# data[].attributes.headline
รักแท้คือการเสียสละ

# data[].attributes.subject
รักแท้คือการเสียสละ

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.มุจลินท์ (Philosophy)

ความรัก  เป็นความรู้สึก สภาพและเจตคติต่าง ๆ ซึ่งมีตั้งแต่ความชอบระหว่างบุคคลหมายถึงอารมณ์การดึงดูดและความผูกพัน (attachment) ส่วนบุคคลอย่างแรงกล้า ในบริบททางปรัชญา ความรักเป็นคุณธรรมแสดงออกซึ่งความเมตตา ความเห็นอกเห็นใจ และความเสน่หาทั้งหมดของมนุษย์ ความรักเป็นแก่นของหลายศาสนา อย่างเช่นในวลี "พระเจ้าเป็นความรัก" ของศาสนาคริสต์ หรืออากาเปในพระวรสารในสารบ ความรักยังอาจอธิบายได้ว่าเป็นพฤติกรรมต่อตนเองหรือผู้อื่นซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานความเห็นอกเห็นใจ หรือความเสน่หา

การเสียสละคือนิยามหนึ่งของคำว่า “รักแท้” ที่หลายคนมักจะหยิบยกมาใช้ แต่จะเสียสละอย่างไร เสียสละแบบไหนจึงจะเรียกได้ว่าเสียสละเพื่อรักแท้ ลองพิจารณาบทความนี้กันดู

หากเราเสียสละเพื่อที่จะให้ได้มาซึ่งการครอบครอง สิ่งนั้นไม่เรียกว่าเสียสละ แต่เรียกว่าการลงทุนโดยหวังผลกำไร มีคนมากมายที่เสียสละเพื่อที่จะสร้างภาพให้อีกฝ่ายหลงเข้าใจว่าจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป ซึ่งความเสียสละเช่นนั้นก็มักจะหมดไปเมื่อไม่ต้องการครอบครองสิ่งนั้นอีก อาจจะเกิดจากความเบื่อ ความเคยชิน หรืออะไรก็ตามที่ทำให้ไม่มีสิ่งผลักดันให้เสียสละ

หากเรามองเพียงแค่ว่าการเสียสละนั้นเป็นสิ่งดี เราก็อาจจะถูกกิเลสหลอกก็ได้ จึงควรศึกษาและค้นให้ลึกว่าที่เราและเขาเสียสละนั้นเพราะเหตุอะไร เพราะอยากได้อยากเสพอะไรจึงพยายามเสียสละเช่นนั้น

ความเสียสละแท้จริง คือการเสียสละความสุข เพื่อความไม่ทุกข์ใดๆทั้งปวง

เสียสละการครอบครอง ยินดีที่จะเมตตาโดยไม่ต้องไปมีสิทธิ์ใดในร่างกายและจิตใจของผู้อื่น

เสียสละการผูกมัด เพื่อคงไว้ซึ่งความเป็นอิสระไม่ต้องผูกพันกันด้วบภพชาติอีกต่อไป

ผู้ที่เสียสละตัวตนได้อย่างแท้จริง คือผู้ที่มีรักแท้ ยอมไม่หลงเสพหลงสุข เพราะรู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้วนั้นคือทุกข์อย่างมหันต์ ยอมไม่ครอบครองเพราะรู้ดีว่าจะกลายเป็นทุกข์ของกันและกัน ยอมไม่ผูกมัดใดๆ เพราะรู้ว่าอิสระคือสิ่งที่มีคุณค่ายิ่งกว่า

เพราะรู้ดีว่าแม้จะเป็นความรักที่ดี มีว่าที่คู่ครองที่ดีแสนดีเพียงใด แต่การผูกมัดกันด้วยคำหวานและคำสัญญาเหล่านั้น คือสิ่งที่จะทำร้ายกันไปชั่วกาลนาน

ในเมื่อรักแท้คือการเสียสละ เราจะต้องอยากได้อะไรอีก เราเป็นเพียงผู้ให้ โดยที่ไม่จำเป็นต้องได้รับอะไร สละให้ ยกให้ ทำให้ โดยไม่ต้องหวังอะไรตอบแทน ไม่หวังคำขอบคุณ ไม่หวังความเห็นใจ ไม่หวังแม้ความรักตอบ ไม่หวังสิ่งใดคืนกลับมาเลย นับประสาอะไรกับการครอบครอง ซึ่งก็คงจะเป็นสิ่งที่ห่างไกลสำหรับผู้ที่เสียสละอย่างแท้จริง

เขียนโดย  นางสาว รวิวรรณ สมณะช้างเผือก ID6057100271
ร่วมกับ นางสาว ชนนิกานต์ เมืองจันทร์ ID6057100344

อ้างอิงhttp://life.dinp.org/love-is-sacrifice/

# data[].attributes.headline
ความรักร่วมเพศยุคคลาสสิก(กรีก)

# data[].attributes.subject
ความรักร่วมเพศยุคคลาสสิก(กรีก)

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อ.พิมลมาศ(Western Arts)

การรักร่วมเพศตลอดหลายยุคสมัยที่ผ่านมา...ตั้งแต่อำนาจของคริสตจักรเข้ามายึดอำนาจทางความเชื่อของโลกตะวันตก หรือนับตั้งแต่ยุค ‘Constantinel the Great’ เรื่อยมาอำนาจของคริสตจักรได้เข้ามาทำการจัดระเบียบวิถีชีวิต ความเชื่อ ค่านิยมของคนในสังคมให้อยู่ภายใต้ “ชุดความคิด” ของพระเจ้า ที่อนุญาตให้มนุษย์สามารถมีเพศสัมพันธ์ได้เฉพาะคู่สามีภรรยาระหว่างหญิงกับชายเท่านั้น และจะต้องเป็นการร่วมเพศเพื่อสืบพันธ์เท่านั้น โดยมีข้อห้ามมิให้มีความสัมพันธ์แบบพร่ำเพื่อ เช่น การช่วยตัวเอง, Oral-sex, หรือแม้กระทั่งลูบคล่ำอวัยวะเพศ
ก่อนยุคโมเดิร์น พบว่า การร่วมเพศสำหรับกลุ่มคนผู้เคร่งศาสนา ผู้หญิงจะต้องใส่เสื้อผ้าปกคลุมเรือนร่าง และเจาะรูให้เหลือเฉพาะบริเวณของ ‘โยนี’ ที่คนสมัยนั้นเชื่อว่าการแตะเนื้อต้องตัวผ่านการโดยตรงถือเป็นสิ่งสกปรก โสมม น่ารังเกียจ เมื่อสภาพความสัมพันธ์แบบ ‘Hetersexual’ หรือความรักแบบชายหญิง ยังมีข้อห้ามที่รัดกุมขนาดนี้ คงไม่ต้องสืบต่อไปให้ยึดยาวนักถึงกลุ่ม “Homosexual” ว่าพวกเขาจะถูกปิดกั้นขนาดไหนต่ออำนาจการปกครองของคริสตจักร
แต่ในทางกลับกันบนโลกคลาสสิก เช่น ยุคกรีกโบราณความรักแบบ “Homosexual” โดยเฉพาะความสัมพันธ์แบบชายรักชาย กลับเป็นสิ่งที่สังคมชนชั้นสูงในสมัยนั้นให้ความสำคัญและคุณค่าทางจริยธรรมเป็นอย่างมาก ที่ชนชั้นสูงสมัยนั้นมองว่า “การรักระหว่างชายกับชาย” มันมีอะไรมากกว่าความปรารถนา (Desire) ต่อการสำเร็จความใคร่ (Ejaculate) หรือ ความหลงใหลในร่างกายที่กำยำของชายหนุ่ม แต่Homosexual ในยุคนั้นถือเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่ที่มันจะช่วยให้ผู้ชายสูงอายุ สามารถค้นหาความงาม ความดี และความจริง ให้เกิดขึ้นในจิตใจของเขาได้ ความรักประเภทนี้เรียกว่า “Platonic Love”

เขียนโดย นางสาว วลัยลักษณ์ สัตยเมธีกุล ID6057100093

ร่วมกับ นางสาว กรกมล เรือนแก้ว ID6057100310

อ้างอิงhttps://m.facebook.com/ddamrongrealestate/posts/464097840361364

อ้างอิงรูปจาก http://3.bp.blogspot.com/-UgIV5uDv1dI/TnoVegaBCNI/AAAAAAAAAEE/iCcaSaTKG24/s1600/g4.jpg

# data[].attributes.headline
ความรักเมื่อก่อนเป็นเช่นไร!

# data[].attributes.subject
ความรักเมื่อก่อนเป็นเช่นไร!

# data[].attributes.body
หัวข้อนำเสนอ อปติสร (History)

ตามตำนานความเชื่อของความรัก ที่ไม่มีวันจะสามารถพรากจากกันได้ แม้นอายุขัยความชราจะเป็นอุปสรรคที่ไม่สามารถหลีกหนีได้ แต่ด้วยความศรัทธายึดมั่นเหนือกว่าสิ่งอื่นใด จะนำพาความรักไปพานพบกันอีกครั้งหลังความตาซากโครงกระดูกอายุ 5,000 ปีนี้ ถูกฝังอยู่ภายใต้สุสานในยุคก่อนประวัติศาสตร์ บริเวณประเทศคาซัคสถาน กล่าวกันว่าเป็น “โรมิโอและจูเลียต” แห่งยุคสัมฤทธิ์
จากการค้นพบจะมีซากของโครงกระดูกคล้ายกับม้าลากรถม้าศึก 2 โครงด้วยกัน และใกล้ๆ กับโครงกระดูกมนุษย์ ฝ่ายชายจะมีซองธนูและมีดเหล็กวางฝังไว้ ส่วนฝ่ายหญิงจะสวมใส่เพชรนิลจินดา กำไลข้อมือแต่งแต้มด้วยอัญมณีสีเขียว
ทั้งนี้ นักโบราณคดีคาดว่าเหตุผลของการฝังม้าลงไปด้วยนั้นก็เพื่อเป็นการบวงสรวงให้กับพิธีการฝังศพของคู่รักโบราณ ซึ่งในที่นี้ บุคคลสำคัญน่าจะเป็นฝ่ายชาย นักรบชั้นสูงผู้คุมรถม้าศึกในยุคสัมฤทธิ์
ด้วยองค์ประกอบทั้งหมดนี้ การฝังม้าบวงสรวงจึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลในการส่งวิญญาณของโรมิโอและจูเลียตยุคโบราณ เพื่อนำทางในชีวิตหลังความตาย
Dr. Igor Kukushkin หัวทีมนักโบราณคดีในครั้งนี้ กล่าวว่ายังคงไม่มีคำตอบที่แน่ชัด เกี่ยวกับโครงกระดูกของมนุษย์ทั้งสองราย ว่าเคยมีชีวิตคู่อยู่ด้วยกันมาก่อนหรือไม่ อีกทั้งสาเหตุการเสียชีวิตนั้นคาดว่าน่าจะเป็นในกรณีตรอมใจพรากชีวิตตัวเองหรือถูกสังหารเพื่อฝังพร้อมกับอีกฝ่าย
ทั้งนี้อาจเป็นไปได้ว่าทั้งชายและหญิงที่เสียชีวิตก่อนหรือเสียชีวิตพร้อมกัน และถูกเลือกให้เป็นคู่รักที่จะสืบทอดตำนานความรักหลังความตายได้เช่นกัน
แต่สิ่งที่นักโบราณคดีมั่นใจมากที่สุด คือลักษณะการเสียชีวิตของม้า ที่ถูกจัดท่าทางแบบนอนหลังชนกัน ซึ่งถ้าหากม้าสองตัวตายตามธรรมชาติจะเกิดลักษณะแบบนี้ได้ยาก และมีความคล้ายคลึงกับตำแหน่งของม้าลากรถม้าศึกนั่นเอง

เขียนโดย นางสาว วนิดา ศรีมาลา ID
6057100301 ร่วมกับ นางสาว ฑัศนวรรณ วารินทร์ ID6057100182 และ นางสาว กรกมล จาดสุวรรณ ID6057100026

อ้างอิงmsn, dailymail