# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Atrakcyjność fizyczna, poczucie humoru, inteligencja, zainteresowania... Ale nie tylko te cechy sprawiają, że dwoje ludzi połączy miłość. Sporą rolę odgrywa biologia, to ona w dużej mierze decyduje o tym, jak dobieramy się w pary. Co jeszcze przesądza o wyborze partnera?

Zapach partnera, proporcje ciała i fazy cyklu to ważne czynniki, które mają wpływ na wybór partnera.

Jak dobieramy się w pary? Od czego zależy wybór partnera? Co sprawia, że pojawia się miłość? Wypieki na twarzy, "motyle" w brzuchu czy miłosne "pioruny" właśnie to najczęściej kojarzymy z uczuciem zakochania się. Ale o tym, czy potencjalny kandydat na partnera rzeczywiście nim zostanie, decyduje wiele czynników. W wyścigu po ideał niemałą rolę odgrywa zarówno ewolucyjna spuścizna, jak i aspekty psychologiczne. W czym więc tkwi siła przyciągania?

Dobór partnera - ważne pierwsze wrażenie

Zasady dobierania się w pary to już nauka. U podstaw ewolucyjnych teorii doboru naturalnego leży nic innego jak sukces reprodukcyjny. Zdaniem naukowców wybieramy więc partnera, który zapewni nam duże szansę, że wydamy na świat zdrowe potomstwo. A decyduje o tym kilka wyróżników. Atrakcyjność Dawid M. Buss, psycholog, autor książki "Ewolucja pożądania. Jak ludzie dobierają się w pary?", twierdzi, że nie wybieramy partnerów przypadkowo, ale jest to sterowane pozyskaniem "odpowiedniej osoby". Uczony przeprowadził badania dotyczące strategii doboru partnera. Wzięło w nich udział 10 tys. osób ze wszystkich głównych ras i grup etnicznych. Okazało się, że wszyscy mamy jednakowe upodobania.

Kobiety, poszukując kandydata na ojca dziecka, zwracają uwagę na mężczyzn dojrzałych, średnio 2 - 5 lat starszych od nich. Nie muszą być oni szczególnie urodziwi, choć ich wygląd musi budzić zaufanie. Nie bez znaczenia jest też dobra sytuacja materialna, by zapewnić rodzinie stabilizację i bezpieczeństwo.

Oczekiwania mężczyzn są inne: kobieta powinna być płodna, a o tym decyduje młody wiek i proporcjonalna sylwetka, a dokładniej wąska talia i szerokie biodra (idealny stosunek obwodu talii do bioder to 0,7). Liczy się też zdrowy wygląd: czysta cera, błyszczące oczy i włosy, pełne usta. Twarz i sylwetka powinny być symetryczne.

O miłości może zdecydować zapach

Szukając ideału, w pierwszej kolejności patrzymy na ładną twarz i zgrabną sylwetkę. Ale jak się okazuje, wygląd to nie wszystko. Przeprowadzone kilka lat temu badania dowodzą, że najlepszą partię znajdziemy po zapachu.

W przegrodzie nosowej znajduje się bowiem niezwykle czuły narząd lemieszowo-nosowy, który pozwala odbierać sygnały pozawerbalne od płci przeciwnej i odpowiada za nasze reakcje seksualne. Organ ten stymulują feromony, aktywizując jednocześnie podwzgórze - i tu rodzi się zainteresowanie partnerem. Co ciekawe, po zapachu wybieramy partnerów, których genom różni się od naszego we fragmencie głównego kompleksu zgodności tkankowej (MHC). A odmienności w tym obszarze dają nam szansę na spłodzenie zdrowych dzieci, bo uszkodzenia naszego DNA są kompensowane genami partnera, co wzmacnia układ odpornościowy wspólnych potomków.

Kierując się jedynie wyglądem zewnętrznym, wybieramy raczej partnerów o podobnym zestawie genów w obszarze MHC. Zapach jest więc lepszym doradcą. Ale zapach naturalny np. potu. Stosowanie kosmetyków, a także pigułek antykoncepcyjnych zmienia preferencje.

Dobór partnera a fazy cyklu

Naukowcy wykazali, że kobiety w czasie owulacji zwykle częściej wybierają mężczyzn silnie zbudowanych, dominujących, co badacze tłumaczą chęcią zapewnienia potomstwu jak najlepszych genów. W dni niepłodne atrakcyjniejsi są dla pań mężczyźni łagodni i troskliwi, którzy teoretycznie mają być lepszymi opiekunami dzieci.
Z fazami cyklu związane są też inne prawidłowości. Zespół naukowców z Uniwersytetu Kalifornijskiego analizował zachowania dużej liczby kobiet w wieku 18-37 lat. Okazało się, że panie w dni płodne zakładają bardziej seksowne i odsłaniające ciało ubrania oraz noszą więcej biżuterii. Zasada ta dotyczy też kobiet będących w stałych związkach, które również podświadomie chcą przyciągnąć uwagę mężczyzn. Kobiety „demonstrujące" swoją płodność zyskują zainteresowanie panów o ok. 60 proc. częściej niż pozostałe.
Więcej na ten temat: Miłosna alchemia, czyli co dzieje się na nami w czasie zakochania?

# data[].attributes.attachment_link.description
Atrakcyjność fizyczna, poczucie humoru, inteligencja, zainteresowania... Ale nie tylko te cechy sprawiają, że dwoje ludzi połączy miłość. Sporą rolę odgrywa biologia, to ona w dużej mierze decyduje o tym, jak dobieramy się w pary. Co jeszcze przesądza o wyborze partnera? Zapach partnera, proporcje ciała i fazy cyklu to ważne czynniki, które mają wpływ na wybór partnera.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Film o miłości zwykle zaczyna się tak: spotykają się przypadkiem, patrzą na siebie, wymieniają najwyżej kilka zdań, w tle pojawia się romantyczna muzyka i już wiadomo, że są sobie przeznaczeni. A co w realnym życiu jest potrzebne do zakochania się? Jakie cechy decydują o atrakcyjności partnera?

Mechanizm zakochiwania się jest skomplikowany i często wymyka się psychologicznym analizom.

A jak to się dzieje naprawdę? W normalnym życiu zakochanie się również może być gwałtowne i niespodziewane oraz wywoływać subiektywne wrażenie oszołomienia. Jest to jednak zjawisko znacznie bardziej skomplikowane niż to się wydaje na filmach i towarzyszy mu wiele okoliczności, na które najczęściej nie zwracamy uwagi.

Zakochanie - przeniesione emocje

Zrobiliśmy minisondę wśród znajomych par. Zadaliśmy im pytanie, jak się poznali i pokochali. Najczęściej okazywało się, że po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę w dość niecodziennych okolicznościach, np. w czasie studenckiego strajku czy na spływie kajakowym.
Każda z tych sytuacji wywoływała silne emocje - chęć działania, niepokój, potrzebę sprawdzenia się. Takie nietypowe warunki wprawiają organizm w stan pobudzenia: serce bije szybciej, ciśnienie krwi rośnie, twarz czerwienieje, w głowie szumi itd. Te same objawy towarzyszą nagłemu zauroczeniu.
Jeśli w takim stanie poznamy jakąś osobę, jest duża szansa, że skojarzymy te odczucia z nowym znajomym i odczytamy jako zakochanie. Psychologowie nazywają takie zjawisko interpretacją pobudzenia emocjonalnego.
Oto przykład: Anna miała naprawdę trudny dzień. Najpierw zgubiła ważnego pendrive'a, potem pokłóciła się z szefem. Gdy po południu wyszła na spacer, by trochę się uspokoić, zobaczyła w parku mężczyznę, w którym zakochała się od pierwszego spojrzenia. Stan napięcia, w jakim się znajdowała, sprawił, że zareagowała znacznie silniej, niż gdyby była zrelaksowana.
Co ciekawe, do wywołania stanu pobudzenia nie trzeba silnych przeżyć psychicznych - wystarczy zmęczenie wywołane dłuższym wysiłkiem, takim jak bieg, ćwiczenia na siłowni czy taniec. Może dlatego tyle znajomości zaczyna się na dyskotekach?

Zakochanie - lubimy te piosenki, które dobrze znamy

Ale nie wszystkie historie miłosne tak się zaczynają. Jak np. wyjaśnić sytuację, gdy ona i on znali się od lat, spotykali się na imprezach u wspólnych znajomych, by wreszcie stwierdzić, że są w sobie zakochani?
Zadziałała tu inna zasada. Udowodniono, że obiekt często widywany jest uznany za dobrze znajomy i bliski. Wydaje się zarazem sympatyczniejszy i atrakcyjniejszy. A to zwiększa szanse, że w takiej osobie ulokujemy uczucia.
Tomkowi wpadła w oko Kasia. Postanowił zwrócić na siebie uwagę dziewczyny. Starał się pojawiać w miejscach, gdzie i ona bywała. Kupował bułki w tym samym sklepiku, zaczął chodzić na tę samą siłownię. Kiedyś "przypadkiem" spotkał Kasię na spacerze z psem. Uśmiechnęła się do niego jak do dobrego znajomego - przecież już tyle razy widywała go w różnych miejscach. Zaczęli rozmawiać, a po tygodniu zaprosił ją na kawę. Dziś ustalają termin ślubu...
Z psychologicznego punktu widzenia szanse na zakochanie rosną nawet wtedy, gdy nie uda nam się zamienić ani słowa z obiektem naszych westchnień. Wystarczy, że co pewien czas po prostu migniemy mu przed oczami.
Ale czy tylko na tym polega sekret miłości? Gdyby to była prawda, wystarczyłoby albo biegać za obiektem pożądania i straszyć go w celu wywołania pobudzenia, albo nachodzić o różnych porach dnia i nocy, żeby mu się nasza osoba utrwaliła.
Tymczasem do zakochania potrzeba jeszcze czegoś. Wybrana osoba musi odznaczać się cechami, które w naszych oczach czynią ją atrakcyjną.

Zakochanie - rola biologii

W zależności od płci preferujemy różne cechy u naszych partnerów. Panowie najczęściej wymieniają urodę i młodość kobiety. Panie skupiają się bardziej na pozycji społecznej mężczyzny, jego inteligencji, pracowitości, dojrzałości, opiekuńczości i... zasobności portfela.
Naukowcy twierdzą, że te upodobania to spadek po naszych przodkach. W czasach, gdy po Ziemi biegały mamuty, a ludzie żyli w jaskiniach, role społeczne były jasno określone. Kobieta rodziła dzieci i opiekowała się nimi, a mężczyzna, jako z natury silniejszy, polował na wspomniane wcześniej mamuty, aby zdobyć pożywienie i zapewnić rodzinie przetrwanie.
Preferowane cechy wiążą się z możliwością wypełnienia tych ról. Kobieca uroda traktowana jest jako objaw zdrowia niezbędnego do urodzenia i wychowania potomstwa. Na przykład w większości kultur za zgrabną uważa się kobietę, która ma szczupłą talię i pełne biodra, a taka sylwetka świadczy o dobrym przystosowaniu do porodu. To samo znaczenie ma młody wiek.
Cechy, które kobieta ceni w partnerze wiążą się z umiejętnością zapewnienia jej dzieciom jak najlepszych warunków życiowych. Pieniądze zarabiane przez mężczyznę umożliwiają zdobywanie pożywienia i innych dóbr materialnych. A jego dojrzałość, opiekuńczość pozwalają żywić nadzieję, że podzieli się swoją zdobyczą z rodziną.

Atrakcyjność na własną miarę

Badania potwierdzają, że ludzie najchętniej umawiają się na randkę z kimś ładnym. Co więcej, atrakcyjność fizyczna to jeden z najważniejszych warunków kontynuowania znajomości.
Z tego można by wyciągnąć wniosek, że najchętniej zakochujemy się w osobach pięknych. W praktyce sytuacja się trochę bardziej komplikuje. Ważne jest bowiem, jak sami oceniamy własną atrakcyjność fizyczną.
Dorota zawsze uważała, że jest ładna. Była ukochaną córeczką tatusia, który od dziecka nie szczędził jej komplementów. Jej pierwszy chłopak budził zachwyt wszystkich koleżanek. I tak już się utarło: Dorota nigdy nie chodziła z kimś, kto nie odznaczał się urodą. Uważała, że sama jest nieprzeciętna i żaden przeciętniak nie wchodził w grę. Natomiast Ewa była workiem kompleksów. Równie ładna jak Dorota, stale zamartwiała się swoim wyglądem. Nie dawała sobie żadnych szans u lepszych - jak się jej wydawało - mężczyzn. Nietrudno zgadnąć w kim się zadurzyła: w niepewnym swoich atutów mężczyźnie - miłym, ale zawsze przygarbionym, nieśmiałym.
Bo wprawdzie ludzie starają się dopasować ze względu na urodę, ale skąd mają wiedzieć, jak bardzo są urodziwi? To zależy tylko i wyłącznie od ich samooceny, która kształtuje się od najmłodszych lat. W jej budowaniu mają swój udział rodzice. Gdy uważają dziecko za siódmy cud świata, pójdzie ono w życie z takim przeświadczeniem o własnej atrakcyjności. I podobne osoby będzie wybierać na partnerów dla siebie.
Można zatem uznać, że ludzie dopasowują się ze względu na swoje wyobrażenie o własnej urodzie. Warto więc dobrze myśleć o sobie...

Zainteresowanie odwzajemnione

Magda jest wesoła, towarzyska, ale do urodziwych nie należy. Na urodzinach koleżanki poznała Adama. Przystojny, elegancki przyciągał spojrzenia wszystkich kobiet. Okazało się, że byli ostatnio na jakimś filmie, zaczęła więc z nim gawędzić. Nie starała się robić dobrego wrażenia, była jak zwykle spontaniczna, dowcipna. Gdy mówił, słuchała uważnie. Przegadali prawie całą prywatkę, ale nawet ze sobą nie zatańczyli. Bardzo miło wspominała ten wieczór, jednak nigdy nie przypuszczała, że będzie on miał swój ciąg dalszy. Adam zadzwonił do niej po tygodniu i zaczęli się spotykać.
Zapytany o to, co mu się spodobało w Magdzie, odpowiada: "To, że tak miło się z nią rozmawiało, że z prawdziwym zainteresowaniem mnie słuchała. Czułem jej ciepło, sympatię do mnie".
Ta historia ilustruje kolejną psychologiczną prawdę: im bardziej ktoś nas lubi, tym bardziej my lubimy jego. Elliot Aronson w swojej książce "Psychologia społeczna" określa to zjawisko jako samonapędzające się sprzężenie. Prawdopodobnie Magda, myśląc "jaki on przystojny" spojrzała na Adama z uznaniem. Mężczyzna zauważył to i pomyślał: "Ależ ona sympatyczna, tak miło patrzy. I jest inteligentna, bo przecież poznała się na mnie".
Jeśli więc chcemy zwrócić na siebie czyjąś uwagę, należy mu na początku delikatnie okazać zainteresowanie.

Ważne

Uroda fizyczna, jakkolwiek ma istotne znaczenie, nie jest jedynym warunkiem naszego powodzenia u płci przeciwnej. Zdarza się, że niezbyt urodziwa kobieta ma walory, którymi rekompensuje braki w urodzie.
Bogdan Wojciszke w swojej książce "Psychologia miłości" opisuje badania, które wykazały, że kobiety, które mają partnera bardziej atrakcyjnego od siebie, są zazwyczaj weselsze, bardziej błyskotliwe i dowcipne niż ich koleżanki. Tak... mężczyznę da się oczarować również zaletami wewnętrznymi.
Jeśli zaś kobieta jest tą ładniejszą, można się domyślać, że mężczyzna posiada inne, bardziej pragmatyczne walory, np. gruby portfel lub wybitną inteligencję dającą szansę na posiadanie tegoż portfela w przyszłości.

Zmiana nastawienia

Lecz nie wszyscy, którzy się w sobie zakochują, lubili się od początku. Czasem znajomość zaczyna się źle: ją drażni jego zachowanie, on uważa, że ona jest niedzisiejsza. Spierają się o byle drobiazg, by po pewnym czasie przekonać się do siebie, a w końcu pokochać. Działa tu inny mechanizm, który Aronson nazywa teorią zysku i straty.
Kiedy ktoś, kto nas początkowo nie lubił, przekona się do nas i zacznie nam to okazywać, mamy wrażenie, jakbyśmy coś zyskali i w rewanżu sami zaczynamy go lubić. Uczucie to jest nawet silniejsze niż w stosunku do osób, które polubiły nas "od pierwszego wejrzenia".
Prawdę tę znają mistrzynie uwodzenia. Wiedzą, że dobrze jest z początku stworzyć pozory obojętności wobec zalotów i dopiero z czasem okazać zainteresowanie.
Pamiętajmy jednak, że żyjemy w szybkich czasach: jeśli dwa razy odrzucimy czyjeś zaproszenie na randkę, to szansa, że zaproponuje ja nam po raz trzeci, jest raczej mała.

Przyciąganie podobieństw

Na koniec pozostaje odwieczne pytanie: co ma silniejszą moc wzbudzania uczuć - podobieństwa czy różnice?
Psychologowie raczej nie mają wątpliwości: najbardziej lubimy osoby podobne do nas (jakbyśmy zareagowali, gdyby obiekt naszych westchnień zaczął opowiadać o swoich sympatiach politycznych - zupełnie różnych niż nasze?).
Cenimy sobie podobne przekonania, poglądy i system wartości - dzięki nim możemy znaleźć wspólny język. Lubimy też, gdy ktoś nam przyznaje rację, bo to nas upewnia, że mamy słuszność. Zdarza się nawet, że czyjaś wada staje się w naszych oczach zaletą, jeśli sami mamy podobną cechę.
Choć może się wydawać, że to różnice są bardziej intrygujące, a przez to atrakcyjniejsze, ich rola w łączeniu się ludzi w pary nie została potwierdzona. Zaufajmy więc intuicji, która podpowiada, że bałaganiarz lepsze porozumienie osiągnie z bałaganiarzem niż z pedantem.
Jednak - by uspokoić niepoprawnych romantyków - miłość często wymyka się psychologicznym analizom. Zdarza się, że wszystkie te zbadane naukowo prawidłowości muszą skapitulować wobec nieprzewidywalności ludzkiej natury. I bardzo dobrze...

# data[].attributes.attachment_link.description
Film o miłości zwykle zaczyna się tak: spotykają się przypadkiem, patrzą na siebie, wymieniają najwyżej kilka zdań, w tle pojawia się romantyczna muzyka i już wiadomo, że są sobie przeznaczeni. A co w realnym życiu jest potrzebne do zakochania się? Jakie cechy decydują o atrakcyjności partnera?