# data[].attributes.body
เมื่อวันเสาร์ที่23สิงหาคม2568 ฉันไปเที่ยวโลตัส ดูหนังกับเพื่อนและไปคาเฟ่เพื่อถ่ายรูป ฉันมีควาทสุขมากๆที่ได้เที่ยวคลายเครียด เนื่องจากฉันหาเวลาเที่ยวแทบไม่ได้ เนื่องจากการบ้านและงานที่บ้านเยอะมากๆ

# data[].attributes.headline
วันนี้ไปช่วยแม่ปลูกสวน

# data[].attributes.body
วันนี้ไปช่วยแม่ปลูกสวนครัวหน้าบ้าน รู้สึกสนุกและได้เรียนรู้ว่าการปลูกพืชต้องรดน้ำสม่ำเสมอ จึงทำให้คิดว่าถ้าเราขยันและใส่ใจเหมือนการดูแลต้นไม้ ทุกสิ่งก็จะเติบโตได้ดี

# data[].attributes.headline
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉ

# data[].attributes.body
ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันเล่นเกมหนักมาก ติดเกมมากๆ เล่ยจนดึก นอนดึกทุกวัน แต่ฉันก็แบ่งเวลาทำงานบ้าน ทำงานค้าง และช่วยเลี้ยงน้อง

# data[].attributes.headline
เมื่อวานนี้เป็นวันเกิด

# data[].attributes.body
เมื่อวานนี้เป็นวันเกิดของเพื่อน ฉันและเพื่อน ๆ ได้ช่วยกันจัดเลี้ยงไก่กระทะเพื่อฉลองวันพิเศษ บรรยากาศเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เราได้พูดคุย เล่นสนุก และทานอาหารอร่อยร่วมกัน ทุกคนต่างรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขที่ได้มาร่วมฉลองในวันสำคัญของเพื่อน ถือเป็นความทรงจำดี ๆ ที่ฉันจะเก็บไว้ในใจเสมอ

# data[].attributes.headline
การเรียนรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง

# data[].attributes.subject
การเรียนรู้เรื่องเศรษฐกิจพอเพียง

# data[].attributes.body
วันที่: 24 สิงหาคม

สิ่งที่ได้เรียนรู้หลักคิด “พอประมาณ มีเหตุผล และมีภูมิคุ้มกันวิธีนำไปใช้กับชีวิตประจำวัน เช่น การออมเงิน การใช้ของคุ้มค่า

ความรู้สึก

เข้าใจว่าความพอดีสำคัญมาก ทำให้รู้สึกอยากปรับวิถีชีวิตให้เรียบง่าย

สิ่งที่จะทำต่อตั้งเป้าออมเงินเดือนละ 10%

# data[].attributes.headline
เมื่อ1-2เดือนที่ผ่านมา แม่ผมนั้นได้รับข่าวร้ายที่ทุกคนในครอบครัวไม่อยากให้เกิดขึ้น เนื่องจากแม่ของผมนั้น ได้ไปทำการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลจังหวัดสตูล และได้ตรวจพบว่า แม่ของผมนั้นได้มีเลือดออกในสมองเป็นจำนวนมาก ทุกๆคนรวมถึงผมนั้นเครียดมาก แม่ของผมเลยต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร็วที่สุด แต่หลังจากนั้น2อาทิตย์ ทุกๆอย่างก็ดีขึ้น จนแม่ของผมนั้นได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ และสุดท้ายแม่ของผมก็กลับมาสุขภาพดี ยิ้มแย้มแจ่มใสและร่าเริงได้ แต่ก็ต้องพบหมอเป็นบางครั้ง

# data[].attributes.subject
เมื่อ1-2เดือนที่ผ่านมา แม่ผมนั้นได้รับข่าวร้ายที่ทุกคนในครอบครัวไม่อยากให้เกิดขึ้น เนื่องจากแม่ของผมนั้น ได้ไปทำการตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลจังหวัดสตูล และได้ตรวจพบว่า แม่ของผมนั้นได้มีเลือดออกในสมองเป็นจำนวนมาก ทุกๆคนรวมถึงผมนั้นเครียดมาก แม่ของผมเลยต้องเข้ารับการรักษาอย่างเร็วที่สุด แต่หลังจากนั้น2อาทิตย์ ทุกๆอย่างก็ดีขึ้น จนแม่ของผมนั้นได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ และสุดท้ายแม่ของผมก็กลับมาสุขภาพดี ยิ้มแย้มแจ่มใสและร่าเริงได้ แต่ก็ต้องพบหมอเป็นบางครั้ง

# data[].attributes.headline
วันนี้ไปเดินตลาดตอนเย็

# data[].attributes.body
วันนี้ไปเดินตลาดตอนเย็น เจอร้านขนมปังหน้ากรอบ เลยซื้อมากิน ร้อน ๆ กรอบนอกนุ่มใน อร่อยมาก กินไปยิ้มไปเลย แล้วก็แวะซื้อน้ำส้มคั้นสด ชื่นใจสุด ๆ กลับบ้านแล้วแบ่งให้น้องๆด้วย รู้สึกดีมาก

# data[].attributes.headline
เมื่อวานนี้ ฉันได้ไปซ้อมรำที่โรงเรียน เพื่อแสดงในวันงานภาษาไทย ในวันที่28นี้ที่จะถึง ทุกคนตั้งใจซ้อมกันมากเพื่อให้การแสดงออกมาสวยงาม เหนื่อยนิดหน่อยแต่ก็สนุกดี บรรยากาศการซ้อม ทุกคนช่วยกันฝึกซ้อมและช่วยเหลือกันในสิ่งที่ทำกันไม่ได้ ฉันหวังว่าการแสดงในวันงานจะออกมาสวยงามและสร้างความประทับใจให้กับผู้ชม

# data[].attributes.subject
เมื่อวานนี้ ฉันได้ไปซ้อมรำที่โรงเรียน เพื่อแสดงในวันงานภาษาไทย ในวันที่28นี้ที่จะถึง ทุกคนตั้งใจซ้อมกันมากเพื่อให้การแสดงออกมาสวยงาม เหนื่อยนิดหน่อยแต่ก็สนุกดี บรรยากาศการซ้อม ทุกคนช่วยกันฝึกซ้อมและช่วยเหลือกันในสิ่งที่ทำกันไม่ได้ ฉันหวังว่าการแสดงในวันงานจะออกมาสวยงามและสร้างความประทับใจให้กับผู้ชม

# data[].attributes.headline
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา

# data[].attributes.body
เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ฉันได้ไปเที่ยวทะเลกับครอบครัวและญาติๆ เป็นความรู้สึกที่อบอุ่นมากๆ เพราะนานๆครั้งจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน ฉันชอบทะเลมากเสียงคลื่นฮีลใจสุดๆ พวกเราชวนกันไปเดินริมหาดเพื่อหาหอย และได้ทำอาหารนั่งกินกันใต้ต้นสน ได้พูดคุยกันได้หัวเราะกัน ฉันมีความสุขมาก ทริปนี้ไม่เพียงแค่สนุก แต่เป็นความทรงจำดีๆ

# data[].attributes.headline
เมื่อวานนี้ฉันได้ไปเดิ

# data[].attributes.body
เมื่อวานนี้ฉันได้ไปเดินตลาดนัดดุสนกับเพื่อน บรรยากาศในตลาดคึกคัก เต็มไปด้วยผู้คนและของกินหลากหลายชนิด เราเดินเลือกซื้อของกินเล่นอย่างเพลิดเพลิน ทั้งของทอด ผลไม้ และขนมหวาน หลังจากนั้นยังได้ขี่รถเล่นรอบ ๆ เมือง รับลมเย็น ๆ พร้อมชมแสงไฟยามค่ำคืน รู้สึกทั้งสนุกและผ่อนคลายมาก ทำให้เป็นอีกวันที่น่าจดจำและเต็มไปด้วยความสุข

# data[].attributes.body
วันที่ 20 สิงหาคม 2568

สถานที่: บ้าน

ช่วงค่ำ เวลา: 17:30 น.

วันนี้ฉันใช้เวลาช่วงเย็นนั่งวาดภาพส่งครู เพื่อเข้าร่วมประกวดเนื่องในวันภาษาไทย รู้สึกทั้งตื่นเต้นและกังวล เพราะเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้นกว่าจะถึงวันส่งผลงาน ฉันกลัวว่าจะทำไม่ทัน โดยเฉพาะในส่วนของการระบายสี ซึ่งยังไม่ได้เริ่มเลยสักนิด

ฉันตั้งใจว่าวันนี้จะวาดให้เสร็จอย่างน้อยโครงร่าง เพื่อจะได้มีเวลาเหลือสำหรับลงสีในวันพรุ่งนี้ ระหว่างที่วาดก็รู้สึกเพลิดเพลินดี แม้จะมีความรีบเร่งอยู่ในใจบ้างก็ตาม ฉันวาดไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเกือบเสร็จ แต่เมื่อถึงขั้นตอนการระบายสีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อย และพบว่าตัวเองยังทำได้ไม่ถึงครึ่งของภาพเลยด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นว่าเริ่มดึกแล้ว ฉันจึงตัดสินใจพักผ่อนก่อน เพราะฝืนต่อไปคงไม่มีแรงทำอะไรให้ดีได้แน่ ฉันจึงไปอาบน้ำและเข้านอน พร้อมตั้งใจเอาไว้ในใจว่า พรุ่งนี้จะตื่นมาเติมเต็มภาพวาดนี้ให้สมบูรณ์ด้วยสีสันที่สดใสที่สุด

แม้จะรู้สึกเครียดนิดหน่อย แต่ก็เป็นประสบการณ์ที่ดี ที่ทำให้ฉันได้ฝึกความรับผิดชอบ การจัดการเวลา และการทำงานภายใต้ความกดดัน หวังว่าภาพวาดนี้จะออกมาดี และคุณครูจะชอบมันนะ

# data[].attributes.body
เมื่อวานนี้ฉันไปร้านอาหารกับเพื่อน เราเลือกร้านที่บรรยากาศดี เป็นร้านอาหารไทยที่ตกแต่งสไตล์วินเทจนิด ๆ มีเพลงเบา ๆ คลออยู่ตลอด ทำให้รู้สึกผ่อนคลายมาก

อาหารที่สั่งมาอร่อยทุกจาน โดยเฉพาะต้มยำกุ้งกับผัดไทยรสชาติจัดจ้านถูกใจ พวกเรานั่งคุยกันนานพอสมควร หัวเราะกันบ้าง พูดคุยเรื่องการเรียน เรื่องชีวิต เหมือนได้เติมพลังให้ตัวเองหลังจากวันที่เหนื่อยล้า

รู้สึกดีที่ได้ใช้เวลาร่วมกับคนที่เข้าใจ และมีบรรยากาศดี ๆ ช่วยเติมเต็มความสุขเล็ก ๆ ในวันธรรมดา

# data[].attributes.headline
เขาจากไป แต่ไม่จากใจ (จากเรื่องจริงในวัยเด็ก)

# data[].attributes.subject
เขาจากไป แต่ไม่จากใจ (จากเรื่องจริงในวัยเด็ก)

# data[].attributes.body
ครั้งหนึ่งในวัยเด็ก ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่สนิทกันมาก เราไปโรงเรียนด้วยกันบ้าง เล่นด้วยกันเกือบทุกวัน หลังเลิกเรียนผมก็มักจะแวะไปเล่นที่บ้านเขา แม้บ้านจะไม่ได้ใกล้กันนัก แต่ผมชอบมากที่ได้ไปเล่นน้ำคลองและวิ่งเล่นตอนฝนตกด้วยกัน

เรายังเป็นเพื่อนกันมาตลอดหลายปี จนตอนหนึ่งผมซื้อโทรศัพท์ใหม่มาไว้เล่นเกมด้วยกัน ความสนุกปนเสียงหัวเราะ บางครั้งมีทะเลาะเล็กน้อย แต่กลับทำให้เรายิ่งสนิทกันมากขึ้น

แล้ววันหนึ่งเขาเริ่มไม่ค่อยมาโรงเรียน ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม้จะชวนทั้งไปหาและส่งข้อความ แต่ก็ไม่ได้เจอกันเหมือนก่อน กระทั่งผมย้ายไปเรียนมัธยมต้นในเมือง เราจึงแทบไม่ได้ติดต่อกันอีก

ผมเสียใจมาก เมื่อได้ยินข่าวว่าเขาจากไปแล้ว ความทรงจำวัยเด็กทั้งหมดไหลย้อนกลับมาอย่างชัดเจน ทั้งเสียงหัวเราะ การเล่นน้ำ และมิตรภาพที่จริงใจ เป็นภาพที่ไม่มีวันลืม

# data[].attributes.headline
ความสดใส่ของธรรมชาติ

# data[].attributes.subject
ความสดใส่ของธรรมชาติ

# data[].attributes.body
วันนี้ตื่นเช้ากว่าปกติเพราะฝนตกเบาๆ ตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง เสียงฝนกระทบหลังคาทำให้รู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก พอฝนหยุดฉันก็ออกไปหน้าบ้าน ระหว่างที่ฉันเดินฉันสังเกตดอกไม้ข้างๆบ้านที่ไม่เคยสนใจมาก่อนวันนี้มันบานเต็มที่ ดูสดใสจนหยุดยืนมองอยู่สักพัก รู้สึกประหลาดใจที่ธรรมชาติรอบตัวสามารถเปลี่ยนอารมณ์ของเราได้มากขนาดนี้ ทั้งที่เป็นสิ่งที่อยู่ตรงนี้มาตลอด แต่เรากลับมองข้ามไป วันนี้ไม่มีเหตุการณ์ใหญ่อะไรเกิดขึ้น แค่รู้สึกขอบคุณที่ได้ใช้เวลากับตัวเอง ได้ดูสิ่งเล็กๆ ที่เคยมองข้ามและรู้สึกว่าการอยู่กับปัจจุบันจริงๆแล้วมีพลังมากกว่าที่คิด

# data[].attributes.headline
กิจกรรมในวันพุธ

# data[].attributes.subject
กิจกรรมในวันพุธ

# data[].attributes.body
เมื่อวันพุธที่ผ่านมาวันที่27โรงเรียนได้จัดกิจกรรมในโรงเรียนเเละให้เด็กไปเข้าร่วมเป็นกิจกรรมที่ให้ทั้งความรู้เเละความสนุกให้เเก่เด็กที่เข้าร่วมเข้าร่วมทั้งเเต่ตอนเช้าประมาน08:00จนถึง16:00ระยะเวลากิจกรมมให้ความรู้เกี่ยวกับการใช้ถุงยางเเละอื่นๆอีกมากม่าย

# data[].attributes.headline
สานใจให้อะไรมากกว่าที่คิด

# data[].attributes.subject
สานใจให้อะไรมากกว่าที่คิด

# data[].attributes.body
เมื่อวันที่ 2 เดือนเมษายน - วันที่ 2 เดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมโครงการสานใจไทย สู่ใจใต้ รุ่นที่ 44 เป็นโครงการที่เปิดโอกาสให้เด็กและเยาวชนในพื้นที่ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ได้เรียนรู้วิถีชีวิตของสังคมพหุวัฒนธรรมว่าเขาใช้ชีวิตอย่างไร ให้ประสบการณ์มากมาย

วันแรกที่ผมได้เข้าร่วมโครงการผมรู้สึกตื่นเต้นมากๆและเกร็งสุดๆไปเลยทำตัวไม่ถูก ก็เพราะว่าเพื่อนร่วมรุ่นเยอะมากๆ ตั้ง 440 คนแหนะ เป็นรุ่นแรกที่มี 440 คนเป็นรุ่นพิเศษเลยก็ว่าได้ แต่ว่ามีเพื่อน 120 คนต้องแยกไปในพื้นที่ทะเลชายฝั่งอันดามัน

ประกอบด้วยจังหวัด กระบี่ พังงา และจังหวัดภูเก็ต เลยต้องแยกจากกัน ตอนทำกิจต่างๆร่วมกัน ทุกคนเป็นกันเองมาก เป็นอะไรที่สนุกสุดเหวี่ยง วิทยากรให้ความรู้มากมายและออกแบบกิจกรรมดีมากๆ ต่อให้บรรยายดีแค่ไหนสุดท้ายผมก็เผลอหลับจนพี่เลี้ยงเข้ามาปลุกเป็นอะไรที่น่าอายสุดๆไปเลย 2-3 วันผ่านไปถึงเวลาที่ผมรอคอยคือเดินทางขึ้นกรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ผมได้ขึ้นกรุงเทพ การเดินทางครั้งนี้เดินทางด้วยรถไฟที่สถานีรถไฟหาดใหญ่ พอถึงกรุงเทพ ต่อด้วยการนั่งรถบัสไปที่พักที่วิทลัยการปกครองจังหวัดปทุมธานี รถบัสต่อยาวกันเป็นขบวนเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจอย่างมาก และที่สำคัญยังมีรถพี่ๆตำรวจมานำขบวนและพี่ๆพยาบาลมาปิดท้ายขบวน แสดงให้เห็นถึงความปลอดภัยและความสะดวกสบายให้กับเยาวชนที่เข้าร่วมโครงการอย่างมาก พอถึงที่พักก็มีกิจกรรมต่อ เน้นการสันทนาการมากกว่า เป็นอะไรที่สนุกมากๆๆ พอถึงเวลานอนพี่เลี้ยงก็ปล่อยตามอัธยาศัยและเข้านอน พอรุ่งเช้าเตรียมตัวไปทัศนศึกษาต่อที่สถานที่สำคัญๆของวัดมัสยิดและโบสถ์

ไม่ว่าจะเป็นวัดอรุณราชวราราม วัดนักบุญยอเซฟ มัสยิดต้นสน และสถานที่ที่สำคัญอีกมากมาย วันที่ 9 เมษายนเป็นวันเปิดพิธีโครงการสานใจไทย สู่ใจใต้ รุ่นที่ 44 โดยท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ประธานองคมนตรี ท่านอารีย์วงศ์อารยะ ท่านอาทิตย์ บุญญะโสภัต และมีคนใหญ่คนโตท่านอื่นๆอีกมากมายแสดงให้เห็นว่า

ผู้ใหญ่ทั้งหลายให้ความสำคัญกับโครงการนี้มากๆ ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากๆที่ท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ ได้มาเปิดพิธีให้พวกเราเยาวชนทุกคน พอเปิดพิธีเสร็จต่างคนก็ต่างแยกย้ายไปอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์จังหวัดต่างๆของ 10 จังหวัดของภาคกลางอยู่กับครอบครัวอุปถัมภ์ 15 วัน

หลังจากอยู่ครอบครัวอุปถัมภ์ครบกำหนด 15 วันให้เยาวชนทุกคนมารวมตัวกันที่องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ ที่จังหวัดปทุมธานี เพื่อที่จะเตรียมตัวไปยังอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เขาใหญ่เป็นอะไรที่สวยมากอยู่ที่เขาใหญ่ 3 วัน 2 คืนแล้วต่อด้วยการทัวร์จังหวัดพระนครศรีอยุธยาอีก 2 วันและกลับมายังองค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ อยู่ที่ อพวช. 3 วัน 2 คืน และก็ถึงวันปิดพิธีโครงการสานใจไทย สู่ใจใต้รุ่นที่ 44 โดยท่านสุรยุทธ์ จุลานนท์ เสร็จพิธีปิด พี่เลี้ยงก็มีกิจกรรมต่อให้เยาวชนอย่างพวกเราได้เล่น เมื่อตกกลางคืนเป็นกิจกรรมอำลาและอธิบายวิธีการกลับภูมิลำเนาว่ากลับยังไง แต่ละคนก็ร้องเยอะมากพอได้รู้ว่าต้องแยกจากกัน 1 เดือนผ่านไปเร็วมากๆ พอถึงวันรุ่งขึ้นให้เยาวชนเตรียมความพร้อม ตี5 ต้องอยู่บนรถทุกคน เพื่อที่จะเดินทางไปยังสนามบินดอนเมือง ซึ่งวันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนักมากๆก็เลยเป็นอุปสรรคนิดหน่อย พอถึงสนามบินดอนเมือง ต่างคนต่างอำลาเพื่อนๆ แต่ละคนคือร้องไห้กันเกือบทุกคน พอถึงเวลาที่จะต้องนั่งเครื่องกลับ ทุกคนก็ให้ความร่วมมือกับพี่เลี้ยงมากๆถึงจะยังไม่อยากกลับกันก็เถอะ นั่งเครื่องบินจากสนามบินดอนเมืองไปลงที่สนามบินหาดใหญ่ พอถึงสนามบินหาดใหญ่ต่างคนต่างเดินทางกลับด้วยรถตู้ของอำเภอ พอถึงบ้านก็แอบตกใจว่าทำไมช่วงเวลานั้นถึงผ่านไปเร็วจัง ช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่เรามีความสุขมันมักจะผ่านไปโดยเร็ว แต่ไม่เป็นการได้เข้าร่วมโครงการนี้ผมได้อะไรๆหลายๆอย่างไม่ว่าจะเป็นมิตรภาพภายในโครงการ ความทรงจำ ประสบการณ์ที่ดีมาก และได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง และผมจะจดจำโครงการนี้ไปตลอดชีวิต