# data[].attributes.headline
Język portugalski - nie tylko w Portugalii

# data[].attributes.subject
Język portugalski - nie tylko w Portugalii

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Język portugalski nie jest aż tak popularny na świecie i w Polsce jak hiszpański. Sąsiedzi z Półwyspu Iberyjskiego skutecznie wypromowali swój śpiewny i łatwy w nauce język niemal na całym globie - oczywiście przy niemałej pomocy zamorskich podbojów i ery kolonizacji, którym większość Ameryki Południowej zawdzięcza dziś fakt posługiwania się właśnie hiszpańskim. Portugalczycy zawsze byli trochę w cieniu Hiszpanów, nawet w kwestii geograficznych odkryć, choć Vasco da Gama robił, co mógł. Czy warto spróbować pójść trochę pod prąd i zamiast uczyć się hiszpańskiego, postawić właśnie na portugalski? Zdecydowanie tak i sprawdźcie dlaczego!
Nie tylko Portugalia
Wspomniałam powyżej, że większość Ameryki Południowej posługuje się hiszpańskim. Nie udało się Hiszpanom opanować całego kontynentu, bo Portugalczycy zajęli jeden, ale jakże ważny przyczółek: Brazylię. Tak, dokładnie, w Brazylii językiem urzędowym jest portugalski. Wiele osób, gdy się o tym dowiaduje, jest wielce zdziwionych. Panuje mylne przekonanie, że w Ameryce Płd. mówi się wyłącznie po hiszpańsku. Kto jednak był uważny na lekcji geografii, ten zdaje sobie sprawę, że Brazylijczycy mówią po portugalsku. Na tym jednak nie koniec: portugalski obowiązuje także w Mozambiku, Angoli, Republice Zielonego Przylądka, Gwinei Bissau, Gwinei Równikowej oraz na Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej. Łącznie na świecie ponad 350 mln ludzi włada portugalskim jako ojczystym językiem. Nie jest to zatem jedynie język małego państewka na krańcu Europy. Mówiąc po portugalsku można zwiedzić pół świata - od Ameryki po Afrykę czy Azję, i dogadać się z mieszkańcami wielu egzotycznych i pięknych krajów.
Estrela, espelho i paragem
O portugués é giro! [wymowa: u portugesz e żiru] Portugalski jest piękny! Nie brzmi może tak śpiewnie jak hiszpański, ale ma swój niewątpliwy urok. Portugalski kontynentalny ma dużo „sz" - wymawia się tak zarówno „s" w niektórych połączeniach zgłosek, jak i „x", „z". pod tym względem trochę nawet przypomina polski - jest w nim sporo „szumu". Osobiście zakochałam się w portugalskim podczas pierwszej wizyty w Lizbonie, słuchając zapowiedzi przystanków metra. „O proximo paragem" oznajmiała pani przed każdą stacją, a dla mnie brzmiało to niezwykle uroczo i intrygujące. Na tyle, że zaraz po powrocie do kraju zaczęłam się uczyć języka! Teraz moimi ulubionymi słowami są estrela [wymowa: sztrela] - gwiazda oraz espelho [wymowa: szpelju] - lustro.
Fado, czyli tęsknota
Portugalski to język fado - gatunku muzycznego wywodzącego się z Portugalii i znanego na całym świecie. Fado to muzyka duszy i tęsknoty - po portugalsku saudade. Melodie są smutne i tęskne, gitary łkające, słowa pełne niespełnionych marzeń, zawiedzionych nadziei, tęsknoty, bólu, łez, samotności, choć zdarzają się też bardziej optymistyczne motywy w piosenkach sławiących piękno Portugalii, uroki miłości, cudowną naturę. Najbardziej znana współczesna artystka fado to Mariza, która często odwiedza Polskę. Dawniej królową fado była Amália Rodrigues. Także Cesaria Evora, która pochodziła z Republiki Zielonego Przylądka, śpiewała często po portugalsku. Gatunek muzyki, który wykonywała, nazywał się morną i jest typowy dla Wysp Zielonego Przylądka.
Lizbona czy Porto?
Gdy już opanujecie portugalski, koniecznie wybierzcie się w odwiedziny do Portugalii. Turyści najczęściej wybierają stolicę Lizbonę lub drugie pod względem wielkości miasto - Porto położne na samej północy kraju koło granicy z Hiszpanią. Trudno rozstrzygnąć, które jest piękniejsze. Lizbona jest kameralna, ale dostojna, z mnogością placów, alei, parków i przepięknymi zabytkami jak Belem czy Klasztor Hieronimitów. Porto jest bardziej ciasne, jakby zagracone, pełne włóczących się leniwie kotów, schylające się ku rzece Duero i upojone winem porto, ale ma swój niepowtarzalny klimat. Ilekroć jestem w Porto, uważam, że jest ładniejsze od Lizbony, ale gdy wracam do Lizbony, dochodzę do wniosku, że jednak wolę stolicę od Porto. Nie sposób chyba wybrać!
Rzadka umiejętność, znaczy cenna
Znajomość portugalskiego nie jest powszechna na rynku pracy. To umiejętność rzadka, a zatem może okazać się nader cenna. Portugalski przyda się w międzynarodowych korporacjach, które mają działy poświęcone Portugalii czy Brazylii, przykładowo dział obsługi klienta. Warto znać portugalski jako drugi dodatkowy język - po angielskim czy innym popularnym. Będzie to atut, który dobrze wygląda w CV oraz intryguje o wiele bardziej niż znajomość niemieckiego czy hiszpańskiego. Jeśli chodzi o portugalskie firmy działające w naszym kraju, to najbardziej znana jest Jeronimo Martins, czyli właściciel sieci Biedronka. Mało kto zdaje sobie sprawę, że Biedronka jest właśnie portugalska.

Então, aprenda o português, visite a Lusofonia, conheça novas palavras e ouça o fado! [wymowa: entao, aprenda u portugesz, wizite a lusofonia, koniesa nowasz palawrasz i ołsa u fadu]

Zatem, ucz się portugalskiego, odwiedź kraje portugalskojęzyczne, poznawaj nowe słówka i słuchaj fado!

Urszula Poszumska

# data[].attributes.attachment_link.title
Czemu warto uczyć się języka portugalskiego?

# data[].attributes.attachment_link.description
Język portugalski nie jest aż tak popularny na świecie i w Polsce jak hiszpański. Sąsiedzi z Półwyspu Iberyjskiego skutecznie wypromowali swój śpiewny i łatwy w nauce język niemal na całym globie - oczywiście przy niemałej pomocy zamorskich podbojów i ery kolonizacji, którym większość Ameryki Południowej zawdzięcza dziś fakt posługiwania się właśnie hiszpańskim.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
#WIZA
(AKTUALIZACJA OD 01.01.2019)
Od początku 2019 roku obywatele Unii Europejskiej (w tym Polski) nie potrzebują wyrabiać wizy w ambasadzie lub na lotnisku w cenie 25E. Niestety zamiast tego należy się zarejestrować na stronie https://www.ease.gov.cv/ na kilka dni przed przylotem i dokonać opłaty w wysokości 3400 CVE (około 31E). Według informacji ze strony pieniądze mają być przeznaczone na ochronę portów lotniczych. Niestety na chwilę obecną nie wiem, co się stanie, gdy nie wykonamy tej czynności wcześniej, czy na lotnisku będziemy mogli dokonać tej opłaty. Bez wizy można przebywać na wyspach do 30 dni.

(Informacja ważna do końca 2018 roku)
Obywatele Polski podróżując na Cabo Verde potrzebują wizę. Pierwotnie pod koniec 2017 roku pojawiła się w sieci informacja, że wizy będą zniesione od stycznia 2018 roku, potem przesunięto termin na maj, a ostatecznie do publicznej wiadomości podano styczeń 2019. Czy tak się stanie, jeszcze nie wiadomo.

Wizę bez problemu otrzymamy na jednym z czterech lotnisk (Sao Vincente, Praia, Sal oraz Boa Vista). Wiza kosztuje 25E.
Druga możliwość otrzymania wizy to ambasada w Berlinie, ale wtedy jej koszt wynosi 45E.

Pora deszczowa to sierpień,wrzesień, październik. Żeby było ciekawiej my byliśmy właśnie we wrześniu i deszcz padał tylko raz (około 2-3h z przerwami). Podobno największy ruch turystyczny jest od kwietnia do września. Ja twierdzę, że we wrześniu było pusto.

#CENY
Ceny na Sao Vincente i Santo Antao nie były zbyt wysokie. Można by je porównać do Polski. Woda 1,5l kosztowała od 40CVE (w restauracjach 150CVE). Piwo 0,25 w sklepie 60-70CVE (w restauracjach od 130CVE). Wypożyczenie skutera to wydatek 20E za dzień.

Ciekawym zwyczajem jest pokazywanie kciuka (tzw. "ok"). Nie zdziwcie się, gdy będziecie kogoś mijać na ulicy, a osoba pokaże wam kciuk i się uśmiechnie. To taki miejscowy sposób pozdrawiania :-)

#PROM NA SANTO ANTAO
W ciągu dnia pływa kilka promów na S anto A ntao.

Minusem jest to, że ostatni wypływa o 14:00 z Mindelo. Pływają dwie linie ( klik ).

#MINDELO
W tej części o Mindelo będzie bardzo sporadycznie i szerzej opiszę to miasto w późniejszym czasie. Po opuszczeniu taksówki zaczęliśmy szukać kasy biletowej w porcie. Byliśmy trochę wystraszeni wcześniejszymi opisami, że Mindelo jest niebezpieczne itp. Przed wejściem do terminala portowego siedziało kilku dziwnych typków, jeden nas zaczepił "czego szukamy" i po chwili pokazał nam kasę, która na marginesie była za sąsiednią ścianą. Oczywiście uważał, że należy mu się zapłata. Wahałem się czy dać, poineważ pokazał mi coś, co już widziałem, więc odmówiłem. Na szczęście się nie czepiał.

W jego trakcie mogliśmy podziwiać piękne widoki zarówno widoczną na horyzoncie wyspę S anto Antao oraz Sao Vincente, z którego wyruszyliśmy.

Santo Antao to najpiękniejsza wyspa w Republice Zielonego Przylądka

Wieczorem zamówiliśmy na następny dzień kierowcę z autem 4x4, który miał nas obwieźć po wyspie. Mogliśmy to zrobić w porcie, w którym było mnóstwo taksówek lub popularnych "Aluguer", czyli aut do wynajęcia, z tym że najczęściej były to małe busiki i w niektóre miejsca mogłyby nie dojechać.Antao mają zupełnie inną mentalność, niż Ci na Sao Vincente. Życie tam toczy się swoim rytmem. Na Wyspach Zielonego Przylądka istnieje pojęcie "morabeza" co oznacza gościnność. Można powiedzieć, że właśnie takiej morabezy doświadczyliśmy na Santo Antao.
Porto Novo okazało się być dużo bardziej przyjazne niż Mindelo. Ludzie na S anto

Przydatne linki:
Najpiękniejsze miejsca na Santo Antao
Porto Novo (Santo Antao)
Co zobaczyć na Sao Vincente?
Mindelo (Sao Vincente)
Najpiękniejsze plaże na Sao Vincente

# data[].attributes.attachment_link.title
Wyspy Zielonego Przylądka garść przydatnych informacji przed wyjazdem

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak przygotować się do wyjazdu na Wyspy Zielonego Przylądka. Czy Wyspy Zielonego Przylądka są bezpieczne? Czy na Wyspy Zielonego Przylądka potrzebna jest wiza? Jakie szczepienia są wymagane na Wyspy Zielonego Przylądka? Jak dolecieć na Cabo Verde? Czy warto pojechać na Wyspy Zielonego Przylądka?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bezrobocie w Portugalii rośnie w zastraszającym tempie i obecnie przekroczyło już granicę 15 proc. Stopa bezrobocia wśród młodych ludzi wynosi ok. 36 proc. Dziennie pracę traci średnio 250 Portugalczyków. Szczególnie dramatyczna jest sytuacja młodych ludzi, którzy mają ogromne problemy ze znalezieniem pracy i rozpoczęciem samodzielnego życia.

Ponad 100 Portugalczyków opuszcza codziennie ojczyznę w poszukiwaniu pracy. Zauważalne jest historyczne odwrócenie kierunku migracji. Młodzi i wykształceni Portugalczycy uciekają masowo do byłych portugalskich kolonii. Popularne kierunki to Angola, Mozambik i Brazylia.

Byłe kolonie są dla nich dużo bardziej atrakcyjne niż bogatsze części Europy, USA, Kanada czy Australia z tego względu, że rozwijają się w zawrotnym tempie, a imigranci z Portugalii mogą porozumiewać się w nich w swoim ojczystym języku. Poza tym dużo łatwiej tam znaleźć lepszą pracę oraz szybciej osiągnąć znacznie wyższe zarobki.

Większość emigrujących posiada dyplomy wyższych uczelni i wcale nie planuje powrotu do kraju. Szybko rozwijająca się Angola ze swoją doskonale prosperującą gospodarką potrzebuje ludzi, którzy będą tworzyć infrastrukturę. Wzbogacone na ropie angolskie firmy kupują portugalskie przedsiębiorstwa. Emigrują tu inżynierowie, finansiści, ekonomiści, prawnicy, lekarze i przedsiębiorcy, dla których życie w Portugalii jest coraz trudniejsze.

Angolska, wzbogacona na ropie elita przynosi dwie trzecie dochodów państwa oraz 42 proc. PKB. Jednak dwie trzecie ludności nadal żyje w skrajnej nędzy. Władze są skorumpowane, brakuje szpitali, dróg, szkół, a sama stolica Luanda jest miejscem niebezpiecznym i brudnym. Mimo to państwo na zachodnim wybrzeżu Afryki daje Portugalczykom nadzieję na pracę i lepsze życie. Europa ich nie potrzebuje, Afryka natomiast wita z otwartymi ramionami.

# data[].attributes.attachment_link.description
Bezrobocie w Portugalii rośnie w zastraszającym tempie i obecnie przekroczyło już granicę 15 proc. Stopa bezrobocia wśród młodych ludzi wynosi ok. 36 proc. Dziennie pracę traci średnio 250 Portugalczyków. Szczególnie dramatyczna jest sytuacja młodych ludzi, którzy mają ogromne problemy ze znalezieniem pracy i rozpoczęciem samodzielnego życia.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Makau zawsze rozpalało moją wyobraźnię - co tam Hong Kong, TO była prawdziwa europejska kolonia! Choć miałem o nim mgliste wyobrażenie, bardzo chciałem je zobaczyć. Zajęło mi to jednak trochę czasu - wreszcie, podczas mojej trzeciej wizyty w Hong Kongu, „podbiłem" paszport i wsiadłem na katamaran płynący do azjatyckiego kraju, gdzie nazwy ulic zapisane są po portugalsku.

Choć dziś Portugalia czasy bogatej świetności ma daleko za sobą, to jej imperium kolonialne było jednym z najstarszych na świecie. Makau weszło oficjalnie w portugalskie władanie w 1887 roku, a wcześniej - przez ponad 300 lat - było jej wypożyczone przez cesarstwo chińskie. Handel i szwindel kwitły, a najstarsza oaza Europy w Azji zaczęła dynamicznie rosnąc i się rozwijać. To wtedy powstały piękne place wyłożone w czarno-białe wzory, kolorowe kamienice z zielonymi okiennicami i urokliwe kościółki. I choć Holendrzy bardzo starali się włączyć Makau do swojej korony, Portugalczycy skutecznie bronili je i zachowali we władaniu aż do 1999 roku, kiedy to rząd chiński przejął nad nim oficjalne zwierzchnictwo (choć Lizbona starała się pozbyć Makau już po Rewolucji Goździków w 1974). Dziś Makau to przed wszystkim atrakcja turystyczna i wesołe miasteczko dla Chińczyków. Z jednej strony: bo mogą poczuć i zobaczyć Europę praktycznie nie opuszczając kraju, a z drugiej: mogą legalnie i bez opamiętania wydawać ciężko zarobione juany w licznych kasynach - Makau nazywane jest „kasynem Chin", a pod względem dochodu z hazardu przebiło amerykańskie Las Vegas już w 2004. To wszystko sprawia, że Makau może trochę przytłaczać i w pierwszej chwili wywoływać mieszane uczucia. Nie warto się jednak zniechęcać - jak zawsze, 80% turystów odwiedza 20% miejsc, wystarczy więc skręcić w jedną z wąskich, bocznych uliczek, uciec od tłumów i spróbować nie zwracać uwagi na migoczące kolorami tęczy kasyna. No, chyba że macie szczęśliwą rękę i chcecie coś wygrać (przegrać?).

Do Makau nie jest trudno dotrzeć - jest świetnie skomunikowane ze swoim młodszym bratem. Promy z Hong Kongu odpływają czasem nawet co pięć minut! Przechodzę więc przez odprawę, otrzymuję od celnika karteczkę (Hong Kong i Makau przestały wbijać do paszportu pieczątkę - zamiast tego drukują mały świstek z datą wjazdu) i wsiadam na ekspresowy prom, aby niespełna godzinę późnej dotrzeć na miejsce. Krótka przejażdżka lokalnym autobusem pod dość smutnym za dnia budynkiem hotelu Grand Lisboa (nie wiem, czy wysoki, złoty budynek o dziwacznym kształcie jest architektonicznym majstersztykiem, ale dla mnie na pewno kwintesencją kiczu)i wysiadam przy ślicznym Largo do Senado, głównym placu starej części miasta. Teraz szpecą go trochę kiczowate, chińskie ozdoby bożonarodzeniowe - pstrokate choinki, błyszczące łańcuchy i wyblakłe na ostrym słońcu grube bałwanki. Nomen omen niesłychanie zachwycające Chińczyków - z trudem przepycham się przez tłumek fotografujący się z chińsko-portugalskim Santa.

Pod uroczym, żółciutkim kościołem Świętego Dominika pstrykam kilka foto-notatek i z nurtem ludzkiej rzeki płynę w stronę symbolu Makau, czyli ruiny katedry Świętego Pawła. Jej fasada - bo tyle tak naprawdę z katedry pozostało - góruje nad okolicą, dodając jej jeszcze więcej europejskiego klimatu. Kupuję obowiązkową, przepyszną pastel de nata - czyli portugalską tarteletkę z kremem jajecznym - i siadam na szerokich schodach pod ruinami, obserwując ludzi. Choć podobieństwa mógłby policzyć na palcach jednej ręki, czuję się przez chwilę jak na Schodach Hiszpańskich w gorące, rzymskie popołudnie. Mam stąd tylko trzy kroki do Muzeum Makau, więc kolejną godzinę spędzam w Fortaleza do Monte - XVI-wiecznym forcie obronnym, w którym sprytnie ulokowano całkiem niezłe muzeum i z którego wysokich murów rozciąga się świetny widok na okolicę. I na Grand Lisboa oczywiście...

W drodze powrotnej zaglądam do jednej z wielu chińskich piekarni - wszystkie sprzedają praktycznie to samo, a ich flagowym przysmakiem są migdałowe ciasteczka. Wspaniałe, więc nie mogę się powstrzymać przed wzięciem jeszcze kilku kawałków z degustacyjnej tacy. Sprzedawczyni uśmiecha się do mnie i zachęca do zrobienia zdjęcia piekarzowi, który zagniata kolejną porcję ciasta. Są bardzo kruche, bo do ich produkcji używa się mąki z fasoli mung - nie łamią się w ustach, a w zasadzie rozpadają. Słodkie, chrupiące od kawałków migdałów i zapychające jak kleik ryżowy z dzieciństwa. Chińczycy wychodzą z piekarni obładowani torbami pełnymi słodyczy w ozdobnych pudełkach, czuję się więc trochę usprawiedliwiony za tych kilka nadprogramowych, darmowych ciastek.

Jeszcze raz przecinam czarno-biały Largo do Senado i kieruję się do najstarszej części Makau. Gdy docieram do Largo de Santo Agostinho (placu Świętego Augustyna), zupełnie zapominam, że jestem w Chinach. Blado-żółte elewacje, ciężkie, drewniane okiennice, ociekające fuksją bugenwille i niebiesko-białe tabliczki uliczne łatwo wyprowadzają mnie w pole. Zaglądam na chwilę do XIX-wiecznego teatru Dom Pedro V - pierwszego zachodniego teatru w Chinach - i chwilę później zatrzymuję się przed Igreja de São Lourenço, czyli Kościołem Świętego Wawrzyńca, najstarszym w Makau, bo oryginalnie zbudowanym przez Jezuitów przed 1560. Wąska Rua da Barra prowadzi mnie dalej, aż do nadbrzeża, gdzie na skalistym wzgórzu przycupnęła najstarsza świątynia w mieście - przepełniona kadzidlanym dymem A-Ma, poświęcona Matsu, bogini rybaków i żeglarzy. Tu nie ma miejsca na wątpliwości - jestem na Dalekim Wschodzie.

Okopcony świecami i wielkimi kadzidłami ruszam dalej, bo czeka mnie jeszcze mała wspinaczka: słońce powoli zachodzi, a chcę jeszcze zobaczyć panoramę miasta z trzeciego najwyższego wzgórza w Makau - Penha Hill, znanego też jako Wzgórze Biskupa (nazwę tę wzgórze zawdzięcza urokliwemu kościołowi, który powstał tu w w 1622 roku). Trochę zasapany docieram na szczyt, skąd - o dziwo - widać dużo więcej niż tylko hotel Grand Lisboa. Za wysoką Macau Tower, jedną z najnowszych atrakcji miasta, rozciąga się po horyzont widok na wyspy Taipa oraz sztuczną Cotai. Z drugiej strony dumnie stoi fasada błyszczących hoteli i kasyn - tych trochę starszych, bo nowe powstają na Cotai właśnie. To jednak zupełnie inna bajka.

Na sam koniec mojej wizyty jadę więc się z nią zapoznać - w końcu trzeba sobie wyrobić zdanie, prawda? W nowej, dumnej dzielnicy hazardu spędzam niecałe 40 minut. Wystarczy mi rzut oka na Dzwonnicę Świętego Marka i gondole pływające wokół kompleksu The Venetian, żeby wiedzieć, co się kroi. Zdaje się, że Chiny zamarzyły o swoim Las Vegas. I choć pieniędzy przewija się już u nich więcej, to do oryginału im jeszcze daleko. Może na szczęście?

JAK JECHAĆ: W Makau jest lotnisko, na które dolecicie z większości chińskich i niektórych azjatyckich portów. Można wjechać lądem, a najwygodniej połączyć z wizytą w Hongkongu i przypłynąć ekspresowym promem: odpływają z trzech portów w mieście (CO ROBIĆ: Zdecydowanie, jak mało gdzie, powiem - zaliczyć wszystkie atrakcje! Przespacerować się głównym szlakiem turystycznym od placu WARTO WIEDZIEĆ: Walutą obowiązującą w Makau jest Hong Kong - Macau Ferry Terminal, China Ferry Terminal oraz Senado do ruin katedry Świętego Pawła, a następnie w przeciwnym kierunku, aż do świątyni A-Ma. Zajrzeć do Muzeum Makao i spróbować migdałowych ciasteczek. No a jeśli macie szczęście lub ochotę, spróbować sił w jednym z kasyn. Kompleks hotelowy pataca (MOP)o kursie do HKD zamrożonym na poziomie 1.03, jednak dolary z Hongkongu są powszechnie akceptowane (w przeliczeniu 1:1). Uwaga: resztę możecie otrzymać w MOP, jednak ja nie miałem problemów z wydaniem ich z powrotem w Hongkongu. The City of Dreams ma ogromną flotę darmowych autobusów, które z wielu miejsc w mieście zawiozą Was pod kasyno, a potem odwiozą do portu albo na lotnisko. Sky Pier Hong Kong International Airport - więcej informacji ), w godzinach szczytu nawet co 5 minut. Cena: około 160 HKD w jedną stronę.

# data[].attributes.attachment_link.title
Makau - jak Portugalia schowała się w Chinach

# data[].attributes.attachment_link.description
Makau zawsze rozpalało moją wyobraźnię - co tam Hong Kong, TO była prawdziwa europejska kolonia! Choć miałem o nim mgliste wyobrażenie, bardzo chciałem je zobaczyć. Zajęło mi to jednak trochę czasu - wreszcie, podczas mojej trzeciej wizyty w Hong Kongu, „podbiłem" paszport i wsiadłem na katamaran płynący do azjatyckiego kraju, gdzie nazwy ulic zapisane są po portugalsku.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W poprzednim tygodniu opowiedziałem Państwu o tym, że moja znajoma nie odczuła jet lagu (problemów wynikających z różnicy stref czasowych) po powrocie z Brazylii, a ja po powrocie z Wietnamu nie mogłem dojść do siebie przez kilka dni. Wyjaśniając znajomej przyczyny tej różnicy powiedziałem, że mają one związek z faktem, że w Brazylii mówi się po portugalsku. Brzmi to zagadkowo, ale zaraz Państwu wszystko objaśnię.

Na ogromnym kontynencie Ameryki Południowej wszędzie mówi się po hiszpańsku, a jedynie w Brazylii - po portugalsku. Dlaczego?

Żeby to wyjaśnić, musimy cofnąć się do epoki wielkich odkryć geograficznych. W XV wieku wielu odkryć dokonali Portugalczycy - rozpoczęli kolonizację zachodniej Afryki i pionierską wyprawą Vasco da Gamy otwarli drogę morską do Indii. W tym samym czasie Krzysztof Kolumb odkrył dla Hiszpanów Amerykę. Oba kraje silnie dążyły do podporządkowania sobie nowo odkrywanych ziem, których było coraz więcej - i coraz ważniejsze stawało się pytanie: Co jest czyje?

O tym, że są to ziemie należące do rdzennej ludności indiańskiej lub afrykańskiej (zależnie od strony Atlantyku) nikt nie myślał, natomiast perspektywa, że dwa europejskie kraje wejdą w ostry konflikt właśnie na tych nowych ziemiach, martwiła papieża Aleksandra VI. Odkrywcy nowych ziem mieli przecież zdominować tubylców, a nie zwalczać się nawzajem!

Delikatne zabiegi dyplomatyczne Hiszpanów i Portugalczyków w Watykanie doprowadziły do powstania traktatu z Tordesillas. Jego autorem był papież, ale podpisała się pod nim Izabela Kastylijska (królowa Hiszpanii, która wysłała za ocean Kolumba), jej mąż Ferdynand II Aragoński i król Portugalii Jan II Doskonały. Traktat dzielił nowo odkrywane obszary świata na pół: część wschodnią, zawierającą Afrykę, przyznano Portugalii, a zachodnią, gdzie leżały obie Ameryki - Hiszpanii. Linia graniczna biegła z północy na południe przez środek Atlantyku. W traktacie opisano to inaczej, ale chodziło o 46 południk na zachód od Greenwich. Był rok 1494 i wydawało się, że wszystko jest jasne.

Tymczasem kolejne wyprawy penetrujące brzegi Ameryki Południowej wykryły nieznany wcześniej fakt, że część tego kontynentu wystaje na wschód od linii granicznej! Momentalnie wykorzystali to Portugalczycy, którzy na tych terenach utworzyli Brazylię. I tak oto w tej części Ameryki Południowej powstał kraj z urzędowym językiem portugalskim.
A jaki ma to związek z opisywaną tydzień temu przypadłością jet lag?

Na ogromnym kontynencie Ameryki Południowej wszędzie mówi się po hiszpańsku, a jedynie w Brazylii - po portugalsku. Dlaczego?

Żeby to wyjaśnić, musimy cofnąć się do epoki wielkich odkryć geograficznych. W XV wieku wielu odkryć dokonali Portugalczycy - rozpoczęli kolonizację zachodniej Afryki i pionierską wyprawą Vasco da Gamy otwarli drogę morską do Indii. W tym samym czasie Krzysztof Kolumb odkrył dla Hiszpanów Amerykę. Oba kraje silnie dążyły do podporządkowania sobie nowo odkrywanych ziem, których było coraz więcej - i coraz ważniejsze stawało się pytanie: Co jest czyje?

O tym, że są to ziemie należące do rdzennej ludności indiańskiej lub afrykańskiej (zależnie od strony Atlantyku) nikt nie myślał, natomiast perspektywa, że dwa europejskie kraje wejdą w ostry konflikt właśnie na tych nowych ziemiach, martwiła papieża Aleksandra VI. Odkrywcy nowych ziem mieli przecież zdominować tubylców, a nie zwalczać się nawzajem!

Delikatne zabiegi dyplomatyczne Hiszpanów i Portugalczyków w Watykanie doprowadziły do powstania traktatu z Tordesillas. Jego autorem był papież, ale podpisała się pod nim Izabela Kastylijska (królowa Hiszpanii, która wysłała za ocean Kolumba), jej mąż Ferdynand II Aragoński i król Portugalii Jan II Doskonały. Traktat dzielił nowo odkrywane obszary świata na pół: część wschodnią, zawierającą Afrykę, przyznano Portugalii, a zachodnią, gdzie leżały obie Ameryki - Hiszpanii. Linia graniczna biegła z północy na południe przez środek Atlantyku. W traktacie opisano to inaczej, ale chodziło o 46 południk na zachód od Greenwich. Był rok 1494 i wydawało się, że wszystko jest jasne.

Tymczasem kolejne wyprawy penetrujące brzegi Ameryki Południowej wykryły nieznany wcześniej fakt, że część tego kontynentu wystaje na wschód od linii granicznej! Momentalnie wykorzystali to Portugalczycy, którzy na tych terenach utworzyli Brazylię. I tak oto w tej części Ameryki Południowej powstał kraj z urzędowym językiem portugalskim.
A jaki ma to związek z opisywaną tydzień temu przypadłością jet lag?

# data[].attributes.attachment_link.title
Dlaczego w Brazylii mówi się po portugalsku?

# data[].attributes.attachment_link.description
W poprzednim tygodniu opowiedziałem Państwu o tym, że moja znajoma nie odczuła jet lagu (problemów wynikających z różnicy stref czasowych) po powrocie z Brazylii, a ja po powrocie z Wietnamu nie mogłem dojść do siebie przez kilka dni. Wyjaśniając znajomej przyczyny tej różnicy powiedziałem, że mają one związek z faktem, że w Brazylii mówi się po portugalsku.