# data[].attributes.attachment_link.description
Check out this presentation designed by Renata Król.

# data[].attributes.headline
PREZENTACJA O MATCE ELŻBIECIE RÓŻY CZACKIEJ

# data[].attributes.subject
PREZENTACJA O MATCE ELŻBIECIE RÓŻY CZACKIEJ

# data[].attributes.attachment_link.title
KOBIETA PRZESYCONA BLASKIEM - MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA - Presentation (16:9) by Renata Król

# data[].attributes.headline
PREZENTACJA                                                                    O KARDYNALE S. WYSZYŃSKIM     

# data[].attributes.subject
PREZENTACJA                                                                    O KARDYNALE S. WYSZYŃSKIM     

# data[].attributes.attachment_link.title
STEFAN WYSZYŃSKI - Presentation (16:9) by Renata Król

# data[].attributes.headline
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)  

# data[].attributes.subject
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)  

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
„Wzroku pani nie odzyska, gdyż jest bezpowrotnie stracony. Wszelkie dalsze starania i zabiegi już nic nie dadzą. Zamiast tego niech pani pomyśli raczej o zajęciu się losem 18 tys. niewidomych w Królestwie Polskim, o których do tej pory nikt się nie zatroszczył" - powiedział lekarz okulista młodej arystokratce Róży Czackiej, która po upadku z konia przestała widzieć i zamierzała się ratować kolejnymi zagranicznymi operacjami. Na 3 dni zamknęła się w pokoju. Podjęła wówczas decyzję, która zaprowadziła ją do ofiarowania swojego życia niewidomym, założenia zgromadzenia zakonnego i stworzenia dzieła Lasek, służącego nie tylko niewidomym na ciele ale również na duszy. 15 maja br. przypada 60. rocznica śmierci matki Czackiej. 12 września br. odbędzie się jej beatyfikacja.

Oto najważniejsze wydarzenia z życia m. Czackiej:

1876 22 X - narodziny Róży Czackiej w Białej Cerkwi (obecnie na Ukrainie)

1876 19 XI - chrzest w rzymskokatolickim kościele parafialnym w Białej Cerkwi

1882 - rodzina Róży Czackiej przenosi się do Warszawy

1892 - śmierć Pelagii z Sapiehów Czackiej, babki Róży, która była z nią bardzo związana. To babce w dużej mierze Róża zawdzięczała wychowanie religijne i patriotyczne; dzięki niej poznała książkę „O naśladowaniu Chrystusa", która towarzyszyła jej przez całe życie

1894 - upadek z konia przyczyniający się do utraty wzroku ( Róża miała problemy z oczami od dzieciństwa, wypadek spowodował jednak drastyczne pogorszenie stanu i stopniowo całkowitą utratę zdolności widzenia)

1898 - „Wzroku pani nie odzyska, gdyż jest bezpowrotnie stracony" - rozmowa z lekarzem, po której Róża Czacka podejmuje decyzję zajęcia się niewidomymi. Następuje 10- letni okres przygotowania do tej pracy. Róża rozpoczyna autorehabilitację, uczy się samodzielnego życia jako niewidoma, odbywa podróże zagraniczne, podczas których poznaje nowoczesne koncepcje i metody pracy z niewidomymi

1908 19 XI - zebranie założycielskie Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi w Królestwie Polskim. Zgodnie z zamysłem Róży Czackiej ma być ono wzorowane na francuskim Stowarzyszeniu im. Valentina Haüy, stworzonym przez wybitnego tyflologa Maurice'a de la Sizeranne. Koncepcja Sizeranne polegała m.in. na tym, by nie ograniczać się do jałmużny wobec niewidomych ale pomagać im stawać się użytecznymi dla społeczeństwa

1909 - Róża Czacka, samodzielna finansowo po śmierci ojca Feliksa Czackiego (10 VII 1909) decyduje o przeznaczeniu swego majątku na pomoc niewidomym

1910 - Róża Czacka zaczyna nawiązywać prywatne kontakty z niewidomymi, wspierając ich materialnie, organizując naukę Braille'a. Powstaje pierwsze schronisko dla niewidomych dziewcząt w Warszawie przy ul. Dzielnej 37. Organizowana jest tam także nauka koszykarstwa

1910 - podczas podróży do Francji Róża Czacka poznaje Siostry Niewidome św. Pawła - to inspiracja do myślenia o zgromadzeniu zakonnym, którego charyzmatem byłaby opieka nad niewidomymi

1911 19. XI - pierwsze walne zebranie oficjalnie już istniejącego Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi. Wybór zarządu

1911 - założenie biura przepisywania książek brajlowskich

1912 - Róża Czacka poznaje osobiście Maurice'a de la Sizeranne, z którym wcześniej korespondowała

1912 - powołanie Patronatu mającego na celu otwartą opiekę nad niewidomymi i ich rodzinami

1913 - powstanie przedszkola dla dzieci niewidomych (takiej instytucji nie było wówczas nawet we Francji); założenie regularnej szkoły dla niewidomych chłopców, pierwszej, w której uczono pisania brajlem w języku polskim; pierwsze kolonie letnie dla niewidomych dzieci

1913 - śmierć Zofii z Ledóchowskich Czackiej, matki Róży

1915 - Róża Czacka w wyniku działań wojennych nie może wrócić z Wołynia (gdzie przebywała z wizytą u brata) do Warszawy. Zatrzymuje się w Żytomierzu. Jej kierownikiem duchowym zostaje ks. Władysław Krawiecki.

1916 -19 XI - pod kierunkiem ks. Krawieckiego Róża rozpoczyna nowicjat tercjarski, całkowicie zmienia tryb życia, zaczyna praktykować radykalne ubóstwo

1917 19 XI - Róża Czacka przywdziewa habit i przyjmuje imię zakonne: s. Elżbieta od Ukrzyżowania Pana Jezusa

1918 28 V - s. Elżbieta Czacka wraca do Warszawy

1918 VII - s. Elżbieta na stałe zamieszkuje w zakładzie TOnO przy ul. Polnej

1918 1 XII - powstaje Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża

1919 - początki Biblioteki Wiedzy Religijnej (w 1939 r. liczyła ona 17 tys. książek, korzystało z niej kilkanaście tys. czytelników)

1920 - śmierć ks. Władysława Krawieckiego; kierownikiem duchowym m. Czackiej i powiernikiem w sprawach zgromadzenia i zakładu zostaje ks. Władysław Korniłowicz

1921 V - Antoni Daszewski przekazuje m. Czackiej 5 mórg nieużytków w Laskach; Zarząd TOnO podejmuje decyzję o budowie zakładu

1922 III/IV - m. Czacka przechodzi operację guza piersi, w szpitalu poznaje Antoniego Marylskiego, swojego późniejszego najbliższego współpracownika

1922 - konflikt z dotychczasowym Zarządem TOnO (dotyczy przede wszystkim pytania o katolicką tożsamość dzieła oraz roli w nim Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża)

1922 14 VII - nowy Zarząd TOnO, Antoni Marylski zostaje skarbnikiem i otrzymuje misję budowy zakładu w Laskach

1922 - powołanie ks. Korniłowicza na dyrektora konwiktu dla księży studiujących w Lublinie, pewne rozluźnienie jego kontaktu z Dziełem

1922- 1924 - funkcję kapelana zakładu na ul. Polnej pełni ks. Jan Zieja

1925 25 III - m. Czacka przenosi się do Lasek

1925 24 XII - ks. Władysław Korniłowicz poświęca kaplicę w Laskach i odprawia w niej pierwszą Mszę św. - Pasterkę

1926 - początek budowy w Laskach internatu „Domu Chłopców", przeniesienie do Lasek większości agend TOnO

1927 - powstanie drukarni brajlowskiej w Laskach

1929 lato - Laski biorą udział w Polskiej Wystawie Krajowej w Poznaniu. Stoisko z wyrobami rzemieślniczymi obsługuje niewidomy wychowanek Dzieła Stefan Rakoczy

1930 - ks. Władysław Korniłowicz przeprowadza się na stałe do Lasek

1931 - zebranie założycielskie przyszłego pisma i wydawnictwa „Verbum", organizowanego wokół środowiska „Kółka" ks. Korniłowicza

1932 - poważne trudności finansowe (trwające przez cały początek lat 30-tych w związku z światowym kryzysem gospodarczym)

Lata 30-ste - początki Biblioteki Brajlowskiej w Laskach (przed II Wojną Światową jej zbiór liczył ok. 5 tys. woluminów); dzięki staraniom m. Czackiej powstała również biblioteka tyflologiczna, która liczyła przed wojną ok. 700 pozycji książkowych w 4 językach

1932 - M. Czacka opracowuje wraz z s. Teresą Landy skróty brajlowskie po konsultacjach z językoznawcami

1933 - budowa Domu Rekolekcyjnego w Laskach

1933 - Prof. Maria Grzegorzewska, twórczyni teoretycznych i organizacyjnych podstaw szkolnictwa specjalnego w Polsce, wysoko ocenia działanie „Domu Chłopców" w Laskach. Zacieśnia się współpraca m. Czackiej i prof. Grzegorzewskiej; Laski odwiedza Janusz Korczak.

1934 - projekt m. Czackiej ujednolicający polski system pisania w brajlu uzyskuje zatwierdzenie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego jako obowiązujący w całej Polsce

1934 - konflikt z dotychczasową współpracowniczką, Marią Winowską, zamierzającą przejąć pismo i wydawnictwo „Verbum" (sprawa, która wiązała się ze skargą złożoną przez Marię Winowską do nuncjusza, nie została rozstrzygnięta aż do wybuchu wojny, przyczyniając się do wielkiego cierpienia ks. Korniłowicza; ostatecznie umorzona została dopiero w 1995 r.)

1935 11 XI - Matka Elżbieta Czacka otrzymuje Złoty Krzyż Zasługi za pracę z niewidomymi

1936 13-14 IX - Ogólnopolska kwesta na niewidomych

1937 - wizyta m. Czackiej w Rzymie, papież Pius XI akceptuje Dzieło

1938 9 XI - kard. A. Kakowski zatwierdza Konstytucje Zgromadzenia na pięć lat

1939 - wrzesień - ewakuacja Lasek

1939 17-21 IX - bitwa o Laski, zniszczenie zakładu w 75 proc., w tym. m.in. zniszczenie Biblioteki Tyflologicznej i brajlowskich podręczników szkolnych

1939 25 IX - m. Czacka ciężko ranna podczas bombardowania Warszawy, 27 IX - dr Woyno (urszulanka SJK) przeprowadza bez znieczulenia operację usunięcia m. Czackiej gałki ocznej

1939 koniec roku - Niemcy rozwiązują TOnO. Laski pod nazwą Blindenanstalt otrzymują zezwolenie na nauczanie elementarne i zawodowe. Odpowiedzialną za Zakład Matka czyni s. Wacławę Iwaszkiewicz.

1940 lato - powstaje placówka w Kozłówce, gdzie przenoszą się siostry i osoby niewidome przebywające dotychczas w Żułowie na Lubelszczyźnie. Kapelanem placówki w Kozłówce zostaje ks. prof. Wyszyński; prowadzi dla sióstr wykłady w ramach studium zwanego przez nie żartobliwie „Akademią Kozłowiecką"

1940- 1942 - ks. Jan Zieja kapelanem Zakładu w Laskach

1942 - 1945 - ks. prof. Stefan Wyszyński kapelanem Zakładu w Laskach

1944 lato - do Żułowa przyjeżdża ks. Tadeusz Fedorowicz, który stanie się następcą ks. Korniłowicza

1944 30 lub 31 VII - ks. prof. Wyszyński dokonuje poświęcenia Szpitala Powstańczego w Domu Rekolekcyjnym w Laskach

1944 jesień - ewakuacja Lasek

1945 17 I - Niemcy opuszczają Laski

1946 wrzesień - śmierć ks. Władysława Korniłowicza

1947 marzec - ponowna rejestracja TonO

1949 - zamknięcie wydawnictwa „Verbum"

1948 19 XI - m. Czacka zakłada w Laskach Radę Współpracowników Niewidomych (celem jest min. większa demokratyzacja TOnO oraz stworzenie wśród samych niewidomych przeciwwagi dla grupy, która uległa presji reżimu komunistycznego)

1948 2 XII - m. Czacka przechodzi wylew krwi do mózgu

1949 - abp Wyszyński ofiarowuje Zgromadzeniu Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża poaugustiańskie zabudowania w Warszawie wraz ze zbombardowanym kościołem św. Marcina

1949 15 XI - Prymas Wyszyński mianuje m. Benedyktę Woyczyńską przełożoną generalną

1950 - duchową opiekę nad Dziełem obejmuje ks. Tadeusz Fedorowicz

1950 12 VI - m. Czacka rezygnuje z funkcji przełożonej generalnej o czym zawiadamia listem „Do moich dzieci małych i dużych"

1952 - próba likwidacji Lasek i przekształcenia zakładu w placówkę dla dzieci niewidomych z upośledzeniem umysłowym

1956 18 XI - obchody 80-lecia urodzin m. Czackiej w Laskach. Prymas Wyszyński (po powrocie z Komańczy) odprawia uroczystą Mszę św.

1961 15 V - śmierć Matki Elżbiety Czackiej

1961 19 V - pogrzeb m. Czackiej. Homilię wygłasza Prymas Wyszyński rozpoczynając ją od słów „Przedziwny jest Bóg w świętych swoich!"

Na podstawie: Michał Żółtowski, Blask Prawdziwego światła. Matka Elżbieta Róża Czacka i jej Dzieło. Lublin, 2005; Jadwiga Kuczyńska - Kwapisz, Wkład Matki Elżbiety Róży Czackiej w rozwój tyflologii w kontekście współczesnej recepcji jej myśli, Warszawa, 2011

Maria Czerska / Warszawa

Katolicka Agencja Informacyjna

# data[].attributes.attachment_link.title
Matka Elżbieta Róża Czacka - najważniejsze wydarzenia życia

# data[].attributes.attachment_link.description
„Wzroku pani nie odzyska, gdyż jest bezpowrotnie stracony. Wszelkie dalsze starania i zabiegi już nic nie dadzą. Zamiast tego niech pani pomyśli raczej o zajęciu się losem 18 tys. niewidomych w Królestwie Polskim, o których do tej pory nikt się nie zatroszczył" - powiedział lekarz okulista młodej arystokratce Róży Czackiej, która po upadku z konia przestała widzieć i zamierzała się ratować kolejnymi zagranicznymi operacjami.

# data[].attributes.headline
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)  

# data[].attributes.subject
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)  

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
MATKA ELŻBIETA - RÓŻA CZACKA
(1876 - 1961)
Założycielka Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi i Zgromadzenia ss. Franciszkanek Służebnic Krzyża

Róża Maria Czacka urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi na Ukrainie. Ze środowiska rodzinnego wyniosła ideały pracy patriotycznej i społecznej oraz żywą, pogłębioną wiarę. Otrzymała gruntowne i wszechstronne wykształcenie, znała biegle cztery języki obce. Dzięki ojcu uzyskała znajomość spraw gospodarczych. Od szóstego roku życia zamieszkała w Warszawie.

W wieku 22 lat, po upadku z konia, utraciła definitywnie wzrok. Za radą okulisty postanowiła poświęcić się sprawie niewidomych w Polsce, którzy wówczas byli pozbawieni wsparcia opieki społecznej. Przez dziesięć lat zdobywała wiedzę na temat osób niewidomych: odwiedziła ośrodki we Francji, w Belgii, Austrii, Szwajcarii i Niemczech. Z czasopism i książek specjalistycznych poznawała doświadczenia angielskie i amerykańskie. Nauczyła się alfabetu Braille'a i podjęła intensywną pracę nad własną rehabilitacją, by osiągnąć maksimum możliwej samodzielności.
W 1911 zakłada Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi
Około 1908 roku, rozpoczęła w Warszawie działalność na rzecz osób niewidomych: odwiedzała ich w rodzinnych domach i świeżo ociemniałych w szpitalach, uczyła alfabetu Braille'a i robót ręcznych, najbiedniejszych wspomagała materialnie. Z czasem założyła schronisko dla niewidomych dziewcząt, w którym uczyły się koszykarstwa, wyplatania krzeseł oraz dziewiarstwa. Z czasem powstał też dom dla niewidomych staruszek oraz warsztat pracy i nauki zawodu dla niewidomych mężczyzn dochodzących z miasta. Podstawowym zadaniem dzieła, które tworzyła było przywracanie godności osobom ociemniałym, poprzez wprowadzenie idei niewidomy - człowiekiem użytecznym, lansowaną i realizowaną we Francji przez Mauricego de la Sizeranne'a. Jednocześnie próbowała oddziaływać na opinię publiczną tłumacząc, że osoba niewidoma otoczona właściwą opieką może stać się samodzielna życiowo i użyteczna w społeczeństwie.

W 1911 roku uzyskała u władz carskich zatwierdzenie statutu założonego przez siebie Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, którego staraniem powstały w Warszawie: ochronka dla niewidomych dzieci, szkoła elementarna, warsztaty, biblioteka brajlowska i tzw. Patronat, obejmujący opieką niewidomych w mieście.

W 1915 roku Róża Czacka wyjechała na Wołyń i tam została zablokowana przez działania wojenne. Zamieszkała w Żytomierzu, gdzie prowadząc działalność charytatywną, przygotowywała się do podjęcia życia zakonnego. W 1918 roku wróciła do Warszawy jako siostra Elżbieta i w listopadzie uzyskała zgodę władz kościelnych na założenie Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża.
II wojna światowa przerwała rozwój dzieła
W Warszawie pogrążonej w niedostatku pierwszych lat niepodległości, Matka Czacka prowadziła rozwijające się dzieło dla niewidomych dzieci i dorosłych. Lata dwudzieste i trzydzieste stanowiły okres intensywnego rozwoju Dzieła. Zakład dla Niewidomych w Laskach, od 1923 roku stał się centrum działalności na rzecz osób niewidomych w dziedzinie edukacji i tyflologii.

Środowisko Lasek stało się jednocześnie ośrodkiem duchowości dla młodej inteligencji, której duchowo towarzyszył Ks. Władysław Korniłowicz. Z jego inicjatywy powstał Dom Rekolekcyjny; do Dzieła należała także Biblioteka Wiedzy Religijnej oraz wydawnictwo „Verbum".

Lata drugiej wojny światowej drastycznie przerwały rozwój Dzieła. Podczas bombardowania Warszawy we wrześniu 1939 roku, Matka Elżbieta została ranna i utraciła oko. Po miesiącu powróciła do Lasek by kierować odbudową zniszczonego Zakładu. W latach okupacji okazywała miłość bliźniego każdemu potrzebującemu pomocy, nie zwracając uwagi na niechęci narodowościowe. Za jej zgodą, we współpracy z ówczesnymi kapelanami: ks. Janem Zieją a później ks. Stefanem Wyszyńskim, Zakład służył wsparciem jednostkom AK stacjonującym w Puszczy Kampinowskiej. W okresie poprzedzającym Powstanie Warszawskie zdecydowała o zorganizowaniu szpitala powstańczego.
W 2020 roku papież uznał cud za wstawiennictwem matki Czackiej
W 1949 r. Matka Czacka zaczęła chorować i po przekazaniu urzędu przełożonej generalnej, przez dziesięć lat, wspierała Zgromadzenie i Dzieło przede wszystkim ofiarą i modlitwą. Niewidoma Matka niewidomych, zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 roku w Laskach. Proces beatyfikacyjny na szczeblu diecezjalnym rozpoczął się 22 grudnia 1987 roku. Akta zaostały przekazane do Kongregacji ds. Kanonizacyjnych w 1995 roku. Dekret o heroiczności życia i cnót został podpisany 9 października 2017 roku, zaś 27 pażdziernika 2020 roku Ojciec Św. Franciszek uznał cud za wstawiennictwem Czcigodnej Sługi Bożej.

# data[].attributes.attachment_link.description
MATKA ELŻBIETA - RÓŻA CZACKA (1876 - 1961) Założycielka Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi i Zgromadzenia ss. Franciszkanek Służebnic Krzyża Róża Maria Czacka urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi na Ukrainie. Ze środowiska rodzinnego wyniosła ideały pracy patriotycznej i społecznej oraz żywą, pogłębioną wiarę.

# data[].attributes.headline
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)         

# data[].attributes.subject
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)         

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Róża Czacka urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi (obecnie Ukraina). Była szóstym z siedmiorga dzieci Zofii z domu Ledóchowskiej i Feliksa Czackiego.

Od dzieciństwa miała problemy ze wzrokiem, mimo licznych operacji, całkowicie traci go w wieku 22 lat. Młoda, wykształcona, religijna dziewczyna rozpoczyna życie "po niewidomemu". Uczy się alfabetu Braille'a, zapoznaje z najnowszymi osiągnięciami nauki o niewidomych, dużo podróżuje po Europie (m.in. do Francji, Austrii, Szwajcarii). W 1911 roku zakłada Towarzystwo Opieki nad Ociemniałymi.
Staraniem nowej instytucji powstają w Warszawie: ochronka, szkoła powszechna, warsztaty, biblioteka brajlowska oraz tzw. patronat, obejmujący na terenie miasta dorosłych niewidomych i ich rodziny.

Lata I wojny światowej Róża Czacka spędziła w Żytomierzu. Był to dla niej czas swoistych rekolekcji. Pojawiła się myśl o podjęciu życia zakonnego oraz o powołaniu nowego zgromadzenia zakonnego, które służyłoby ludziom niewidomym. W 1917 roku Róża Czacka przyjmuje habit franciszkański i składa śluby wieczyste w III Zakonie św. Franciszka.

W maju 1918 roku wraca do Warszawy jako siostra Elżbieta. Po uzyskaniu koniecznych pozwoleń przyjmuje kandydatki do nowego zgromadzenia, które od 1 grudnia 1918 roku zaczyna istnieć jako Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Jego charyzmatem staje się służba ludziom niewidomym i wynagradzanie za duchową ślepotę świata. Opiekunem duchowym Zgromadzenia i całego Dzieła zostaje ksiądz Władysław Korniłowicz .

W 1922 roku, dzięki otrzymanej darowiźnie kilku mórg ziemi w Laskach, Matka Elżbieta rozpoczyna budowę zakładu dla niewidomych. To tutaj stopniowo zostają przeniesione placówki dla niewidomych dzieci - szkoła i warsztaty; powstaje dom macierzysty Zgromadzenia.

Do wybuchu II wojny światowej, Laski kierowane przez Matkę Czacką stają się nowoczesną placówką dającą niewidomym wychowankom wykształcenie podstawowe i zawodowe, pozwalające na samodzielne i niezależne finansowo życie, przywracające im ludzką godność.

Laski stają się ośrodkiem duchowości franciszkańskiej, przyciągają ludzi poszukujących; są miejscem, gdzie cierpienie spowodowane brakiem wzroku, przyjmowane jest z męstwem i pogodą; gdzie na równych prawach współpracują ze sobą osoby niewidome, pracownicy świeccy i siostry zakonne.

We wrześniu 1939 roku, w czasie bombardowania Warszawy, Matka Czacka zostaje ranna w głowę i traci oko. Po powrocie do Lasek kieruje odbudową zakładu.

W 1950 roku rozpoczyna się trwająca do śmierci choroba Róży Czackiej. Przekazuje kierownictwo swojej następczyni i wspiera Dzieło modlitwą i ofiarą cierpienia. Matka Elżbieta Róża Czacka zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 roku w Laskach. Została pochowana na cmentarzu, który znajduje się na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Laskach.

# data[].attributes.attachment_link.description
Róża Czacka urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi (obecnie Ukraina). Była szóstym z siedmiorga dzieci Zofii z domu Ledóchowskiej i Feliksa Czackiego. Od dzieciństwa miała problemy ze wzrokiem, mimo licznych operacji, całkowicie traci go w wieku 22 lat. Młoda, wykształcona, religijna dziewczyna rozpoczyna życie "po niewidomemu".

# data[].attributes.headline
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)                             

# data[].attributes.subject
MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA                        (1876 – 1961)                             

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fragment listu ks. kard. Karola Wojtyły do Matki Marii Stefanii, ówczesnej przełożonej generalnej, z okazji 100-lecia urodzin Matki Czackiej w 1976 roku:

„[...] Jak wszystkim znającym Was, tak i mnie bardzo bliską bowiem jest duchowo Wasza Matka Założycielka. Zarówno przez swe dzieło opieki nad niewidomymi przepojone ofiarnym miłosierdziem Chrystusa jak również przez głęboko chrześcijańskie ujęcie cierpień ludzkich jako wartości łączących w jedną rodzinę ludzi cierpiących i zdrowych, duchownych i świeckich, dzięki świadomej duchowej więzi z krzyżem Chrystusa, Matka Czacka jest pod tym względem dziś wzorem nie tylko dla Waszego Zgromadzenia zakonnego i Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, ale dla całego duszpasterstwa charytatywnego w parafiach naszej Ojczyzny. Oby stała się w przyszłości jego u Boga Patronką".

Po otrzymaniu zgody Stolicy Apostolskiej, otwarcie procesu kanonizacyjnego Matki Elżbiety Róży Czackiej odbyło się w dniu 22 grudnia 1987 roku w kaplicy Prymasowskiej przy ul. Miodowej w Warszawie, o godz. 20. Prace procesowe na terenie diecezji trwały do 1995 roku. 2 października 1995 roku akta zostały otwarte w Kongregacji ds. Kanonizacyjnych. Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożej został promulgowany 9 października 2017.

CZCIGODNA SŁUGA BOŻA

MATKA ELŻBIETA RÓŻA CZACKA

(1876 - 1961)
Matka Elżbieta Róża Czacka starała się wszystko uczynić, by sprawę niewidomych postawić w Polsce na właściwym poziomie. Jej praca w kraju w tej dziedzinie jest prekursorska. Zawierzając całkowicie Opatrzności Bożej zapoczątkowała Dzieło Lasek - Triuno, w którym współpracowali ze sobą na równych prawach katolicy świeccy oraz siostry zakonne założonego przez Matkę Czacką Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża. Twórczyni szkół i warsztatów dla osób niewidomych uczyniła Laski franciszkańską wspólnotą, promieniującą duchem ewangelicznym i ekumenicznym. Wychowała wielu wybitnych niewidomych i otworzyła drogę do pełnego rozwoju tysiącom niewidomych dzieci. Sama niewidoma, słaba fizycznie, często zapadająca na zdrowiu, była mocarzem ducha. Miała postawę otwartą; umiejętnie korzystała z charyzmatów ludzi, których spotykała na swojej drodze, zapraszając ich do współtworzenia Dzieła. Potrafiła jednoczyć różniących się. Była człowiekiem wiary, modlitwy i ufności. Trwała w nieustannym wysiłku, by służyć człowiekowi dotkniętemu cierpieniem. Jej niezwykła intuicja polegała na rozpoznawaniu różnych potrzeb i możliwości. Pragnęła, by Dzieło zrodzone z Bożego natchnienia było zawsze dla Boga i nigdy nie uległo laicyzacji. Dzieło to z Boga jest i dla Boga - mówiła. - Innej racji bytu nie ma. Gdyby zboczyło z tej drogi, niech przestanie istnieć.
Róża Maria Czacka, córka Feliksa Czackiego i Zofii z Ledóchowskich, urodziła się 22 października 1876 roku w Białej Cerkwi (obecna Ukraina). Ostatnie lata dzieciństwa i młodość spędziła w Warszawie. Znała biegle cztery języki obce, a dzięki ojcu zdobyła znajomość spraw gospodarczych. Dzięki doborowi nauczycieli, wyniosła z lekcji gruntowniejszą wiedzę niż to zapewniały ówczesne pensje dla dziewcząt z jej sfery.

U padek z konia przy braniu przeszkody stał się jedną z przyczyn utraty przez Różę wzroku w 22. roku życia. Głęboka, żarliwa wiara sprawiła, że nie załamała się i przyjęła to wydarzenie jako znak osobistego powołania życiowego. Po usłyszeniu od lekarza całej prawdy o swoim kalectwie, a także sugestii, by zajęła się niewidomymi, zrezygnowała z beznadziejnych prób ratowania wzroku. Postanowiła poświęcić się sprawie niewidomych, których sytuacja w Polsce była wyjątkowo trudna. Minimalny procent osób niewidomych był objęty opieką.

R óża przez około dziesięć lat zdobywała wiedzę na temat osób niewidomych. Nauczyła się alfabetu Braille'a i podjęła intensywną pracę nad własną rehabilitacją, by osiągnąć maksimum samodzielności. Odbywała zagraniczne podróże do Francji - kolebki ruchu tyflologicznego, do Belgii, Austrii, Szwajcarii i Niemiec. Ze specjalistycznych czasopism i książek poznawała doświadczenia angielskie i amerykańskie, które wnosiły nowe elementy do znanych już metod nauczania i szkolenia zawodowego niewidomych oraz ich zatrudnienia.

Działalność na rzecz osób niewidomych rozpoczęła w Warszawie około 1908 roku. Pragnęła przystosować do realiów polskich ideę realizowaną we Francji przez Maurice'a de la Sizeranne'a: niewidomy - człowiekiem użytecznym. Nawiązywała prywatne kontakty z niewidomymi, odwiedzała ich w rodzinnych domach; uczyła alfabetu Braille'a i robót ręcznych; wspomagała materialnie najbiedniejszych; odwiedzała w szpitalach świeżo ociemniałych. Założyła schronisko dla niewidomych dziewcząt, w którym uczyły się koszykarstwa, wyplatania krzeseł oraz dziewiarstwa. Następnie powstał dom dla niewidomych staruszek oraz warsztat pracy i nauki zawodu dla niewidomych mężczyzn dochodzących z miasta.

Jednocześnie Róża Czacka próbowała oddziaływać na opinię publiczną, aby ukazać, że osoba niewidoma, otoczona właściwą opieką, może stać się samodzielna i użyteczna oraz czynna w społeczeństwie. Róża - młoda, pełna życia kobieta, która samodzielnie przeprowadziła własną rewalidację - nie zamierzała tworzyć kolejnej instytucji charytatywnej będącej rodzajem przytułku dla osób pozbawionych wzroku, ale pragnęła stworzyć dzieło, którego podstawowym zadaniem będzie przywracanie ludzkiej godności osobom ociemniałym.

W 1911 roku uzyskała u władz carskich zatwierdzenie statutu założonego przez siebie Towarzystwa Opieki nad Ociemniałymi, którego staraniem powstały w latach 1911-1914 w Warszawie kolejno: ochronka dla niewidomych dzieci, szkoła elementarna, warsztaty, biblioteka brajlowska, wreszcie tzw. patronat.

W 1915 roku Róża Czacka wyjechała na Wołyń. Działania wojenne odcięły ją od Warszawy. Pobyt w Żytomierzu stał się dla Róży czasem modlitwy i dojrzewania. Samotność, ułatwiała jej głębszą refleksję nad sensem podjętej i projektowanej na przyszłość działalności. Prowadząc, z własnego wyboru, życie ubogie i pełne umartwień, hojnie wspomagała potrzebujących, szczególnie osoby niewidome. Pod koniec trzyletniego okresu samotności i modlitwy pod duchowym kierownictwem ks. Władysława Krawieckiego, profesora miejscowego seminarium duchownego, złożyła śluby i przywdziała habit III Zakonu św. Franciszka. Po złożeniu ślubów wieczystych, w 1918 roku wróciła do Warszawy we franciszkańskim habicie jako siostra Elżbieta. W listopadzie uzyskała zgodę władz kościelnych na założenie Zgromadzenia Sióstr Franciszkanek Służebnic Krzyża i przyjęła pierwsze 12 kandydatek. Powstającemu zgromadzeniu nadała za cel służbę wszechstronną niewidomym na ciele i wraz nimi apostolstwo oraz wynagradzanie za duchową ślepotę ludzi.

O d momentu powrotu do Warszawy Róża Czacka - matka Elżbieta - objęła na nowo kierownictwo nad placówkami Towarzystwa. Jej intensywna praca sprawiła, że liczba podopiecznych wzrosła. Pojawili się też nowi współpracownicy i kandydatki do zgromadzenia. W pogrążonej w niedostatku Warszawie pierwszych lat niepodległości, Założycielka dwóch instytucji prowadziła dzieło oraz uczestniczyła w wyczerpujących, często upokarzających kwestach, gdyż instytucje od początku istnienia, nie mając stałego źródła dochodów, utrzymywane były Opatrzności Bożej. Niezmąconym spokojem i mądrym kierownictwem świadczyła o mocy zawierzenia Bogu i swoją siłą duchową podtrzymywała innych.

P odporą i radą w tworzeniu Dzieła służył jej Nuncjusz Apostolski Achilles Ratti, późniejszy papież Pius XI, u którego zyskała ogromną życzliwość i zainteresowanie. Przyszły Ojciec Święty udzielił wiele cennych rad i wskazówek, które stały się podstawą kierunku dalszego rozwoju Dzieła.

C iężka choroba nowotworowa, która niespodziewanie ujawniła się w 1921 roku, nie załamała Matki Elżbiety. Przed operacją 6 sierpnia oddała się Bogu na zupełną i wyłączną służbę jako ofiara całopalna, ślubując do końca życia z radością i weselem dźwigać wszystkie krzyże, które Bóg z miłosierdzia swego na nią ześle. Promieniowanie wewnętrznej radości Matki Elżbiety Czackiej uderzało już wtedy wiele osób. W krótkim czasie ujawnił się przerzut nowotworowy nie rokujący długiego życia. Ciężko chora ponownie oddała się Bogu, przyjmując z miłością i poddaniem cierpienie. Bóg przyjął tę ofiarę i zachował ją przy życiu na kolejne 40 lat.

W 1922 roku darowizna niewielkiego skrawka ziemi na skraju Puszczy Kampinoskiej stała się początkiem nowego rozdziału w historii Triuno (jak zostało nazwane Dzieło założone przez Matkę Czacką). W szybkim tempie zostaje zbudowane osiedle Laski - Różanna, dokąd stopniowo przeniesiono placówki Towarzystwa. Laski stają się jednocześnie główną siedzibą zgromadzenia, a także dzięki apostolskiej działalności Czcigodnego Sługi Bożego ks. Władysława Korniłowicza: ośrodkiem duchowości franciszkańskiej i tomistycznej oraz miejscem przyciągającym ludzi poszukujących wiary. Z jego inicjatywy, obok instytucji służących bezpośrednio osobom niewidomym, powstaje w Laskach Dom Rekolekcyjny, rozwija się Biblioteka Wiedzy Religijnej i wydawnictwo „Verbum", poświęcone apostolstwu „niewidomych na duszy".

K ierując całością Dzieła, Matka Czacka troszczyła się o sprawy codzienne; podejmowała prace z dziedziny tyflologii, publikowała artykuły w pismach specjalistycznych. Opracowała wersję alfabetu Braille'a dostosowaną do polskiego systemu fonetycznego oraz polski system skrótów ortograficznych tego alfabetu. Redagowała także Konstytucje zgromadzenia i podstawowe dokumenty ideowe Dzieła. Wygłaszała konferencje dla sióstr. Pozostawała zawsze dyspozycyjna wobec wielu osób świeckich, szukających u Niej rady i oparcia wewnętrznego. Ta wieloraka aktywność niewidomej Matki Elżbiety ściśle wiązała się z jej życiem modlitwy i kontemplacji.

W e wrześniu 1939 roku, podczas bombardowania Warszawy, Matka Czacka została ranna: utraciła oko, a konieczną operację przeprowadzono bez znieczulenia. Po miesiącu wróciła do Lasek, by przewodzić pracom nad odbudową zniszczonego w wyniku działań wojennych Zakładu. Rzeczywistość okupacyjna nie zgasiła jej niespożytej energii. Okazywała miłość bliźniego każdemu potrzebującemu pomocy, nie zwracając uwagi na niechęci narodowościowe. W okresie poprzedzającym Powstanie Warszawskie wraz ks. Stefanem Wyszyńskim - ówczesnym kapelanem Lasek i miejscowego oddziału Armii Krajowej (obecnie Czcigodnym Sługą Bożym) zdecydowała się na zorganizowanie w Zakładzie szpitala powstańczego. Po wojnie kierowała odbudową Zakładu.

P ostępująca choroba sprawiła, że w 1950 roku przekazała urząd przełożonej generalnej swojej następczyni i odtąd, przez dziesięć lat, wspierała Zgromadzenie i Dzieło przede wszystkim ofiarą i modlitwą. Okres ten miał niewymierne znaczenie i był konsekwencją postawy życiowej Matki Elżbiety. Cała sfera życia religijnego i moralnego była w Niej - mimo choroby - nadal żywa, nienaruszona. Ci, którzy wtedy odwiedzali Matkę, doświadczali jej głębokiego zjednoczenia z Bogiem.

N iewidoma Matka niewidomych - tak nazwana przez Prymasa Stefana Wyszyńskiego w dniu jej pogrzebu - bardzo świadomie nie chciała niczego innego, jak tylko tego, by być posłusznym narzędziem w ręku Boga. Zmarła w opinii świętości 15 maja 1961 roku w Laskach

We wspomnieniach pozostała jako:

Uśmiechnięta. Zwrócona ku człowiekowi. Słuchająca. Patrząca tak, że rozmówca często nie wiedział, że rozmawia z osobą niewidomą. Dobra, dobrocią zwykłej matki. Prawdziwa i prosta, a jednocześnie dama o wielkiej kulturze i erudycji. Gdy nie można było czegoś załatwić lub gdy zdarzała się katastrofa życiowa, szło się do Matki Czackiej. Jej wewnętrzny pokój i modlitwa budowały innych. Było przekonanie, że to modlitwie Matki Czackiej zawdzięcza się pomyślne rozwiązanie trudnych spraw lub czyjeś wyzdrowienie. Ona - zawsze jednoznaczna, z jasną hierarchią wartości - całkowicie wszystko zawierzała Bogu. Laski zbudowała na ewangelicznej przyjaźni. Jak Jej Mistrz była zdecydowana oddać życie, by inni byli zbawieni; by odzyskując duchowy wzrok, innych prowadzili do Światła.
ze wstępu do Dekretu o heroiczności cnót:

„Jeśli światło naturalne było praktycznie nieobecne w biegu życia Sługi Bożej Elżbiety (w świecie: Róży Czackiej), to światło wiary, karmionej słuchaniem słowa Bożego, towarzyszyło jej stale i uczyniło wiarygodnym świadkiem Chrystusa, prawdziwego Światła dla świata, któremu poświęciła całą siebie".

Papież Franciszek wyznaczył datę beatyfikacji Czcigodnej Sługi Bożej Matki Elżbiety Czackiej na dzień 12 IX br. o godz. 12:00. Modliliśmy się o beatyfikację Założycielki Dzieła Lasek przez 33 lata.
Trwajmy w dziękczynieniu Bogu za ten wielki dar jakim będzie beatyfikacja Matki Elżbiety - Niewidomej Matki Niewidomych!
Przydatne linki:
Wikipedia Róża Czacka Matka Elżbieta Czacka

# data[].attributes.attachment_link.title
Matka Elżbieta Czacka - Niewidoma Matka Niewidomych błogosławioną!

# data[].attributes.attachment_link.description
Papież Franciszek wyznaczył datę beatyfikacji Czcigodnej Sługi Bożej Matki Elżbiety Czackiej - 12 IX br. o godz. 12:00. Modliliśmy się o beatyfikację Założycielki Dzieła Lasek przez 33 lata. Trwajmy w dziękczynieniu Bogu za ten wielki dar jakim będzie beatyfikacja Matki Elżbiety - Niewidomej Matki Niewidomych!

# data[].attributes.headline
PRZEPIS NA ULUBIONY SERNIK JANA PAWŁA II

# data[].attributes.subject
PRZEPIS NA ULUBIONY SERNIK JANA PAWŁA II

# data[].attributes.headline
CIEKAWOSTKI DOTYCZĄCE PONTYFIKATU JANA PAWŁA II

# data[].attributes.subject
CIEKAWOSTKI DOTYCZĄCE PONTYFIKATU JANA PAWŁA II

# data[].attributes.body
Jan Paweł II