# data[].attributes.headline
Το άρθρο αυτό μιλά γ

# data[].attributes.body
Το άρθρο αυτό μιλά για τη μουσικοθεραπεία στην διαχείριση του αυτισμού.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η μουσικοθεραπεία είναι μια σχετικά καινούργια θεραπεία για τα ελληνικά δεδομένα, σε αντίθεση με την Αμερική, τη Μεγάλη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου η μουσικοθεραπεία εφαρμόζεται εδώ και 60 χρόνια. Η μουσικοθεραπεία μπορεί να προσφέρει ένα εναλλακτικό τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης στους ανθρώπους εκείνους που η λεκτική επικοινωνία είναι ανεπαρκής ή αδύνατη ως μέσο έκφρασης.
Γράφει η Σάννυ Λεβή
Μουσικοθεραπεύτρια Dip M.Th (University of Surrey Roehampton) SRMT, DipGSM (Guildhall School of Music and Drama)
Η μουσικοθεραπεία είναι μία ειδικότητα με καθαρά θεραπευτικό χαρακτήρα. Δεν επιδιώκει ούτε την ψυχαγωγία αλλά ούτε και τη μουσική εκπαίδευση. Ο θεραπευτής δεν διδάσκει μουσική, ούτε παροτρύνει το θεραπευόμενο να παίξει με συγκεκριμένο τρόπο. Oι μουσικοθεραπευτές στο εξωτερικό εργάζονται σε νοσοκομεία παίδων και ενηλίκων, σε σχολεία για άτομα με ειδικές ανάγκες και αναπτυξιακές διαταραχές, σε κέντρα ημέρας για ενήλικες με συναισθηματικές δυσκολίες και ψυχικές ασθένειες, σε ψυχιατρεία και ιδιωτικά.

Η μουσική στη μουσικοθεραπεία χρησιμοποιείται ως μέσο επικοινωνίας, έκφρασης και δημιουργικότητας, προσφέροντας στα άτομα που έχουν περιορισμένες δυνατότητες λεκτικής επικοινωνίας έναν εναλλακτικό τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης. Παράλληλα όμως απευθύνεται και σε άτομα που ενώ μπορεί να έχουν μία άρτια ικανότητα επικοινωνίας μέσα από το λόγο, παρόλα αυτά μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολία έκφρασης μέσα από αυτόν, και κατά συνέπεια η συγκεκριμένη θεραπεία να μπορεί να τους προσφέρει εναλλακτικές διεξόδους έκφρασης.

Η μουσικοθεραπεία ξεκίνησε βασιζόμενη στο αξίωμα ότι η ικανότητα του να ανταποκρινόμαστε στη μουσική είναι μία έμφυτη ανθρώπινη ποιότητα, η οποία δεν αλλοιώνεται μέσα από την αρρώστια ή την αναπηρία. Η μουσική αποτελείται από διάφορα στοιχεία όπως ο ρυθμός, η μελωδία, η αρμονία, ο παλμός, η ένταση κτλ, στοιχεία τα οποία έχει διαπιστωθεί ότι σχετίζονται άμεσα με την ίδια μας την ανθρώπινη οντότητα.

Για παράδειγμα, η ένταση, ο παλμός και ο ρυθμός βρίσκονται στους κτύπους της καρδιάς μας, στην αναπνοή μας, στις κινήσεις μας. Όταν γελάμε, κλαίμε, φωνάζουμε ή όταν τραγουδάμε δημιουργούμε μελωδίες που έχουνε ένταση, ρυθμό και συγκεκριμένη διάρκεια. Όλες λοιπόν αυτές οι οικείες συνδέσεις με τη μουσική παραμένουν αμετάβλητες σε κάθε άνθρωπό ασχέτως της οποιασδήποτε ασθένειας ή αναπηρίας, και δεν εξαρτώνται από το αν κάποιος έχει μουσική παιδεία ή γνώσεις.

Συνεπώς η θεραπεία αυτή απευθύνεται σε μία μεγάλη γκάμα ατόμων - από παιδιά μικρής ηλικίας μέχρι ηλικιωμένους - καλύπτοντας ένα ευρύ φάσμα παθήσεων.

Θεραπευτικοί στόχοι στη Μουσικοθεραπεία

Οι θεραπευτικοί στόχοι στη μουσικοθεραπεία διαμορφώνονται σύμφωνα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου, ενθαρρύνοντας θετικές αλλαγές στην συμπεριφορά με σκοπό την βελτίωση της ποιότητα της ζωής του. Πιο συγκεκριμένα όσο αναφορά στα άτομα με αναπτυξιακές διαταραχές η μουσικοθεραπεία στοχεύει:

Στην επικοινωνία.

Στη δημιουργική έκφραση.

Στην ανάπτυξη του λόγου, ενθαρρύνοντας το άτομο να χρησιμοποιεί τη φωνή του ως μέσο έκφρασης.

Στη συναισθηματική στήριξη.

Στην ανάπτυξη αυτοεκτίμησης και πρωτοβουλίας.

Στη προώθηση της κοινωνικότητας ενισχύοντας συγκεκριμένα τις δεξιότητες που χρειάζεται το κάθε άτομο για να αναπτύξει επικοινωνιακές ικανότητες και να δημιουργήσει διαπροσωπικές σχέσεις.

Στη καλλιέργεια ενός θεραπευτικού πλαισίου μέσα στο οποίο το άτομο θα μπορέσει να βιώσει και να εκφράσει ποικίλα συναισθήματα, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα μεγαλύτερη συναίσθηση και κατανόηση των συναισθημάτων του.

Στη βελτίωση τη ποιότητα της ζωής του ατόμου μέσα από τις εμπειρίες που αποκομίζει κατά τη διάρκεια της θεραπείας μαθαίνοντας να μοιράζεται, να εκφράζεται, να δίνει και να δέχεται.

Στη καλλιέργεια της προσοχής, της ικανότητας συγκέντρωσης και μνήμης

Πώς διεξάγονται οι συνεδρίες

Οι συνεδρίες μπορεί να είναι δυαδικές ή ομαδικές ανάλογα με τις ανάγκες του κάθε ατόμου, και διαρκούν από 30- 45/50 λεπτά. Μιλάμε για μία ενεργητική θεραπεία κατά τη διάρκεια της οποία ο θεραπευτής με το θεραπευόμενο συμμετέχουν ενεργά, παίζοντας σχεδόν πάντα μαζί. Η θεραπεία διεξάγεται σε ένα δωμάτιο γεμάτο κρουστά, τύμπανα, μεταλλόφωνα, ξυλλόφωνα κτλ ,όργανα δηλαδή που δεν απαιτούν μουσικές γνώσεις για να μπορέσει κανείς να παράγει ρυθμούς και μελωδίες μέσα από αυτά. Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ο θεραπευτής ενθαρρύνει το παιδί να εξερευνήσει τον κόσμο του ήχου μέσα από τη φωνή του ή μέσα από απλά μουσικά όργανα, που δεν απαιτούν μουσική γνώση, ώστε να δημιουργήσει τη δική του μουσική γλώσσα επικοινωνίας ,τη δική του μουσική αυτοσχεδιάζοντας.

O θεραπευτής δεν επεμβαίνει με διδακτικό η συμπεριφοριστικό τρόπο στο τρόπο που το παιδί επιλέγει να εκφραστεί και δε καθοδηγεί τη μουσική του έκφραση. Αντιθέτως του αφήνει χώρο να εκφραστεί όπως εκείνο θέλει. Καθώς λοιπόν το παιδί αρχίζει να παίζει ο θεραπευτής παρατηρώντας κάποια συγκεκριμένα στοιχεία, συνοδεύσει και υποστηρίζει τους αυτοσχέδιους ήχους του παιδιού με τρόπο τέτοιο ώστε να επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό θεραπευτικό αποτέλεσμα.

Ο θεραπευτής στη μουσικοθεραπεία επικεντρώνεται στα πράγματα τα οποία το άτομο μπορεί να κάνει, προσπαθώντας να αξιοποιήσει και τη παραμικρή σωματική κίνηση, τη πιο μικρή λεπτομέρεια, το πιο μικρό ήχο για να δημιουργήσει μία επικοινωνιακή σχέση με το παιδί. Ο θεραπευτής όταν το παιδί αρχίζει να παίζει δεν επικεντρώνει τη προσοχή του στις μουσικές ικανότητες του παιδιού ή στην αισθητική πλευρά του μουσικού αποτελέσματος. Αρχικά η προσοχή του θεραπευτή επικεντρώνεται στο τρόπο που το κάθε άτομο παράγει και οργανώνει αυθόρμητα τους μουσικούς του ήχους σε σχέση με το θεραπευτή ή τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας.

Η μουσική συμπεριφορά του θεραπευομένου αποκαλύπτει στοιχεία τόσο για τη προσωπικότητά του όσο και για το τρόπο που σχετίζεται έξω από το θεραπευτικό χώρο. Στη μουσική τα συναισθήματα δεν εκφράζονται μέσα από λέξεις, αλλά μέσα από μια πληθώρα δυναμικών ήχων και ηχοχρωμάτων. Μέσα από αυτό το σκεπτικό η προσοχή του θεραπευτή επικεντρώνεται παράλληλα στην έκφραση και στις συναισθηματικές ποιότητες (feeling qualities) της αυτοσχέδιας μουσικής του παιδιού. Με απλά λόγια τι συναισθήματα ξυπνά η μουσική του παιδιού;

Ο θεραπευτής προσπαθεί αποκωδικοποιώντας μουσικά χαρακτηριστικά όπως είναι η ένταση, ο ρυθμός κτλ να συντονισθεί συναισθηματικά με το παιδί, σε μια προσπάθεια να το στηρίξει συναισθηματικά, να του δώσει να καταλάβει ότι όλα τα συναισθήματα είναι αποδεκτά, γίνεται δέκτης όλων αυτών των συναισθημάτων σε μια προσπάθεια να κερδίσει την εμπιστοσύνη του και να το βοηθήσει σιγά σιγά να ανοιχτεί και να μπορέσει να εξωτερικεύσει πρώτα μέσα από τη μουσική και μετά εάν επιθυμεί και μπορεί μέσα από το λόγο το πως αισθάνεται.

Ο Γουίνικοτ στο βιβλίο του "Παίξιμο και Πραγματικότητα", αναφέρεται στην ικανότητα του παιξίματος σαν ένδειξη ψυχικής υγείας και μέσου για τη διαδικασία ανάπτυξης και εξέλιξης όχι μόνο του παιδιού αλλά και του ενήλικα. Στο παίξιμο και μόνο σ' αυτό το παιδί ή ο ενήλικας γίνεται ικανός να είναι δημιουργικός και να χρησιμοποιεί όλη του την προσωπικότητα, και μόνο όταν το άτομο είναι δημιουργικό ανακαλύπτει τον εαυτό του (Γουίνικοτ). Η χρήση της μουσικής ως μέσου επικοινωνίας μας παραπέμπει σε πρώιμα στάδια επικοινωνίας, στο στάδιο της προγλωσσικής επικοινωνίας που λαμβάνει χώρα συνήθως μεταξύ μητέρας - βρέφους.

Oι μελέτες πάνω στο προγλωσσικό τρόπο επικοινωνίας μητέρας-βρέφους, έχουν επηρεάσει ουσιαστικά το πρακτικό και θεωρητικό σκέλος της μουσικοθεραπείας μιας και ή θεραπεία αυτή βασίζεται κυρίως στη μη λεκτική επικοινωνία. Πολλοί ερευνητές και κυρίως ο Ντάνιελ Στερν έθεσε στις μελέτες του το παρακάτω ερώτημα του οποίου οι απαντήσεις αποτελούν τις βάσεις για την διαμόρφωση των τεχνικών στη μουσικοθεραπεία.

Πώς μπορεί κανείς να διεισδύσει στο συναισθηματικό κόσμο ενός ατόμου και να του δώσει να καταλάβει ότι τον νοιώθει χωρίς να χρησιμοποιήσει λέξεις;

Μελετητές παρατήρησαν ότι η μητέρα χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές ώστε να δώσει στο μωρό της να καταλάβει ότι οι πράξεις του έχουν επικοινωνιακό και παράλληλα συναισθηματικό χαρακτήρα-χωρίς όμως να χρειάζεται να χρησιμοποιεί λέξεις. Αυτές οι τεχνικές όπως θα δείτε παρακάτω έχουν καθαρά μουσικό χαρακτήρα. Ο Ντάνιελ Στερν ο οποίος επικέντρωσε τις έρευνές του πάνω στο τρόπο με τον οποίο η μητέρα συντονίζεται με το συναισθηματικό κόσμου του βρέφους και ανταποκρίνεται στις ανάγκες του, χωρίς να χρησιμοποιήσει λέξεις παρατήρησε ότι όταν για παράδειγμα το βρέφος κάνει μία κίνηση με το χέρι του, η μητέρα θα διαλέξει ένα διαφορετικό τρόπο έκφρασης, π.χ. τη φωνή της με σκοπό όχι να μιμειθεί τη συμπεριφορά αυτή καθ'αυτή του βρέφους, αλλά κάποια στοιχεία της συμπεριφοράς, τα οποία αντανακλούν το συναισθηματικό κόσμο του παιδιού. Άρα, πολύ απλά, δεν είναι η πράξη αυτή καθαυτή που μας ενδιαφέρει αλλά τα χαρακτηριστικά της.

Ας πάρουμε ξανά το παράδειγμα του μωρού που κουνάει το χέρι του. Το σημαντικό στοιχείο είναι ο τρόπος με τον οποίο το μωρό κουνάει το χέρι του, η ένταση, ο ρυθμός και ή διάρκεια της συγκεκριμένης κίνησης, γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά προσδίδουν συναισθήματα στη συγκεκριμένη πράξη. Επίσης είναι σημαντική η απάντηση, ανταπόκριση της μητέρας. Η διάρκεια της χειρονομίας, πράξης, ή φωνής της μητέρας θα πρέπει να έχει την ίδια ένταση, διάρκεια, ή ρυθμό με τη κίνηση του χεριού του παιδιού της ώστε να επιτευχθεί συναισθηματικός συντονισμός. Μέσα από την επανάληψη το μωρό αντιλαμβάνεται ότι η απάντηση της μητέρας του πχ σχετίζεται με το τη κίνηση του χεριού Μέσα από αυτή τη διαδικασία (και την επανάληψη της) η μητέρα μεταβιβάζει ότι αναγνωρίζει το συναίσθημα που κρύβεται πίσω από μία εξωτερική έκφραση, ενώ το βρέφος συνειδητοποιεί ότι μπορεί να μοιραστεί τα συναισθήματα του με άλλους ανθρώπους.

Δυστυχώς το στάδιο της προγλωσσικής επικοινωνίας δεν καλλιεργείται αρκετά ανάμεσα στη σχέση γονιού-μητέρας και παιδιού διότι το παιδί με αναπτυξιακές διαταραχές δε δίνει στο γονιό του αρκετά εναύσματα επικοινωνίας, (γκριμάτσες, φωνές, βλέμματα κτλ)τα οποία ο γονιός μπορεί να εκλάβει ως σημάδια επικοινωνίας και να τα καθρεφτίσει.

Στη μουσικοθεραπεία, κυρίως με τα άτομα τα οποία δεν έχουν λόγο, αναπαράγεται μέσα από τη μουσική σχέση αυτό το στάδιο ώστε το άτομο να ενισχύσει το έναυσμα για επικοινωνία , το λόγο και τις κοινωνικές του δεξιότητες.
"...Εκλαμβάνουμε αυτές τις παθολογικές εκδηλώσεις, και μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς... συναντούμε το τέμπο απ' ο,τιδήποτε κάνει το παιδί- το τέμπο του περπατήματός του, του χτυπήματος του κεφαλιού του, του βαδίσματός του πάνω-κάτω, τη κίνησης του σώματός του μπρος και πίσω...και το δίνουμε πίσω σ'αυτό μέσα από τη μουσική, ώστε να αποκτήσει μία νέα εμπειρία αυτού που κάνει συνήθως."
Ο μουσικοθεραπευτής θα αξιοποιήσει και την πιο μικρή σωματική κίνηση, την πιο μικρή λεπτομέρεια που μπορεί του δώσει ο θεραπευομένος. Θα πιάσει το ρυθμό, την έντασή της και θα προσπαθήσει να αντικατοπτρίσει μουσικά το συναίσθημα που βγαίνει μέσα από τη συγκεκριμένη κίνηση. Μέσα από τη μουσική αντανάκλαση θα προσπαθήσει να μεταβιβάσει ότι αναγνωρίζει το συναίσθημα που βρίσκεται πίσω από αυτή τη κίνηση. Μ΄αυτό το τρόπο αναπτερώνει σιγά σιγά την αυτοεκτίμηση και τον ψυχισμό του θεραπευομένου, ενώ παράλληλα τον βοηθά να συνειδητοποιήσει ότι μπορεί να μοιραστεί τα συναισθήματά του με άλλους ανθρώπους.

Οι Νόρντοφ και Ρόμπινς, πρωτοπόροι της μουσικοθεραπείας αναφέρουν:

# data[].attributes.attachment_link.title
Μουσικοθεραπεία

# data[].attributes.attachment_link.description
Η μουσικοθεραπεία είναι μια σχετικά καινούργια θεραπεία για τα ελληνικά δεδομένα, σε αντίθεση με την Αμερική, τη Μεγάλη Βρετανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου η μουσικοθεραπεία εφαρμόζεται εδώ και 60 χρόνια. Η μουσικοθεραπεία μπορεί να προσφέρει ένα εναλλακτικό τρόπο επικοινωνίας και έκφρασης στους ανθρώπους εκείνους που η λεκτική επικοινωνία είναι ανεπαρκής ή αδύνατη ως μέσο έκφρασης.

# data[].attributes.headline
Φάσμα του αυτισμού και εκδοχές του

# data[].attributes.subject
Φάσμα του αυτισμού και εκδοχές του

# data[].attributes.body
Οι δύο άλλες διαταραχές του φάσματος του αυτισμού (ASD) είναι το σύνδρομο Άσπεργκερ, στο οποίο δεν παρατηρείται καθυστέρηση στη γνωστική ανάπτυξη και τη γλώσσα, και η Εκτεταμένη διαταραχή της ανάπτυξης - Μη προσδιοριζόμενη αλλιώς (PDD-NOS), όπου διαγνώσκεται όταν δεν πληρούνται επαρκώς τα κριτήρια για τις άλλες δύο διαταραχές.

# data[].attributes.body
Το βιβλίο που προτείνεται είναι για να συμβουλεύσει μελλοντικούς εκπαιδευτικούς να διαχειριστούν καταστάσεις αυτισμού.,

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Εκδόσεις iWrite

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν έχει στόχο να καταρτίσει θεωρητικά τον αναγνώστη για τον αυτισμό. Εξάλλου έχουν προηγηθεί καταξιωμένοι μελετητές και επιστήμονες του χώρου, κάποιους από τους οποίους είχαμε την τύχη και την τιμή να έχουμε δασκάλους.
Εμείς απλώς αρχίζουμε παραθέτοντας κάποια βασικά θεωρητικά στοιχεία, για να χτίσουμε πάνω σ' αυτό το θεωρητικό θεμέλιο την εφαρμογή της δομημένης εκπαίδευσης στη σχολική καθημερινότητα και την κατασκευή εκπαιδευτικού υλικού, που για πολλά χρόνια τώρα χρησιμοποιούμε για την υποστήριξη μαθητών με αυτισμό στο σχολικό, οικογενειακό και κοινωνικό τους περιβάλλον. Στην ουσία είναι η συστηματοποίηση και καταγραφή των γνώσεων πάνω στην κατασκευή εκπαιδευτικού υλικού κατάλληλου για μαθητές με Δ.Α.Δ., αλλά, όπως πιστεύουμε, και για μαθητές με Δ.Ε.Π.Υ. και Ν.Υ.
Περιέχει πέντε κεφάλαια. Το πρώτο προσεγγίζει θεωρητικά το πρόβλημα του αυτισμού και επισημαίνονται οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει ένα άτομο με αυτισμό. Όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, δηλαδή, που συνιστούν τη διαφορετική κουλτούρα του αυτισμού. Στο δεύτερο κεφάλαιο αναλύεται η δομημένη εκπαίδευση όπως εφαρμόζεται στη σχολική καθημερινότητα. Η δόμηση αφορά τόσο στην τάξη όσο και στο εκπαιδευτικό υλικό που χρησιμοποιούμε. Αναλύονται, ακόμη το ημερήσιο εξατομικευμένο πρόγραμμα, τα συστήματα εργασίας και δίνονται παραδείγματα για όλα τα παραπάνω. Το τρίτο κεφάλαιο, δείχνει βήμα προς βήμα την κατασκευή εκπαιδευτικού υλικού, κουτιών και φακέλων, που εύκολα χρησιμοποιεί ο μαθητής στο χώρο αυτόνομης εργασίας λόγω του "ενιαίου" της κατασκευής τους. Στο τέταρτο κεφάλαιο παρουσιάζονται ενδεικτικές εργασίες σε κουτιά - καθήκοντα και φακέλους. Την κάθε φωτογραφία ακολουθεί σχόλιο που αναφέρει τον κύριο στόχο της εργασίας. Τέλος, στο πέμπτο κεφάλαιο απαντούμε σε συνήθεις απορίες και ερωτήσεις εκπαιδευτικών, γονέων και ατόμων εμπλεκόμενων στην εκπαίδευση του παιδιού με αυτισμό.
Ελπίζουμε μ' αυτή μας την προσπάθεια να βοηθήσουμε εκπαιδευτικούς και γονείς, αλλά προπάντων την καθημερινότητα του ιδιαίτερου και τόσο ευαίσθητου κομματιού του πληθυσμού που είναι και ιδιαίτερο κομμάτι της καρδιάς μας.

Συγγραφέας
ποιοι είναι οι συγγραφείς;
Η Νίκη και η Χρύσα είναι εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής με εικοσαετή και πλέον εμπειρία στην εκπαίδευση παιδιών με αυτισμό.
Εξειδικεύτηκαν στον αυτισμό, στο πρόγραμμα TEACCH, στη διδασκαλία κοινωνικής κατανόησης με τη μέθοδο των κοινωνικών ιστοριών, στα εναλλακτικά συστήματα επικοινωνίας PECS και MAKATON και στη μέθοδο CYGNET (μέθοδος υποστήριξης και εκπαίδευσης γονέων/φροντιστών παιδιών με διάγνωση διάχυτης αναπτυξιακής διαταραχής, ηλικίας 7-18 ετών). Έχουν παρακολουθήσει πληθώρα εκπαιδευτικών σεμιναρίων που αφορούν την ειδική αγωγή.
Συνεργάστηκαν με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (Παιδαγωγικό Τμήμα Ειδικής Αγωγής Βόλου) στα πλαίσια του πιλοτικού προγράμματος για την κοινωνική ένταξη των ατόμων στο φάσμα του αυτισμού στο σχολείο και τη μετάβασή τους στο χώρο εργασίας.
Εργάζονται στο Ειδικό Σχολείο Σερρών.

Στοιχεία έκδοσης

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτισμός (οδηγός διδασκαλίας)

# data[].attributes.attachment_link.description
Το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας δεν έχει στόχο να καταρτίσει θεωρητικά τον αναγνώστη για τον αυτισμό. Εξάλλου έχουν προηγηθεί καταξιωμένοι μελετητές και επιστήμονες του χώρου, κάποιους από τους οποίους είχαμε την τύχη και την τιμή να έχουμε δασκάλους. Εμείς απλώς αρχίζουμε παραθέτοντας...

# data[].attributes.headline
Εδώ περιγράφεται η κ

# data[].attributes.body
Εδώ περιγράφεται η καθημερινότητα ενός παιδιού με αυτισμό.

# data[].attributes.attachment_link.title
αυτισμός σε 8 λεπτά

# data[].attributes.body
Το συγκεκριμένο άρθρο μας βοηθά να διαγνώσουμε τον αυτισμό.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Βάγια Παπαγεωργίου, Παιδοψυχίατρος ειδικευμένη στις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, αναλύει με απλό τρόπο κάποια σημαντικά θέματα που αφορούν τον αυτισμό?, το σύνδρομο 'Ασπεργκερ?, τα "αυτιστικά στοιχεία, τις διαφορές μεταξύ τους, τη διάσταση απόψεων ανάμεσα στους ειδικούς στη διάγνωση κ.ά..

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ αυτισμού και συνδρόμου Asperger;

Και τα δυο, αυτισμός ή αυτιστική διαταραχή [διαβάστε περισσότερα για τον αυτισμό εδώ...] και σύνδρομο Asperger [διαβάστε περισσότερα για το σύνδρομο 'Ασπεργκερ εδώ...], ανήκουν στις διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές και χαρακτηρίζονται από τις ίδιες βασικές δυσκολίες στους τομείς της αμοιβαίας κοινωνικής αλληλεπίδρασης, της επικοινωνίας και της σκέψης-φαντασίας-συμπεριφοράς. Οι δυσκολίες αυτές είναι πιο ήπιες στα άτομα με σύνδρ. Asperger, τα οποία έχουν φυσιολογικές νοητικές δεξιότητες ή υψηλές και αντιλαμβάνονται τις σημαντικές κοινωνικές - επικοινωνιακές δυσκολίες τους, αλλά δεν ξέρουν πώς να τις αντιμετωπίσουν. Σημαντική διαφορά μεταξύ των δυο διαταραχών θεωρείται, σήμερα, η απουσία καθυστέρησης στην ανάπτυξη του λόγου στα άτομα με σύνδρομο Asperger. Ωστόσο, κάποια παιδιά με τυπική αυτιστική διαταραχή σε μικρή ηλικία, αναπτύσσουν λόγο και άλλες δεξιότητες αργότερα και στην εφηβεία παρουσιάζουν χαρακτηριστικά συνδρόμου Asperger.

Πού στηρίζεται η διάγνωση του αυτισμού; Είναι μετρήσιμη;

Δεν υπάρχει, σήμερα, συγκεκριμένη ιατρική εξέταση ικανή να επιβεβαιώσει ή να απορρίψει την παρουσία αυτισμού. Η διάγνωση του αυτισμού και των συναφών διαταραχών στηρίζεται στο λεπτομερές αναπτυξιακό ιστορικό, με έμφαση στους τομείς της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, της επικοινωνίας και της σκέψης - παιχνιδιού - φαντασίας και στην αξιολόγηση της παρούσας συμπεριφοράς στους ίδιους τομείς. Η γνώση της ιδιαίτερης φύσης του αυτισμού, η κλινική εμπειρία και η χρήση εξειδικευμένων διαγνωστικών δοκιμασιών, που απαιτούν ειδική εκπαίδευση, διασφαλίζουν την εγκυρότητα της διάγνωσης. Η διαταραχή είναι "μετρήσιμη" ως προς τη σοβαρότητα (ήπια, μέτρια, σοβαρή), με τη βοήθεια ειδικών κλιμάκων και διαφοροποιείται ως προς την ποιότητα, ανάλογα με τον τύπο της διαταραχής στην κοινωνική αλληλεπίδραση (αδιάφορος, παθητικός, ενεργητικός αλλά παράξενος, υπερ-τυπικός).

Πού οφείλεται η μεγάλη διάσταση απόψεων των ειδικών ως προς τη διάγνωση;

Γιατί παίρνουμε διαφορετικές διαγνώσεις από διαφορετικούς ειδικούς;

Πως εξηγούνται διαφορετικές διαγνώσεις από διαφορετικούς ειδικούς για το ίδιο παιδί;

Οι διαφορετικές απόψεις ως προς τη διάγνωση μεταξύ των ειδικών θα μπορούσαν να αποδοθούν στο διαφορετικό θεωρητικό-επιστημονικό υπόβαθρο, στην εξειδίκευση και στην κλινική εμπειρία. Ο αυτισμός είναι σοβαρή διαταραχή, με αρνητικές επιπτώσεις στη συναισθηματική κατάσταση των γονέων και των άλλων μελών της οικογένειας. Για τους επαγγελματίες υγείας δεν είναι εύκολη η ανακοίνωση δυσάρεστων ειδήσεων, όπως η διάγνωση του αυτισμού, σε μια χώρα όπου εξειδικευμένοι επαγγελματίες και εξειδικευμένες υπηρεσίες είναι σχεδόν ανύπαρκτες και οι ανάγκες των ατόμων με αυτισμό και των οικογενειών τους δεν έχουν αναγνωριστεί. Έτσι, μερικοί επαγγελματίες μπορεί να χρησιμοποιούν όρους όπως "διαταραχή επικοινωνίας", "ανωριμότητα" ή "αυτιστικά στοιχεία", είτε γατί δεν είναι σίγουροι για τη διάγνωση, είτε για να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις στους γονείς.

Τι είναι αυτισμός;

Είναι σοβαρή, νευροψυχιατρική διαταραχή, που οφείλεται σε δυσλειτουργία του εγκεφάλου, εκδηλώνεται νωρίς και διαρκεί ολόκληρη τη ζωή. Χαρακτηρίζεται από ποιοτικές αποκλίσεις στην κοινωνική αλληλεπίδραση και στη δημιουργία σχέσης, στη λεκτική και μη λεκτική επι-κοινωνία και στο παιχνίδι - σκέψη - φαντασία. Οι αποκλίσεις αυτές επηρεάζουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο το άτομο αντιλαμβάνεται και βιώνει τον εαυτό του και τον κόσμο, τον τρόπο με τον οποίο μαθαίνει, τη συμπεριφορά, την προσαρμογή και τη λειτουργικότητά του στην καθημερινή ζωή. Επηρεάζουν επίσης, την πορεία της ανάπτυξης, που αποκλίνει από το φυσιο-λογικό, ενώ η ανάπτυξη επηρεάζει την κλινική εικόνα του αυτισμού. Tα συμπτώματα ποικίλλουν ανάλογα με την ηλικία και το αναπτυξιακό στάδιο, τη σοβαρότητα, τη συνύπαρξη άλλων ιατρικών καταστάσεων, την ιδιοσυγκρασία του ατόμου και παράγοντες του περιβάλλοντος.

Ποια η διαφορά ανάμεσα στον αυτισμό και τα αυτιστικά στοιχεία;

Ο όρος "αυτιστικά στοιχεία" δεν είναι δόκιμος και δεν αναγνωρίζεται επίσημα, όπως δεν είναι δόκιμος και ο όρος "στοιχεία πυρετού". Είναι παραπλανητικός και δεν δίνει ρεαλιστικές πληροφορίες για την κατάσταση του ατόμου. Αντίθετα, αφήνει την εντύπωση σε πολλούς γονείς ότι πρόκειται για ήπια κατάσταση που θα ξεπεραστεί, ενώ αυτό μπορεί να είναι τελείως ανακριβές. Οι περισσότεροι γονείς στα παιδιά των οποίων αναφέρθηκε ο όρος αυτός ως διάγνωση, δεν έχουν πάρει απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Οι γονείς αυτοί συνεχίζουν επί σειρά ετών να επισκέπτονται διαφορετικούς επαγγελματίες και αναζητούν την αιτία των δυσκολιών του παιδιού τους.

Υπάρχουν υπηρεσίες για την κάλυψη των αναγκών των γονέων;

Δεν υπάρχουν σήμερα παρά ελάχιστες εξειδικευμένες, δημόσιες υπηρεσίες για παιδιά/εφήβους με αυτισμό, οι οποίες δεν είναι σε θέση να καλύψουν όλο το εύρος των ιδιαίτερων αναγκών των γονέων. Για τους ενήλικες με διαταραχές του φάσματος του αυτισμού οι εξειδικευμένες υπηρεσίες είναι ανύπαρκτες. Με τα σημερινά δεδομένα, οι υπηρεσίες ψυχικής υγείας θα μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες των γονέων, αν η οργάνωση και η στελέχωσή τους προέβλεπε εξειδικευμένους επαγγελματίες και ευελιξία στον τρόπο λειτουργίας, στη διεπιστημονική συνεργασία και στη συστηματική, θεσμοθετημένη συνεργασία μεταξύ των τομέων υγείας και εκπαίδευσης.

Είναι δυνατή - πιθανή η επίτευξη ανεξαρτησίας στην ενήλικη ζωή για ένα άτομο με αυτισμό;

Πως εξελίσσονται στο μέλλον τα παιδιά με αυτισμό;

Πως είναι στο μέλλον ένα άτομο με αυτισμό; Ποια είναι η πρόγνωση;

Ποια είναι η εξέλιξη, το μέλλον;

Η εξέλιξη εξαρτάται από το επίπεδο των νοητικών δεξιοτήτων και του λόγου. Πρακτική νοημοσύνη χαμηλότερη του 50 στην προσχολική ηλικία σχετίζεται με λιγότερες πιθανότητες κατάκτησης χρήσιμου λόγου αργότερα και ελάχιστες πιθανότητες κατάκτησης καλών κοινωνικών δεξιοτήτων στην εφηβεία και στην ενήλικη ζωή. Πρακτική νοημοσύνη μεταξύ 50 και 70 προδιαθέτει στην ίδια εξέλιξη. Στα παιδιά χωρίς σοβαρή νοητική υστέρηση, οι πιο σημαντικοί προγνωστικοί παράγοντες για την κοινωνική εξέλιξη είναι το επίπεδο του λόγου, η ικανότητα συνδυαστικής προσοχής, η μίμηση του λόγου και η ποιότητα των προσαρμοστικών συμπεριφορών. Αν και μερικά άτομα παρουσιάζουν σημαντική βελτίωση στη συμπεριφορά και στις κοινωνικές δεξιότητες καθώς μεγαλώνουν, οι πιθανότητες για πλήρη ανεξαρτησία είναι περιορισμένες. Τα άτομα με συνυπάρχουσα νοητική υστέρηση έχουν ανάγκη από φροντίδα και επίβλεψη σε όλη τη ζωή. Συγγραφέας: Βάγια Παπαγεωργίου, Παιδοψυχίατρος Πηγή: Σύλλογος Γονέων Κηδεμόνων και Φίλων Αυτιστικών Ατόμων Ν. Λάρισας

Γιατί κάποιοι επαγγελματίες δεν δίνουν γραπτά την διάγνωση;

Οφείλουν να την δώσουν και πρέπει να την ζητάτε. Την εγκυρότητα της διάγνωσης διασφαλίζουν η καλή γνώση του αυτισμού, η κλινική εμπειρία και η χρήση εξειδικευμένων διαγνωστικών δοκιμασιών, που απαιτούν ειδική εκπαίδευση, στοιχεία τα οποία αρκετοί επαγγελματίες δεν διαθέτουν. Μερικοί επαγγελματίες δεν δίνουν σαφή διάγνωση ή χρησιμοποιούν όρους όπως "διαταραχή επικοινωνίας", "ανωριμότητα" ή "αυτιστικά στοιχεία", είτε γατί δεν είναι σίγουροι για τη διάγνωση, είτε για να μετριάσουν τις αρνητικές επιπτώσεις στους γονείς.

Ποιος είναι ο ειδικός για διάγνωση;

Όταν η διάγνωση και η αξιολόγηση, που συνήθως γίνεται από διεπιστημονική ομάδα, ολοκληρωθεί τότε γνωστοποιείται στους γονείς από Παιδοψυχίατρο, κατά κύριο λόγο, Αναπτυξιολόγο, Παιδίατρο ή Παιδονευρολόγο.

Τι γίνεται με την αξιολόγηση; Χρειάζεται οπωσδήποτε Kέντρο για το αναπτυξιακό προφίλ;

Η εκτενής και λεπτομερής αξιολόγηση γίνεται κατά κύριο λόγο σε εξειδικευμένα κρατικά ή ιδιωτικά Kέντρα, από διεπιστημονική ομάδα. Τα Kέντρα αυτά υπάρχουν σε:

Ειδικά - Γενικά - Πανεπιστημιακά Νοσοκομεία: Εξειδικευμένα Ιατρεία και Κέντρα

Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα και Πολυδύναμα Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα

Κέντρα Ψυχικής Υγείας

Διαγνωστικά Κέντρα Φυσικών ή Ν.Π.Ι.Δ., ιδιώτες επαγγελματίες και τα Κ.Ε.Δ.Δ.Υ. του Υπουργείου Παιδείας.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Άγγελος Κουτουμάνος

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτισμός, 'Ασπεργκερ, "αυτιστικά στοιχεία": Τι είναι και τι σημαίνουν αυτές οι διαγνώσεις

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Βάγια Παπαγεωργίου, Παιδοψυχίατρος ειδικευμένη στις διαταραχές του αυτιστικού φάσματος, αναλύει με απλό τρόπο κάποια σημαντικά θέματα που αφορούν τον αυτισμό?, το σύνδρομο 'Ασπεργκερ?, τα "αυτιστικά στοιχεία, τις διαφορές μεταξύ τους, τη διάσταση απόψεων ανάμεσα στους ειδικούς στη διάγνωση κ.ά..

# data[].attributes.headline
Ο Σύλλογος Ελλήνων ε

# data[].attributes.body
Ο Σύλλογος Ελλήνων ενηλίκων με αυτισμό έφτιαξε αυτή την καμπάνια, ώστε να βγει ο αυτισμός στην επιφάνεια και να γίνει γνωστός για να καταπολεμηθούν οι προκαταλήψεις.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
σύνδρομο άσπεργκερ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υψηλής λειτουργικότητας αυτισμός

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
έλληνες με αυτισμό

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
κοινωνική ανασφάλεια

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΩΣΕ ΦΩΣ - ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΑΥΤΙΣΤΙΚΩΝ ASPERGER και ΥΛΑ

# data[].attributes.attachment_link.description
Σύλλογος Ελλήνων ενηλίκων με Αυτισμό, το Σύνδρομο Asperger και με Υψηλής Λειτουργικότητας Αυτισμό

# data[].attributes.headline
Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού 2017: «Προς την αυτονομία και την αυτοδιάθεση»

# data[].attributes.subject
Παγκόσμια Ημέρα Αυτισμού 2017: «Προς την αυτονομία και την αυτοδιάθεση»

# data[].attributes.body
Αυτή η εικόνα είναι από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για τα άτομα με αναπηρία που έγινε στις 31 Μαρτίου 2017.

# data[].attributes.body
Η ταινία παρουσιάζει τη ζωή ενός παιδιού που έχει αδερφό με αυτισμό, πως αυτό επηρεάζει τον ίδιο και τις δυσκολίες που συναντά, αλλά και τις μοναδικές εμπειρίες που αυτός βιώνει.

# data[].attributes.attachment_link.description
Directed by Elissa Down. With Rhys Wakefield, Luke Ford, Toni Collette, Erik Thomson. All Thomas wants is a normal adolescence but his autistic brother, Charlie, thwarts his every opportunity. Will Thomas, with the help of his girlfriend, Jackie, accept his brother?

# data[].attributes.body
Αυτό το βίντεο στοχεύει στην ευαισθητοποίηση ατόμων χωρίς αυτιμό.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Παννελήνιο Σώμα Συνοδών ΑμεΑ

# data[].attributes.attachment_link.title
Αυτισμός (Amazing Things Happen - Greek)

# data[].attributes.body
Αυτισμός
Η επαναλαμβανόμενη τοποθέτηση αντικειμένων σε σειρά είναι μια συμπεριφορά που συχνά παρατηρείται σε αυτιστικά παιδιά.
Ο Αυτισμός είναι μια σοβαρή αναπτυξιακή διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από μειωμένη κοινωνική αλληλεπίδραση και επικοινωνία, καθώς και από περιορισμένη, επαναλαμβανόμενη και στερεότυπη συμπεριφορά. Στην διαταραχή του αυτισμού εμπλέκονται διάφορες εγκεφαλικές δομές με τρόπο που δεν έχει διασαφηνιστεί επαρκώς.