# data[].attributes.headline
Voeg zelf kolommen toe, tekst, afbeeldingen, websites of video's.                         Beschrijf:

# data[].attributes.subject
Voeg zelf kolommen toe, tekst, afbeeldingen, websites of video's.                         Beschrijf:

# data[].attributes.body
- leg het ziektebeeld uit (verschillende typen).
- wat zijn de oorzaken?
- wat is het probleem, diffusie, perfusie of ventilatie?
- welke klachten kan de patiënt hebben.
- zijn de klachten acuut of chronisch.
- zijn er episoden van achteruitgang/complicaties?
- wat is de prognose (vooruitzicht voor de cliënt)?
- welke diagnostische hulpmiddelen worden er ingezet?
- is er een stridor te horen, zo ja welke?
- wat kun je vertellen over de vitale functies, AH, ademhalingsritme, ademhalingspatroon, SAT, cyanose, compliantie en elasticiteit, tachypneu en bradypneu, dyspneu?
- welke verpleegkundige meetinstrumenten kun je inzetten?
- welke medicatie wordt er gegeven?

Succes!

# data[].attributes.headline
Anatomie en Fysiologie Ademhaling en luchtwegen

# data[].attributes.subject
Anatomie en Fysiologie Ademhaling en luchtwegen

# data[].attributes.body
- leg het ziektebeeld uit (verschillende typen).

Astma is een ontsteking van de longen. De ontsteking is bij astma blijvend. Dit betekent dat er altijd kleine ontstekingen zijn in de longen. Dit kan veel klachten veroorzaken

Er zijn verschillende soorten astma, zoals allergisch astma, niet-allergisch astma, inspanningsastma en ernstig astma. Vaak heeft iemand meerdere vormen van astma tegelijk. Bij astma kunnen er periodes zijn dat je weinig last hebt, afgewisseld met periodes dat je juist veel klachten hebt. Bovendien beleeft iedereen astma anders.

Allergisch astma

Allergisch astma komt vaak voor. Bij deze soort ben je benauwd zodra je stoffen inademt waarvoor je allergisch bent.

Niet-allergisch astma

Hierbij krijg je klachten van prikkels zonder dat je allergisch bent. Je kunt bijvoorbeeld benauwd worden van uitlaatgassen, rook, parfum of door weersomstandigheden, zoals kou, mist en vochtige lucht.

Inspanningsastma

Bij inspanningsastma word je benauwd als je zich inspant. Bijvoorbeeld als je sport. Je krijgt dan vooral klachten als je te snel in beweging komt.

Ernstig astma

Van de verschillende soorten astma komt ernstig astma gelukkig het minst vaak voor. Ernstig astma is met medicatie moeilijk onder controle te houden.

Astma onder controle

Astma is bij iedereen anders. Niet iedereen met allergisch astma reageert op dezelfde prikkels. Bovendien reageren sommige mensen heftiger op prikkels dan anderen.

# data[].attributes.body
Longontsteking of pneumonie is een ontsteking van de longblaasjes (alveoli) en het omringende weefsel, vaak veroorzaakt door een infectie. Indien beide longen zijn ontstoken is er sprake van een dubbele of bilaterale longontsteking.

# data[].attributes.body
Probleem, diffusie, perfusie en ventilatie:

Een pneumonie is een ventilatieprobleem, dit komt doordat de alveoli geblokkeerd is.

# data[].attributes.body
Long CA of te wel longkanker.
is een ongeremde celgroei in weefsel van de longen.
long carcinoom zit in de epitheelcellen.
typen longkanker;
-kleincellig long CA(20% van de aantallen long CA . dit is kleine ,kwetsbare agressieve cellen die razendsnelle deling heeft)
-niet-klein cellig long CA

# data[].attributes.body
COPD is een chronische longziekte. Chronisch betekent dat het blijvend is. De afkorting COPD staat voor Chronic Obstructive Pulmonary Disease (Chronische Obstructieve Longziekte).

# data[].attributes.body
De oorzaak van een longontsteking is een bacterie, een virus of een combinatie daarvan.

In de meeste gevallen is een bacterie de oorzaak van een longontsteking. Maar ook een virus, schimmel of parasiet kunnen de boosdoener zijn. De precieze oorzaak is vaak niet te achterhalen. De bacterie komt uw lichaam binnen als u inademt. Als uw afweer minder goed werkt, kan deze zorgen voor een ontsteking van uw longblaasjes en het weefsel eromheen. Dat noemen we een longontsteking.

Er zijn honderden micro-organismen die een longontsteking kunnen veroorzaken. Een minderheid is echter verantwoordelijk voor een meerderheid van de gevallen. De belangrijkste oorzaken zijn de bacteriën, zoals bv de Streptococcus pneumoniae (pneumokok), maar ook 'atypische' verwekkers, zoals bv Q koorts en legionella.

# data[].attributes.body
De belangrijkste oorzaak van longkanker: het roken van sigaretten

passief roken of meeroken;

luchtverontreiniging van motorvoertuigen, fabrieken en andere bronnen verhogen waarschijnlijk het risico op longkanker;

blootstelling aan asbest verhoogt het risico op De belangrijkste oorzaak van longkanker: het roken van sigarettenlongkanker met factor negen;

longziekten, zoals tuberculose (tbc) en chronische obstructieve longziekte (Chronic Obstructive Pulmonary Disease - COPD), verhogen ook het risico op longkanker;

blootstelling aan radon (een radioactief edelgas dat men niet kan zien, ruiken of proeven en dat vrijkomt uit bouwmaterialen en uit de bodem) vormt een ander risico.(2)

bepaalde beroepen waar men langdurig blootstaat aan arseen, chroom, nikkel, aromatische koolwaterstoffen en ethers, kunnen het risico op longkanker vergroten.

een persoon die longkanker heeft doorgemaakt, heeft meer kans om voor de tweede keer longkanker te krijgen dan de gemiddelde persoon kans heeft om voor de eerste keer longkanker te krijgen.

Diagnostische hulpmiddelen:
Gewicht observeren, snaq score, roken, aanhoudend hoesten, bloed ophoesten, pijn op de borst, zwelling van nek of gezicht, vermoeidheid, slechte eetlust.
biopt nemen, bloedonderzoek op kankercellen, beeldvormend onderzoek: echo, scan, en röntgenfoto.

# data[].attributes.body
Stadium 1= licht COPD, in dit stadium is er sprake van een lichte beperking van de luchtstroom, helaas is niet iedereen zich hier bewust van een abnormale longfunctie.
• Stadium 2= matig/ernstig COPD, in dit stadium veroorzaakt de beperking van de luchtstroom klachten als hoesten, slijm opgeven en kortademigheid bij inspanning, meestal zijn mensen zich hier wel bewust van een abnormale longfunctie en schakelen ze medische hulp in.
• Stadium 3= ernstige COPD, in dit stadium is de beperking van de luchtstroom nog verder verminderd, klachten als benauwdheid, vermoeidheid en beperkingen in dagelijks functioneren die ernstige uitwerking op de kwaliteit van leven hebben zie je in dit stadium.
• Stadium 4= zeer ernstige COPD, dit stadium wordt gekenmerkt door een zeer ernstige vermindering van de luchtstroom, zo ernstig dat de beperking invloed heeft op het hart en de vaten, vaak is het dagelijks toedienen van extra zuurstof nodig, de klachten zijn zo ernstig dat een tijdelijke verslechtering levensbedreigend kan zijn.

# data[].attributes.body
pijn bij ademhalen

benauwd zijn

ophoesten van geel of groen slijm, soms met wat bloed

vermoeidheid

een hogere of juist een lagere lichaamstemperatuur

spierpijn en pijn bij de longen

rillen en klappertanden

minder eetlust

in ernstige gevallen, verwardheid

Bij pneumonie voelt je je vaak erg ziek en beroerd. Pneumonie is vaak goed te behandelen. De ontsteking zelf doet geen pijn. De spieren rond uw borst en rug kunnen pijn doen door het vele hoesten.

Als je deze klachten herkent is het van belang dat je naar een (huis)arts gaat en stelt eventueel vast of je een pneumonie hebt.

Acuut of chronisch?
Je spreekt van chronische pneumonie als er op de röntgenfoto's na 6 tot 8 weken nog steeds gebieden laten zien van ontsteking. Indien dit niet het geval is dan spreekt men van acute pneumonie en is herstel sneller.

# data[].attributes.body
symptomen betrekking tot ademhaling;
-hoesten
-ophoesten van bloed
-dyspnoe;
in het begin bij inspanning. hoe verder de stadium hoe meer de dyspnoe kan toenemen.
-kortademigheid
algemene lichamelijke symptomen;
-gewichtsverlies
-koorts
-trommelstokvingers
-vermoeidheid
symptomen door plaatselijke druk;
- pijn op de borst
-botpijn
-moeite met slikken

# data[].attributes.body
Roken is de belangrijkste risicofactor voor COPD, het ontstaat in de meeste gevallen door jarenlang roken. Hoe meer en hoe langer iemand gerookt heeft of rookt, hoe groter de kans dat hij of zij COPD ontwikkeld. Ook het zogenaamde passief roken oftewel meeroken dus het inhaleren van andermans uitgeademde rook is een risicofactor voor het ontstaan van COPD. De kans dat iemand COPD ontwikkeld, is voor mensen die passief roken meer dan anderhalf keer groter dan bij mensen die niet aan passief roken worden blootgesteld.Niet alle mensen die jarenlang roken krijgen COPD, het dan ook waarschijnlijk dat een erfelijke aanleg een rol speelt bij het ontstaan van COPD. Iemand met bijvoorbeeld alfa-1-antitrypsinedefiëntie, dit is een genetische afwijking waardoor iemand COPD kan ontwikkelen zonder ooit gerookt te hebben, dit komt maar heel weinig voor en kan dan ook maar een heel klein deel van de gevallen van COPD verklaren. Afwijkingen in de genen die ervoor zorgen dat longweefsel gerapareerd kan worden of afwijkingen in de genen die ervoor zorgen dat de longen beschermd worden tegen schadelijke stoffen van buitenaf kunnen ook leiden tot COPD. Er bleken bijvoorbeeld genetische variaties in het ADAM33 gen voorspellend te zijn voor een versnelde achteruitgang van de longfuncties.Ook luchtverontreiniging van buiten, in woningen ( vooral door passief roken) en op de werkplek door bijvoorbeeld veelvuldige blootstelling aan kleine stofdeeltjes, chloor, asbest of ammoniak speelt mogelijk een rol bij het ontstaan van COPD , blootstelling tijdens het werk aan dampen, gassen, stof en rook geeft een twee tot vijf x zo grote kans op het ontwikkelen van COPD vergeleken met geen blootstellin

# data[].attributes.body
Gevaar bij een pneumonie is dat er bacteriën in de bloedbaan kunnen komen die lijden tot bloedvergiftiging, als dit te laat wordt ontdekt is de kans op overlijden groot.  Ook kan de longontsteking zich via de longblaasjes naar het longvlies verspreiden (pleuritis) of er kan zich vocht of pus (abces) tussen de longvliezen ophopen met het gevolg dat de desbetreffende long wordt ingedrukt en daardoor de ademhaling bemoeilijkt wordt . Sommige bacteriën zijn resistent voor AB- kuur daardoor kan het zijn dat de kuur niet aanslaat, is dit het geval dan wordt er vaak een andere kuur voorgeschreven.

Prognose:

Het spontane verloop van een pneumonie is sterk afhankelijk van de verwekker en de ernst van de pneumonie. De ziekteduur is gemiddeld 2-4 weken. Herstel kan lang duren met neiging tot hoestbuien, zeker als de luchtwegen door omgevingsfactoren worden geprikkeld. Antibiotische behandeling is geïndiceerd bij (het vermoeden van een) pneumonie. De optimale duur van behandeling is moeilijk te bepalen. Een pneumokokkenpneumonie wordt behandeld tot 72 uur na het normaliseren van de temperatuur.

Stridor:

Bij een pneumonie is een piepende uitademing hoorbaar, dit is kenmerkend bij een pneumonie.

# data[].attributes.body
Als u COPD heeft, komt u vaak adem tekort. Door ontstekingen in uw longen gaan uw longblaasjes langzaam kapot. Hierdoor krijgt u klachten als hoesten en benauwdheid.

Bij COPD kunt u last hebben van:

benauwdheid

hoesten

slijm ophoesten

kortademigheid

vermoeidheid

weinig spierkracht

gewichtsverandering

# data[].attributes.attachment_link.description
Nederlanders maken zich het meest druk over de invloed van verkeer op de luchtkwaliteit in hun gemeente. Ook houtrook en intensieve veehouderij werden genoemd. Dat blijkt uit de reacties van meer dan 85.000 bezorgde mensen over de luchtkwaliteit in hun gemeente die het Longfonds vandaag aan de gemeente Rotterdam heeft overhandigd.

# data[].attributes.body
De meest voorgeschreven middelen zijn de volgende:

Amoxicilline (eventueel in combinatie met clavulaanzuur)

Azitromycine

Cafazoline

Cefaclor

Cefalexine

Ceftazidim

Ciprofloxacine

Claritromycine

Clindamycine

Doxycycline

Erytromycine

Fusidinezuur

Linezolid

Ofloxacine

Ribavirine

Rifampicine

Sulfamethoxazol (in combinatie met Trimethoprim)

Vancomycine

# data[].attributes.body
1. Pijn
Wanneer er pijn optreedt, zit de ziekte al in een gevorderd stadium, waarbij zij verder uitzaait in de longen of reeds andere organen aantast.

De patiënt ervaart eerst een lichte pijn, die af en toe terug de kop opsteekt. Na een tijdje wordt ze echter heviger en zal ze meer constant aanwezig zijn.

2. Pleurale effusie

We spreken van pleurale effusie wanneer er zich in de borstholte abnormaal veel vocht ophoopt. Dit kan een reactie zijn op de kanker in de longen, of op de uitzaaiing van de kanker buiten de longen. Via een medische behandeling kan men de borstholte draineren en de kans op een nieuwe pleurale effusie verminderen.

3. Kortademigheid

Wanneer de longkanker de luchtwegen vernauwt, kan de patiënt last krijgen van kortademigheid. Ook de vochtophoping in de borstholte, die we hierboven besproken hebben, kan hetzelfde effect hebben, doordat de longen bij het inademen niet meer voldoende kunnen uitzetten. Zo wordt er te weinig zuurstof opgenomen, wat leidt tot het benauwde gevoel van kortademigheid.

4. Bloed ophoesten

De kankercellen kunnen bloedingen in de luchtwegen veroorzaken. Dat bloed komt dan vrij tijdens hoestreacties. Soms gaat het om een erg kleine hoeveelheid, maar het kan ook zeer ernstig zijn. Er bestaan medische behandelingen die de bloedingen in de luchtwegen onder controle kunnen houden.

5. Uitzaaiing

Een van de belangrijkste en gevaarlijkste complicaties van longkanker is uitzaaiing of metastasis, waarbij de kankercellen zich verspreiden en andere organen aantasten. Bij longkanker gaat het vaak om de andere long, de hersenen, de beenderen, de lever en de bijnieren. Hierdoor kan specifieke pijn optreden in het aangetaste orgaan.

Een van de belangrijkste en gevaarlijkste complicaties van longkanker is uitzaaiing of metastasis, waarbij de kankercellen zich verspreiden en andere organen aantasten. Bij longkanker gaat het vaak om de andere long, de hersenen, de beenderen, de lever en de bijnieren. Hierdoor kan specifieke pijn optreden in het aangetaste orgaan.

# data[].attributes.body
prognose stellen hangt afval de type longkanker en het stadium.
ook de conditie van de patiënt is erg van belang .
indien de pet geopereerd wordt is de prognose vrij gunstig.
5 jaar nar het stellen van de diagnose is ongeveer 40-60% van de geopereerde patiënten nog in leven.
de TNM classificatie;
T = primaire tumor
TX: primaire tumor niet te beoordelen
T0: primaire tumor niet aantoonbaar
Tis: carcinoma in situ
Ta: niet invasief, verrukeus carcinoom
T1: tumoruitbreiding in subepitheliaal bindweefsel
T2: tumoruitbreiding in corpus spongiosum of cavernosum
T3: tumoruitbreiding in urethra of prostaat
T4: tumoruitbreiding in andere aangrenzende structuren

N = regionale lymfklieren
De regionale lymfklieren zijn de oppervlakkige en diepe inguinale klieren en de bekkenklieren (bijvoorbeeld de sacrale en iliacale klieren).
NX: lymfklierstatus niet te beoordelen
N0: geen lymfkliermetastasen aanwezig
N1: metastase in één enkele oppervlakkige inguinale lymfklier
N2: metastasen in multipele of bilaterale oppervlakkige inguinale lymfklieren
N3: metastase(n) in diepe inguinale of pelviene lymfklier(en) uni-of bilateraal

M = metastasen op afstand
MX: metastasen op afstand niet te beoordelen
M0: geen metastasen op afstand aanwezig
M1: metastasen op afstand aanwezig (specificatie)

De cTNM en pTNM-classificatie zijn identiek.

Gradering
G1: goed gedifferentieerd
G2: matig gedifferentieerd
G3: slecht gedifferentieerd
G4: ongedifferentieerd
Gx: gradering kan niet worden vastgesteld

# data[].attributes.attachment_link.title
Longembolie - wat gebeurt er in je longen?

# data[].attributes.headline
Welke groep "mensen" hebben een verhoogd risico?

# data[].attributes.subject
Welke groep "mensen" hebben een verhoogd risico?

# data[].attributes.body
Iedereen kan een longontsteking krijgen, maar toch zijn er mensen die meer risico lopen. Dit hangt af van bepaalde factoren. Zo spelen de leeftijd en de weerstand een grote rol.

Mensen die een grotere kans hebben op een longontsteking zijn:

Baby’s jonger dan twaalf maanden

Kinderen met astma

Volwassenen met astma

Diabetes mellitus-patiënten

COPD- patiënten

Zestigplussers

Rokers

Mensen die overmatig en langdurig alcohol drinken

Mensen met een verminderde weerstand

Mensen met hartfalen

# data[].attributes.body
Stridor is een abnormaal ademgeluid veroorzaakt door de turbulente luchtstroom in een gedeeltelijk geobstrueerde of vernauwde luchtweg.

Bij COPD is er sprake van een expiratie stridor, dit omdat COPD zich in de onderste gedeelte van de longen bevind.

# data[].attributes.headline
Wat is het probleem, diffusie, perfusie of ventilatie?

# data[].attributes.subject
Wat is het probleem, diffusie, perfusie of ventilatie?

# data[].attributes.body
Longembolie is een perfusieprobleem de doorbloeding is niet goed.

Perfusie is de activiteit waarbij het cardiovasculaire systeem het bloed door de longen pompt. De bloedsomloop van het lichaam is een essentiële schakel tussen de atmosfeer, die zuurstof bevat, en de lichaamscellen, die zuurstof verbruiken. De afgifte van zuurstof aan de spiercellen overal in het lichaam is bijvoorbeeld niet alleen afhankelijk van de longen, maar ook van het vermogen van het bloed om zuurstof op te nemen en van de bloedsomloop om het bloed te vervoeren.

# data[].attributes.body
Een astma-aanval komt vooral 's nachts en 's ochtends vroeg voor en heeft verschillende oorzaken. Bijvoorbeeld prikkelende stoffen, waar mensen allergisch voor zijn (allergenen). Het gaat daarbij om:

Huisstofmijt

schilfers van dieren

stuifmeel

pollen

schimmelsporen

Daarnaast kan een astma-aanval veroorzaakt worden door allerlei soorten luchtjes, zoals:

tabak

parfum

gebraden vlees

isolatiemateriaal

spaanplaat

Andere oorzaken zijn:

Medicijnen

Voedingsmiddelen

Weersomstandigheden

het verrichten van inspanningen

stress

emoties

Het is vaak lastig om erachter te komen waardoor de longen precies geïrriteerd raken. Een astma-aanval ontstaat namelijk pas een half uur tot 24 uur nadat de slijmvliezen zijn geprikkeld.

Erfelijkheid

Bij astma speelt erfelijkheid ook een rol. Binnen één familie komen vaak meer mensen voor met astma of andere allergische aandoeningen.

# data[].attributes.body
Piepend geluid bij de in-ademhaling

# data[].attributes.body
Controles: Dagelijks controles bloeddruk, pols, temperatuur en zuurstof gehalte in het bloed. > als deze te laag is dan zuurstof toedienen.

Koorts: boven de 38 Gr.= verhoging, boven de 38.5 Gr. C = koorts.

Pols bij niet "ziek zijn"
Volwassenen in rust | 60 – 100 | bpm
Volwassenen tachycardie | > 100 | bpm
Volwassenen bradycardie | <  60 | bpm
Neonaten (0 – 3 mnd) | 100 – 150 | bpm
Baby’s     (3 – 6 mnd) | 90 – 120 | bpm
Kinderen (6 – 12 mnd) | 80 – 120 | bpm
Kinderen (1 – 10 jaar) | 70 – 130 | bpm
Kinderen (> 10 jaar) | 60 – 100 | bpm
Topsporters | 40 – 60 | bpm

Bloeddruk:

Normaalwaarden:

120/80 mm Hg: optimale bloeddruk (voor volwassenen)
140/90 mm Hg: normale bloeddruk
160/95 mm Hg: hypertensie / hoge bloeddruk
90/60 mm Hg: hypotensie / lage bloeddruk
80/45 mm Hg: normale bloeddruk (gemiddeld bij kinderen)

Saturatie:
De zuurstofsaturatie kan gemeten worden met een saturatiemeter die aan de vinger bevestigd wordt. De saturatie kan informatie geven over de effectiviteit van de ademhaling. Normale waarde van de zuurstofsaturatie in het bloed is tussen de 95-99%.

Uit bed komen: Proberen zoveel mogelijk te mobiliseren met opzitten omdat zo de longen beter kunnen ventileren, patiënten beter kunnen ophoesten.

Dagelijkse zorg: Belastbaarheid van de patiënt goed in kaart brengen en zo nodig bij ADL zorg helpen/overnemen. Bij koorts zorgen voor regelmatig schone droge lakens en kleding.
Zorgen voor voldoende drinken, evt. ook een vochtlijst bijhouden.

# data[].attributes.body
Zorg in elke kamer voor continue aanvoer van buitenlucht en afvoer van binnenlucht via een raam, rooster of mechanisch systeem.

Let er bij de keuze van ventilatievoorzieningen op dat ze altijd kunnen werken, geen lawaai maken indien dat mogelijk is en makkelijk te bedienen zijn.

Houd de ventilatiefilters en -kanalen schoon.

Voorkom hergebruik van ventilatielucht in een ander vertrek. Vocht en vuile lucht blijven dan in huis.

Zorg dat de ramen en deuren open kunnen om te ventileren of te luchten.

Zorg bij geisers, gasfornuizen en gaskachels altijd voor voldoende frisse lucht.

Let erop dat de aangevoerde lucht wel fris is: dus plaats geen aansluiting bij een rookafvoer, onder een berkenboom, naast een drukke weg, etcetera.

# data[].attributes.headline
Welke klachten heeft de cliënt en zijn de klachten acuut of chronisch?

# data[].attributes.subject
Welke klachten heeft de cliënt en zijn de klachten acuut of chronisch?

# data[].attributes.body
Bij astma kun je last hebben van:

-  Benauwdheid

-  Een piepende ademhaling

-  Wekenlang hoesten, minstens 3 weken en vooral ’s nachts

-  Terugkerende periodes waarin je veel moet hoesten

-  Vermoeidheid, door het vele hoesten en ademhalen kost moeite

-  Een minder goede conditie, waardoor sporten zwaarder is dan voorheen.

Zijn de klachten acuut of chronisch?

De klachten die bij astma horen zijn chronisch. Astma is een chronische ziekte en ook de klachten die erbij horen. Er zijn periodes dat de klachten wat meer of minder kunnen worden, maar helemaal weg gaan de klachten niet meer. Dit kan liggen aan het weer of bijvoorbeeld aan de omgeving waar je je bevindt.

Wat je zelf kan doen om klachten te verminderen:

Vermijd stoffen waar u allergisch voor bent (prikkels).

Bestrijd astma aanvallen

Beweeg voldoende.

Ga slim om met uw energie.

Ga goed om met medicijnen.

# data[].attributes.body
Verpleegkundige Meetinstrumenten: Saturatie meten, pols tellen, ah tellen, RR meten.

# data[].attributes.body
- Thorax
- CRP verkrijgen via bloedonderzoek
- Lichamelijk onderzoek (o.a. luisteren met stethoscoop, welke stridor is er waarneembaar)
- Kweek afnemen van speeksel om te onderzoeken welk virus of bacterie in het lichaam zitten.

# data[].attributes.body
Polsslag: verhoogd
Tempratuur:
Bloeddruk:
Ademhaling: normaal 12-15 ah/pm, tachypneu: meer dan 20 ah/pm.
Saturatie:  afkapwaarde van 92%, met een sensibiliteit van 100% en een specificiteit van 86% door hypoxie. Streefwaarde van 94%.

# data[].attributes.headline
Longembolie is een acute afsluiting van een longslagader (longarterie) door een embolus, meestal in de vorm van een bloedstolsel (trombus).De functie van de longslagaders is tweeledig: aanvoer naar de longen van bloed met voldoende zuurstof en voedingsstoffen om het longweefsel gezond te houden, en aanvoer van kooldioxide dat via de longen uit het lichaam moet worden verwijderd (see Regulatie van de ademhaling). Wanneer een grote slagader naar de longen door een embolus wordt afgesloten, kan er te weinig bloed worden aangevoerd waardoor er uiteindelijk longweefsel afsterft.						

# data[].attributes.subject
Longembolie is een acute afsluiting van een longslagader (longarterie) door een embolus, meestal in de vorm van een bloedstolsel (trombus).De functie van de longslagaders is tweeledig: aanvoer naar de longen van bloed met voldoende zuurstof en voedingsstoffen om het longweefsel gezond te houden, en aanvoer van kooldioxide dat via de longen uit het lichaam moet worden verwijderd (see Regulatie van de ademhaling). Wanneer een grote slagader naar de longen door een embolus wordt afgesloten, kan er te weinig bloed worden aangevoerd waardoor er uiteindelijk longweefsel afsterft.						

# data[].attributes.body
-weegschaal ;
indien de pte ongewenst afvalt.
indien 6 Kg binnen het half jaar afgevallen
streefwaarde; goede BMI
-saturatie meter;
<92
streefwaarde; >95%
-temperatuur meter ;
koorts/verhoging is eens symptoom
streefwaarde; 36,5-37
- ademhaling frequentie
bij long ca kan door de symptomen een verhoogde ademhaling frequentie zijn.
streefwaarde; 16 p.m

# data[].attributes.body
Bij  stadium III of IV niet klein-cellige longkanker:
-   EGFR- remmer voor afremmen
groei tumor
-   ALK-remmer blokkeert de ALK-
gen, dat de tumorcellen
overactief maakt.

# data[].attributes.headline
Welke factoren verhogen het risico van stolselvorming? Er is niet altijd mogelijk een oorzaak aan te wijzen voor stolselvorming in de aders, maar vaak bestaan er wel duidelijk risicoverhogende factoren. Deze factoren zijn onder andere:hoge leeftijdstollingsstoornissen (verhoogd risico van stolling, ‘hypercoagulabiliteit' genoemd)kankerhartinfarcthartfalenonregelmatige hartslag (atriumfibrilleren)zware operatieovergewichtverlammingenbeen-, heup- of bekkenfractuureerdere bloedstolselslangdurige bedrust of inactiviteit (zoals zitten tijdens een lange autorit of vliegreis)cerebrovasculair accident (‘beroerte', CVA)gebruik van orale anticonceptie (‘de pil'), vooral bij vrouwen ouder dan 35 jaar en bij rooksters

# data[].attributes.subject
Welke factoren verhogen het risico van stolselvorming? Er is niet altijd mogelijk een oorzaak aan te wijzen voor stolselvorming in de aders, maar vaak bestaan er wel duidelijk risicoverhogende factoren. Deze factoren zijn onder andere:hoge leeftijdstollingsstoornissen (verhoogd risico van stolling, ‘hypercoagulabiliteit' genoemd)kankerhartinfarcthartfalenonregelmatige hartslag (atriumfibrilleren)zware operatieovergewichtverlammingenbeen-, heup- of bekkenfractuureerdere bloedstolselslangdurige bedrust of inactiviteit (zoals zitten tijdens een lange autorit of vliegreis)cerebrovasculair accident (‘beroerte', CVA)gebruik van orale anticonceptie (‘de pil'), vooral bij vrouwen ouder dan 35 jaar en bij rooksters

# data[].attributes.headline
SYMPTOMENDe symptomen zijn afhankelijk van de mate waarin de longslagader afgesloten is en de algehele gezondheidstoestand van de patiënt. Iemand die bijvoorbeeld al aan een andere aandoening lijdt, zoals COPD (chronische obstructieve longziekte) of ziekte van de kransslagaders van het hart, kan meer invaliderende symptomen vertonen.Kleine emboli veroorzaken niet altijd symptomen, maar meestal is er wel sprake van een snel opkomende kortademigheid. Kortademigheid kan de enige klacht zijn, vooral als er geen longinfarct ontstaat. De ademhaling is vaak zeer snel en de patiënt kan zich angstig of rusteloos voelen, alsof hij een angstaanval heeft. Een grote embolus veroorzaakt meestal een scherpe pijn in de borst, vooral bij inademing, de zogeheten ‘pleurapijn'.Bij sommige patiënten bestaan de eerste symptomen van longembolie uit een licht gevoel in het hoofd, flauwvallen of epileptische aanvallen. Deze symptomen zijn gewoonlijk het gevolg van het plotselinge onvermogen van het hart om voldoende zuurstofrijk bloed naar de hersenen en andere organen te pompen. De hartslag kan onregelmatig zijn. Bij patiënten bij wie een of meer grote longslagaders afgesloten zijn, kan de huid blauw verkleuren (cyanose) en ze kunnen plotseling overlijden.Bij longembolie ontstaan de symptomen meestal acuut, terwijl de verschijnselen van een longinfarct in de loop van de daarop volgende uren opkomen. Bij een longinfarct gaat de patiënt hoesten waarbij bloederig sputum kan worden opgegeven, hij voelt een stekende pijn in de borst bij inademing en kan koorts hebben. Bij een longinfarct houden de klachten vaak een aantal dagen aan, waarna ze geleidelijk afnemen.Bij patiënten met herhaalde kleine longembolieën worden klachten als chronische kortademigheid, opgezette enkels of benen en algehele zwakte erger in de loop van weken, maanden of jaren.

# data[].attributes.subject
SYMPTOMENDe symptomen zijn afhankelijk van de mate waarin de longslagader afgesloten is en de algehele gezondheidstoestand van de patiënt. Iemand die bijvoorbeeld al aan een andere aandoening lijdt, zoals COPD (chronische obstructieve longziekte) of ziekte van de kransslagaders van het hart, kan meer invaliderende symptomen vertonen.Kleine emboli veroorzaken niet altijd symptomen, maar meestal is er wel sprake van een snel opkomende kortademigheid. Kortademigheid kan de enige klacht zijn, vooral als er geen longinfarct ontstaat. De ademhaling is vaak zeer snel en de patiënt kan zich angstig of rusteloos voelen, alsof hij een angstaanval heeft. Een grote embolus veroorzaakt meestal een scherpe pijn in de borst, vooral bij inademing, de zogeheten ‘pleurapijn'.Bij sommige patiënten bestaan de eerste symptomen van longembolie uit een licht gevoel in het hoofd, flauwvallen of epileptische aanvallen. Deze symptomen zijn gewoonlijk het gevolg van het plotselinge onvermogen van het hart om voldoende zuurstofrijk bloed naar de hersenen en andere organen te pompen. De hartslag kan onregelmatig zijn. Bij patiënten bij wie een of meer grote longslagaders afgesloten zijn, kan de huid blauw verkleuren (cyanose) en ze kunnen plotseling overlijden.Bij longembolie ontstaan de symptomen meestal acuut, terwijl de verschijnselen van een longinfarct in de loop van de daarop volgende uren opkomen. Bij een longinfarct gaat de patiënt hoesten waarbij bloederig sputum kan worden opgegeven, hij voelt een stekende pijn in de borst bij inademing en kan koorts hebben. Bij een longinfarct houden de klachten vaak een aantal dagen aan, waarna ze geleidelijk afnemen.Bij patiënten met herhaalde kleine longembolieën worden klachten als chronische kortademigheid, opgezette enkels of benen en algehele zwakte erger in de loop van weken, maanden of jaren.

# data[].attributes.headline
OORZAKENHet meest voorkomende type embolus dat in de longen terechtkomt, is een bloedstolsel. Dit stolsel is meestal afkomstig van een ader in het been of het bekken (see Diepveneuze trombose) wanneer de bloedstroom is vertraagd of tot stilstand komt, zoals kan gebeuren in de beenaders van iemand die lange tijd niet van houding verandert. In het bijzonder bedlegerige mensen en mensen die lange tijd zitten zonder af en toe wat rond te lopen (bijvoorbeeld tijdens een vliegreis) lopen risico. Wanneer zo iemand weer gaat bewegen, kan het stolsel loslaten. Bloedstolsels ontstaan ook wel in de aders van de armen of in de rechter harthelft, maar minder vaak. Een bloedstolsel dat losraakt, stroomt meestal met het bloed mee naar de longen.

# data[].attributes.subject
OORZAKENHet meest voorkomende type embolus dat in de longen terechtkomt, is een bloedstolsel. Dit stolsel is meestal afkomstig van een ader in het been of het bekken (see Diepveneuze trombose) wanneer de bloedstroom is vertraagd of tot stilstand komt, zoals kan gebeuren in de beenaders van iemand die lange tijd niet van houding verandert. In het bijzonder bedlegerige mensen en mensen die lange tijd zitten zonder af en toe wat rond te lopen (bijvoorbeeld tijdens een vliegreis) lopen risico. Wanneer zo iemand weer gaat bewegen, kan het stolsel loslaten. Bloedstolsels ontstaan ook wel in de aders van de armen of in de rechter harthelft, maar minder vaak. Een bloedstolsel dat losraakt, stroomt meestal met het bloed mee naar de longen.

# data[].attributes.body
Een ander soort embolus kan ontstaan als bij een botbreuk vetdruppeltjes uit het beenmerg in de bloedbaan terechtkomen. Ook kan een embolus ontstaan uit vruchtwater dat tijdens de bevalling in de aders van het kleine bekken wordt geperst. Zowel een vetembolus als een vruchtwaterembolus is zeldzaam. Als dergelijke emboli ontstaan, blijven ze gewoonlijk steken in kleine bloedvatjes, zoals de arteriolen en de haarvaten van de longen, waar ze over het algemeen minder schade aanrichten dan bloedstolsels. Als echter veel van deze kleine bloedvatjes verstopt raken, kan acute respiratory distress syndrome (ARDS (see acute respiratory distress syndromeARDS ())) of pulmonale hypertensie (see Pulmonale hypertensie) optreden. Beide aandoeningen kunnen tot ademhalingsinsufficiëntie, hartfalen en shock leiden.

Van een kankergezwel kunnen stukjes loslaten die in de bloedbaan emboli vormen. Als het er veel zijn, kunnen ze pulmonale hypertensie veroorzaken naarmate de kanker zich verder in de longen uitbreidt.

Luchtbelletjes kunnen emboli vormen en een longembolie veroorzaken nadat er een grote hoeveelheid lucht in een ader terechtgekomen is. Dit kan zich voordoen bij intraveneuze toediening van geneesmiddelen, voeding of vocht. Luchtembolie kan ook ontstaan bij een aderoperatie (bijvoorbeeld om een bloedstolsel te verwijderen) of bij een reanimatie (door de kracht waarmee op de borstkas wordt gedrukt). Ook duikers lopen risico, afhankelijk van hoe diep de duiker gaat en hoe snel hij weer naar het wateroppervlak stijgt (see overdrukbarotrauma).

# data[].attributes.headline
DIAGNOSEDe arts denkt aan longembolie op grond van de symptomen van de patiënt en factoren die het ontstaan van longembolie in de hand werken, zoals een recente operatie of langdurige bedrust. Een grote longembolie kan betrekkelijk gemakkelijk worden gediagnosticeerd, vooral als er al duidelijke omstandigheden zijn die dit aannemelijk maken, zoals tekenen van een bloedstolsel in een been. Vaak zijn er nog bepaalde onderzoeken nodig om de diagnose te bevestigen. Longembolieën kunnen echter ook vrijwel onopgemerkt verlopen en zijn dan, zelfs met deze onderzoeken, moeilijk met zekerheid te diagnosticeren.Na longembolie kunnen op een thoraxfoto (röntgenfoto van de borstkas) kleine veranderingen in het patroon van de bloedvaten en aanwijzingen voor een longinfarct zichtbaar zijn. Vaak ziet de foto er echter normaal uit. Als er al afwijkingen op te zien zijn, is dat voor een arts niet altijd voldoende om een definitieve diagnose te stellen.Op een elektrocardiogram (hartfilmpje) kunnen afwijkingen te zien zijn, maar deze zijn veelal van voorbijgaande aard en duiden slechts op de mogelijkheid van longembolie.Een longperfusiescan is een van de beste onderzoeken om de diagnose ‘longembolie' te stellen. Een kleine hoeveelheid radioactief materiaal wordt in een ader geïnjecteerd en naar de longen gevoerd. Op deze wijze wordt de doorbloeding (perfusie) van de long zichtbaar. Een gebied zonder normale doorbloeding ziet er op de scan uit als een donkere plek, omdat daar geen radioactieve deeltjes terechtkomen. Een normale scanuitslag geeft aan dat de patiënt geen bloedvatafsluiting van betekenis heeft. Een afwijkende scanuitslag vormt een ondersteuning voor de diagnose ‘longembolie', maar kan ook op andere aandoeningen duiden, zoals een obstructieve longziekte (bijvoorbeeld longemfyseem, waarbij de bloedstroom naar beschadigde delen van de longen verstoord is).De perfusiescan wordt gewoonlijk gecombineerd met een longventilatiescan. Hierbij ademt de patiënt een onschadelijk gas in dat een minieme hoeveelheid radioactief materiaal bevat. Dit gas verspreidt zich in de longblaasjes (alveoli). Op de scan zijn de gebieden te zien waar kooldioxide wordt afgestaan en zuurstof wordt opgenomen. Door deze scan te vergelijken met de perfusiescan die het patroon van de bloedtoevoer weergeeft, kan de arts meestal vaststellen of de patiënt een longembolie heeft. In dat geval komen de ventilatie en de bloedperfusie niet met elkaar overeen.Pulmonale angiografie (see Beeldvorming van de borstholte) is een nauwkeurige methode om longembolie te diagnosticeren. Deze methode is niet geheel zonder risico en veroorzaakt meer ongemak dan andere onderzoeken. Dit onderzoek wordt gewoonlijk pas uitgevoerd als met andere onderzoeken geen definitieve diagnose ‘longembolie' kan worden gesteld. Pulmonale angiografie is een röntgenonderzoek waarbij een radio-opake (röntgenologisch zichtbare) kleurstof in de longslagaders wordt geïnjecteerd. Een longembolie ziet er op de foto's uit als een verstopping in een slagader. Een ander nauwkeurig onderzoek is de zogeheten ‘CT-angiografie', een computertomografisch onderzoek. CT-angiografie wordt toegepast als pulmonale angiografie niet beschikbaar is of als er een reden is waarom de patiënt dit onderzoek niet kan ondergaan.Met aanvullend onderzoek, zoals echografisch onderzoek naar bloedstolsels in de benen, kan worden onderzocht waar de embolus oorspronkelijk is ontstaan. Bloedonderzoek (de D-dimeertest) kan nadere ondersteuning van de diagnose opleveren. Als de uitslag normaal is, kan longembolie als mogelijke oorzaak van de symptomen worden uitgesloten.

# data[].attributes.subject
DIAGNOSEDe arts denkt aan longembolie op grond van de symptomen van de patiënt en factoren die het ontstaan van longembolie in de hand werken, zoals een recente operatie of langdurige bedrust. Een grote longembolie kan betrekkelijk gemakkelijk worden gediagnosticeerd, vooral als er al duidelijke omstandigheden zijn die dit aannemelijk maken, zoals tekenen van een bloedstolsel in een been. Vaak zijn er nog bepaalde onderzoeken nodig om de diagnose te bevestigen. Longembolieën kunnen echter ook vrijwel onopgemerkt verlopen en zijn dan, zelfs met deze onderzoeken, moeilijk met zekerheid te diagnosticeren.Na longembolie kunnen op een thoraxfoto (röntgenfoto van de borstkas) kleine veranderingen in het patroon van de bloedvaten en aanwijzingen voor een longinfarct zichtbaar zijn. Vaak ziet de foto er echter normaal uit. Als er al afwijkingen op te zien zijn, is dat voor een arts niet altijd voldoende om een definitieve diagnose te stellen.Op een elektrocardiogram (hartfilmpje) kunnen afwijkingen te zien zijn, maar deze zijn veelal van voorbijgaande aard en duiden slechts op de mogelijkheid van longembolie.Een longperfusiescan is een van de beste onderzoeken om de diagnose ‘longembolie' te stellen. Een kleine hoeveelheid radioactief materiaal wordt in een ader geïnjecteerd en naar de longen gevoerd. Op deze wijze wordt de doorbloeding (perfusie) van de long zichtbaar. Een gebied zonder normale doorbloeding ziet er op de scan uit als een donkere plek, omdat daar geen radioactieve deeltjes terechtkomen. Een normale scanuitslag geeft aan dat de patiënt geen bloedvatafsluiting van betekenis heeft. Een afwijkende scanuitslag vormt een ondersteuning voor de diagnose ‘longembolie', maar kan ook op andere aandoeningen duiden, zoals een obstructieve longziekte (bijvoorbeeld longemfyseem, waarbij de bloedstroom naar beschadigde delen van de longen verstoord is).De perfusiescan wordt gewoonlijk gecombineerd met een longventilatiescan. Hierbij ademt de patiënt een onschadelijk gas in dat een minieme hoeveelheid radioactief materiaal bevat. Dit gas verspreidt zich in de longblaasjes (alveoli). Op de scan zijn de gebieden te zien waar kooldioxide wordt afgestaan en zuurstof wordt opgenomen. Door deze scan te vergelijken met de perfusiescan die het patroon van de bloedtoevoer weergeeft, kan de arts meestal vaststellen of de patiënt een longembolie heeft. In dat geval komen de ventilatie en de bloedperfusie niet met elkaar overeen.Pulmonale angiografie (see Beeldvorming van de borstholte) is een nauwkeurige methode om longembolie te diagnosticeren. Deze methode is niet geheel zonder risico en veroorzaakt meer ongemak dan andere onderzoeken. Dit onderzoek wordt gewoonlijk pas uitgevoerd als met andere onderzoeken geen definitieve diagnose ‘longembolie' kan worden gesteld. Pulmonale angiografie is een röntgenonderzoek waarbij een radio-opake (röntgenologisch zichtbare) kleurstof in de longslagaders wordt geïnjecteerd. Een longembolie ziet er op de foto's uit als een verstopping in een slagader. Een ander nauwkeurig onderzoek is de zogeheten ‘CT-angiografie', een computertomografisch onderzoek. CT-angiografie wordt toegepast als pulmonale angiografie niet beschikbaar is of als er een reden is waarom de patiënt dit onderzoek niet kan ondergaan.Met aanvullend onderzoek, zoals echografisch onderzoek naar bloedstolsels in de benen, kan worden onderzocht waar de embolus oorspronkelijk is ontstaan. Bloedonderzoek (de D-dimeertest) kan nadere ondersteuning van de diagnose opleveren. Als de uitslag normaal is, kan longembolie als mogelijke oorzaak van de symptomen worden uitgesloten.

# data[].attributes.headline
PREVENTIEGezien het gevaar van een longembolie en de beperkte behandelmogelijkheden proberen artsen het ontstaan van bloedstolsels in de aders te voorkomen bij mensen met een verhoogd risico van longembolie. In het algemeen moeten mensen bij wie gemakkelijk stolselvorming optreedt ernaar streven actief te zijn en zo veel mogelijk te bewegen. Tijdens een lange luchtreis moet zo iemand bijvoorbeeld om de twee uur opstaan en wat rondlopen.Bij operatiepatiënten, vooral als ze al wat ouder zijn, kan het risico van stolselvorming worden verkleind. De patiënt kan elastische compressiekousen (‘steunkousen') dragen, beenoefeningen doen en dient zo snel mogelijk uit bed te komen en actief te bewegen. Bij patiënten die hun benen niet kunnen bewegen, kan met luchtcompressieapparatuur een ritmische uitwendige druk op de benen en dijen worden uitgeoefend om het bloed in beweging te houden. Deze hulpmiddelen zijn op zichzelf echter niet voldoende om stolselvorming te voorkomen bij patiënten die aan een heup of knie geopereerd zijn.Er worden antistollingsmiddelen voorgeschreven. Bij grote operaties, vooral operaties aan de benen, wordt meestal heparine gebruikt om de kans op stolselvorming in de aders van de kuiten te beperken. (see Bloedings- en stollingsstoornissenSidebar) Ziekenhuispatiënten met een groot risico van longembolie (bijvoorbeeld wegens hartfalen, een acuut hartinfarct, een chronische longaandoening, overgewicht, een cerebrovasculair accident (CVA, ‘beroerte') of een andere neurologische aandoening, of patiënten die al eens eerder stolsels hebben gehad) hebben baat bij kleine doses heparine, ook als ze niet worden geopereerd. Kleine, onderhuids geïnjecteerde doses heparine worden bij voorkeur toegediend vanaf vlak voor de operatie tot het moment dat de patiënt weer uit bed kan. Bij lage doses heparine neemt het aantal ernstige bloedingscomplicaties niet toe, maar wonden kunnen wat langer blijven nabloeden. Bij operaties aan de wervelkolom of de hersenen worden eveneens lage doses heparine gebruikt.Een andere vorm van heparine, zogeheten ‘laagmoleculaire heparine', is even effectief om stolselvorming te voorkomen als traditionele heparine, of zelfs effectiever. Laagmoleculaire heparine wordt ook onderhuids geïnjecteerd. Er wordt gewoonlijk mee doorgegaan tot het risico van stolselvorming is verdwenen.Acenocoumarol, een oraal antistollingsmiddel, kan aan patiënten worden gegeven die een operatie ondergaan met een relatief grote kans op stolselvorming, zoals bij een heupfractuur of het vervangen van een gewricht. Het kan nodig zijn dit geneesmiddel een aantal weken tot maanden te blijven slikken. Laagmoleculaire heparine is bij deze patiënten eveneens effectief.

# data[].attributes.subject
PREVENTIEGezien het gevaar van een longembolie en de beperkte behandelmogelijkheden proberen artsen het ontstaan van bloedstolsels in de aders te voorkomen bij mensen met een verhoogd risico van longembolie. In het algemeen moeten mensen bij wie gemakkelijk stolselvorming optreedt ernaar streven actief te zijn en zo veel mogelijk te bewegen. Tijdens een lange luchtreis moet zo iemand bijvoorbeeld om de twee uur opstaan en wat rondlopen.Bij operatiepatiënten, vooral als ze al wat ouder zijn, kan het risico van stolselvorming worden verkleind. De patiënt kan elastische compressiekousen (‘steunkousen') dragen, beenoefeningen doen en dient zo snel mogelijk uit bed te komen en actief te bewegen. Bij patiënten die hun benen niet kunnen bewegen, kan met luchtcompressieapparatuur een ritmische uitwendige druk op de benen en dijen worden uitgeoefend om het bloed in beweging te houden. Deze hulpmiddelen zijn op zichzelf echter niet voldoende om stolselvorming te voorkomen bij patiënten die aan een heup of knie geopereerd zijn.Er worden antistollingsmiddelen voorgeschreven. Bij grote operaties, vooral operaties aan de benen, wordt meestal heparine gebruikt om de kans op stolselvorming in de aders van de kuiten te beperken. (see Bloedings- en stollingsstoornissenSidebar) Ziekenhuispatiënten met een groot risico van longembolie (bijvoorbeeld wegens hartfalen, een acuut hartinfarct, een chronische longaandoening, overgewicht, een cerebrovasculair accident (CVA, ‘beroerte') of een andere neurologische aandoening, of patiënten die al eens eerder stolsels hebben gehad) hebben baat bij kleine doses heparine, ook als ze niet worden geopereerd. Kleine, onderhuids geïnjecteerde doses heparine worden bij voorkeur toegediend vanaf vlak voor de operatie tot het moment dat de patiënt weer uit bed kan. Bij lage doses heparine neemt het aantal ernstige bloedingscomplicaties niet toe, maar wonden kunnen wat langer blijven nabloeden. Bij operaties aan de wervelkolom of de hersenen worden eveneens lage doses heparine gebruikt.Een andere vorm van heparine, zogeheten ‘laagmoleculaire heparine', is even effectief om stolselvorming te voorkomen als traditionele heparine, of zelfs effectiever. Laagmoleculaire heparine wordt ook onderhuids geïnjecteerd. Er wordt gewoonlijk mee doorgegaan tot het risico van stolselvorming is verdwenen.Acenocoumarol, een oraal antistollingsmiddel, kan aan patiënten worden gegeven die een operatie ondergaan met een relatief grote kans op stolselvorming, zoals bij een heupfractuur of het vervangen van een gewricht. Het kan nodig zijn dit geneesmiddel een aantal weken tot maanden te blijven slikken. Laagmoleculaire heparine is bij deze patiënten eveneens effectief.

# data[].attributes.headline
BEHANDELING De behandeling van longembolie begint met toediening van zuurstof en zo nodig pijnstillers. Antistollingsmiddelen, zoals heparine, worden toegediend om te voorkomen dat bestaande bloedstolsels groter worden en nieuwe stolsels ontstaan. Om snel antistolling te bereiken wordt de heparine intraveneus toegediend. De dosis wordt zorgvuldig door de arts ingesteld. Het streven is binnen 24 uur een optimaal effect te bereiken, anders loopt de patiënt een groot risico van meer longembolieën, nieuwe stolsels of van aangroei van bestaande stolsels in de aders van de benen en het kleine bekken. Laagmoleculaire heparine is waarschijnlijk even effectief als traditionele heparine en hoeft niet zo nauwgezet in het bloed te worden gecontroleerd als de gebruikelijke heparinesoorten. Vervolgens wordt acenocoumarol gegeven. Dit is eveneens een antistollingsmiddel, maar het effect wordt pas na langere tijd merkbaar. Omdat acenocoumarol oraal wordt ingenomen, kan het langdurig worden gebruikt. Heparine en acenocoumarol worden gedurende vijf tot zeven dagen samen toegediend, totdat bloedonderzoek aangeeft dat acenocoumarol de stolselvorming effectief voorkomt. De heparine wordt dan gestaakt.Hoe lang antistollingsmiddelen worden gegeven, is afhankelijk van de persoonlijke situatie van de patiënt. Als de longembolie het gevolg is van een tijdelijke factor, zoals een operatie, wordt de behandeling twee tot drie maanden voortgezet. Als de oorzaak in een langduriger omstandigheid gelegen is, zoals bedlegerigheid, duurt de behandeling gewoonlijk drie tot zes maanden. Soms moet de behandeling levenslang worden voortgezet. Zo moeten patiënten bij wie steeds opnieuw longembolieën ontstaan, vaak als gevolg van een erfelijke aanleg voor stolselvorming, veelal levenslang antistollingsmiddelen blijven gebruiken. Bij behandeling met acenocoumarol wordt regelmatig bloedonderzoek verricht om te bepalen of de dosis moet worden aangepast. Veranderingen in de voeding en allerlei geneesmiddelen kunnen het antistollingseffect van dit geneesmiddel beïnvloeden. Bij overmatige antistolling kunnen ernstige bloedingen ontstaan in sommige inwendige organen.Trombolyse wordt toegepast bij patiënten met een levensbedreigende longembolie. Trombolytica, zoals streptokinase en weefselplasminogeenactivator, breken het stolsel af en lossen het op. Deze geneesmiddelen mogen echter niet worden toegediend aan patiënten die in de twee weken voorafgaand aan de embolie zijn geopereerd, zwangere vrouwen, patiënten met een recent CVA of patiënten met een verhoogde bloedingsneiging. Bij ernstige longembolie is soms een operatie nodig. Verwijdering van een embolus uit een longslagader kan levensreddend zijn. Ook een reden tot operatief ingrijpen is de langdurige aanwezigheid van stolsels in de longslagaders die aanhoudende kortademigheid en pulmonale hypertensie veroorzaken.In de grote buikader die het bloed uit de benen en het bekken naar de rechter harthelft voert (Hart en bloedvatenFigures), kan operatief een filter worden geplaatst. Een dergelijk filter kan worden toegepast als er ondanks antistollingsmiddelen emboli ontstaan, als gebruik van antistollingsmiddelen niet mogelijk is of als deze middelen grote bloedingen veroorzaken. Omdat bloedstolsels meestal in de benen of in het kleine bekken ontstaan, is met dit filter gewoonlijk te voorkomen dat deze stolsels in de longslagader terechtkomen.Bij vet- of vruchtwaterembolieën kunnen zuurstoftoediening en beademing nodig zijn. Vruchtwaterembolieën kunnen de vorming van bloedstolsels (coagulatie) bevorderen. Soms zijn middelen als cryoprecipitaat nodig om cruciale factoren bij de stolselvorming, zoals fibrineafzetting in de bloedbaan, te blokkeren.

# data[].attributes.subject
BEHANDELING De behandeling van longembolie begint met toediening van zuurstof en zo nodig pijnstillers. Antistollingsmiddelen, zoals heparine, worden toegediend om te voorkomen dat bestaande bloedstolsels groter worden en nieuwe stolsels ontstaan. Om snel antistolling te bereiken wordt de heparine intraveneus toegediend. De dosis wordt zorgvuldig door de arts ingesteld. Het streven is binnen 24 uur een optimaal effect te bereiken, anders loopt de patiënt een groot risico van meer longembolieën, nieuwe stolsels of van aangroei van bestaande stolsels in de aders van de benen en het kleine bekken. Laagmoleculaire heparine is waarschijnlijk even effectief als traditionele heparine en hoeft niet zo nauwgezet in het bloed te worden gecontroleerd als de gebruikelijke heparinesoorten. Vervolgens wordt acenocoumarol gegeven. Dit is eveneens een antistollingsmiddel, maar het effect wordt pas na langere tijd merkbaar. Omdat acenocoumarol oraal wordt ingenomen, kan het langdurig worden gebruikt. Heparine en acenocoumarol worden gedurende vijf tot zeven dagen samen toegediend, totdat bloedonderzoek aangeeft dat acenocoumarol de stolselvorming effectief voorkomt. De heparine wordt dan gestaakt.Hoe lang antistollingsmiddelen worden gegeven, is afhankelijk van de persoonlijke situatie van de patiënt. Als de longembolie het gevolg is van een tijdelijke factor, zoals een operatie, wordt de behandeling twee tot drie maanden voortgezet. Als de oorzaak in een langduriger omstandigheid gelegen is, zoals bedlegerigheid, duurt de behandeling gewoonlijk drie tot zes maanden. Soms moet de behandeling levenslang worden voortgezet. Zo moeten patiënten bij wie steeds opnieuw longembolieën ontstaan, vaak als gevolg van een erfelijke aanleg voor stolselvorming, veelal levenslang antistollingsmiddelen blijven gebruiken. Bij behandeling met acenocoumarol wordt regelmatig bloedonderzoek verricht om te bepalen of de dosis moet worden aangepast. Veranderingen in de voeding en allerlei geneesmiddelen kunnen het antistollingseffect van dit geneesmiddel beïnvloeden. Bij overmatige antistolling kunnen ernstige bloedingen ontstaan in sommige inwendige organen.Trombolyse wordt toegepast bij patiënten met een levensbedreigende longembolie. Trombolytica, zoals streptokinase en weefselplasminogeenactivator, breken het stolsel af en lossen het op. Deze geneesmiddelen mogen echter niet worden toegediend aan patiënten die in de twee weken voorafgaand aan de embolie zijn geopereerd, zwangere vrouwen, patiënten met een recent CVA of patiënten met een verhoogde bloedingsneiging. Bij ernstige longembolie is soms een operatie nodig. Verwijdering van een embolus uit een longslagader kan levensreddend zijn. Ook een reden tot operatief ingrijpen is de langdurige aanwezigheid van stolsels in de longslagaders die aanhoudende kortademigheid en pulmonale hypertensie veroorzaken.In de grote buikader die het bloed uit de benen en het bekken naar de rechter harthelft voert (Hart en bloedvatenFigures), kan operatief een filter worden geplaatst. Een dergelijk filter kan worden toegepast als er ondanks antistollingsmiddelen emboli ontstaan, als gebruik van antistollingsmiddelen niet mogelijk is of als deze middelen grote bloedingen veroorzaken. Omdat bloedstolsels meestal in de benen of in het kleine bekken ontstaan, is met dit filter gewoonlijk te voorkomen dat deze stolsels in de longslagader terechtkomen.Bij vet- of vruchtwaterembolieën kunnen zuurstoftoediening en beademing nodig zijn. Vruchtwaterembolieën kunnen de vorming van bloedstolsels (coagulatie) bevorderen. Soms zijn middelen als cryoprecipitaat nodig om cruciale factoren bij de stolselvorming, zoals fibrineafzetting in de bloedbaan, te blokkeren.

# data[].attributes.headline
PROGNOSEOngeveer de helft van de patiënten met onbehandelde longembolie krijgt opnieuw een embolie. De afloop van een recidiverende longembolie is in de helft van de gevallen fataal. Behandeling met antistollingsmiddelen kan het aantal recidieven terugbrengen tot ongeveer een op de twintig patiënten, van wie slechts een op de vijf aan de longembolie overlijdt. De kans op overlijden hangt af van de grootte van de embolus, het aantal afgesloten longslagaders en de diameter daarvan, en de algehele gezondheidstoestand van de patiënt. Patiënten met een ernstige hart- of longaandoening hebben een groter overlijdensrisico bij longembolie. Een patiënt met een normale hart- en longfunctie overleeft een longembolie meestal wel, tenzij de embolus de helft of meer van de longvaten afsluit. Overlijden als gevolg van longembolie treedt doorgaans snel op, binnen één tot twee uur.Luchtembolie kan dodelijk zijn, maar alleen als de hoeveelheid lucht die het hart of de longslagaders bereikt, aanzienlijk is. De dood wordt bij een groot luchtembolus niet alleen veroorzaakt door stagnatie van een groot deel van de bloedtoevoer naar de longen, maar ook doordat het hart niet langer in staat is effectief bloed rond te pompen.

# data[].attributes.subject
PROGNOSEOngeveer de helft van de patiënten met onbehandelde longembolie krijgt opnieuw een embolie. De afloop van een recidiverende longembolie is in de helft van de gevallen fataal. Behandeling met antistollingsmiddelen kan het aantal recidieven terugbrengen tot ongeveer een op de twintig patiënten, van wie slechts een op de vijf aan de longembolie overlijdt. De kans op overlijden hangt af van de grootte van de embolus, het aantal afgesloten longslagaders en de diameter daarvan, en de algehele gezondheidstoestand van de patiënt. Patiënten met een ernstige hart- of longaandoening hebben een groter overlijdensrisico bij longembolie. Een patiënt met een normale hart- en longfunctie overleeft een longembolie meestal wel, tenzij de embolus de helft of meer van de longvaten afsluit. Overlijden als gevolg van longembolie treedt doorgaans snel op, binnen één tot twee uur.Luchtembolie kan dodelijk zijn, maar alleen als de hoeveelheid lucht die het hart of de longslagaders bereikt, aanzienlijk is. De dood wordt bij een groot luchtembolus niet alleen veroorzaakt door stagnatie van een groot deel van de bloedtoevoer naar de longen, maar ook doordat het hart niet langer in staat is effectief bloed rond te pompen.

# data[].attributes.headline
- zijn er episoden van achteruitgang/complicaties?

# data[].attributes.subject
- zijn er episoden van achteruitgang/complicaties?

# data[].attributes.body
Astma is goed te behandelen maar gaat niet echt over. Het kan zijn dat je jarenlang geen klachten hebt, maar de aanleg voor astma blijft aanwezig. Door niet te roken en andere prikkels te vermijden, voldoende lichaamsbeweging, een gezond gewicht en goed gebruik van de medicijnen kan er voor zorgen dat je zo weinig mogelijk last heeft van de astma.

# data[].attributes.body
De prognose voor astma is meestal goed, vooral voor kinderen met een lichte aandoening.  Astma is chronisch en geneest dus nooit. De sterfte is in de afgelopen decennia gedaald door betere diagnose en verbetering van de zorg. Van astmapatiënten die in de kindertijd zijn gediagnosticeerd, zal ongeveer de helft de ziekte na 10 jaar niet meer hebben. Vroege behandeling met corticosteroïden lijkt een afname van de longfunctie te voorkomen of de functie zelfs te verbeteren. Met de juiste medicatie  en het juiste gebruik hiervan kan men er oud mee worden.

# data[].attributes.body
snelle ademhaling boven de 100.
lage saturatie boven de 80, indien nodig zuurstof.
Cyanose is aanwezig door zuurstoftekort in het bloed, dit kan voorkomen in de vinger, voeten, benen, lippen, oren.

Tachypneu: Snelle en oppervlakkige ademhaling bij een pneumonie.
Dyspneu: Hoog i.v.m. afwijkingen in de alveoli. -> saturatie meten.

# data[].attributes.headline
vitale funties: bloeddruk kan stijgen. ademhalingsritme kan omhoog gaan. temperatuur kan  stijgen door dat tumor veel energie nodig heeftmee  saturatie kan dalen. cyanose kan ontstaan bij achteruitgang, terminale fase. 

# data[].attributes.subject
vitale funties: bloeddruk kan stijgen. ademhalingsritme kan omhoog gaan. temperatuur kan  stijgen door dat tumor veel energie nodig heeftmee  saturatie kan dalen. cyanose kan ontstaan bij achteruitgang, terminale fase. 

# data[].attributes.body
compliantie is mate van uitzetten en de elasticiteit mate van terugveren, deze neemt af.

# data[].attributes.body
handige website voor ziektebeelden

# data[].attributes.headline
- welke diagnostische hulpmiddelen worden er ingezet?

# data[].attributes.subject
- welke diagnostische hulpmiddelen worden er ingezet?

# data[].attributes.headline
Is er een stridor te horen, zo ja welke? 

# data[].attributes.subject
Is er een stridor te horen, zo ja welke? 