# data[].attributes.body
As a gemini, I am super indecisive yet I expect a lot of things.

I would consider myself a solo worker. The thought of having to collaborate is exciting and helpful, but at the same time frightening. I write but I am scared shitless of sharing it. Having this day see many writers be vulnerable and let it be critiqued and acted by many is a joy to watch.

This would be my last journal entry for the workshop, but it will not be the last of many more reflections to come.

# data[].attributes.body
TAGPUAN: Isang malaking covered court sa loob ng isang government facility.

Ang eksena ay mayroong 200 taong nakapila. Nakaputi. Nakablue. Nakagreen na scrubsuits. Sinovac Vaccination Media Blitz ng Gobyerno. Pa-picture ng pa-picture ang head ng DOH kasama ang head ng public hospital habang isa-isang nagpapabakuna ang medical personnel. Pa-speech na si DOH Head.

Biglang may dumagundong na tunog ng tambol sa likod. Isang banda. Lahat din sila nakaputi. Napatingin ang lahat sa likod hinahanap ang source ng tunog.

NAKAPUTI
50%

Mula sa likod may isang gigantic syringe na lumabas. May laman na 50% ang laman. Mula sa dulo ng pilang magpapabakuna, pinagpasa-pasahan nila ang syringe papunta sa harap ng pila.

Nung naka sampung pasa na ang syringe, kitang papalapit na ang mga pulis, ang huling humawak ay umalis sa pila bitbit ang syringe. Sumunod isa isa ang nasa pila. Palakas ng palakas ang tunog ng banda.

NAKAPUTI
HINDI KAMI ANG KALABAN

Umexit sa covered court kasama ang lahat ng tutol sa Sinovac na pumila lamang para ipakita ang galit sa pamimilit ng gobyerno.

# data[].attributes.body
TAUHAN
Madam Joy (30, Single)
Isang litigator ng isang women's organization for the abused.

Anna (35)
Isang divorcee

TAGPUAN
Lobby Hall of the Women's organization
2:00PM, makulimlim, taon 2020

LOBBY HALL - 2:00PM - GLOOMY
Sa malinis na lobby ng organisasyon, pinapalibot ng napalakas na aircon, papasok sa eksena si Madam Joy naglalakad tungo sa waiting area. May hawak-hawak si Madam Joy na notebook. Makikita si Anna nakaupo sa sofa ng lobby. Naka-long coat siya tinatago ang mga pasa sa kanyang kamay. Nakasalamin ang mata niya at nakayuko.

Napahinto si Madam Ann kalaunan at tinitigan si Anna. Si Anna ay nakayuko parin. Huminga ng malalim si Madam Joy at rinelax ang kanyang laging postured na balikat. Dumiretso si Madam Ann sa upuan ni Anna.

Umupo si Madam Joy sa tabi ni Anna. nagtitigan sila ng matagal at yinakap ni Madam Joy si Anna. Humagulgol si Anna.

Pagkatapos ay naghiwalay sila sa yakap, at binigay ang notebook kay Anna

MADAM JOY
Matagal-tagal pa ito. Hangga't masakit, isulat mo.

# data[].attributes.body
INT. BURNHAM PARK – GABI – 9:00PM

Papasok ang eksena sa park. May dalawang naka-upo sa magkabilang dulo ng park bench, si Ralph at Roger. Malamig ang gabi. Kumot na kumot si Ralph sa kanyang windbreaker jacket, ang mga kamay niyang sinagad ang dulo ng kanyang mga bulsa. Matatanaw si Roger na nagsisimulang maluhaan sa muling tagpuan nila, parehas na nakakumot sa sariling windbreaker jacket.

RALPH

Sorry…

Nagulat si Roger sa sinabi ni Ralph, ang una’t huling nobyang minahal niya. Kumunot ang noo at tumingin sa kabilang direksyong si Roger.

ROGER

Tangina mo

Napatingin si Ralph sa direksyon ni Roger. Nalungkot si Ralph sa kanyang nakita at inilabas niya ang kanyang kamay sa mga bulsa niya. Akmang lalapit si Ralph ngunit nagsalita muli si Roger.

ROGER

Tangina mo. Wag mo akong suyuin. Kailangan kong magalit sa’yo

Napatahimik si Ralph. Bumalik sa orihinal na pwesto, at muling kinumot ang kanyang mga daliri sa kanyang bulsa.

ROGER

Galit na lang sana ang iiwan mo saakin.

Uupong matiwasay si Roger. Ipapahid niya ang kanyang mukha sa balikat niya. Lilingon siya ng paunti-unti sa direksyon ni Ralph.

ROGER

Kasi pagod na akong umiyak para saating dalawa

Tumayo si Roger at naglakad sa tapat ng kinauupuan ni Ralph. Nagulat si Ralph at inayos ang upo papalapit kay Roger. Nagtitigan sila ng matagal, yung una may matang humihingi ng tawad, yung pangalawa, nagsisisi sa kanyang gagawin. Lalapit ang mukha ni Roger sa mukha ni Ralph.

ROGER
Last na ‘to, pagbigyan mo na lang ako.

Hinawakan ni Roger ang pisngi ni Ralph. Alam ni Ralph ang gustong mangyari ni Roger. Pumikit ang dalawa at tuluyan ng naghalikan. Limang Segundo lamang sila nagtagal ngunit ninamnam ng isa’t isa ang huling pagtagpo ng kanilang labi, at ng huli nalang pag-uusap.

Tinitigan ni Roger si Ralph, at pumatak ang isang butil ng luha. Tumibok ng malakas ang puso ni Ralph ngunit nawalan siya ng lakas ng loob para sabihin ito. Ngumiti si Roger, hindi dahil sa tuwa pero sa awa sa sarili niya.

ROGER

…

Binuksan ni Roger ang kanyang bibig ngunit pinili niyang wag magsalita. Huminga siya ng malalim at tumalikod kay Ralph. Nagsimula itong maglakad paalis gamit ang paalam na hindi kinailangan ng salita.

Naramdaman ni Ralph ang huling paalam nila sa isa’t isa. Nawala si Roger sa field of vision ni Ralph. Umupo si Ralph ng walang pakealam sa paligid. Kinumot niyang ang daliri niya sa kanyang jacket, tumingin sa himpapawit na binalutan ng gabi at nagsimulang umiyak.

End.

Ito ay hango sa spoken word poetry ni Juan Miguel Severo na

Ang Huling Tula Na Isusulat Ko Sa'yo

# data[].attributes.body
Binuklat ni Ruffy ang kanyang notebook. Tinitigan niya lto ng limang minuto.
Huminga siya ng malalim at ngingiti para lumikha muli
pero kakain muna siya

# data[].attributes.body
Bubuksan ni Anna ang bintana ng Motel. Matatanaw niya ang gabing naliliwanagan ng mga bumbilya matataas na gusali.

Kakapkapin niya ang kanyang bulsa at huhugutin ang gusot-gusot na papel. Babasahin niyang muli ang nakasulat sa baluktot na papel. Nakasaad ang tuition nito ngayong semestre, "20,000php due in two days."

Huminga ng malalim si Anna nang tumunog ang kanyang cellphone. Umilaw ito at nakita ang imahe ng kanyang nobyang si Lea. Nag-text si Lea. Binasa ni Anna ang text, "Babe, kung kailangan mo ng pera, sabihan mo lang ako ha."

Napaluha si Anna sa kanyang nabasa at tuluyang umiyak sa planong gagawin niya ngayon.

Mayroong kumatok sa pinto na nagpahinto sa kanyang luha.

Tumingin muli si Anna sa bintana at binitbit ang papel at telepono sa kanyang bulsa. Pinahid niya ang kanyang mga luha at dumiretso sa pinto.

Pinatay niya ang mga ilaw at nagsimulang ihubad ang damit sa bahagyang itaas ng kanyang katawan.

Binuksan ni Anna ang pinto. Pagkabukas ay tumanaw ang isang estrangherong amerikano, matangkad at matanda. Tila natuwa ang estranghero.

Estrangherong Amerikano: Anna?

Anna (in a flirty tone): Yes, Sir. (Sinimulang himasin ni Anna ang kanyang dibdib, pagaakit sa Amerikano) Money down first and I will be yours all night.

# data[].attributes.body
Parehas lang dapat lagi ang dinadaanan ko pag-uwi pagka-galing ko sa eskuwelahan.

Una, madadaanan ko yung grocery, este sari-sari store ni aling Celia. Kita agad ang naka-sobreng Stick-O, Mentos, at iba pang mga candy. Maaamoy ko dapat yung usok sa pananghaliang barbecue nila, tig sampung piso kada stick.

Pangalawa, tinatahulan na dapat ako ng aspin ni Kuya Paolo. Binabagalan ko pa minsan maglakad di alintana mabingi ako sa tahol ng aso, nagbabakasali lang magpapansin kay Kuya Paolo.

Panghuli, sinasalubong na dapat ako ni Lolo eddie para mag-mano ako. Kakamustahin niya araw ko sa paaralan atsaka kami magmemeryende sa bili kong barbecue kila aling celia. Ichichika ko pa kay lolo yung kiling nung nakita ko si Kuya Paolo.

Nangyari naman ang unang pangalawang nakasanayan ko.

Hindi ko lang inaasahan na sasalubungin ko si lolo Eddie na nakahiga sa trolyo ng ambulansya, nakatakip ng puting kumit ang kamay niyang dapat nakahanda para mamano ko ulit ito.

Sino na kasama kong magmemeryenda lagi ng barbecue?

# data[].attributes.body
Andaming taong sinubukang magsimula o manumbalik sa panunulat. Mga ilan ka-edaran ko, mayroong mas matanda naman. Nakakatuwa lang isipin na sa bawat indibiduwal nanggagaling sa iba't ibang larangan, konteksto, at posisyon ay nagsama-sama para magsulat.
Sa totoo lang, grabe pala yung diperensya ng workshop ng isang aktor at ng isang manunulat. Hindi ko in-expect na ganun ka-word-y ang workshop. Well, kaya nga writing workshop diba?
Main takeaway? I guess good writing comes from a place of vulnerability. Makakalikha lamang ng kwentong tao kapag nanggaling ito sa isang makatao.

# data[].attributes.body
Isa akong baklang character in need of personal space, time, and validation.

Isa akong setting ng presintong de bakal sa probinsyang nakakulong mag-isa.

Isa akong plot/series of action na hinahanap kung saan ako nagsimula at ano ang aking wakas.

# data[].attributes.body
I woke up so late today. I usually get up at around 9:00AM, so it is very weird to wake up at 12:00NOON. My body is aching, my head is spinning, and most of all my back is cracking. Writing a morning journal did not seem so tough, but guess again? I’m struggling to write. Well not exactly since I’m just typing what is going up in my head. Ma’am Jmee really is testing out my creative juices early in the morning. But sorry miss J-mee, the first thing I did this morning was not to write this journal. My stomach was aching so bad, I had to defecate. Also, I had to drink water first since my throat was so dry. Then and only then did I start writing this.

I dreamt a very strange dream but I cannot remember what happened. The moment I awoke from my slumber, the memory just vanished. I really have a bad memory, or should I say a picky one. I can remember the most irrelevant and trivial details but seem to forget the most important ones. I don’t know what to write about next so let me tell you goals for today.

First, I have to go out to buy some essentials for myself. It includes hair products from human nature, chhipboards from a school supplies store, and some tech stuff that I don’t know how it works. Also, I want to buy a foundation stick. I really want to have nice skin but it’s a long process, so I’m going to fake it first with make-up. Second goal is to conceptualize my own make-up shoot. Its all creative thoughts and no pay. Its just me trying to involve myself in the Instagram community in hopes of making it have marketable value. Third goal is to meet with some crewmates to discuss about a film proposal I want to do again. It’s a 2-minute film supposedly and I need to pitch it in before it goes away from my mind. Fourth goal would be to revise a screenplay I did for a short film (coming this June).

I only timed my self for three minutes so this is the end of my journal entry for today

February 27, 2021

-Ruffy

# data[].attributes.body
Galing ako sa matamis at malagkit na bibingkang nanggaling pa sa Vigan.

Galing ako sa amoy-pulbong make-up na tumagal ng isang oras sa pagtatanghal

Galing ako sa sharam daram shararam ni Donna Cruz, first-ever version.

Galing ako sa imahe ni Kyle na suot niya ang pink na jacket.

Galing ako sa tinik ng powder brush puno ng loose powder sa mata ko.

# data[].attributes.body
Simple, raw, vulnerable, and exposed.

Unfaithful?

I Believe

By Ruffy Gatab