# data[].attributes.body
Κάποτε ένας άνθρωπος αγόρασε ένα χωράφι όπου φύτεψε έναν σπόρο. Ο σπόρος άρχισε να φυτρώνει και έγινε δεντράκι. Με τον καιρό το δεντράκι μεγάλωσε. Έχουν περάσει από τότε πολλά χρόνια που φύτεψαν το δέντρο και ακόμα ζει.

Έτσι και με την μουσική. Στην αρχή είναι μία νότα, σαν τον σπόρο. Στην συνέχεια οι νότες πληθαίνουν, σαν τον σπόρο που φυτρώνει, και γίνονται ένα μουσικό κομμάτι. Μετά δημιουργούνται και άλλα μουσικά κομμάτια, όπως τα κλαδιά του δέντρου. Το δέντρο αντιπροσωπεύει την μουσική η οποία ξεκίνησε με την δημιουργία του ανθρώπου.

# data[].attributes.headline
Μια φανταστική ιστορία

# data[].attributes.subject
Μια φανταστική ιστορία

# data[].attributes.body
Ήταν Κυριακή απόγευμα και η Πολίν ελεύθερη πλέον από τις υποχρεώσεις της καθόταν σε ένα λιβάδι δίπλα από το σπίτι της και διάβαζε το αγαπημένο της βιβλίο.
-Πολίν! άκουσε τη μητέρα της να τη φωνάζει. Ήταν τόσο απορροφημένη από το βιβλίο που δεν την άκουσε. Ο δροσερός ανοιξιάτικος αέρας της φυσούσε απαλά τα μαλλιά και ο γλυκός ήχος του τραγουδιού των αηδονιών τη νανούριζε. Τα μάτια της έκλεισαν. Ξαφνικά, τα αηδόνια σταμάτησαν το τραγούδι τους και η Πολίν παραξενεμένη σήκωσε το κεφάλι της από το βιβλίο. Πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι  συνέβαινε άκουσε μια φωνή να τραγουδάει. Μαγεμένη από αυτήν την όμορφη  μελωδία, έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να περπατάει προς την κατεύθυνση που ακουγόταν.
Καθώς πλησίαζε, ένιωσε τις νότες να δυναμώνουν. Άνοιξε τα μάτια της και είδε ότι είχε βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη σπηλιά. Περίεργη, μπήκε μέσα. Αμέσως το πυκνό σκοτάδι την κατάπιε. Κάπου μακριά διέκρινε ένα  δυνατό φως και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Μετά από λίγα λεπτά, βρέθηκε στο σημείο που ήθελε. Το δυνατό φως τη τύφλωνε και δεν έβλεπε που πήγαινε. Μετά από λίγο κατάλαβε ότι είχε φτάσει στην άλλη μεριά.
Έτριψε τα μάτια της. Δεν βρισκόταν πλέον στο λιβάδι και δεν ήταν Άνοιξη. Πυκνό χιόνι κάλυπτε τα πάντα και νιφάδες χιονιού έπεφταν από τον ουρανό. Από όσο μπορούσε να δει δεν υπήρχαν σπίτια στην περιοχή. Κατέβηκε την πλαγιά τουρτουρίζοντας από το κρύο παραξενεμένη που  δεν έβλεπε κανένα ίχνος ζωής. Ξαφνικά, τσίριξε βλέποντας μια κάτασπρη τίγρη να πετάγεται μπροστά της.
-Μη φοβάσαι δεν θα σε πειράξω! της είπε η τίγρης.
-Μπορείς και μιλάς!
-Πάντα μιλούσα, απλά εσύ δεν μπορούσες να με ακούσεις.
-Πού είμαι;
Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της γιατί τη φωνή της κάλυψε ένας εκκωφαντικός ήχος. Αμέσως, η τίγρης πετάχτηκε στο πλάι καθώς ένα έλκηθρο, που το έσερναν τέσσερις τάρανδοι,  κατέβαινε με φόρα την πλαγιά. Η Πολίν καθόταν και  κοιτούσε. Παραξενεμένη  συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να κουνηθεί. Έκλεισε τα μάτια της και  άρχισε να τσιρίζει καθώς το έλκηθρο ερχόταν καταπάνω της. Όταν τα άνοιξε, είδε ότι βρισκόταν ξανά στο λιβάδι. Ξεφύσηξε ανακουφισμένη και σκέφτηκε:Ήταν όλα ένα όνειρο!

# data[].attributes.headline
Πως γνώρισα την μουσική

# data[].attributes.subject
Πως γνώρισα την μουσική

# data[].attributes.body
Οι γονείς της Άννας, από μικρή ακόμα ηλικία προσπάθησαν να φυτέψουν τον
σπόρο της μουσικής στη ζωή της.
Έτσι αποφάσισαν να την στείλουν σε μία πολύ γνωστή σχολή μουσικής. Θα
παρακολουθούσε μαθήματα θεωρίας και φωνητικής , ώστε να εξοικειωθεί στον ρυθμό, καθώς και βιολιού Πριν πάνε, η Άννα είχε τρομερό άγχος. Δεν είχε συνηθίσει να βρίσκετε με πολύ κόσμο, παρόλο που πήγαινε είδη στην πρώτη γυμνασίου του μουσικού σχολείου της πόλης της.
Όταν πήγαν για την εγγραφή, η διευθύντρια πρότεινε σε εκείνη και τους γονείς της να τους ξεναγήσει στις εγκαταστάσεις.
Περίεργο, ήταν για εκείνη, μιας και η πρώτη της εντύπωση ήταν απρόσμενα
θετική στην ιδέα. Της άρεσε πολύ. Από τις περισσότερες αίθουσες ξεπετάγονταν νότες και ευχάριστες μελωδίες. Χαρούμενες φωνές ακούγονταν από τους διαδρόμους, που ήταν στολισμένοι με αφίσες από μεγάλες παραστάσεις που είχε πραγματοποιήσει η σχολή, με περίεργες εικόνες και χρώματα.
Κάποια όργανα που τα είχαν τοποθετήσει χώρο σαν διακοσμητικά και εκθέματα, μιας και άνηκαν σε μαθητές της σχολής που είχαν αποφοιτήσει και κάποιοι τα παραχώρησαν στην σχολή ως ενθύμιο.
Όσο προχωρούσες άκουγες ήχους είτε γνωστών μουσικών είτε αυτοσχέδιες μελωδίες που ένιωθες ,ότι κάλυπταν κάθε έγνοια και σκοτούρα, κάθε άσχημη αλλά και ευχάριστη σκέψη. Γιατί σε ταξίδευε, κάπου που ο μουσικός ήθελε και μπορούσε να σε παρασύρει και δεν μπορούσες εύκολα να αντισταθείς.

# data[].attributes.body
Ο Μπίλμπο πήγε στο δώμα που είχαν το Θόριν και κάθισε κοντά στο κρεβάτι του. Τότε ο Θόριν του είπε με τρεμάμενη από τον πόνο φωνή ότι ο Αζογκ ο βέβηλος τον είχε λαβώσει αλλά μέτα και αυτός πέθανε. Ακόμα του είπε συγνώμη για τα πικρά λόγια που του είπε στην πύλη. Τότε ο Μπίλμπο άρχισε να κλαίει από την στενοχώρια. Ο Θόριν πέθανε.

Μετά από δύο μέρες τον θάψανε μέσα στο Έρεμπορ με τον ακρόλιθο να ακουμπά στο στέρνο του. Ο Μπίλμπο έμεινε στο Έρεμπορ δύο μήνες μέχρι να τελειώσει ο χειμώνας. Μετά ο Πομπίλιος πίρε το σπόρο βελανιδιάς και εύγε

τραγουδώντας ένα εύθυμο τραγούδι.

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

# data[].attributes.body
Το προηγούμενο καλοκαίρι που έκανα διακοπές στο χωριό μου,
μαζί με τα ξαδέλφια μου, αποφασίσαμε μια μέρα να πάμε εκδρομή πάνω στο
βουνό. Σηκωθήκαμε το πρωί, φτιάξαμε τα πράγματα μας και
φύγαμε. Καθώς προχωρούσαμε στα μικρά μονοπάτια βρήκαμε ένα
μικρό πουγκί. Το ανοίξαμε και βρήκαμε σπόρους. Το έβαλα στην τσάντα μου και συνεχίσαμε.
Όταν φτάσαμε σπίτι πήραμε ο κάθε ένας το γλαστράκι του και τα φυτέψαμε. Μετά από 2 ημέρες οι σπόροι είχαν μεγαλώσει αρκετά. Στο δικό μου όμως γλαστράκι το λουλούδι που μεγάλωσε έμοιαζε με το κλειδί του
ΣΟΛ και επάνω του κρέμονταν μία νότα.
Την άλλη ημέρα το πρωί που πήγαμε να ποτίσουμε τα γλαστράκια... Μόλις έριξα τις πρώτες σταγόνες νερού άρχισε να βγάζει μια πολύ ωραία μελωδία...
Και κάπως έτσι τελειώνει και η δικιά μου ιστορία!!

# data[].attributes.attachment_link.title
η γλάστρα στεργιουλα.jpg

# data[].attributes.headline
Η ιστορία ενός σπόρου και μιας νότας

# data[].attributes.subject
Η ιστορία ενός σπόρου και μιας νότας

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε ένας σπόρος βαθιά μέσα στο χώμα. Κοιμόταν για πολύ καιρό ώσπου μια μέρα άκουσε μια νότα και ξεμύτισε. Μέρα με τη μέρα άκουγε όλο και περισσότερες νότες και φύτρωνε σιγά σιγά. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με τον χρόνο ο σπόρος έγινε δέντρο και η νότα τραγούδι.
Κι αν κάποτε κανείς το δέντρο αυτό βρει και το τραγούδι αυτό του τραγουδήσει αυτό με τη σειρά του, την ίδια στιγμή θα ανθίσει και θα καρπίσει.

# data[].attributes.headline
Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΚΛΕΦΤΡΑ

# data[].attributes.subject
Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ Η ΚΛΕΦΤΡΑ

# data[].attributes.body
Το θέμα αυτού του βιβλίου είναι το όνειρο της Γιαγιάς του Μπεν να κλέψει τα Κοσμήματα του Στέμματος. Ο Μπεν πείθει τη γιαγιά του να το κάνουν μαζί. Μέσα από μια μεγάλη περιπέτεια καταφέρνουν να το κάνουν. Σας το προτείνω όσοι τους αρέσουν τα βιβλία με περιπέτεια και αστεία. Είναι ένα βιβλίο που σας κάνει να ταξιδεύετε εκείνη την ώρα μέσα στο βιβλίο λες και το βλέπετε ζωντανά.

# data[].attributes.attachment_link.title
Παπαπασχάλης Πασχάλης α3α FILE EXTENSIONS.doc

# data[].attributes.headline
Η μαγική ιδιότητα της νότας και η ελπίδα του σπόρου

# data[].attributes.subject
Η μαγική ιδιότητα της νότας και η ελπίδα του σπόρου

# data[].attributes.body
Ο σπόρος και η νότα (φθόγγος), δύο λέξεις με μεγάλη και παρόμοια σημασία.
Ο σπόρος είναι η αρχή μιας ζωής. Άλλοτε ενός φυτού ή μπορεί να
χρησιμοποιηθεί και μεταφορικά. Η νότα είναι η αρχή ενός κομματιού, μιας
μελωδίας...Δίνει ζωή, κάνει χαρούμενους τους ανθρώπους....
Σε ένα μακρινό και παγερό χωριό ,μέσα στο κρύο χώμα ένα σποράκι κοιμότανε.
Έξω χιόνιζε και το σποράκι ήταν ακόμα μέσα στο βαθύ του λήθαργο. Οι μέρες
περνούσαν και κανένας δεν έτυχε να βοηθήσει το κακόμοιρο σποράκι να
ξυπνήσει.Ώσπου μια μέρα μία παρέα παιδιών πέρασε...Τα γέλια των παιδιών το
ξύπνησαν,αυτό άρχισε να φωνάζει: με ακούει κανείς;! Βοήθεια! μα κανένας δεν
άκουσε την φωνή του... Τα παιδιά κάθισαν κυκλικά γύρω από τον σπόρο, και
άρχισαν να χορεύουν και να τραγουδούν. Το ένα έβγαλε μια κιθάρα και ένα άλλοένα τουμπερλέκι. Το πρώτο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του σπόρου όταν άκουσε την αρμόνική μελωδία .Τα παιδιά συνέχισαν με χαρά την γιορτή τουςώσπου βράδιασε και πήγαν στα σπιτικά τους.
Λύπη κατέκλυσε την συνείδηση του σπόρου.Τότε μία μελωδία ακούστηκε και μια νότα έπεσε από τον ουρανό και προσγειώθηκε δίπλα στο σποράκι. Τότε
ξεπήδησε ο πρώτος βλαστός από μέσα του και κατάφερε να περάσει το
παγωμένο χώμα.. Το χιόνι άρχισε να λιώνει και το ζωντανό καταπράσινο
χορτάρι άρχισε να αχνοφαίνεται... Σιγά σιγά όλο και μεγάλωνε- η άνοιξη είχε
φτάσει! Μετά από έναν χρόνο το δέντρο είχεγίνει τόσο επιβλητικό που ήταν τόπος συγκέντρωσης όλων των παιδιών. Όλα τους μαζευόντουσαν από γύρω του και παίζαν μουσική, τραγουδούσαν...Το δέντρο μας το φωνάζανε .Αυτό το δέντρο είναι η μουσική που μεγαλώνουμε μαζί της.
α3α

# data[].attributes.headline
Το μισό κομμάτι

# data[].attributes.subject
Το μισό κομμάτι

# data[].attributes.body
Μια φορά που έπαιζα κιθάρα και πήγα να παίξω μια νότα,μου
έπεσαν από την τσέπη λίγοι σπόροι από μανταρίνια . Τους πήρα στα
χέρια μου και πήγα να τους φυτέψω.
Δύο χρόνια μετά έφαγα από αυτό τα καλύτερα μανταρίνια της ζωής
μου.

# data[].attributes.attachment_link.title
το μισό κομάτι -1.jpg

# data[].attributes.headline
Σπόρος, ο μουσικός που δεν ήξερε πιάνο 

# data[].attributes.subject
Σπόρος, ο μουσικός που δεν ήξερε πιάνο 

# data[].attributes.attachment_link.title
αλμπανησ βησσαριωνας-1.jpg

# data[].attributes.headline
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ

# data[].attributes.subject
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΠΟΡΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΟΤΑΣ

# data[].attributes.body
Κάποτε σε ένα μακρινό βουνό ένας σπόρος εμφανίστηκε από το πουθενά.

Μα δυστυχώς για αυτόν,το έδαφος σε εκείνη την περιοχή δεν ήταν καθόλου εύφορο.

Όσο βροχή και να έριχνε,ο σπόρος δεν μπορούσε να φυτρώσει. Μια μέρα όμως όλα αυτά άλλαξαν.

Μια μικρή ορχήστρα θα έδινε τη συναυλία της σε εκείνη την περιοχή. Την ήμερα που γινόταν η συναυλία,όλος ο κόσμος ήταν έκπληκτος από τη μαγευτική μουσική που έβγαζαν τα όργανα τους.

Κάποια στιγμή,μια νότα κατάφερε να αντιστοιχήσει ως το σημείο που βρισκόταν ο σπόρος.

Ο σπόρος ξαφνικά,άρχισε σιγά σιγά να φυτρώνει χάρης την ομορφιά αυτής της νότας που άκουσε. Η ορχήστρα αποφάσισε να έρχεται τακτικά για συναυλίες στο ίδιο ακριβώς μέρος μέχρι που μια μέρα,

ο σπόρος δεν ήταν πια ένας σπόρος,αλλά ένα μεγάλο και πανέμορφο δέντρο.

ΤΕΛΟΣ

# data[].attributes.headline
ΕΝΑΣ ΣΠΟΡΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΟΤΑ

# data[].attributes.subject
ΕΝΑΣ ΣΠΟΡΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΟΤΑ

# data[].attributes.body
Ο μπαμπάς μου μου έδωσε ένα σπόρο.
Όταν μεγάλωσε ήταν πολύ μοναχικός, φαινότανε κιόλας από τα φύλλα του.
Έτσι αποφάσισα να παίξω μουσική. Ο σπόρος χαμογέλασε και
ερωτεύτηκε τη νότα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Γουδετσίδης νικόλας.jpg

# data[].attributes.headline
 Πρώτη Μέρα Στο Καινούργιο Σχολείο 

# data[].attributes.subject
 Πρώτη Μέρα Στο Καινούργιο Σχολείο 

# data[].attributes.body
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Σήμερα ήταν η πρώτη μου μέρα στο καινούργιο σχολείο. Είμαι πολύ περήφανη που πηγαίνω σε ένα μουσικό γυμνάσιο!
Στην αρχή μας έδωσαν κάποια τελευταία βιβλία και μας ξενάγησαν στο κτήριο. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη που πρώτη φορά δεν βαρέθηκα σε ξενάγηση...
Έβλεπα όλους τους μεγαλύτερους να παίζουν τα μουσικά τους όργανα με χαρά και ένοιωθα πολύ όμορφα. Είμαι σίγουρη πως και αυτοί ξεκίνησαν από μικρά, σαν εμάς. Από έναν μικρό σπόρο που μεγάλωνε ολοένα και περισσότερο απλά με την βοήθεια μερικών νότων δηλαδή μερικών μουσικών γνώσεων...

Τα λέμε αύριο ημερολόγιο. Με περιμένει μεγάλη μέρα!                                                                                                                                                                                          α1

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑνναΜαρία Βασιλειάδου α1.jpg

# data[].attributes.headline
H ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΙΑΝΟΥ

# data[].attributes.subject
H ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΙΑΝΟΥ

# data[].attributes.body
'Οταν ή μουνα μικρό παιδί και πριν ακό μα ξεκινήσω το
σχολείο είχα πάει μαζί με τους γονείς μου μια
επίσκεψη σε κάποιους φίλους . Μου έκανε μεγάλη
εντύπωση που σ 'ένα δω μάτιο του σπίτιού τους υπήρχε
ένα πιάνο . Στα μάτησα και το θαύ μαζα για ώρα όταν
άκουσα να μου λένε :"Σου αρέσει πολύ ε ; και που να το
ακούσεις κι όλας , ο ήχος είναι μαγικός ". Αυτά τα
λόγια τα είπε ο φίλος μας που ήτανε μουσικός . ??
ταν άρχισε να παίζει πιάνο πραγματικά μαγευτικά και δεν ήθελα να
στα ματήσει . Μετά μου είπε πως όταν μεγαλώσω λίγο κι
αφού μ'αρέσει τόσο το πιάνο θα μπορούσα να πάρω και
στο σπίτι μου ένα . Επίσης θα μπορούσα να παρακολου
θήσω μαθή ματα μουσικής από τον ίδιο σε κάποιο ωδείο
που δίδασκε .'Εκείνη μέρα με ση μάδεψε κι ήταν η αρχή
της ασχολίας μου με την μουσική . Μου αρέσει . Σου
αρέσει πολύ ε ; Και που να το ακούσεις κιόλας ο ήχος
είναι μαγικός . Αυτά τα λόγια τα είπε ο φίλος μας που
ήτανε μουσικός .
Όταν άρχισε να παίζει πιάνο πραγ ματικά μαγεύτηκα και δεν ήθελα να στα ματήσει . Μετά μου είπε πως όταν μεγαλώσω λίγο κι αφού μ αρέσει τόσο το πιάνο θα μπορούσα να πάρω και στο σπίτι μου
ένα . Επίσης θα μπορούσα να παρακολουθήσω μαθή ματα μουσικής από τον ίδιο, σε κάποιο ωδείο που δίδασκε .
Εκείνη η μέρα με ση μάδεψε κι ήταν η αρχή της ασχολίας μου με τη μουσική . Μου αρέσει πολύ να ακούω αλλά και να
H ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΙΑΝΟΥ
παίζω πιάνο . ??
Όταν τελείωσα την 3η δη μοτικού αγόρασα ένα αρμόνιο με το οποίο μελετώ τη μουσική και παίζω στο ελεύθερο χρόνο μου .
Μακάρι να μπορέσω κάποτε να αποκτήσω και κανονικό, μεγαλύτερο πιάνο , όπως ονειρευόμουν από μικρός !

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ

# data[].attributes.body
Κάποτε, μια οικογένεια αγροτών  η οποία ζούσε σε ένα χωρίο, δεν είχε φαγητό γι αυτό ο μεγαλύτερος γιος της οικογενείας αποφάσισε να βρει σπόρους ενός δέντρου, να φτιάξει ένα παρτέρι, ώστε η οικογένειά του να έχει τροφή για τον μακρύ χειμώνα που τούς περίμενε.
Πήγε λοιπόν ο γιος στην πόλη και βρήκε έναν κηπουρό, ο οποίος του έδωσε ένα πακετάκι με μεγάλους πολύχρωμους σπόρους. Ρώτησε λοιπόν ο γιος, “ ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΟΊ ΟΙ ΣΠΌΡΟΙ ;”.Του απάντησε ο κηπουρός “ φύτεψε το και θα μάθεις”.
Με φανερή την απορία στο πρόσωπό του, ο γιος φύτεψε με ευλάβεια τον σπόρο, ενώ ευχόταν στον θεό να βρει γρήγορα φαγητό στην οικογένειά του.
Την επόμενη ημέρα φωνές και γέλια ακούγονταν στην αυλή! Μικρές παιχνιδιάρες νότες έτρεχαν εδώ και κει, σε κύκλους ,σε γραμμές! Σηκώθηκε λοιπόν και η οικογένεια και κατέβηκε στην αυλή. Ξαφνικά το κλειδί του σολ σηκώθηκε ψηλά και ωωωωωωωωωπ ! Δυο παρτέρια εμφανίστηκαν!Το ένα πιο λευκό κι από τα σύννεφα. Σα' πεντάγραμμο ήτανε! Το άλλο πάλι γεμάτο με φρούτα και λαχανικά με μεγάλη ποικιλία σε χρώμα και γεύση!
Από εκείνη την μέρα, η οικογένεια ξυπνά με ένα διαφορετικό τραγούδι που φτιάχνουν οι νότες πάνω στο πεντάγραμμο.

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΔΕΝΤΡΟ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν και έναν καιρό
ένας άνθρωπος ήθελε να φυτέψει ένα δέντρο αλλά δεν ήξερε πως.
Ρώτησε τότε έναν γέροντα και του είπε ότι πρέπει να πάρει από
αυτόν κάτι ειδικούς σπόρους.
Όταν όμως του τους έδωσε του είπε πως όταν φυτευτεί θα πρέπει να του τραγουδάει κάθε μέρα και ότι αν ξεχάσει έστω και μια φορά να του τραγουδήσει το δέντρο θα μαραθεί.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αιβάζογλου.jpg

# data[].attributes.headline
Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια πόλη, στην οποία όλοι οι κάτοικοί της ήταν μουσικοί. Και αυτό λόγω ενός δέντρου που παρήγαγε ένα μαγικό οξυγόνο που τους έδινε μια μουσική διάθεση.

'Εξω από την πόλη όμως ζούσε ένας μίζερος άνθρωπος όπου στην καρδιά του δεν έπιανε η μαγεία του δέντρου. Μισούσε τόσο το δέντρο ώσπου μια νύχτα το έκοψε. Αμέσως ο αέρας σταμάτησε. Το άλλο πρωί οι κάτοικοι ξύπνησαν χωρίς να έχουν ιδέα σε τι τους χρησιμεύουν τα όργανα με αποτέλεσμα να τα διαλύσουν.

Η ζωή κυλούσε ομαλά αλλά χωρίς μουσική. Ώσπου ένας άντρας που δεν άντεχε χωρίς την μουσική στην ζωή του, είχε προλάβει να πάρει ένα κομμάτι του δέντρου το οποίο το πότιζε και μεγάλωσε. Μετ' όπου έβγαλε τον πρώτο του σπόρο έτρεξε και το φύτεψε στο κέντρο της πόλης. Αμέσως όλοι θυμήθηκαν τι είχε γίνει.

Από τότε και μετά, η ζωή ήταν όπως πριν και όλοι έζησαν καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.headline
Ένας σπόρος μια φορά…

# data[].attributes.subject
Ένας σπόρος μια φορά…

# data[].attributes.body
-Δεν ξέρω πως τα κατάφερες έτσι! Ήταν απλό Είχες μόνο να πας να μας φέρεις κάτι! Ότιδήποτε. Και εσύ τα έκανες θάλασσα! Τι είναι αυτό μπορείς να μου εξηγήσεις;

-Ένας σπόρος! Αλλά όχι ένας οπουδήποτε σπόρος! Είναι μοναδικός!

-Και γιατί αυτό;

-Να! ο κύριος που μου τον πούλησε μου είπε να τον φυτέψω και θα πλουτίσω!

-Και γιατί να τον πιστέψω; Ένας ξένος με μισό σκισμένα ρούχα σου τα είπε αυτά, όχι κανένας σοβαρός άνθρωπος!

-Δεν ξέρω τι λες εσύ…πάντως εγώ θα το κάνω! Και στο κάτω κάτω…ας δούμε τι θα γίνει!

Και έτσι και έγινε! Ο μικρός Άτλας έτρεξε στην αυλή και άρχισε να σκάβει όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ύστερα με τα μικρά του χέρια έβαλε με στοργή τον σπόρο στην τρύπα, πήρε το μικρό ποτιστιράκι της αδελφής του και άρχισε να το λούζει με ελπίδες και χαμόγελα. Κάθε μέρα ο μικρός Άτλας κοιτούσε από το παραθυράκι του το φυτό να ξεπροβάλει από το χώμα και να τεντώνετε.

Μια μέρα όταν ο Άτλας ξύπνησε το πρωί φωνές πολλές ακούγονταν από το παραθυράκι. Αμέσως πετάχτηκε από το κρεβάτι του και κάρφωσε το βλέμμα στο φυτό που ήταν περικυκλωμένο από ένα πλήθος παραξενεμένων ανθρώπων. Τότε άρπαξε το πανωφόρι του, φόρεσε τις γαλότσες του και έφυγε σφαίρα για τον κήπο! Το φυτό του είχε καλυφτεί κυριολεκτικά από ανθρώπους που το έβλεπαν σαν να ήταν εξωγήινος. Ο μικρός πέρασε ανάμεσα από τα πόδια των μεγάλων και τελικά μπόρεσε και έφτασε δίπλα στο φυτό. Στάθηκε για μια στιγμή κοιτώντας τι είχε δημιουργήσει…Που τώρα πια δεν ήταν η ταπεινή ιδέα του Άτλας αλλά το παράξενο φυτό που φύτρωσε μόνο του στον κήπο του.

Ο Άτλας λόγο του ύψους του δεν φαινόταν ούτε ήταν εμπόδιο των ανθρώπων να πλησιάσουν το φυτό σε απόσταση αναπνοής! Ο Άτλας δεν ήξερε πια τι να κάνει…τι έπρεπε να κάνει! Τότε σχεδόν έπεσε πάνω στο φυτό φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσε. Όλα τα μάτια στράφηκαν πάνω του. Μια τρομακτική ισχία ακολούθησε. Ο Άτλας σηκώθηκε αργά και πάτησε στα πόδια του. Όλοι οι άνθρωποι κοιτούσαν παρεξηγημένοι. Τι έκανε αυτό το παιδί και γιατί δεν μας αφήνει να θαυμάσουμε αυτό το περίεργο πλάσμα της φύσεις; σκεφτόντουσαν. Ο Άτλας τους εξήγησε πολύ απλά τι συνέβη και αφού και ο τελευταίος άνθρωπος έφυγε έμεινε μόνος να κοιτά το φυτό του…Το πλησίασε. Αυθόρμητα παρέα με τον ενθουσιασμό του το αγκάλιασαν σφιχτά.

-Τελικά τα κατάφερα! Σκέφτηκε ο μικρός και έσφιξε λίγο παραπάνω το φυτό του.

Σε μια στιγμή το φυτό κουνήθηκε λίγα εκατοστά σαν να δυσανασχετούσε από την αγκαλιά του Άτλας. Εκείνος πετάχτηκε πίσω φοβισμένος. Αμέσως το φυτό τεντώθηκε και άρχισε…να βγάζει περίεργους ήχους λες και προσπαθούσε κάτι να του πει! Μετά οι ήχοι έγιναν μελωδία και η μελωδία τραγούδι.

-Το φυτό τραγουδά; Αναρωτήθηκε τρομαγμένο το αγόρι.

-Ναι! Απάντησε το φυτό με μια ψηλή νότα.

Ο Άτλας έτρεξε αμέσως να φωνάξει την μαμά του για να της δείξει ότι τελικά τα κατάφερε και ότι με το φυτό που τραγουδά θα πλουτίσουν. Μπήκε στο σπίτι κατά ενθουσιασμένος και στο δρόμο του συνάντησε την αδελφή του

-Τι κάνεις Άτλας; Ρώτησε βαριεστημένα η Θέλξη

-Καλά είμαι! Είμαι πάρα πολύ καλά!!

-Μα γιατί τόσος ενθουσιασμός;

-Θυμάσαι ένα σπόρο που αγόρασα πριν περίπου έναν μήνα;

-Ναι! Η αποτυχία που μας χάλασε λεφτά...Και τι έγινε τέλος πάντων με αυτόν τον σπόρο;

-Τώρα πια έχει μεγαλώσει πάρα πολύ…και σήμερα ανακάλυψα ότι μπορεί να τραγουδήσει! Πολύ καλά!

-Σιγά μην τραγουδάει κιόλας! Μα καλά νομίζεις ότι θα σε πιστέψω; Ένα λουλουδάκι που τραγουδάει στο χωριό Ναόμι! Ελάτε να το επισκεφθείτε!

-Μα είναι αλήθεια! Τόση ώρα το ακούω να τραγουδά! Έλα να το δεις και μόνη σου.

Όταν ο Άτλας πήγε την αδελφή του στον κήπο το φυτό δεν ήταν εκεί. Μόνο οι ρίζες είχαν απομείνει. Ο Άτλας έκανε πολύ καιρό να ξεχάσει το φυτό που κατάφερε να φυτέψει με επιτυχία. Μια μέρα όμως έγινε γνωστός για «το λουλούδι που τραγουδάει» όπως το έλεγε και η Θέλξη  έκανε το όνειρό το του να έχει χρήματα πραγματικότητα.

# data[].attributes.attachment_link.title
Βεντουρη.jpg

# data[].attributes.headline
Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΣΠΟΡΟΣ

# data[].attributes.subject
Ο ΜΑΓΙΚΟΣ ΣΠΟΡΟΣ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς που λάτρευε τα φυτά. Έξω από το παλάτι απλώνονταν ένας τεράστιος κήπος γεμάτος από κάθε λογής λουλούδια.
Μία μέρα όμως, όλα τα φυτά μαράθηκαν. Ο βασιλιάς διέταξε όλους τους αυλικούς του να μάθουν το γιατί και πώς να τα κάνουν να ανθίσουν.
Πέρασαν πολλά χρόνια μα κανείς δεν κατάφερε να βρει λύση. Μια μέρα ένας γέρος πήγε στο παλάτι και του είπε πως για να γιατρευτούν τα φυτά του, έπρεπε να φυτέψει έναν μαγικό σπόρο. Ο γέρος έδωσε τον σπόρο, που βρίσκονταν σε ένα κουτί, στον βασιλιά.
Ο βασιλιάς πήγε στον κήπο και φύτεψε τον σπόρο. Λίγες μέρες μετά το λουλούδι άνθισε και άρχισε να τραγουδάει. Νότες ακούγονταν σε όλο το παλάτι. Ντο, Ρε, Μι, Φα, Σολ, Λα και Σι. Όλα τα φυτά άνθισαν. Ο βασιλιάς ήταν πιο χαρούμενος από ποτέ.

# data[].attributes.headline
Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Η ΟΘΟΝΗ

# data[].attributes.subject
Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Η ΟΘΟΝΗ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε μία πολυκατοικία μια μαύρη γάτα που ήταν πολύ παιχνιδιάρα. Μια μέρα ενώ περπατούσε στην ταράτσα της πολυκατοικίας είδε μια οθόνη, που ήταν ακουμπισμένη στην άκρη της ταράτσας. Τρέχοντας την πλησίασε και άρχισε να την σπρώχνει. Επειδή η οθόνη δεν ήταν πολύ μεγάλη έπεσε από την ταράτσα στο πεζοδρόμιο.

Δυστυχώς ένα καλώδιο μπλέχτηκε στο πόδι της και έτσι η γάτα ακολούθησε την πορεία της οθόνης στο πεζοδρόμιο. Ευτυχώς κατάφερε να γλυτώσει και από τότε έμαθε να μην είναι τόσο ζημιάρα.

# data[].attributes.headline
Ο καινούριος υπολογιστής

# data[].attributes.subject
Ο καινούριος υπολογιστής

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα μικρό σπίτι που ζούσε μια ηλικιωμένη κυρία ,η κυρία Περσεφόνη και ήταν μόνη της με μόνη συντροφιά τον γάτο της τον Μήτσο.

Ο Μήτσος είχε μαύρο τρίχωμα, πράσινα μάτια και μακριά μουστάκια. Ήταν πολύ κακός,ζημιάρης και ζηλιάρης. Συνέχεια έσπαγε τα βάζα, έσκιζε τους καναπέδες και τις πολυθρόνες και ήθελε να φάει το ψάρι της κυρίας Κατερίνα της γειτόνισσας.

Η κυρία Κατερίνα δεν τον συμπαθούσε καθόλου και κάθε φορά που τον έβλεπε μπροστά της τον κυνηγούσε με την σκούπα άλλα αυτός πάντα έβρισκε τρόπο να μπαίνει στο σπίτι.

Μια μέρα ήρθε ο εγγονός της κυρίας Περσεφόνης από την Αμερική. Μαζί του είχε ένα μεγάλο κουτί. Ήταν ένας υπολογιστής. Μετά από μερικές μέρες ο εγγονός της γιαγιάς έφυγε αλλά η γιαγιά δεν ήξερε πώς να τον χειρίζεται γιαυτό με το που τον άνοιξε καταλάθως έσπασε την οθόνη. Τότε η γιαγιά δεν ήξερε τι να κάνει και γιαυτό άρχισε να τρέχει από τον πανικό της .Πιο πριν,είχε σφουγγαρίσει και ήταν βρεγμένα. Όπως έτρεχε η κ. Περσεφόνη γλίστρησε και έπεσε. Ευτυχώς που την άκουσε η κ. Κατερίνα και τη πήγε γρήγορα στο νοσοκομείο. Τελικά δεν είχε κάτι. Είχε απλός σπάσει το ποδι της

# data[].attributes.headline
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ

# data[].attributes.subject
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΙΚΙΟΥ

# data[].attributes.body
Η ιστορία του ποντικιού ξεκινάει στις αρχές της δεκαετίας του 60.

Η πρώτη συσκευή ποντικιού σχεδιάστηκε το 1961 στο πανεπιστήμιο Stanford στις Η.Π.Α. από τον Dr. Daglas C. Engelbart.

Ο Bill Engilsh το 1964 κατασκευάζει το πρώτο ποντίκι από ξύλο. Από τότε χρησιμοποιούμε το όνομα “mouse”. Το σύγχρονο “mouse” με τα δύο κουμπιά και την μπίλια κατασκευάστηκε το 1974 στην Ελβετία από τον Jean Daniel Nicoud με τα σχέδια του Daglas Engelbart. Από τότε και μέχρι το 1990 όλες οι μεγάλες εταιρίες πληροφορικής δημιουργήσανε νέου τύπου ποντίκια. Από το 1990 και μετά τα windows απαιτούν για να λειτουργήσουν ποντίκι.

Εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια υπάρχουν και ασύρματα ποντίκια τα οποία κατασκευάζονται σε πολλές χώρες του κόσμου.

Το ποντίκι και εγώ

Το ποντίκι για εμένα είναι πολύ σημαντικό διότι χωρίς το ποντίκι δεν θα μπορούσα να παίξω τα παιχνίδια που έχω στον υπολογιστή μου

# data[].attributes.headline
Η ιστορία ενός ποντικιού, Ρας

# data[].attributes.subject
Η ιστορία ενός ποντικιού, Ρας

# data[].attributes.body
Η ιστορία του ποντικιού αρχίζει στις αρχές του 1960. Όταν,ο Ρας το ποντίκι πάει στη θάλασσα για διακοπές εκεί συναντάει την συμμορία των γάτων που κυνηγάει το ποντίκι εδώ και 20 χρόνια. Το ποντίκι μόλις βλέπει την συμμορία τρέχει γρήγορα για να ξεφύγει. Όμως οι γάτες το μυρίζουν και πάνε να το φάνε. Το ποντίκι όμως με την ευφυΐα του φτιάχνει γρήγορα μια συσκευή με τα εργαλεία που έχει. Αυτή η συσκευή είναι χρονoμηχανή. Τότε την ενεργοποίησε και έτσι μεταφέρθηκε στην ποντικότρυπα του, στο Βερολίνο. Από τότε οι γάτες δεν ενόχλησαν ξανά το ποντίκι αφού ένα ποτάμι τις παρέσυρε όταν προσπαθούσαν να το πιάσουν. Έτσι έζησε αυτό καλά και εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.body
Ήταν ένα μικρό αγοράκι που το λέγανε Noel αυτό το αγόρι ήταν από την Αλβανία αλλά κατοικούσε στην Ελλάδα. Είχε δύο μικρότερα αδέρφια. Ζούσε με την οικογένειά του στην Αθήνα και πήγαινε κανονικά σχολείο.Ο Noel στο σχολείο δεν πήγαινε πολύ καλά ούτε με τα μαθήματα ούτε  με τους συμμαθητές του. Τα παιδιά της της τάξης του του φέρονταν πολύ άσχημα τον κορόιδευαν για την καταγωγή του και επειδή ήταν μικρόσωμος τον φώναζαν σπόρο.Ο Noel στεναχωριόταν πολύ με αυτά που του έλεγαν οι συμμαθητές του για αυτό έγραφε τραγούδια για να ξεχαστεί.Ο Noel λάτρευε την μουσική  έπαιζε κιθάρα και μπορούσε να παίξει ότι κομμάτι και να του έδινες και επίσης είχε πολύ ωραία φωνή.Δεν άντεχε να τον κοροϊδεύουν άλλο οι συμμαθητές του και το είπε στους γονείς του .Τότε  αυτοί του είπαν να περιμένει μέχρι το καλοκαίρι για να δώσει στο μουσικό σχολείο. Με ανυπομονησία περίμενε τα αποτελέσματα και με πολύ μεγάλη επιτυχία. Ο Noel ήταν πολύ ευτυχισμένος που βρήκε επιτέλους τον εαυτό του σε αυτό το σχολείο.

# data[].attributes.headline
Η Ιστορία του ποντικιού

# data[].attributes.subject
Η Ιστορία του ποντικιού

# data[].attributes.body
Η ιστορία των θρυλικών ποντικιών στους υπολογιστές ξεκίνησε το 1960 όταν ο Δόκτορ Douglas C.Engelbart και η ομάδα του δημιούργησαν την αυθεντική και πρωτοποριακή συσκευή η οποία τότε θεωρήθηκε το πρώτο ποντίκι.

Εκείνο το ποντίκι, και το όραμα του Engelbart για πραγματική διαδραστικότητα μεταξύ του χρήστη και του υπολογιστή, ξεκίνησαν την βιομηχανία που πρόσφερε στους χρήστες μια από τις πιο αναντικατάστατες συσκευές στην ιστορία των υπολογιστών.

Η εξέλιξη του ποντικιού ασφαλώς συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Από την απλή συσκευή με την μπίλια περάσαμε σε υλοποιήσεις με laser ή ακόμα και με accelerometers που καταλαβαίνουν την κίνηση στον χώρο χωρίς καν να χρειάζεται κάποιος να έχει το ποντίκι σε μια επιφάνεια. Τα ποντίκια έχουν γίνει εργονομικά, ασύρματα και έχουν αλλάξει εμφάνιση όμως το γεγονός είναι ένα: μετά από 40 χρόνια, και παρά τις όποιες προσπάθειες για τη δημιουργία μιας εναλλακτικής συσκευής, η βασική ιδέα του ποντικιού παραμένει κάνοντας το μικρό “τρωκτικό” βασικό και αναντικατάστατο στοιχείο του υπολογιστή.

# data[].attributes.headline
ΨΆΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΌ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΆΝ ΣΠΌΡΟΥ

# data[].attributes.subject
ΨΆΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΗΣΑΥΡΌ ΤΟΥ ΚΑΠΕΤΆΝ ΣΠΌΡΟΥ

# data[].attributes.body
Κάποτε μια παρέα πέντε μικρών παιδιών έψαξαν στην ιστοσελίδα www.nota.gr και βρήκαν τον χάρτη του καπετάν Σπόρου τυχαία καθώς έψαχναν. Αποφάσισαν να ξεκινήσουν το ψάξιμο μετά από μια συζητήσει. Ξεκίνησαν από ένα δάσος που λεγόταν Χουκ αλλά στην πορεία κατάλαβαν ότι τον θησαυρό τον έψαχναν κι άλλη μια ομάδα όπως ήταν κι αυτή. Ακολουθώντας τον χάρτη αθόρυβα για να μην τους καταλάβουν βρέθηκαν να λέει ο χάρτης να μπουν σε στην κουφάλα ενός γέρικου δέντρου όμως όταν μπήκαν βρέθηκαν σε μια σπηλιά όπου υπήρχε ένα καράβι πειρατικό με την σημαία, Τότε κατάλαβαν ότι ήταν του καπετάν Σπόρου. Όταν ανέβηκαν στο καράβι διαπίστωσαν κάποιους αριθμούς πάνω στο τιμόνι και τους έγραψαν σε ένα μέρος του χάρτη. Μόλις αποβιβάστηκαν έφτασαν σε ένα νησί όπου μπήκαν σε ένα φοινικόδασος και είδαν ένα αρχαίο τέμπο που άνοιγε αλλά ήθελε κωδικό. Τότε έγραψαν τους αριθμούς και βγήκε ο άλλος μισός του χάρτη. Πηγαίνοντας στο καράβι είδαμε την δεύτερη ομάδα. Εμείς κρυφτήκαμε και όταν μπήκανε στο φοινικόδασος φύγαμε πολύ γρήγορα. Περιπλανώμενοι για 2 μέρες στη θάλασσα ένας από την παρέα πήγε στο αμπάρι του καραβιού κι εκεί είδε τα δωμάτια τον συντρόφων του και του καπετάν Σπόρου όταν όμως άνοιξε την πόρτα είδε ένα τσουβάλι που διέθετε. Έτρεξε με χαρά για να μας το ανακοίνωσε . Μόλις πέρασε και η 3 μέρα αντικρίσαμε ένα μικρό νησάκι στη μέση του πουθενά. Με το που φτάσαμε κατεβήκαμε και ανεβήκαμε στο βουνό όπου είδαμε αριθμούς σε μια κουφάλα που τους γράψαμε. Ένας έβαλε το χέρι του στην κουφάλα και βγήκε ο χάρτης του γυρισμού. Πέρασαν πολλές μέρες στη θάλασσα ώσπου ξαναείδαμε ένα νησάκι οδηγούμενη από τον χάρτη και είδαμε το κάστρο στο βουνό όπως έλεγε ο χάρτης ότι είναι το Χ για να βρούμε το θησαυρό. Με το που φτάσαμε στο κάστρο κάναμε τα αντίστοιχα βήματα του χάρτη και με φτυάρια που βρήκαμε στο πλοίο σκάψαμε βαθιά ώσπου χτύπησε η μύτη του φτυαριού σε κάτι σκληρό. Φυσήξαμε και είδαμε το σεντούκι. Όμως δυσκολευτήκαμε να βγάλουμε τον θησαυρό από την τρυπά καθώς τον βγάζαμε βρήκαμε το κλειδί του σεντουκιού. Με το που ανοίξαμε υπήρχαν ρουμπίνια, διαμάντια, αντικείμενα πειρατικά και άλλα .Τα φορτώσαμε στο καράβι και πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Φτάνοντας στο σπίτι δηλαδή στο δεντρόσπιτο μας καταλάβαμε ότι αυτοί που μας ακολουθούσανε δεν έψαχναν τον θησαυρό του καπετάν Σπόρου . Πάντως ήμαστε ευχαριστημένη που βρήκαμε τον θησαυρό.

# data[].attributes.headline
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

# data[].attributes.subject
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, στην Αγγλία επικρατούσε πανικός και πόλεμος. Μία οικογένεια έτρεχε προς το σπίτι μες στις βροχές και στις λάσπες. Η μαμά γλιστράει και κάτω πέφτει ο τετράχρονος γιος της. Τότε οι δύο γονείς ψάχνουν να το βρουν. Μάταιος κόπος! Το παιδί χάθηκε μέσα στο πλήθος. Ένα πλούσιο ζευγάρι βρίσκει το παιδί και το φροντίζει. Πολλά σημάδια στο παιδί εσωτερικά αλλά και εξωτερικά, με το πρόσωπό του μελανιασμένο και παραμορφωμένο με μια βαθιά ουλή κάτω από το μάτι του. Παρόλο που οι νέοι του κηδεμόνες ήταν σκληροί και γεμάτοι μίσος, το παιδί είχε πάντα την ελπίδα μέσα του πως μια μέρα θα ξαναβρεί τους πραγματικούς του γονείς.

Στα εφτά του ξεκίνησε το σχολείο. Την πρώτη κιόλας μέρα τα παιδιά το κορόιδευαν για την άσχημη εμφάνισή του. Μάλιστα ήταν τόσο μικροκαμωμένος που όλοι τον φώναζαν σπόρο. Κάθε μέρα οι γονείς του το έβριζαν και το βαρούσαν. Έτσι το παιδί τα βράδια, ενώ όλοι κοιμόντουσαν κατέβαινε κάτω στο τζάκι και τραγουδούσε τις νότες που του έλεγε και η μαμά του πριν κοιμηθεί, ελπίζοντας πως μια μέρα όλα θα αλλάξουν.

Την τελευταία μέρα της τετάρτης δημοτικού το πιο μεγαλόσωμο και γεροδεμένο παιδί το ξευτίλησε μπροστά σε ολόκληρη την τάξη του στριμώχνοντάς το σε μία γωνία βρίζοντάς το και χτυπώνταςτο με όλη του την δύναμη. Όταν το παιδί γύρισε σπίτι, το βρήκε άδειο χωρίς κανέναν. Σκέφτηκε να παίξει πιάνο τώρα που ήταν μόνος του γιατί οι κηδεμόνες του ήταν αυστηροί και ούτε να το αγγίξει δεν το αφήναν. Έτσι ξεκίνησε να παίζει με τις ώρες μέχρι που κάποια στιγμή στο σαλόνι μπαίνουν έξαλλοι ο μπαμπάς και η μαμά του φωνάζοντας να αφήσει το πιάνο και να πάει στο μικρό και έρημο δωμάτιό του. Ήταν μία πολύ δύσκολη νύχτα για το παιδί… Από μέσα του άκουγε τα υπόλοιπα παιδιά να το φωνάζουν σπόρο. Θυμωμένο και εξαντλημένο σπαράζει σε κλάματα, ετοιμάζει μία τσάντα παίρνοντας ότι χρειάζεται και φεύγει από το σπίτι ελπίζοντας για ένα καινούριο και καλύτερο μέλλον…

# data[].attributes.headline
Το συγκρότημα.

# data[].attributes.subject
Το συγκρότημα.

# data[].attributes.body
Στις πρόβες ενός ροκ συγκροτήματος, συμμετείχαν 4 παιδιά. Ήταν πολύ καλή παρέα από παλιά. Το συγκρότημα υπήρχε εδώ και έναν χρόνο περίπου. Έπαιζαν γενικά rock και heavy metal μουσική. Τους άρεσε να χτυπάνε την κάθε νότα σαν να ήταν η μοναδική του τραγουδιού. Αγαπούσαν πολύ την μουσική αλλά πιο πολύ αγαπούσαν ο ένας τον άλλον. Φυσικά, όλες οι παρέες έχουν διαφωνίες κάποιες φορές. Εδώ λοιπόν αρχίζει η ιστορία. Η ομάδα είχε μαλώσει για κάποιον ασήμαντο λόγο και οι πρόβες είχαν αναβληθεί για λίγο καιρό… Οι φίλοι της τετράδας όμως, βάλθηκαν να τους ξαναενωσουν. Έπιασαν τον κάθε ένα εξηγώντας ότι δεν αξίζει μια παρέα να διαλυθεί για κάτι τόσο μικρό. Μετά από τρεις βδομάδες προσπάθειάς και με την βοήθεια του σπόρου που είχαν φυτέψει οι φίλοι της τετράδας, με στόχο την ανάπλαση της φιλίας τους, η παρέα, ξανάρχισε δυναμικά τις πρόβες και αυτή τη φορά με πολύ περισσότερη ενέργεια και θέληση. Από τότε δεν μάλωσαν ποτέ ξανά και έζησαν ήρεμα και μονοιασμένα.

# data[].attributes.headline
Ένα δέντρο μέσα στη στάχτη

# data[].attributes.subject
Ένα δέντρο μέσα στη στάχτη

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χωριό έξω από το Λονδίνο. Στην πλατεία αυτού του χωριού υπήρχε ένα δένδρο, ένα καταπράσινο και μεγάλο, όμορφο δέντρο. Κάθε πρωί απ' αυτό το δέντρο ακουγόντουσαν όμορφες μελωδίες και ηχούσαν νότες. Οι κάτοικοι του χωριού χαιρόντουσαν πολύ που άκουγαν το γέρικο όμορφο δέντρο τους.
Όμως μια χρονιά ήρθαν άλλες χώρες και πολιτισμοί και κήρυξαν πόλεμο. Το χωριό κάηκε και καταστράφηκε ολοσχερώς.
Μόνο το δέντρο έμεινε όρθιο. Ήθελε με τους σπόρους του, να φυτρώσουν κι άλλα δέντρα. Περνούσαν οι μέρες και καρποί δεν πέφτανε, δέντρα δεν φυτρώναν. Το δέντρο απογοητεύτηκε και τα παράτησε, αποφάσισε ότι θα είναι ένα δέντρο μέσα στη στάχτη.
Το δέντρο γέρασε μόνο του, ξεράθηκε και πέθανε.
Όλοι το θυμούνται σαν ένα δέντρο μέσα στη στάχτη.

# data[].attributes.headline
Ο ΣΠΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΝΟΤΑ

# data[].attributes.subject
Ο ΣΠΟΡΟΣ ΚΑΙ Η ΝΟΤΑ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας σπόρος δέντρου. Τον σπόρο τον είχαν δίπλα σε έναν κεντρικό δρόμο. Τον είχε φυτρώσει ένας παππούς ο οποίος είχε πεθάνει και για δώρο προς τους συγγενείς τους που τον είχαν προστατέψει φύτρωσε αυτό το δεντρό. Οι συγγενείς ήταν ευγνώμων για αυτόν τον άνθρωπο και συγκινήθηκαν με όλη αυτή τη διαδικασία.
Τα χρόνια περνούσαν και περνούσαν και το δέντρο φύτρωνε όλο και περισσότερο. Μια μέρα η κόρη αυτού του γέροντα πέθανε διότι ήταν μεγάλη σε ηλικία. Ήταν η μόνη η οποία πρόσεχε αυτό το δέντρο.
Το δέντρο ξεράθηκε αλλά πριν ξεραθεί γνώρισε μια φίλη η οποία λεγόταν Νότα. Γιατί λεγόταν έτσι; Επειδή ήταν μια νότα... Όχι οποιαδήποτε νότα αλλά πάντα κουβαλούσε μαζί της και ένα γιουκαλίλι στο οποίο έπαιζε. Ήξερε να παίζει πάρα πολύ καλά και μια μέρα όταν γνώρισε το δέντρο του έπαιζε κάθε μέρα από ένα τραγούδι. Το δέντρο το εκτιμούσε αυτό αλλά μια μέρα δεν άντεξε και ξεράθηκε. Η νότα ήταν πολύ δυστυχισμένη και καθημερινά πήγαινε στο μέρος που ήταν το δέντρο και  τραγουδούσε από κάθε μέρα ένα διαφορετικό τραγούδι. Σε όλους έλειπε εκείνο το δέντρο αλλά περισσότερο στην Νότα.

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΟΡΑΚΙ

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΣΠΟΡΑΚΙ

# data[].attributes.body
Η ιστορια είναι για ένα κορίτσι που οι γονείς της από μικρή ηλικία της έβαλαν ένα σπόρο για την μουσική και σε λίγο ξεκίνησαν να βγαίνουν νότες. Στην αρχή βγήκε μόνο μια άλλα καθώς περνούσε ο καιρός έβγαιναν όλο και περισσότερες. Φροντίζοντας για το μικρό σποράκι σε λίγο το σποράκι έδωσε καρπό με αποτέλεσμα το μικρό Κοριτσάκι να γίνει διάσημη μουσικός. Με τα λόγια της τόσα χρόνια ευχαριστούσε τον θεό που της έδωσε όχι αδιάφορους γονείς, αλλά γονείς που ενδιαφέρονταν για το μέλλον των παιδιών τους.

# data[].attributes.headline
Μην βιάζεσαι να κρίνεις κάποιον

# data[].attributes.subject
Μην βιάζεσαι να κρίνεις κάποιον

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε ένα αγόρι στην Αγγλία που τον λέγανε John. Ο John πήγαινε δευτέρα γυμνασίου και δεν είχε και πολλούς φίλους. Όλα τα παιδιά τον κορόιδευαν και τον φώναζαν ''σπόρο'' επειδή ήταν λίγο ποιο κοντός από τους άλλους. Ο John τον ελεύθερο του χρόνο του άρεσε  να παίζει μουσική με την φλογέρα που αγόρασε με τις οικονομίες του. Η οικογένειά του δεν είχε πολλά χρήματα για να πληρώσουν δάσκαλο για την φλογέρα του. Έτσι , κάθε μέρα μετά το σχολείο , κλεινόταν στο δωμάτιό του , και έμενα εκεί πολλές ώρες να πειραματίζεται με την φλογέρα του και να γράφει τους στίχους από το τραγούδι που ετοίμαζε . Ο John είχε καταπληκτική φωνή αλλά κανείς δεν του το είχε πει αυτό γιατί ήταν πάρα πολύ ντροπαλός για να τραγουδήσει μπροστά σε κόσμο. Μία μέρα που ήταν τυχερή για τον John , μετακόμισε στη γειτονιά του ένα αγόρι που το έλεγαν Jake. Συνήθως τα πλούσια παιδιά είναι ιδιότροπα κακομαθημένα και ενοχλητικά , αλλά ο Jake ήταν εξαίρεση . Σύντομα γράφτηκε στο σχολείο όπου πήγαινε ο John. Έτσι την επόμενη μέρα ο Jake ήταν εκεί , στην ίδια τάξη με αυτόν Η καθηγήτρια της Ιστορίας είχε ενημερωθεί ότι είχε έρθει ένα καινούριο αγόρι στην τάξη . Στο διάλειμμα ο Jake πήρε την κιθάρα του και απομονώθηκε σε ένα απομακρυσμένο σημείο στην αυλή του σχολείου και άρχισε να παίζει και να τραγουδάει ταυτόχρονα τις νότες που έπαιζε στην κάτασπρη κιθάρα του. Σταμάτησε για λίγο... άκουσε κάποιον να έρχεται προς το μέρος του. Σύκοσε το κεφάλι του και αντίκρισε τον John να στέκεται μπροστά του και να του λέει ότι έπαιζε πολύ ωραία. Ο Jake τον ευχαρίστησε και τον ρώτησε αν θέλει να κάτσει δίπλα του να του κάνει παρέα. Ο John δέχτηκε και η υπόλοιπη ώρα του διαλείμματος πέρασε συζητώντας και χαχανίζοντας σαν μικρά παιδιά. Τότε, νομίζοντας ότι πέρασε μόνο ένα πεντάλεπτο από το διάλειμμα, απρόσμενα χτύπησε το κουδούνι. Ο John ρώτησε τον Jake στα γρήγορα αν μπορεί να τον βοηθήσει με το τραγούδι που ετοίμαζε,Ο Jake δέχτηκε με πολύ χαρά!Όταν μπήκαν μέσα στη τάξη όλα τα παιδιά, ο Jake ρώτησε ευγενικά τον καθηγητή της Γλώσσας αν μπορεί να κάτσει στην καινή θέση δίπλα στον John. Έτσι κάθε μέρα , μέχρει το τέλος της χρονιάς , ο John και ο Jake έκαναν μαζί παρέα . Δύο μέρες πριν κλείσουν τα σχολεία για το καλοκαίρι ο διευθυντής του σχολείου ανακοίνωσε το πότε θα γίνει η σχολική παράσταση και ότι όποιος θέλει να συμμετέχει μαζί με την 1η λυκείου μπορεί να πάει στην αίθουσα της βιβλιοθήκης όπου βρίσκεται η κυρία Hermiony όπου θα κρίνει αν αυτό που έχετε ετοιμάσει θα μπει στην παράσταση. Ον John και ο Jake δεν έχασαν χρόνο και έτρεξαν κατευθείαν προς τη βιβλιοθήκη και της έδειξαν το τραγούδι τους. Η κυρία Hermiony εντυπωσιάστηκε από την υπέροχη φωνή του John και την πανέμορφη μελωδία που έπαιζε ο Jake. Χωρείς δεύτερη σκέψη, τους έβαλε στην παράσταση. Την επόμενη μέρα μετά την παράσταση, ο John και ο Jake είχαν γίνει τα ποιο δημοφιλή παιδιά του σχολείου λόγο του ότι κάποιο παιδί ανέβασε το τραγούδι στο YouTube και στα σχόλια κάτω από το τραγούδι τους, είδαν έναν manager να τους λέει ότι με μεγάλη του χαρά θα ήθελε να συνεργαστεί μαζί τους. Μέσα σε 4 χρόνια τα παιδιά είχαν γίνει ποια διάσημοι τραγουδιστές, κάτι που ήταν το όνειρό τους από την στιγμή που γνωριστήκανε!

# data[].attributes.headline
ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΑ 

# data[].attributes.subject
ΜΙΑ ΤΡΕΛΗ ΠΕΡΙΠΈΤΕΙΑ 

# data[].attributes.body
Μια φορά είχα ζήσει μια τρελή περιπέτεια στην θάλασσα το καλοκ Είχανα κάνουμε μπάνιο. πάμ πάει με τους φίλους μου στην παραλία για ε να ενοικιάσουμε ένα καραβάκι για να πάμε στην θάλασσα με αυτό στα βαθειά για να κάνουμε βουτιές. Κάνουμε κουπί προς τα βαθειά. Είχαμε φτάσει αρκετά μακριά από την στεριά. Αρχίζουμε να κολυμπάμε και να τσουλάμε από την τσουλήθρα που είχε το καραβάκι. Μετά αποφασίσαμε να πάμε ακόμα πιο βαθειά και κάναμε πολύ γρήγορα το κουπί.

Ξαφνικά επειδή κάναμε πολύ γρήγορα κουπί το καραβάκι αναποδογυρίζει. Δεν είχα βάλει εγώ σωσίβιο. Ούτε οι φίλοι μου είχαν βάλει επειδή νομίζαμε πως δεν θα βουλιάζαμε. Νόμιζα πως θα πνιγόμασταν άλλα μας είδε από τα κιάλια του o ναυαγοσώστης και πήγε τρέχοντας στο κρίς κράφτ του και ήρθε αρκετά γρήγορα και μας πήγε στην στεριά. Του είπαμε πολλά ευχαριστώ γιατί αν δεν μας έβλεπε θα πνιγόμασταν!

Μια φορά είχα ζήσει μια τρελή περιπέτεια στην θάλασσα το καλοκ Είχανα κάνουμε μπάνιο. πάμ πάει με τους φίλους μου στην παραλία για ε να ενοικιάσουμε ένα καραβάκι για να πάμε στην θάλασσα με αυτό στα βαθειά για να κάνουμε βουτιές. Κάνουμε κουπί προς τα βαθειά. Είχαμε φτάσει αρκετά μακριά από την στεριά. Αρχίζουμε να κολυμπάμε και να τσουλάμε από την τσουλήθρα που είχε το καραβάκι. Μετά αποφασίσαμε να πάμε ακόμα πιο βαθειά και κάναμε πολύ γρήγορα το κουπί.

Ξαφνικά επειδή κάναμε πολύ γρήγορα κουπί το καραβάκι αναποδογυρίζει. Δεν είχα βάλει εγώ σωσίβιο. Ούτε οι φίλοι μου είχαν βάλει επειδή νομίζαμε πως δεν θα βουλιάζαμε. Νόμιζα πως θα πνιγόμασταν άλλα μας είδε από τα κιάλια του o ναυαγοσώστης και πήγε τρέχοντας στο κρίς κράφτ του και ήρθε αρκετά γρήγορα και μας πήγε στην στεριά. Του είπαμε πολλά ευχαριστώ γιατί αν δεν μας έβλεπε θα πνιγόμασταν!

Και από όλη αυτήν την περιπέτεια κατάλαβα κάτι: πρέπει πάντα να φοράω σωσίβιο.

# data[].attributes.headline
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

# data[].attributes.subject
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

# data[].attributes.body
Από όταν ήμουν μικρή  η μητέρα μου μου έλεγε πως είχα μέσα μου τον σπόρο της μουσικής. Έλεγε πως ήμουν γεννημένη μουσικός. Όταν ήμουν 5 ετών, αγόρασα το πρώτο μου μουσικό όργανο, ένα βιολί.

Η πρώτη νότα που έπαιξα, ακούστηκε σαν μια θυμωμένη γάτα που γρατζουνούσε ένα μαυροπίνακα. Ύστερα όμως, ακολούθησε ένα μακρύ ταξίδι, βαδίζοντας τον κόσμο της μουσικής.

Συνειδητοποίησα πως η μουσική ήταν αυτό που θα ήθελα να ακολουθήσω στη υπόλοιπη ζωή μου. Έτσι, γράφτηκα σε ένα ωδείο, και ξεκίνησα μουσικά μαθήματα.

Στη διάρκεια των χρόνων αυτών, εξελίχθηκα, βελτιώθηκα και αγάπησα τη μουσική ακόμα περισσότερο. Τώρα, φοιτώ στο Μουσικό Σχολείο Θεσσαλονίκης όπου η κύρια ασχολία μου είναι η μουσική. Η νότα αυτή, με έκανε να λατρέψω τη μουσική και με παρακίνησε να ακολουθήσω το δρόμο της.Όταν ήμουν πολύ μικρή, η μητέρα μου συχνά μου έλεγε πως είχα μέσα μου

# data[].attributes.headline
Η Γάτα και το διαδίκτυο

# data[].attributes.subject
Η Γάτα και το διαδίκτυο

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μέσα σε ένα σπίτι βαθιά στην καρδιά της πόλης μια οικογένεια. Αυτή η οικογένειά είχε ένα κατοικίδιο. Είχαν μια γάτα. Την γάτα τους την λέγανε Κουκίτσα. Η Κουκίτσα λοιπόν μπορώ να πω πως είναι μια πονηρή γατούλα. Δηλαδή είχε κρυφά πράγματα που δεν τα ήξεραν οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες της όπως για παράδειγμα είχε τον δικό της υπολογιστή, τους δικούς την λογαριασμούς και ακόμα είχε και δική της πιστωτική!!!

Μια μέρα μόλις οι ιδιοκτήτες της Κουκίτσας έφυγαν η πονηρή μας γάτα βρήκε την ευκαιρία να πάει στον υπολογιστή της. Η Κουκίτσα μόλις άνοιξε τον υπολογιστή της η πρώτη της δουλειά  ήταν να ανοίξει το Facebook!!! Στο Facebook  είχε πολλά αιτήματα φιλίας καθώς, και πολλά μηνύματα στο chat room. Η γατούλα μας η πονηρή ήθελε  να δείξει πως είναι πολύ διάσημη γι αυτό και αποδέχτηκε όλα τα αιτήματα φιλίας που είχε δεχτεί από γνωστούς και αγνώστους. Δεν σκεπτόταν ποτέ τους κινδύνους γι αυτό και λειτουργούσε με αυτόν τον τρόπο. Τότε έλαβε ένα αίτημα φιλίας που ο χρήστης αυτός ονομαζόταν _τζιτζίκα@.gr  αποδέχτηκε το έτοιμα γιατί είχε μια φίλη που λεγόταν Τζιτζίκα. Από την Τζιτζίκα είχε πολλά μηνύματα στο chat room. Με την τζιτζίκα είχε να μιλήσει από το καλοκαίρι που τότε γνωρίστηκαν για πρώτη φορά. Η ιδιοκτήτριά της την παίρνει και πάνε διακοπές εκεί που πηγαίνει και η Κουκίτσα. Τέλος πάντων,η Τζιτζίκα επέμενε να συναντηθεί με την φίλη της για να τα πούνε. Συνέχεια μηνύματα. Κάθε μέρα είχε πάρα πολλά μηνύματα από την Τζιτζίκα.
Την επόμενη μέρα η Τζιτζίκα της είχε στείλει ένα βίντεο που ονομαζόταν ο χορός της γάτας. Η Κουκίτσα όπως είπαμε και πριν δεν σκεφτότανε τους κίνδυνους άνοιξε αυτό το αρχείο που χρειαζόταν και μπήκε να δει αυτό το βίντεο. Με το που άνοιξε αυτό το βίντεο της εμφανίστηκε κάτι που δεν είχε ξαναδεί. Άρχισαν να βγαίνουν κάτι περίεργες ειδοποιήσεις που λέγανε ιός, ιός, ιός, ΠΡΟΣΟΧΉ ΚΟΛΛΉΣΑΤΕ ΙΌ!!!!. Ο ΧΡΉΣΤΗΣ  _τζιτζικα@.gr  ΣΑΣ ΧΑΚΑΡΕ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΉ ΚΑΙ ΣΑΣ  ΚΌΛΛΗΣΕ ΙΌ!!! ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΓΡΆΨΕΤΕ ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΓΙΑΤΊ ΣΑΣ ΕΛΈΓΧΟΥΝ ΚΑΙ ΘΑ ΠΆΘΕΤΕ ΚΑΚΌ...
Μετά από λίγο η Κουκίτσα ξύπνησε μέσα στον ιδρώτα κατατρομαγμένη. Άνοιξε τον υπολογιστή της και είδε ότι της είχε έρθει ένα αίτημα φιλίας από τον χρήστη _τζιτζικα.gr. Τότε θυμήθηκε τον εφιάλτη που είχε δει και έτσι χωρίς δεύτερη σκέψη δεν αποδέχτηκε το αίτημα και έκλεισε τον υπολογιστή της. Από τότε η Τζιτζίκα ήταν πάρα πολύ προσεκτική και μετά από καιρό έκλεισε όλους της τους λογαριασμούς.

# data[].attributes.attachment_link.title
Μαυρίδου β.jpg

# data[].attributes.headline
Η ΖΑΒΟΛΙΑΡΑ ΓΑΤΑ

# data[].attributes.subject
Η ΖΑΒΟΛΙΑΡΑ ΓΑΤΑ

# data[].attributes.body
Μία φορά κι έναν καιρό σε έναν τόπο μακρινό
σε ένα σπίτι στη γωνία έγινε μια φασαρία-
μια γάτα πονηρή τρύπωσε μεσ'την αυλή
τα καλώδια για να σπάσει και όλους για να μας τρομάξει
με έναν τρόπο μαγικό στην οθόνη στο λεπτό
εμφανίστηκε η γάτα στην οθόνη με πατάτα
την κοιτούσε,την μασούσε και την τραβολογούσε
ώσπου έγινε η πατάτα σαν πουρές και σαν σαλάτα
ξαφνικά άρχισε η γάτα να φωνάζει σαν τρελή
έπαθε ηλεκτροπληξία και τρέχαμε από εδώ κι εκεί
πήραμε το ασθενοφόρο να την πάρουν, να την δούν
είπαν ήτανε καλά ο,τι είναι μια χαρά
από τότε η γατούλα μας φοβήθηκε πολύ
και καλώδια στη ζωή της δεν ακούμπησε ποτέ

# data[].attributes.headline
Η γάτα ο Σάκης

# data[].attributes.subject
Η γάτα ο Σάκης

# data[].attributes.body
Έφτασε η μέρα που θα μετακόμιζε ο Σάκης με τη Σάρλοτ στην Αυστρία. Tώρα είναι μέσα στoκαινούριο τους διαμέρισμα και κάθονται στον υπολογιστή και
βλέπουν μια ταινία. Η Σάρλοτ πήγε στη κουζίνα να φέρει κι άλλα ποπκορν ο Σάκης όρμηξε πάνω στην οθόνη του υπολογιστή γιατί η αφεντικίνα του σταμάτησε τη ταινία σε μια εικόνα με σκυλιά που κοιτούσαν, άγρια, προς τη πλευρά του.
Και αυτός με το που όρμηξε έσπασε την οθόνη του υπολογιστή. Όταν γύρισε η Σάρλοτ και είδε αυτή την εικόνα άρχισε να τον μαλώνει γιατί έσπασε τον
υπολογιστή.
Οπότε αναγκάστηκε να αγοράσει καινούριο!

# data[].attributes.headline
Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

# data[].attributes.subject
Η ΓΑΤΑ ΚΑΙ Ο ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗΣ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε μια τριώροφη έπαυλη με τεράστιο κήπο και πισίνα, ζούσε ένα κοριτσάκι με ξανθά μαλλιά και γαλάζια μάτια που το λέγαν Άννα-Μαρία. Ήταν πολύ όμορφη και η μαμά της καμάρωνε γι' αυτήν. Την Άννα-Μαρία όμως δεν την ένοιαζε το πόσο όμορφη ή πλούσια ήταν. Όλη της η ζωή ήταν οι γάτες, γι' αυτό και είχε 8...Η αγαπημένη της γάτα είχε γκρι και άσπρη γούνα και γαλαζοπράσινα μάτια. Την λέγαν Τζίνα.

Η Τζίνα, εκτός από το ότι ήταν η ομορφότερη από όλες τις γάτες, ήταν και η εξυπνότερη και η πιο ταλαντούχα. Έπαιζε πιάνο, ζωγράφιζε και ήξερε και χειριζόταν υπολογιστή!! Μια μέρα λοιπόν, ενώ καθόταν στον ΔΙΚΟ ΤΗΣ υπολογιστή, της καρφώθηκε ότι το ποντίκι του υπολογιστή ήταν αληθινό!!! Και το 'φάγε!!!!! Αφού γύρισε στο σπίτι η Άννα-Μαρία, είχε να κάνει μια εργασία στον υπολογιστή. Όταν είδε ότι το ποντίκι του υπολογιστή έλειπε και ότι η Τζίνα είχε διπλάσια κοιλιά από πριν, κατάλαβε..

Την πήγαν αμέσως στον κτηνίατρο και της αφαίρεσαν χειρουργικά το ποντίκι από το στομάχι της. Όταν γύρισαν σπίτι η Τζίνα είχε πάρει το μάθημά της. Δεν ξανακούμπησε οθόνη υπολογιστή και έγινε όπως οι υπόλοιπες 7 γάτες της Άννας-Μαρίας. Απλή, όμορφη και χωρίς ψεύτικα ποντίκια στο στομάχι της...!!!!!!!

# data[].attributes.headline
Η  ΓΑΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ 

# data[].attributes.subject
Η  ΓΑΤΑ ΠΟΥ ΤΡΕΜΕΙ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια οικογένεια που είχε έναν ακριβό υπολογιστή. Μέσα στην οικογένεια υπήρχε μια γάτα.

Μια μέρα τα κορίτσια, η Ματίνα και η Νίκη, έπαιζαν με τον υπολογιστή. Όλα ήταν καλά μέχρι τη στιγμή που μπήκε στο δωμάτιο η γάτα. Η Νίκη την πήρε στην αγκαλιά της και την ανέβασε στο τραπέζι όπου ήταν ο υπολογιστής. Η γάτα τρόμαξε που έβλεπε πράγματα να κουνιούνται μέσα στην οθόνη και άρχισε να την γρατζουνάει. Μετά χώθηκε στα καλώδια και άρχισε να μπλέκεται. Κουνιόταν και τα καλώδια σκίζονταν. Σε λίγο μπήκε ο μπαμπάς και έβγαλε τη γάτα από εκεί.

Όμως το κακό είχε γίνει. Τα καλώδια είχαν σχιστεί. Ο υπολογιστής δε δούλευε πια. Έπρεπε να πάνε στο κατάστημα όπου τον πήρανε για να τον φτιάξουν. Μετά από δύο μέρες ο υπολογιστής ήταν έτοιμος. Μόλις ειδοποιήθηκαν πήγαν και τονπήραν. Ο υπολογιστής δούλευε μια χαρά. Έτσι δεν αφήσανε ξανά τη γάτα να πλησιάσει τον υπολογιστή.

# data[].attributes.headline
Ο μικρός Χοσέ και ο υπολογιστής του 

# data[].attributes.subject
Ο μικρός Χοσέ και ο υπολογιστής του 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό σε έναν τόπο μαγικό, που οι γάτες έκαναν ότι κάνουν οι σημερινοί άνθρωποι, ήταν ένα μικρό γατάκι ο Χοσέ. Ο Χοσέ ήταν 12 χρονών και είχε όπως τα σημερινά παιδιά τον δικό του λογαριασμό στο facebook.

Μια μέρα μικρός Χοσέ καθόταν στον υπολογιστή του. Ξαφνικά μια διαφήμιση του κέντρισε το ενδιαφέρον. Ήταν μια διαφήμιση για ένα τάμπλετ τελευταίας τεχνολογίας. Ο Χοσέ πάτησε την διαφήμιση χωρίς δεύτερη σκέψη. Ξαφνικά ο υπολογιστής κόλλησε η οθόνη μαύρισε και το σύστημα έκλεισε. Ο μικρός Χοσέ είχε πανικοβληθεί ,φώναξε κατευθείαν τον πατέρα του. Πήραν τον υπολογιστή και τον πήγαν στον κ. James που ήταν ειδικός στους υπολογιστές. Τους είπε ότι μέσα στην διαφήμιση υπήρχε ιός και έκλεισε το σύστημα του υπολογιστή.

Ο κ. James έφτιαξε τον υπολογιστή και συμβούλεψε τον Χοσέ να προσέχει γιατί το διαδίκτυο είναι πολύ επικίνδυνο και μπορούμε να πάθουμε πολλά πράγματα από αυτό. Και έτσι ο μικρός Χοσέ ήταν πιο προσεκτικός με τον υπολογιστή του και τις απειλές του διαδικτύου.

# data[].attributes.attachment_link.title
ντολοπουλου β.jpg

# data[].attributes.headline
Η γάτα που ήθελε να ήταν πρόβατο

# data[].attributes.subject
Η γάτα που ήθελε να ήταν πρόβατο

# data[].attributes.body
Κάποτε ήταν μια λευκή, παχουλή και χνουδωτή γάτα. Την φώναζαν Μπέτη το πρόβατο, επειδή έμοιαζε πολύ με πρόβατο. Έτσι μια μέρα που χάζευε στην οθόνη της τηλεόρασης είδε πρόβατα να βόσκουν σε λιβάδια. Αμέσως τα λάτρεψε και της δημιουργήθηκε το όνειρο να τα δει από κοντά. Με τον καιρό τα έβλεπε όλο και πιο συχνά και τα αγάπησε κυριολεκτικά. Ένα απόγευμα πήγε στο σινεμά. Η ταινία που είδε είχε σχέση με τα ζώα του αγροκτήματος. Όταν τα πρόσεξε στη μεγάλη οθόνη πήρε μια τεράστια απόφαση. Θα γινόταν ένα από αυτά.

Έτσι ξεκίνησε για τα λιβάδια. Καθώς έμενε στο κέντρο της πόλης ήταν δύσκολο να φτάσει. Μπήκε παράνομα σε τρένα, πλοία, αεροπλάνα, έως και σε ένα ιδιωτικό αυτοκίνητο. Δυστυχώς, όμως, για αυτήν ο οδηγός ήταν αλλεργικός στα ζώα και αναγκάστηκε να κατέβει. Το θετικό ήταν πως όταν σταμάτησε, σταμάτησε έξω από ένα βοσκοτόπι, αλλά υπήρχε ένα μικρό θέμα· δεν ήξερε πως να μπει μέσα. Τελικά περίμενε μέχρι το πρωί που θα άνοιγε ο βοσκός την πόρτα.

Τα ξημερώματα, που όλος ο τυχαίως κάποιος είχε βάλει το τραγούδι “ξημερώματα”, έτρεξε στο λιβάδι και έκανε ό,τι έκαναν τα πρόβατα. Έγινε φίλη με αυτά, μα περισσότερο με την συνώνυμη της, την Μπέτη.

Περνούσαν τα χρόνια περνούσε και αυτή καλά, μόνο που την προβλημάτιζε ότι κάθε χρόνο χανόταν δύο πρόβατα. Έτσι μια φορά την πήρε μαζί του ο βοσκός, ήταν Πάσχα, και την έσφαξε. Στο τέλος όλη η οικογένεια του ήταν στο κρεβάτι με γαστρεντερίτιδα!

# data[].attributes.headline
Η ΓΆΤΑ δεν είναι καλά

# data[].attributes.subject
Η ΓΆΤΑ δεν είναι καλά

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα ήσυχο και απομακρυσμένο από τον πολιτισμό χωριό ζούσε ένα νέο αγόρι με την γην γάτα αυτή του την είχαν κάνει δώρο οι γονείς του. Το αγόρι ήταν πολύ έξυπνο και όμορφο. Έπαιζε πολλές ώρες την ημέρα με την γάτα του. Είχαν γίνει οι καλύτεροι φίλοι. Τις του όταν είχε γίνει 15 χρονών. Η γάτα ήταν αρκετά μεγάλη σε ηλικία αλλά παρόλα αυτά κρατιότανε σε πολύ καλή κατάστασή. Κάθε μέρα το αγόρι πήγαινε νωρίς νωρίς για να ψωνίσει πριν ξυπνήσει η γάτα του. Μια μέρα όταν γύρισε το αγόρι από τα ψώνια η γάτα του ήταν ακόμα ξαπλωμένη και έβγαζε ένα παράξενο ήχο σαν να έκλαιγε. Το αγόρι κατάλαβε κατευθείαν ότι η γάτα δεν είναι καθόλου καλά και έτσι την πήγε άμεσος στον κτηνίατρο.
Ο κτηνίατρος της έκανε μια εξέταση για την καρδιά και μέσα από μια ειδική οθόνη κατάλαβε ότι η γάτα δεν είναι καθόλου καλά. Το αγόρι πήγαινε την γάτα του   στον κτηνίατρο κάθε δύο μέρες όπως έπρεπε. Μα μετά από ένα μήνα η γάτα πέθανε. Το αγόρι για ένα χρόνο σχεδόν δεν έβγαινε καν από το σπίτι.
Μετά από πολύ καιρό που λίγο το είχε ξεπεράσει, πήγε μια βόλτα στην γειτονιά του να πάρει λίγο αέρα και έτσι όπως περπατούσε, σε μια αυλή είδε κάτι γατάκια και ένα από αυτά του άρεσε πάρα πολύ και έτσι το ζήτησε από το αφεντικό του και αυτός του το έδωσε. Αυτό το γατάκι το αγάπησε πάρα πολύ και έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

# data[].attributes.attachment_link.title
μπαρακλης.jpg

# data[].attributes.headline
Γάτα και οθόνη

# data[].attributes.subject
Γάτα και οθόνη

# data[].attributes.body
Μια μέρα καθόμουν  μπροστά από τον υπολογιστή μου και σέρφαρα στο διαδίκτυο. Έκανα μια εργασία στο power point για το σχολείο,με θέμα <<Τα ποντίκια>>. Είχα βρει πολλές φωτογραφίες με διάφορα ποντίκια από όλο το κόσμο και προσπαθούσα  να διαλέξω μια καλή για την εργασία.
Μετά από λίγη ώρα δίψασα και σηκώθηκα  από την καρέκλα μου,για να πάω να πιω νερό. Μόλις πήγα στην κουζίνα, πριν προλάβω καλά καλά να πιάσω το ποτήρι, ακούω ένα νιαούρισμα και γουργουρητό από το σαλόνι. Αμέσως κατάλαβα ότι ήταν η γάτα μου, που ξύπνησε και ήθελε να την ταΐσω και να την πάω βόλτα. Αφού ήπια νερό πήρα την κονσέρβα και ένα μπολάκι για να ταΐσω τη γάτα.
Μπαίνοντας για το σαλόνι βλέπω τη γάτα να έχει τα μάτια της κολλημένα στην οθόνη του υπολογιστή. Η κοιλιά της γουργούριζε και κοιτούσε με λιγούρα τα χιλιάδες ποντίκια που στέκονταν ακίνητα μπροστά της. Έτρεξα αμέσως να την προλάβω αλλά η ζημιά  είχε  γίνει ήδη. Είχε κάνει τρεις μεγάλες γρατσουνιές στην οθόνη και χάλασε το πληκτρολόγιο.
Τότε νευρίασα  άρπαξα τη γάτα και την  μάλωσα λέγοντάς της ότι δεν θα φάει φαγητό μέχρι το βράδυ και δε θα βγει βόλτα. Η γάτα κατάλαβε το λάθος της κι εγώ ξόδεψα από τα κάλαντα μου για την επισκευή το υπολογιστή.*ΣΥΜΠΈΡΑΣΜΆ:ποτέ μην αφήνετε τον υπολογιστή σας απροστάτευτο

# data[].attributes.headline
Η ΓΆΤΑ ΈΓΙΝΕ ΣΤΑΡ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗ

# data[].attributes.subject
Η ΓΆΤΑ ΈΓΙΝΕ ΣΤΑΡ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗ

# data[].attributes.body
Όταν ήμουνα μικρή, είχα μια όμορφη, μικρή, χνουδωτή γατούλα.
Όποιος ερχόταν στο σπίτι τη θαύμαζε. Όλοι έλεγαν ότι ήταν το πιο γλυκό γατάκι του κόσμου. Παρόλα αυτά ήταν πολύ ζηλιάρα και δεν συμπαθούσε κανέναν από όλους αυτούς.
Για παράδειγμα, κάθε φορά που ερχόταν στο σπίτι η γιαγιά μου, της επιτίθοταν και δεν την άφηνε ήσυχη. Η γιαγιά μου είχε εκνευριστεί τόσο πολύ με αποτέλεσμα να την
κλωτσάει.
Μια μέρα κατά λάθος, η γιαγιά μου την
έριξε πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης. Ως
δια μαγείας όμως, η γάτα μπήκε μέσα στην
τηλεόραση και ξαφνικά την βλέπουμε να πρωταγωνιστεί σε μία
σαπουνόπερα! Ήμασταν έκπληκτες!Τότε καλέσαμε έναν μάγο και
μας είπε ότι πρέπει να μετανιώσει ειλικρινά η γιαγιά. Τότε μόνο θα
έβγαινε η γάτα μας από την τηλεόραση.
Προς έκπληξη όλων, η γιαγιά δεν είχε θιχτεί καθόλου. Ήθελε η
γάτα, να συνεχίσει να παίζει στην τηλεόραση και να μην τις
δημιουργεί μπλεξίματα καθημερινά. Και η γάτα βέβαια δεν είχε
κανένα απολύτως πρόβλημα .Η καριέρα της άρχιζε με μεγάλη
επιτυχία .Εμείς βέβαια έχουμε τις αντιρρήσεις μας άλλα ποιος μας
ακούει...

# data[].attributes.attachment_link.title
Ξένια Ελένη Μ.jpg

# data[].attributes.headline
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ

# data[].attributes.subject
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ ΜΕΛΩΔΙΕΣ

# data[].attributes.body
Η Αντωνία, ένα κορίτσι ηλικίας 13, βρισκόταν στο δωμάτιό της. Βαριόταν πολύ και δεν μπορούσε να κάνει και τίποτα... Διότι η Αντωνία, διέφερε κάπως από τα υπόλοιπα παιδιά...

-Αντωνίαααααα!,φώναξε η μαμά της και εκείνη έσυρε το αναπηρικό καροτσάκι της αναστενάζοντας.Το είχε πια συνηθίσει και το κυλούσε με ευκολία.Τώρα τα Χριστούγεννα δεν είχε τι να κάνει,αφού όλοι της οι συμμαθητές και συμμαθήτριες είχαν φύγει διακοπές. Έτσι, προσπαθούσε να βρει μια ασχολία να περάσει την ώρα της. Πέταξε αγανακτισμένη το κουλούρι με τα σπόρια στα σκουπίδια. Μετά από καμιά ώρα,το κορίτσι άκουσε μία κοπέλα να τραγουδάει από ένα γειτονικό σπίτι. Βγήκε στον πίσω κήπο και αφουγκράστηκε την μαγευτική φωνή της κοπέλας. Κάθε νότα που πρόφερε,τόσο πιο ωραία ήταν στο άκουσμα. Η Αντωνία αποφάσισε να την βρει πάση θυσία. Ακολούθησε την φωνή και βρέθηκε μπροστά στο εγκαταλελειμμένο σπίτι της γειτονιάς που όλοι θεωρούσαν στοιχειωμένο. Δεν φοβήθηκε και μπήκε διότι δεν πίστευε τις ιστορίες για αυτό το κτίριο. Προχώρησε και διέκρινε μια σκιά,που όταν την είδε,σταμάτησε. Τότε η Αντωνία άρχισε να τραγουδάει λίγο τα κορίτσια τραγουδούσαν μαζί μια ωραία μελωδία. Από τότε η Αντωνία επισκέπτεται την φίλη της κάθε μέρα,για να τραγουδάνε μαζί.

# data[].attributes.headline
Ο ΤΡΕΛΟΣ ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ

# data[].attributes.subject
Ο ΤΡΕΛΟΣ ΒΙΟΛΙΣΤΗΣ

# data[].attributes.body
Στο UNDERHOLLOW μια πόλη ξεχασμένη και αποκομμένη από την αίσθηση του χρόνου, στα βάθη του αρχαίου δάσους PUZZLEWOOD της βόρειας Αγγλίας, ζούσε ένα 13χρονο παιδί ο Frank που είχε το παρατσούκλι ο τρελός βιολιστής μιας και έπαιζε όλη μέρα βιολί. Ο Frank ζούσε σε μια υπόγεια αποθήκη γεμάτη αρουραίους στα άδεια της ράφια από την αχρησία, με ιστούς αραχνών στις γωνίες της οροφής και με ένα σπασμένο κρεβάτι στην άκρη της αποθήκης. Μα όλα αυτά που σε σας ακούγονται παράξενα, αλλόκοτα και αηδιαστικά ο Frank τα θεωρούσε ασήμαντα, καθώς το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η ενασχόλησή του με την μουσική,οι περιπέτειες, οι εξερευνήσεις και η φιλία.

Κάπως έτσι ξεκινάει μια ιστορία για τον Frank την Julie(ποιά είναι αυτή? Θα το μάθετε)και το πως θα ξαναεπαναφέρουν το χωριό τους στο σήμερα από την αιωνιότητα στην οποία ήταν κολλημένο.

# data[].attributes.headline
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

# data[].attributes.subject
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

# data[].attributes.body
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα , τα πουλιά κελαηδούσαν ,τα μυρμήγκια περπατούσαν όλα ήταν όπως έπρεπε να είναι. Όμως κάποιος δε φαινόταν να είναι χαρούμενος, ήταν το μικρό σποράκι. Δε του άρεσε να κάθετε όλη τη μέρα μόνο του χωρίς να κάνει τίποτα, ήταν και ζηλιάρικο ζήλευε τη πεταλουδίτσα που πετούσε ζήλευε το μυρμήγκι που είχε μια ομάδα, όμως ποιο πολύ από όλα ζήλευε το αηδόνι με αυτή τη μαγευτική φωνή που έκανε κάθε άνθρωπο και ζώο να γοητεύετε από τη μαγεία της φωνής του.

Το μικρό σποράκι είχε πέσει σε απόγνωση δεν ήξερε τι να κάνει. Μια μέρα λοιπόν το αηδόνι είδε το σποράκι να κάθετε μόνο του, αν και πολύ νόστιμο, φαινόταν πολύ λυπημένο. Το αηδόνι δε μπορούσε να κάνει τίποτα, πήρε μια βαθιά ανάσα και το έφαγε.

Αυτή η ιστορία μας διδάσκει πως πρέπει να εκτιμούμε αυτά που έχουμε ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι πολύ πολύ μικρό.

# data[].attributes.headline
ΜΙΑ  ΜΈΡΑ ΣΤΗΝ ΈΞΟΧΗ

# data[].attributes.subject
ΜΙΑ  ΜΈΡΑ ΣΤΗΝ ΈΞΟΧΗ

# data[].attributes.body
Την προηγούμενη εβδομάδα ο Τάκης, ο Μήτσος και ο Γιώργος πήγαν για ψάρεμα.

Καθώς πηγαίναν ο Μήτσος πάτησε έναν σπόρο μήλου που είχε πέσει από την μηλιά που ήταν εκεί δίπλα και του κόπηκε το πόδι.

Έστησαν τα καλάμια τους και άρχισαν να ψαρεύουν. Περίμεναν και περίμεναν πολύ ώρα.

Κάποια στιγμή Γιώργος βαρέθηκε έβγαλε την οκαρίνα του και άρχισε να παίζει μελωδίες και νότες. Μετά ο Τάκης πήρε την φλογέρα του και άρχισε να συνοδεύει τον Γιώργο. Αργότερα ο Μήτσος έβγαλε το φλάουτο του και άρχισε να παίζει και αυτός πάνω στα κομμάτια. Όταν άρχισε να νυχτώνει σταμάτησαν να παίζουν μουσική και έφυγαν για τα σπίτια τους χωρίς να έχουν πιάσει κανένα ψάρι.

# data[].attributes.headline
 ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΟΤΑ

# data[].attributes.subject
 ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΟΤΑ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα μακρινή μια χώρα άγνωστη μια χώρα λίγο πιο πέρα από τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Ήταν η δική τους χώρα...Η χώρα των λουλουδιών αλλά όχι κάποιων  συνηθισμένων λουλουδιών. Κάποιων λουλουδιών που οι σπόροι τους φτιάχνονταν από τις πρώτες νότες που τραγουδούσε κάθε παιδί.
Ο χρόνος όμως κυλούσε και σιγά σιγά τα παιδιά σταματούσαν να τραγουδούν και όλα τα λουλούδια άρχισαν να μαραίνονται γιατί δεν είχαν άλλη ¨τροφή¨.
Έτσι τα λουλούδια αποφάσισαν να εξερευνήσουν τον λόγο για τον οποίο τα παιδιά σταμάτησαν να τραγουδούν. Ξεκίνησαν το ταξίδι και μόλις έφτασαν στην Ενδοχώρα είδαν όλους τους ανθρώπους να είναι κατσούφηδες...και όχι μόνο αυτό όλοι ήταν μαλωμένοι μεταξύ τους με τα κεφάλια σκυμμένα...
Άρχισαν να ψάχνουν τον λόγο που οι άνθρωποι και τα παιδιά σταμάτησαν να τραγουδούν.
Με τον καιρό ανακάλυψαν τον λόγο...ένας κακός μάγος που μισούσε την μουσική και το τραγούδι έκανε μάγια στους ανθρώπους έτσι ώστε να σταματήσουν...και το χειρότερο ήταν πως είχε φυλακίσει την βασίλισσα Νότα.
Όταν ο μάγος αντίκρισε τα λουλούδια τσατίστηκε τόσο πολύ που έσκασε σαν μπαλόνι και έτσι τα λουλούδια κατάφεραν να ελευθερώσουν την βασίλισσά τους και σιγά σιγά οι άνθρωποι ξεκίνησαν πάλι να τραγουδούν και να είναι χαρούμενοι.
Και τώρα θα με ρωτήσετε που κολλάει η μουσική με τη χαρά και σας απαντώ ότι η μουσική δεν είναι απλά ένας ήχος, δεν είναι απλά κάτι που μας αρέσει. Είναι τρόπος έκφρασης του κάθε ατόμου και πολλές φορές όταν οι λέξεις δεν μπορούν να μιλήσουν μπορεί η μουσική με αυτήν μπορείς να είσαι ΕΣΎ.  qm9l38s21ly8

# data[].attributes.headline
Η πόλη του μουσικού σπόρου

# data[].attributes.subject
Η πόλη του μουσικού σπόρου

# data[].attributes.body
Κάποτε σε μια πόλη γεμάτη νέφος, βαβούρα, πολυκοσμία και σκοτάδι, εκεί που οι άνθρωποι δεν μιλούσαν μεταξύ τους και τους ένοιαζε μόνο η δουλειά και οι υποχρεώσεις μετακόμισε από ένα μακρυνό χωριό η 13χρονη Άννα. Το κορίτσι αυτό που μόλις είχε έρθει από μια κωμόπολη της Μακεδονίας στην Αθήνα, ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Μαζί με τις αναμνήσεις της δεν ξέχασε να πάρει την αυτοπεποίθηση και τον ενθουσιασμό για την ανακάλυψη του κόσμου.Εκεί λοιπόν, σε ένα μικρό και άχρωμο δωμάτιο στο 6ο όροφο μιας τεράστιας πολυκατοικίας, η μικρή έφηβη παίζει πιάνο γεμίζοντας τον χώρο αναμνήσεις από την παιδική της ηλικία παίζοντας με τα άλλα παιδιά στην πλατεία του χωριού. Κάθε νότα από τα πλήκτρα αντιστοιχούσε σε έναν φυτεμένο σπόρο στην γη και έτσι σιγά σιγά η άτονη πόλη μεταμορφώθηκε στην μαγεμένη πόλη του μουσικού σπόρου!!!

# data[].attributes.headline
Το μυστήριο του παππού

# data[].attributes.subject
Το μυστήριο του παππού

# data[].attributes.body
Η Ιριδα ένα κορίτσι 14 ετών ψάχνει για πΟΛΎ καιρό τον θησαυρό του παππού της, όμως δεν μπορεί να τον βρει.

Όμως μία μέρα βρήκε ένα στοιχείο στο παλιό ντουλάπι του παππού της. Το στοιχείο έγραφε:“ο θησαυρός είναι στον ποιο παλιό κορμό”. Τότε η Ίριδα κατάλαβε οτι ο θησαυρός βρίσκεται κάτω από το δέντρο της αυλής τους. Ήταν τόσο χαρούμενη που θα έβρισκε τον θησαυρό του παππού της!!! Έτσι πήρε ένα φτυάρι και άρχισε να σκάβει.

Έσκαβε......έσκαβε......και τίποτα!Άρχισε να χάνει τις ελπίδες της. Όμως τότε το φτυάρι της ακούμπησε κάτι, ήταν ο θησαυρός!!!Χάρηκε πολύ!!!Επιτέλους τον βρήκε! Μέσα υπήρχε μια μαγική νότα ήταν ο καλύτερος θησαυρός που θα μπορούσε να είχε βρει.

# data[].attributes.headline
Ο  ΠΛΑΝΉΤΗΣ ΝΤΟ

# data[].attributes.subject
Ο  ΠΛΑΝΉΤΗΣ ΝΤΟ

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν ο Μάικλ που πήγε σε έναν πλανήτη με σχήμα νότας . Ήθελε να του δώσει πολύ ζωντάνια και αποφάσισε να φυτέψει έναν σπόρο. Μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερα δέντρα φύτρωναν και έβγαζαν πολλές νότες.

Ο Μάικλ έκοψε μια νότα από ένα δέντρο και αυτή άρχισε να πετάει και να πηγάζει μουσική. Έτσι αποφάσισε να ονομάσει τον πλανήτη, πλανήτη Ντο και να μαζέψει όλες τις νότες ώστε να δημιουργήσει ένα μουσικό κομμάτι. Καθώς έπαιζε το κομμάτι του με τα ζώα τριγύρω του κάτι τον δυσαρεστούσε. Ένιωθε μοναξιά. Έτσι λοιπόν αποφάσισε να ξαναχτίσει μια δικιά του νέα ζωή και να εξερευνήσει τον πλανήτη για να δει αν κάποιος ζούσε εκεί. Έπειτα από πολύ ψάξιμο δεν μπόρεσε να βρει κανέναν και απογοητεύτηκε πολύ. Αλλά δεν ήταν ο μόνος που ένιωθε μοναξιά γιατί οι νότες είχαν αυτόν για φίλο τους όμως αυτός δεν το είχε καταλάβει και αυτές απογοητεύτηκαν.

Στο τέλος αφού ο Μάικλ κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνος σε αυτόν τον πλανήτη άρχισε να τηλεφωνεί στους φίλους και συγγενείς του ώστε να οργανώσει μια συναυλία στον πλανήτη Ντο με τραγούδι το δημιούργημά του. Ήθελε να χαρίσει χαρά και ευτυχία στους ανθρώπους που ένιωθαν μόνοι και διστακτικοί ενώ ;ήδη είχαν για παρέα τη μουσική που τους βοηθούσε να στέκονται στα πόδια τους, να μην τα παρατάνε και να είναι ευτυχισμένοι.

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε ένα μικρό παιδάκι.. Ήταν ανέμελο, αισιόδοξο και σπαταλούσε όλο τον χρόνο του φυτεύοντας σπόρους.
Μια μέρα, εκεί που το αγόρι ξάπλωνε δίπλα από ένα δέντρο, άκουσε έναν ψίθυρο...Σηκώθηκε να δει τι ήταν... Μόλις το είδε έμεινε στήλη άλατος! Είδε έναν σπόρο να τραγουδάει διάφορες νότες. Ξαφνιάστηκε και πλησίασε... Ο σπόρος είδε το παιδάκι, στην αρχή ξαφνιάστηκε αλλά μετά έτρεξε από την χαρά του προς αυτόν ! Το παιδάκι σήκωσε τον σπόρο με το μικρό του δαχτυλάκι και τον τοποθέτησε επάνω στον ώμο του.. Και χωρίς λέξεις, χωρίς εξηγήσεις έγιναν πιστοί ο ένας στον άλλο φίλοι..
Από τότε έγιναν αχώριστοι! Αυτό σήμαινε πως δεν νοιάστηκε κανένας για την εμφάνιση του άλλου παραμόνο για την καρδιά του ....!!! Μόνο με ένα βλέμμα..!

# data[].attributes.headline
Ο Τέλειος Σπόρος

# data[].attributes.subject
Ο Τέλειος Σπόρος

# data[].attributes.body
Μία φορά και έναν καιρό, ήταν μια γιαγιά. Την γιαγιά όλοι την θεωρούσαν παράξενη γιατί περπατούσε και έβγαζε κάτι ασυνήθιστους ήχους από το στόμα της. Κανείς δεν ήξερε τι έκανε, αλλά στην πραγματικότητα τραγουδούσε. Ποτέ κανείς δεν πήγε να την ρωτήσει τι ακριβώς έκανε αλλά η γιαγιά δεν νοιαζόταν και πάρα πολύ.

Λίγες μέρες πριν το θάνατό της, έκανε την καθημερινή βόλτα της και σιγοτραγουδούσε. Σε ένα σημείο σταμάτησε να περπατάει γιατί είδε κάτι μικρά παιδιά να παίζουν. Πλησίασε τα παιδιά και έδωσε σε ένα από αυτά που ήταν λίγο απόμακρο από τα άλλα, έναν μικρό σπόρο. Το παιδί δεν είπε τίποτα αλλά πήρε τον σπόρο και τον κράτησε. Η γιαγιά του είπε να τον θάψει όταν θα ήταν η κατάλληλη στιγμή. Το μικρό δεν ήξερε πότε θα ήταν η κατάλληλη στιγμή και δεν ήξερε τι θα έκανε.

Μια μέρα όταν το παιδί ξύπνησε πίστευε ότι η κατάλληλη μέρα που θα έπρεπε, να τον φυτέψει τον σπόρο. Όταν το παιδί τον φύτεψε μετά από δύο μέρες έμαθε ότι η γιαγιά που του έδωσε τον σπόρο, πριν από δύο μέρες είχε πεθάνει.

Ο καιρός περνούσε και ο σπόρος δεν μεγάλωνε, το παιδί είχε απελπιστεί, δεν ήξερε τι να κάνει. Μια μέρα, το παιδί ξύπνησε από κάτι ωραίες μελωδίες από τον κήπο του και δεν είδε απολύτως τίποτα  διαφορετικό. Μόνο που από το σημείο που είχε φυτέψει τον σπόρο ακουγόντουσαν διάφορες νότες. Κάθε πρωί από τότε τον ξυπνούσε η μελωδία από τον κήπο του θυμίζοντας του την γιαγιά.

# data[].attributes.headline
Μια φανταστική ιστορία

# data[].attributes.subject
Μια φανταστική ιστορία

# data[].attributes.body
Ήταν Κυριακή απόγευμα και η Πολίν ελεύθερη πλέον από τις υποχρεώσεις της καθόταν σε ένα λιβάδι δίπλα από το σπίτι της και διάβαζε το αγαπημένο της βιβλίο.

-Πολίν! άκουσε τη μητέρα της να τη φωνάζει. Ήταν τόσο απορροφημένη από το βιβλίο που δεν την άκουσε. Ο δροσερός ανοιξιάτικος αέρας της φυσούσε απαλά τα μαλλιά και ο γλυκός ήχος του τραγουδιού των αηδονιών τη νανούριζε. Τα μάτια της έκλεισαν. Ξαφνικά, τα αηδόνια σταμάτησαν το τραγούδι τους και η Πολίν παραξενεμένη σήκωσε το κεφάλι της από το βιβλίο. Πριν προλάβει να συνειδητοποιήσει τι συνέβαινε άκουσε μια φωνή να τραγουδάει. Μαγεμένη από αυτήν την όμορφη μελωδία, έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να περπατάει προς την κατεύθυνση που ακουγόταν.

Καθώς πλησίαζε, ένιωσε τις νότες να δυναμώνουν. Άνοιξε τα μάτια της και είδε ότι είχε βρεθεί μπροστά σε μια μεγάλη σπηλιά. Περίεργη, μπήκε μέσα. Αμέσως το πυκνό σκοτάδι την κατάπιε. Κάπου μακριά διέκρινε ένα δυνατό φως και κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Μετά από λίγα λεπτά, βρέθηκε στο σημείο που ήθελε. Το δυνατό φως τη τύφλωνε και δεν έβλεπε που πήγαινε. Μετά από λίγο κατάλαβε ότι είχε φτάσει στην άλλη μεριά.

Έτριψε τα μάτια της. Δεν βρισκόταν πλέον στο λιβάδι και δεν ήταν Άνοιξη. Πυκνό χιόνι κάλυπτε τα πάντα και νιφάδες χιονιού έπεφταν από τον ουρανό. Από όσο μπορούσε να δει δεν υπήρχαν σπίτια στην περιοχή. Κατέβηκε την πλαγιά τουρτουρίζοντας από το κρύο παραξενεμένη που δεν έβλεπε κανένα ίχνος ζωής. Ξαφνικά, τσίριξε βλέποντας μια κάτασπρη τίγρη να πετάγεται μπροστά της.

-Μη φοβάσαι δεν θα σε πειράξω! της είπε η τίγρης.

-Μπορείς και μιλάς!

-Πάντα μιλούσα, απλά εσύ δεν μπορούσες να με ακούσεις.

-Πού είμαι;

Δεν πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της γιατί τη φωνή της κάλυψε ένας εκκωφαντικός ήχος. Αμέσως, η τίγρης πετάχτηκε στο πλάι καθώς ένα έλκηθρο, που το έσερναν τέσσερις τάρανδοι, κατέβαινε με φόρα την πλαγιά. Η Πολίν καθόταν και κοιτούσε. Παραξενεμένη συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να κουνηθεί. Έκλεισε τα μάτια της και άρχισε να τσιρίζει καθώς το έλκηθρο ερχόταν καταπάνω της. Όταν τα άνοιξε, είδε ότι βρισκόταν ξανά στο λιβάδι. Ξεφύσηξε ανακουφισμένη και σκέφτηκε:Ήταν όλα ένα όνειρο!

# data[].attributes.headline
Βιβλίο: Το παιχνίδι του στέμματος

# data[].attributes.subject
Βιβλίο: Το παιχνίδι του στέμματος

# data[].attributes.body
O Άρχοντας Ένταρντ Σταρκ εγκαταλείπει την αρχαία έδρα του οίκου του και ταξιδεύει στο Νότο για να αναλάβει το αξίωμα που θα τον αναδείξει το δεύτερο ισχυρότερο άνθρωπο του βασιλείου. Σκοπός του είναι να εξιχνιάσει το μυστηριώδη θάνατο του φίλου και προκάτοχο του και να αποκαλύψει τη συνωμοσία εναντίον του θρόνου. Εκεί ο χειμώνας διαρκεί δεκαετίες ολόκληρες.

# data[].attributes.headline
 Το Μουσικό Δέντρο 

# data[].attributes.subject
 Το Μουσικό Δέντρο 

# data[].attributes.body
Ο κύριος Φασόλας ζούσε σε ένα ωραίο αγρόκτημα. Του άρεσε πάρα πολύ η μουσική. Άκουγε πολλές ώρες την ημέρα ωραία κομμάτια. Είχε βάλει μεγάλα ηχεία στο αγρόκτημα του για να ακούνε ακόμα και τα φυτά του.

Μια μέρα ο μικρός γείτονας του, του έφερε κάτι σπόρους για να τους φυτέψει στο κτήμα του.

Ο Φασόλας τον ρώτησε, τι δέντρο θα βγει αν τους φυτέψει, κι εκείνος του απάντησε ότι θα βγει ένα δέντρο μαγικό. Ο Φασόλας άφησε τους σπόρους του στο παράθυρο του.

Ένα σπουργίτι κάθισε στο περβάζι και πήρε ένα σπόρο με το ράμφος του και τον έβαλε στο χώμα.

Την άλλη μέρα το πρωί, ο Φασόλας είδε στον κήπο να έχει φυτρώσει ένα τεράστιο δέντρο. Αντί για καρπούς, είχε πάνω του, νότες! Τα πουλιά ερχόντουσαν και έπαιρναν από μια νότα και πήγαιναν στα σύρματα της ΔΕΗ για να καθίσουν. Ο Φασόλας από το παράθυρο του, είδε μια ολόκληρη μουσική συμφωνία στα σύρματα. Την έγραψε στο πεντάγραμμο και έγινε ένας διάσημος συνθέτης.

# data[].attributes.headline
Ο Suart και η μουσικη

# data[].attributes.subject
Ο Suart και η μουσικη

# data[].attributes.body
Ο Stuart ήταν ένα παιδί 12 χρονών και οι γονείς του τον πίεζαν να βρει ένα αντικείμενο να ασχοληθεί. Έλεγαν ότι το μόνο που κάνει είναι τα μαθήματά του και μετά, αμέσως έπαιρνε ή το κινητό του ή το τάμπλετ του, τον υπολογιστή ή το psp του και καθόταν εκεί επί ώρες παίζοντας, μέχρι να έρθει η ώρα για ύπνο. Δυστυχώς, οι γονείς του είχαν δίκιο, γι' αυτό ο Stuart άρχισε να ψάχνει δραστηριότητες.

Το πρώτο πράγμα που δοκίμασε ήταν άθλημα. Το ποδόσφαιρο. Στην αρχή του φαινόταν πολύ ενδιαφέρoν, αλλά μετά από δύο μήνες το βαρέθηκε. Το ίδιο συνέβη και με το μπάσκετ, το τένις, το πινγκ πονγκ, το χάντμπολ, το πόλο, την κολύμβηση, την ποδηλασία, και το βόλεϊ. Κατάλαβε πως δεν είναι αθλητικός τύπος. Οπότε αποφάσισε να κάνει κάτι πιο πνευματικό, Όπως το σκάκι. Διάλεξε λοιπόν, να πάει σε έναν σκακιστικό όμιλο. Η πρώτη χρονιά ήταν φανταστική για τον Stuart. Μια μέρα όμως, που είχαν πάει για επίσκεψη σε κάτι φίλους τους ανακάλυψε το πραγματικό του πάθος. Εκεί, στην γωνία του σαλονιού του σπιτιού που είχαν πάει βρισκόταν ένα πιάνο.
Με το που μπήκαν, όλη του η προσοχή στράφηκε εκεί. Ρώτησε ευγενικά αν μπορεί να παίξει και τον άφησαν. Κάθισε ο Stuart στην καρέκλα και άνοιξε το πιάνο. Δοκίμασε να παίξει μια νότα. Ο ήχος της ξετρέλανε τον Stuart.
Του άρεσε να ακούει μουσική ποτέ όμως δεν είχε σκεφτεί ότι θα μπορούσε να παίξει. Μετά, από εκείνη την μέρα, ο σπόρος της μουσικής φυτεύτηκε βαθιά μέσα στην καρδιά του Stuart. O σπόρος αυτός, μετά από λίγο καιρό έγινε βλαστός, μετά μεγάλωσε και έγινε ένα δέντρο, αργότερα έβγαλε και καρπούς και τέλος, αυτοί οι καρποί ωρίμασαν και έγιναν νοστιμότατοι. Με άλλα λόγια δηλαδή, ο Stuart τώρα είναι διάσημος και περιζήτητος μουσικός παγκοσμίως.

# data[].attributes.headline
O  σπόρος της μουσικής

# data[].attributes.subject
O  σπόρος της μουσικής

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι. Το κοριτσάκι αυτό ήταν πολύ δυστυχισμένο γιατί δεν είχε καθόλου φίλους. Όλοι την κορόιδευαν και την περιφρονούσαν. Μια μέρα ενώ το κοριτσάκι περπατούσε μόνο του στο δάσος βρήκε έναν σπόρο που είχε πέσει από ένα δέντρο. Το κοριτσάκι πήρε τον σπόρο στο σπίτι της και τον φύτεψε σε μια πολύ όμορφη γλάστρα. Το φρόντιζε το πότιζε μα μάταια γιατί ο σπόρος δεν μεγάλωνε. Το κοριτσάκι είχε στεναχωρηθεί πολύ.

Ώσπου μια μέρα εκεί που άκουγε μουσική πολύ δυνατά πρόσεξε ότι ο σπόρος της άρχισε να μεγαλώνει και να μεγαλώνει ώσπου ξαφνικά φύτρωσε και όχι απλά φύτρωσε επεκτάθηκε στο μισό σπίτι του κοριτσιού! Το κοριτσάκι δεν μπορούσε να το πιστέψει στα μάτια της. Σιγά σιγά προχώρησε προς το πελώριο αυτό δέντρο. Μόλις το άνοιξε άρχισε να βγάζει μουσική από τα κλαδιά του. Το κοριτσάκι δεν είχε ξανακούσει ποτέ καμία παρόμοια μελωδία. Το ξανά ακούμπησε και το δέντρο ξανάβγαλε εκείνη την υπέροχη μελωδία. Εκείνη την ώρα περνούσαν έξω από το σπίτι κάτι παιδιά. Άκουσαν την μελωδία και πήγαν πιο κοντά για να δουν τι ακούγεται τόσο όμορφα. Το κοριτσάκι κοίταξε μέσα από το παράθυρο και είδε τα παιδιά και τους άνοιξε την πόρτα για να δουν και αυτοί το μαγικό μουσικό της δέντρο. Μόλις τα παιδιά μπήκαν μέσα στο σπίτι ακούμπησαν το δέντρο και αυτό που άκουσαν τους άρεσε τόσο πολύ που καθόντουσαν ώρες και άκουγαν την υπέροχη μελωδία του δέντρου. Και ;έπαιζαν με το δέντρο ως το πρωί.

Το κοριτσάκι έκανε πολύ καλούς φίλους τους οποίους καλούσε κάθε μέρα σπίτι της για να παίξουν και να ακούσουν την μοναδική μελωδία του μαγικού δέντρου.

# data[].attributes.headline
Ένα μουσικό δέντρο, ένα χαρούμενο χαμόγελο .

# data[].attributes.subject
Ένα μουσικό δέντρο, ένα χαρούμενο χαμόγελο .

# data[].attributes.body
Μια φορά  και έναν καιρό ήταν ένα μελαχρινό, λεπτό και πανέμορφο κορίτσι.. Το λέγαν Ξανθή. Η Ξανθή είχε την  καλύτερη φωνή του χωριού. Ο πατέρας της ήταν πλούσιος και ζούσε σε ένα τεράστιο σπίτι. Όμως η Ξανθή ήταν κακομαθημένη και ότι ήθελε το είχε. Μια μέρα έτσι όπως πήγαινε βόλτα πέφτει πάνω σε μια ζητιάνα. Η ζητιάνα πουλούσε σπόρους.
- Καλημέρα , θα θέλατε έναν σπόρο.
- Δεν ψωνίζω από ζητιάνους.
Της είπε και έφυγε. Την επόμενη μέρα η Ξανθή από περιέργεια ξανά πήγε στην ζητιάνα και την ρωτά.
-Που μπορώ να φυτέψω αυτόν τον σπόρο;
- Για να φυτέψεις τον σπόρο  να τραγουδήσεις και τότε όλοι οι άνθρωποι θα είναι χαρούμενοι.
-Μα εγώ θέλω μόνο εγώ να είμαι χαρούμενη, είπε και τους πέταξε κάτω θυμωμένη.
Όμως ένας μικρός σπόρος κόλλησε στην μπλούζα της και όταν πήγε σπίτι της για ύπνο τον είδε και την επόμενη μέρα κιόλας πήγε και τον φύτεψε. Τέλος, πήγε και  φύτεψε τον σπόρο και όλος ο κόσμος ήταν χαρούμενος.

# data[].attributes.headline
Τα βασίλεια του πενταγράμμου και η μουσική μονομαχία

# data[].attributes.subject
Τα βασίλεια του πενταγράμμου και η μουσική μονομαχία

# data[].attributes.body
Κάποτε στην μακρινή χώρα του πενταγράμμου ζούσαν δύο μεγάλα βασίλεια.
Το βασίλειο του Φα και το βασίλειο του Σολ. Αυτά τα δύο βασίλεια ζούσαν ειρηνικά για πολλά χρόνια μέχρι που μια μέρα ο αυτοκράτορας του Φα ,ο τενόρος, έμαθε ότι το βασίλειο του ήταν άγνωστο στις πιο πολλές περιοχές της χώρας σε σχέση με το βασίλειο του Σολ.
Ο Τενόρος τότε θύμωσε πολύ και διέταξε τους στρατιώτες του τους τέταρτους και τους όγδοους να πάνε να διαλαλήσουν το γεγονός. Θα οργάνωνε μία πολύ μεγάλη συναυλία για να έρθουν όλοι στο παλάτι του και να μάθουν πόσο σημαντικό και πόσο σπουδαίο ήταν το βασίλειο του.
Επίσης έστειλε και τους αγγελιοφόρους του στον αυτοκράτορα του Σολ τον Σοπράνο για να τον προσκαλέσει σε μουσική μονομαχία στην συναυλία που θα γινόταν την επόμενη μέρα στο μέγαρο του. Αυτό το έκανε γιατί σκέφτηκε πως αντί να γνωστοποιούσε μόνο το παλάτι του,θα μπορούσε ταυτόχρονα να ξεφτιλίσει και τον Σοπράνο. Ο οχτάχρονος γιος του όμως, ο Εναρμόνιος Βαν Σποράκης, γνωστός και ως Σπόρος δεν ήθελε να διαταραχθεί η ειρήνη που υπήρχε ανάμεσα στα δύο βασίλεια, αλλά δεν ήξερε πως να αντιδράσει. Την επόμενη μέρα ο Σπόρος ήταν πολύ ανήσυχος.
Οι ετοιμασίες για τη συναυλία είχαν ξεκινήσει, και δεν ήξερε τι να κάνει για να το σταματήσει. Τότε σκέφτηκε να ζητήσει βοήθεια από τις δύο μούσες, την Μελωδία και την Συνοδεία. Αυτές θα ήξεραν τι να κάνουν. Κατά το μεσημέρι πήγε να τις επισκεφτεί και να τις πει για το πρόβλημα του. Εκείνες του είπαν ότι θα βοηθούσαν απλώς έπρεπε να περιμένουν να αρχίσει η συναυλία.
Μόλις ήρθε η ώρα να ξεκινήσει η συναυλία και άρχισαν να έρχονται οι πρώτοι καλεσμένοι μαζί με τον βασιλιά Σοπράνο, ο Σπόρος άρχισε να αγχώνεται γιατί σκεφτόταν ότι, αν δεν τα κατάφερναν μπορεί να ξεκινούσε πόλεμος, αλλά οι μούσες τον καθησύχασαν. Μετά από λίγο μπήκαν όλοι μέσα για να ξεκινήσει η  συναυλία.
Άρχισε με ένα ήσυχο τραγούδι των Φα και αμέσως μετά χτύπησε το καμπανάκι για να ξεκινήσει η μονομαχία. Στην αρχή έδειχνε να έχει ενδιαφέρον αλλά μετά από λίγη ώρα ο κόσμος άρχισε να βαριέται και οι δύο βασιλιάδες δεν ήξεραν τι  έφταιγε. Τα μουσικά κομμάτια και των δύο βασιλείων ήταν πολύ όμορφα αλλά ήταν πολύ άδεια, πολύ σκέτα και αυτό τα έκανε βαρετά.
Ο Σπόρος τότε κατάλαβε πως είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή. Πριν προλάβει όμως να το πει στα κορίτσια τις είδε να ανεβαίνουν τα σκαλιά της σκηνής και να αρπάζουν το μικρόφωνο. Είπαν σε όλους πως δεν είχε κάποιο νόημα αυτή η μονομαχία κι ότι τα δυο βασίλεια μόνα τους δεν έβγαζαν τόσο ωραίο ήχο αλλά αν συνεργάζονταν ίσως έμεναν έκπληκτοι με το αποτέλεσμα. Αυτά τους είπαν και τους έπεισαν να δοκιμάσουν.
Μόλις ξεκίνησαν να παίζουν ακούστηκε μια μελωδία τόσο όμορφη και γλυκιά που τους έκανε όλους να ξεχάσουν γιατί μάλωναν. Από τότε το βασίλειο του Φα και το βασίλειο του  Σολ έπαιζαν πάντα μαζί και δεν ξαναμάλωσαν ποτέ τους.

# data[].attributes.headline
Το τραγούδι της φύσης

# data[].attributes.subject
Το τραγούδι της φύσης

# data[].attributes.body
Κάποτε ένας σπόρος έπεσε σε ένα λιβάδι από τον ουρανό με αστραπιαία ταχύτητα. Πέρασε από τα γεμάτα φύλλα, κλαδιά ενός δέντρου χωρίς να αγγίξει ούτε ένα φύλλο στο πέρασμα του, συγκρούστηκε με την άκρη ενός βράχου, αναπήδησε τρεις φορές στο κρυστάλλινο νερό της λιμνούλας που ακολουθούσε και κατρακύλησε στο χωμάτινο έδαφος  ανάμεσα στο ψηλό χορτάρι.    Μετά σταμάτησε απότομα καθώς πέρναγε ανάμεσα στα χαλίκια που ήταν κολλημένα με το χώμα και έμεινε  εκεί για πολύ καιρό. Μπορεί για μήνες...
Έβρεχε, χιόνιζε, φύσαγε, ο σπόρος έμενε σαν βράχος στο ίδιο ακριβώς σημείο. Δεν είχε κουνηθεί ούτε μια ίντσα, ούτε ένα κλάσμα του εκατοστού. Απλά στεκόταν εκεί ανεπηρέαστος από τις συνθήκες σαν να περίμενε κάτι. Σαν να περίμενε κάποιον... Ώσπου μια μέρα εμφανίστηκε κάποιος! Ξημέρωσε για ακόμη μια φορά σε εκείνο το λιβάδι. Ήταν η μέρα που συμπλήρωνε έναν ολόκληρο χρόνο από την άφιξη του σπόρου. Επικρατούσε απόλυτη ησυχία... μέχρι που ακούστηκαν χαχανητά και βήματα στο βάθος του λιβαδιού.
Ένα μικρό κορίτσι έτρεχε ανέμελο στο ψηλό χορτάρι καθώς κυνηγούσε μια πολύχρωμη πεταλούδα που  πετούσε από πάνω της σε κοντινή απόσταση. Τα χέρια του ήταν έτοιμα να την πιάσουν ώσπου κάτι παράξενο ακούστηκε!Το κοριτσάκι ξαφνιάστηκε και σταμάτησε απότομα καθώς άφησε την πεταλούδα να πετάξει μακριά...τι να ήταν αυτό που άκουσε; Μετά ο ήχος ακούστηκε ξανά και ξανά ώσπου δημιουργήθηκε ολόκληρο τραγούδι. Μέχρι που συνειδητοποίησε ότι ο ήχος ερχόταν από το χορτάρι. Το κοριτσάκι έσκυψε και κοίταξε καλύτερα. Ένα μπουμπούκι γεμάτο χρώματα ξεπρόβαλε από το έδαφος παίζοντας μια μελωδία που το κορίτσι δεν είχε ξανακούσει. Από εκείνη τη στιγμή πάγωσε και καθόταν να το ακούει μέχρι να δύσει ο ήλιος.
Όταν συνειδητοποίησε πόση ώρα πέρασε, το κορίτσι ξεπάγωσε στη σκέψη ότι θα ανησυχούσαν οι δικοί της. Όμως πριν εξαφανιστεί από το λιβάδι , κοίταξε το μπουμπούκι που είχε ανθίσει σε ένα ντελικάτο λουλούδι και τότε σκέφτηκε: ''Μην ανησυχείς...θα έρθω και αύριο!'' Και έτσι από εκείνη τη μέρα το κορίτσι ερχόταν κάθε μέρα για να ακούσει τις μελωδίες που δημιουργούσε το λουλούδι.

# data[].attributes.headline
Το αγόρι και το δέντρο

# data[].attributes.subject
Το αγόρι και το δέντρο

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα αγόρι. Το αγόρι αυτό λάτρευε τη μουσική. Το όργανο που έπαιζε ήταν κιθάρα την οποία έπαιζε όλη μέρα. Η ευχαρίστηση που ένιωθε όταν έκρουε τις χορδές, είναι ανεκδιήγητη. Το αγόρι, δεν έκανε ποτέ τα μαθήματά του. Το μόνο που έκανε ήταν να μελετάει για το ωδείο και να παίζει κιθάρα.
Στου αγοριού, άρεσε πολύ να πηγαίνει τα ηλιόλουστα, ζεστά μεσημέρια,στο δάσος κοντά στο σπίτι του και να ώρες ατελείωτες! Μια μέρα όμως, συνέβη κάτι περίεργο. Ένας αγρότης, γέρος σε ηλικία, πήγε και φύτεψε έναν σπόρο, ακριβώς εκεί που έπαιζε το αγόρι. Μόλις φύτεψε τον σπόρο, του είπε: «Μην σταματήσεις ποτέ να παίζεις παιδί μου». Το αγόρι παραξενεμένο συνεχίζει ανενόχλητο να παίζει την κιθάρα του. Εκείνη τη μέρα, είχε μείνει μέχρι το βράδυ.
Το επόμενο μεσημέρι, είχε ακόμα καλύτερο καιρό. Έτσι, το αγόρι ξαναπήγε στο δάσος (πάντα στο ίδιο μέρος) για να παίξει όπως κάθε μέρα. Παρατήρησε όμως πως στο σημείο που ο αγρότης, είχε φυτέψει τον σπόρο, άρχισε να φυτρώνει ένα μικρό δεντράκι. Το αγόρι στην αρχή δεν του έδωσε σημασία αλλά αργότερα πρόσεξε πως αυτό το μικρό δεντράκι ολοένα και μεγάλωνε καθώς οι νότες που έβγαζε το αγόρι από την κιθάρα του ήταν η “τροφή” του δέντρου. Το αγόρι λοιπόν, σταματάει να πηγαίνει μόνο τα μεσημέρια στο δάσος, αλλά κάθε ώρα της ημέρας ανεξάρτητα του τι καιρό έκανε. Κάποιες φορές, το έσκαγε από το σχολείο  και από το σπίτι για να “ποτίσει” το δεντράκι.
Έτσι, περνάει η Άνοιξη, περνάει και το καλοκαίρι και έρχεται σιγά σιγά ο χειμώνας. Το δεντράκι έχει μεγαλώσει πια και έχει γίνει ένα μεγάλο καρποφόρο δέντρο. Μια μέρα όμως του χειμώνα, έκανε πάρα πολύ κρύο. Κάτω από 0 βαθμούς Κελσίου. Του είχαν ξανατύχει κακοκαιρίες, αλλά όχι σαν αυτή. Οι γονείς του αγοριού, τον παρακάλεσαν να μην πάει στο δάσος αυτή τη φορά. Το αγόρι όμως παράκουσε τους γονείς του και τράβηξε μες τη θύελλα με την κιθάρα του για το δάσος. Το δέντρο ήταν ακόμα εκεί. Το αγόρι άρχισε να παίζει την κιθάρα του για κάποιες ώρες. Αργότερα όμως, τα δάχτυλά του έγιναν κόκκινα από το κρύο και άρχισαν να βγάζουν μέχρι και αίμα. Το αγόρι δεν άντεξε άλλο ώσπου πήγε σπίτι του. Εκεί τον φρόντισαν οι γονείς του. Την επόμενη μέρα το αγόρι, ξύπνησε με πολύ πυρετό. Οι γονείς του δε θα τον άφηναν με τίποτα να βγει έξω. Ούτε ο ίδιος καλά καλά δε μπορούσε να κουνηθεί. Τα δάχτυλά του τον πονούσαν ακόμα. Ο πόνος και ο πυρετός του αγοριού, κράτησαν περίπου μία εβδομάδα. Μόλις λοιπόν έγινε καλύτερα, το αγόρι άρχισε να τρέχει με χαρά προς το δάσος μαζί με την κιθάρα του. Όταν όμως έφτασε, είδε το δέντρο τελείως μαραμένο. Όλοι του οι καρποί είχαν πέσει. Τα περισσότερα κλαδιά του είχαν σπάσει. Το αγόρι, με δάκρυα στα μάτια αρχίζει να παίζει μπας, και το δέντρο ξαναγίνει όπως πριν. 1 ώρα, 2 ώρες, 3 ώρες. Τίποτα δεν αλλάζει. Το αγόρι στεναχωρημένο και απογοητευμένο, χωρίς να βλέπει μπροστά του λόγω των δακρύων που του είχαν πλημμυρίσει τα μάτια, παίρνει τον δρόμο για το σπίτι του. Πριν φτάσει όμως, ο αγρότης βλέπει το παιδί από μακριά, έρχεται και του λέει: «Σου είπα να μην σταματήσεις να παίζεις».

Στέφανος Κρυσταλλίδης

# data[].attributes.headline
Βιβλίο:  Όμορφη  Πόλη

# data[].attributes.subject
Βιβλίο:  Όμορφη  Πόλη

# data[].attributes.body
Kι όμως τα όνειρα βγαίνουν αληθινά! Η Αννιώ θα ταξιδέψει στα Χανιά, στην Όμορφη Πόλη του πατέρα της με τα χιλιάδες χρώματα, τις φωνές, τις μουσικές. Η μυρωδιά από τη θάλασσα, το θυμάρι και το γιασεμί είναι η καλύτερη αρχή για τις διακοπές της. Οι φίλοι της, ο παππούς ο Σήφης κι η χρυσοχέρα γιαγιά θα την κατακτήσουν και θα την μαγέψουν με την αλήθεια τους. Ακολουθήστε την Αννιώ μέχρι τον Γαλατά, ξελογιαστείτε με τις πειρατικές αποδράσεις του Λευτέρη και του Γιώργη και βουτήξτε από τα λαξευμένα βράχια μαζί τους.......

# data[].attributes.headline
Το δέντρο και η φάλτσα νότα 

# data[].attributes.subject
Το δέντρο και η φάλτσα νότα 

# data[].attributes.body
Μ ια φορά και έναν καιρό ήταν ένα μικρό σποράκι. “Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω ένα πελώριο δέντρο που θα παίζω μόνο μουσική και θα ανθίζω μόνο λουλούδια που θα τραγουδάνε και θα αγαπάνε πολύ την μουσική”, σκεφτόταν από μέσα του.

Μετά από πολλά χρόνια που το σποράκι είχε μεγαλώσει και είχε γίνει ένα μεγάλο δέντρο είχε ξεχάσει το όνειρό του για την μουσική.

Μια μέρα περνάει κάτω από τα κλαδιά του δέντρου μια στεναχωρημένη νότα. Το δέντρο την ρώτησε τι έχει και εκείνη του απάντησε.“Οι άλλες νότες δεν με θέλουν στην μελωδία τους, δεν με θέλουν στο πεντάγραμμο τους, δεν με θέλουν μαζί τους γιατί είμαι μια φάλτσα νότα”.

Τότε το δέντρο την καθησύχασε και της είπε πως δεν είναι κακό να είσαι διαφορετικός από τους άλλους. Στο τέλος η νότα με το δέντρο γίνανε αχώριστοι φίλοι και συνέχεια βοηθούσε ο ένας τον άλλο στις δύσκολες στιγμές τους.

# data[].attributes.headline
Το δέντρο της μουσικής 

# data[].attributes.subject
Το δέντρο της μουσικής 

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε ένας γέρος

με πολύ βαριά στολή

και τους φύτεψε ένα δέντρο

που έβγαζε μουσική

Όλος ο κόσμος το ζηλεύει

για της νότες που λαλεί

αχ,και νa'χα ένα δέντρο

που να μου ψιθύριζε μουσική.

# data[].attributes.headline
Ο Τζακ και η ροδακινιά

# data[].attributes.subject
Ο Τζακ και η ροδακινιά

# data[].attributes.body
Ο Τζακ ήταν ένα φτωχό αγόρι που ζούσε με την εξηντάχρονη μάνα του. Μια μέρα η μάνα του τον έστειλε να πάει να πουλήσει μία αγελάδα. Στον δρόμο του λοιπόν ο Τζακ βλέπει μία καλύβα και έναν γέρο να ποτίζει τα φυτά του. Πάει ο Τζακ να του προτείνει την αγελάδα. Φτάνοντας του λέει ο γέρος: “Αγόρι μου, Ο ΕΝΦΙΑ ΜΟΥ ΠΗΡΕ ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ! Αλλά αν θα ήθελες θα μπορούσα να σου δώσω 8 μαγικούς σπόρους για μία ροδακινιά. Μαγική ροδακινιά;” ρωτάει ο Τζακ. Κουνάει καταφατικά το κεφάλι ο γέρος.
Τότε ο Τζακ: "Βάλε άλλους δυο σπόρους και είμαστε ΟΚ.". Ο γέρος λυπημένος λέει:"Με γδέρνεις τώρα αλλά εντάξει.". Φεύγει λοιπόν ο Τζακ αλλά όταν φτάνει στο σπίτι του η μάνα του:"ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ; ΠΟΥΛΗΣΕΣ ΜΙΑ ΑΓΕΛΑΔΑ ΓΙΑ ΣΠΟΡΟΥΣ;". Ο Τζακ:"ΕΣΥ ΟΤΑΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΕ ΜΟΥ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ; Ε; ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΣ ΑΥΤΟ;"
Για την υπόλοιπη μέρα υπήρχε σιγή στο σπίτι.
Το βράδυ ο Τζακ βγάζοντας από το στόμα του σιγανές βαριές νότες πάει να φυτέψει τους σπόρους. Τους βάζει στο χώμα και περιμένει. Μία μέρα, δύο μέρες, μία βδομάδα, ένας μήνας τίποτα. Ο Τζακ στεναχωρημένος πάει στη μάνα του και λέει: "Ρε μάνα, τελικά ροδάκινα δε θα φάμε αλλά γιατί δε φάγαμε εκείνη την αγελάδα;".

# data[].attributes.headline
Βιβλίο:Σπασίκλας

# data[].attributes.subject
Βιβλίο:Σπασίκλας

# data[].attributes.body
Μόνο και μόνο επειδή είναι καλός ο καιρός όλοι νομίζουν πως θα είσαι έξω όλη μέρα να “Περνάς καλά” ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Και αν δεν είσαι έξω όλη μέρα, όλοι νομίζουν πως κάτι δεν πάει καλά μ' εσένα. Ωστόσο, η αλήθεια είναι πως εγώ είμαι περισσότερο άνθρωπος του μέσα...

# data[].attributes.attachment_link.title
σπασίκλας καρακώτσος.jpg