# data[].attributes.headline
Somos el grupo A2, integrado por Jennifer Cambón Álvarez, Iván García Ouviña, Adriana Gómez Fernández, Mariña Lema Blanco y María Lois Vázquez. 

# data[].attributes.subject
Somos el grupo A2, integrado por Jennifer Cambón Álvarez, Iván García Ouviña, Adriana Gómez Fernández, Mariña Lema Blanco y María Lois Vázquez. 

# data[].attributes.body
A continuación utilizaremos distintas entradas de este padlet para presentaros nuestra visita al "museo do pobo galego". A visita foi realizada o día 12 de decembro dende as 9 da mañá ata a 1 e media da tarde.

# data[].attributes.body
Vanessa creou un blog sobre posibles actividades que se poden realizar no Museo do Pobo Galego. O blog consta de tres entradas. Na primeira entrada, Vanessa danos a benvida e cóntanos o que imos facer no resto do blog. Despois na segunda entrada, fálanos da historia ó museo e un pouco da arte que podemos atopar neste. Finalmente temos actividades que podemos atopar e realizar no museo e as posibilidades didácticas deste, especificando que no museo hai dous tipos de exposicións: as permanentes e as temporais.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Benvidos e benvidas outra vez!

Hoxe falaremos de tódalas opcións e posibilidades didácticas que ofrece o Museo do Pobo Galego.

Ademáis de estar situado nun emprazamento histórico como é o convento de Santo Domingos de Bonaval, situado ás aforas de Santiago, está preto da Porta do Camiño, a porta pola que pasan os peregrinos do camiño francés camiño da catedral.

Ten dous tipos de exposicións: permanentes e temporais, dispostas de xeito que permiten facer unha síntese de todos eses aspectos que definen a cultura galega e que permiten a súa valoración.

De xeito permanente temos salas dedicadas ao mar, aos oficios, ao campo, ao traxe, á música, ao hábitat e a arquitectura, á sociedade e á prensa e á imprenta. Dispón tamén de seccións de arqueoloxía e de arte. Cabe destacar que, nestas salas, prácticamente tódolos obxectos entraron en concepto de doazóns ou de depósitos e constitúen un fondo etnográfico de máis de 11500 obxectos.

De forma temporal, podemos atopar, a fechas da redacción des...

# data[].attributes.attachment_link.description
Benvidos e benvidas outra vez! Hoxe falaremos de tódalas opcións e posibilidades didácticas que ofrece o Museo do Pobo Galego. Ademáis de estar situado nun emprazamento histórico como é o convento de Santo Domingos de Bonaval, situado ás aforas de Santiago, está preto da Porta do Camiño, a porta pola que pasan os peregrinos do camiño francés camiño da catedral.

# data[].attributes.body
Presentación realizada por Asier.
Asier explicounos a arquitectura do museo.

# data[].attributes.body
O corpo central do templo, dos séculos XIII e XIV, é o único exemplo que se conserva en Compostela do gótico mendicante. O templo orixinal foi modificado ao longo dos séculos posteriores con numerosas obras e adicións.

a igrexa no interior

A planta é de tres naves e cruceiro. Forman a cabeceira tres ábsidas poligonais, rachada a central por cinco estreitas ventás, e cubertas con bóvedas de abano. Os brazos do cruceiro, o presbiterio e as dúas pequenas capelas laterais teñen bóvedas de cruceiría. As falsas bóvedas de aresta da nave central repousan mediante arcos de medio punto sobre altos piares con sinxelos capiteis de tradición románica.

A capela maior, á que dá acceso un arco apuntado con decoración vexetal, está rodeada por un zócolo de arcatura trilobulada e alberga catro sepulcros do século XV, que corresponden a donas e cabaleiros da poderosa casa de Altamira.

A capela absidal do lado do evanxeo está dedicada a San Vicente Ferrer; San Domingos preside o retablo do XVIII, substituíndo a desaparecida imaxe de San Vicente. A capela da epístola leva a advocación de Santo Tomé de Aquino, e nela encóntrase a imaxe gótica da Virxe de Bonaval. Séguelle a capela de San Pedro Mártir e, a continuación, a de San Xacinto, construída segundo proxecto de Gaspar de Arce, nomeado na clave da bóveda coa data de 1617; é de planta cadrada, cuberta con cúpula de media laranxa rebaixada con rica ornamentación de casetóns e motivos heráldicos. Fronte a esta, a capela de San Domingos en Suriano, edificada en 1657 sobre a primitiva do Rosario, conserva un retablo do XVIII. A actual capela de Nosa Señora do Rosario, pertencente á confraría deste nome, foi iniciada en 1635 no solar do antigo claustro e cemiterio por Bartolomé Fernández Lechuga e terminada dez anos máis tarde por Jácome Fernández.

A fachada da igrexa, sobria, con frontón triangular partido sobre o que campa o escudo de Altamira, ábrese a través dunha gran reixa barroca que dá acceso ao adro e á escaleira que sobe ao templo; na portada, tres imaxes góticas: a Virxe co Neno Xesús flanqueada por San Pedro e Santa Catarina.

No ángulo esquerdo da igrexa álzase a torre, de tres corpos, os dous primeiros cúbicos, coas cornixas rematadas por cadansúa balaustrada, e o último octogonal coroado por unha cúpula que remata un pináculo con bola e catavento.

A igrexa de Bonaval acolle o Panteón de Galegos Ilustres, onde se encontran os enterramentos de Rosalía de Castro, Alfredo Brañas, Ramón Cabanillas, Francisco Asorey, Domingo Fontán e Alfonso R. Castelao.

# data[].attributes.body
A fundación do antigo convento de Bonaval atribúese a San Domingos de Guzmán, que segundo a tradición no ano 1219 peregrinou a Santiago. Está encravado fóra de muros, na aba do monte da Almáciga e preto da Porta do Camiño, pola que entran cara á basílica do Apóstolo os peregrinos que veñen polo Camiño francés.

O corpo conventual, tal como chegou ata nós, corresponde ao episcopado de frei Antonio de Monroi, arcebispo de Santiago entre 1685 e 1715, e débese a Domingos de Andrade. A portada está composta por dúas grandes pilastras toscanas decoradas coas sartas de froitas características do autor, que soportan un frontón curvo partido e enmarcan a gran porta alintelada, presidida pola imaxe do fundador. Por encima campa o escudo da casa de Altamira con coroa real.

Dentro do edificio, no ángulo noroeste, é digna de admiración a tripla escaleira helicoidal, que pola súa técnica e audacia estrutural dá boa mostra do virtuosismo de Andrade. Nun mesmo oco desenvólvense tres ramplas independentes, que conducen aos diferentes pisos. Esta escaleira está considerada por propios e estraños como un dos elementos singulares do patrimonio arquitectónico de Compostela.

Cando se promulga a lei de exclaustración das ordes relixiosas o convento pasa a mans do Concello. Polo Real Decreto de 1836 da Reina Gobernadora, que dispón que "los edificios que fueron monasterios y conventos en esta Corte se destinen desde luego al beneficio de los pueblos", Bonaval é destinado "para cuarteles de los Regimientos de Compostela y Santiago, con demolición de la iglesia"; ende ben, este ditame non se chegou a executar. En 1841 o Concello destina o convento a hospicio, que por 1945 ocupaba aínda a parte norte; a ala sur acolleu un colexio de xordomudos e cegos. Ao ser suprimidas estas institucións quedou por un tempo desocupado, ata que en 1963 o Concello decide acondicionar e destinar unha parte das dependencias para Museo Municipal.

En 1977, a petición do Padroado do Museo do Pobo Galego, o Concello cede o edificio para a creación do museo do mesmo nome. No solar da parte occidental, que permaneceu vacante durante décadas, inaugurouse en 1993 o Centro Galego de Arte Contemporánea, proxectado polo arquitecto portugués Álvaro Siza Vieira. A horta conventual, na que aínda se alzan as ruínas dalgunhas dependencias dos frades, transformouse ao ano seguinte en parque público

# data[].attributes.body
Aquí facemos unha descripción sobre a nosa viaxe ao Museo do pobo galego. Nel aparecen reflexados os concellos máis significativos polos que pasamos. Comezou a nosa viaxe as 9 da mañá e rematou a unha e media.

# data[].attributes.attachment_link.description
Get access to files anywhere through secure cloud storage and file backup for your photos, videos, files and more with Google Drive.

# data[].attributes.body
Museo do Pobo Galego foi creado en 1976, cos obxectivos de investigar, conservar, divulgar, defender e promover a cultura galega en todos os seus ámbitos; e concretamente crear e desenvolver un museo ao servizo destes obxectivos. As primeiras salas inauguráronse en 1977, no antigo convento de San Domingos de Bonaval, cedido polo Concello de Santiago de Compostela.

A Xunta de Galicia, entendendo que o Museo do Pobo Galego pode ser considerado como cabeceira espiritual e simbólica da rede de museos antropolóxicos de Galicia, recoñeceulle polo Decreto 111/1993 de 22 de maio a competencia para actuar como centro sintetizador de todos os museos e coleccións públicos e privados integrados no sistema galego de museos dedicados ao estudo, promoción e difusión do patrimonio histórico-antropolóxico de Galicia.

O sostemento do Museo está garantido polas achegas económicas e materiais (doazóns e depósitos) dos seus patróns e socios, e polo patrocinio de diversas institucións públicas e privadas.

# data[].attributes.body
Presentación realizada por Elena.

# data[].attributes.body
A entrada do museo situase no camiño francés, na chamada "Porta do camiño". O seu nome ven dado por ser a anterior entrada a Santiago.

# data[].attributes.headline
Actividade lúdica orientada a alumnos de Educación Primaria no museo.

# data[].attributes.subject
Actividade lúdica orientada a alumnos de Educación Primaria no museo.

# data[].attributes.body
Nesta actividade traballamos un primeiro achegamento ás temáticas abarcadas no museo poñendo en práctica unha aprendizaxe autónoma e activa. Nesta ocasión puxémonos no papel dos nenos e nenas de terceiro e cuarto de Educación Primaria en lugar do dos docentes. O xogo ou actividade mesturaba narración oral (contos) e a búsqueda de obxectos, empleando recursos, estratexias e contidos do museo directamente relacionables co currículo. Antes de comezar proporcionáronnos mapas das estancias. Neste caso as solución as preguntas plantexadas (en formato test) atopábase nos textos das distintas sección e salas e divididos en pequenos grupos tivemos que buscalas. Os nenos teñen unha hora habitualmente para completar as preguntas pantexadas, como é evidente nos precisamos moito menos tempo. O feito de que teñan máis tempo evita que se frustren na búsqueda de solucións. A actividade é unha ponte coa sabedoría popular. Tras a búsqueda nas distintas salas todos os grupos fixemos unha pequena reunión para contrastar a información atopada e ver que nos chamou a atención (neste caso ós supostos nenos e nenas).

# data[].attributes.body
A entrada daba a unha serie de corredores que rodeaban un patio interior, cheo de vexetación a modo de xardín, típico do barroco.

# data[].attributes.body
Este é o plano do primeiro  andar e o entrechán.

# data[].attributes.body
Observamos os instrumentos empregados para a gandaría e a agricultura...

# data[].attributes.body
Este él  plano da pranta baixa do museo.

# data[].attributes.body
Nesta sala explicábase como estaban formados os grupos humanos, que formaban unha sociedade cunha distribución piramidal.

# data[].attributes.body
Daquela aínda non había máquinas que traballasen como as de hoxe e fixesen máis traballo en menos tempo, pero iso non significa que o resultado fose peor, se non que era máis costoso.

# data[].attributes.body
Nesta sala vimos as diferentes vestimentas empregadas na época tanto para diario como para celebracións ou para realizar bailes tradicionais.

# data[].attributes.body
Aquí atopamos instrumentos típicos do folclore galego, explicacións sobre as diferentes formacións musicais e moita máis información sobre a nosa cultura musical autóctona.

# data[].attributes.body
Nela puidemos acercarnos máis o mundo do hábitat e castrexo labrego!!

# data[].attributes.headline
Escaleira helicoidal, gran reclamo turístico.

# data[].attributes.subject
Escaleira helicoidal, gran reclamo turístico.

# data[].attributes.body
Escaleira helicoidal presente no museo e única no mundo.

# data[].attributes.headline
Deixamos aquí algunhas fotos que rememoran os momentos vividos cos compañeiros no museo!

# data[].attributes.subject
Deixamos aquí algunhas fotos que rememoran os momentos vividos cos compañeiros no museo!

# data[].attributes.body
Na nosa visita poidemos contemplar diversas salas que amosaban elemento etnografía galega. Entre elas atopábase a sala do mar, o campo, os oficios, a música, a indumentaria, hábitat e arquitectura, artes plásticas, a sociedade e memoria e tradición!!!

# data[].attributes.body
O mundo do mar sempre foi un aspecto característico da cultura galega... Qué bo está o marisco!!