# data[].attributes.headline
PO2, PCO2, tenperatura eta pH aldaketek Oxi-Hemoglobinaren saturazioan eragiten dute, hemoglobinak zeluletarantz askatzen duen O2 kopurua erregulatzeko

# data[].attributes.subject
PO2, PCO2, tenperatura eta pH aldaketek Oxi-Hemoglobinaren saturazioan eragiten dute, hemoglobinak zeluletarantz askatzen duen O2 kopurua erregulatzeko

# data[].attributes.body
Oxigenoa, CO2-a baino solubilitate gutxiago dauka odolean eta horregatik globulo gorriek duten hemoglobinaren bidez garraiatzen da. Zelulen oxigeno kontsumoa (Q) zein den kalkulatzeko Fick-en ekuazioa erabiltzen da: QO2 = Gastu kardiakoa (5L/min) x (arterietako O2 kopurua; 200ml/L - zainetako O2 kopurua). Energia beharra handitzean zelulek O2 gehiago kontsumitzen dute (= ezberdintasun arterio-benoso handiagoa)

# data[].attributes.headline
Arnasketaren erregulazioa enbor entzefalikoan ematen da. Kimiorezeptoreen bidez gesen eta pH aldaketak antzeman eta neurona motoreen bidez erantzuna ematen dute inspirazio eta espirazio aldaketen bidez homeostasia mantentzeko

# data[].attributes.subject
Arnasketaren erregulazioa enbor entzefalikoan ematen da. Kimiorezeptoreen bidez gesen eta pH aldaketak antzeman eta neurona motoreen bidez erantzuna ematen dute inspirazio eta espirazio aldaketen bidez homeostasia mantentzeko

# data[].attributes.body
doministikua esaterakoArnasketa nerbio sistema zentralarengatik kontrolatutako prozesu inkonszientea da, nahiz eta momentu konkretu batzuetan borondatez kontrolatu daitekeen.
Nola erregulatzen da arnasketa?

Organismoak CO2, pH eta O2 kontzentrazioentzako sensoreak edo kimiorezeptoreak ditu aorta arterian, arteria karotidooan eta entzefaloan besteak beste.

Bizkarrezur-erraboila eta protuberentzia dira arnasketaren kontrol zentruak. Gorputzeko zelulek gehiegizko CO2 ekoiztean, neurona aferenteek informazioa kontrol gunera eraman eta erantzun bat emango dute.

Hauek, neurona eferenteen bidez muskulu inspiratorioak eta espiratorioak estimulatuko dituzte arnasketaren erritmoa eta sakontasuna areagotu eta CO2 gehiago kanporatzeko

Birikek ere partikula toxikoak albeoloetara sarztea sahiesteko babes erreflexuak dituzte. Eztula edo doministikua adibidez, neurona parasinpatikoen bidezko bronkioloetako muskulu leuna uzkurtu eta bronkokonstrikzioa eragiten dute.

# data[].attributes.headline
CO2-a gorputzetik kanporatua izan behar da azidifikotasuna eratzen duelako

# data[].attributes.subject
CO2-a gorputzetik kanporatua izan behar da azidifikotasuna eratzen duelako

# data[].attributes.body
Odolaren bitartez zelulen arnasketa prozesuaren hondakina den CO2-a jaso eta biriketarantz eramaten da espirazioan kanporatua izateko.  Oxigenoa baino disolbagarriagoa da uretan eta horregatik CO2-aren %7-a plasman disolbatuta garraiatzen da. Gainontzekoa globulo gorrietara doa, %23-a hemoglobinarekin elkartuz, eta gehiengoa (%70) bikarbonatoan (HCO3-) bilakatzen da plasman modu osagarri batean garraiatzeko. Prozesu hortan sortzen diren Hidrogeno ioiak (H+) hemoglobinak garraiatzen ditu (HHb). Bikarbonatoak eta hemoglobinak gorputzeko pH-a estabilizatzen laguntzen dute.
Biriketara iristean, odoleko PCO2-a albeoloetakoa baino handiagoa denez, difusioaren bidez askatzen da. Globulo gorrietan hemoglobinari atxikita zeuden H+ berriro HCO3-arekin elkartzen da CO2 eta ura sortuz. Plasmako CO2 mailak jeisten diren heinean globulo gorrietako CO2-a plasmarantz ateratzen doa.

# data[].attributes.headline
Arnas eta zirkulazio aparatuak elkarrekin dihardute gasen elkartrukerako eta gorputzeko zelulei jatekoa emateko

# data[].attributes.subject
Arnas eta zirkulazio aparatuak elkarrekin dihardute gasen elkartrukerako eta gorputzeko zelulei jatekoa emateko

# data[].attributes.body
Bi fasetan ezberdindu daiteke:
1) Konpartimenduen arteko mintzen bidezko gasen elkartrukea difusioaren bidez (presio gradientearen alde)
2) Gasen garraioa odolean
Gorputzak O2, CO2 eta pH-aren aldaketak antzematen dituen kimiorezeptoreak ditu homeostasia mantentzeko.

Gorpuzteko zelulek O2-a behar dute arnasketa zelularraren bitartez ATP edo energia lortzeko. O2-aren garraio ez-egokiak hipoxia ekarri dezake (adb; itsaso gaineko altuera handietan oxigenoaren presio partziala baxuagoa da, odola galtzean edo anemian hemoglobinarekin doan O2 garraioa gutxitzen da).

CO2-a arnasketa prozesuko (krebes-en zikloan) hondakina da. CO2 maila altua arriskutsua da organismoarentzat, nerbio sistema deprimitu eta azidosia sortzen duelako. Horregatik odolean garraiatzeko hidrogeno ioian (H+) eta honen azidosia tanponatzen duen bikarbonato (HCO3-)an bilakatzen da (CO2 + ura ----- Hidrogeno ioia + Bikarbonatoa).

pH azidoak proteinak desnaturalizatzen ditu

# data[].attributes.headline
Oxigenoa hemoglobinaren bidez garraiatzen da

# data[].attributes.subject
Oxigenoa hemoglobinaren bidez garraiatzen da

# data[].attributes.body
O2 gehiena odolean hemoglobinaren bidez garraiatzen (honek 4 hemo talde ditu eta bakoitzean O2 molekula bat eraman dezake). Odoleko globulo gorrieetako hemoglobina molekulek eramaten duten O2 kopurua, eraman dezaketen maximoarekiko, portzentai batean ematen da. Leku guztiak O2-z beteta baditu %100 saturatuta dagoela esaten da. PO2 albeolar eta arterial normal batentzako (100mmHg) hemoglobinaren saturazioa %98koa da. Zelulen PO2 txikiagoa denez, difusioaren bidez plasman disolbatuta dagoen O2-a kanporantz mugitzen da eta horrek eragiten du hemoglobinak atxikituta duen O2 molekulak askatzea, ehun bakoitzaren beharraren arabera.

# data[].attributes.headline
1. Biriken eta ehunen arteko Gasen elkartrukea

# data[].attributes.subject
1. Biriken eta ehunen arteko Gasen elkartrukea

# data[].attributes.body
Airea albeoloetara iristean odolera difusioaren bidez mugitzen da (presio partzial handiko gunetik baxukora).
Gorputzeko zelulak oxigenoa iristeko irrikatzen daude. Hala ere, oxigeno kopuru egokia izatea oztopatzen duten hainbat faktore daude:
1) arnastutako aireak oxigeno kantitate gutxi dauka (altueran gertatzen den bezala. Horregatik 8000m-tako mendiak igotzea hain zaila da).
2) Aireztapen albeolarra ezegokia

Arnasketaren frekuentzia eta sakontasunarekin erlazionatuta (hipobentilazioan aire gutxi sartu. Hortaz, oxigenoaren presio partziala edo PO2 baxua). Albeoloetako distentsibilitate galerarekin aireztapena gutxitzen da. Drogek eta alkoholak ere nerbio sistema zentrala deprimitzen dute eta arnasketaren frekuentzia zein sakontasuna jeistea eragin dezake.

Arnas bideen erresistentzia (asman adibidez arnas bideen konstrikzioa ematen da eta aire gutxiago sartzen da)

Distentsibilitatea: Puzteko gaitasuna gutxituz gero (EPOC gaixotasunean edo biriketako fibrosian, biriketako ehunaren zurruntasunak eta albeoloek puzteko isuritzen duten surfaktante gutxi izatean, biriken hedapena gutxitzen du inspirazioan eta aire gutxiago sartzen da).

3) Albeolo eta odolaren arteko difusio arazoak (nahiz eta PO2 normala izan odol arterialak ez du beharrezko PO2-a garraiatzen). Gasen difusio abiadura, presio gradientea, gainazala eta permeabilitatea-rekiko proportzionala da. Albeoloetako zelula eta kapilarretako zelulen arteko distantzia zenbat eta motzago izan, difusioa azkarragoa izango da ere. Irudian ikusi daitezkeen aldaketa patologikoek difusioan eragin negatiboa izan dezakete.