# data[].attributes.body
– rosyjski pisarz i myśliciel. Jeden z najbardziej wpływowych powieściopisarzy literatury rosyjskiej i światowej.

# data[].attributes.body
siostra Raskolnikowa, jest inteligentna, dumna i atrakcyjna, ale także moralna i pełna współczucia. Jest odważna i zdecydowana; zakończyła zaręczyny z Łużynem, gdy ten obraził jej rodzinę, i odpędziła Swidrygajłowa strzałami z broni.

# data[].attributes.body
Kolejnym ważnym wątkiem jest miłość Raskolnikowa i Soni Marmieładowej. To uczucie rodzi się w bardzo trudnych i nieoczywistych okolicznościach – Raskolnikow okazuje się mordercą, a Sonia to uboga prostytutka, zmuszona do upokarzającej pracy, by utrzymać rodzinę. Mimo to, ich relacja staje się źródłem przemiany. Sonia okazuje się postacią pełną empatii, pokory i duchowej siły, gdyż pomaga Rodionowi zrozumieć własny błąd moralny i pogodzić się z karą. Miłość do Soni sprawia, że przestaje on uciekać przed konsekwencjami, przyznaje się do winy i odbywa zasłużoną karę na Syberii. W ten sposób Dostojewski ukazuje miłość jako siłę oczyszczającą i niosącą nadzieję na moralną odnowę.

# data[].attributes.body
Głównym i najważniejszym wątkiem jest tytułowa zbrodnia, popełniona przez Rodiona Raskolnikowa – młodego studenta przekonanego o własnej wyjątkowości i prawie do łamania moralnych norm. Uważa, że jako jednostka wybitna ma prawo zabić lichwiarkę, którą postrzega jako „wszę”, szkodliwą i zbędną. Jednak już po dokonaniu morderstwa, Raskolnikow boleśnie przekonuje się, że jest taki sam jak inni – słaby, pełen lęków i moralnych rozterek. Dostojewski wnikliwie ukazuje wewnętrzne rozdarcie bohatera, psychiczne załamanie oraz narastające poczucie winy. Autor dowodzi, że żadna zbrodnia nie może być usprawiedliwiona – nawet ta popełniona w imię wyższych racji.

# data[].attributes.body
przyjaciel Raskolnikowa i były student, radzi sobie z ubóstwem poprzez ciężką pracę. Jego uprzejmość i towarzyskość pokazują, jak bardzo Raskolnikow oddalił się od społeczeństwa. W pewnym sensie zastępuje Raskolnikowa, doradzając i chroniąc Pulcherię Alexandrownę i Dunię. Jego nazwisko pochodzi od rosyjskiego słowa „razum”, które oznacza „rozum” lub „inteligencję”.

# data[].attributes.body
jest ateistą, zmaga się z głębokim wewnętrznym konfliktem dotyczącym tego, czy zabić lichwiarkę, a następnie wyznać swój czyn i powrócić do ludzkości. Były student Raskolnikow żyje w nędzy, czuje się odizolowany od społeczeństwa, pełen nienawiści do samego siebie, chory i słaby. Główne dramaty powieści rozwijają się wokół tego wewnętrznego konfliktu.

# data[].attributes.body
jest byłym pracodawcą Duni i osobą niemoralną. Wierzy, że może zdobyć uczucia Duni. Chociaż śmierć jego żony, Marfy Pietrowny, uczyniła go hojniejszym, pozostaje ogólnie postacią stanowiącą zagrożenie dla Duni i Raskolnikowa.

# data[].attributes.body
powstała w latach 1865–1866, w okresie osobistego i finansowego kryzysu autora. Po śmierci żony i brata przejął ich długi, a pod groźbą utraty praw autorskich musiał w pośpiechu napisać nową książkę.

Dostojewski czerpał z własnych doświadczeń – zesłania na Syberię i kontaktu z przestępcami, co ukształtowało jego refleksje o winie, karze i odkupieniu.

Na powieść wpłynęły też idee nihilizmu, racjonalizmu i utylitaryzmu, popularne w Rosji XIX wieku. Autor przeciwstawił im przekonanie, że człowiek nie może usprawiedliwiać zbrodni „wyższym dobrem”.

Pierwotnie miał to być krótszy utwór o problemie moralnym, lecz przerodził się w głęboką powieść psychologiczną o rozdarciu Raskolnikowa. W pracy wspierała go stenotypistka Anna Snitkina, późniejsza żona pisarza.

# data[].attributes.body
„Zbrodnia i kara” to również poważna rozprawa filozoficzna, poruszająca temat moralności, odpowiedzialności oraz roli Boga w życiu człowieka. Dostojewski zadaje pytanie: czy człowiek może być moralny bez religii? Przez postać Raskolnikowa ukazuje próbę życia według własnego kodeksu moralnego, niezależnego od religii i tradycji. Efekt tej próby jest jednak tragiczny – bohater popada w obłęd, izolację i cierpienie. Dopiero spotkanie z Sonią i jej głęboką wiarą w Boga i miłość pozwala Rodionowi odnaleźć wewnętrzny spokój. Autor sugeruje, że bez odniesienia do Boga, bez pokory i miłości – nie ma moralności. Zbrodnia bez kary nie istnieje, bo kara wpisana jest w ludzką duszę – nawet jeśli nie przyjdzie od razu, to człowiek sam siebie ukaże poczuciem winy i cierpieniem.

# data[].attributes.body
Wątek Petersburga

Ważnym tłem wydarzeń jest Petersburg, ukazany jako brudne, duszne, skorumpowane miasto, w którym ubóstwo, przestępczość i choroby są codziennością. Dostojewski opisuje to miejsce jako kolebkę zła, gdzie człowiek łatwo traci godność i nadzieję na lepsze życie. Mieszkańcy Petersburga egzystują w warunkach skrajnego zaniedbania, a władza – przez swoją obojętność i nieskuteczność – doprowadziła miasto do kryzysu moralnego i społecznego. Poprzez ten obraz autor wyraża krytykę ówczesnego systemu politycznego, który zamiast wspierać obywateli, spycha ich na margines życia społecznego. Miasto staje się symbolem duchowego i moralnego upadku, przestrzenią, w której człowiek traci poczucie sensu i sprawiedliwości.

# data[].attributes.body
jest sędzią prowadzącym śledztwo w sprawie morderstw. Ma bystre zrozumienie psychologii przestępczej i skrupulatnie śledzi stan psychiczny Raskolnikowa od przestępstwa do wyznania. Jest głównym antagonistą powieści; choć pojawia się rzadko, jego obecność jest stale odczuwalna.

# data[].attributes.body
Sonia, ukochana Raskolnikowa i córka Marmieładowa, zmuszona jest pracować jako prostytutka, aby utrzymać swoją rodzinę. Mimo że jest nieśmiała i łatwo się zawstydza, ma silną wiarę religijną i jest jedyną osobą, z którą Raskolnikow ma znaczącą relację.

# data[].attributes.body
Dostojewski ukazuje też społeczeństwo zmuszone do łamania norm moralnych, by przetrwać. W świecie jego powieści przestępstwo często nie wynika z natury człowieka, lecz z zewnętrznych okoliczności. Raskolnikow morduje, bo szuka potwierdzenia swojej teorii. Sonia prostytuuje się, by uratować rodzinę. Inni mieszkańcy Petersburga również funkcjonują w podobnym układzie – zmuszeni przez system i warunki do łamania prawa. Jednocześnie autor daje czytelnikowi promyk nadziei – pokazuje, że nawet w tak upadłym świecie możliwe jest ocalenie i przemiana. Sonia jest postacią pełną dobroci i duchowej siły, a Rodion – choć schodzi na złą drogę – ma szansę się zmienić i rozpocząć nowe życie. W ten sposób Dostojewski wskazuje, że człowiek zawsze może wybrać dobro, nawet w najbardziej ekstremalnych okolicznościach.