasierba. Mimo wspaniałej genologii i przyjaźni samego domu panującego, była to rodzina niezamożna. Posiadali dwie niewielkie posiadłości, rodowy zamek Ruthin i urokliwy, nadmorski pałacyk Newlands Manor w Hampshire. Przyszła księżna von Pless nie otrzymała formalnego wykształcenia, zawsze jednak przejawiała ambicje intelektualne i artystyczne. Umiejętność obycia towarzyskiego, odpowiednie zachowanie się na salonach, zdolność eleganckiej konwersacji, a także język francuski i robótki ręczne były tym, czego nauczono jej w domu rodzinnym pod okiem guwernantek. Daisy już we wczesnej młodości zachwycała pięknym głosem i dużą muzykalnością. Jej umiejętności wokalne rozwijał osiadły w Paryżu Polak Jan Mieczysław Reszke, jeden z najwybitniejszych tenorów tamtych czasów.

Małżeństwo i wyjazd na Dolny Śląsk

Podczas jednego z balów, otwierających londyński sezon 1891 roku, 17-letnia Daisy Cornwallis-West poznała sekretarza ambasady niemieckiej w Londynie Jana Henryka XV księcia von Pless (Pszczyńskiego), hrabiego von Hochberga i barona na Książu (1861-1938). Oświadczył się jej na balu maskowym w Holland House. Przedsiębiorcza matka Daisy zrobiła wszystko, by doprowadzić do szybkiego i bardzo korzystnego dla niej samej - w świetle rocznych apanaży dla teściów w wysokości dwóch tysięcy funtów - małżeństwa. Zaręczyny ogłoszone zostały już 7 sierpnia, a zaślubiony miały zostać sfinansowane przez pana młodego - dopiero po latach księżna von Pless wyznała w swoich wspomnieniach: „Nie wiedziałam wtedy, że właśnie zostałam kupiona".

Jeszcze tego samego roku została jego żoną, a ślub odbył się 8 grudnia w kościele św. Małgorzaty na terenie Opactwa Westminsterskiego. Królowa Wiktoria udzieliła młodym swojego błogosławieństwa, a wśród świadków był m.in. książę Walii, przyszły król Edward VII. Niezwykle bogaty mąż, syn i dziedzic potentata węglowego, obiecał Daisy wszystko, co można kupić za pieniądze. W podróż poślubną młoda para udała się do Paryża, gdzie Jan Henryk zakupił dla żony legendarny, siedmiometrowy sznur pereł. Po przedłużonym miesiącu miodowym, który zawiódł młodych aż do Egiptu, książę z małżonką przyjechali do Pszczyny, która nie spodobała się Daisy. Na jej szczęście zdecydowano, że młoda para zamieszka na stałe w rodowym zamku Hochbergów, czyli Książu, który Daisy prawdziwie ukochała.

Książ i jego okolice wiele zawdzięczały księżnej Daisy, która po raz pierwszy pojawiła się na zamku 5 lipca 1892 roku. Nowożeńcy byli serdecznie witani przez tłumy mieszkańców, zgromadzone na trasie przejazdu od dworca kolejowego w Świebodzicach do książęcej rezydencji. Młoda para otrzymała w prezencie od pracowników dóbr Książ, oprawiony w aksamit uroczysty adres, zawierający dedykację, wiersz i akwarele, przedstawiające widok ksiąskiego wąwozu i obu zamków.

Z małżeństwa przyszło na świat czworo dzieci. Pierwsza, bezimienna córeczka żyła jedynie dwa tygodnie, urodziła się i zmarła w 1893 roku. Dziedzic książęcego tytułu Jan Henryk XVII zwany w rodzinie Hanselem, przyszły 4. książę von Pless (1900 Berlin-1984) kazał na siebie czekać aż siedem długich lat. Dwaj młodsi synowie księstwa urodzili się w odstępie pięciu kolejnych lat. Byli to Aleksander , znany jako Lexel, przez cztery miesiące, po śmierci starszego barta 5. książę von Pless (1905-1984) oraz najmłodszy, od dziecka cierpiący na choroby serca Bolko Konrad Friedrich, hrabia von Hochberg (1910-1936).

Jak pisze biografka księżnej Barbara Borkowy: „Mąż dotrzymał słowa i zapewnił jej wszystko, co obiecał: bogactwo, stroje, klejnoty, służbę, zagraniczne podróże i coroczne pobyty w Anglii. Niestety, dał się poznać jako człowiek drażliwy, uparty i z tak snobistycznymi zasadami, że nie mieściły się one w jej liberalnym wychowaniu. Teść okazał się kochanym człowiekiem, a cesarz niemiecki przyjacielem. Daisy odwdzięczyła się kontaktami wśród arystokracji, wprowadzając rodzinę Hochbergów do najlepszych salonów Anglii i Irlandii, jak również do królewskich i szlacheckich domów całej Europy. Przyszło jej jednak wciąż czekać na tą zapowiedzianą przez męża miłość, której nie czuła, gdy stanęła na ślubnym kobiercu".

„Ma Fantaisie"

Daisy cieszyła się z przyjazdu do Książa, w którym poczuła się pełnoprawną gospodynią, mając do dyspozycji tabuny służby. Wszyscy pracownicy mieli ściśle określone zadania - księżna nie mogła na przykład sama sobie otwierać drzwi, a kiedy udawała się na spoczynek, towarzyszyły jej dwie pokojówki. Nawet do toalety nie mogła iść sama, lecz w towarzystwie damy dworu lub pokojówki.

Najważniejsze jednak było zachwycający otoczenie Książa, wspaniały park, ogrody tarasowe w stylu francuskim i stworzona specjalnie dla Daisy, przez nią zaprojektowana „Ma Fantaisie", usytuowana na zachód od zamku Książ. Była to miniaturowa posiadłość nad strumieniem, w stylu angielskim, gdzie chętnie spędzała wiele czasu. Według pomysłu Daisy zbudowano dwa, połączone gankiem, niewielkie domki kryte strzechą. Spiętrzono tam wody potoku, dzięki czemu utworzono niewielkie jeziorko. Wokół domków utworzono niewielki ogród wzorowany na tarasach angielskiej posiadłości rodziców Daisy, Newlands. Ich przytulne wnętrze dawało księżnej odpoczynek od etykiety europejskich dworów.

Działalność charytatywna i społeczna

Działalność charytatywną traktowała na tyle poważnie, że postanowiła dotrzeć do przyczyn nędzy i chorób wśród miejscowej ludności. Winna okazała się zanieczyszczona miejscowa woda. Daisy walczyła o czystość przepływającej przez Wałbrzych rzeki Pełcznicy, zlecając profesjonalne badania bakteriologiczne. W sprawie czystości wałbrzyskich rzek i potoków interweniowała kolejno we Wrocławiu i Berlinie. Angażowała też ekspertów angielskich , którzy pod kierownictwem dra Greena zaprojektowali całkowicie wyodrębniony system kanalizacyjny, zniesienie wszystkich przybrzeżnych studzienek i zaprowadzenie systemu wodociągowego do każdego domu. Ostatnia epidemia tyfusu wśród mieszkańców Starego Zdroju (dzielnica Wałbrzycha) miała miejsce w 1911roku i była to ostatnia obecność tej choroby właśnie dzięki działalności księżnej. Idea ekologiczna księżnej Daisy z początku XX wieku jest dziś jak najbardziej aktualna. Podczas celebrowania Roku Księżnej Daisy na Dolnym Śląsku (sejmik województwa ogłosił go w 140. rocznicę urodzin Daisy i 70. rocznicy śmierci w Wałbrzychu) ten aspekt jej działalności był szczególnie podkreślany, a jej praca na rzecz środowiska naturalnego stawiana jako wzór do naśladowania. Dzięki księżnej Daisy otwarto w Wałbrzychu pierwszą szkołę specjalną dla niepełnosprawnych dzieci, przedtem zupełnie ignorowanych przez system i zdanych na łaskę niewyedukowanych, robotniczych rodzin. Księżna regularnie odwiedzała rodziny górnicze w ich domach i dzieci robotnicze w szkołach. Organizowała dla nich przyjęcia choinkowe w Książu i koncerty charytatywne w szczawieńskim Teatrze Zdrojowym. W Wałbrzychu wraz ze znanym tutejszym ortopedą lansowała program łączący edukację wraz z przygotowaniem do zawodu i opieką medyczną, które pozwalały na pełne włączenie niepełnosprawnych do rodziny i społeczeństwa, według zasad, które potem ogólnie zostały przyjęte. Szkoła była dotowana przez Hochbergów do 1933 roku. Na wzór francuski realizowała w górniczym mieście kampanię „Kropla mleka", w ramach których żony górników pobierały dla swoich dzieci bezpłatne, pasteryzowane mleko. Akcję poparli duchowni protestanccy i katoliccy.

Koronczarki

Dużo czasu poświęcała koronczarkom śląskim. Dzięki niej w wielu miejscowościach powstawały nowe szkoły koronkarskie i robótek ręcznych, a efekty prac uczennic prezentowano na wielu wystawach w Szczawnie-Zdroju i w innych dolnośląskich uzdrowiskach. Panie z towarzystwa chętnie kupowały śląskie koronki, dzięki czemu wiele młodych, ubogich dziewcząt znajdowało zatrudnienie i niewielkie dochody. Pośrednicy jednak zarabiali na tym handlu krocie, a faktyczne autorki małych dzieł sztuki musiały się zadowolić marną prowizją. Do czasu kiedy sprawy w swoje ręce wzięła księżna Daisy. W maju 1911 r. przejęła jedną z jeleniogórskich szkółek i nadała jej nazwę Szkoły Koronkarstwa Księżnej von Pless (Spitzenschule der Fürstin von Pless).

Kolejne szkółki koronczarskie księżnej powstały w Cieplicach Śląskich oraz Szklarskiej Porębie. Były to niewielkie spółdzielnie socjalne w prawdziwym tego słowa znaczeniu, w których dochód z całości sprzedanego produktu przeznaczany był na funkcjonowanie organizacji i jej członkinie. Według planów księżnej dochody ze sprzedaży miały być przekazywane na rzecz placówek opieki społecznej (domów starców, szpitali), z których pochodziły uczące się koronkarstwa. Do nauki, która była bezpłatna, przyjmowano zarówno starsze kobiety, jak i młode dziewczęta. Szkoła księżnej liczyła około 150-170 uczennic. Już w sierpniu 1911 r. wystawa zorganizowana w Sali Bilardowej Grand Hotelu w Szczawnie-Zdroju wzbudziła zachwyt kuracjuszy, a miejscowa prasa zachwycała się artyzmem i oryginalnością śląskich wyrobów rękodzielniczych. W Hotelu Bristol w Berlinie koronki obejrzały cesarzowa i księżniczki z rodziny cesarskiej. W Jeleniej Górze księżna otworzyła elegancki sklep, w którym oferowano bardzo szeroki asortyment koronek, a który działał do 1935 roku.

Śpiewaczka, aktorka

Umiejętności aktorskie oraz wokalne księżna Daisy wykorzystywała regularnie podczas charytatywnych koncertów i występów teatralnych, w których uczestniczyła zarówno w Anglii, jak i na Śląsku. Jeden z takich koncertów odbył się w sobotni wieczór 20 lipca 1907 r. w pięknej, neobarokowej sali Teatru Zdrojowego w Szczawnie-Zdroju (w latach 1509-1934, prywatne uzdrowisko Hochbergów z Książa). W pierwszej części programu książęca orkiestra uzdrowiskowa wykonała m.in. uwerturę do opery Richarda Wagnera „Tannhäuser", natomiast w części drugiej księżna Daisy wykonała kilka pieśni solo i w duecie z hrabią Pücklerem. Cały dochód z koncertu, który wyniósł około 1900 marek, przeznaczyła na potrzeby szkoły dla niepełnosprawnych oraz innych osób potrzebujących wsparcia.

Święta Bożego Narodzenia były okresem szczególnej aktywności dobroczynnej. Każdego grudnia księżna odwiedzała miejsca, nad którymi rodzina Hochbergów sprawowała patronat - szkoły, przytułki, domy opieki, zarówno ewangelickie, jak i katolickie. Ich uczniowie i pensjonariusze otrzymywali prezenty, którymi najczęściej były pończochy, owoce, słodycze.

Podróże

Księżna Daisy z mężem odbywali wiele atrakcyjnych podróży po świecie. Bywali w Egipcie, Indiach, nad Morzem Czerwonym. W 1913 r., kiedy między Daisy a Janem Henrykiem XV coraz częściej pojawiały się konflikty, księżna udała się z bratem George'em w podróż do Ameryki Południowej. Odwiedzili Brazylię i Argentynę. Niestety separacja nie poprawiła sytuacji małżeńskiej.

Podróże po Europie odbywała Daisy i jej rodzina na ogół prywatnym wagonem-salonką z apartamentem księżnej oraz przedziałami dla służby i dam dworu. Używano jej także do podróży z Książa do Pszczyny. Kiedy musiała przenocować w hotelu we Wrocławiu czy Berlinie, z Książa przywożono jej ulubione meble, pościel i zastawę, aby mogła się czuć swobodnie i komfortowo.

Na arenie politycznej

Pozycja towarzyska księżnej Daisy, jej częste spotkania z władcami Niemiec i Wielkiej Brytanii, a do tego wrażliwość na sprawy społeczne, a także troska o przyszłość obu krajów, powodowały, że kiedy tylko mogła, zwracała uwagę angielskiemu królowi i niemieckiemu cesarzowi na to, co się dzieje w polityce. W czerwcu 1914 r., kiedy napięcie w polityce europejskiej było u szczytu, sir Arthur Crosfield zwrócił się do Daisy z prośbą o przekazanie Wilhelmowi II prywatnego listu z pokojowymi propozycjami. Postawiło to ją w trudnej sytuacji. Ostatecznie list nie został przekazany, bo nie było okazji po temu. Natomiast w dniu zamachu na austriackiego następcę tronu w Sarajewie, będącego również dniem jej 41. urodzin, księżna wyjechała do Anglii z zamiarem działania. Odbyła w Londynie wiele rozmów z osobami z establishmentu, proponując angielsko-niemieckie spotkanie w Pszczynie. Niestety, jej działania były spóźnione, a ponieważ była obywatelka niemiecką, wobec zbliżającej się wojny musiała natychmiast opuścić Anglię, aby nie zostać internowana.

Pierwsza wojna światowa

Kilka dni po przystąpieniu Anglii do wojny Daisy rozpoczęła pracę jako siostra Czerwonego Krzyża w berlińskim szpitalu w dzielnicy Tempelhof. Z powodu odwiedzenia w październiku obozu dla jeńców angielskich w Döberitz pod Berlinemzostała oskarżona o szpiegostwo na rzecz Anglii i, na polecenie władz wojskowych, musiała zrezygnować z działalności siostry Czerwonego Krzyża i wyjechać do Książa. Jan Henryk XV musiał bronić dobrego imienia żony. Sprawa oparła się o cesarza, który jednak długo nie zajmował oficjalnego stanowiska. Dopiero w 1915 r. pozwolił księżnej na pracę w pociągu sanitarnym, ale pod warunkiem, że będzie to w Serbii. W 1915 r. Grand Hotel w Szczawnie-Zdroju zaadaptowany został na szpital polowy. Daisy sprowadziła z Berlina nową ekipę wykwalifikowanych pielęgniarek. Księżna codziennie przyjeżdżała do szpitala i osobiście doglądała jego funkcjonowania, rozmawiała z personelem medycznym i pacjentami. Na jej polecenie w szpitalu tym mogli przebywać nie tylko oficerowie, ale także zwykli żołnierze. W Wałbrzychu Daisy założyła lazaret, a w pobliskim Mokrzeszowie dom wypoczynkowy dla żon żołnierzy i ich dzieci.

W tym samym roku księżna rozpoczęła pracę na froncie serbskim, w liczącym ponad 500 metrów pociągu sanitarnym. W kwietniu 1916 r. rozpoczęła służbę na froncie zachodnim, w pociągu sanitarnym D-3. Opieką otaczała 80 pacjentów, których pociąg woził między Francją a Niemcami. W drugiej połowie następnego roku Daisy rozpoczęła pracę w Belgradzie, tym razem w cesarsko-królewskim szpitalu wojskowym dla żołnierzy i cywilów. W maju 1918 r. zaproponowano Daisy stanowisko dyrektorki zakładu rehabilitacyjno-leczniczego w Konstancy nad Morzem Czarnym, co było wyrazem uznania jej zasług w dziedzinie ratowania chorych. Mimo że propozycję chętnie przyjęła, stanowiska tego jednak nie objęła. Przed podjęciem pracy postanowiła wyjechać do na urlop do Monachium, stamtąd udała się do Książa, a jesienią ruszyła do Konstancy. Gdy była na południu Węgier, dotarła do niej wiadomość o prawdopodobnej abdykacji cesarza Wilhelma II. Postanowiła więc wrócić do Belgradu, a następnie przez Wiedeń udała się do Monachium, gdzie znalazła się w początkach listopada 1918 r. Upadek cesarstwa zastał księżnę w wynajętym domu w Partenkirchen. W uznaniu zasług wojennych od arcyksięcia austriackiego Franciszka Salwatora otrzymała Order Czerwonego Krzyża 2. klasy.

Okres międzywojenny

Lata powojenne były dla Daisy bardzo bolesne, głównie za sprawą postępującej choroby (według opisywanych symptomów dziś diagnozowanej jako stwardnienie rozsiane) i coraz gorszych stosunków z mężem. Oddaliła ich od siebie przede wszystkim wojna, przez którą ich angielskie i niemieckie serca znalazły się po dwóch różnych stronach barykady. 12 grudnia 1922 r. przed sądem w Berlinie orzeczono ostatecznie rozwód Daisy z Hansem Heinrichem XV, a sąd uznał jego winę. Mimo to otrzymał opiekę nad synami, natomiast Daisy zatrzymała tytuł książęcy, prawo do apanaży, opieki medycznej oraz utrzymania niewielkiego, osobistego dworu.

Po rozwodzie wyjechała do domu na południu Francji, który jednak w 1929 r. musiała sprzedać. Na pięć lat zamieszkała w Monachium, spędzała czas w uzdrowiskach. W kwietniu 1935 r. pogodziła się z byłym mężem i powróciła do Książa, ale zamieszkała w jednej z południowych oficyn, bo zamek w lecie otwarty był dla turystów, a w okresie zimowym nie był ogrzewany. Najmłodszy syn Bolko, z którym nie miała bliskiego kontaktu, umarł w marcu 1936 r., a jej były mąż w styczniu 1938 r. Hansel od 1932 r. był rezydentem Anglii i rzadko przyjeżdżał do Niemiec. Po raz ostatni widział się z matką pod koniec 1938 r. Lexel uciekł z Polski na zachód zaraz po wybuchu wojny we wrześniu 1939 r. Daisy z angielską pokojówką Dolly Crowther zostały same w Książu, niemówiące po niemiecku i bez środków do życia.

Pamiętniki

Pocieszeniem w tych trudnych czasach była dla niej publikacja książek autobiograficznych, których wydała w sumie trzy tomy. Dwa, z 1928 i 1931 r., powstały na podstawie pamiętnika, który prowadziła z przerwami przez dwadzieścia pięć lat; trzecia, z 1936 r., była jej późniejszą relacją, na podstawie wspomnień i listów o ludziach i wydarzeniach, które uznała za na tyle znaczące, aby podzielić się nimi z szerszą publicznością. Szczególnie dwa pierwsze tomy odniosły ogromny sukces wydawniczy i doczekały się wielu przekładów na języki obce.

Dzięki działalności wydawniczej Zamku Książ w Wałbrzychu i działającej na nim od 2012 roku Fundacji Księżnej Daisy von Pless, wszystkie ukazały się już w języku polskim. O ich ogromnym znaczeniu dla dzisiejszych historyków pisze tłumaczka memuarów księżnej na polski i autorka jej bestsellerowej biografii „Siostry Daisy von Pless i Shelgah Westminster", Barbara Borkowy: „Wraz ze śmiercią wybitnych osób, żyjących w tamtych czasach, historycy piszący ich biografie odkryli na nowo pamiętniki księżnej Daisy von Pless, znajdując w nich bezcenne źródło informacji. Jej książki dały - i ciągle im dostarczają - unikalną wiedzę na temat życia i charakteru ich bohaterów, nie mówiąc o możliwości przytoczenia anegdot i odtworzenia kolorytu epoki, o której wszyscy mamy przeświadczenie, że była niepowtarzalną. To, że księżna Daisy, będąc naocznym świadkiem tamtych czasów, pozostawiła nam ich bogatą dokumentację, jest chyba największą po niej spuścizną".

Ostatnia wojna

Jesienią 1940 r. opuściła na dobre Książ i zamieszkała w swoim ostatnim domu w sercu starego Wałbrzycha, gdzie opiekowała się nią tylko jedna służąca, wierna Dolly Crowther. Ostatnie miesiące i dni życia Daisy spędziła tam w niepokoju o los synów, a zmarła na atak serca dokładnie dzień po swoich 70. urodzinach, wieczorem 29 czerwca 1943 r. Jej elegancka willa przy dzisiejszej ul. Moniuszki 43 ciągle czeka na remont, ale bez wątpienia jest jednym z piękniejszych budynków wałbrzyskiej Starówki. Zwłoki „Stokrotki" złożono 2 lipca w rodzinnego mauzoleum w parku otaczającym ukochany przez nią Zamek Książ. Skromnej uroczystości pogrzebowej przewodniczył wałbrzyski pastor, a mieszkańcy Książa, najwierniejsza część służby, okoliczna ludność, pracownicy kopalń i urzędnicy dóbr odprowadzili doczesne szczątki księżnej na miejsce wiecznego spoczynku, który okazał się wiecznym nie być. Cynkową trumnę z szczątkami najpiękniejszej niegdyś kobiety w Europie prawdopodobnie kilkakrotnie przenoszono. Według niektórych z powodu zbliżającej się Armii Czerwonej, według innych niesprawdzonych opowieści w obawie przed złodziejami, poszukującymi legendarnych pereł. Jedna z możliwych wersji zdarzeń zakłada, że trumny Daisy i innych Hochbergów ze zbezczeszczonego przez Sowietów mauzoleum zostały ostatecznie przeniesione na cmentarz ewangelicki na Szczawienku. Dziś jest to dzielnica Wałbrzycha, a w miejscu dawnej nekropolii znajduje się droga szybkiego ruchu. Po grobie księżnej nie ma już żadnego śladu.
Opracował: Mateusz MYKYTYSZYN, rzecznik prasowy Zamku Książ w Wałbrzychu i prezes Fundacji Księżnej Daisy von Pless

e-mail: redakcja@noweinfo.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Oto historia księżnej Daisy von Pless - Nowe Info

# data[].attributes.attachment_link.description
„W pretensjonalnym świecie była najmniej snobistyczną osobą, jaką kiedykolwiek znałem; w okrutnej rzeczywistości jaśniała radością i uprzejmością. Miała na świecie tylko jednego wroga - samotność, która ją w końcu pokonała" - tak o księżnej Daisy, która zmarła dzień po swoich 70. urodzinach, 29 czerwca 1943 roku w Wałbrzychu, pisał angielski dyplomata i pisarz Harold Nicolson.

# data[].attributes.body
Zapraszam Was dziś do Pszczyny, nazywanej często ,,perełką województwa śląskiego”.  Czy wiedzieliście, że znajdziecie tu jedną z najcenniejszych rezydencji magnackich w całej Polsce? Faktem jest również, że aż 70% wyposażenia można dziś podziwiać dokładnie w takim stanie, w jakim zostawili je ostatni właściciele. W Pszczynie kilka razy koncertował sam Georg Philipp Telemann, w swojej epoce muzyk znany bardziej niż Bach. Na pamiątkę tych występów co roku we wrześniu odbywa się festiwal jego imienia.
Najbardziej znaną mieszkanką pszczyńskich murów i dzisiejszym symbolem miasta była księżna Daisy, a właściwie Maria Theresa Conrwallis-West.

# data[].attributes.body
Pałac z lotu ptaka:

# data[].attributes.body
Wirtualny spacer po Muzeum Zamkowym:

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Agencja Interaktywna 360 - https://www.ai360.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Wirtualny spacer po Muzeum Zamkowym w Pszczynie

# data[].attributes.attachment_link.description
Zapraszamy do wirtualnego zwiedzania wyjtkowych wntrz zamku Hochbergw w Pszczynie.

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.body
Źródło: filmweb.pl

# data[].attributes.body
Hip-hopowa komedia muzyczna przedstawiająca subkulturę tancerzy ulicznych, których w filmie reprezentuje para przyjaciół...

# data[].attributes.attachment_link.title
Rewanż | Oficjalny zwiastun / trailer nr 1 | 2004 | Film

# data[].attributes.attachment_link.description
Zwiastun nr 1- Rewanż - Hip-hopowa komedia muzyczna przedstawiająca subkulturę tancerzy ulicznych, których w filmie reprezentuje para przyjaciół - David i Elgin. Marzą oni o założeniu...

# data[].attributes.attachment_link.title
DJ Cinderella - Trailer (Official) | Netflix

# data[].attributes.body
Quinn Ackerman ubiega się o przyjęcie do wymarzonego koledżu. Sukces zależy od udziału w konkursie tanecznym jej grupy, którą dopiero usiłuje stworzyć.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wytańcz to z Sabriną Carpenter i Lizą Koshy | Oficjalny zwiastun | Netflix

# data[].attributes.body
Gdy ojciec Amalie bankrutuje, życie młodej i dobrze sytuowanej tancerki zaczyna się walić. Na szczęście na horyzoncie pojawia się tancerz hip-hopowy o imieniu Mikael.

# data[].attributes.attachment_link.title
BATTLE | Trailer Doblado Español Latino NETFLIX

# data[].attributes.body
Po niepowodzeniu na Broadwayu egocentryczna tancerka wraca do rodzinnego miasta i rozpoczyna treningi z grupą niesfornych tancerek przygotowujących się do zawodów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Poczujcie rytm | Oficjalny zwiastun | Netflix

# data[].attributes.body
Film to rewelacyjne narzędzie na pokazywanie tańca. Dzięki złożonej i wielowymiarowej pracy kamery możemy zobaczyć jakiego wysiłku potrzeba, by skrupulatnie wykonać dany dany ruch,przekonamy się również jak wielką siłę ma grupowa choreografia. Taniec nadaje filmowi energię, rytm i tempo. Filmów o tańcu jest naprawdę wiele, poniżej znajdziecie kilka ciekawych propozycji.

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.headline
INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021                           INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021                                  INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021

# data[].attributes.subject
INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021                           INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021                                  INTERNACKIE KÓŁKO FILMOWE 2020/2021

# data[].attributes.body
źródło: muzeum.bytom.pl

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą – Czy portret prawdę Ci powie?

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą – Z wizytą w śląskim domu

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą – Pejzaże Galerii Malarstwa Polskiego

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą – Francuskim szlakiem poprzez Galerię Malarstwa Polskiego

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą - Wiosna na polach i łąkach 🐹

# data[].attributes.attachment_link.title
Muzeum pod lupą - Z wizytą na śląskich mokradłach

# data[].attributes.body
Zapraszam Was do naszego Muzeum! :)
„Muzeum pod lupą” to projekt, który umożliwi nam wirtualne zwiedzanie wystaw Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu. Dzięki udostępnionym filmom możemy poznać faunę i florę śląskich mokradeł, możemy poznać zasady przydatne przy tropieniu zwierząt, zrozumieć godowe zwyczaje mieszkańców pól i łąk, nauczyć się patrzeć na portrety i odczytywać           z nich istotne informacje, zobaczyć, jak zmieniały się malarskie krajobrazy przez ostatnich 200 lat i jak różnie na świat patrzyły kolejne pokolenia, udać się w sentymentalną wizytę do śląskiego domu, poznając jego tradycyjny wygląd i zwyczaje. Zapraszam na wycieczkę! :)

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.body
źródło: legalnakultura.pl

# data[].attributes.body
HERBATKA U KRÓLOWEJ
BAŚŃ O WIELKIEJ BRYTANII – INSTRUMENT WIODĄCY: TRĄBKA

O spektaklu...
Księżniczka Muzalinda znajduje w swoim królestwie tajemniczy list. Jest to zaproszenie na herbatę do angielskiej Królowej. Widzowie wraz z księżniczką̨ wyruszą do Londynu. Ale jak trafić́ do królewskiego pałacu, jeśli zgubiło się̨ zaproszenie?

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.headline
Teatr Wielki Opera Narodowa                            Baśń muzyczna                

# data[].attributes.subject
Teatr Wielki Opera Narodowa                            Baśń muzyczna                

# data[].attributes.body
BAJKO, GDZIE JESTEŚ?

O spektaklu...
Tytułowe poszukiwanie bajki jest głównym tematem spektaklu, w którym dziecięca pomysłowość i bezmiar wyobraźni pomaga dorosłym w odnalezieniu radości życia, szczypty magii i czarów w codzienności.

Postacie takie, jak rycerze, księżniczki i smoki znane są szerokiej publiczności z wielu opowiadań i legend. Zobaczymy je również w spektaklu Bajko, gdzie jesteś? lecz w nieco innej roli…

# data[].attributes.headline
SPOTKANIA ZE SZTUKĄ 2020/2021                                              SPOTKANIA ZE SZTUKĄ 2020/2021

# data[].attributes.subject
SPOTKANIA ZE SZTUKĄ 2020/2021                                              SPOTKANIA ZE SZTUKĄ 2020/2021

# data[].attributes.headline
„Ranny ptaszek”, zwycięzca kategorii 15-17 lat.

# data[].attributes.subject
„Ranny ptaszek”, zwycięzca kategorii 15-17 lat.

# data[].attributes.body
Fot. Riccardo Marchgiani

# data[].attributes.body
Fot. Luis Vilariño Lopez

# data[].attributes.headline
„Brzęcząca niespodzianka”, zwycięzca kategorii Poniżej 10 lat.

# data[].attributes.subject
„Brzęcząca niespodzianka”, zwycięzca kategorii Poniżej 10 lat.

# data[].attributes.body
Fot. Thomas Easterbrook

# data[].attributes.headline
„Szpaler życia”, zwycięzca kategorii Rośliny i grzyby.

# data[].attributes.subject
„Szpaler życia”, zwycięzca kategorii Rośliny i grzyby.

# data[].attributes.body
Fot. Zorica Kovacevic

# data[].attributes.headline
„Nocna poświata”, zwycięzca                  w kategorii 11-14 lat.

# data[].attributes.subject
„Nocna poświata”, zwycięzca                  w kategorii 11-14 lat.

# data[].attributes.body
Fot. Cruz Erdmann

# data[].attributes.headline
„Świat sadzawki”, zwycięzca w kategorii Zachowanie: płazy i gady.

# data[].attributes.subject
„Świat sadzawki”, zwycięzca w kategorii Zachowanie: płazy i gady.

# data[].attributes.body
Fot. Manuel Plaickner

# data[].attributes.headline
„Zamrożony moment”, zwycięzca w kategorii Wschodząca gwiazda portfolio.

# data[].attributes.subject
„Zamrożony moment”, zwycięzca w kategorii Wschodząca gwiazda portfolio.

# data[].attributes.body
Fot. Jérémie Villet

# data[].attributes.headline
„Tłok”, zwycięzca w kategorii Portfolio.

# data[].attributes.subject
„Tłok”, zwycięzca w kategorii Portfolio.

# data[].attributes.body
Fot. Stefan Christmann

# data[].attributes.headline
„Kolejny emigrant”. zwycięzca                 w kategorii fotografia reporterska, zdjęcie pojedyncze.

# data[].attributes.subject
„Kolejny emigrant”. zwycięzca                 w kategorii fotografia reporterska, zdjęcie pojedyncze.

# data[].attributes.body
Fot. Alejandro Prieto

# data[].attributes.headline
„Ogród węgorzy”, zwycięzca                    w kategorii Pod wodą.

# data[].attributes.subject
„Ogród węgorzy”, zwycięzca                    w kategorii Pod wodą.

# data[].attributes.body
Fot. David Doubilet

# data[].attributes.headline
„Lądujący orzeł”, zwycięzca w kategorii Zachowanie zwierząt: ptaki.

# data[].attributes.subject
„Lądujący orzeł”, zwycięzca w kategorii Zachowanie zwierząt: ptaki.

# data[].attributes.body
Fot. Audun Rikardsen

# data[].attributes.headline
„Twarz oszustwa”, zwycięzca                 w kategorii Portrety Zwierząt.

# data[].attributes.subject
„Twarz oszustwa”, zwycięzca                 w kategorii Portrety Zwierząt.

# data[].attributes.body
Fot. Ripan Biswas

# data[].attributes.headline
„Szczurza paczka”, zwycięzca w kategorii Dzikie życie w mieście.

# data[].attributes.subject
„Szczurza paczka”, zwycięzca w kategorii Dzikie życie w mieście.

# data[].attributes.body
Fot. Charlie Hamilton James

# data[].attributes.headline
„Równa walka”, zwycięzca w kategorii: Zachowanie zwierząt: ssaki.

# data[].attributes.subject
„Równa walka”, zwycięzca w kategorii: Zachowanie zwierząt: ssaki.

# data[].attributes.body
Fot. Ingo Arndt

# data[].attributes.headline
„Armia architektów”, zwycięzca w kategorii Zachowanie zwierząt: bezkręgowce.

# data[].attributes.subject
„Armia architektów”, zwycięzca w kategorii Zachowanie zwierząt: bezkręgowce.

# data[].attributes.body
Fot. Daniel Kronauer

# data[].attributes.headline
„Nomadzi na śnieżnym płaskowyżu”, zwycięzca w kategorii Zwierzęta         w swoim środowisku.

# data[].attributes.subject
„Nomadzi na śnieżnym płaskowyżu”, zwycięzca w kategorii Zwierzęta         w swoim środowisku.

# data[].attributes.body
Fot. Shangzhen Fan

# data[].attributes.headline
„Na śniegu”, zwycięzca w kategorii Czarno-białe.

# data[].attributes.subject
„Na śniegu”, zwycięzca w kategorii Czarno-białe.

# data[].attributes.body
Fot. Max Waugh

# data[].attributes.headline
Zwycięzkie zdjęcie: 2019 Wildlife Photographer of the Year, Yongqing Bao, Chiny

# data[].attributes.subject
Zwycięzkie zdjęcie: 2019 Wildlife Photographer of the Year, Yongqing Bao, Chiny

# data[].attributes.body
Tytuł Wildlife Photographer of the Year 2019 otrzymał chiński fotograf Yongqing Bao za zdjęcie przedstawiające świstaka uciekającego przed lisem pośród topniejących śniegów Wyżyny Tybetańskiej. Dla obu zwierząt jest to decydujący moment, w którym ich życie leży na szali. Wygłodniały lis może długo nie trafić na podobną okazję. Tym razem okazał się sprytniejszy od świstaka.

# data[].attributes.body
to największe i najbardziej cenione przedsięwzięcie z zakresu fotografii dzikiej przyrody. Pomysłodawcą organizowanego od 1965 roku konkursu Wildlife Photographer of the Year jest czasopismo BBC Worldwide Magazine. W latach 1986–2014 przedsięwzięcie realizowane było wespół       z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie. Od 2015 roku organizatorem  jest wyłącznie londyńskie muzeum. Ideą konkursu jest etyczne fotografowanie dzikiej przyrody oraz wierne przedstawianie świata natury, bez nadmiernej modyfikacji cyfrowej, a także rzetelne opisywanie fotografii. W tym roku na finałowej gali w londyńskim muzeum wyłoniono zwycięzców spośród 48 tys. zgłoszeń ze 100 krajów. W konkursie biorą również udział dzieci i młodzież.
Zapraszam do zapoznania się z wyróżnionymi pracami.

# data[].attributes.headline
Piękno dzikiej przyrody / INTERNACKIE KÓŁKO FOTOGRAFICZNE 

# data[].attributes.subject
Piękno dzikiej przyrody / INTERNACKIE KÓŁKO FOTOGRAFICZNE 

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.attachment_link.title
Sand Art "Love changes everything" Greeting  Card from Ilana yahav and Yotam Cohen

# data[].attributes.body
Malowanie piaskiem zwane jest także malarstwem suchym. Jest to rodzaj sztuki zapoczątkowany przez plemiona indiańskie takie jak Navajo i Pueblo z Ameryki Północnej. Malarstwo piaskowe to wspaniałe widowisko, które porusza i pozostawia niesamowite wrażenia. Zapraszam Was do zobaczenia niezwykłych piaskowych animacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Malowanie Piaskiem. Sand Art by Tetiana Galitsyna

# data[].attributes.body
/oprac. mgr Agnieszka Kluz-Bednarska

# data[].attributes.body
Źródła: culture.pl, kultura.dziennik.pl, wnaszejbajce.pl
"Bohdan Butenko i jego twórczość" T.Marciniak

# data[].attributes.body
"Sposób, w jaki rysuje Butenko, jest bardzo charakterystyczny i przypomina dziecięce rysunki - postaci są płaskie, maksymalnie uproszczone, kreślone pojedynczą, grubą linią, pokazywane najczęściej tylko z profilu. Wypowiadane kwestie nie są umieszczane w ‘dymkach’ - do właściwej postaci prowadzi kropkowany ślad i jest to sposób, którego nie stosuje żaden inny rysownik"- pisze Tomasz Marciniak w opracowaniu "Bohdan Butenko i Jego Twórczość".

# data[].attributes.body
Adresowany do starszych dzieci Kwapiszon jest głównym bohaterem serii komiksowej autorstwa Butenki wydawanej w latach 1976-1981.  Serię o Kwapiszonie wyróżnia specyficzna technika wykonania: plansze komiksu składają się z czarno-białych zdjęć i fotomontaży, na ich tle narysowane są postaci i przedmioty.

# data[].attributes.body
Gapiszon, ulubiona postać Butenki, został powołany do życia 5 listopada 1958 roku. Siedem lat później bohater trafił na łamy czasopisma dla dzieci "MIŚ". Gapiszon jest przedszkolakiem w berecie z antenką, zamienionym później na czapeczkę z pomponem. Ukazało się łącznie siedem zbiorów jego przygód.

# data[].attributes.body
Ilustrował książki pisarzy polskich i zagranicznych od 1956 roku. Współpracował z wieloma wydawnictwami dla dzieci i młodzieży: "Misiem", "Płomykiem", "Świerszczykiem". Jest również autorem własnych książek. Najbardziej znane to: seria przygód Kwapiszona , "Pyś, czyli wiadukt nad chaszczami", "To ja, Gapiszon". Na podstawie przygód Gapiszona w 1964 roku powstał serial telewizyjny.

# data[].attributes.body
Urodził się 8 lutego 1931 roku  w Bydgoszczy, zmarł 14 października 2019. Od 1939 roku mieszkał i pracował w Warszawie, gdzie studiował na Akademii Sztuk Plastycznych.

# data[].attributes.body
Bohdan Butenko jest jednym z najbardziej nagradzanych polskich grafików i ilustratorów. Autor komiksów i książek, projektant lalek i dekoracji dla teatrów lalkowych oraz scenografii do  Kabaretu Starszych Panów. Twórca przygód Gapiszona, Kwapiszona, Gucia i Cezara.

# data[].attributes.body
Bohdan Butenko jest jednym z najbardziej uhonorowanych polskich rysowników. Ilustrowane przez niego książki siedmiokrotnie otrzymały nagrody i wyróżnienia w konkursie PTWK na Najpiękniejszą Książkę Roku. Otrzymał również 12 nagród za całokształt twórczości, w tym m.in. nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.