# data[].attributes.body
น๊าน~ นานมาแล้ว

ป่าที่อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยเหล่าสรรพสัตว์มากมายหลายชนิดอยู่รวมกัน

เจ้ากระต่ายตัวหนึ่งนามของ ซาโยะ เขาเป็นกระต่ายตัวผู้ขนสีขาวดวงตาสีเขียวเหมือนลูกอมมะนาวทั้งตัวเล็กและน่ารัก

ตอนนี้เขากำลังนอนอย่างสบายใจอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ฟังเสียงน้ำและเสียงลมที่พัดผ่านมา

จู่ๆลมเริ่มพัดมาอย่างรุนแรงทันใดนั้น.....

- ตุบ!! -

ลูกมะพร้าวตกลงมาข้างเจ้ากระต่ายน้อยที่กำลังนอนหลับทำให้เขาตกใจและสดุ้งตื่น

ว๊าาา!? ฟ้าถล่มๆ!!!!

กระต่ายน้อยสดุ้งตัวลอยด้วยตาสีเขียวของเขาเบิกกว้างหูกระต่ายของเขาตั้งตรงด้วยความตกใจด้วยความตกใจและร้องโวยวายเสียงดังลั่นป่า

แต่เมื่อพอหันไปดูเท่านั้น

....

อ่ะอ้าว....

แค่ลูกมะพร้าวเองหรอกหรอ

โถ่ๆ~ นายทำให้ชั้นดูแย่มากเลยนะ

ร้องออกไปแบบนั้นน่าอายชะมัดเลย...

แต่ก็ช่างมันเถอะนอนต่อดีกว่า ( =▽= ⁠)

เจ้ากระต่ายน้อยนอนลงเขาขยับแขนเล็กๆสั้นๆหยิบลูกมะพร้าวมานอนกอดจากนั้นเขาก็ได้นอนหลับฝันหวานอย่างมีความสุข

" โดยที่เขาไม่รู้ถึงความวุ่นวายที่เกิดขึ้นภายในป่า "

- Sayo good ending ( หล๊อ? ) -

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ญ. พลอยชมพู เมืองมุงคุณ

# data[].attributes.headline
หมาเเพนดี้ เฮ้ย หมีเเพนด้า

# data[].attributes.subject
หมาเเพนดี้ เฮ้ย หมีเเพนด้า

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งที่ไม่นาน อิอิ🫢

ในป่าอันน่ากลัวมีดอกไม้เต๋มไปหมด ในป่ามีสัตว์อันตรายหลายอย่าง ไม่ว่าเป็นกระต่าย

เเมว หมเเละสัตว์ที่อันตรายที่สุดในเรื่องนี้

ก็คือออออ...เเพนด้า เเพนด้ามันจะชอบทำร้ายผู้ที่มเยือนป่าเเห่งนี้ถ้าผู้นั้นไม่มีไผ่ให้มัน มีอยู่วันหนึ่งชายหนุ่มผู้กล้าหารได้อาสาไปปราบหมาเเพนดี้..เฮ้ย..หมีเเพนด้า(ไม่ขำกันหรอกรู้ทัน) พอนานเข้าชาวบ้านใน

ระแวกนั้นไม่เห็นเขาออกมาสักทีก็เลยให้นายพรานเข้าไปดูจึงรู้ว่าาา...เเพนดี้กับหนุ่ผู้ดล้ากำลังกิน.....หมูกะทะ!!!!!..นายพรานจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาตามด้วยถวยเเละร่วมวงไปด้วยเลยย

End

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ณัฐธกัญญา โสมรักษ์

# data[].attributes.headline
สโนวไวท์กับแอปเปิ้ลไม่เป็นใจ

# data[].attributes.subject
สโนวไวท์กับแอปเปิ้ลไม่เป็นใจ

# data[].attributes.body
ณ อาณาจักรที่เต็มไปด้วยความสวยงาม สโนวไวท์ถูกแม่เลี้ยงใจร้ายวางแผนฆ่าโดยใช้แอปเปิ้ลอาบยาพิษ แต่แม่เลี้ยงลืมไปว่าเป็นคนมือหนัก เผลอใส่ยาพิษมากเกินไปจนแอปเปิ้ลมีควันลอยออกมา แต่ก็ไม่ทันสงสัยอะไร

จากนั้นแม่เลี้ยงใจร้ายได้เป่าเวทมนตร์ปลอมแปลงตัวเองเป็นหญิงชราเพื่อจะไปหลอกสโนวไวท์ให้เห็นใจ

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก” เสียงเคาะประตูจากกระท่อมกลางหุบเขา “มีอะไรเหรอคะ“ สโนวไวท์เปิดประตูพร้อมเอ๋ยถาม หญิงชรา หารู้ไม่ว่านั้นคือแม่เลี้ยงใจร้ายของเธอเอง ”ยายมาหาเก็บผลไม้แถวนี้นะจ้ะ“ หญิงชราตอบ ”ตายแล้ว กินน้ำกินท่าก่อนไหมจ้ะ“ สโนวไวท์ตกใจและเอ๋ยชวนให้มาพักกินน้ำในกระท่อมก่อน แม่เลี้ยงเห็นท่าอย่างงั้นก็แอบกรุ่มกริ่มในใจเพราะเห็นท่าจะเป็นไปตามแผน

”เห้อ เจ้าชั่งรูปงามแถมเป็นคนแสนดียิ่งนัก หากไม่ว่าอะไร หาแอปเปิ้ลยายไปทานไหมจะ“ หญิงชราถาม ด้วยความที่สโนวไวท์เป็นคนจิตใจดีจึงไม่สนใจอะไร จึงรีบขอบคุณและหยิบเอาแอปเปิ้ลมาทาน

ขณะที่สโนวไวท์กำลังกัดแอปเปิ้ลได้กลิ่นแปลกๆ จึงหยุดชะงักแล้วพูดขึ้นว่า “เอ๊ะ ทำไมแอปเปิ้ลจึงมีประกายไฟกันนะ” สโนวไวท์ตกใจจึงทำแอปเปิ้ลหล่นไปทาง หญิงชรา ทันใดนั้นเอง แอปเปิ้ลก็เกิดระเบิดดังตู้ม!! ควันฟุ้ง กระจายไปทั่วป่า แอปเปิ้ลระเบิดใส่แม่เลี้ยงเต็มๆ หน้าดำ ผมตั้งสูงชัน ส่วนสโนวไวท์ก็เพียงเปื้อนเขมานิดหน่อย

สุดท้ายสโนวไวท์ ไม่ได้หลับไหลเพราะแอปเปิ้ลอาบยาพิษ แต่หลับเพราะขำยายแก่จนหมดแรงไป

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ชณัญชิดา พุ่มผะกา

# data[].attributes.headline
จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า

# data[].attributes.subject
จากผู้ล่ากลายเป็นผู้ถูกล่า

# data[].attributes.body
ณ บ้านหลังหนึ่งมีแมวชื่อทอมได้ไปเจอหนูที่ชื่อเจอลี่ในผนังข้างห้องที่กำลังกินชีสอยู่ทอมจึงได้ไปหยิบ อาวุธ มาเพื่อจะมากำจัดเจอลี่แต่เจอลี่รู้ทันจึงหลบหนีออกไปนอกบ้านก่อนแล้วก็กินต่ออย่างสบายใจแต่ทันไดนั้นทอมก็วิ่งออกมานอกบ้านและเดินหาเจอลี่รอบๆใน สวนหญ้าข้างๆบ้านก็เห็นเจอลี่กำลังกินชีสอยู่เหมือนเดิมแต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือขนาดตัวของเจอลี่มันใหญ่ขึ้นมากมากจนใหญ่กว่าทอมอีกด้วยซ้ำทอมจึงสกิดเจอลี่ดูแต่ทันได้นั้นเจอลี่ก็หันมาแต่ไม่ใช่เจอลี่ตัวจริงเพราะมีขนาดที่ใหญ่มากทอมจึงคิดจะหนีแต่โดนเจอลี่ตัวใหญไล่ล่าจนจมมุมเจอลี่ตัวใหญ่เลยจับทอมมาลงโทษด้วยการใช้ตัวกระโดดทับทอมจนทอมยอมแพ้เลยเป็นฝ่ายเจอลี่ทีชนะเจอลี่ตัวจริงกำลังนั่งดูเหตุการทั้งหมดอยู่บนหลังคาบ้านพร้อมกะบกินชีสไปด้วยจบ

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ช.ภัทรเดช พุ่มจันทร์

# data[].attributes.headline
ชาวนากับงูเห่า

# data[].attributes.subject
ชาวนากับงูเห่า

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่ง มีชาวนาอาศัยอยู่เพียงลำพังในวันหนึ่งระหว่างที่เขากำลังเดินเล่นรอบๆสวนอยู่ก็ได้พบงูเห่ากำลังนอนนิ่งอยู่ที่พื้น ด้วยความสงสารชาวนาผู้นั้นจึงเก็บงูเห่าตัวนั้นมาอยู่ด้วยแต่หลังจกที่ถึงบ้านงูเห่ากลับขู่เขา หักมุมที่1:ชาวนาจึงนำ"วุ้นแปลภาษา จากเรื่องหุ่นยนต์แมวสีฟ้า"🐱🤖เพื่อคุยกับงูเห่า หักมุมที่2:เจ้างูเห่าได้พูดกับเค้าว่า"จับตัวข้ามาทำไมเนี่ยข้าจะแจ้งตำรวจ!"และชาวนาก็ถูกจับกุมข้อหาลักพาตัวเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:อย่าช่วยเหลือผู้อื่นโดยที่เขาไม่ได้ขอไม่งั้น ความหวังดี จะกลายเป็น"🍠"

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ดช ธนาธิป วัฒนะวงษ์พยัคฆ์

# data[].attributes.body
หมาตัวหนึ่งคาบก้อนเนื้อวิ่งข้ามสะพานมา เมื่อถึงกลางสะพานก็กำลังจะก้มมองลงไปในน้ำเบื้องล่างแต่ไม่เอาดีกว่า

"โฮ่โฮ่ กลับบ้านไปนอนแทะก้อนเนื้อเล่นดีกว่า " เจ้าหมาคิดในใจด้วยความละโมบ ก่อนจะวิ่งกลับบ้านด้วยใบหน้าชื่นมื่น

ทัทันทีทึงบ้าน มันอ้าปาก ทำให้เนื้อหล่นลงไปบนพื้น แล้วจึงนอนแทะเนื้อเล่นสบายใจ

Happy end

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
นางสาวสวรรยา นำภา

# data[].attributes.headline
กระต่ายแหย่เสือ

# data[].attributes.subject
กระต่ายแหย่เสือ

# data[].attributes.body
ยังมีเสือตัวหนึ่งนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ กระต่ายตัวหนึ่งเดินผ่านมา เห็นเสือกำลังนอนหลับ อยู่นึกโกรธว่าเสือชอบจับกระต่ายกินนักจึงถอนต้นหญ้าเอามาแหย่จมูกเสือ เสือตกใจตื่นขึ้นเห็น กระต่าย จึงบอกว่า " อย่าเล่นน่า” และเสือก็หลับต่อไป กระต่ายก็ถอนต้นหญ้าแหย่จมูกเสืออีก เสือโกรธมากจึงบอกว่า “เหม่! เดี๋ยวข้าจับกินเสียหรอก

กระต่ายเห็นเสือโกรธเช่นนั้นก็วิ่งหนี เสือก็ไล่ตามกระต่าย กระต่ายวิ่งไปเจอขี้ควายเข้ากองหนึ่ง คิดอุบายที่จะแกล้ง เสือ จึงหาดอกไม้มาปักรอบๆ กองขี้ควาย แล้วนั่งลงเอากิ่ง ไม้โบกไล่แมลงวัน ปากก็บ่นพึมพำว่า “ข้าวเหนียวเปียกพระอินทร์ ใครมากินพระอินทร์จะ แข่ง” เสือวิ่งตามพบ กระต่ายแกล้งทำเป็นไม่เห็น มือปัดแมลงวัน ปากพึมพำว่า “ข้าวเหนียว เปียกพระอินทร์ ใครมากินพระอินทร์จะแข่ง” เสือเห็นกระต่ายทำดังนั้นก็สงสัยจึงถามว่า “ ทำ อะไรน่ะ ก็คอยปัดแมลงวันไม่ให้มาตอมข้าวเหนียวเปียกของพระอินทร์นี่ไงล่ะ” กระต่าย ตอบ และชี้ให้ดูกองขี้ควายซึ่งมีดอกไม้คลุมอยู่เต็ม เสือมองดูดอกไม้ แล้วพูดว่า “น่ากินดีนี่ ขอลองกินสักคำเถอะ" กระต่ายตอบว่า “ไม่ได้ ถ้ากินพระอินทร์ก็จะแข่งนะ" เสือลังเล แต่ ความอยากกินมีมากกว่า “ ก็อย่าให้พระอินทร์รู้สิ ขอสักคำเดียวเท่านั้น ” “ ไม่ได้” กระต่าย ตอบเสียงแข็ง และแกล้งพึมพำว่า “ ข้าวเหนียวเปียกพระอินทร์ ใครมากินพระอินทร์จะแข่ง เสืออยากกินมากขึ้น “เถอะน่า ขอกินคำเดียวเท่านั้น เราเป็นเพื่อนกันนะ” กระต่ายแกล้งทำ เป็นอิดเอื้อน ในที่สุดก็เอ่ยว่า “ตามใจ กินก็กิน แต่ต้องให้ข้าวิ่งไปไกลๆ ก่อนนะ เดี๋ยวพระ อินทร์มาพบเข้าข้าก็จะแย่ " กระต่ายพูด เสือพยักหน้าตกลง กระต่ายจึงวิ่งหนีไปสุดแรงของมัน เมื่อไปไกลพอที่เห็นว่าเสือจะตามมาไม่ทันง่ายๆ จึงตะโกนบอกว่า “ กินเถอะขึ้นนั่งอยู่ที่นี่ พระอินทร์มาพบเข้า ว่าข้าปล่อยให้แกกินข้าวเหนียวเปียกของท่าน ข้าก็แย่ " ตกลง เสือว่า เสือขย้ำกองดอกไม้เข้าเต็มที่ ขี้ควายเลอะเต็มหน้า ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว เสือรู้สึกโกรธมาก- ไอ้กระต่ายหลอกลวง ข้าจะต้องจับมันกินเสียให้ได้ " เสือนึก จากนั้นจึงวิ่งไล่ตามกระต่ายไป โดยเร็ว ข้างฝ่ายกระต่ายวิ่งมาได้พักหนึ่งก็เห็นรังผึ้ง ก็เกิดความคิดที่จะแกล้งเสืออีก จึงหาไม้ ท่อนหนึ่งมาถือ พร้อมกับนั่งลงบ่นพึมพำว่า “ เสียงฆ้องของพระอินทร์ ใครได้ยินจะเป็นสุขนัก " เสือไล่ตามมาทัน เห็นกระต่ายนั่งถือท่อนไม้ หลับตา และนั่งบ่นพึมพำอยู่ก็สงสัยนัก จึงถามว่า ทำอะไรน่ะ" "เฝ้าต้องพระอินทร์น่ะสิ” กระต่ายตอบ " ฆ้องพระอินทร์ดียังไง " เสือสงสัย “อ๋อ ก็มีเสียเพราะที่สุดละ ใครได้ยินเข้า จะเป็นสุขมากทีเดียว” กระต่ายตอบ เสือได้ยินดังนั้น ก็เกิดอยากฟังเสียงฆ้องขึ้นมาทันที “ ช่วยตีให้ฟังสักทีเถอะน่า” “ ไม่ได้ ๆ พระอินทร์ท่านสั่งไว้ ไม่ให้ใครตีฆ้องนี้เป็นอันขาด ข้าจึงต้องมาคอยเฝ้าอยู่ไงล่ะ ” “ เถอะน่า ข้าตีเองก็ได้ " กระต่ายแกล้งทำเป็นอิดเอื้อน ในที่สุดก็บอกว่า “ ตามใจ แต่ต้องให้ข้าวิ่งไปให้ไกลเสียก่อนนะ ขืนนั่งอยู่ที่นี่ พระอินทร์มาพบเข้า ว่าข้าปล่อยให้แกตีฆ้องของท่าน ข้าก็แย่ ตกลง วิ่งไป เร็วๆ เข้าสิ ” “ต้องให้ข้าบอกว่า ตีเถอะ ก่อนนะ จึงค่อยตี " เสือพยักหน้า กระต่ายรีบวิ่ง ออกไปโดยเร็วที่สุด เมื่อไปได้ไกลพอเห็นว่าเสือจะตามไม่ทันแล้ว กระต่ายก็ตะโกนบอกว่า ตีเถอะ " เสือยกท่อนไม้ขึ้นฟาดตูมลงไปที่รังผึ้ง รังผึ้งแตกกระจาย ฝูงผึ้งกรูเข้าเล่นงานเสือต่อยหน้าตาเสือบวมหมด เสือรู้สึกโกรธยิ่งนัก “ไอ้กระต่ายหลอกลวง ข้าจะต้องจับมันกินเสีย ให้ได้ " เสือนึก จากนั้นจึงวิ่งไล่ตามกระต่ายไปโดยเร็ว กระต่ายวิ่งไป วิ่งไป นึกในใจว่า ทีนี้เสือคงจะเจ็บไม่น้อย สมน้ำหน้าอยากจับพวกกระต่ายกินเก่งนัก แต่เสือก็คงโกรธมากเหมือนกัน กระต่ายคิด เราจะต้องรีบหนีไปให้พ้น พอดีกระต่ายวิ่งมาถึงริมแม่น้ำ จะข้ามไปก็ไม่ได้ ขืนคอย อยู่ ประเดี๋ยวเสือก็จะตามมาทัน กระต่ายคิตอยู่ครู่หนึ่งก็นึกอุบายขึ้นมาได้ จึงร้องตะโกนลงไป ที่แม่น้ำว่า “ จระเข้ทั้งหลาย เร็วๆ เข้า พระอินทร์รับสั่งให้หา ” จระเข้ได้ยินเข้าก็ตกใจกลัว พากันรีบลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ กระต่ายบอกว่า “ พระอินทร์ท่านสั่งให้เราไปธุระทางฝั่งโน้น ให้ พวกท่านเรียงแถวเข้าเป็นสะพานให้เราเดินข้ามไปเดี๋ยวนี้” จระเข้แก่ตัวหนึ่งรู้ว่าเป็นอุบายของ กระต่าย พอกระต่ายมาถึงตนก็แกล้งตำน้ำลงไปเสีย กระต่ายตกลงไปในน้ำ รู้สึกกลัวเป็นอันมาก “ จระเข้รู้ทันเราเสียแล้ว " มันคิด “ เราไม่ควรหลอกเขาเลย " ตอนที่จระเข้แก่ดำน้ำลง ไปนั้น เป็นตอนใกล้ฝั่ง กระต่ายจึงตะเกียกตะกายขึ้นฝั่งได้ แต่ก็สำลักน้ำอยู่หลายครั้ง พอขึ้นฝั่ง ได้ กระต่ายรีบวิ่งหนีไปไม่เหลียวหลัง เมื่อเสือมาถึงฝั่งแม่น้ำ กระต่ายก็วิ่งไปไกลเสียแล้ว

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
มารีด้า   เบเล่

# data[].attributes.headline
ยักษ์กับแจ็ค

# data[].attributes.subject
ยักษ์กับแจ็ค

# data[].attributes.body
ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ หมู่บ้านเเห่งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อว่ายักษ์เขาเป็นคนตัวเล็ก น่ารัก ขาว ตี๋ วันนึงเขาจะต้องออกจากหมู่บ้านไปทำงานที่เมืองข้างๆและเขาก็ไปเจอเด็กหนุ่มคนนึงชื่อว่าเเจ็ค ทั้งคู่ได้เดินชนกัน

"อะ...ขอโทษนะครับ" เเจ็ค

"ไม่เป็นไรๆ...ว่าเเต่คุณเป็นอะไรไหม"ยักษ์

"ไม่เป็นไรครับ" เเจ็ค

หลังจากนันยักษ์เลยได้เดินไปที่ทำงานและเป็นอย่างที่คาดก็คือเขาสายเขาเลยได้โดนทำโทษโดยการไปทำความสะอาดห้องนํ้ากับเพื่อนร่วมงานที่สายเหมือนกัน

"เอ้า..คุณเองหรอคนที่ชนกันตอนนั้น ผมชื่อแจ็คนะ"เเจ็ค

"ผมยักษ์ครับ..คุณทำงานที่นี้หรอ"ยักษ์

"ใช่ผมทำงานที่นี่...ยักษ์พึ่งมาทำใช่ปะ"เเจ็ค

"ครับ ผมพึ่งเรียนจบมาไหม่"ยักษ์

"งั้นก็ต้องเรียกพี่ว่ารุ่นพี่สิ"เเจ็ค

"ครับรุ่นพี่"ยักษ์

พวกเขาก็ได้ทำงานด้วยกันมาจนถึงเวลา 3 เดือน พวกเขาต่างรู้สึกดีๆให้กันเเต่ก็กลัวอีกฝ่ายจะรับไม่ได้

"รุ่นพี่วันนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม ผมเลี้ยงเอง" ยักษ์

"เฮ้ย..ยักษ์เลี้ยงจริงดิเเบบนี้เขาเรียกว่าเดทอ่ะป่าวเนี้ยย" แจ็ค

"มะ..ไม่ใช่พี่อย่าคิดลึกดิ ผมไม่เลี้ยงละ" ยักษ์พูดพร้อมเขินน

"พี่ล้อเล่นเอง...อย่างอนดิ"แจ็ค

"ผมไม่ได้งอนสักหน่อยครับ" ยักษ์พูดพร้อมแก้มป่อง

"ไม่งอนแต่แก้มป่องเลยนะ5555" เเจ็ค

"ไม่คุ่ยด้วยหล่ะ..เชอะ" ยักษ์

"ฮ่าๆ..ไม่เล่นเเล้วไปกินข้าวกันเคไม่เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" แจ็ค

"จริงใช่ป่ะ..ผมไม่งอนละ"ยักษ์

เวลาได้ผ่านไปจนถึงเวลาเลิกงานของเขาทั้งสอง

"ยักษ์ไปกินข้าวกันเถอะ"แจ็ค

"ครับพี่"ยักษ์

เเบบนี้เขาชอบเราเเน่เลยว่ะ (ความคิดยักษ์)

ระหว่างที่พวกเขากำลังกินข้าวกันอยู่แจ็คก็ได้พูดขึ้น

"ยักษ์...คือพี่มอะไรจะบอก"แจ็ค

"...ครับ พี่มีอะไรหรอ"ยักษ์

"คือ...พี่...ช...ชอบ..."แจ็ค

"ชอบ..อะไรพี่"ยักษ์

"พี่ชอบแกว่ะ"แจ็ค

"พี่โกหกเล่นอ่ะป่าวเนี่ย"ยักษ์

"ไม่ๆ..พี่ชอบแกจริงๆว่ะ"แจ็ค

"...ผมก็ชอบพี่คับ"ยักษ์

"งั้นคบกับพี่ได้ป่ะ"แจ็ค

"คับ" อยากพูดพร้อมสีหน้าที่เขินนจนเเก้มเเดงง

และทั้งคู่ก็ลงเอยโดยการเป็นแฟนกัน จบบบบบ

# data[].attributes.headline
หนูน้อยหมวกแดง

# data[].attributes.subject
หนูน้อยหมวกแดง

# data[].attributes.body
ณ หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหญิงน่ารักคนหนึ่งชื่อว่าหนูน้อยหมวกแดง วันหนึ่งคุณแม่ของทำขนมอร่อยๆ จึงบอกให้หนูน้อยหมวดแดงนำไปเยี่ยมคุณยายที่บ้านซึ่งอยู่ในป่า

"หนูน้อยจ๋า เดินทางดีๆ นะลูก อย่าแวะกับคนแปลกหน้า และอย่าออกนอกเส้นทางล่ะ“คุณแม่กำชับ

หนูน้อยหมวกแดงรับคำแล้วออกเดินทาง เธอเดินไปตามทางในป่าอย่างร่าเริง พลางชมดอกไม้สวยๆ ระหว่างทางทันใดนั้น เธอก็พบกับหมาป่าตัวใหญ่

"สวัสดีจ้ะหนูน้อย จะไปไหนเหรอ” หมาป่าถาม

“สวัสดีค่ะ หนูจะไปเยี่ยมคุณยายค่ะ” หนูน้อยหมวกแดงตอบ

“แล้วบ้านคุณยายอยู่ไหนล่ะจ๊ะ” หมาป่าถาม

“บ้านคุณยายอยู่ในป่าลึกค่ะ” หนูน้อยหมวกแดงตอบ

หมาป่าคิดแผนร้าย มันรีบวิ่งไปที่บ้านคุณยายแล้วกินคุณยายเข้าไป จากนั้น มันก็สวมเสื้อคุณยายแล้วนอนรอหนูน้อยหมวกแดง

เมื่อหนูน้อยหมวกแดงมาถึง เธอก็แปลกใจที่เห็นคุณยายมีหน้าตาแปลกไป

"คุณยายคะ ทำไมวันนี้คุณยายหูใหญ่จังคะ" หนูน้อยหมวกแดงถาม

"หูของยายจะได้ยินหนูชัดๆจ้ะ" หมาป่าตอบ

"แล้วทำไมคุณยายตาใหญ่จังคะ" หนูน้อยหมวกแดงถาม

"ตาของยายจะได้มองเห็นหนูชัดๆจ้ะ" หมาป่าตอบ

"แล้วทำไมคุณยายมีฉากใหญ่จังคะ" หนูน้อยหมวกแดงถามด้วยความสงสัย

“ปากของยายจะได้กินหนูยังไงล่ะ" หมาป่าคำรามแล้วกระโจนเข้าไปหนูน้อยหมวกแดง

แต่แล้ว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น หนูน้อยหมวกแดงหยิบโทรศัพท์มือถือที่พกมาด้วยขึ้นมา แล้วกดปุ่มโทรออกอย่างรวดเร็ว

"สวัสดีค่ะตำรวจ มีหมาป่าอยู่ในบ้านคุณยาย เมื่อมาถึงก็พบหมาป่ากำลังจะกินหนูน้อยหมวกแดง พอตำรวจมาถึงก็ได้จับตัวหมาป่าไป

หนูน้อยหมวกแดงก็ได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้ตำรวจฟัง ตำรวจจึงไปช่วยคุณยายที่ถูกหมาป่ากินเข้าไปออกมา

คุณยายปลอดภัยดี และหนูน้อยหมวกแดงก็เรียนรู้ว่าไม่ควรไว้ใจคนแปลกหน้า

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ญ.สุพิชญา ชื่นตา

# data[].attributes.headline
เจ้าหญิงรองเท้าแก้ว

# data[].attributes.subject
เจ้าหญิงรองเท้าแก้ว

# data[].attributes.body
เรื่องราวของเจ้าหญิงรองเท้าแก้วในมุมมองของรองเท้าแก้วนั้น อาจเป็นเรื่องราวที่น่าสนใจและไม่เคยได้ยินมาก่อน

เรื่องราวอาจเริ่มต้นด้วยการอธิบายว่าฉันเกิดขึ้นมาอย่างไร ฉันถูกสร้างขึ้นมาจากแก้วที่สวยงามและละเอียด โดยช่างแก้วที่มีฝีมือที่ยอดเยี่ยม

จากนั้น ฉันถูกนำไปให้กับเจ้าหญิงที่มีความสวยงามและความดีงาม เธอใส่ฉันและเดินไปทั่วราชวังด้วยความสวยงามและความมั่นใจ

แต่แล้ววันหนึ่ง เจ้าหญิงก็หายไป และฉันก็ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง ฉันไม่รู้ว่าเธอไปไหน และฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะพบเธออีกครั้งหรือไม่

แต่แล้ววันหนึ่ง ฉันก็ถูกพบโดยชายหนุ่มที่มีความดีงามและความกล้าหาญ เขาใส่ฉันและเดินไปทั่วราชวังด้วยความมั่นใจและความกล้าหาญ

และในที่สุด ฉันก็พบเจ้าหญิงอีกครั้ง และเธอได้พบกับชายหนุ่มที่ใส่ฉัน เธอและเขาก็รักกัน และฉันก็ได้เห็นความรักที่สวยงามและความสุขที่แท้จริง

และนี่คือเรื่องราวของฉัน รองเท้าแก้วที่ได้เห็นและได้ร่วมในเรื่องราวของเจ้าหญิงและชายหนุ่มที่มีความรักที่สวยงามและความสุขที่แท้จริง

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ณัฐนันท์  บัวศรี

# data[].attributes.headline
สโนว์ไวท์อาบยาพิษ

# data[].attributes.subject
สโนว์ไวท์อาบยาพิษ

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเจ้าหญิงนามว่า สโนว์ไวท์ ผู้เลอโฉม นางมีผิวขาวดังหิมะ ผมดำขลับ และริมฝีปากแดงดั่งกุหลาบ แต่ความงามนี้กลับทำให้พระราชินีแม่เลี้ยงริษยา นางจึงสั่งให้อัศวินพาสโนว์ไวท์ไปฆ่าทิ้งในป่า

แต่อัศวินสงสาร จึงปล่อยนางหนีไป สโนว์ไวท์หลงเข้าไปในกระท่อมของคนแคระทั้งเจ็ด ซึ่งต้อนรับนางด้วยความอบอุ่น นางช่วยทำความสะอาดและหุงหาอาหาร แลกกับที่พักพิง

เมื่อพระราชินีรู้ว่าสโนว์ไวท์ยังมีชีวิตอยู่ นางปลอมตัวเป็นหญิงชราน่าสงสาร ขายแอปเปิ้ลเลี้ยงชีพ แต่กลับไม่มีใครยอมซื้อสักคนเดียว "แม่หนูน้อย ช่วยซื้อแอปเปิ้ลของยายด้วยเถอะ"

สโนว์ไวท์เห็นหญิงชราท่าทางอ่อนแอ ก็รับแอปเปิลมา แทนที่นางจะกินแอปเปิ้ล แต่นางเพียงแค่ถือแอปเปิ้ลไว้ พร้อมกับกล่าวว่า

"คิดว่าข้าไร้สมองมากขนาดนั้นเลยรึ" สโนว์ไวท์กล่าว "ใครมันจะไปกินแอปเปิ้ลที่น่าสงสัยเช่นนี้กัน"

สโนว์ไวท์ก้มลงไปมองในตะกร้า "ไหนท่านบอกว่าไม่มีใครซื้อแอปเปิ้ลเลยมิใช่รึ ทำไมในตะกร้าถึงมีแอปเปิ้ลเพียงแค่ลูกเดียวล่ะ ช่างวางแผนได้แนบเนียนเสียจริง ๆ "

สโนว์ไวท์ได้กล่าวประชดประชัน

พระราชินีตกใจ อ้าปากค้าง แล้วพยายามเกลี้ยกล่อม แต่คนแคระทั้งเจ็ดที่ซุ่มดูอยู่ก็กระโจนเข้ามา จับตัวพระราชินีมัดไว้ แล้วส่งตัว

ไปให้กษัตริย์พิจารณาคดี

*ส่วนเจ้าชายหายเข้ากลีบเมฆไปแล้วค่ะ•—•

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ญ. อมรรัตน์ มารมย์

# data[].attributes.body
ครั้งหนึ่งเมื่อที่นานมาแล้ว มีเหล่านกฝูงใหญ่ฝูงหนึ่งในป่ากำลังปรึกษาหารือกันเรื่องเกี่ยวกับเลือกผู้นำของฝูงนกตัวใหม่ ซึ่งก็ไม่ต่างจากการเลือกราชาของฝูงนก ฉับพันเสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งบนพื้นเสียงดังกรอบแกรบโผล่ขึ้นมาท่ามกลางเสียงเรียกคุย เจ้านกยูงย่างก้าวมาอย่างสง่างาม มันเชิดคอที่ของตนเองขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง ปรายสายตามองไปทั่วอย่างปรีดา ชูแผงหางขึ้นโอ้อวดสีสันที่งดงามดุจดั่งป่าและธรรมชาติสุดเขียวชะอมของตัวมันเอง

" ข้าขอเสนอตัวเป็นผู้นำ ด้วยความงดงามของเหล่าขนพวงหางของข้านั้น มันก็เหมาะดีนะ สำหรับรูปลักษณ์ผู้นำที่งามอย่างข้า.. ”

เจ้านกยูงเอ่ยออกมาด้วยท่าทางที่มั่นอกมั่นใจ เหล่านกต่างๆ ก็พากันพยักหน้าตกลงและเห็นพ้องด้วยเช่นกัน ขณะที่นกเหล่านั้นกำลังจะตัดสินใจที่จะลงคะแนนเลือกเจ้านกยูงกระทั่งมีเสียงหนึ่งเอ่ยคัดค้านทักท้วงเอาไว้

เจ้านกยูงหันกายขึ้นไปมองบนท่อนไม้เหนือหัวด้วยความอยากรับรู้ว่านกตนใดเป็นผู้ที่เอ่ยคัดค้านในครานี้ เผยเจ้านกกาเหว่ารูปร่างปราดเปรี่ยวท่าทางแข็งแรงและดูฉลาดเฉลียวได้เอ่ยค้านพร้อมโผล่หัวขึ้นมาท่ามกลางเจ้านกน้อยใหญ่ที่แสดงท่าทีไม่สบอารมณ์หลังจากถูกบดเบียดจากเจ้านกกาเหว่า

" ทุกตัวจะเลือกนกยูงท่านนี้จริงหรือ? ถ้าหากมีพวกเหล่านกต่างถิ่นเฉกเช่นกลุ่มเจ้าพวกนกเหยี่ยวเช่นนั้นมารุกรานพวกท่าน พวกท่านจะหวังพึ่งพวกกลุ่มขนงามๆ นั่นของนกยูงท่านนี้ทำอะไรหรือ? โอ้อวดความงามงั้นหรอ? ข้าขอเสนอตนเองดีกว่า อย่างน้อยข้าก็มีเรี่ยงแรงที่แข็งแกร่งและความเร็วที่ปราดเปรี่ยว พอจะต่อกรและสู้กับเหล่าเหยี่ยวนั่นได้หนาทุกท่าน ”

เจ้านกกาเหว่าเอ่ยขึ้นมาด้วยความคาดหวังว่านกทุกตนจะมีความเห็นคลับคล้ายกับตนบ้าง ภายใต้ความเงียบที่ทุกตนกำลังตัดสินใจ แต่กระนั้นมันกลับผิดคาด นกทุกตัวดันหัวเราะเยาะเย้ยใส่เขาราวกับว่ามันเป็นเพียงแค่เรื่องตลกขบขันเรื่องหนึ่ง

" เจ้านกกาเหว่าตนนี้ช่างหัวโบราณเสียจริง มันไม่มีนกตนอื่นย่างกายเข้ามาในป่านี้หรอก ยิ่งกับเจ้าพวกเหยี่ยวน่ะแล้วไปใหญ่เลย! ”

" จริง พวกมันคงไม่นึกคึกคักอย่างจะมาบุกรุกมั่วซั่วแบบนี้หรอก! "

นกต่างๆ หัวเราะเยาะเจ้านกกาเหว่าจนทำเอาใจของเขาฝ่อหลง ยิ่งกับเจ้านกยูงตรงหน้าที่หัวเราะคิกคักออกมาด้วยความสนุกสนานไม่ต่างจากนกตนอื่น

" ความคิดท่านช่างล้าหลังจริงๆ เลย.. ก็ตามที่บอกไป ทุกตนพร้อมใจกันที่จะเลือกข้า และข้าก็อาจจะมีสิทธิ์ที่จะไล่ท่านออกจากป่านี้ได้หนาท่านนกกาเหว่าผู้กล้าหาญ.. "

นกกาเหว่าไม่ได้แสดงท่าทางโกรธเกรี้ยวอะไรใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความมั่นใจที่พกพามานั้นหดเหลือกระจึ๋งนึงด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ อย่างว่าแหละ มันไม่ได้สวยหรูเหมือนนิทานหรอกนะ

ผลการเลือกเป็นเอกฉันท์ และเป็นเจ้านกยูงนั่นเองที่เป็นผู้ชนะและได้รับเลือกเป็นราชาของเหล่านกผู้ที่เพรียบพร้อมและสง่างาม ทุกตนร่วมยินดีอย่างปรีดา มีเพียงเจ้านกกาเหว่าที่ได้แต่มองทุกตนที่ตัดสินใจเลือกทางนี้เพียงเพราะหลงมัวเมาไปกับรสชาติของความงดงาม..

หากแต่ว่ามันไม่ได้จบเพียงเท่านี้ วันหนึ่งสิ่งที่ฝูงนกไม่คาดคิดก็ดันเกิดขึ้นจริงตามที่เจ้านกกาเหว่าเอ่ยไว้ ฤดูนี้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมเช่นหนูตัวเล็กๆ ดันไม่เพียงพอสำหรับเหล่าเหยี่ยวที่หิวโหยยามฤดูหนาว พวกมันตัดสินใจที่จะบุกมาป่าที่มีฝูงนกน้อยใหญ่มากโขพอที่จะให้พวกมันอิ่มอกอิ่มใจ

เหล่าเหยี่ยวที่น่าเกรงขามบุกรุกทำลายพังบ้านของนกแทบจะทุกตน พวกมันไม่เพียงแต่ทำลายกลับมีการจับลูกนกแรกเกิดหรือไม่ก็ไข่ที่ยังไม่ฟักมากินอย่างเอร็ดอร่อย เหล่านกตัวน้อยใหญสั่นกลัว พวกเหยี่ยวมองอย่างเหยียดหยาม ดั่งฝูงโจรที่บุกปล้นพังทรัพย์ชาวบ้าน

ภาพโศกนาฎกรรมที่แสนทุกทรมาณนี้ถูกมองโดยเจ้านกยูงตนนี้ผู้ซึ่งเป็นราชาผู้ถูกเลือก มันมองทุกอย่างที่เริ่มถดถอยหายไปด้วยความอนาถใจที่ตนเองทำอะไรไม่ได้เลย มันเหลือบสายตาไปเห็นเจ้านกกาเหว่าตนเดิมที่ตนเคยหัวเราะเยาะนั้นกำลังยืนมองภาพตรงหน้าไม่ต่างกันกับมัน น่าแปลกใจที่ไม่มีเหยี่ยวตนใดกล้าที่จะเข้าไปใกล้เจ้านกกาเหว่าตนนี้ พวกเหยี่ยวเพียงแค่เหลือบสายตามองและบินไปจุดอื่นแทน

ครานี้นั้นเจ้านกยูงตนนี้เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เขารู้แล้วว่าตนเองนั้นคิดผิด หากจะแก้ไขตอนนี้ก็คงไม่ทันเสียแล้ว มันได้แต่มองเจ้านกกาเหว่าตนนั้นที่เลือกจะหันหลังให้กับทุกสิ่งที่รับรู้ ทิ้งให้เจ้านกยูงอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ได้แต่มองเหล่านกต่างๆ ที่เคยหัวเราะตนนั้นกำลังวอดวายดับมอดให้กับทางเลือกที่น่าอดสูนั่น แม้เจ้านกกาเหว่านั้นอยากที่จะช่วยเหลือมากเพียงใดแต่มันก็คับแค้นใจเกินกว่าที่จะเสนอหน้าเข้าช่วยเหลือ

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ญ.วริศรา ทวงค์ศรี

# data[].attributes.headline
กระต่ายกับเต่า...ตอนจบที่ไม่เหมือนเดิม

# data[].attributes.subject
กระต่ายกับเต่า...ตอนจบที่ไม่เหมือนเดิม

# data[].attributes.body
วันหนึ่งที่นานมาเเล้วเมื่อกี้นี้ กระต่ายและเต่าท้าประลองวิ่งแข่งกันตามปกติ กระต่ายวิ่งเร็วจนแซงไปไกลและคิดว่าไม่มีทางแพ้แน่นอน จึงหยุดพักผ่อนใต้ต้นไม้ หลับไปอย่างสบายใจ

เต่าค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ ด้วยความพยายาม สุดท้ายมันก็ใกล้ถึงเส้นชัย

แต่แล้ว…

กระต่ายตื่นขึ้นมา วิ่งสุดแรงเกิด และกระโดดข้ามเส้นชัยก่อนเต่าไปเสี้ยววินาที!

เต่าตะลึง อ้าปากค้าง เพราะมันมั่นใจว่าชัยชนะอยู่ในมือแล้ว แต่สุดท้าย…กระต่ายก็ยังเร็วกว่าอยู่ดี

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ช ธนกฤต อาจหาญ

# data[].attributes.headline
ชาวนากับงูเห่า

# data[].attributes.subject
ชาวนากับงูเห่า

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งยังไม่ค่อยนานเท่าไหร่ มีชาวนาคนหนึ่งกำลังทำนาอยู่แต่ทันใดนั้นสายของเขาก็หยุดอยู่ที่งูเห่าตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่ข้างหน้าของเขา เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปดูงูตัวนั้น ปรากฎว่าเป็นงูพลาสติก เขาตกใจมากจนร้องกรี้ดดดออกมา เพราะเขาโดนปูหนีบนิ้วเท้าของเขาอยู่เขาพยายามเอาปูตัวนั้นออกแต่มันก็ไม่ยอมออก ชาวนาจึงพูดกับปูว่า เดียวซื้อเซรั่มนาราให้ พร้อมกันปุ๋ยเคมี เจ้าปูจึงได้ปล่อยเขาไป และเดินออกไปด้วยเสียง แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ และชาวนาก็ได้รอดจากความอันตรายได้อย่างไม่น่าเชื่อ ต่อมาเขาก็ซื้อเซรั่มนาราและปุ๋ยเคมี ตามที่สัญญาเอาไว้

# data[].attributes.custom_properties.P-kuoREQ
ด.ช. อริยวัฒน์  สิทธิมาตย์

# data[].attributes.body
รีไรต์เรื่องเดิมแบบใหม่ (Rewrite Challenge)

1. ให้นักเรียนเลือกนิทานหรือเรื่องที่รู้จัก แล้วเขียนใหม่ในมุมมองอื่น เช่น เปลี่ยนให้ตัวร้ายเป็นพระเอก หรือเปลี่ยนแนวเป็นไซไฟ

2. เขียนต่อเนื้อเรื่องโดยใช้ความคิดสร้างสรรค์ให้เกิดการหักมุมที่น่าสนใจ

3. สามารถเพิ่มรูปภาพประกอบเพื่อให้เรื่องราวน่าสนใจยิ่งขึ้น

# data[].attributes.headline
ตัวอย่าง 🐷🔥 ลูกหมูสามตัว เวอร์ชันหักมุม 🐺🏚

# data[].attributes.subject
ตัวอย่าง 🐷🔥 ลูกหมูสามตัว เวอร์ชันหักมุม 🐺🏚

# data[].attributes.body
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ลูกหมูสามพี่น้องสร้างบ้านของตัวเองขึ้นมา

ลูกหมูตัวแรก สร้างบ้านฟาง

ลูกหมูตัวที่สอง สร้างบ้านไม้

ลูกหมูตัวที่สาม สร้างบ้านอิฐ แข็งแรงสุด ๆ

และแน่นอน… หมาป่าตัวร้ายก็ปรากฏตัวขึ้น! 🐺🌬

🌿 หักมุมที่ 1: หมาป่าไม่ได้เป่าบ้านพัง แต่… ใช้เงินซื้อแทน! 💰

หมาป่าเดินเข้ามาพร้อมกับสูทหรูหราและเอกสารชุดใหญ่

"ข้าคือหมาป่าทนายความ! ที่ดินนี้เป็นของบริษัทเรา! ถ้าพวกเจ้าจะอยู่ต่อ ต้องจ่ายค่าเช่า!" 🏢📜

ลูกหมูสามตัวอ้าปากค้าง พวกมันไม่เคยรู้เลยว่าแผ่นดินตรงนี้มีเจ้าของทางกฎหมาย! 😱

"แต่เราอยู่ที่นี่มาตลอด!" ลูกหมูร้องประท้วง

"ก็ใช่… แต่ไม่ได้เซ็นสัญญาเอาไว้ใช่ไหมล่ะ?" หมาป่ายิ้มเจ้าเล่ห์ "ตามกฎหมายแล้ว ที่ดินนี้เป็นของข้า!"

สุดท้าย ลูกหมูจำใจต้องขายบ้านให้หมาป่า และเดินออกจากป่าไปหาที่อยู่ใหม่ 🏠💔

🌟 บทเรียน: บางครั้ง ความร้ายกาจไม่ได้มาจากแรงเป่าของหมาป่า แต่อาจมาจากกฎหมายที่ไม่เป็นธรรม!