# data[].attributes.body
Ik vind het verhaal ontroerend, omdat aan het einde Phileine heel veel over zichzelf leert en een hele ontroerende speech houdt. In die speech verteld ze dat ze zich verontschuldigt voor alles dat ze fout heeft gedaan, en ziet ze haar fouten in. En verteld ze haar nieuwe ideeën en idealen over de wereld.

Ik spreid mijn armen, het gaat vanzelf.
'We zijn hier met vijfduizend mensen, ofwel met één miljoenste deel van de wereldbevolking. Dat is niet veel, maar het is een begin. Wij kunnen een beweging in gang zetten. Ik zou een pleidooi willen houden voor een aardiger samenleving. Ik wil pleiten voor meer tolerantie, minder geldingsdrang, minder haast, minder lawaai en meer aandacht voor elkaar. U moet zich een voorstellen wat er zou gebeuren als de geest die hier vanavond in het Palladium heerst, zich uitspreidt over andere steden en dorpen. Dan kan de wereld beter worden, daar ben ik van overtuigd. De geest van vrijheid gekoppeld aan verzorging van de ander, de geest van uitbundigheid gekoppeld aan instemming met het onafwendbare verval. Laat deze gedacht zich verspreiden als een druppel wij in de zee!'

# data[].attributes.body
Een cartoon van Gummbah uit De verbaasde analfabeet (Uitgeverij De Harmonie)

# data[].attributes.body
A: Het perspectief van het verhaal is een ik-perspectief.

Ik hou er niet van als mensen zeggen 'Phileine, ik moet je wat vertellen'. Daar gaan we weer, denk ik dan. Er is nooit eens iets wat blijft zoals het was.

B: De verteller is de hoofdpersoon, Phileine.
D: De verteller is onbetrouwbaar omdat je de dingen die gebeuren alleen door de ogen en oren van de hoofdpersoon krijgt te weten.

# data[].attributes.body
A: De titel van het boek is Phileine zegt sorry omdat het hele boek eigenlijk opbouwt naar het laatste hoofdstuk waarin ze sorry zegt tegen iedereen die ze pijn heeft gedaan.

'Wat ik eigenlijk wil zeggen...'
Ik zucht en zoek naar woorden. Na lang peinzen en persen met de spieren rond mijn mond weet ik eindelijk, behoorlijk spastisch, uit te brengen: 'Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het me spijt hoe vervelend en cynisch ik me de afgelopen dagen heb gedragen. Dat het me spijt en dat ik alles terugneem.'
Ik slik hoorbaar.
'Ik bied mijn verontschuldigingen aan. Ik zeg sorry. Sorry, Max. Sorry, mensen,' fluister ik en iets harder - misschien té hard - voeg ik eraan toe: 'Sorry dat ik besta.'

B: Het motto is gebasseerd op een cartoon van Gummbah. Hij heet "Meisje met een ondraaglijk hoog IQ". Op de achtergrond zie je twee mensen. De ene zegt tegen de andere: “Nog koffie?” En dan zegt de andere: “Ja graag”. Op de voorgrond zie je een meisje aan een bureau met haar handen in het haar. Ze roept gefrustreerd, "OH God! … wat zijn ze dom!!!"
Het motto doelt op de hoofdpersonage Phileine. Phileine denkt alleen maar positief over zichzelf. Ze durft niet kritisch naar zichzelf te kijken, waardoor ze denkt dat ze alles is en ze zich arrogant opstelt tegen iedereen om haar heen. Het meisje in de spotprent stelt zich ook erg arrogant op. Het meisje moet dus de hoofdpersonage Phileine voorstellen.
E: Opgroeien, de weg van adolescent tot volwassene.

# data[].attributes.body
Choqueren lijkt wel de rode draad in het verhaal, Phileine choqueert door een orgasme te faken in het restaurant waar de beroemde scène van Harry met Sally is opgenomen. Ook is er het toneelstuk van Max waar eigenlijk het hele verhaal om draait. In deze wel heel vrije vertaalde versie van Romeo en Julia is er veel bloot en ook seks op het podium. Later verteld de regisseur ook tegen Phileine dat het stuk eigenlijk over schaamte gaat.

# data[].attributes.body
Dit verhaal vind ik origineel omdat het uniek geschreven is. De manier waarop de schrijver schrijft lijkt op de manier hoe we denken, ongerept soms verwarrend en in een razend tempo. Je komt echt alles over Phileine te weten omdat je alle gedachte die ze heeft komt te weten.

Ik denk wel eens: stel dat de aarde in de gaten gehouden wordt door een vreemde ruimtemogendheid, stel dat hun observatietoestel net boven New York hangt en stel dat ze inzoomen op de portiek waar ik juist dit moment sta te schuilen met deze vrouw. Wat voor conclusies moeten die intergalactische wezens daar dan in hemelsnaam uit trekken, en waarom heb ik zo de drang me te verontschuldigen? Ik ken deze vrouw niet! Horen jullie! Ik heb niets met haar te maken! Dit is niet representatief!

Ook houd ze zichzelf niet in, waardoor je soms de raarste wendingen in het verhaal hebt. Je kan echt niet voorspellen wat er in het volgende hoofdstuk gaat gebeuren.

Ook de woordenschat van de schrijver is erg origineel, dit zie je heel goed terug in de titels en sommige stukken van het verhaal.

Er komt een kangoeroe klaar, en dat betekent in dit surrealistische theater dat de gong voor de voorstelling heeft geklonken. Het grote moment is eindelijk hier. We nemen met het hele gezin plaats op de derde rij van voren, ik gevangen tussen Gulpje en de met een bril aan elkaar gelaste kudde varkens (zoals we Jules liefkozend noemen).

# data[].attributes.body
Phileine zegt sorry is een Nederlands/Amerikaanse speelfilm uit 2003 gebaseerd op het gelijknamige boek. De film is van Robert Jan Westdijk en is in het Engels ook bekend als Phileine Says Sorry. Het speelt zich deels in Utrecht af en deels in New York.  Deze film heeft een Gouden Kalf gewonnen voor beste actrice (Kim van Kooten), beste camera, beste montage en beste sound design.
Ik heb deze film gekozen omdat het zo bekend was toen het uitkwam, het was toen namelijk een gouden film (100.000 bezoekers). Het is een verfilming van het boek, en geeft daarom een goede impressie van het boek.

# data[].attributes.body
Phileine ergert zich groen en geel aan alles en iedereen. Als haar geliefde Max besluit om naar New York te gaan en zich bij een toneelgezelschap te voegen. Ziet ze haar leven in duigen vallen. Omdat ze Max toch wel heel erg mist besluit ze een ticket te kopen om een week langs te gaan. Als ze daar aankomt blijkt het toch wel een aparte week te worden...