# data[].attributes.body
405.000 mensen met psychische en/of verslavingsproblemen

Deze ouders hebben in totaal 577.000 kinderen < 18 jaar

423.000 van deze kinderen zijn < 12 jaar

Deze kinderen noemen we KOPP/KOV-kinderen

2 tot 4 keer meer risico om psychopathologie te

ontwikkelen < 18e levensjaar

Na hun 28e levensjaar loopt dit op naar 2 tot 13 keer

# data[].attributes.body
De timing, duur & ernst van de

psychopathologie bij de ouders zijn van invloed

op de kans dat het KOPP/KOV-kind zelf

psychopathologie ontwikkelt

Disfunctionele ouder-kind interactie

Erfelijkheid speelt voor 30-85% een rol

Conflicten tussen ouders

Temperament van ouder en kind

# data[].attributes.body
Goede ouder-kind interactie

Goede ondersteuning van het kind door de

gezonde ouder

Sociale steun buiten het gezin

Heldere kijk van het kind op zichzelf en op

de ouderlijke problematiek en vice versa

# data[].attributes.headline
Wat doet psychiatrie/verslaving bij ouders met kinderen?

# data[].attributes.subject
Wat doet psychiatrie/verslaving bij ouders met kinderen?

# data[].attributes.body
Door loyaliteit, onwetendheid, schaamte soms lang verborgen voor de buitenwereld

Soms zijn kinderen bang 'word ik later net zoals mama/papa?'

Kinderen kunnen zich verdrietig voelen

# data[].attributes.headline
Hoe beleven kinderen een ouder met psychiatrie?

# data[].attributes.subject
Hoe beleven kinderen een ouder met psychiatrie?

# data[].attributes.body
Verschillen in het beleven van de ernst van de problemen tussen ouder en kind

Kinderen rapporteren veel meer internaliserende en externaliserende gedragsproblemen bij zichzelf dan door de ouder

Kinderen beleven de opvoeding negatiever dan hun ouders doen

Gebrek aan gedeelde realiteit over wat er thuis gebeurt en hoe eenieder het beleeft

# data[].attributes.body
Op sommige dagen heeft mijn moeder een zonnetje in haar hoofd. Ze lacht en ze zingt. Op andere dagen heeft mijn moeder een wolkje in haar hoofd. Ze is dan niet vrolijk en zegt niet veel. Het is helemaal niemands schuld. Mijn moeders hoofd is net als het weer: soms regent het en soms schijnt de zon. Het gebeurt gewoon.

# data[].attributes.body
Mensen met een depressie zijn vaak lange tijd suf en moe. Ook hebben ze helemaal geen zin in dingen die ze eerst wél leuk vonden. Het lijkt soms net of ze niet merken dat je er bent. Depressieve mensen kunnen soms heel veel slapen. Maar er zijn ook depressieve mensen die juist helemaal niet kunnen slapen.

# data[].attributes.body
Iemand met een angststoornis is heel erg bang voor gewone dingen in het leven. Dingen die de meeste mensen helemaal niet eng vinden. Sommige mensen zijn bijvoorbeeld bang om over straat te lopen, of durven niet door een tunnel te rijden. Soms kan het zo erg worden dat ze een heleboel dingen niet meer durven die ze vroeger gewoon deden.

# data[].attributes.body
Iemand met een dwangstoornis moet telkens aan iets denken waar hij of zij eigenlijk helemaal niet aan wil denken. Hij moet van zichzelf bepaalde dingen blijven doen, bijvoorbeeld steeds weer kijken of er geen viezigheid op de grond ligt, heel vaak de handen wassen of steeds allerlei dingen precies rechtzetten. Hij weet zelf ook dat zijn gedrag eigenlijk niet nodig is, maar kan het niet stoppen.

# data[].attributes.headline
Manisch depressief of bipolaire stoornis

# data[].attributes.subject
Manisch depressief of bipolaire stoornis

# data[].attributes.body
De stemming van de meeste mensen lijkt net op de golven van een rustige zee die op en neer gaan. Maar bij iemand die manisch depressief is, zijn de verschillen in het gevoel veel groter. Denk maar aan de zee als het stormt. Soms is iemand een periode héél erg vrolijk en denkt hij dat hij alles kan. Maar daarna komt er weer een periode waarin iemand héél somber, moe en verdrietig is.

# data[].attributes.body
Mensen met een borderline stoornis gedragen zich vaak anders dan de meeste mensen. Ze kunnen opeens verschrikkelijk boos worden. Ze kunnen plotseling van humeur veranderen, zonder dat je snapt waarom. Ook doen ze vaak onverwachte dingen, zoals veel geld uitgeven aan iets wat ze helemaal niet nodig hebben. Als ze zich heel naar voelen, komt het voor dat zij zichzelf pijn doen.

# data[].attributes.body
Iemand die een eetstoornis heeft, eet véél te veel of juist véél te weinig. Mensen met een eetstoornis zijn meestal erg bang om dik te worden. Soms voelen ze zich heel dik terwijl ze in werkelijkheid erg mager zijn. Dat is moeilijk te begrijpen. Vaak zijn mensen met een eetstoornis somber en verdrietig en piekeren ze veel.

# data[].attributes.body
Mensen die aan drugs/alcohol verslaafd zijn, vinden het erg moeilijk geen drugs/alcohol te gebruiken. Ze willen vaak graag stoppen, maar dat lukt niet zomaar omdat ze zich dan extreem verdrietig gaan voelen. Ze hebben dus echt hulp nodig om te stoppen. Ze krijgen na het stoppen ook hulp om beter om te gaan met hun gevoelens, bijvoorbeeld door te praten of te sporten.

# data[].attributes.body
1. Benader het kind vanuit belangstelling:

Toon oprechte interesse in het kind zelf, niet alleen als een extensie van de zieke ouder. Het doel is begrip en steun, niet het verkrijgen van informatie over de ouder.

2. Stel open vragen:

Gebruik open vragen om het kind de ruimte te geven om te praten over wat voor hen belangrijk is. Vermijd ja/nee-vragen.

3. Respecteer de grenzen van het kind:

Begrijp dat kinderen soms terughoudend zijn om over thuis te praten. Respecteer hun privacy en dwing hen niet om details te delen als ze dat niet willen.

4. Informeer regelmatig naar het welzijn:

Zowel hulpverleners als andere betrokkenen zoals onderwijskrachten moeten regelmatig informeren hoe het met het kind gaat. Dit kan een wereld van verschil maken.

5. Zorg voor toestemming:

Zorg ervoor dat het kind toestemming voelt om vrijuit te praten. Dit kan letterlijk of gevoelsmatig zijn, en het vergemakkelijkt een soepeler gesprek.

6. Handen schudden en kennismaken:

Maak het een gewoonte om alle kinderen, ongeacht hun leeftijd, een hand te geven, jezelf voor te stellen en hun naam te vragen en te gebruiken.

# data[].attributes.body
Bij baby's en peuters:

Gebruik kalmerende stemgeluiden en let op non-verbale signalen. Ouders kunnen helpen bij het interpreteren van de behoeften van het kind.

Bij jonge kinderen:

Laat hen hun gang gaan tijdens het gesprek, moedig spelen aan en betrek hen op hun eigen manier in het gesprek.

Maak taal begrijpelijk: in plaats van "depressieve vader", zeg je "als papa zich verdrietig voelt".

Stel open vragen: in plaats van vragen als "Is je vader boos op jou?" gebruik je open vragen zoals "Hoe voel je je als papa zich verdrietig voelt?"

Doe bijvoorbeeld een tekenopdracht: Geef het kind papier en tekenspullen en vraag hen om hun gezin te tekenen.

Bij oudere kinderen:

Erken hun wijsheid en vermijd infantiliserend taalgebruik. Laat merken dat je hun mening serieus neemt.

Betrek de tiener bij het vinden van oplossingen voor thuissituatie, bijvoorbeeld door te vragen: "Wat denk je dat zou kunnen helpen om de situatie thuis iets beter te maken?"

Na het gesprek benoem je positieve eigenschappen van de tiener tegenover de ouders, bijvoorbeeld: "Ik was onder de indruk van hoe volwassen en verantwoordelijk [naam] sprak tijdens ons gesprek."

Bied aan om op een later tijdstip nogmaals te praten en herinner de tiener eraan dat je er altijd bent om te luisteren.

# data[].attributes.headline
Ik ga het niet uitleggen als ouder nog niets heeft verteld over eigen problematiek. 

# data[].attributes.subject
Ik ga het niet uitleggen als ouder nog niets heeft verteld over eigen problematiek. 

# data[].attributes.headline
Voor jongere kinderen is het minder belangrijk.

# data[].attributes.subject
Voor jongere kinderen is het minder belangrijk.

# data[].attributes.headline
Het hebben van een ouder zonder psychiatrische problematiek, betekent dat het kind geen last ervaart. 

# data[].attributes.subject
Het hebben van een ouder zonder psychiatrische problematiek, betekent dat het kind geen last ervaart. 

# data[].attributes.headline
Ik heb er te weinig kennis van, dus het is niet aan mij om het met de kinderen erover te hebben.

# data[].attributes.subject
Ik heb er te weinig kennis van, dus het is niet aan mij om het met de kinderen erover te hebben.

# data[].attributes.headline
Het is belangrijk dat het netwerk niet teveel erover vraagt aan het kind, om het kind niet teveel te belasten.

# data[].attributes.subject
Het is belangrijk dat het netwerk niet teveel erover vraagt aan het kind, om het kind niet teveel te belasten.

# data[].attributes.body
Tegengehouden worden door:

• Het eigen verleden

• De eigen emoties

• Een te grote betrokkenheid bij het gezin

# data[].attributes.body
• Angst kinderen te belasten door met hen over moeilijke onderwerpen te praten

• Angst kinderen in een moeilijke positie te plaatsen of loyaliteitsconflict te brengen

• Angst valse verwachtingen te scheppen

# data[].attributes.body
• Worstelen met de eigen rol als gezinsmanager: je bent geen hulpverlener, hoe ver moet/kun je in gesprekken gaan? In hoeverre moet je een vertrouwensband opbouwen als je er maar tijdelijk bent?

• Kinderen hebben vaak al heel veel andere hulpverleners gesproken, je bent het zoveelste gezicht. Moet het kind weer zijn hele verhaal doen?

# data[].attributes.body
• Ouders laten niet toe dat je met hun kind in gesprek gaat

• Ouders geven geen emotionele toestemming en beïnvloeden zo het gesprek

# data[].attributes.body
• Te weinig tijd hebben om in gesprek te gaan met kinderen

• Te weinig ruimte in het hoofd hebben voor een rustig gesprek

# data[].attributes.body
• Niet goed weten hoe je het beste met kinderen in een bepaalde leeftijdscategorie kunt praten

• Te weinig handvatten hebben om met bepaald gedrag van kinderen om te gaan in een gesprek

• Niet goed genoeg weten hoe gesprekstools als SocioCards kunnen worden gebruikt

• Moeite of angst hebben bepaalde thema’s (seksualiteit, psychiatrie) te bespreken

# data[].attributes.body
Voorheen Kopstoring